Ταυτόχρονα με την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα, το βάθεμα της εκμετάλλευσης κατ’ απαίτηση των επιχειρηματικών ομίλων, προχωράνε στο χτύπημα του απεργιακού δικαιώματος και των συνδικαλιστικών ελευθεριών. Η αντεργατική επίθεση δεν είναι μόνο οικονομική, ποτέ δεν ήταν μόνο τέτοια, αλλά και ιδεολογικοπολιτική για να κρύψουν ότι για λογαριασμό τους, για την κερδοφορία τους παίρνονται και θα είναι διαρκείας τα μέτρα, και πάνε χέρι χέρι με το χτύπημα της οργάνωσης των εργαζομένων.

 Η άθλια προπαγάνδα τους για «δημοσιονομικά ουδέτερα μέτρα», για το «τέλος των μνημονίων»και η εξαπάτηση με τα λεγόμενα «αντίμετρα», είναι χαρακτηριστική. Ενισχύουν με κάθε τρόπο τους επιχειρηματικούς ομίλους, είτε με μείωση της φορολογίας, είτε με ζεστό χρήμα και τζάμπα εργάτες από τα προγράμματα των επιδοτούμενων θέσεων εργασίας, είτε με έμμεσους τρόπους θα καταλήξουν στα σεντούκια των φαρμακοβιομηχάνων και άλλων, σε αυτούς που αρπάζουν το καρβέλι από το τραπέζι. Τα ψίχουλα στους εξαθλιωμένους προέρχονται από τη φοροληστεία, το πετσόκομμα των συντάξεων και των επιδομάτων. Τα αιματοβαμμένα πλεονάσματα μεγαλώνουν και διαιωνίζουν την εξαθλίωσή μας, αναδιανέμουν τη φτώχεια και προκαλούν εργαζόμενους και ανέργους. Κοροϊδεύουν ωμά την ώρα που υλοποιούν μια προς μια τις απαιτήσεις του κεφαλαίου.

 Νομιμοποιούν την ανταπεργία, μια πάγια αξίωση του ΣΕΒ, σε συνέχεια της θεσμοθέτησής της με την επικύρωση το 2016 από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ του αναθεωρημένου Κοινωνικού Ευρωπαϊκού Χάρτη, που περιλαμβάνει την εφαρμογή του λοκ άουτ. Αποτελεί κι αυτό ένα από τα «ευρωπαϊκά κεκτημένα». Τότε με τη γνωστή μέθοδο της εξαπάτησης και της κοροϊδίας έλεγαν ότι επιφυλάσσονται για την εφαρμογή του, όπως και για την κατάργηση της μονομερούς προσφυγής των εργαζομένων στη διαιτησία για εργατικές διαφορές. Φουσκώνουν τα πανιά της εργοδοτικής τρομοκρατίας και ασυδοσίας, που χρησιμοποιεί κάθε μέσο, από τη συκοφάντηση ως την ποινικοποίηση και την απόλυση για να απαλλαγεί από συνδικαλιστές που αξιοποιούν τις συνδικαλιστικές άδειες και τη συνδικαλιστική προστασία για να οργανώσουν την πάλη των εργαζομένων. Αυτή την παλικαρίσια μάχη δίνουν και οι συνάδελφοι εκλεγμένοι στο σωματείο των επιχειρήσεων «Ζούρα» ενάντια στις απολύσεις εργαζομένων, για την καταβολή των δεδουλευμένων, την τήρηση των μέτρων υγιεινής και ασφάλειας.

 Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, δεν τους έπιασε ο πόνος για τον εκφυλισμό της συνδικαλιστικής ιδιότητας. Αυτό το χρησιμοποιούν για να γενικεύουν, για να τους παίρνει όλους η μπάλα, όμως και οι πέτρες γνωρίζουν ότι τα συνδικάτα, οι ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα, οι σωματειακές επιτροπές και οι συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, με τη στάση και τη δράση τους, αποτελούν το παράδειγμα στους χώρους δουλειάς. Εχουμε σταθερό μέτωπο απέναντι στα εκφυλιστικά φαινόμενα. Αυτά αποτελούν αποτέλεσμα κύρια της γραμμής του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, της υποταγής και του κοινωνικού εταιρισμού. Οι συμβιβασμένες πλειοψηφίες κάνουν κι αυτές από την πλευρά τους ό,τι περνάει από το χέρι τους για την υπονόμευση των απεργιακών αγώνων των εργαζομένων. Ακόμα και ημερίδες διοργανώνουν για το συνδικαλιστικό νόμο προβάλλοντας απόψεις για το ανώφελο των απεργιών σε εθνικό επίπεδο, για ένα νέο κοινωνικό εταιρισμό σε ευρωπαϊκό επίπεδο, να έχει λυμένα η μεγαλοεργοδοσία τα χέρια και δεμένους χειροπόδαρα τους εργαζόμενους κάτω από τη σημαία των συμφερόντων της.

 Η ανάπτυξη για τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων προϋποθέτει την επέκταση της εργασιακής ζούγκλας και τη θωράκισή της απέναντι στην πάλη και τη διεκδίκηση των εργαζομένων για δουλειά με δικαιώματα, μόνιμη και σταθερή, Συλλογικές Συμβάσεις, κοινωνική ασφάλιση. Η δέσμευση της κυβέρνησης ότι στην επόμενη αξιολόγηση θα νομοθετήσει την αύξηση της απαρτίας για την προκήρυξη απεργίας από τα πρωτοβάθμια σωματεία και το ηλεκτρονικό φακέλωμα των συνδικαλιστικών οργανώσεων δείχνει ξεκάθαρα το σχεδιασμό τους για παρεμπόδιση της δράσης και της λειτουργίας των σωματείων. Φοβούνται τον οργανωμένο αγώνα που βάζει στο επίκεντρο τις ανάγκες των εργαζομένων. Το απεργιακό δικαίωμα των εργαζομένων κατακτήθηκε με ποταμούς αίματος. Κάτω τα ξερά σας. Δεν κάνουμε βήμα πίσω από την υπεράσπιση και διεκδίκηση των συμφερόντων των εργαζομένων κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Νόμος για εμάς είναι το δίκιο του εργάτη, και όχι τα κέρδη του κεφαλαιοκράτη. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι οι νόμοι της εξουσίας των εκμεταλλευτών μας θα εξασφαλίσουν τέτοια προστασία για τους εργάτες. Τίποτα δεν μας χαρίστηκε, κάθε κατάκτηση είναι αποτέλεσμα ταξικής πάλης. Ασπίδα μας αποτελεί η αλληλεγγύη, το δυνάμωμα των αγώνων, της πάλης. Η ταξική πάλη δεν σταματάει με τους νόμους τους, κι άλλοι το επιχείρησαν στο παρελθόν, αποτελεί την κινητήρια δύναμη της ιστορίας. Η τάξη μας έχει το καθήκον να κυλήσει μπροστά τον τροχό της ιστορίας.

 Το δικό μας σχέδιο περνάει μέσα από το δυνάμωμα της οργάνωσης, την οργάνωση των ανοργώνωτων, τη μαζικοποίηση, το δυνάμωμα των δεσμών των συνδικάτων με τα μέλη τους, την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος σε σύγκρουση με τους μονοπωλιακούς ομίλους, την ΕΕ, το κράτος και τις κυβερνήσεις, για να μην μονιμοποιηθεί η επέλαση στις ζωές μας, για την ανάκτηση των απωλειών, την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας.

Συναδέλφισες – Συνάδελφοι,

 Οι εργαζόμενοι στα πρακτορεία Τύπου, οι εργαζόμενοι στον Τύπο, χαιρετίζουμε τη σημερινή μαζική απεργιακή συγκέντρωση του ταξικού εργατικού κινήματος. Τη συγκέντρωση που δίνει απάντηση σε αυτούς που λένε ότι ο λαός αποδέχεται, ότι συναινεί στη σφαγή του.

Αυτό ισχυρίζεται η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός. Δεν κινητοποιούνται οι εργαζόμενοι, μας λένε, άρα συμφωνούν με τα νέα μέτρα.

Μας λέει ο ποιητής:

«Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους Για τις μεγάλες εποχές που θα’ ρθουν».

 Μας τάζουν λοιπόν ανάπτυξη, μας τάζουν επενδύσεις που θα φέρουν δουλειές και γι’ αυτό πρέπει να κάνουμε θυσίες. Προσπαθούν να κάνουν τις αγωνίες τους για τα κέρδη τους, δικές μας!

 Αλήθεια, πως μετράνε αυτοί την ανάπτυξη; Μήπως με τους μισθούς μας; Μήπως με τις κοινωνικές παροχές, με τις συντάξεις; Απάντηση δεν χρειάζεται. Είναι εύκολα κατανοητό ότι αυτή η ανάπτυξη που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση, δεν αφορά εμάς!

 Οι εργαζόμενοι στον Τύπο ανασκουμπωνόμαστε όταν ακούμε για επενδύσεις. Οι επενδυτές σε εμάς έφτασαν! Κι αυτό γιατί είναι ακόμα σε εξέλιξη οι επίδοξες επενδύσεις σε ΔΟΛ και Πήγασο, οι οποίες όμως έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Θέλουν εργαζόμενους με τσακισμένα δικαιώματα, με μειωμένους μισθούς, με εργασιακές σχέσεις «λάστιχο». Συγκεκριμένα μιλούν για 220 απολύσεις στα πρακτορεία Τύπου, για κατάργηση κάθε είδους δικαιώματος που απορρέει από τις Συλλογικές Συμβάσεις, να γιγαντωθεί η δουλειά μέσω των εργολαβικών γραφείων.

Μάλιστα φτάνουν στο σημείο να προκαλούν, απαιτώντας από τους εργαζόμενους εργασιακή ειρήνη, ως προϋπόθεση για να προχωρήσουν οι επενδύσεις. Να κάτσουμε δηλαδή στα αυγά μας και να αποδεχθούμε τη βαρβαρότητα που μας ετοιμάζουν, ως κανονικότητα.

 Οι συνάδελφοι στον Πήγασο έκαναν ένα πρώτο βήμα. Με τις απεργιακές κινητοποιήσεις τους, έδειξαν ένα μέρος της δύναμης που μπορεί να έχει ο εργαζόμενος όταν αποφασίσει να τη χρησιμοποιήσει. Απόδειξη γι’ αυτό αποτελεί και ο πανικός που έπιασε όλα τα διευθυντικά στελέχη, στο άκουσμα και μόνο της συνέχισης της απεργίας.

 Συναδέλφισες – Συνάδελφοι,

 Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Εμείς οι εργαζόμενοι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν μπορούμε να αποτρέψουμε το κλείσιμο μιας επιχείρησης, όπως άλλωστε δεν ορίζουμε και το άνοιγμά της. Δεν έχουμε εμείς τον έλεγχο της οικονομίας. Αυτό όμως που απαιτούμε και έχουμε τη δύναμη να ορίσουμε, είναι να δουλεύουμε με δικαιώματα που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες μας.

 Γι’ αυτό λοιπόν και επιστρέφουμε, ως απαράδεκτη, την απαίτηση των παλιών και νέων «επενδυτών» στον χώρο του Τύπου, για εργασιακή ειρήνη. Προετοιμαζόμαστε για σκληρή αναμέτρηση με την εργοδοσία, με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, που όλον αυτόν τον καιρό το μόνο που έκανε ήταν να ταυτίζει τα συμφέροντα των εργαζομένων με αυτά των εργοδοτών. Η μοναδική τους αγωνία είναι να «μένουν ανοιχτά τα μαγαζιά». Το ότι οι εργαζόμενοι σε αυτά είναι απλήρωτοι πάνω από 5 μήνες, για αυτούς τους συνδικαλιστές είναι μια λεπτομέρεια. Είναι χαρακτηριστική η στάση τους στην Γενική Συνέλευση των εργαζομένων στον Πήγασο, όπου προσπάθησαν να αποκρύψουν τις απαιτήσεις των επενδυτών για το τσάκισμα των εργατικών δικαιωμάτων και την εργασιακή ειρήνη για να τα περάσουν. Για κακή τους τύχη όμως, οι ταξικές δυνάμεις ήταν εκεί και τους ξεσκέπασαν για μια ακόμη φορά. Είναι αυτοί οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΜΕΤΑ, που θα τους βρεις πολύ εύκολα έξω από τα γραφεία των διευθυντών, στους διαδρόμους των υπουργείων, σε στρογγυλά τραπέζια, όπου διαπραγματεύονται πόσα θα χάσουν οι εργαζόμενοι. Στους χώρους δουλειάς όμως είναι άφαντοι.

 Το ταξικό εργατικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, είναι συμπαραστάτης σε κάθε αγώνα μας. Ξέρουμε πως θα είναι και τώρα.

Έτσι κι αλλιώς εμείς θα είμαστε οι νικητές!

Συναγωνιστές , συναγωνίστριες

Σήμερα είναι μέρα γενικής απεργίας ,μέρα αγωνιστικής – ταξικής αναμέτρησης με την πολιτική του κεφαλαίου ,της μεγαλοεργοδοσία και της κυβέρνησης τους.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αύριο ψηφίζει νέο πακέτο σαρωτικών μέτρων , μέτρων που προστίθενται σε όσα μας έχουν φορτώσει στις πλάτες μας προηγούμενες και νυν κυβερνήσεις .

Μέτρα που μας γονατίζουν για να υπηρετείται με το καλύτερο τρόπο η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.

Προχωρά ακάθεκτη !

Στο νέο αντεργατικό κατάλογο προστίθεται και η κατάργηση της Κυριακής Αργίας.

Είναι η κυβέρνηση που αντί να την κατοχυρώσει νομοθετικά όπως προεκλογικά διατυμπάνιζε, νομοθετικά την καταργεί.

Αποδεικνύεται ο πιο πιστός υπηρέτης των επιχειρηματικών ομίλων. Ότι δεν πρόλαβαν να ξηλώσουν από εργατικές-λαϊκές κατακτήσεις οι προηγούμενες κυβερνήσεις, η σημερινή το προχωρά με σχέδιο, με σβελτάδα και επιθετικότητα.

Είναι η κυβέρνηση που για λογαριασμό των μονοπωλιακών ομίλων φέρνει τη δουλειά ήλιο με ήλιο, 7 μέρες την εβδομάδα, δουλειάασταμάτητη εντατικοποιημένη για τους εργαζόμενους χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Εκπτώσεις κανονικές και ενδιάμεσες, εορταστικό ωράριο, τουριστικές περίοδοι και περιοχές, λευκές νύχτες, μαύρες Παρασκευές..όλα αξιοποιούνται για να μετατραπεί η ζωή μας σε λάστιχο και η Κυριακή από αργία σε εργάσιμη μέρα.

Ο στόχος που προωθήθηκε με συνέπεια από όλες τις κυβερνήσεις, υπηρετεί τη διαχρονική απαίτηση των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων του εμπορίου και όχι μόνο, για απελευθερωμένο ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων που πάει «πακέτο» με τη διεύρυνση της ευελιξίας στις εργασιακές σχέσεις, με την παραπέρα ελαστικοποίηση του εργασίμου χρόνου, με το τσάκισμα των μισθών μας.

Αυτά ήδη τα βιώνουμε οι εμποροϋπάλληλοι, έχουμε πείρα από τις επιπτώσεις των παραπάνω στη ζωή μας. Στο κλάδο κυριαρχεί η απλήρωτη εργασία, οι εργασιακές σχέσεις λάστιχο, οι κάθε είδους ατομικές συμβάσεις, οι συμβάσεις μια μέρας, δοκιμαστικές περίοδοι χωρίς δικαιώματα σε πολυκαταστήματα και σουπερ μάρκετ, τα κακοπληρωμένα ωρομίσθια. Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα εργασιακό Μεσαίωνα στον κλάδο, μετατρέποντας τους εργαζόμενους σε δούλους των επιχειρηματικών ομίλων και των πολυεθνικών, χωρίς ωράρια και συλλογικές συμβάσεις.

 Συναγωνιστές ,συναγωνίστριες

Η κατάργηση της δεν αφορά μόνο τους εμποροϋπάλληλους άλλα όλους τους εργαζόμενους σε όποιον κλάδο και αν εργάζονται. Ότι ξεκίνησε από το εμπόριο όπως πχ το ωρομίσθιο, η μερική απασχόληση, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, εξαπλώθηκε σαν σπίθα σε κάθε κλάδο.

Η κατάργηση της Κυριακής αργίας έρχεται να προστεθεί πάνω σε ένα πλήθος αντεργατικών νόμων που «απελευθερώνουν» το ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων και ξεχειλώνουν τον εργάσιμο χρόνο. Η εκ περιτροπής εργασίας, ο ενεργός και ανενεργός χρόνος, το διακεκομμένο ωράριο, τα ωρομίσθια, η πανσπερμία των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων, είναι το χαλί που πατάει πάνω η προσπάθεια για την κατάργηση της Κυριακής αργίας.

 Η κατάργηση της θα δώσει ένα νέο επιπλέον κίνητρο στους εργοδότες για να επεκτείνουν παραπέρα τις «ευέλικτες μορφές απασχόλησης». Αλώστε δεν έχουν περάσει πολλές μέρες που ο ΣΕΒ διατύπωνε την απαίτηση του για επέκταση της μερικής απασχόλησης και καθήλωσης των μισθών.

Η κατάργηση της θα εκτινάξει την εκμετάλλευση των εργαζομένων από την οποία βγαίνουν τα κέρδη των εργοδοτών ενώ παράλληλα θα βοηθήσει στη πλήρη επικράτηση των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων στο «γήπεδο» των ανταγωνισμών. Θα βγάλει μαζικά εκτός αγοράς μικρούς καταστηματάρχες που μόνοι είτε μαζί με όλη την οικογένεια τους πασχίζουν να κρατήσουν ανοικτά τα μαγαζιά τους, την ώρα που θεριεύουν τα μεγάλα πολυκαταστήματα και η κυβέρνηση τους γονατίζει στους φόρους και τις εισφορές.

Εμείς λέμε καθαρά ότι δεν θα ανεχτούμε συνθήκες γαλέρας μέσα στους εργασιακούς χώρους. Λέμε όχι στο ωράριο των πολυεθνικών. Οι εμποροϋπάλληλοι δεν είναι για σφαγή, δεν είμαστε αναλώσιμοι,δε θα τους χαρίσουμε καμιά Κυριακή. Δεν θα επιτρέψουμε η Κυριακάτικη Αργία να μπει στο χρονοντούλαπο στης Ιστορίας.

Τα κλαδικά και επιχειρησιακά σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ θα συνεχίσουν να παλεύουν ενάντια στην αντιλαϊκή – αντεργατική λαίλαπα ,θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για νομοθετική κατοχύρωση της Κυριακής αργίας συνδεδεμένη με την υπογραφή κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας υποχρεωτικά εκτελεστέας από τους εργοδότες ,για κάλυψη όλων των σύγχρονών και διευρυμένων αναγκών μας.

Απομονώνουμε τις δυνάμειςτου κυβερνητικού – εργοδοτικού συνδικαλισμού, στην πλειοψηφία της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων, στους ανθρώπους της μεγαλοεργοδοσίας στις γραμμές μας.

Είναι οι δυνάμεις που σήμερα πάνε χέρι – χέρι με τις ηγεσίες της ΕΣΕΕ και της ΓΣΕΒΕΕ, διαμαρτύρονται για την κατάργηση της Κυριακής Αργίας, διότι νοθεύεται τάχα ο ελεύθερος ανταγωνισμός. Αυτός είναι ο καημός τους. Η ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη των ομίλων.

Είναι καθήκον όλων των εργαζομένων ανεξαρτήτως κλάδου να υπερασπιστούν την Κυριακή αργία, να αγωνιστούν για τη νομοθετική κατοχύρωσή της, να μπει μπροστά το σύνθημα

«κάτω τα χέρια από τις Κυριακές, δούλοι δεν θα γίνουμε στις πολυεθνικές».

Συνεχίζουμε δυνατά – μαχητικά ,δυναμώνουμε τα κλαδικά μας σωματεία ,τη κοινωνική μας συμμαχία. Οργανώνουμε την πάλη μας μέσα σε κάθε εμπορομάγαζο για να μην εφαρμοστεί στη πράξη το άνοιγμα των καταστημάτων την Κυριακή, να μην εφαρμοστούν τα μέτρα – απαιτήσεις των μεγαλοεργοδοτών στους χώρους δουλειάς.

Τους ανατρέπουμε στην πράξη !

Τις επόμενες μέρες οι εμποροϋπάλληλοι ενισχύουμε και με την ψήφο μας , το κλαδικό σωματείο μας το Σύλλογο Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας.

Καλή συνέχεια!