ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟΗ επίσημη ιστοσελίδα του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου

1. Θεωρώ αρκετά σοβαρό ζήτημα εκεί που έχουμε τον έλεγχο των Εργατικών Κέντρων να μην λειτουργούν Γραμματείες του ΠΑΜΕ. Εύχομαι να βρεθεί μια καλή λύση αλλά η μέχρι τώρα εμπειρία δεν είναι και η καλύτερη όσο αφορά την δουλειά μας στο Δημόσιο.

2. Θεωρώ ότι θα πρέπει να πάρει το ΠΑΜΕ απόφαση για μια καμπάνια σχετικά με τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους καθώς και τον κίνδυνο και η εργατική τάξη της χώρας μας να βρεθεί αντιμέτωπη άμεσα με ένα τέτοιο ζήτημα.

Θα μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε τους φασίστες και να προετοιμάσουμε τους εργαζόμενους να απαντάνε χωρίς καθυστέρηση σε φαινόμενα τύπου (Χίου) κλπ.

Αγαπητές και αγαπητοί Σύνεδροι

Φίλοι Προσκεκλημένοι

Εκ μέρους των απεργών εργαζομένων στην CocaCola σας καλωσορίζω και σας απευθύνω θερμό ταξικό αγωνιστικό χαιρετισμό.

Οι Έλληνες εργαζόμενοι και ο ελληνικός λαός δέχονται μια πρωτόγνωρη ολομέτωπη επίθεση από τους διεθνείς κερδοσκοπικούς κύκλους και από την ντόπια και πολυεθνική εργοδοσία. Η ανεργία βρίσκεται σε τρομακτικά ύψη, εφόσον το μεγαλύτερο μέρος του εργατικού δυναμικού έχει μεταναστεύσει ή είναι άνεργο.

Το ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, κάτω από την σκέπη του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου, του Π.Α.ΜΕ., δίνει διαρκώς αγώνες ενάντια στους σχεδιασμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ενάντια στην επιχείρηση φτωχοποίησης και εξαθλίωσης του εργαζόμενου ελληνικού λαού.

 Μπροστά μας έχουμε νέες συγκρούσεις γιατί έρχονται νέα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα. Και πρέπει να είμαστε έτοιμοι να συγκρουσθούμε και με πρακτικές και λογικές μέσα στο ίδιο το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Οι πρακτικές των συμβιβασμένων ηγεσιών των εργατικών συνδικάτων απέδειξαν ότι ανοίγουν την όρεξη της ντόπιας και ξένης εργοδοσίας.

 Συναδέλφισσες και συνάδελφοι

Είμαστε σε θέση να αντισταθούμε και να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική. Τώρα είναι η ώρα και των μεγάλων και των μικρών αγώνων για να αναχαιτίσουμε την λαίλαπα της επίθεσης του κεφαλαίου. Μπορούμε με τους καθημερινούς αγώνες στους χώρους δουλειάς και σε όλα τα ανοικτά μέτωπα του αγώνα να σταθούμε ίσος προς ίσο απέναντι στην ντόπια και πολυεθνική εργοδοσία.

Εμείς οι απεργοί εργαζόμενοι της Κόκα Κόλα δίνουμε για τριάντα επτά συνεχόμενους μήνες μια μεγάλη μάχη ενάντια στην πολυεθνική εταιρεία σύμβολο του καπιταλισμού, την Κόκα Κόλα. Αυτή τη μάχη δεν τη δίνουμε μόνοι μας, αλλά με τη συνεχή συμπαράσταση του Π.Α.ΜΕ. και των ταξικών σωματείων. Τη συνδικαλιστική, πολιτική και υλική βοήθεια και στήριξη τους. Και αυτή η μάχη είναι μεγάλη και κρατάει ψηλά τη σημαία του αγώνα για όλη την εργατική τάξη, αυτός ο αγώνας θα σταματήσει, όταν θα κερδηθεί ο πόλεμος. Όταν θα ακυρωθούν όλες οι απολύσεις και επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο.

Γνωρίζουμε ότι ο αγώνας που δίνουμε είναι αγώνας Δαυίδ και Γολιάθ, όμως είναι και ένας αγώνας που μπορούμε και πρέπει να τον κερδίσουμε με τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη των εργατικών ταξικών συνδικάτων. Μια νίκη ενάντια στην Κόκα Κόλα θα αποτελέσει νίκη όλης της εργατικής τάξης. Η Κόκα Κόλα των μειωμένων και ελαστικών ωραρίων, η Κόκα Κόλα όλων των μορφών ευέλικτης εργασίας αρχίζοντας από τα μπλοκάκια και φθάνοντας στις υπεργολαβίες, αποτελεί τη δύναμη κρούσης όλης της εργοδοσίας, αποτελεί τη ναυαρχίδα των πιο σκληρών εκπροσώπων του κεφαλαίου.

Για αυτό καλούμε όλα τα στελέχη του Π.Α.ΜΕ., όλο το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, να συνεχίσει να υποστηρίζει με την ίδια πίστη και την ίδια ένταση τον αγώνα μας. Εμείς θα συνεχίσουμε να ενημερώνουμε το καταναλωτικό κοινό για την αντεργατική πολιτική της και να καλούμε όλους τους συμπολίτες μας να πάψουν να καταναλώνουν τα προϊόντα της Κόκα Κόλα για να υποχρεώσουμε την πολυεθνική να επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο.

 Συναδέλφισσες και συνάδελφοι

Είμαστε βέβαιοι ότι με τη συνεχή στήριξη και υποστήριξη του Π.Α.ΜΕ., ο αγώνας μας στο τέλος θα δικαιωθεί και δε θα είναι μια δικαίωση μόνο για εμάς, αλλά και για το ίδιο το Πανεργατικό Μέτωπο και την δράση του, αλλά θα είναι και μια δικαίωση για όλους τους εργαζόμενους που έδωσαν και δίνουν σκληρούς αγώνες ενάντια στην Κόκα Κόλα, σε άλλες χώρες του πλανήτη, σε πιο δύσκολες και πιο επικίνδυνες συνθήκες. Γιατί θα πρέπει να το πούμε και αυτό δημοσίως, ότι κάθε αγώνας ενάντια στην Κόκα Κόλα εμπεριέχει, πολύ σοβαρούς κινδύνους, για αυτούς που αναλαμβάνουν να τον διεξάγουν.

Έχουμε επίγνωση με ποια εταιρεία συγκρουόμαστε και για αυτό θεωρούμε αυτόν τον αγώνα ενάντια στην Κόκα Κόλα και ως μια έμπρακτη υπενθύμιση για τη διεθνή αλληλεγγύη των εργαζομένων απέναντι στην ασυδοσία του πολυεθνικού κεφαλαίου.

Ζήτω η διεθνής αλληλεγγύη των εργαζομένων

Ζήτω το Π.Α.ΜΕ.

Δε θα μπορούσε ο χώρος της εκπαίδευσης να βρίσκεται έξω από την επίθεση που δέχεται η εργατική τάξη, από την κατάργηση των δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα είναι ο χώρος που το σύστημα διαμορφώνει τη νέα βάρδια της εργατικής τάξης. Κυριαρχώντας ο κυβερνητικός συνδικαλισμός (αλλάζοντας ονόματα και ρόλους) και καλλιεργώντας αντιλήψεις αποδοχής και ανοχής, συμβιβασμό με το λίγο στους εργαζόμενους.

Στον αντίποδα η παρουσία και δράση των ταξικών δυνάμεων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ. Να αναδείξουμε την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα κόντρα στις λογικές του συντεχνιασμού, να αναδείξουμε τον αγώνα για σύγχρονο σχολείο των λαϊκών αναγκών, να αναδείξει τις αιτίες εφαρμογής αυτής της πολιτικής και την ανάγκη του οργανωμένου ταξικού αγώνα για την ανατροπή της.

Δώσαμε αγώνες με το γονεϊκό κίνημα από τα μικρά μέχρι τα μεγάλα (υλικοτεχνική υποδομή, σύγχρονο σχολείο, ελλείψεις, διορισμοί), με τους μαθητές μας για να μην στοιβάζονται μαθητές στην τάξη, για να εξασφαλιστεί η λειτουργία τμημάτων τεχνικής εκπαίδευσης που έγινε προσπάθεια να κλείσουν, να μην προχωρήσουν συμπτύξεις τμημάτων και σχολείων, να γίνουν διορισμοί, να μειωθεί η μαθητική διαρροή (λαϊκές επιτροπές και φροντιστήρια, στήριξη λαϊκών οικογενειών), εκδηλώσεις για την αποκατάσταση της ιστορίας κόντρα στην παραποίησή της, με τους εκπαιδευτικούς δώσαμε αγώνες με κινητοποιήσεις – παραστάσεις – απεργίες για την περιφρούρηση των δικαιωμάτων μας κόντρα στην κινητικότητα και ελαστικές σχέσεις εργασίας, αγώνες διεκδίκησης διορισμών και σε συντονισμό με το εργατικό κίνημα, για ζητήματα όπως οι ιδιωτικοποιήσεις.

Το ζήτημα και για τους εκπαιδευτικούς του ΠΑΜΕ είναι και το πως θα συμβάλλουμε στο να αναπτυχθεί και το μαθητικό κίνημα, να αναγνωρίσουν να πιστέψουν οι μαθητές μας και στη δύναμη του εργατικού κινήματος, να γνωρίσουν την πλούσια αγωνιστική ιστορία του λαού μας. Να εκμεταλλευτούμε το σχολικό μάθημα να διαλύσουμε το δηλητήριο της ΧΑ, να μάθουν οι μαθητές την ιστορική αλήθεια. Οργανώσαμε επίσκεψη στο Μπλόκο, εκδήλωση για την ηλεκτρονική, εκδηλώσεις ιστορία μνήμης, και και με κατεύθυνση αυτή συνεχίζουμε με δραστηριότητες ακόμα και μέσα στο σχολικό μάθημα.

Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ πρωτοστατούν στην λειτουργία του σωματείου, (τακτική συνεδρίαση), στις πρωτοβουλίες και στην οργάνωση του αγώνα, ενάντια στη λογική του σωματείου σφραγίδα που επιδιώκουν άλλες δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Η κυρίαρχη πολιτική έχει παρελθόν και δεν ήρθε ξαφνικά. Η κρίση που όσο βαθαίνει θα συνοδεύεται με ένταση της αντεργατικής επίθεσης και του αυταρχισμού απαιτεί από εμάς την ένταση του αγώνα μας. Σε ταξική κατεύθυνση να αναδείξουμε τις αιτίες της πολιτικής αυτής, την εξυπηρέτηση του κεφαλαίου και των κατευθύνσεων της ΕΕ, να δούμε ότι το νέο σχολείο που θέλουν είναι αυτό που κυνικά ομολογούν ότι θα εξυπηρετεί τις ανάγκες της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, να αντιληφθούν οι εργαζόμενοι ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν της ταξικής σύγκρουσης για την ανατροπή της πολιτικής αυτής. Είναι για εμάς ο μοναδικός δρόμος, σε αυτόν καλούμε όλους να πάρουν θέση και με αλληλεγγύη και συντονισμό όλων να προχωρήσουμε. Αυτόν τον δρόμο υπηρετεί το ΠΑΜΕ.

Δυνατά μαχητικά να αγκαλιάσουμε κάθε εργαζόμενο με όποια σχέση εργασίας στο σχολείο, εκπαιδευτικούς, φύλακες, καθαρίστριες και με το γονεϊκό κίνημα και το μαθητικό να παλέψουμε για την υπεράσπιση και διεύρυνση των κατακτήσεων αλλά γνωρίζοντας ότι η ικανοποίηση των αναγκών μας απαιτεί να γίνει η τάξη που παράγει τον πλούτο, η εργατική τάξη, κυρίαρχη στον τόπο της.

Αφοπλίζουμε το κεφάλαιο, οπλίζοντας την ταξική μας συνείδηση

_______________

[…] Ό άμεσος σκοπός των κομμουνιστών είναι […]: συγκρότηση του προλεταριάτου σε τάξη, ανατροπή της αστικής κυριαρχίας, κατάχτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο.

[…] το πρώτο βήμα στην εργατική επανάσταση είναι η ανύψωση του προλεταριάτου σε κυρίαρχη τάξη, η κατάχτηση της δημοκρατίας.

ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος

(Προλετάριοι και Κομμουνιστές, Εκδόσεις Ερατώ, σελ. 50)

Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού είναι το δημόσιο χρέος τους. (,ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ,ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, Τόμος Πρώτος, Σύγχρονη Εποχή, σελ. 779)

Ρωτάει ο ένας τραπεζίτης τον άλλον στην Όπερα της Πεντάρας του Μπρεχτ: Οι εργαζόμενοι γιατί μας έχουν ανάγκη; Μα επειδή δεν ξέρουν ότι τους έχουμε ανάγκη!

Αυτό που ζούμε δεν είναι εφιάλτης, ή μάλλον είναι, αλλά -πολύ χειρότερα- συμβαίνει στον ξύπνιο μας.

Είναι ο –χρόνια τώρα– κηρυγμένος πόλεμος του κεφαλαίου κατά της τάξης που παράγει τον πλούτο (του).  

Και προσπαθούν να μας πείσουνότι αυτός είναι ο κόσμος στον οποίον πρέπει να ζούμε, ότι έτσι πρέπει να εξελίσσονται τα πράγματα. Και τα όσα φασιστικά εμπεριέχονται σε αυτόν τον κόσμο είναι κάποιες μικρές αποκλίσεις του, τις οποίες η δημοκρατία μας θα επαναφέρει στον ίσιο δρόμο.

Και αφελώς κάποιοι πιστεύουμε ότι έτσι θα γίνει.

Μια τέτοια στάση, όμως, όχι μόνο καλύπτει την αδράνειά μας, αλλά γίνεται ο πιο ικανός συνήγορος στα αποτρόπαια εγκλήματα που διαπράττονται εις βάρος μας.

Ωστόσο, ακόμα κι αν πέφτουμε από τα σύννεφα, δεν θα λάβουμε απάντηση, αν δεν πάψουμε… να πετάμε στα σύννεφα.

Και το παιγνίδι θα το έχουμε χάσει, γιατί στον ταξικό πόλεμο που διεξάγεται μέσα στο καπιταλιστικό πεδίο, θύματα και θύτες, εντέλει, είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Αφού ο καπιταλισμός είναι από τη φύση του δολοφονικός και εκτελεί, έχοντας για όπλα όχι μόνο τους καθωσπρέπει λακέδες του (κυβερνήσεις), αλλά και εγκληματίες τύπου Χρυσής Αυγής.

Η τάξη των κεφαλαιοκρατών δεν δείχνει ποτέ έλεος. Όσο πιο βαθιά σε χώσει τόσο πιο ψηλά θα ανεβεί. Όσο πιο πολύ σε εξαθλιώσει τόσο πιο πολύ θα ευημερήσει.

Αυτή η τάξη, η αστική τάξη, η άρχουσα, δηλαδή, τάξη είναι ταυτισμένη με τον καπιταλιστικό δρόμο (υπο)ανάπτυξης, με τους υπο-κατώτατους μισθούς, τον στρωμένο–στην κυριολεξία– με τα κορμιά μας.

Οι εφοπλιστές (εφοπλίζω= οπλίζω κάποιον εναντίον κάποιου άλλου), οι βιομήχανοι, οι μεγαλοεργολάβοι, με μια –όχι στη γλώσσα του Μαρξ, αλλά του Ξενοφώντα– ξύλινη λέξη: η πλουτοκρατία, στις σημερινές συνθήκες (μιας από της βαθύτερες και σκληρότερες καπιταλιστικές κρίσεις), και με μεγάλο απόντα το αντίπαλο κοινωνικό δέος του σοβιετικού μοντέλου οργάνωσης, βγάζει από το συρτάρι τα όπλα της και παίρνει την πιο βορβορώδη, κατά Μπρεχτ, όψη της.

H επίθεση κατά των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ, η δολοφονία του Φύσσα αργότερα είναι η καλύτερη επιβεβαίωση για τις μεθόδους που χρησιμοποιούν οι μηχανισμοί του αστικού κράτους, όταν τα κεφάλαιά του κινδυνεύουν –ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης. Ακόμα και η δολοφονία των αθώων σκακιστών (όπως βάφτισαν τους χρυσαυγίτες) στο Ηράκλειο, στο ίδιο κεφάλαιο εμπίπτει.

Και το αστικό κράτος, όσο πιο πολύ κινδυνεύει δεν θα διστάσει να γίνει το ίδιο, ακόμα πιο σκληρό, πιο αυταρχικό, πιο ανελεύθερο, πιο δυνατό, πιο άγριο, πιο εκδικητικό.

Θα γίνει αμιγώς φασιστικό.

Και δεν χρειάζεται να βάλουμε τα ταξικά γυαλιά μας για να το καταλάβουμε. Αρκεί μόνο να ανοίξουμε τα μάτια μας.

Αρκεί να θυμόμαστε ότι η πρώτη «κατευθυντήρια γραμμή» που ακολούθησε η Ευρωπαϊκή Ένωση, αμέσως μετά την ίδρυσή της, ήταν αυτή που όριζαν οι διατάξεις της ΛΕΥΚΗΣ ΒΙΒΛΟΥ για την «ανάπτυξη, την ανταγωνιστικότητα και την απασχόληση».

Για την ιστορία: Μνημόνια και μέτρα, ή μέτρα και μνημόνια, περιγράφονται επακριβώς στην Ιδρυτική Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1992, που όλως τυχαίως υπογράφεται καπάκι με την «πτώση» της Σοβιετικής Ένωσης (Αύγ. 1991η πτώση – Φεβ 1992 η άνοδος της ΕΕ), ολοκληρώνεται με τη Νομισματική της Ένωση το 2001, εφαρμόζεται με τις επιμέρους συνθήκες, και αφορά τις περίφημες «4 ελευθερίες» (απελευθερωμένες αγορές) της ΕΕ: δηλαδή, ελευθερία κίνησης κεφαλαίων, αγαθών, εργασίας (και προσώπων), υπηρεσιών, οι οποίες συνοψίζουν και  το περιεχόμενο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Είκοσι ολόκληρα χρόνια πριν, από το Μάρτη του 1994 ήδη, ο «Ριζοσπάστης» κυκλοφορεί ειδικό ένθετο φυλλάδιο του ΚΚΕ με τίτλο: «Λευκή Βίβλος, η επιχείρηση επιστροφής στον εργασιακό μεσαίωνα».

Παρά ταύτα, δεν μας επιτρέπεται καν να μιλάμε για ταξικό πόλεμο, ο οποίος στη θωρακισμένη αστική δημοκρατία μας δεν υφίσταται τάχα. Η πάλη των τάξεων, λένε, έχει καταργηθεί. Είναι κατάλοιπο ενός χρεωκοπημένου μοντέλου –που εντελώς συμπτωματικά(!) είναι το μόνο που καταργεί το αστικό κράτος– καταδικασμένου, όλως τυχαίως(!), από το ίδιο.

Μα αν η πάλη των τάξεων έχει λήξει πια, τότε να το πούμε και στα αφεντικά για να μην παλεύουν μόνα τους, που λέει κι ο Ιταλός γελοιογράφος Αλτάν.

Για τους πολλούς, η λαϊκή απάντηση στην αστική βία αποκαλείται βίαια ανατροπή των δημοκρατικών(!) θεσμών(;), είναι «σταλινικές απόψεις».

Και η άμυνα απέναντι στις επιθέσεις των νεοφιλελεύθερων πολιτικών (του καπιταλισμού δηλαδή), που μάχονται για να διατηρήσουν οι κεφαλαιούχοι τα χαμένα τους (και) εφοπλιστικά κεφάλαια, είναι παρανομία.

Όμως η νομιμότητα μιας πολιτικής κρίνεται από τα συμφέροντα που υπηρετεί. Αν υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού τότε, ναι, είναι σταλινισμός.

Στη δική μας νομιμότητα –αυτή των ταξικών δυνάμεων του ΠΑΜΕ– η άρχουσα τάξη είναι ένοχη χωρίς ελαφρυντικά, αφού είναι εκείνη που γεννάει και όλα τα φασιστικά μορφώματα, τα οποίο όχι μόνο θα εκπαιδεύσει για να την υπηρετήσουν, αλλά και θα κληθεί με την ταξική της Δικαιοσύνη να αντιμετωπίσει.

Αλλά μια τέτοια δικαιοσύνη, μια τέτοια δημοκρατία είναι ανίκανες, επειδή είναι ικανό το κεφάλαιο που τις διαχειρίζεται.

(Χαρακτηριστική η βιομηχανία συνδικαλιστικών διώξεων. Κατά των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ εννοείται).

Η λαϊκή εξουσία μόνο μπορεί να σταματήσει το φασισμό,αφού το κεφάλαιο δεν θα κυκλοφορεί πλέον ασύδοτο.

Και το μόνο που μας απομένει για να κατακτήσουμε αυτήν την εξουσία είναι η ταξική μας συνείδηση.
Με αυτήν πολεμάμε.
Άλλο όπλο δεν έχουμε.

Στην Εισήγηση της εκτελεστικής γραμματείας του ΠΑΜΕ που έχουμε στα χέρια μας επισημαίνεται (σελ. 14):

Ταξικό σωματείο που συμμετέχει στο ΠΑΜΕ είναι το σωματείο που πρωτοστατεί και οργανώνει διαρκώς τους εργαζόμενους έχοντας φιλοδοξία να οργανώσει το σύνολο των εργατών.

(Και δεν είναι τυχαίο ότι οι λέξεις «ταξικό» – «ταξική» αναφέρονται 29 φορές στο κείμενο)

ΠΑΜΕ λοιπόν ΤΑΞΙΚΑ. Κι ας είναι επίπονος ο αγώνας. Γιατί αξίζει να δοκιμάζεις. Πάλι και πάλι και ξανά… Επειδή, αν εγκαταλείπεις κάθε φορά που δεν πετυχαίνεις το στόχο, τότε έχεις βάλει το χεράκι σου για να συμβεί το χειρότερο… 

Και με τα λόγια του Ελύτη:

ΠΑΜΕ μαζί κι ας μας λιθοβολούν

Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες

Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι

Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά

Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδάμε!

ΠΑΜΕ. Με δύναμη πάλι και πάλη

Μπ. Ζ. 19/11/2016

Σύντροφοι εργάτες, συντρόφισσες εργάτριες,

εκ μέρους της παλιάς βάρδιας της εργατικής τάξης του δήμου Αχαρνών, χαιρετίζουμε αυτή την αγωνιστική και μαχητική συνδιάσκεψη του ταξικού εργατικού κινήματος της χώρας μας.

Χαιρόμαστε, γιατί το εργατικό κίνημα βρίσκεται σε άξια χέρια. Παίρνουμε δύναμη από τη δράση και τους αγώνες που με τόσο πείσμα και δυσκολίες ξεδιπλώσαμε τα τελευταία χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης. Δράση όπως αυτή που μετέφεραν οι σύνεδροι από όλη την Ελλάδα.

Η δράση όμως, είναι απαραίτητο να συνοδεύεται με την γνώση και τη θεωρία, για να μπορούμε να έχουμε αποτελεσματική, ανατρεπτική στρατηγική.

Εμείς οι εργάτες, οφείλουμε να γνωρίζουμε το πώς και το γιατί συμβαίνουν όλα αυτά γύρω μας και κυρίως να ξέρουμε το πούθέλουμε να πάμε. Αλλιώς η δράση και οι αγώνες μας, χωρίς τη γνώση και τη θεωρία, θα είναι αναποτελεσματικοί και θα μας εγκλωβίζουν στο να περιπλανιόμαστε σε έναν λαβύρινθο χωρίς διέξοδο. Η γνώση είναι ο μίτος της Αριάδνης, που θα δώσει προοπτική στους αγώνες μας και θα μας οδηγήσει στην τελική νίκη.

Χωρίς τη γνώση, θα μοιάζουμε με τον εργάτη που ξεκινάει το πρωί να πάει στη δουλειά του και δεν ξέρει σε ποιο μέρος είναι αυτή η δουλειά. Θα είμαστε χαμένοι και θα καταλήγουμε να γινόμαστε «οι αγανακτισμένοι των πλατειών».

Η εισήγηση κρίνει επιτακτική την ανάγκη να διευρυνθεί η συσπείρωση των εργαζομένων στα ταξικά σωματεία ώστε να μπορέσει να γίνει πιο αποτελεσματικός ο αγώνας μας ενάντια στις συνέπειες της κρίσης και τη δημιουργία προϋποθέσεων αντεπίθεσης.

Αλήθεια όμως, για σκεφτείτε, πόσοι από τα εκατομμύρια της εργατικής τάξης γνωρίζουν ότι ανήκουν στην τάξη αυτή;

Οι γιατροί των 800 ευρώ, οι δάσκαλοι, οι λογιστές, οι τραπεζοϋπάλληλοι, οι καθηγητές, οι τεχνικοί στις επικοινωνίες και γενικά οι επιστήμονες που εργάζονται για ένα μισθό, ούτε κατά διάνοια δεν έχουν συνείδηση ότι ανήκουν στην εργατική τάξη.

Οι περισσότεροι θεωρούν ότι στην εργατική τάξη ανήκουν μόνο οι οικοδόμοι και οι λοιποί χειρωνάκτες. Πώς λοιπόν να καταλάβουν τι είναι ταξικό σωματείο;

Επίσης, πώς θα διακρίνουν ότι ο δρόμος, που προτείνει το ταξικό κίνημα για την απόκρουση των συνεπειών της κρίσης, είναι τελείως διαφορετικός από αυτά που λέει ο εργοδοτικός συνδικαλισμός, όταν δεν γνωρίζουν την αιτία που δημιουργεί την κρίση, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ο καπιταλισμός αντιμετωπίζει αυτές τις κρίσεις; Όταν δεν γνωρίζουν τι σημαίνει καπιταλιστική ανάπτυξη και πως επιτυγχάνεται αυτή, πώς θα συνταχθούν μαζί μας ενάντια στις συνέπειες της κρίσης;

Είναι λοιπόν χρέος, υποχρέωση αλλά και απαραίτητος όρος για τη συσπείρωση του εργατικού κινήματος σε ταξική βάση, να μορφώσουμε την τάξη μας, να την βοηθήσουμε να αποκτήσει ταξική συνείδηση. Και πρώτα- πρώτα εμείς οι ίδιοι πρέπει να αποκτήσουμε γνώσεις, όσο δύσκολο κι αν μας φαίνεται. Μέσα στην δυσκολία της επιβίωσης και του ταξικού αγώνα, θα πρέπει να βρίσκουμε μισή ώρα την ημέρα για διάβασμα. Αλλιώς δεν θα καταφέρουμε τίποτα.

Πρέπει να μάθουμε για τις κρίσεις, την ανάπτυξη, την πάλη των τάξεων, για το τι είναι υπεραξία, τι σημαίνει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Οφείλουμε να ξέρουμε ποιες είναι οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας μας, τι εννοούν με τον όρο «μεταρρυθμίσεις», γιατί έχουν δάνεια και χρέη όλα τα καπιταλιστικά κράτη του κόσμου, γιατί σε κάποιες χώρες φαίνεται να υπάρχουν καλύτερες αμοιβές, ποιος είναι ο ρόλος της δικαιοσύνης και τι σημαίνει το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».

Οφείλουμε να γνωρίζουμε τις νομοτέλειες με τις οποίες εξελίσσεται η κοινωνία, γιατί γίνονται οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οι πόλεμοι, για το τι είναι κράτος και γιατί υπάρχουν τα κράτη, τι είναι εξουσία και τι είναι διαχείριση, για το ποιές συνέπειες δημιουργεί για το λαϊκό κίνημα η συμμετοχή ενός εργατικού κόμματος σε αστική κυβέρνηση.

Πέρα λοιπόν από τις υπόλοιπες δραστηριότητες του ΠΑΜΕ, όπως αυτές που αναφέρονται στον απολογισμό της Εκτελεστικής Γραμματείας, θα πρέπει να δούμε και δραστηριότητες προβληματισμού, με προβολές ταινιών, εκθέσεις βιβλίων, παρουσιάσεις βιβλίων κλπ, οι οποίες θα ακολουθούνται από συζητήσεις και ανταλλαγή απόψεων. Μια τέτοια έκθεση θα έπρεπε να υπάρχει εδώ στην συνδιάσκεψη. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μας φοβίζει η πάλη των ιδεών και η αντιπαράθεση διαφορετικών απόψεων.

Επίσης θα μπορούσε η Γραμματεία να προτείνει στα σωματεία έναν ενδεικτικό (και όχι υποχρεωτικό) κατάλογο με βιβλία τα οποία θα ήταν σκόπιμο να προτείνουμε στους συναδέρφους μας. Να προχωρήσει το ΠΑΜΕ σε εκδόσεις κάποιων εγχειριδίων που θα εκλαϊκεύουν κάποια θέματα.

Στην κατεύθυνση αυτή θέτω στην διάθεση του ΠΑΜΕ για αξιοποίηση, το βιβλίο που έχω γράψει, το «Μπαμπά γιατί», το οποίο με απλά λόγια διευκρινίζει μερικά από τα παραπάνω ερωτήματα.

Επιπλέον προτείνω να εξετάσουμε σοβαρά τη δημιουργία ενός ελεύθερου εργατικού-ταξικού Πανεπιστήμιου.

Έχουμε ευθύνη, όχι μόνο απέναντι σε εμάς τους ίδιους και τις οικογένειές μας, αλλά και στις προηγούμενες γενιές της τάξης μας και τις αγωνιστικές παρακαταθήκες που μας άφησαν. Κυρίως όμως έχουμε ευθύνη απέναντι στις γενιές του μέλλοντος της εργατικής τάξης.

Εμπρός λοιπόν, με γνώση και σωστή θεωρία, να προχωρήσουμε στην αγωνιστική μας δράση για να κάνουμε πράξη το σύνθημα:

«Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά»

Γιάννης Βεντούρας

Σωματείο συνταξιούχων ΙΚΑ δήμου Αχαρνών (Μενίδι).

Συναγωνιστές, συναγωνίστριες,

 Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ανατ. Αττικής ΄΄Ο Σωκράτης΄΄ που συσπειρώνεται με τον ταξικό πόλο στο συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ , καλύπτει γεωγραφικά ένα μεγάλο κομμάτι της Αττικής. Τα σχολεία (δημοτικά και νηπιαγωγεία) στους τρεις Δήμους (Αχαρνών, Διονύσου και Ωρωπού) ξεπερνούν τα 140 πράγμα που δυσκολεύει τη συμμετοχή των συναδέλφων στις δράσεις του σωματείου.

 Ωστόσο, το σωματείο, σταθερά σε ταξική κατεύθυνση, παλεύει για τη μαζική συμμετοχή των συναδέλφων στην υλοποίηση των αποφάσεών του, αντιπαλεύοντας τη λογική της ανάθεσης.

 Σήμερα καλούμαστε να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες που υπάρχουν από την κυριαρχία παλιού και νέου κυβερνητικού συνδικαλισμού στον Κλάδο, ώστε γρήγορα να ανασυνταχθούμε και να πολεμήσουμε αποτελεσματικά τα νέα βάρβαρα μέτρα, με βασικά μέτωπα την ανεργία και την ελαστική εργασία στον κλάδο, με αιχμή το «όχι στις μαζικές απολύσεις αναπληρωτών», το σχολείο της αγοράς, της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, που προωθεί παραπέρα και πιο γοργά και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Απέναντι σ’ αυτήν την αντιεκπαιδευτική και αντιλαϊκή πολιτική οι πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΔΟΕ, ΟΛΜΕ ουσιαστικά «έβαλαν το κίνημα στον πάγο» καλλιεργώντας αυταπάτες για την εναλλαγή κυβερνήσεων, τη λογική του « μικρότερου κακού» και αρκέστηκαν σε εξαγγελία κάποιων αγώνων, κι αυτό μόνο όταν πιέζονταν από τη βάση, για την οργάνωση των οποίων όμως δεν έκαναν τίποτα.

Ως εκπαιδευτικοί έχουμε πλέον πείρα, είτε με κρίση είτε με ανάπτυξη, ένας στόχος υπάρχει: να εξασφαλιστεί η κερδοφορία και η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου κι αυτό μπορεί να γίνει πλέον μόνο με εξαθλιωμένο εργατικό δυναμικό. Η επίθεση που δεχόμαστε είναι μεγάλη και ενιαία πρέπει να είναι η απάντησή μας.

Στα πλαίσια αυτά δρά και ο Σύλλογός μας.Οργανώνει και δίνει τη μάχη των απεργιακών κινητοποιήσεων με συνεδριάσεις και έκτατες γενικές συνελεύσεις, σχεδόν πριν από κάθε απεργία, δίνει τη μάχη της ενημέρωσης και έρχεται σε αντιπαράθεση με ιδεολογήματα του τύπου: «δε βγαίνει τίποτα με τις απεργίες», «απεργία διαρκείας», «οικονομικές δυσκολίες» κλπ.

Με υπομονή και επιμονή, με σταθερή παρουσία και επικοινωνία με τα σχολεία πετύχαμε την αυξημένη συμμετοχή των συναδέλφων στις φετινές απεργίες και στις απεργιακές συγκεντρώσεις.

 Με συνεχείς παραστάσεις διαμαρτυρίας, στη Διεύθυνση Π.Ε. Αν. Αττικής και στην Περιφερειακή Δ/νση, αποτρέψαμε συγχωνεύσεις-συμπτύξεις σχολείων και τμημάτων και κάλυψη σε μεγάλο βαθμό των κενών των σχολικών μονάδων. Ειδικά για την Ειδική Αγωγή αναδείξαμε πολλές φορές τα τεράστια κενά και την έλλειψη υποδομής αλλά και τις αντιεκπαιδευτικές διατάξεις.

Πολλά είναι τα παραδείγματα στην περιοχή μας από σχολικές μονάδες που στεγάζονται σε λυόμενες αίθουσες. Με συνεχείς παρεμβάσεις μας στο Δήμο, σε συνεργασία με τους Συλλόγους Γονέων και τις Λαϊκές Επιτροπές, αποσπάσαμε δεσμεύσεις για την ανέγερση νέων σχολικών μονάδων.

 Το σωματείο παίρνει θέση για όλα τα ζητήματα που απασχολούν τα σχολεία, π.χ. το πρόγραμμα για τα κολυμβητήρια, τη στάση των Σχολικών Συμβούλων που καταντούν επιθεωρητές πολλές φορές, κάλεσε σε αντίσταση στην απλήρωτη εργασία στη σίτιση και στη συνοδεία στα κολυμβητήρια. Ανταποκρίνεται επίσης σε κάθε κάλεσμα συναδέλφου για υπεράσπιση των δικαιωμάτων του.

Επίσης, οργανώνει συσκέψεις με τις νηπιαγωγούς μέλη του Συλλόγου μας, τους αναπληρωτές προκειμένου να ασχοληθεί με τα ιδιαίτερα προβλήματά τους, αλλά και πηγαίνοντας κόντρα στη λογική του Υπ. Παιδείας του « διαίρει και βασίλευε » , την ομαδοποίηση των αναπληρωτών σε επιτυχόντες και μη του ΑΣΕΠ, τρίτεκνους, κατόχους μεταπτυχιακών ή διδακτορικών τίτλων κλπ.. Σε όλα αυτά αντιπαραθέτουμε τη λογική του οργανωμένου, ενιαίου αγώνα όλων των εκπαιδευτικών και την πάγια θέση μας για μόνιμη και σταθερή δουλειά αίτημα πάλης για την ικανοποίηση των σύγχρονων μορφωτικών αναγκών των παιδιών μας.

 Σε ό,τι αφορά τους αναπληρωτές, ο Σύλλογός μας είναι κοντά τους από την πρώτη μέρα πρόσληψής τους στα γραφεία της Διεύθυνσης, για να τους βοηθήσει, ενημερώσει και να τους καλέσει σε μια πρώτη επαφή με το σωματείο για οργανωθούν και μέσα από αυτό να διεκδικήσουν ίδια δικαιώματα με τους μόνιμους συναδέλφους, αναρρωτικές άδειες, εγκυμοσύνη, επίδομα ανεργίας, μεταφοράς, ενοικίου κλπ. Συνάμα συμμετέχει στις δράσεις της « Πρωτοβουλίας Αναπληρωτών».

 Έξω από τη δράση μας βέβαια δεν αφήνουμε τους φυσικούς συμμάχους μας, τους γονείς. Από την πρώτη μέρα κιόλας της σχολικής χρονιάς ο Σύλλογος με επιστολή προς τους γονείς φροντίζει να τους ενημερώσει για την κατάσταση στην Εκπαίδευση και να τους καλέσει σε κοινές δράσεις και πρωτοβουλίες. Οργανώνει συσκέψεις και κοινές συνελεύσεις με τις Ενώσεις Γονέων και τους Συλλόγους ενημερώνοντάς τους για την αντιεκπαιδευτική πολιτική και το χτύπημα των μορφωτικών δικαιωμάτων των παιδιών αλλά και το περιεχόμενο της μόρφωσής τους προσπαθώντας να δημιουργήσει μια λαική συμμαχία και μέτωπο αγώνα γονιών- εκπαιδευτικών.

 Με τις λαϊκές επιτροπές οργανώνουμε συσκέψεις με μαζικούς φορείς, για την αντιμετώπιση κοινών προβλημάτων όπως το κτιριακό, τη χρηματοδότηση σχολείων, την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, τη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους μαθητές, τις εγγραφές στα ολοήμερα τμήματα, τις εγγραφές προνηπίων.

 Το προσφυγικό, ως αποτέλεσμα των ιμπερεαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων και στων οποίων το στόχαστρο είναι οι λαοί, απασχόλησε έντονα και τη δράση μας στην κατεύθυνση έκφρασης, εμπράκτως, της ταξικής αλληλεγγύης. Οργανώσαμε συγκέντρωση τροφίμων και αναγκαίων ειδών για τους πρόσφυγες μαζί με σωματεία της περιοχής μας και τα παραδώσαμε σε τρεις περιόδους στους καταυλισμούς προσφύγων.

Πήραμε πρωτοβουλίες για την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και αυτοτελώς ως Σύλλογος. Έτσι πολλά σχολεία μετά από κάλεσμα του Συλλόγου μας συγκέντρωσαν τρόφιμα και sleepingbags και τα στείλαμε στους πρόσφυγες. Συμμετείχαμε στην καμπάνια του ΠΑΜΕ « Ένα τετράδιο για την Παλαιστίνη».

 Ο Σύλλογός μας συμμετείχε στην υποδοχή της πορείας ενάντια στην ανεργία, που οργάνωσε ο Δήμος Πάτρας και έφτασε μετά από 10 μέρες στο Σύνταγμα στις 10/4, καθώς και στο Συλλαλητήριο με τους αγρότες στις 13/2.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνουμε και στην οργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων.

Ο Σύλλογος καταγγέλει τη δράση και τις επιθέσεις της ναζιστικής Χρυσής Αυγής γενικότερα αλλά και ειδικότερα στην περιοχή του Μενιδίου, συμμετέχει σε τοπικές κινητοποιήσεις και μερικά χρόνια πριν διαγράψαμε χρυσαυγίτη εκπαιδευτικό.

Ο Σύλλογός μας κάνει σημαντική προσπάθεια για την οργάνωση της πάλης μέσα σε δύσκολες συνθήκες, συνθήκες υποχώρησης του κινήματος. Η συμμετοχή των εκπαιδευτικών του Συλλόγου μας στις δράσεις και πρωτοβουλίες του είναι αναντίστοιχη της επίθεσης που δεχόμαστε. Αν και υπάρχει μεγάλη αναγνώριση και εκτίμηση από τους συναδέλφους στο ΠΑΜΕ για τη σταθερότητα και συνέπεια των λόγων και έργων του( αυτό επιβεβαιώνεται και από τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών για τα Υπηρεσιακά Συμβούλια), αν και στις περιοδείες μας στα σχολεία η αντιμετώπιση είναι θετική όσο ποτέ και από τις συζητήσεις μας βγάζουν συμπεράσματα για τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και δείχνουν ενδιαφέρον για τις διεθνείς εξελίξεις, εντούτοις λειτουργεί η λογική της ανάθεσης, καθώς και σ΄ ένα μεγάλο κομμάτι του ψηφοδελτίου μας. Χρειάζεται να γίνουν κι άλλα βήματα για να πιστούν να συμμετέχουν σε συλλογικές διαδικασίες, κινητοποιήσεις.

Χρειάζεται η δράση μας να επικεντρωθεί ακόμα περισσότερο στους αναπληρωτές – νέους εκπαιδευτικούς. Να ενισχυθεί το μέτωπο στην ανεργία και να διεκδικήσουμε κάλυψη των απωλειών μας και των σύγχρονων αναγκών μας. Φέτος 4 χιλιάδες αναπληρωτές έμειναν έξω από τα σχολεία.

Να ενισχύσουμε τη δράση μας στα κεντρικά προβλήματα που αφορούν στο σχολείο της αγοράς και της Ε.Ε. Να κατανοηθεί η σύνδεση οικονομίας – παιδείας, ότι όσο βαθαίνει η καπιταλιστική κρίση τίποτα και κανένας δε θα μείνει αλώβητος, και η ανάγκη συνάμα και δυνατότητα στον 21^ο αιώνα για ένα σχολείο ολόπλευρης μόρφωσης, αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν, ενιαίο δωδεκάχρονο και δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή.

Να συνεχιστεί η παρέμβαση στους μαθητές, στο μορφωτικό περιεχόμενο της γνώσης, με ανακοινώσεις, σχολικές γιορτές, πρωτοβουλίες και εκδηλώσεις αλλά κύρια με το περιεχόμενο των μαθημάτων. Οι μαθητές αποτελούν την αυριανή βάρδια της εργατικής τάξης και το σχολείο τους προετοιμάζει, σύμφωνα με τις ανάγκες του κεφαλαίου, για ανειδίκευτους εργάτες, με σκυμμένο κεφάλι, μισή μόρφωση, μισή εργασία, μισά δικαιώματα ,μισή ζωή.

Να ανοίξουμε ειδικό μέτωπο στη Χρυσή Αυγή. Μέτωπο και στις απόψεις «έξω η πολιτική και τα συνδικάτα από τα σχολεία.» Να αναμετρηθούμε με τη λογική των «ίσων αποστάσεων» και των «δύο άκρων». Να αντιμετωπίσουμε το φασιστικό δηλητήριο στην ουσία του, διαπαιδαγωγώντας με τη στάση μας. Φέτος κατέβηκε και ψηφοδέλτιό της στις εκλογές για το ΚΥΣΠΕ πράγμα πολύ επικίνδυνο μέσα στους κόλπους της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Να συνεχιστεί η δράση για την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες. Η καμπάνια που έχουμε ανοίξει να αποκαλύπτει τις αιτίες της προσφυγιάς, την ανάγκη αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Να συνεχιστεί σταθερά η βοήθεια προς τους πρόσφυγες, να μην ξεχαστούν εγκλωβισμένοι στα άθλια hotspots.

Συναγωνιστές-Συναγωνίστριες, Συναδέλφισσες-Συνάδελφοι, χαιρετίζουμε την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη και είχαμε την τιμή να δεχθούμε στο Σωματείο μας τον Πρόεδρο της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας και ήταν τιμή για εμάς η επίσκεψη αυτή, να ανταλλάξουμε απόψεις γύρω από τα ζητήματα της Υγείας.

Έγινε αναφορά στην εισήγηση, συναγωνιστές, στο Σωματείο του «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ». Και γίνεται αναφορά απ’ όλους μας εδώ, για την ενότητα της Εργατικής Τάξης. Γι’ αυτήν την ενότητα, σύντροφοι και συντρόφισσες, περάσαμε από Συμπληγάδες Πέτρες. Δουλειά από τα κάτω αλλά πάνω από δέκα χρόνια, και τώρα αρχίζει να καρποφορεί αυτή η δουλειά. Με μεγάλη δυσκολία, γιατί πραγματικά από δικαστήριο σε δικαστήριο, από συνεδρίαση σε συνεδρίαση για ποιο λόγο γράψαμε στο Σωματείο, παρ’ ότι δεν το προβλέπει το Καταστατικό, τους εργολαβικούς εργάτες που είναι 400 στον «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ».

Καταφέραμε να σύρουμε κυριολεκτικά, όλες τις τυχοδιωκτικές, οπορτουνιστικές εργοδοτικές δυνάμεις να δεχθούν με πολιτική απόφαση ομόφωνα, την εγγραφή αυτών των συναδέλφων. Και αμέσως όμως πρέπει να αναφέρουμε και την άλλη πλευρά, ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο, τίποτα δεν έχει κερδιστεί οριστικά γιατί οι εργολαβικοί εργάτες στα νοσοκομεία όλης της χώρας που είναι πάνω από 6.000, είναι ένας ευμετάβλητος όγκος εργαζομένων που μία σύρεται από τον εργοδότη, μία σύρεται από την κυβερνητική πολιτική και τελευταία σιγά-σιγά αρχίζουν να ακουμπάνε στις δυνάμεις του Σωματείου που έχουν καταλάβει ότι στα σοβαρά έχουμε πάρει τον ρόλο του υπερασπιστή των δικαιωμάτων τους.

Η δουλειά μας, συναγωνιστές, φαίνεται και από τη συνεχή ανοδική τάση των ταξικών δυνάμεων, όπως καταγράφεται σε όλες –όταν λέμε «όλες», κυριολεκτικά όλες- τις εκλογικές αναμετρήσεις από το 1991 μέχρι τώρα, 25 χρόνια, όταν κάποιοι λάκισαν κυριολεκτικά, κάτι Λαφαζάνηδες, κάτι Στρατούληδες και πήραν πολλούς από εμάς και ξεκινήσαμε με το 9% και σήμερα, στις εκλογές του Ιούνη έχουμε φτάσει το 42% και το λέμε με υπερηφάνεια! Και αυτό, παρά τις προσπάθειες διάσπασης. Σωματείο Τραυματιοφορέων, Σωματείο Δ.Ε. Νοσηλευτών, Σωματείο Ειδικευομένων Γιατρών -πρωταγωνιστεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ-, Σωματείο Κλαδικό Νοσηλευτών κλπ. Παρά τις διασπαστικές κινήσεις, όλοι σήμερα θέλουν-δεν θέλουν αναφέρονται στο Σωματείο του «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ».

Δουλειά δύσκολη, σύντροφοι. Θυσίες συναγωνιστών, πολλών συναγωνιστών, μερικές όμως φορές πολύ λίγων συναγωνιστών. Η εργοδοσία η κρατική και η εργολαβική, δεν μας έκαμψε. Το Σωματείο δεν ανήκει στο ΠΑΜΕ, όμως την σφραγίδα την βάζουν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, είτε είχαμε 4 έδρες στις 13, είτε είχαμε 5 έδρες στις 13, είτε 6 τώρα που έχουμε στις 13, την σφραγίδα στις κινητοποιήσεις την βάζει το ΠΑΜΕ.

Υπάρχει υπονομευτική δουλειά και πρέπει να την αναφέρουμε συχνά γιατί την βρίσκουμε μπροστά μας, ειδικά στους χώρους του Δημοσίου. Υπονομευτική δουλειά των οπορτουνιστών ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Όλοι σχεδόν αυτοί είχαν υπογράψει να μας πάνε στα δικαστήρια γιατί γράψαμε τους εργάτες. Αυτοί, αγαπητοί συναγωνιστές, θέλουν να κρύψουν την υποταγή τους. Η υποταγή ξεκινάει από το ’90, από τον καιρό της διάσπασης των ταξικών δυνάμεων.

Αυτοί είναι που καλλιέργησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ιδέα του εταιρισμού επί 25 χρόνια, και θα έρθουν τώρα οι Λαφαζάνηδες και οι Στρατούληδες να μιλήσουν στο όνομα της Εργατικής Τάξης; Αυτοί θέλουν ξεσκέπασμα και είναι χρέος μας να τους αποκαλύψουμε! Είναι αυτοί οι οποίοι μας χαρακτήριζαν απολιθώματα του Κινήματος και πρέπει να κρυφτούν, είναι καθήκον μας.

Τελευταία, συναγωνιστές και συναγωνίστριες, έχουν ξεπροβάλει και διάφορα άλλα φυντάνια στο χώρο της Υγείας, είτε λέγονται Υπουργοί και συνολικά οι πολιτικοί της Κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όμως ακόμα πιο τελευταία έχουν ξεπροβάλει και όλες οι αστικές δυνάμεις να νοιάζονται δήθεν για το χώρο της Υγείας, αυτοί που την κατέστρεψαν. Βλέπουμε τη Νέα Δημοκρατία να επισκέπτεται νοσοκομεία, να νοιάζεται δήθεν για τη Δημόσια Υγεία, στην ίδια φυσικά στρατηγική. Θέλουν αποκάλυψη! Στο διεκδικητικό πλαίσιο όλες οι άλλες δυνάμεις συμφωνούν, βέβαια με στρογγυλέματα των αιτημάτων, π.χ. σταθερή και μόνιμη δουλειά αλλά όχι μονιμοποίηση των επικουρικών χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Το ίδιο κάνουν και στην ΕΙΝΑΠ και σε όλα τα Υγειονομικά Σωματεία.

Πολλοί εργαζόμενοι στην Υγεία τα βλέπουν. Είναι στο χέρι μας να εμπνεύσουμε στον αγώνα ακόμα περισσότερους. Μπορεί να είμαστε πρώτη δύναμη, όμως οι Συνελεύσεις μας είναι αδύνατες, η συμμετοχή στις απεργίες μικρή. Η διαστρωμάτωση, κυρίως στο χώρο των γιατρών, είναι έκδηλη. Με σταθερή δουλειά στους νοσηλευτές, στις νοσηλεύτριες, στους εργολαβικούς εργάτες, στους ειδικευόμενους γιατρούς και σε όλους τους τίμιους εργαζόμενους, συνεχίζουμε τον ασίγαστο αγώνα για την λαϊκή Υγεία, για τα αυτονόητα δικαιώματα των μαχόμενων Υγειονομικών.

Το διεκδικητικό πλαίσιο της εισήγησης για τα θέματα της Υγείας-Πρόνοιας πρέπει να γίνουν παλλαϊκό αίτημα. Το καλύτερο για τη Συνδιάσκεψή μας δεν είναι να επαναλαμβάνουμε κομμάτια της πολύ σωστής θα έλεγα εισήγησης, αλλά να αναδείξουμε τρόπους αντιμετώπισης των δυσκολιών που συναντάμε είτε από το αστικό κράτος και την εργοδοσία, είτε από τους οπορτουνιστές, είτε και από τη δική μας αδράνεια. Και να ξέρουμε ότι και η παραμικρή επιτυχία, θέλει σκληρό αγώνα. Ευχαριστώ.

Συνάδελφοι

Η φετινή Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ σε σχέση με την προηγούμενη πριν από 9 χρόνια, γίνεται σε μία περίοδο που έχουν αλλάξει πολλά για τους εργαζόμενους, όχι μόνο από τη σκοπιά των σχέσεων εργασίας, αλλά και από τη διάταξη των δυνάμεων στο εργατικό κίνημα.

Η επίθεση που δεχόμαστε είναι ολομέτωπη. Από τη μία είναι τα μέτρα και από την άλλη, η προπαγάνδα Κυβέρνησης και Αστικής Τάξης για ανάπτυξη, για επενδύσεις που θα έρθουν, με σκοπό να βάλουν και άλλο πλάτη οι εργαζόμενοι, να συμπαραταχθούν με τους στόχους του κεφαλαίου.

Είναι καθαρό πως Κυβέρνηση και Εργοδότες, δε θα μπορούσαν να περάσουν τα σχέδιά τους, αν δεν είχαν έναν ισχυρό σύμμαχο στο εργατικό κίνημα. Δηλαδή, Σωματεία, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα αλλά τριτοβάθμιες οργανώσεις, που θα καλλιεργούν την παραίτηση, το συμβιβασμό και την υποταγή. Που ακόμα και όταν κάτω από την πίεση των εργαζομένων αναγκάζονται να κάνουν αγώνες, καλλιεργούν αυταπάτες για λύση στα πλαίσια του ίδιου εκμεταλλευτικού συστήματος, χωρίς σύγκρουση με την αιτία που γεννάει τα προβλήματα.

Η αναδιάταξη που έγινε στο πολιτικό σκηνικό, εναλλάσσοντας την Κυβέρνηση από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, στη νέα αστική διαχείριση της αριστεράς, με τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, πάει να γίνει και σε συνδικαλιστικό επίπεδο. Παλιές παρατάξεις μετονομάζονται, φτιάχνονται νέες από τα ίδια παλιά και σάπια υλικά. Όχι μόνο τα ίδια πρόσωπα, τα ναυάγια της ταξικής πάλης, αλλά κυρίως την ίδια πολιτική και τακτική στο κίνημα, την ίδια ξεπουλημένη γραμμή.

Οι χτεσινοί συνοδοιπόροι της Κυβέρνησης, της ΓΣΕΕ και του ΕΚΑ, παρουσιάζονται ως μετανιωμένοι, στήνοντας νέα δόκανα στην Ε.Τ.. Οι παρατάξεις ΜΕΤΑ, ΕΜΕΙΣ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και διάφοροι άλλοι, ξαναλένε ότι έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ πριν βγει στην Κυβέρνηση.

Η Ε.Τ. μέσα από τις γραμμές του ΠΑΜΕ όλα αυτά τα χρόνια, συσσωρεύσαμε πείρα, από τη δράση και από τη διαπάλη, με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. Μέσα στο γενικό κύμα υποχώρησης του εργατικού κινήματος, εμείς αντέξαμε, μείναμε όρθιοι. Όχι μόνο δεν αλλοιώσαμε τη γραμμή μας, αλλά με συνέπεια στις θέσεις του ΠΑΜΕ, συσπειρώσαμε νέες δυνάμεις. Δώσαμε στους εργαζόμενους τη δυνατότητα να κρατήσουν την ελπίδα, την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια που πρέπει να έχει η Ε.Τ..

Μέσα από την όξυνση της διαπάλης θα κερδίσουμε δυνάμεις, που βγάζουν συμπεράσματα, χωρίς την αγωνία για γρήγορα αποτελέσματα. Χωρίς να επηρεαζόμαστε από την πίεση των άλλων δυνάμεων για «ενότητα στο πρόβλημα».

Στον κλάδο του Τύπου, των Λιθογράφων αλλά και των ΜΜΕ που εμπλέκονται στο Διασωματειακό του Τύπου, κοντραριστήκαμε με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό. Αυτή την πείρα, είναι που πρέπει να αναπτύξουμε και να εμπλουτίσουμε. Ότι ενώ δεχτήκαμε πιέσεις για να γίνουμε «χυλός» με τους αγανακτισμένους, να σύρουμε τους εργάτες σε αγώνες χωρίς προοπτική, Να κάνουμε απεργίες για την υπεράσπιση των καναλαρχών και των μεγαλοεκδοτών, Να διεκδικούμε τη διάσωση του ταμείου μας και ας βουλιάζει γύρω το ασφαλιστικό, εμείς διαλέξαμε τη γραμμή σύγκρουσης με τις συντεχνιακές αντιλήψεις. Γιατί αυτή, είναι η μόνη που δίνει διέξοδο και προοπτική στους αγώνες. Συμβάλαμε στην εκπαίδευση δυνάμεων, για την αποφασιστική αναμέτρηση τάξης εναντίων τάξης. Δεν πουλήσαμε κούφιες ελπίδες για οριστική λύση στα πλαίσια του καπιταλισμού. Δεν αναθέσαμε τις ελπίδες της Ε.Τ. σε κανένα σωτήρα, ούτε σε πολιτικό, ούτε σε συνδικαλιστικό επίπεδο.

Αυτή η γραμμή είναι που πρέπει να ενισχυθεί και ο τρόπος είναι με εξειδίκευση σε κάθε χώρο δουλειάς. Στους Λιθογράφους για παράδειγμα, που το τελευταίο διάστημα μείνανε πάνω από 1500 συνάδελφοι άνεργοι, από δεκάδες εργοστάσια που κλείσανε, πώς θα έπρεπε να απευθυνθούμε; Με ένα αίτημα να μη χάσουνε τις δουλειές τους; Δεν είναι καθήκον μας να αναδείξουμε ότι έτσι δουλεύει ο καπιταλισμός, ότι η ανεργία δεν πρόκειται να λυθεί στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς, ούτε στον αιώνα τον άπαντα;

Στους άλλους που δουλεύουν σε δουλεμπορικά γραφεία και τώρα ανοίγουμε ένα γερό μέτωπο στον Τύπο, τι πρέπει να πούμε; Ότι ο αγώνας μας αν γίνει δυνατός θα τα καταργήσει; Μα η ενοικιαζόμενη εργασία είναι στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου διεθνώς. Αν δεν συγκρουστούμε με την ίδια την αστική εξουσία, μόνο προσωρινές θα είναι οι λύσεις που μπορούμε να δώσουμε.

Γραμμή και οργάνωση λοιπών, πάνε μαζί!

Όσο καλά και να λειτουργεί ένα σωματείο, αν δεν έχει καθαρό το που πάει, είναι ευάλωτο.

Από την άλλη, αν έχεις σωστή γραμμή αλλά δεν έχεις οργάνωση στους χώρους δουλειάς, δεν απειλείς κανέναν.

Αυτό το ζήτημα πρέπει να μας απασχολήσει και να προχωρήσει πιο αποφασιστικά και προς τα κάτω. Να βοηθήσουμε με τις ανακοινώσεις, τις ομιλίες και τις εισηγήσεις στις συνελεύσεις, να πολιτικοποιείται η πάλη, να μην μένει μόνο στα οικονομικά αιτήματα,να βάζει το ζήτημα της εξουσίας.

Πλευρές από αυτά που βάζει η εισήγηση τις έχουμε προχωρήσει στους Λιθογράφους: στήνοντας Σωματειακές Επιτροπές, αναπτύσσοντας δράση αλληλεγγύης, έχοντας πολιτιστική παρέμβαση στα παιδιά των συναδέλφων. Εκεί όμως που καταφέραμε το Σωματείο να αποκτήσει πραγματικούς δεσμούς, είναι στους χώρους που μπορέσαμε να γίνεται συστηματική συζήτηση μέσα και έξω από τα εργοστάσια, βγάζοντας γενικότερα συμπεράσματα, χωρίς να μένουμε μόνο στην οικονομική πάλη, που ασφαλώς είναι απαραίτητη.

Πρέπει όταν διαμορφώνουμε ένα πλαίσιο αιτημάτων να έχουμε καθαρό, ότι δε φτάνουν τα σωστά αιτήματα, για να μπει κάποιος στον αγώνα. Αν κάποιος έχει ασπαστεί τη θεωρία του καπιταλιστικού μονόδρομου, θέλει άλλη δουλειά για να τον κερδίσεις.

Αυτό που τελικά κρατάει και εμάς στον αγώνα, δεν είναι τα δίκαια αιτήματα, είναι η πίστη στη δύναμη της Ε.Τ. να πάρει την εξουσία. Είναι το ταξικό μίσος που δε μας αφήνει να συμβιβαστούμε βλέποντας τους εκμεταλλευτές μας αγέρωχους. Αυτό το μίσος πρέπει να καλλιεργήσουμε με κάθε τρόπο, αυτό είναι ο κινητής της ιστορίας.