Συναδελφισες  συνάδελφοι

       Σε εποχές γενικευμένης κρίσης και επίκτητων κοινωνικών αντιθέσεων, όταν τα πλατιά λαϊκά στρώματα, η εργατική τάξη ,συμπιέζεται  και ασφυκτιά κάτω υπό το βάρος  της καθημερινής επιβίωσης ,αντιμέτωπη με το φάσμα της οικονομικής ύφεσης , τότε αποκαλύπτεται το πραγματικό προσωπείο του σάπιου  καπιταλιστικού συστήματος , που εκ φύσεως αδύνατη και είναι ανίκανο , να διαφυλάξει  και να στηρίξει τα συμφέροντα και την συνοχή της κοινωνικής βάσης. Ένα σύστημα το οποίο δημιουργείται και εδράζει την υπόσταση του , στις ταξικές και κοινωνικές ανισότητες με κύριο γνώμονα την κερδοφορία του κεφαλαίου, μέσω της εμπορευματοποίησης επί παντός  επί στητού. Είτε πρόκειται για δημόσια κοινωνικά αγαθά όπως είναι η ενέργεια ,η επικοινωνία ,το νερό, είτε  για εκείνα τα αγαθά τα οποία χαρακτηρίζονται πρώτης ανάγκης για την αξιοπρεπή διαβίωση του ατόμου.

   Η εργαλειοποίηση κάθε είδους κρίσης (οικονομικής, υγειονομικής , πολιτικής) από όλες τις μέχρι τώρα κυβερνήσεις , που επί σειρά δεκαετιών διαμόρφωσαν , κατασκεύασαν και εφάρμοσαν ,τους πλέον αντιδραστικούς και αντιλαϊκούς νόμους με μόνο κριτήριο την ενίσχυση της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου των πολυεθνικών και των μονοπωλίων. Πιστές  πάντοτε στις επιταγές και στις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν ως αποτέλεσμα , την συρρίκνωση των κεκτημένων εργασιακών δικαιωμάτων καθώς και την καταστρατήγηση των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών . το απαύγασμα λοιπόν όλων αυτών των νόμων έχει ως κύριο χαρακτηριστικό του, την τροχοπέδηση κάθε αγωνιστικής συνδικαλιστικής  δράσης και κοινωνικής αντίδρασης που προκύπτει από την εφαρμογή τους  με σκοπό το  ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, μια περιουσία που πηγάζει από το λαό και ανήκει στο λαό .Οι πιστοί υπηρέτες αυτής της βαρβαρότητας , οι  αστικές  κυβερνήσεις και τα κόμματα δορυφόροι τους, μπροστά στο φάσμα που εξυφαίνετε απειλητικά για τα σχέδια και τα κέρδη του κεφαλαίου, δεν διστάζουν να προβούν σε μέτρα  καταστολής και φίμωσης ώστε να καταπνίξουν οποιαδήποτε αντίδραση πηγάζει από την λαϊκή δυσαρέσκεια, μέτρα που νομιμοποιούνται στο νομοθετικό πλαίσιο της ευρωπαϊκής ένωσης.

Στο πλαίσιο λοιπόν του κέρδους και της αειφόρου καπιταλιστικής ανάπτυξης ,όπως πολύ συχνά δηλώνουν κυβερνητικά στελέχη με βερμπαλιστικές  κορώνες, μέσα από την πλειάδα των συστημικών ΜΜΕ έχουν ως στόχο να επηρεάσουν την κοινή γνώμη ότι είναι προς το συμφέρων του λαού  οι εξαγγελίες των εκάστοτε κυβερνώντων, περί εξορθολογισμού των δημόσιων επιχειρήσεων και η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Η αήθης κυβερνητική τακτική επέφερε την είσοδο των επιχειρήσεων  στο χρηματιστήριο μετασχηματίζοντας το νομικό τους πλαίσιο έτσι ώστε , ο δρόμος προς την  ιδιωτικοποίηση να  είναι πλέον διάπλατα ανοιχτός. Άλλωστε είναι πασιφανές ότι η αιχμή του δόρατος όλων των κυβερνήσεων τουλάχιστον τα τελευταία 30 χρόνια ,είναι η συνεχής προσπάθεια αποδόμησης και απαξίωσης όλων των ΔΕΚΟ με την συνεχής υποδαύλιση τους έναντι του κοινωνικού συνόλου. Ο πρώτος κρίκος λοιπόν της αλυσίδας των ιδιωτικοποιήσεων μπήκε με την συγχώνευση οργανισμών και την είσοδο τους στο χρηματιστήριο, μετατρέποντας τες έτσι  σε ανώνυμες εταιρείες επί κυβερνήσεων (ΠΑΣΟΚ). Την σκυτάλη έπειτα ανέλαβαν οι κυβερνήσεις ( ΝΔ & ΠΑΣΟΚ ) όπου τις παρέδωσαν στο ΤΑΙΠΕΔ σπάζοντας τες σε  (θυγατρικές  και μητρικές) και σαν άξιος συνεχιστής αυτής της πολιτικής η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τις τοποθέτησε στο υπερταμείο ψηφίζοντας μάλιστα από κοινού με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ το 2016 το νόμο για τις ΣΔΙΤ. Πρόκειται για τον ίδιο αυτό νόμο που σήμερα αξιοποιεί η κυβέρνηση της ΝΔ, για να προχωρήσει στην παρά πέρα ιδιωτικοποίηση, ο νόμος αυτός εισάγει την μέθοδο των ΣΔΙΤ ως  τον πλέον προσοδοφόρο σχήμα αντί της ευθέως ιδιωτικοποίησης, αφού με αυτόν τον τρόπο οι ιδιωτικοί όμιλοι μπορούν να διασφαλίζουν υψηλή κερδοφορία την ίδια στιγμή που ενδεχόμενες ζημιές που μπορεί να προκύψουν στην πορεία, της σύμπραξης περνούν στο δημόσιο δηλαδή στις πλάτες του λαού.

Μέσα στον κυκεώνα των ιδιωτικοποιήσεων δεν θα μπορούσε επ΄ουδενί να απουσιάζει το ζήτημα του νερού. Για τη σπουδαιότητα του νερού ως φυσικού πόρου και την σημασία του ως το πολυτιμότερο αγαθό  του πλανήτη καθώς αποτελεί τον κολοφώνα κάθε έμβιου οργανισμού αλλά και το μέτρο προόδου των ανθρώπινων κοινωνιών , είναι κάτι αδιαμφισβήτητο και αποδεκτό απ΄όλους. Άς αναλογιστούμε το ρόλο που παίζει το καθαρό πόσιμο νερό στην καθημερινότητα μας από την ποιο απλή οικιακή χρήση, μέχρι την βιομηχανική και αγροτική εκμετάλλευση αλλά και την αναγκαιότητα του σε θέματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, καθώς στο πολύ πρόσφατο παρελθών βιώσαμε την έξαρση της πανδημίας του Κορωναιού.

Η σημερινή ΕΥΑΘ που ανάγει την ιστορική της διαδρομή επί της ουσίας πίσω στο 1939 ως  οργανισμός, υδρεύσεως Θεσσαλονίκης συγχωνεύτηκε το 1998 με τον οργανισμό αποχέτευσης δημιουργώντας έτσι, την ΕΥΑΘ Α.Ε η οποία το 2001 εισήχθη στο χρηματιστήριο. Η ΕΥΑΘ ΑΕ είναι ο μοναδικός φορέας υδροδότησης της πόλης έχοντας στην κατοχή της ,εκτός από πλειάδα εγκαταστάσεων και υποδομών ( Αγωγούς , Αντλιοστάσια, κτήρια κτλ ) που αποτελούν την πάγια περιουσία της εταιρείας ένα ακόμα σπουδαιότερο εχέγγυο της ταυτότητάς της, είναι το έμψυχο δυναμικό της  Οι εργαζόμενοι της ευαθ που κατέχουν την τεχνογνωσία και την εμπειρία του δικτύου αποτελούν την σφραγίδα της εγγύησης της. Οι εργαζόμενοι της ΕΥΑΘ στο σύνολο τους δίνουν τον καθημερινό αγώνα στο έπακρο των δυνατοτήτων τους, για την διασφάλιση της απρόσκοπτης λειτουργίας του δικτύου την  τελική ποιότητα του νερού που διανέμετε προς τον κοινωνικό ιστό της πόλης, καθώς και την εύρυθμη και ομαλή εξυπηρέτηση των πολιτών.

ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΕΣ – ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ

Εμείς ως εργαζόμενοι της ΕΥΑΘ αισθανόμαστε κομμάτι της εταιρείας και είμαστε περήφανοι για όλους τους συναδέλφους μας, που έχουν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων σε πολύ δύσκολες και κρίσιμες στιγμές κατά το παρελθόν, υπερβάλλοντας εαυτών πολλές φορές για την αντιμετώπιση κρίσεων και μεγάλων βλαβών όπως το 2018 , με το σπάσιμο του αγωγού της Αραβυσού ίσως η μεγαλύτερη βλάβη στο δίκτυο των τελευταίων δεκαετιών. Εδώ αξίζει να γίνει ειδική μνεία για ους εργαζόμενους όλων των συνεργείων που με συνεχόμενο και εντατικό ρυθμό χωρίς σταματημό, κατάφεραν να αποκαταστήσουν και να επαναφέρουν σε κανονική λειτουργία το δίκτυο πολύ συντομότερα από το αναμενόμενο. ΟΙ εργαζόμενοι της βάρδιας στα αντλιοστάσια που χειρίζονται όλο το υδροδοτικό σύστημα της πόλης μέσο τηλεελέγχου ( SCADA ) επί 24ωρου βάσεως επτά μέρες την εβδομάδα, και φέρουν την ευθύνη της ομαλής και απρόσκοπτης διανομής του νερού καθώς και το νευραλγικό τμήμα του χημείου που με την επιστημονική του κατάρτιση , και τους δειγματοληπτικούς ελέγχους σε καθημερινή βάση διασφαλίζει την άριστη ποιότητα του νερού της ΕΥΑΘ. Εν ολίγοις η ΕΥΑΘ είναι ο θεματοφύλακας του νερού της Θεσσαλονίκης που βάση του δημόσιου χαρακτήρα της, το νερό αποτελεί ένα κοινωνικό αγαθό προσβάσειμο για όλους.

Η ιδιωτικοποίηση των ΕΥΑΘ – ΕΥΔΑΠ είναι η κορωνίδα και το κύριο μέλημα της τωρινής κυβέρνησης  της ΝΔ, ώστε να περάσει στα χέρια ιδιωτών, άλλωστε η πολυεθνική SUEZ Γαλλικών συμφερόντων κατέχει το 5,46% των μετοχών της ΕΥΑΘ και δείχνει σθεναρό ενδιαφέρων για την απόκτηση ακόμα μεγαλύτερου ποσοστού μετοχών της εταιρείας, ώστε να μπορεί να έχει λόγο και έρεισμα στα διοικητικά πεπραγμένα. Δεν είναι όμως μόνο η SUEZ που θέλει να μπει στο παιχνίδι καθώς πολύ μνηστήρες ακόμη , εφοπλιστές επιχειρηματικοί όμιλοι επενδυτικά FANS εποφθαλμιούν τα κέρδη της, σε λίγες μέρες από σήμερα η ΕΥΑΘ ΑΕ θα συμμετάσχει στον διαγωνισμό για το μεγάλο έργο του φράγματος ΧΑΒΡΙΑ , μαζί με την μέτοχο της SUEZ και ακόμα έναν εταίρο κατασκευαστική εταιρεία. Η ΕΥΑΘ ΑΕ είναι σε θέση να γνωρίζει ότι η εισηγμένη  εταιρεία της θεσσ/νίκης θα μετέχει στον διαγωνισμό ,με ποσοστό 30% ενώ η μέτοχος της SUEZ θα είναι επικεφαλής με ποσοστό συμμετοχής κοντά στο 40% αξίζει να σημειωθεί ότι το έργο θα ανατεθεί στον διάδοχο που θα επιλεγεί για περίοδο 30 ετών. Αν συνυπολογίσουμε και την ολοένα αυξανόμενη εργολαβοποίηση μεγάλου τμήματος του  κύκλου εργασιών της εταιρείας αλλά και την  πιστή τήρηση στο έπακρο όλων  αντιδραστικών ,αντεργατικών νόμων  που εφαρμόζει η εκάστοτε διορισμένη κομματική διοίκηση έχοντας ρόλο φερέφωνου της κυβερνητικής πολιτικής στο εσωτερικό της εταιρείας , αν μη τι άλλο είναι ενέργειες που ανοίγουν ολοένα περισσότερο την κερκόπορτα της ιδιωτικοποίησης.

Η μόνη ασπίδα προστασίας του δημόσιου χαρακτήρα της ΕΥΑΘ είναι η συσπείρωση και η πάλη των εργαζομένων, που από κοινού με τον λαό της Θεσσαλονίκης θα  είναι η τροχοπέδη  που θα βάλει φρένο στην εμπορευματοποίηση του νερού και θα δημιουργήσει της συνθήκες εκείνες , που θα καταστήσουν αναφαίρετο δικαίωμα την  καθολική πρόσβαση σ αυτό το κοινωνικό αγαθό. Η λαϊκή βούληση για τον δημόσιο χαρακτήρα της ΕΥΑΘ και την ανάδειξη του νερού ως κοινωνικό αγαθό ,έχει εκφραστή κατά το παρελθόν όταν το 2014 το δημοψήφισμα που οργανώθηκε από τους εργαζόμενους της εταιρείας παράλληλα με τις αυτοδιοικητικές εκλογές ,έδωσε ένα ισχυρό ΟΧΙ στην ιδιωτικοποίηση του νερού με ποσοστό 98%.Η ιστορία της ιδιωτικοποίησης του νερού έχει αποδείξει περίτρανα όπου εφαρμόστηκε σε όλο τον κόσμο ότι ο λαός, η πλατιά εργατική τάξη βγαίνει πάντα ζημιωμένη με  υπέρογκες ανατιμήσεις του κόστους  κατανάλωσης, χαμηλή ποιότητα υπηρεσιών ,ανύπαρκτες συντηρήσεις και έργα υποδομών με βασικότερο στοιχείο όλων την πολύ χαμηλή έως και επικίνδυνη πολλές φορές ποιότητα του νερού, μπροστά στην κερδοφορία του κεφαλαίου εκμηδενίζετε κάθε κοινωνική και ανθρωπιστική σταθερά .Εμείς από την πλευρά μας ως εργαζόμενοι της ΕΥΑΘ και ως ενεργοί σκεπτόμενοι πολίτες αυτής της πόλης, θα δίνουμε το παρών στις επάλξεις του αγώνα για την διασφάλιση της λαϊκής περιουσίας , μέσα από τον στίβο της συνδικαλιστικής δράσης, θα στήνουμε αναχώματα προς κάθε επιβούλευση και καταπάτηση των εργασιακών και κοινωνικών μας δικαιωμάτων.

ΤΟ ΝΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ

Οι Δημοτικές επιχειρήσεις ύδρευσης αποχέτευσης (ΔΕΥΑ) έπαιξαν και παίζουν καθοριστικό ρόλο στην πολιτική εμπορευματοποίησης του νερού. Με τον «μανδύα» των κοινωφελών επιχειρήσεων, σύμφωνα  με τον ιδρυτικό τους νόμο 1069/80, ουσιαστικά λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, οι πόροι τους είναι ανταποδοτικοί, πού σημαίνει ότι όλα τα έξοδα τους πρέπει να καλύπτονται από την τιμολογιακή πολιτική πώλησης του νερού και μόνο και οι προϋπολογισμοί τους πρέπει να είναι ισοσκελισμένοι σε αυτήν την  κατεύθυνση.

Ξεκίνησαν με δάνεια από το ταμείο παρακαταθηκών και δανείων με ληστρικά για την εποχή επιτόκια. Τα δε τιμολόγια επιβαρύνονται με φπα, διάφορους φόρους και τέλη, το 80% για νέα έργα (μπήκε από την ίδρυσή τους, μεταβιβάζοντας ουσιαστικά το κόστος των νέων έργων στα λαϊκά στρώματα). Σήμερα η τιμολογιακή τους πολιτική προσαρμόζεται ακόμα περισσότερο με την αντιδραστική ευρωενωσιακή νομοθεσία και την οδηγία 2000/60/ΕΚ, η οποία στην ουσία είναι ο πυλώνας για την διαχείριση του νερού ως εμπόρευμα, προωθώντας την ιδιωτικοποίηση κάθε μορφής των φορέων και υπηρεσιών ύδρευσης.

     Η ολοένα και μεγαλύτερη προώθηση της λειτουργίας των ΔΕΥΑ με γνώμονα την παραπέρα εμπορευματοποίηση του νερού, μεθοδεύτηκε διαχρονικά από κυβερνήσεις και δημοτικές αρχές.  Με την τραγική  υποστελέχωση, την συνεχή απαξίωση των υπηρεσιών, την καθιέρωση και επέκταση των άθλιων ελαστικών μορφών απασχόλησης, στρώθηκε ουσιαστικά ο δρόμος για την παραχώρηση υπηρεσιών και τμημάτων σε ιδιώτες – εργολάβους.

    Η ιδιωτικοποίηση επιταχύνεται σήμερα σε όλες τις ΔΕΥΑ και υλοποιείται εύκολα από την πίσω πόρτα των επιχειρήσεων μέσω των συμβάσεων παραχώρησης.

    Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Σωματείο μας από την  αρχή ξεκαθάρισε προς όλους ότι, ο αγώνας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των εταιρειών Υδρευσης – Αποχέτευσης, δεν μπορεί να περιορίζεται στην διατήρηση της σημερινής κατάστασης.

Κάναμε γνωστές σε κάθε κατεύθυνση  σε όλες τις ΔΕΥΑ του Νομού μας, πού καλύπτει το Σωματείο μας, τις προθέσεις μας.

«Είμαστε ανυποχώρητοι και διεκδικούμε: Όλες οι υπηρεσίες λειτουργίας των ΔΕΥΑ , «Υδρευσης, – Αποχέτευσης ακαθάρτων , ομβρίων και άρδευσης», νέες συνδέσεις ύδρευσης αποχέτευσης, η εικοσιτετράωρη λειτουργία του Βιολογικού, καθώς και οι διοικητικές – οικονομικές υπηρεσίες,( Διοίκηση Λογιστήριο, μισθοδοσία, καταμέτρηση, τιμολόγηση, είσπραξη, τεχνικές υπηρεσίες) να στελεχωθούν με μόνιμο προσωπικό και με πλήρη  εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.»

       Σε αυτήν την κατεύθυνση οργανώσαμε τον μακρόχρονο αγώνα για σταθερές και μόνιμες θέσεις εργασίας, με κινητοποιήσεις πού είδαν το φώς της δημοσιότητας.

       Οι μονιμοποιήσεις των συμβασιούχων πού διεκδικούμε αγωνιστικά χρησιμοποιώντας παράλληλα κάθε μορφή, έχουν στελεχώσει τις υπηρεσίες των ΔΕΥΑ του Νομού σε βάρος των εργολαβικών συνεργείων πού προωθούσαν όλες οι δημοτικές αρχές. Παράλληλα μέσα από τον αγώνα μας δημιουργήσαμε κίνημα συμπαράστασης των μόνιμων θέσεων εργασίας συγκεντρώνοντας πάνω από 2000 υπογραφές από σωματεία συλλόγους και από απλούς εργαζόμενους πολίτες.

       Γνωρίζουμε όμως πολύ καλά. Δεν τρέφουμε αυταπάτες:

       Η διαχείριση του νερού προς όφελος των εργαζομένων και του λαού προϋποθέτει ένα ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης, με κοινωνικοποιημένα τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, με κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας και εργατικό έλεγχο. Αυτός είναι ο νέος, ο λαϊκός μονόδρομος που πρέπει να ανοίξουμε με τους αγώνες μας.

    Προς αυτή τη μόνη ελπιδοφόρα διέξοδο και  προοπτική  είναι ανάγκη να συνδράμουν , οι σημερινοί αγώνες ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των υπηρεσιών ύδρευσης, αποχέτευσης, ο αγώνας για την αντιπλημμυρική προστασία, για φθηνό, ελεγμένο, ποιοτικό νερό, για την ολοκληρωμένη και προς όφελος του λαού διαχείριση των υδάτινων πόρων, για  κατάργηση του νομοθετικού πλαισίου και της οδηγίας της ΕΕ για το νερό, για πλήρη σταθερή εργασία για το σύνολο των εργαζόμενων στον κλάδο, για άμεση υλοποίηση αναγκαίων τεχνικών έργων εξασφάλισης επάρκειας και ορθολογικής διαχείρισης του νερού απ’ το κράτος, χωρίς ΣΔΙΤ και συμβάσεις παραχώρησης,

Οι αγώνες μας  πρέπει να στοχεύουν στη συνολική ανατροπή της πολιτικής εμπορευματοποίησης του νερού, που επιτρέπει την επιχειρηματική δράση με κριτήριο το κέρδος τόσο από ιδιωτικούς ομίλους όσο και από δημοτικές και μικτές επιχειρήσεις και κοινοπραξίες και δεν πρέπει να εγκλωβίζονται στη λογική του μικρότερου κακού.

    Σήμερα, υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις, παραγωγικές, επιστημονικές και τεχνολογικές, για να υπάρχει φιλολαϊκή ανάπτυξη, για να υπάρχει αξιοπρεπής ζωή, δουλειά για όλους με δικαιώματα.

     Είναι τραγική αντίφαση σήμερα που έχουμε όλες αυτές τις δυνατότητες και τις εξελίξεις της τεχνολογίας στο αντικείμενο που δουλεύουμε, που τα μέσα που υπάρχουν θα έπρεπε να είχαν λύσει πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και ο λαός να απολάμβανε ποιοτικές και αναβαθμισμένες και φθηνές υπηρεσίες, να δίνουμε καθημερινά αγώνα επιβίωσης, πολλές φορές σε άθλιες συνθήκες, με εντατικοποίηση της εργασίας, χωρίς στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας, με ελάχιστο προσωπικό, με την εκχώρηση όλων και περισσότερων δομών σε ιδιώτες.

       Όλα τα προηγούμενα χρόνια εργαζόμενοι και λαϊκά στρώματα πληρώσαμε και ξαναπληρώσαμε ακριβά για να στηθούν τα δίκτυα και να οργανώσουμε τις ΔΕΥΑ. Σήμερα μια σειρά από αυτές είναι στο χείλος της κατάρρευσης , χωρίς καμία  κρατική χρηματοδότηση και  δημόσιες επενδύσεις για την συντήρηση, την ανανέωση και την διεύρυνση  των δικτύων,  συνεχίζουν να αρμέγουν και αυτές από  το ήδη λεηλατημένο λαϊκό εισόδημα (με ανταπόδοση και χαράτσια που διαιωνίζονται) αδυνατώντας  να διασφαλίσουν μια σειρά από αυτές  μακροπρόθεσμα  το νερό ως δημόσιο αγαθό, με επάρκεια και ποιότητα.

       Γι αυτό και είναι επιτακτικό σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά οι εργαζόμενοι στις ΔΕΥΑ ανεξάρτητα από την εργασιακή τους σχέση, να ενώσουν τις δυνάμεις τους με τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα, με τους εργαζόμενους των άλλων κλάδων γιατί ενιαία πλήττονται από τις γενικότερες αντιλαϊκές – αντεργατικές εξελίξεις αλλά και  την διαχείριση του νερού ως εμπόρευμα. Προτάσσουμε την ανάγκη κοινής συμπόρευσης με τους υπόλοιπους εργαζόμενους στις υπηρεσίες ύδρευσης (ΕΥΔΑΠ –ΕΥΑΘ), με πλαίσιο διεκδίκησης τέτοιο που μπορεί να συσπειρώσει και την πλειοψηφία του λαού στην κατεύθυνση φιλολαϊκής διαχείριση του νερού ως κοινωνικό αγαθό και όχι ως εμπόρευμα.

Ο αγώνας μας μέσα από τις ΔΕΥΑ, πρέπει να είναι αγώνας για :

– Μόνιμη  σταθερή δουλειά για όλους, με πλήρη μισθό  και δικαιώματα.

– Άμεσες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού για να καλυφθούν τα τεράστια κενά στις ΔΕΥΑ  και τις υπηρεσίες ύδρευσης των Δήμων. Η μισθοδοσία των εργαζομένων υποχρέωση του κράτους,  με πόρους από τον κρατικό προϋπολογισμό. Να επανέλθουν τώρα οι συλλογικές συμβάσεις

– Φθηνό , με επάρκεια και  υγιεινό νερό για το λαό. Να καταργηθεί η ανταποδοτικότητα και τα χαράτσια ,  το νερό είναι κοινωνικό αγαθό .

–  Καμιά   διακοπή νερού σε ευπαθείς κοινωνικές  ομάδες, όπως είναι οι άνεργοι .

–  Έξω κάθε  επιχειρηματική δράση  από τις  ΔΕΥΑ και τους Δήμους  .

 – Άμεσο  πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων για διεύρυνση και στήριξη των υποδομών ύδρευσης και αποχέτευσης . Ένταξη των κονδυλίων του ΕΣΠΑ σε αυτές τις λαϊκές προτεραιότητες και ανάγκες  .

– Πλήρη κρατική χρηματοδότηση όλων των υπηρεσιών της Τοπικής Διοίκησης από τον κρατικό προϋπολογισμό  με την φορολόγηση του μεγάλου  κεφαλαίου.

Παρέμβαση Χ. Σμυρνιώτη, Αντιπρόεδρος Ομοσπονδίας Μεταλλωρύχων

Καλημέρα αγαπητοί φίλοι και συναγωνιστές,

Από την Ομοσπονδία Μεταλλωρύχων σας μεταφέρω τον αγωνιστικό χαιρετισμό, γιατί με Ομόφωνη απόφαση συμμετέχουμε και στην απογευματινή συγκέντρωση και διαμαρτυρία σε σχέση με τις εξελίξεις τις γενικότερες και για την πανδημία και για τα εργατικά δικαιώματα . Σε ότι αφορά τώρα αυτό καθαυτό αντικείμενο της συγκέντρωσης μας για το Νερό αν και έχουν ειπωθεί σχεδόν όλα από τους προηγούμενους εισηγητές ένα πράγμα θα μπορούσαμε να πούμε ακόμη ότι το νερό δεν εξαιρείτε της ιδιωτικοποίησης αφού όλα πουλιούνται σε αυτό το σύστημα που ζούμε.

Ενημερωτικά όμως να σας πούμε ότι στο κλάδο που εκπροσωπεί η Ομοσπονδία μας, εδώ και 6 μήνες έχει μπει στο στόχαστρο το ξεπούλημα της ΛΑΡΚΟ με πρόσχημα τα  χρέη της , που από τα 300 εκατομμύρια που υποτίθεται ότι χρωστάει η ΛΑΡΚΟ, τα 80 εκατομμύρια της μητρικής ΛΑΡΚΟ είναι τα χρέη του Μποδοσάκη ανατοκισμένα.

Το λέω αυτό γιατί εδώ και 70 χρόνια περίπου, ουσιαστικά μετά τον πόλεμο και κυρίως επί Καραμανλή του επονομαζόμενου πατριάρχη με την περίφημη “σοσιαλμανία του”  όταν οι υποδομές είχαν μεγάλο κόστος (ενέργεια, νερό, μεταφορές) το κεφάλαιο τις άφηνε στο κράτος για να αγοράζει τις υπηρεσίες τους φθηνά ή και τζάμπα, αλλά μόλις αποχτήσανε ενδιαφέρον κέρδους, φρόντισε να τις πάρει στα χέρια του και αυτό κάνει και σήμερα και με το νερό, αλλά και με όλο το δημόσιο τομέα

Παρά του ότι ασχολούμαι και με τα νερά επαγγελματικά και με τα μεταλλεύματα και τα ενεργειακά λέω ότι το μεγαλύτερο κοίτασμα της ανθρωπότητας είναι το ανθρώπινο μυαλό, η γνώση, η έρευνα, η έρευνα που και αυτή ξεπουλιέται (όπως το πρώην ΙΓΜΕ).

Για να μην επαναλάβω όλα όπως είπαν οι προηγούμενοι θα κάνω κάποια σχόλια, αφού γνωρίζοντας καλά το αντικείμενο μπορούμε να διαβάσουμε τα επιχειρήματα του αντίπαλου και να τα καταρρίψουμε, προκειμένου να ενημερώσουμε σωστά τον λαό, που δυστυχώς πολλές φορές καταναλώνει χωρίς προβληματισμό την πληροφορία για το πόσο καλό είναι να περνάνε τα δημόσια και κοινωνικά αγαθά στην επιχειρηματική δραστηριότητα, αφού ο ανταγωνισμός ρίχνει τις τιμές και καλυτερεύει την ποιότητα και όπως λέει κυβέρνηση και Ευρωπαϊκή Ένωση, η τιμολόγηση του νερού παίζει ρόλο της προστασίας του περιβάλλοντος γιατί με αυτό το επιχείρημα προωθείται.

Η Οδηγία 2000 για το νερό και η ΚΥΑ που βγήκε για το τιμολόγιο έχουν ένα περιβαλλοντικό περίβλημα με βάση το οποίο  για να διαχειριστούμε ένα φυσικό αγαθό όπως το νερό που είναι σε χωροχρονική ανεπάρκεια στον πλανήτη και στην χώρα μας, σωστά, πρέπει να βάλουμε ένα κόφτη που λέγετε τιμολόγιο, ή γενικότερα και για τα άλλα φυσικά αγαθά ένα  αφεντικό που λέγεται ιδιώτης  για να κάνει “περιβαλλοντικό” κουμάντο πάντα βέβαια με γνώμονα τη τσέπη του και τις τιμές των μετοχών του στο χρηματιστήριο. Στην πράξη όμως όπως ήδη ειπώθηκε, αποδεικνύεται ακριβώς το αντίθετο, γιατί κάθε φορά που υπάρχει ιδιωτικοποίηση οι τιμές του νερού ανεβαίνουνε, οι μονοπωλιακοί όμιλοι γιγαντώνονται, η ποιότητα και οι υπηρεσίες χειροτερεύουνε και το περιβάλλον πάει περίπατο. Αυτό έγινε στις τηλεπικοινωνίες, αυτό γίνεται στην ενέργεια, αυτό θα γίνει και στο νερό.

Με βάση αυτές τις διαπιστώσεις ας δούμε τώρα τι συμβαίνει στη χώρα μας, για να έχουμε τη μεγάλη εικόνα και θα σταθούμε στο τιμολόγιο το τελευταίο εργαλείο που το έχουν  επιβάλλει οι μονοπωλιακοί όμιλοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Ένωση σε μας,. Ο καλύτερος τρόπος ιδιωτικοποίησης του νερού είναι το τιμολόγιο, ακόμη και αν δεν το έχει άμεσα ένας επιχειρηματίας αφού η τιμολόγηση τον βοηθάει να έχει κέρδη είτε από την πώληση του είτε από τη διαχείριση του.

Με τρία παγκόσμια νούμερα μπορούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει η εμπορευματοποίηση του νερού: 800 εκατομμύρια άνθρωποι αυτή την στιγμή στον πλανήτη δεν έχουνε νερό  να πιούνε, 40% του παγκόσμιου πληθυσμού δεν έχει υπηρεσίες ύδρευσης και αποχέτευσης, 300 δις δολάρια τον χρόνο παίζονται στο χρηματιστήριο του νερού.

Στη χώρα μας τώρα και στις ιδιομορφίες της. Είπαμε ότι το νερό είναι ένας φυσικός πόρος σε χωροχρονική ανεπάρκεια που σημαίνει ότι μπορεί να έχεις νερό εκεί που ενδεχόμενα δεν το χρειάζεσαι ή σε μια εποχή είναι τόσο πολύ και σε πνίγει, ενώ την εποχή που το χρειάζεσαι, ή στις περιοχές που έχει ανάπτυξη δεν το έχεις.

Στη χώρα μας μεγάλες ποσότητες υδατικών αποθεμάτων έχει η Δυτική Ελλάδα ενώ είναι ελλειμματικός ο άξονας Αθήνα-Θεσσαλονίκη που είναι το 80% της παραγωγικής δραστηριότητας.

Σε ότι αφορά τη χώρα μας αλλά και γενικότερα στον πλανήτη, η παραγωγική αξιοποίηση του νερού κατά 80% αφορά στην άρδευση και για αυτό κύριος στόχος όλης αυτής της τιμολογιακής και διαχειριστικής πολιτικής του νερού από κυβέρνηση και Ε.Ε. τελικά είναι η άρδευση. Και είναι η άρδευση γιατί παίζει το σημαντικό ρόλο στη διατροφή του ανθρώπου και επειδή ο καπιταλισμός κοιτάζει τα συμφέροντα του πιο στρατηγικά επενδύει στην αγροτοδιατροφική αλυσίδα κομβικό σημείο μαζί με την ενέργεια για γεωστρατηγικά του σχέδια. Επόμενα η όλη η ιστορία της τιμολόγησης δεν είναι απλώς πως η Γαλλική Σουέζ θα βάλει χέρι, στις δημοτικές επιχειρήσεις στην ΕΥΑΘ και στην ΕΥΔΑΠ, αλλά πως θα συμβάλλει στην συγκεντροποίηση της γης, σχέδιο που έχουνε προωθήσει με τις ΚΑΠ και τις διάφορες πολιτικές της Αγροτικής Οικονομίας (ενέργεια, γεωργικά εφόδια, λιπάσματα, σπόρους κ.α.) αλλά και  με το νερό και το τιμολόγιο εκεί στοχεύει κατά πρώτον.

Αλλά για να ολοκληρώσουμε την εικόνα για την παραγωγική αξιοποίηση του νερού να πούμε ότι η ύδρευση (που περιλαμβάνει μέσα και ξενοδοχεία και βιομηχανία) καταναλώνει ένα  15 με 20% και μόλις ένα 5% η ενέργεια. Αξίζει να σημειώσουμε ότι με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς το 15% του υδατικού δυναμικού της χώρας θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για κάλυψη της ενεργειακής ζήτησης της χώρας. Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό, σήμερα η ΔΕΗ με τον λιγνίτη συμβάλλει στην ενεργειακή πολιτική της χώρας μόλις με 3,8%, ενώ το 40% της ηλεκτρικής ενέργειας το εισάγουμε από Β. Μακεδονία, Αλβανία και Ιταλία. Και για να σχολιάσουμε και την “περιβαλλοντική πολιτική” της Απολιγνιτοποίησης το νέφος από την καύση του Λιγνίτη που έρχεται τον λιγνίτη από την Β. Μακεδονία δεν διαφέρει από αυτό της Πτολεμαΐδας παρά μόνο ως προς το πρόστιμο που δεν πληρώνουν οι γείτονες μας αλλά πληρώνουμε εμείς περίπου 120 εκατομμύρια το χρόνο, που μάλιστα αν τα επενδύαμε στην βελτίωση της καύσης ο λιγνίτης (ένα εγχώριο και φθηνό καύσιμο) δεν θα τελείωνε.

Αλλά για αυτά και για πως συνδυάζεται νερό και ενέργεια θα μπορούσαμε να πούμε πολλά, όπως ότι το φιλέτο που θα ξεπουλήσει τώρα η ΔΕΗ είναι τα Υδροηλεκτρικά. Και είναι το φιλέτο γιατί τα υδροηλεκτρικά δίνουν 15% της ηλεκτρικής ενέργειας στη ΔΕΗ και είναι μάλιστα η ενέργεια αιχμής που σημαίνει ότι είναι η ενέργεια που χρησιμοποιείται για να μην έχει Blackout το δίκτυο. Δηλαδή η αξία του είναι 2.5 φορές πάνω της αξίας της μονάδας βάσης παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας .

Αλλά για επανέλθουμε στο τι σχεδιάζεται με το τιμολόγιο στην άρδευση, θα πρέπει να ξέρουμε ότι με βάση τα στοιχεία του τελευταίου εθνικού master plan για το Νερό αρδεύεται μόνο το 42% από τις καλλιέργειες τις δυνάμενες να αρδευτούν και από το 42% μόλις το 38% γινότανε από συλλογικά έργα ενώ η υπόλοιπη άρδευση γίνεται από  γεωτρήσεις ή άλλες ατομικές λύσεις.

Με βάση αυτά τα δεδομένα κάθε φορά που γίνεται συζήτηση για το υδατικό πρόβλημα και το περιβάλλον καλλιεργείται συνειδητά η άποψη ότι ο κύριος υπεύθυνος είναι ο αγρότης και όχι το κράτος που δεν έχει κατασκευάσει συλλογικά αρδευτικά δίκτυα που θα μείωναν σημαντικά το κόστος παραγωγής του αγρότη και θα γινότανε και η ορθολογική αξιοποίηση του. Και αυτή η άποψη καλλιεργείται εξισώνοντας συνειδητά μικρομεσαίους και μεγαλοαγρότες όταν είναι γνωστό ότι σήμερα ο μικρομεσαίος αγρότης δεν μπορεί να ανταπεξέλθει από το κόστος της ενέργειας, από τα φυτοφάρμακα και από τις τιμές του νερού που καλπάζουν λόγω των τιμολογίων της ΔΕΗ.

Έρχεται λοιπόν το τιμολόγιο να κάνει μια ενιαία πολιτική που θα βοηθήσει στο ξερίζωμα των αγροτών, στην πλήρη ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης  , είτε μέσω των επιχειρήσεων είτε μέσω των δημοτικών επιχειρήσεων και στο κέρδος από την ιδιωτικοποίηση στην βιομηχανία και στον τουρισμό. Γιατί στο τέλος κάθε τέτοιας διαδικασίας είναι γνωστό ότι κάποιοι ωφελούνται, όταν παίρνεις από κάπου – κάπου δίνεις, κάποιοι πρέπει να κερδίσουν από αυτήν την ιστορία. Π.χ. το τιμολόγιο που λέμε ότι θα επιβαρύνει τον αγρότη ή τον λαϊκό καταναλωτή της ύδρευσης, δεν θα επιβαρύνει μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα στην Πύλο που κάνει 3.000 στρέμματα γκολφ διότι αυτό θεωρείτε επένδυση και πρέπει να επιδοτείται.

 Ολοκληρώνοντας σε σχέση με το τιμολόγιο του νερού αξίζει να σημειώσουμε ορισμένα στοιχεία που αφορούν στη διαμόρφωση του, για να καταλάβουμε την φιλοσοφία του.

Τρεις παραμέτρους περιλαμβάνει το τιμολόγιο που κατά την Οδηγία και τον νομοθέτη θα συμβάλλει στη διασφάλιση της καλής ποιότητας και ποσότητας. Όμως όσο και να ψάξουμε στην ΚΥΑ για τα ποσοτικοποιημένα κριτήρια που το διαμορφώνουν, θα διαπιστώσουμε μια αοριστολογία που σημαίνει ότι όλα θα είναι στο περίπου προκειμένου να εισπράξουν άμεσα.

Αναφέρεται ότι η τιμολόγηση θα γίνεται ανά υδατική περιφέρεια, δηλαδή αν πάρουμε σαν παράδειγμα την Κ. Μακεδονία που είναι ένα ανόμοιο πράγμα, άλλη είναι η Χαλκιδική και η ξηρασία της, άλλα είναι τα Γιαννιτσά θα έχουν ένα τιμολόγιο με έναν μέσον όρο που θα υπολογίζεται από τα χρηματοοικονομικά  δεδομένα που αναφέρονται στις πόσες επενδύσεις γίνανε, ποιό ήτανε το κόστος κατασκευής, το κόστος συντήρησης, ενώ σε ότι αφορά τις άλλες δύο παραμέτρους της περιβαλλοντικής χρήσης και της ανάκτησης πόρου που θα έπρεπε να εξαρτάται από το πόσο νερό δεσμεύσαμε, από τα όποια αποθέματα το αφαιρέσαμε όλα αυτά θα υπολογίζονται στο περίπου και οι καταναλώσεις από τη στρεμματική καλλιέργεια. Υπολογισμοί που τελικά θα γίνονται χωρίς επιστημονικά δεδομένα.  Η αναλογικότητα όμως στην κλιμάκωση του τιμολογίου θα είναι τέτοια που όσο θα αυξάνει  το καλλιεργητικό μέγεθος το τιμολόγιο θα μειώνεται  ως κίνητρο επενδύσεων, ώστε ο μικρομεσαίος αγρότης να μην ανταπεξέρχεται και να γίνεται εργάτης σε μεγάλες αγροτικές επιχειρήσεις όπως έγινε και στη Καρδίτσα με μια Ολλανδική επιχείρηση 25.000 στρεμμάτων.

Με αυτήν την έννοια λοιπόν, αυτά που λένε, ότι το ενδιαφέρον μας είναι ο πόρος, η καλή διαχείριση του, να προσέχουμε για να έχουμε και όλα τα συναφή, όταν τα αποκρυπτογραφήσεις και τα κάνεις νούμερα αποδεικνύουν ακριβώς το ανάποδο.

Τελειώνοντας θα ήθελα να μεταφέρω τη γνώση σε σχέση με το επιστημονικό έργο και τη συμβολή του πρώην ΙΓΜΕ (νυν ΕΑΓΜΕ) στην μελέτη και γνώση του υπόγειου υδατικού δυναμικού που θα έπρεπε να είναι το κύριο έργο του μαζί με το κοινωνικό ρόλο του στην ανακάλυψη νέων πηγών υδροδότησης και κάλυψης υδρευτικών αναγκών της χώρας.

Όπως ξέρετε το ΙΓΜΕ μετά από 15 χρόνια αγώνων κατάφεραν κυβερνήσεις και διοικήσεις  μετά από τις μαχητικής κινητοποιήσεις  επί ΣΥΡΙΖΑ, με προδοσίες που έγιναν και από την ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος να το μετατρέψουν σε μια γραφειοκρατική  δημόσια υπηρεσία που σήμερα με 170 εργαζόμενους και 80 συμβασιούχους και 20 εκατομμύρια ευρώ για έρευνες και μελέτες θα μοιράζει κονδύλια και δεδομένα στην αγορά.

 Έτσι σήμερα αντί για υδρογεωλογική έρευνα εκτελεί το έργο ΣΑΜΥ για την απογραφή γεωτρήσεων προκειμένου να βάλουν όσο γίνεται πιο γρήγορα το χαράτσι του νερού με το τιμολόγιο. Και επειδή το έργο αυτό δεν μπορεί να εκτελεστεί από τους εργαζόμενους μεγάλο μέρος του περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ θα δοθούν σε ιδιωτικά γραφεία 9άλλη μια μορφή ιδιωτικοποίησης). Έτσι με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: και Χαράτσι για τους αγρότες και Ιδιωτικοποίηση του ΙΓΜΕ που κατάντησε ΕΑΓΜΕ.

Με βάση αυτή την πραγματικότητα συμφωνώντας τόσο προσωπικά όσο και σαν ΟΜΕ με το πρόταγμα ότι το νερό δεν είναι εμπόρευμα,  θα πρέπει να οργανώσουμε έτσι τη πάλη μας ώστε αυτή η πληροφόρηση να φθάσει στο λαό, για να κάνει υπόθεση του τον αγώνα για να μην ξεπουληθεί και το νερό, αλλά αντίθετα με γνώση και ορθολογισμό να αξιοποιηθεί και να προστατευθεί προς όφελος των πλατιών λαϊκών στρωμάτων. Χωρίς αγώνα θα ξεπουληθούν όλα τα δημόσια και κοινωνικά αγαθά σε βάρος του λαού μας και των εργαζόμενων.

.