Για την συνέντευξη τύπου Τετάρτη 20 Μαρτίου,12:30μμ στο Υπουργείο Εργασίας – Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας

Σήμερα βρισκόμαστε εδώ γιατί ο εμπαιγμός έχει και τα όρια του. Οι χιλιάδες εμποροϋπάλληλοι που αμείβονται στην πλειοψηφία τους με το κατώτατο μισθό δηλαδή με τα 780 μεικτά απαιτούν  ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς τους και όχι ψίχουλα. Διεκδικούμε γενικό κατώτερο μισθό 900 ευρώ και υπογραφή κλαδικής συλλογικής σύμβασης με κατώτερο μισθό τα 920 ευρώ.

Θέλουμε τις κλεμμένες μας τριετίες πίσω. Όλοι μπορούμε να σκεφτούμε τι σημαίνει μια γυναίκα που μπορεί στη βάρδια της να σηκώνει αθροιστικά και έναν τόνο πράγματα, να έχει φτάσει 40 χρονών και να μην παίρνει τις τριετίες της. Ντροπή!

Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση! Οι μεγαλέμποροι από την εξαντλητική δουλεία των χιλιάδων εμποροϋπαλλήλων, μετράνε εκατομμύρια κερδών. Οι μεγάλες αλυσίδες supermarkets το 2023 ξεπέρασαν τα 15 δις τζίρο! Τα πολυκαταστήματα  ΑΤΤΙΚΑ 8,4 εκατ. κέρδη το 9μηνο του 2023.  Ο Mr JUMBO που ζήτησε λιγότερες αργίες και περισσότερη δουλειά για τους εργαζόμενους, ξεπέρασε το 1δις πωλήσεις. Επίσης αυτή την περίοδό τρέχουν επενδύσεις εκατομμυρίων από τους μεγάλους ομίλους του εμπορίου.

Αμύθητα κέρδη για την εργοδοσία, φτώχεια και εξαθλίωση για τους εργαζόμενους. Μισθοί που δε φτάνουν ούτε για τα βασικά, που δεν φτάνουν να εξασφαλίσουν οι συνάδελφοι αυτά του βάζουν στα ράφια, αυτά που πουλάνε. Που οι καταναλωτές καθημερινά ταλαιπωρούνται με το κυνήγι του κρυμμένου θησαυρού για να βρουν τα πιο φθηνά βασικά προϊόντα και τις όποιες προσφορές γιατί η ακρίβεια τσακίζει κόκκαλα.  

Φτάνουν στο σημείο να “κλέβουν” από την τσέπη των συναδέλφων μέρος του πετσοκομμένου μισθού για ταμειακά ελλείμματα και ζημίες με όχημα τους εσωτερικούς κανονισμούς εργασίας και τις κατάπτυστες συμβάσεις που τους αναγκάζουν να υπογράφουν. Να βαφτίζουν μέρος του μισθού επίδομα εξ’ ελευθεριότητας ή εταιρική παροχή για να μπορούν να συμψηφίζουν οποιαδήποτε αύξηση ή επίδομα δικαιούνται και μάταια να προσμένουν αύξηση στο μισθό τους.

Ακόμα και η ψηφιακή κάρτα εργασία που πριν 1,5 χρόνο ο τότε υπουργός εργασίας την χαρακτήρισε ως επανάσταση στην αγορά εργασίας, εργαλείο στα χέρια των εργαζομένων, αποδεδειγμένα πλέον είναι εργαλείο στα χέρια της εργοδοσίας για την ακόμα μεγαλύτερη διευθέτηση του  εργάσιμου χρόνου.

Στα σούπερ μάρκετ οι συνάδελφοι εκτελούν εργασίες όπως προετοιμασία πόστου, εφαρμογή ΜΑΠ πριν χτυπήσουν την κάρτα, την χτυπάνε και  συνεχίζουν να δουλεύουν ή δεν την χτυπάνε και καθόλου αν είναι δηλωμένοι ρεπό ή άδεια. Προβλέπεται η ευέλικτη προσέλευση κατά τα δυο ώρες με ότι αυτό σημαίνει.

Δεν αντιμετώπισε την καταστρατήγηση ωραρίου, την απλήρωτη υπερεργασία και υπερωρία. Άλλωστε τα 6ήμερα, τα 7ήμερα, τα σπαστά και ευέλικτα ωράρια όπως και το σύνολό των αντεργατικών νόμων είναι εδώ με ή χωρίς σκανάρισμα της κάρτας.

Ακόμα και οι χιλιάδες ελέγχει που παρουσιάζουν, γίνονται σε μεγάλο ποσοστό  εξ αποστάσεως χωρίς να ελέγχεται με φυσική παρουσία του επιθεωρητή το τι γίνεται στη πραγματικότητα στους χώρους δουλειάς.

Για αυτό και λέμε ως εδώ! Δεν συμβιβαζόμαστε με τα ψίχουλα. Θέλουμε ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς μας, 5ημερο – 8ωρο- 40ωρο, τις Αργίες και τις Κυριακές μας.

Και ξέρουμε ότι αυτά θα τα κατακτήσουμε με τους αγώνες μας, στο δρόμο!

Μαχητικά, αποφασιστικά, οργανώνουμε την απεργία μας στις 17 Απρίλη σε κάθε κατάστημα, αποθήκη και γραφείο.

Παρέμβαση στη συνέντευξη τύπου των συνδικάτων έξω από το υπουργείο εργασίας, 20 Μάρτη 2024 από το Συνδικάτο Επισιτισμού Τουρισμού Ξενοδοχείων Ν. Αττικής

 Συνάδελφοι συναδέλφισσες , εμείς οι εργαζόμενοι στα ξενοδοχεία και την εστίαση , είμαστε σε ένα διαρκεί αγώνα εδώ και χρόνια για να καταφέρουμε να εργαζόμαστε και να αμειβόμαστε με αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και μισθούς . Εδώ και τώρα απαιτούμε να αυξηθούν οι μισθοί μας , να υπογραφούν νέες κλαδικές συμβάσεις με ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς , με επαναφορά του 5ημερου 8ωρου χωρίς διευθέτηση του χρόνου εργασίας, με ένταξη όλων των ειδικοτήτων στις συλλογικές συμβάσεις. Απαιτούμε και εμείς να αυξηθεί ο κατώτατος μισθός πάνω από τα 900 ευρώ και να επανέλθει ο καθορισμός του μέσα από τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, να γίνει υποχρεωτική η εφαρμογή των συλλογικών συμβάσεων χωρίς προϋποθέσεις, να αναπροσαρμόζονται οι ,μισθοί αυτόματα με την αύξηση του πληθωρισμού.

Εμείς, εργαζόμαστε σε ένα κλάδο όπου όλοι ομολογούν ότι στην ουσία δε γνώρισε κρίση , όπου ακόμα χρόνο με το χρόνο καταγράφει πολύ μεγάλη κερδοφορία , ελκύει νέες και μεγάλες επενδύσεις , ξεπερνάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Τη τελευταία δεκαετία οι τουριστικές αφίξεις στην Ελλάδα έχουν πάνω από 100% αύξηση , οι τιμές των δωματίων αυξάνονται συνεχώς όπως αντίστοιχα και τα έσοδα όπου πλέον ξεπερνούν τα 20 δις ευρώ και φτάνει στο σημείο να έχει πάνω από 80.000 κενές θέσεις εργασίας! Η συνεχόμενη και μεγάλη ανάπτυξη των επιχειρήσεων στα ξενοδοχεία και την εστίαση , έγινε πραγματικότητα,  μέσα από τη μείωση των μισθών και την κατάργηση δικαιωμάτων των εργαζομένων. Αξιοποιήθηκαν όλες οι αντεργατικές διατάξεις των προηγούμενων και τις σημερινής κυβέρνησης ώστε συνεχώς να μειώνεται το κόστος της εργασίας για τις επιχειρήσεις με πολλούς διαφορετικούς τρόπους για να αυξάνονται τα κέρδη , για να υπηρετούν τους ανταγωνισμούς μεταξύ των μεγάλων ομίλων.

Δε γίνεται λοιπόν να δεχτούμε ότι , οι μισθοί των εργαζομένων στα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια βρίσκονται κάτω από τις αντίστοιχες αποδοχές του 2011! Και μάλιστα ταυτόχρονα να έχει γίνει καθεστώς η εκ περιτροπής απασχόληση , η δουλειά μέσω εργολάβων – δουλέμπορων, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Είμαστε πλέον χιλιάδες οι εργαζόμενοι στο κλάδο όπου αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε για 5 έως 9 μήνες το χρόνο για να βγάλουμε τα έξοδα 12 μηνών. Που μας έχουν πετάξει έξω από το καθεστώς  των Βαρέων Ανθυγιεινών Ενσήμων στις ειδικότητες των μαγείρων , της καμαριέρας , των σερβιτόρων, των διανομέων με αποτέλεσμα να δουλεύουμε με αυτούς όρους  – αν αντέξουμε – μέχρι τα βαθιά γεράματα για ένα χαρτζιλίκι που το ονομάζουν σύνταξη.

Δεν είμαστε διατεθειμένοι να ζούμε για να δουλεύουμε . Να είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώνουμε τα πάντα και πανάκριβα για να ζήσουμε, να δουλεύουμε στο τουρισμό και την εστίαση και να μη μπορούμε να πάμε διακοπές , ή να κάνουμε σκόντο κάθε φορά ακόμα και στο τί και πόσο θα φάμε . Δεν είμαστε διατεθειμένοι να βλέπουμε τον ιδρώτα μας να χάνεται για να πληρώνουμε έμμεσους και άμεσους φόρους , να πληρώνουμε για την υγεία μας , για την μόρφωση των παιδιών μας. Με την μεγάλη απεργία στις 28 Φλεβάρη αποδείξαμε ότι υπάρχει η δυνατότητα να δυναμώσει ο αγώνας , να γίνει πιο μαζικός . Τώρα όλοι οι εργαζόμενοι πρέπει να οργανωθούν στα συνδικάτα ,να  προετοιμάσουμε τη νέα απεργία στις 17 Απρίλη με σκοπό να είναι μεγαλύτερη , ακόμα πιο αποτελεσματική.

Συνέντευξη Τύπου Συνδικάτων 20/3/24 12.30 υπουργείο εργασίας από το ΣΕΤΗΠ

Στον κλάδο των τηλεπικοινωνιών και τις πληροφορικής, δηλαδή στον κλάδο του ψηφιακού μετασχηματισμού η κατάσταση που επικρατεί για τους εργαζόμενους δεν διαφέρει και πολύ από τους υπόλοιπους κλάδους. Παρά το γεγονός ότι ακόμα και οι ίδιοι οι εργοδότες με τις «μελέτες τους» προειδοποιούν για έλλειψη εργατικού δυναμικού, κυρίως εξειδικευμένου με εκτίμηση για 120.000 – 140.000 έως το τέλος του 2030 (βλ. «Αξιολόγηση της Επάρκειας Ειδικών στον Τομέα Πληροφορικής και Επικοινωνιών» ΣΕΠΕ – Deloitte), οι συνθήκες εργασίας και οι μισθοί διαρκώς χειροτερεύουν.

Αυτό που χαρακτηρίζει τον κλάδο είναι η έλλειψη Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, κλαδικής ή/ και επιχειρησιακών, αφού σε ένα κλάδο που εργάζονται κοντά 100.000 εργαζόμενοι, συλλογική σύμβαση έχουν μόνο οι εργαζόμενοι στον όμιλο ΟΤΕ και στην victus δηλαδή μόλις το 15%.  Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη μεγάλη συμπίεση του μέσου μισθού. Οι εργαζόμενοι με υψηλή εξειδίκευση, υποχρεώνονται να δουλεύουν νύχτα με νύχτα, με χιλιάδες ώρες απλήρωτων υπερωριών, ως αποτέλεσμα του καθεστώτος «ετοιμότητας» ή αλλιώς «stand by», που σημαίνει ο εργαζόμενος διαθέσιμος 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα, σε καθεστώς πολλές φορές τηλεργασίας και της έλλειψης οποιοδήποτε ελέγχου, με ψηφιακή ή φυσική κάρτα, αμείβονται με μισθούς πιο κάτω σε σχέση με τα προσόντα τους. Οι εργαζόμενοι με χαμηλότερη εξειδίκευση όπως στα τηλεφωνικά κέντρα αμείβονται με βάση τον κατώτερο μισθό.

Ακόμα και εκεί που υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις όπως ο όμιλος ΟΤΕ, που σημείωσε αύξηση κερδών 2,8% και θα δώσει αυξημένο μέρισμα κατά 23% σε σχέση με πέρυσί, στο ύψος των 450 εκατομμυρίων ευρώ, φροντίζουν οι πλειοψηφίες του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού στην ΟΜΕ, που είναι προσδεμένες στο άρμα της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, οι μισθοί να παραμένουν από παγωμένοι έως μειωμένοι. Την ίδια ώρα που οι εργοδότες του κλάδου όπως Unisystems, Intracom telecom, intrasoft, OΤΕ, Vodafone, Nova, τσεπώνουν δισεκατομμύρια ευρώ από τα δημόσια έργα και τις επιδοτήσεις για την ανάπτυξη των δικτύων και για τον ψηφιακό μετασχηματισμό. Πάνω από 2,5 δις ευρώ την τελευταία τριετία και άλλα τόσα μέχρι το τέλος το 2025, ανάλογα με την απορρόφηση των κοινοτικών πακέτων.

Ιδιαίτερα δε για τους εργαζόμενους στα μεγάλα τηλεφωνικά κέντρα που στην πλειοψηφία τους είναι μετανάστες, πέρα από τον κατώτερο και τους παγωμένους μισθούς, οι εργαζόμενοι, κυρίως από τις χώρες, εκτός ΕΕ, έχουν να αντιμετωπίσουν και τον φόβο της απέλασης, αφού η απαράδεκτη βίζα ειδικού σκοπού τους και το ακόμα πιο απαράδεκτο καθεστώς μετάκλησης στο οποίο θα υπάγονται από 1/4/24 τους μετατρέπει σε ομήρους, είτε των τηλεφωνικών κέντρων συνολικά, είτε του συγκεκριμένου εργοδότη με βάση το νέο μεταναστευτικό κώδικα.

Αυτοί είναι οι εργαζόμενοι που βγήκαν μπροστά σε τέσσερις μεγάλες πολυεθνικές που απασχολούν 16.000 εργαζόμενους και που από τις 8 Φλεβάρη μέχρι σήμερα έχουνε δώσει 4 απεργιακές μάχες με πάνω από 5.000 απεργούς, προκειμένου να υπογραφούν συλλογικές συμβάσεις εργασίας με πραγματικές αυξήσεις και ενάντια στο καθεστώς βίζας.

Με το ΣΕΤΗΠ και τα 2 νέα επιχειρησιακά σωματεία, στην τελεπερφόρμανς και την webhelp, είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν μέχρι να υπογράψουν συλλογικές συμβάσεις καλώντας και τους υπόλοιπους εργαζομένους στον κλάδο να δώσουμε κοινή μάχη και στην απεργία στις 17 Απρίλη. Επίσης αύριο 21/3 παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού και των διακρίσεων προγραμματίζουμε συγκέντρωση στο υπουργείο μεταναστευτικής πολιτικής στις 18.30 και θα πάρουμε και άλλες πρωτοβουλίες.

Παρέμβαση της Ομοσπονδίας Εργαζομένων Φαρμακευτικών & Συναφών Επαγγελμάτων Ελλάδας στη Συνέντευξη Τύπου των Συνδικάτων στο Υπουργείο Εργασίας 20 Μάρτη 2024

Το εργατικό εισόδημα και τα δικαιώματα πετσοκόβονται με νομοθετικές παρεμβάσεις, ενώ οι φαρμακοβιομήχανοι απολαμβάνουν επιδοτήσεις από το Ταμείο Ανάκαμψης για επενδυτικούς σκοπούς, συμψηφισμό rebate και clawback με επενδύσεις, αυξήσεις στις τιμές των φαρμάκων, όλα φορτωμένα στις πλάτες του λαού.

Από Ιανουάριο 2023 μέχρι Ιανουάριο 2024, οι τιμές των φαρμάκων αυξήθηκαν κατά 12,7%!

Από 12/2/2024, ο ΕΟΠΥΥ αποζημιώνει μόνο τη χαμηλότερη τιμή κάθε γενόσημου φαρμάκου, επομένως για κάθε ακριβότερο γενόσημο, η διαφορά καλύπτεται από τη δική μας τσέπη. 80% επιπλέον επιβάρυνση για 1700 σκευάσματα σε όλους όσους πρέπει να πάρουν τα φάρμακά τους και ελάφρυνση στους φαρμακοβιομήχανους από τα ποσά που υποχρεούνται να επιστρέψουν στον ΕΟΠΥΥ (clawback).

Πάνω από 1,7 δις ευρώ πληρώνουμε από την τσέπη μας για φάρμακα.

Ο τζίρος της φαρμακευτικής αγοράς στην Ελλάδα αυξάνεται ραγδαία, το ίδιο και οι εξαγωγές, φτάνοντας τα 2,6 δις ευρώ (4,7% του συνόλου των ελληνικών εξαγωγών).

Η παραγωγή φαρμάκου την πενταετία 2017-2022 παρουσίασε αύξηση 100%, από 953 εκ. ευρώ στα 1,876 δις.

Για τα έτη 2024-2025, οι επενδύσεις στο φάρμακο θα φτάσουν στο 1,5 δις, οι μονάδες παραγωγής από 72 στις 104 και τα ερευνητικά κέντρα από 27 στα 41.

Το συνολικό μέγεθος της αγοράς φαρμακαποθηκών έφτασε στα 3,4 δις το 2020 (αύξηση 4,3% από το 2019) και το 2021 αυξήθηκε επιπλέον 3%.

Οι απασχολούμενοι στην εμπορία και παραγωγή φαρμάκων ήταν το 2022 περίπου 29000, 9000 περισσότεροι σε σχέση με το 2017, ενώ σύμφωνα με την ΠΕΦ το 2025 θα αυξηθούν κατά 5000. Το στοιχείο αυτό είναι η πιο ξεκάθαρη απόδειξη της οικονομικής ευρωστίας του κλάδου και της προοπτικής για ακόμα μεγαλύτερα κέρδη για τους φαρμακοβιομήχανους.

Οι συνολικές πωλήσεις φαρμάκου την περίοδο 2009-2020, κατά την οποία ο κλάδος είναι χωρίς σύμβαση, έφτασαν τα 77 δις ευρώ.

Το «μερίδιο» των εργαζομένων του κλάδου από αυτή την «πίτα», είναι η επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, των όρων και των συνθηκών εργασίας, η εντατικοποίηση της δουλειάς, η εργολαβική εργασία, η ανασφάλεια, οι απολύσεις, η απώλεια εργασιακών δικαιωμάτων, οι μισθοί και τα μεροκάματα που δεν ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες μας.

Η εργοδοσία, οι φαρμακοβιομήχανοι, για μια δεκαετία αρνούνταν  να υπογράψουν κλαδική ΣΣΕ, στηριζόμενοι στο νόμο Βρούτση – Αχτσιόγλου και στον προβλεπόμενο καθορισμό του κατώτατου μισθού με υπουργική απόφαση.

Με το πλήρωμα του χρόνου, με την πίεση και τους αγώνες της ομοσπονδίας μας, των εργαζομένων και των σωματείων τους μέσα στους χώρους δουλειάς, επιδιώκουν ξανά να συρρικνώσουν τα εργασιακά δικαιώματα και τους μισθούς μας, αυτή τη φορά μέσα από την υπογραφή μιας σύμβασης.

Το σχέδιο σύμβασης που αντιπρότειναν στην Ομοσπονδία μας παραβλέπει διεκδικήσεις όπως η ισότιμη μισθολογική και θεσμική μεταχείριση όλων των εργαζομένων ανεξάρτητα από εργασιακή σχέση και μορφή εργασίας (π.χ. εργολαβικοί εργαζόμενοι) και ο καθορισμός σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας, δηλαδή το 5ήμερο – 8ωρο.

Οι εργοδότες προτείνουν «διάρκεια εβδομαδιαίας εργασίας 40 ώρες και για τις εταιρείες συνεχούς λειτουργίας εφαρμογή της εκάστοτε ισχύουσας νομοθεσίας». Δηλαδή, διευθέτηση του χρόνου εργασίας κατ’ εφαρμογή των νόμων Χατζηδάκη και Γεωργιάδη!

Αυτό εκφράζει την κατάσταση που επικρατεί σε πολλούς εργασιακούς χώρους του κλάδου, με κυλιόμενα ωράρια, 12ωρα, εργασία τα Σαββατοκύριακα, την επιδίωξη των φαρμακαποθηκών να λειτουργούν Σάββατα και Κυριακές, κάτι που νομοθετικά το έχουν αποσπάσει, όμως, οι αγώνες των εργαζόμενων, των σωματείων και της ομοσπονδίας μας, έχουν συντελέσει στην αποτροπή, μέχρι σήμερα, της εφαρμογής του.

Αγώνες που δεν γίνονται χωρίς κόστος, αφού μετράμε απολύσεις συνδικαλιστών και πρωτοπόρων εργαζομένων σε ΠΕΙΦΑΣΥΝ, ΠΡΟΣΥΦΑΠΕ, ΝΤΕΜΟ, ΡΑΦΑΡΜ και αλλού, βρίσκοντας ξανά μπροστά μας την αντεργατική νομοθεσία.

Για το μισθό, οι εργοδότες, βασισμένοι στον κατώτατο, προτείνουν λιγότερα και από τα 870 ευρώ του κατώτατου κλαδικού μισθού του 2009!

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, πριν μερικές μέρες θρηνήσαμε ένα συνάδελφό μας εργαζόμενο στη ΦΑΡΜΑΤΕΝ στη Ροδόπη, που έχοντας ανάγκη να συμπληρώσει το εισόδημά του, μετά τη δουλειά στο εργοστάσιο, εργαζόταν και ως ηλεκτρολόγος. Σε αυτή τη δεύτερη δουλειά είχε το εργατικό ατύχημα που του στοίχισε τη ζωή. Έτσι αποτυπώθηκε, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το «δικαίωμα» στη 13ωρη δουλειά, προς συμπλήρωση του ενός μισθού που δεν επαρκεί, σύμφωνα με το νόμο Γεωργιάδη. 

Η εργοδοσία, αποφασισμένη να αυξήσει στο μέγιστο δυνατό βαθμό την εκμετάλλευση των εργαζόμενων, δεν κρύβει την ικανοποίησή της για τα όπλα που της προσφέρουν οι αντεργατικοί νόμοι όλων των κυβερνήσεων (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ κλπ.).

Αντλώντας δύναμη από την αγωνιστική πείρα του ταξικού εργατικού κινήματος, εμπνεόμενοι από τις κατακτήσεις που η εργατική τάξη απέσπασε με σκληρούς αγώνες, στηρίζουμε και ενισχύουμε τους αγώνες που δίνουν οι συνάδελφοί μας με τα σωματεία τους σε μια σειρά επιχειρήσεις του κλάδου, όπως ΦΑΜΑΡ, ΜΠΕΡΙΓΚΕΡ, ΠΕΙΦΑΣΥΝ, ΠΡΟΣΥΦΑΠΕ, για υπογραφή επιχειρησιακών ΣΣΕ.

Μαζί με τους εργαζόμενους και των άλλων κλάδων, παλεύουμε για αυξήσεις, κατώτατο μισθό 900 ευρώ, κατάργηση των αντεργατικών νόμων που υπονομεύουν τις συλλογικές συμβάσεις! Για μέτρα προστασίας του εργατικού – λαϊκού εισοδήματος, δημόσια – δωρεάν Υγεία και Παιδεία. Για να σταματήσει η εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους!

Διεκδικούμε υπογραφή κλαδικής ΣΣΕ με αυξήσεις σε όλους τους μισθούς, 950 ευρώ κατώτερο μισθό, 5ημερο – 8ωρο.

Μετά την απεργία στις 28 Φλεβάρη, δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την απεργία στις 17 Απρίλη και την Πρωτομαγιά, προσπερνώντας την ηγεσία της ΓΣΕΕ, τις συνδικαλιστικές δυνάμεις που έχουν στρατευτεί στη λογική της ανταγωνιστικότητας, των κοινωνικών διαλόγων και της κοινωνικής ειρήνης, στα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων.

Παρέμβαση του Συνδικάτου Εργατοϋπαλλήλων Μετάλλου Ν. Αττικής και Εργαζομένων Ναυπηγοεπισκευαστικής Βιομηχανίας Ελλάδος στη Συνέντευξη Τύπου των Συνδικάτων στο Υπουργείο Εργασίας 20 Μάρτη 2024

Οι εργάτες του μετάλλου βρισκόμαστε εδώ διεκδικώντας μαζί με τα άλλα συνδικάτα κατάργηση των άθλιων αντεργατικών νόμων και κατώτερο μισθό της ΕΓΣΣΕ στα 900€. Στον κλάδο παλεύουμε για γενναίες αυξήσεις, 10% στους μισθούς.

Έχουμε σκληρή πείρα από το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο. Αυτό που λύνει τα χέρια στους εργοδότες να μην εφαρμόζουν μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς γιατί είναι κόστος. Έτσι μετράμε δεκάδες νεκρούς και σακατεμένους. Επιπλέον αυτοί οι νόμοι επιτρέπουν εδώ και 7 χρόνια στις κυβερνήσεις, πρώτα του ΣΥΡΙΖΑ και τώρα της ΝΔ να μην κηρύττουν υποχρεωτική της Σύμβαση της Ναυπηγοεπισκευαστικής Βιομηχανίας. Ντροπή!

Αυτήν την στιγμή η κατάσταση στον κλάδο του μετάλλου δεν έχει καμία σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Οι μηχανές έχουν πάρει μπροστά και το κύριο χαρακτηριστικό είναι η μεγάλη αύξηση της παραγωγής και η έλλειψη εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού.

Τα μεγάλα ναυπηγεία έχουν πάρει μπρος αλλά με κύριο χαρακτηριστικό της εργασιακές σχέσεις λάστιχο, την πλήρη εργολαβοποίηση,  την μη εξασφάλιση των θέσεων εργασίας και την παντελή έλλειψη συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ αφού χάρισαν εκατοντάδες εκατομμύρια στους προηγούμενους ιδιοκτήτες των μεγάλων ναυπηγείων, καταχρεώνοντας το ελληνικό δημόσιο και το λαό μας, σχεδόν δώρισαν εγκαταστάσεις εκατομμυρίων ευρώ στους νέους ιδιοκτήτες με πρόσχημα τη διατήρηση των θέσεων εργασίας. Και οι νέοι ιδιοκτήτες και στο Σκαραμαγκά και στην Ελευσίνα απολύουν τους παλιούς εργαζόμενους για να τους επαναπροσλάβουν με τη μορφή της εργολαβίας και χωρίς να ξεκαθαρίζουν αν θα τηρήσουν τα συλλογικά δικαιώματα των εργαζομένων.

Επίσης φουντώνουν οι δουλείες στην εγχώρια πολεμική βιομηχανία αφού οι βιομήχανοι μεγαλώνουν τις αιματοβαμμένες παραγγελίες προς όφελος του ΝΑΤΟ, του κράτους δολοφόνου του Ισραήλ, για τη σφαγή των λαών της Ουκρανίας και της Ρωσίας.

Την ίδια ώρα όμως η μισθοί και τα μεροκάματα παραμένουν καθηλωμένα αφού από το 2011 και μετά δεν υπάρχει κλαδική σύμβαση. Μεγάλες επιχειρήσεις με τεράστιες δυνατότητες όπως η ΛΑΡΚΟ οδηγούνται στο λουκέτο.

Σε αυτήν την κατάσταση η ομοσπονδία μετάλλου για την υπεράσπιση των εργαζομένων βάζοντας πλάτη στους εργοδότες να αλωνίζουν.

Στον αντίποδα το συνδικάτο μετάλλου Αττικής έχει εδώ και καιρό ξεδιπλώσει πλούσια δράση  οργάνωσης της πάλης των εργαζομένων σε δεκάδες εργοστάσια και χώρους.

Βάση όλων αυτών των πρωτοβουλιών αποτελούν οι γενικές συνελεύσεις των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς όπου καταρτίζονται τα πλαίσια πάλης από πλούσια συζήτηση και αποφασίζονται μορφές δράσης. Τα πρώτα αποτελέσματα είναι σημαντικά αφού σε τρία εργοστάσια μετά από 12 χρόνια έχουμε ξανά συλλογική σύμβαση επιχειρησιακή με αυξήσεις από 8% έως 10%. Την ίδια στιγμή υπογράφεται τις επόμενες ημέρες η κλαδική σύμβαση ναυπηγοεπισκευαστικών εργασιών με αυξήσεις πάνω από 9%. Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι η διασφάλιση του ωραρίου, του 7ωρου και του 8ωρου, του πενθήμερου, η πληρωμή των υπερωριών από την πρώτη ώρα.

Το επόμενο διάστημα στόχος είναι να αυξηθούν οι πρωτοβουλίες και οι δράσεις για περισσότερες επιχειρησιακές συμβάσεις με αυξήσεις. Κλιμακώνουμε με τη νέα πανελλαδική πανεργατική απεργία στις 17 Απρίλη.

Σύνθημά μας, κανείς μεταλλεργάτης χωρίς συγκροτημένα δικαιώματα χωρίς συλλογική σύμβαση εργασίας. Τέλος ύψιστης σημασίας καθήκον για το επόμενο διάστημα είναι ο αγώνας για την επαναφορά της υποχρεωτικότητας των συλλογικών συμβάσεων και κυρίως για την κήρυξη ως υποχρεωτικής της κλαδικής σύμβασης ναυπηγοεπισκευαστικών εργασιών που πρόκειται να υπογραφεί τις επόμενης ημέρες.