Την Δευτέρα21 Νοέμβρη  2022 στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης εκδικάζονται οι  αγωγές για τις παράνομες απολύσεις των συναδέλφων Φραγγίδη Γιάννη, Προέδρου του επιχειρησιακού Σωματείου στη Μαλαματίνα και Προέδρου της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας  Εργατοϋπαλλήλων Εμφιαλωμένων Ποών και του Μερκενίδη Αριστοτέλη, Προέδρου του Συνδικάτου Πωλητών    Οδηγών και Βοηθών στα Εμφιαλωμένα Ποτά Β.Ε. και μέλος της Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.

Η νέα ιδιοκτησία της Οινοποιίας Μαλαματίνα παρερμηνεύοντας ακόμη και το νόμο – έκτρωμα Χατζηδάκη προχώρησε χωρίς να τηρηθούνε ούτε  οι νόμιμες διαδικασίες στις απολύσεις των δυο συναδέλφων – συνδικαλιστών προσπαθώντας ανεπιτυχώς να τρομοκρατήσει τους απεργούς στη Μαλαματίνα, για να σκύψουν το κεφάλι και να δεχτούν τις απολύσεις, τις ατομικές συμβάσεις  και  την περικοπή του μισθού τους.

Η τρομοκρατία δεν θα περάσει. Όλες και όλοι δίνουμε απάντηση στα σχέδια της νέας ιδιοκτησίας. Δίνουμε βροντερό παρών μπροστά στα δικαστήρια τη Δευτέρα  21 Νοέμβρη στις 8 το πρωί.

Με πλήθος κόσμου και συμμετοχή σωματείων και φορέων πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση προς τιμήν της λαϊκής εξέγερσης του Πολυτεχνείου που καλούσε το Εργατικό Κέντρο Σάμου και το Νομαρχιακό Τμήμα Σάμου της ΑΔΕΔΥ.

Οι διαδηλωτές μετέφεραν με θέρμη στους κεντρικούς δρόμους του Καρλοβάσου το μήνυμα του Πολυτεχνείου «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» που παραμένει τραγικά επίκαιρο στις μέρες μας.

Αυτό ανέφερε και στο σύντομο χαιρετισμό του ο Χρήστος Πανούσος, πρόεδρος της εκτελεστικής γραμματείας του Νομαρχιακού Τμήματος Σάμου της ΑΔΕΔΥ, τονίζοντας μάλιστα την ανάγκη να δυναμώνουμε καθημερινά την πάλη για τα δικαιώματά μας, την πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας μας στους σχεδιασμούς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ. Έτσι όπως έγινε και την 9^η Νοέμβρη, τη μέρα της απεργιακής συγκέντρωσης πανελλαδικά αλλά και στη Σάμο.  

Η κεντρική ομιλία έγινε από τη Νανά Νικολάου, Γενική Γραμματέα της Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Σάμου, η οποία σημείωσε ότι το Πολυτεχνείο μας διδάσκει ότι κόντρα στην καθημερινότητα των voucher, pass, χαμηλών μισθών, της εντατικοποίησης στη δουλειά μας, του καλαθιού της ντροπής κλπ, μπορούμε με σωστό συντονισμό και οργάνωση στα συνδικάτα και στους συλλόγους μας να διεκδικούμε τις ανάγκες μας για αυξήσεις σε μισθούς, συλλογικές συμβάσεις, μείωση τιμών σε ρεύμα, τρόφιμα, σπίτια ασφαλή, συγκοινωνίες φτηνές, σχολεία γερά και λειτουργικά, δημόσιες και δωρεάν σύγχρονες δομές υγείας με επαρκές προσωπικό κλπ. Τόνισε επίσης την ανάγκη να προταχθούν ξανά και ξανά τα αιτήματα που κοσμούσαν τις δύο πύλες του Πολυτεχνείου «ΕΞΩ ΟΙ ΗΠΑ-ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ» ειδικά σε μία περίοδο που η Ελλάδα με τις υπογραφές ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ εμπλέκεται επικίνδυνα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια του λαού μας, «βάζει το λιθαράκι» της για πόνο, δυστυχία και προσφυγιά.

Ποίημα διαβάστηκε από την Ευανθία Ματθαίου, πρόεδρο του Συνδέσμου Συνταξιούχων του ΙΚΑ Καρλοβάσου και συγκεκριμένα «Το αγόρι και η πόρτα» του Γιάννη Ρίτσου.

Ακολούθησε πορεία στο κέντρο του Καρλοβάσου με τα συνθήματα να δίνουν τον παλμό της μέρας «Του Πολυτεχνείου ο αγώνας ζει, μας δείχνει το δρόμο για την ανατροπή», «Ούτε γη ούτε νερό στους φονιάδες των λαών», «Στο Πολυτεχνείο μίλησε ο λαός, ανίκητος δεν είναι ο ιμπεριαλισμός» αλλά και «Οι φαντάροι είναι του λαού παιδιά, έξω από τα σύνορα δεν έχουνε δουλειά». Τέλος, οι διαδηλωτές ανανέωσαν το ραντεβού τους στους χώρους δουλειάς, στα πανεπιστήμια και τις γειτονιές για να κλιμακώσουν τον αγώνα, να οργανώσουν τη μάχη της επόμενης μέρας που θα βάζει στο στόχαστρο το σύστημα της εκμετάλλευσης, της φτώχειας, των πολέμων, της καταστολής, της προσφυγιάς.

Ομιλία του ΕΚΣ για την 49η Επέτειο του Πολυτεχνείου στο Καρλόβασι Σάμου

Νοέμβρης 1973-Νοέμβρης 2022.

1 χρόνος πριν συμπληρωθούν 50 χρόνια από την επέτειο της λαϊκής εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Η αγωνιστική παρακαταθήκη του αντιδικτατορικού αγώνα και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ενάντια στην ανοιχτή, φασιστική, αμερικανοΝΑΤΟική, απριλιανή δικτατορία, και η συνεπής – αλύγιστη στάση των χιλιάδων εργαζομένων, νέων, γυναικών στις εξορίες, στα μπουντρούμια των φυλακών και στα βασανιστήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ, παραμένουν οδηγός και έμπνευση για τον δικό μας σημερινό, καθημερινό βηματισμό.

Έμπνευση που γίνεται αγώνας όπως η πρόσφατη απεργιακή κινητοποίηση στις 9 Νοέμβρη, οι μεγάλες απεργιακές συγκεντρώσεις, και εδώ στο νησί της Σάμου, για την υπεράσπιση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος, την ενίσχυση της λαϊκής πάλης για μόρφωση και εργασία με ανθρώπινες συνθήκες, μέτρα προστασίας της υγείας και της ζωής του λαού, ελεύθερο χρόνο, εισόδημα για αξιοπρεπή ζωή, για την απόρριψη κάθε αντεργατικού – αντιλαϊκού νόμου, για την εναντίωση στο θεσμικό πλαίσιο διώξεων και καταστολής των εργατικών-λαϊκών κινητοποιήσεων, για την καταδίκη κάθε αστικού κόμματος και κυβέρνησης, που, με το μαστίγιο ή το καρότο, στερούν από τους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους τον πλούτο που παράγουν.  

Τι μας διδάσκει όμως το Πολυτεχνείο και η αντιδικτατορική πάλη; Τι πρέπει να μείνει στη νέα γενιά που ακολουθεί και πώς συνδέεται ο αγώνας του τότε με τον αγώνα του σήμερα;

Το πιο σημαντικό συμπέρασμα είναι ότι σίγουρα ο ηρωικός φοιτητικός και εργατικός-λαϊκός ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου δεν ήταν ουρανοκατέβατος. Ήταν το αποκορύφωμα της αντιδικτατορικής πάλης του λαού και της νεολαίας από την πρώτη στιγμή που επιβλήθηκε το πραξικόπημα την 21^η Απριλίου του 1967. Κι έχει αξία εδώ να πούμε ότι ήταν ένα πραξικόπημα, μία στρατιωτική δικτατορία που ήταν ανάγκη του ίδιου του συστήματος του καπιταλιστικού ώστε να διαιωνιστεί και να θωρακιστεί σε μία περίοδο που το ίδιο το κράτος του αστικού κοινοβουλευτισμού είχε εξαντλήσει τις δυνατότητές του να χειραγωγήσει και να ενσωματώσει τις εργατικές και λαϊκές μάζες.

Και έχει αξία να δούμε την ιστορική πείρα όλου του 20ού αιώνα πώς οι διάφορες μορφές της εξουσίας των αστών, που στόχο έχουν την καταστολή και την εκμετάλλευση των εργαζομένων και του λαού για τη διαιώνισή τους, εναλλάσσονται σε αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, στρατιωτικές και μη δικτατορίες, φασισμό-ναζισμό και αλληλοτροφοδοτούνται. Με πάντα, επίσης, κοινό χαρακτηριστικό το ανελέητο κυνήγι όσων σηκώνουν κεφάλι, αγωνιστών εργαζομένων, αγροτών, φοιτητών, μαθητών που μπορεί να θίξουν την ισορροπία αυτής της ταξικής εκμετάλλευσης.

Η πάλη όμως ποτέ δεν σταματά. Όποιο προσωπείο κι αν φορέσει το σύστημά τους η νεολαία, οι εργαζόμενοι, ο λαός μας που βιώνει στο πετσί του την ανέχεια και την καταπίεση θα αντιδράσει. Και θα αντιδράσει βάζοντας μπροστά ακόμα και την ίδια του τη ζωή όπως έκαναν τότε οι ριζοσπάστες αγωνιστές που διώχτηκαν πολύτροπα, που βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν, το φοιτητικό και το ευρύτερα νεολαιίστικο κίνημα της εποχής που ενώθηκε με τους εργατοϋπαλλήλους, τους αγρότες κι άλλες λαϊκές δυνάμεις για να πατήσουν κάτω το φασισμό αλλά και όλες τις λογικές αναμονής που καλλιεργούνταν εκείνο το διάστημα ότι από πάνω έρχονται οι λύσεις.

Αυτό λοιπόν διδάσκει το Πολυτεχνείο και η αντιδικτατορική πάλη. Πώς όταν οι εργαζόμενοι έχουμε στο στόμα μας, ακόμα και σε περίοδο μεγάλων επιστημονικών και τεχνολογικών επιτευγμάτων, όχι απλά σαν σύμβολο αλλά σαν κύριο αίτημα το «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία», μπορούμε με σωστό συντονισμό, οργάνωση στα συνδικάτα μας, στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές μας να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας που μας τα ποδοπατάνε αυτοί που θέλουν να κερδίζουν από τον κόπο μας. Και είναι αυτός ο αγώνας που δεν σταματάει ποτέ όσο αναδύεται πιο έντονη η σαπίλα αυτού του συστήματος που χωρίς έλεος κάνει πολέμους, υποδουλώνει λαούς, γκρεμίζει τις ζωές ανθρώπων και παιδιών δημιουργώντας καραβάνια προσφύγων, σκορπά φτώχεια, πείνα, δυστυχία…

Όσο λοιπόν μας μιλάνε για προσαρμογή μπροστά στο χειμώνα που έρχεται, αλλιώς θα πεθάνουμε, όσο λοιπόν μας κλείνουν τα φώτα στα σπίτια μας, όσο θέλουν να μας γυρίσουν στα μαγκάλια για να προχωράει η «πράσινη ανάπτυξή» τους, όσο θέλουν τους μισθούς μας να καταντήσουν επιδόματα και να ζούμε με κουπόνια, voucher και pass, να ψάχνουμε στα καλάθια της ντροπής, όσο ονειρεύονται τις ζωές μας να δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ, 7 ώρες τη βδομάδα, όσο θέλουν τα παιδιά μας να «μορφώνονται» με πληροφορίες αχταρμά, όσο θέλουν να κυνηγούν συναδέλφους μας επειδή διαμαρτυρήθηκαν για το δικαίωμα στην υγεία, τη στέγη, τη μόρφωση, τη ζωή, εμείς θα στήνουμε Πολυτεχνεία κι εξεγέρσεις! Θα παλεύουμε οι ανάγκες μας να έρθουν στο προσκήνιο και να τις κάνουμε πράξη! Θα ενισχύουμε τα σωματεία μας και τους συλλόγους μας για να ανεβαίνει η οργάνωση και η ανάπτυξη σπουδαίων αγώνων αντίστασης και αντεπίθεσης. Για αυξήσεις σε μισθούς, για συλλογικές συμβάσεις, για μείωση στις τιμές των τροφίμων, στο ρεύμα, να έχουμε σπίτια ασφαλή, συγκοινωνίες φτηνές, σχολεία γερά και λειτουργικά, δρόμους καλούς, νοσοκομεία και δομές υγείας σύγχρονες με επαρκές προσωπικό κλπ.

Όμως αιτήματα όπως τα παραπάνω δεν μπορούν να μην συνδυαστούν με τα αντιϊμπεριαλιστικά συνθήματα που ιδιαίτερα αναδείχτηκαν την περίοδο της αντιδικτατορικής πάλης και του Πολυτεχνείου, κοσμώντας μάλιστα τις δύο βασικές κολώνες της μαρτυρικής πύλης: «ΈΞΩ ΑΙ ΗΠΑ – ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ». Γιατί ακόμα και τώρα επιβάλλουν χούντες και δικτατορίες, κάνουν πολέμους για να διαμορφώνουν οι αστοί τους καλύτερους όρους ώστε να προστατεύουν την κερδοφορία τους! Κι εδώ δε θέλει κανέναν εφησυχασμό. Όταν βρίσκεσαι στα σαγόνια του καρχαρία με τα μπούνια σαν χώρα απ’ άκρη σ’ άκρη με πολεμικές ΝΑΤΟϊκές βάσεις από τη Σούδα ως την Αλεξανδρούπολη, όταν σου πουλάνε ασφάλεια με δήθεν συμφωνίες (με ΗΠΑ, Γαλλία, Αίγυπτο, Ισραήλ) και εξοπλιστικά προγράμματα που πληρώνουμε ο φτωχός λαός, όταν  εμπλεκόμαστε ολοένα περισσότερο διαλέγοντας στρατόπεδο ληστή όπως λέμε στους ανταγωνισμούς μεταξύ ΗΠΑ, ΕΕ και Ρωσίας, Κίνας τόσο αυξάνουμε τις πιθανότητες να γίνουμε μαγνήτης επιθετικότητας των αντίπαλων ιμπεριαλιστικών ενώσεων, να αμφισβητείται το να είμαστε αφέντης στον τόπο μας, τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Αιγαίο, να γεννιούνται Κυπριακά δράματα όπως η τουρκική εισβολή το 1974. Γι’ αυτό τα συνθήματα αυτά πρέπει να πάρουν σάρκα και οστά ξανά και ξανά. Να διεκδικούμε την απεμπλοκή της χώρα μας από αυτούς τους σχεδιασμούς, μάλιστα τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο επικίνδυνα αφού τον επόμενο χρόνο στη ΝΑΤΟική βάση της Λάρισας θα φιλοξενούνται δεκάδες μη επανδρωμένα πολεμικά αεροσκάφη με δυνατότητα να επιχειρούν σε Μαύρη Θάλασσα, Ανατολική Ευρώπη, Ουκρανία ακόμα και Ρωσία και Λευκορωσία. Αντίστοιχα, στο Βόλο θα σταθμεύουν σε λίγο καιρό ετοιμοπόλεμα ΝΑΤΟικά ελικόπτερα, αλλά και βλέπουμε το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης –εφάμιλλο με αυτό της Σούδας στα Χανιά- να αποτελεί κόμβο για την προώθηση πολεμικού υλικού και στρατιωτικών δυνάμεων σε Ανατολική Ευρώπη και το μέτωπο της Ουκρανίας. Κι όλα αυτά με υπογραφές ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ. Πρέπει επίσης να διεκδικούμε να μην αποστέλλονται στρατιωτικές δυνάμεις και οπλισμός εκτός συνόρων, να κλείσουν οι Αμερικανονατοικές βάσεις. Πρέπει επίσης και μέσα από τη σημερινή μας διαδήλωση να τονίσουμε την αξία και να συμπαρασταθούμε στους  φαντάρους μας που βγαίνουν περήφανα στο στρατόπεδό τους και υψώνουν φωνή αντίστασης υιοθετώντας τα παραπάνω αιτήματα, υπερασπιζόμενοι το δίκιο και την ειρήνη, όπως το πρόσφατο παράδειγμα του φαντάρου στη Ρόδο, ο οποίος μάλιστα διώκεται ποινικά από τη διοίκηση, η οποία φυσικά έχει την πλήρη κάλυψη από την πολιτική ηγεσία. Και τέλος, φυσικά να εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας και την στήριξή μας σε πρόσφυγες και μετανάστες θύματα του ιμπεριαλισμού από όπου κι αν προέρχονται. Να μην κλείνονται και εγκλωβίζονται στα νησιά μας και σε στρατόπεδα φυλακές.

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες, τελειώνοντας χαιρετίζουμε για άλλη μια χρονιά όσους σήμερα είναι εδώ στην πλατεία του Καρλοβάσου που τιμούν το ουσιαστικό νόημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου! Όσο και να θέλουν να το αμαυρώσουν, να το βγάλουν από το κάδρο των σχολικών και φοιτητικών εκδηλώσεων, των εργατικών αγώνων, να το καταντήσουν ένα ανώδυνο σύμβολο, να διαγράφουν από τις πύλες το Έξω οι ΗΠΑ-Έξω το ΝΑΤΟ κάνοντας photoshop, εμείς θα το τιμάμε και θα αντλούμε δύναμη από αυτούς τους σπουδαίους αγώνες των νέων της εποχής, των εξόριστων αγωνιστών, των εργατών και των αγροτών!

Είμαστε δε, ιδιαίτερα χαρούμενοι που φέτος έχουμε και περισσότερους φοιτητές στο νησί μας που έχουν δώσει το παρόν σήμερα στην κινητοποίηση και θα μεταφέρουν το αγωνιστικό μήνυμά μας και στους συμφοιτητές τους. Για να προτάξουν κι αυτοί τα δικά τους αιτήματα, να δυναμώσει το φοιτητικό κίνημα κόντρα στο Πανεπιστήμιο επιχείρηση, κόντρα στην πανεπιστημιακή αστυνομία που θα προστατεύει τα κέρδη τους, για υπεράσπιση του δικαιώματος στη μόρφωση.

Συνεχίζουμε λοιπόν, προχωράμε μπροστά, δίνουμε ο ένας το χέρι στον άλλον και πέφτουμε στη μάχη για τις ριζικές αλλαγές που απαιτούν οι καιροί που ζούμε! Να μυρίσει συναγωνιστές το σφαγείο μας θυμάρι και το κελί μας κόκκινο ουρανό! Να φωνάξουμε τώρα όλοι μαζί «Του Πολυτεχνείου ο αγώνας ζει, μας δείχνει το δρόμο για την ανατροπή!»

Το πρωί της Πέμπτης 17 Νοεμβρίου για την 49η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση έξω από το 1ο Λύκειο Κω και στη συνέχεια κατάθεση στεφάνων και λουλουδιών στο Ηρώο, από το Εργατικού Κέντρου ΒΣΔ, την Β’ΕΛΜΕ Δωδεκανήσου & τοπικών σωματείων, με συνθήματα για την έξοδο της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ, ενάντια της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των Η.Π.Α , ΕΕ, ΡΩΣΙΑ και υπέρ της απεμπλοκής της χώρας μας από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Η φράση ‘’Το Πολυτεχνείο Ζει στους αγώνες του σήμερα για Δουλειά και Ζωή με Δικαιώματα’’ μεταξύ των συνθημάτων των πλακάτ.

Τις κεντρικές ομιλίες στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τη φετινή επετείο της 17ης Νοέμβρη, εκφώνησαν για το Εργατικό Κέντρο ΒΣΔ, ο Δημήτρης Τσάμπαλλας ως μέλος του ΔΣ και για τη Β’ΕΛΜΕ Δωδεκανήσου, ο γραμματέας, Πρόδρομος Τοπρακτσίογλου. Χαιρετισμό απηύθυναν η Πρόεδρος Συλλόγου Γυναικών Κω (Μέλος Ο.Γ.Ε), Δήμητρα Χαλκιοπούλου και το μέλος Πανελλήνιου Σωματείου Εκτάκτων Υπαλλήλων Υπ. Πολιτισμού, Αχιλλέας Χαλάς. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι λίγα λουλούδια στο Ηρώο, στη μνήμη των φοιτητών που πριν 49 χρόνια έχασαν τη ζωή τους στο Πολυτεχνείο, εναπόθεσαν εκ μέρους του Συλλόγου Γυναικών Κω (Μέλος ΟΓΕ), αντιπροσωπεία μικρών παιδιών του νησιού μας. 

 Πανό αναρτήθηκε από το Σωματείο Ιδιωτικών υπαλλήλων Λέρου, στο νησί της Λέρου. Στην Κάλυμνο από το Σωματείο οικοδόμων Καλύμνου, κατατέθηκε στεφάνι στο Ηρώο από τον Πρόεδρο Μαϊλλη Σακελλάρη.

ΟΜΙΛΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΒΣΔ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 2022

Eκ μέρους του Εργατικού Κέντρου Βορείου Συγκροτήματος Δωδεκανήσου, χαιρετίζουμε την σημερινή 49^η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και αποδίδουμε φόρος τιμής σε όλους εκείνους τους εργαζόμενους, τους νεολαίους, τις γυναίκες που έδωσαν την ζωή τους στον αγώνα ενάντια στην Δικτατορία.

Εδώ και σχεδόν 50 χρόνια το Πολυτεχνείο δείχνει τον δρόμο, για την δύναμη που έχει ο εργαζόμενος λαός όταν δρα οργανωμένα και αποφασίζει να αποτινάξει από πάνω του τους δυνάστες του. Παραμένουν επίκαιρα τα συνθήματα που ακούστηκαν εκείνη την περίοδο  για ψωμί – παιδεία – ελευθερία. Οδηγός και φάρος ελπίδας για τη συνέχιση του αγώνα μας και σήμερα.

Όπως τότε ο λαός πάλεψε για το ψωμί του και το κατέκτησε μέσα από αγώνες, έτσι και σήμερα τα σωματεία και οι εργαζόμενοι βγαίνουν μπροστά και παλεύουν για φθηνά τρόφιμα,φθηνό ρεύμα, βενζίνη. Δεν συμβιβαζόμαστε με voucher και pass για εμάς, ενώ για τους λίγους βρέχει δις ευρώ από όλες τις μεριές.

Παραμένουν επίκαιρα τα συνθήματα που γράφτηκαν στις πύλες του Πολυτεχνείου, έξω το ΝΑΤΟ έξω η ΗΠΑ, που  όσο και να προσπαθούν διάφοροι να τα σβήσουν από την μνήμη του λαού μας, αυτά ξαναγράφονται και αποκαλύπτουν ότι όπως και τότε το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί έτσι και σήμερα, την γη ξαναμοιράζουν με τον λαών το αίμα τα σύνορα χαράζουν.

Η εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο της Ουκρανίας δίνοντας γη και νερό στους φονιάδες των λαών, βάζει τον λαό μας,  σε επικίνδυνες εξελίξεις.

ΗΠΑ ΡΩΣΙΑ ΝΑΤΟ ΕΕ βάζουν τους λαούς να σκοτώνονται για τα αφέντη το ψωμί.Δεν διαλέγουμε στρατόπεδο ληστών- ιμπεριαλιστών.

• Απεμπλοκή της χώρας μας από τον πόλεμο.
• Να κλείσουν όλες οι αμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις του θανάτου, να μη εγκατασταθούν πυρηνικά στον Άραξο, στη Σούδα και οπουδήποτε αλλού στην Ελλάδα, Να καταργηθεί η Ελληνοαμερικανική Συμφωνία για τις Στρατιωτικές Βάσεις
• Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα.

Ποτέ δεν θα χωνέψουμε οι θάλασσες μας,το Αιγαίο να μετατρέπονται από στιγμές χαλάρωσης σε εικόνες φρίκης με τους χιλιάδες νεκρούς θαλασσοπνιγμένους, να γεμίζουν οι ακτές με Αυλάν και παιδικά κορμιά, όπως και σήμερα τις πρώτες πρωινές ώρες με ακόμα έναν θάνατο να καταγράφεται στην θάλασσά μας. ¨Έχουν ευθύνη αυτοί που υπογράφουν συμφωνίες εγκλωβισμού και καταδικάζουν σε θάνατο χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες που αναζητούν όχι απλά μια καλύτερη ζωή αλλά την ίδια την ζωή.

Φτάνει! Όχι άλλοι νεκροί! Να δυναμώσει η πάλη μας για κατάργηση της συνθήκης Δουβλίνο 1,2, τώρα να φτιαχτούν υπηρεσίες ασύλου στην Τουρκία, να κλείσουν τα στρατόπεδα φυλακές στην χώρα μας, να δοθούν όλα τα απαραίτητα έγγραφα για την ασφαλή μετακίνηση των προσφύγων μεταναστών προς τις χώρες προορισμού τους.

Συνάδελφοι, συναγωνιστές.

Σήμερα έχει ωριμάσει πλέον ο καιρός οι εργαζόμενοι να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους και να βάλουν την δική τους σφραγίδα στις εξελίξεις.

Η ανάπτυξη που έταζαν οι χθεσινοί και που τάζουν οι σημερινοί κυβερνώντες, περνάει μέσα από τσακισμένα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, αποδείχτηκε και με την σαιζόν ρεκόρ που σπάει τα ρεκόρ κερδών και αριθμών, αλλά τσακίζει τις ζωές των εργατών. Οι εργαζόμενοι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από αυτούς που μας παίρνουν την μπουκιά από το στόμα, που αφήνουν τα παιδιά μας να παγώνουν στα σχολεία, να πεινάνε, που μας αφήνουν χωρίς γιατρούς.

Η απεργία στης 9 Νοέμβρη απέδειξε ότι εμείς οι εργαζόμενοι δεν αποδεχόμαστε την βαρυχειμωνιά τους.Η υπομονή μας τελείωσε. Θέλουμε να ζήσουμε. Όχι μια χαμοζωή, αλλά μια ζωή καλύτερη,με δικαιώματα, υγεία, παιδεία, πολιτισμό και ειρήνη. Ο δρόμος άνοιξε, η συνέχεια θα δοθεί στους χώρους δουλειάς. Για δουλειά με αξιοπρέπεια, με αυξήσεις στους μισθούς, κλαδικές συμβάσεις υποχρεωτικές, να καταργηθεί ο νόμος Χατζηδάκη.

Μας γεμίζει δύναμη και κουράγιο η στάση των παιδιών μας, οι μαθητές της ΚΩ,κόντρα στις φωνές που τους καλούν να συμβιβαστούν με Παιδεία που δεν αντιστοιχεί στις δυνατότητες της εποχής και που «φιλτράρει» τος μαθητές ανάλογα με το βάθος της τσέπης των οικογενειών τους, εμείς τους καλούμε να μην το βάζουν κάτω. Τα αιτήματα τους τόσο για ασφαλές και σύγχρονο οδικό δίκτυο, για σύγχρονο Νοσοκομείο πλήρως στελεχωμένο, για ανέγερση νέων σχολικών κτιρίων και ανακαίνιση των παλαιοτέρων, για κατάργηση της τράπεζας θεμάτων και της ΕΒΕ και πολλά άλλα, είναι δίκαια και αυτονόητα. Τους καλούμε να συναντηθούν με τους γονείς τους, τους εκπαιδευτικούς τους, με το ταξικό εργατικό κίνημα, ώστε από κοινή βάση να αγωνιστούμε για μια κοινωνία στο μπόι των αναγκών μας.

Μόνο ο συνεχής, συνεπής, οργανωμένος και διεκδικητικός αγώνας των εργαζομένων, ο αγώνας αντίστασης και αντεπίθεσης, σε όλους τους κλάδους και χώρους δουλειάς στο Δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, που θα στοχεύει τον ταξικό μας αντίπαλο μπορεί να φωτίσει την διέξοδο για την οποία πάλεψε ο λαός στο Πολυτεχνείο.

Βαδίζοντας στον δρόμο του Νοέμβρη, παίρνουμε θέση μάχης!

Δεν αναμένουμε για σωτήρες, εμείς θα δώσουμε τη λύση!