Συναδέλφισσες – συνάδελφοι, συναγωνιστές – συναγωνίστριες

Όταν το νερό αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα βλάπτονται τα συμφέροντα των εργαζομένων και του λαού και ταυτόχρονα προωθούνται τα συμφέροντα των μεγαλοεπιχειρηματιών που λυμαίνονται τον χώρο.

Η διεθνής εμπειρία, από τις ΗΠΑ και τη Λατινική Αμερική μέχρι την Ευρωπαϊκή Ένωσή είναι αποκαλυπτική, αφού δείχνει ότι η ιδιωτικοποίηση των επιχειρήσεων ύδρευσης και αποχέτευσης είχε ως αποτέλεσμα:

• Την εκτίναξη των τιμών λαϊκής κατανάλωσης.
• Την υποβάθμιση της ποιότητας του νερού.
• Την αθέτηση συμβατικών υποχρεώσεων των ομίλων για τη συντήρηση και την επέκταση των δικτύων.
• Την επιδείνωση της κατάστασης των εργαζομένων του κλάδου.

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο γαλλικός όμιλος ” SUEZ” – μέτοχος και στην ΕΥΑΘ – που ήταν πρωταγωνιστής αυτών των αρνητικών εξελίξεων σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στην Αργεντινή. Όταν το 1993 δόθηκε η διαχείριση του νερού και των αστικών λυμάτων στη “SUEZ” και σε μια ακόμα ισπανική εταιρεία, αύξησαν την τιμή του νερού κατά 85% έως το 2002, ενώ διαπιστώθηκε πως επεξεργάζονταν μόνο το 12% των λυμάτων. Τα υπόλοιπα τα έριχναν χωρίς επεξεργασία στο ποτάμι, προκαλώντας τεράστια οικολογική καταστροφή. Ανάλογα παραδείγματα με την ιδιωτικοποίηση υπάρχουν και στη Βρετανία και στο Παρίσι και στο Βερολίνο και σε όλη την Ευρώπη, σε όλες τις ηπείρους.

Και δεν μπορεί να γίνει αλλιώς αφού ο βασικός σκοπός κάθε καπιταλιστικής επιχείρησης και μάλιστα μετοχοποιημένης ΑΕ – ανεξαρτήτως ιδιοκτησίας – είναι η κερδοφορία της. Αυτό επιβάλλει ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης και αυτό έχει αποτυπωθείσε Ευρωπαϊκή Οδηγία ήδη από το 2000 (έχει ενσωματωθεί από το 2003 στην ελληνική νομοθεσία) όπου η εμπορευματοποίηση του νερού ντύνεται με «φιλοπεριβαλλοντική» προβιά. Ακριβώς το ίδιο  επιβάλλουν και πολλές άλλες ευρωενωσιακές κατευθύνσεις που νομοθετούνται και υλοποιούνται διαχρονικά από τις ελληνικές κυβερνήσεις, όπως για παράδειγμα η επιβολή του «περιβαλλοντικού τέλους» για το νερό (που θέτει τις βάσεις για την ακόμα ψηλότερη τιμολόγησή του).

Αλλά και η κατάσταση εδώ, στη Θεσσαλονίκη, παρόμοιες εξελίξεις προμηνύει: Η ιδιωτικοοικονομική, επιχειρηματική λειτουργία της ΕΥΑΘ φανερώνεται από  την παράδοση τμημάτων της δραστηριότητάς της σε εργολάβους, τόσο στη συντήρηση των υποδομών όσο και στη λειτουργία τους. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι οι κατασκευαστικές και επισκευαστικές εργολαβίες, η παραχώρηση λειτουργίας της Εγκατάστασης Επεξεργασίας Νερού και της Εγκατάστασης Επεξεργασίας Λυμάτων σε Ανώνυμες Τεχνικές Εταιρείες. Επίσης, η υλοποίηση κρίσιμων έργων υποδομής για την υδροδότηση και την αποχέτευση της πόλης εξαρτάται από την κερδοφορία της Εταιρίας και όχι από τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων της πόλης, που υπομένουμε τις συνέπειες των χρόνιων ελλείψεών τους…

Αυτό που κατά καιρούς προβάλλεται ως “κοινωνικοποίηση” και “το νερό στα χέρια των εργαζομένων, της κοινωνίας, των πολιτών…” με τις μετοχές να ανήκουν σε δήμους – ΚΟΙΝΣΕΠ – ΜΚΟ κλπ. δεν είναι λύση, δεν είναι καν το «μικρότερο κακό». Είναι ένας διαφορετικός (και ίσως πιο αποτελεσματικός) τρόπος προώθησης της εμπορευματοποίησης – ιδιωτικοποίησης του νερού αφού δεν θίγεται ο πυρήνας που είναι η μετοχική εταιρία άρα η λειτουργία με ιδιωτικό-οικονομικά κριτήρια και με σκοπό την κερδοφορία για τους μετόχους.

Και εδώ η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: Όπου μετά τη ζημιά που προκλήθηκε από την πώληση των επιχειρήσεων ύδρευσης σε μονοπωλιακούς ομίλους επιλέχθηκε η «επανα-δημοτικοποίησή» τους, η μείωση των τιμών λαϊκής κατανάλωσης ήταν πολύ μικρότερη από τις αυξήσεις που είχαν προηγηθεί, ενώ οι πρώην ιδιοκτήτες μονοπωλιακοί όμιλοι κράτησαν προς εκμετάλλευση τα πιο επικερδή τμήματα της διαχείρισης του νερού, έχοντας ξεφορτωθεί το κόστος συντήρησης των απαραίτητων υποδομών.

Μαζί με όλες τις παραπάνω διαπιστώσεις, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη και το εξής: Το νερό, όπως και το ηλεκτρικό ρεύμα, οι τηλεπικοινωνίες, τα δίκτυα μεταφορών κλπ. είναι τομείς κρίσιμοι για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Σε περιόδους δε όπως αυτή που ζούμε τώρα, που η ιμπεριαλιστικές αντιπαραθέσεις, ειδικά στην περιοχή μας – Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο – χτυπάνε κόκκινο, αποκτά ιδιαίτερη σημασία να μην παραχωρείται η ιδιοκτησία και ο έλεγχός τους σε ιδιωτικά συμφέροντα – ντόπια και ξένα.

(Η διέξοδος)

Η ουσία της παρέμβασής μας λοιπόν είναι ξεκάθαρη και είναι η εξής: Το νερό θα πρέπει να είναι κατοχυρωμένο κοινωνικό αγαθό και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα.Ο αγώνας για νερό – κοινωνικό αγαθό που να καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες, είναι αγώνας που αφορά κάθε έναν από εμάς, αφορά όλο το λαό. Το νερό και οι υποδομές του μόνο ως λαϊκή περιουσία μπορούν να αξιοποιηθούν για να διασφαλιστεί η συνδυασμένη ικανοποίηση των σύγχρονων, διευρυμένων κοινωνικών αναγκών.

Αυτός είναι ο μόνος τρόπος ώστε:

• Η καθολική πρόσβαση στο νερό να είναι κατοχυρωμένο δικαίωμα για όλους.
• Η επάρκεια στη λαϊκή κατανάλωση με ελεγμένο, ποιοτικό νερό να είναι εξασφαλισμένη.
• Να αυξηθούν οιαρδευόμενες εκτάσεις για τη στήριξη της εγχώριας αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής.
• Να μπορούν να κατασκευαστούν υποδομές εμπλουτισμού των επίγειων και υπόγειων υδροφορέων, να μπορούν να εφαρμοστούν τεχνικές εξοικονόμησης του διαθέσιμου νερού.
• Να είναι αποτελεσματική η προστασία του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας.
• Να δοθεί η δυνατότητα για ανάταξη των οικοσυστημάτων των ποταμών και των λιμνών, την προστασία των δασών.
• Να επιτευχθεί ή μείωση της ενεργειακής εξάρτησης της χώρας. Με αξιοποίηση του πλούσιου υδατικού δυναμικού της και την αξιοποίηση της κατασκευής υδροηλεκτρικών σταθμών και έργων υποδομής ύδρευσης, άρδευσης, αντιπλημμυρικής προστασίας ως μοχλών ανάπτυξης εγχώριων βιομηχανικών κλάδων της μεταποίησης και των κατασκευών.

Για να έχει ο αγώνας συνέχεια, διάρκεια και νικηφόρα προοπτική, πρέπει να προτάσσεται η απαίτηση να ικανοποιηθεί το σύνολο των λαϊκών αναγκών και όχι να επιλέγεται το δήθεν “λιγότερο επώδυνο μοντέλο” εμπορευματοποίησης του νερού.

Σε αυτήν την κατεύθυνση προτάσσουμε ριζοσπαστικούς στόχους πάλης και διεκδικούμε αποφασιστικά και άμεσα:

• Φτηνό, ελεγμένο, ποιοτικό νερό για το λαό, με άμεση μείωση των τιμολογίων σε ανέργους, χαμηλόμισθους, χαμηλοσυνταξιούχους.
• Πλήρη σταθερή εργασία για το σύνολο των εργαζομένων στον κλάδο.
• Κατάργηση του νομοθετικού πλαισίου εφαρμογής της Κοινοτικής Οδηγίας για το νερό και της σχετικής επιχειρηματικής δραστηριότητας.
• Αποκλειστικά κρατική, ολοκληρωμένη διαχείριση των υδατικών πόρων, που θα αφορά την έρευνα, την προστασία, τη διασφάλιση επάρκειας και την αξιοποίησή τους κατά υδατικό διαμέρισμα.
• Άμεση υλοποίηση αναγκαίων τεχνικών έργων εξασφάλισης επάρκειας και ορθολογικής διαχείρισης του νερού χωρίς ΣΔΙΤ, συμβάσεις παραχώρησης και ολοκληρωμένη διαχείριση και προστασία δασών και δασικών εκτάσεων αποκλειστικά απ’ το κράτος.

Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για άλλες αυταπάτες.Μπροστά στην κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης, μόνο η ανασύνταξη του κινήματος σε γραμμή ρήξης με τον πραγματικό αντίπαλο, την άρχουσα τάξη, το αστικό κράτος και την ΕΕ, μπορεί να ανοίξει το δρόμο για την ικανοποίηση των αναγκών μας. Φτάνει να πιστέψουμε στη δύναμή μας και να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας.

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΥΔΑΠ 

Συνάδελφοι

«Βρισκόμαστε μπροστά σε μια συγκυρία που με πρόσχημα και την Πανδημία  γίνεται φανερό σε όποιον παρακολουθεί στοιχειωδώς τις εξελίξεις πως η “ανάπτυξη” που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα θα στηριχτεί σε αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης, στην κατεδάφιση των δικαιωμάτων μας,στον περιορισμό δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών, στην επιδείνωση τελικά της κατάστασης των λαϊκών στρωμάτων, που σε αυτό θα συμβάλει και η περαιτέρω ιδιωτικοποίηση στρατηγικών τομέων της οικονομίας, μεταξύ αυτών και ο τομέας του νερού.

Κλιμακώνεται, σε συνέχεια της πολιτικής της ΕΕ και των προηγούμενων κυβερνήσεων, η αντιλαϊκή επίθεση της κυβέρνησης και στον τομέα του νερού όπου θα έχουμε ένα νέο βαρύ πλήγμα για τα λαϊκά νοικοκυριά και τους μικρομεσαίους αγρότες.

Η ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση του νερού, όπως και των πιο ζωτικών δημόσιων αγαθών ακόμη και των πιο στοιχειωδών για τη ζωή των εργατικών-λαϊκών νοικοκυριών (νερό, ενέργεια, δημόσιες μεταφορές) αποτελεί βασική στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των αστικών κυβερνήσεων στα κράτη- μέλη της.

Η ΕΕ με τις ευρωσυνθήκες της ονομάζει όλες τις δημόσιες υπηρεσίες με τον τίτλο «Υπηρεσίες Γενικού Οικονομικού Συμφέροντος», όπου συμπεριλαμβάνει όλες τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας που για την ΕΕ έχουν εμπορικό χαρακτήρα, δηλαδή διατίθενται με οικονομικό αντίτιμο (πχ δίκτυα ενέργειας, νερού, μεταφορών, επικοινωνιών).

Με την οδηγία 2006/123, αντιλαϊκό τερατούργημα – γνωστή και ως «οδηγία Μπολκενστάϊν – ολοκληρώθηκε ένα κύκλος νομοθετικών παρεμβάσεων της ΕΕ, οδηγώντας στην πλήρη απελευθέρωση των υπηρεσιών,  δηλαδή στην πλήρη παράδοσή τους στο κεφάλαιο.

Έτσι, όλες οι κρίσιμες υπηρεσίες δημόσιων, κοινωνικών αγαθών μπορούν να παραδίδονται στους μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους, με μόνη προϋπόθεση οι επιχειρήσεις να εξασφαλίζουν την «καθολική παροχή» τους, δηλαδή χωρίς εξαιρέσεις και αποκλεισμούς κάποιων κατηγοριών.

Εφόσον εκπληρώνουν αυτό το ελάχιστο μπορούν να ασκούνται από ιδιώτες και να παραχωρούνται από το κράτος σε αυτούς.

Στις 24/05/2017 δημοσιεύεται από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στο ΦΕΚ 1751/Β η ΚΥΑ 135275 με θέμα “Έγκριση γενικών κανόνων κοστολόγησης και τιμολόγησης υπηρεσιών ύδατος.

Μέθοδος και διαδικασίες για την ανάκτηση κόστους των υπηρεσιών ύδατος στις διάφορες χρήσεις του”, αναρτήθηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης για την εφαρμογή σχετικής οδηγίας της ΕΕ.

Με αυτήν εξειδικεύει και προσαρμόζει την πολιτική υδάτων της Ελλάδας με την οδηγία 2000/60/ΕΚ, την ευρωενωσιακή νομοθεσία που εξασφαλίζει κέρδη για το κεφάλαιο, αφού προωθεί την εμπορευματοποίηση του νερού και επιβάλλει νέα αντιλαϊκή πολιτική τιμολόγησης του με το νέο σχέδιο προστασίας των ευρωπαϊκών υδάτων.

Με το νέο τρόπο τιμολόγησης θα έχουμε μεγάλη επιβάρυνση στη λαϊκή κατανάλωση του νερού και μάλιστα την ώρα που μειώνεται διαρκώς το λαϊκό εισόδημα.

Κι όλα αυτά τη στιγμή που στην πρώτη βροχή πνίγονται στη Δυτική Αττική -δείτε τι έγινε πριν λίγα χρόνια στη Μάνδρα και την Ελευσίνα- ή πρόσφατα στην κεντρική Εύβοια και στις λαϊκές συνοικίες λόγω της παντελούς ύπαρξης αντιπλημμυρικών έργων, μιας και η προστασία της ζωής και της περιουσίας των κατοίκων αυτών των περιοχών έρχεται σε αντιπαράθεση με την πολιτική της υπηρέτησης των συμφερόντων των μεγαλοκατασκευαστών, των βιομηχάνων, της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν χρηματοδοτεί έργα τα οποία δεν αποφέρουν κέρδος!

Επιταχύνεται η πορεία ιδιωτικοποίησης της ΕΥΔΑΠ και ξέρουμε και από την ελληνική και τη διεθνή πείρα πως αυτή η πορεία συνοδεύεται από μέτρα που διασφαλίζουν την αύξηση της κερδοφορίας ούτως ώστε να προσελκύσουν “ισχυρούς επενδυτές”.

2)

Πρόκειται για μια πορεία που χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι η ΕΥΔΑΠ και το σύνολο των επιχειρήσεων που κατείχε ή ακόμα κατέχει το αστικό κράτος λειτουργούν με γνώμονα όχι την εξυπηρέτηση των λαϊκών αναγκών, αλλά την άμεση ή έμμεση συμβολή τους στην καπιταλιστική κερδοφορία.

Ήταν μέχρι το 1999 κρατικό μονοπώλιο εξαιτίας της ανάγκης του αστικού κράτους να δημιουργήσει τα δίκτυα ύδρευσης – αποχέτευσης και τις υποδομές που απαιτούνταν για να εξαπλωθεί σε όλο το Λεκανοπέδιο χωρίς να επωμιστούν το τεράστιο κόστος δημιουργίας των απαραίτητων υποδομών οι ιδιώτες.

Με το νόμο 2744/1999 η ΕΥΔΑΠ έσπασε σε δύο εταιρείες την ΕΥΔΑΠ Παγίων και την ΕΥΔΑΠ ΑΕ.

Στην ΕΥΔΑΠ Παγίων ανήκουν τα φράγματα, οι ταμιευτήρες, τα εξωτερικά υδραγωγεία και τα αντλιοστάσια που παραμένουν στο κράτος (όσα δηλαδή παραμένουν να έχουν κόστος).

Η Εταιρεία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Πρωτευούσης Ανώνυμη Εταιρεία (ΕΥΔΑΠ ΑΕ) είναι η μεγαλύτερη εταιρεία που δραστηριοποιείται στην αγορά του νερού στην Ελλάδα. Στον τομέα της ύδρευσης εξυπηρετεί περίπου 4.300.000 πελάτες και στον τομέα της αποχέτευσης 3.200.000 πελάτες.

Το μόνιμο προσωπικό τη δεκαετία του ’90, πριν ξεκινήσει η ιδιωτικοποίηση, ήταν 5.240 άτομα. Σήμερα είναι λίγο πάνω από 2.100 άτομα δηλαδή μειώθηκε δραματικά, οι ελαστικές σχέσεις έχουν “θεριέψει” ,εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα (πρόσφατα απέλυσαν εργολαβική εργαζόμενη που επέστρεψε από άδεια λοχείας).

Η πορεία ιδιωτικοποίησης της ΕΥΔΑΠ, παράλληλα με τις συνέπειές της για τους εργαζομένους της, δεν αφήνει ανέγγιχτες τις λαϊκές οικογένειες.

Στο τιμολόγιο της ΕΥΔΑΠ το κόστος είναι υψηλότερο για την οικιακή κατανάλωση παρά για τις επιχειρήσεις. Στο οικιακό τιμολόγιο το πέρασμα από την πρώτη στη δεύτερη κλίμακα τιμωρείται με σχεδόν διπλασιασμό της τιμής, από τη δεύτερη στην τρίτη με τριπλασιασμό και πάει λέγοντας.

Αντίθετα, για τις επιχειρήσεις υπάρχουν μόλις δύο κλίμακες, με τις τιμές τους να διαφοροποιούνται ελάχιστα.

Με την επιβολή του νέου χαρατσιού για το νερό, το οποίο επιβάλλεται στο πλαίσιο εφαρμογής της ευρωενωσιακής Οδηγίας, πλαίσιο 2000/60 ΕΕ , θέλουν να φορτώσουν στα λαϊκά νοικοκυριά και το λογαριασμό των έργων για το νερό που έχουν γίνει στο παρελθόν ή είναι σε φάση κατασκευής ή πρόκειται να κατασκευαστούν, καθώς στα τιμολόγια ύδρευσης και άρδευσης θα συνυπολογίζεται και το κόστος απόσβεσης αυτών των έργων.

Σ΄ αυτή την επιβάρυνση θα συμβάλει περαιτέρω και η πρόθεση της κυβέρνηση της ΝΔ να ιδιωτικοποιήσει και τις υποδομές (φράγματα, ποτάμια, λίμνες, κανάλι μεταφοράς) δίνοντας την εκμετάλλευση, τη συντήρηση και λειτουργεία του εξωτερικού υδροδοτικού συστήματος (ΕΥΣ) μέσω ΣΔΙΤ σε μεγάλο ιδιωτικό μονοπώλιο, που ως συνέπεια θα έχει την αύξηση της τιμής του αδιύλιστου νερού και τον πλήρη έλεγχο του περίπου 80% των αποθεμάτων της χώρας (φανταστείτε ο ιδιώτης που θα έχει τον έλεγχο να πουλά το νερό στη μέση ανατολή ακριβότερα).

Θα γίνει έτσι παράγοντας αύξησης των τιμολογίων.  Θα έχουμε έτσι νέο κύμα εντολών διακοπών στα λαϊκά νοικοκυριά τα οποία θα χάνουν το δικαίωμα πρόσβασης στο νερό (που και σήμερα που μιλάμε γίνονται χιλιάδες διακοπές κάθε μήνα για χρέος μόλις 100 ευρώ).

Διπλά πλήττονται οι μικρομεσαίοι αγρότες, καθώς θα πληρώσουν το χαράτσι τόσο για το πόσιμο όσο και για το νερό άρδευσης. 

Θα έχουμε άμεσα επιπτώσεις και στην ποιότητα του νερού (που αυτή τη στιγμή θεωρείται από τα καθαρότερα της Ευρώπης) μια και ο καθαρισμός του έχει ιδιαίτερα υψηλό κόστος, γεγονός που όπως καταλαβαίνετε θα πρέπει να περιορίσει ο ιδιώτης που θα πάρει τον πλήρη έλεγχο της ΕΥΔΑΠ ούτως ώστε να αυξήσει την κερδοφορία.

Ας συνοψίσουμε τώρα ορισμένα συμπεράσματα που αποδεικνύουν οι προαναφερόμενες εξελίξεις:

Οι εταιρείες που εμπορεύονται το νερό με γνώμονα την κερδοφορία τους, εμφανίσθηκαν πολύ πριν την περίοδο της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και την εφαρμογή της πολιτικής των μνημονίων.

3)

Είναι γνήσιο τέκνο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και των κατευθύνσεων της ΕΕ.

Ο εγκλωβισμός του κινήματος στην αναζήτηση της “λιγότερο επώδυνης διαχείρισης” μεταξύ των διάφορων εναλλακτικών μοντέλων, δηλαδή της πλήρους ιδιωτικοποίησης, της σύμπραξης Δημόσιου – Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ), καθώς και των δημόσιων επιχειρήσεων που λειτουργούν με κριτήριο το ποσοστό κέρδους και τους νόμους της καπιταλιστικής αγοράς, έχει ως κοινό παρανομαστή την αποδοχή της θυσίας των λαϊκών αναγκών στο βωμό της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου.

Μέσα στο σημερινό πλαίσιο οι επιχειρήσεις του νερού (όπως η ΕΥΔΑΠ & η ΕΥΑΘ) για να μείνουν κερδοφόρες, είναι υποχρεωμένες να αυξάνουν το βαθμό εκμετάλλευσης των εργαζομένων τους, να μειώνουν τον αριθμό των εργαζομένων, να επιβαρύνουν πολύμορφα τη λαϊκή οικογένεια.

Γι’ αυτό και ο αγώνας ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης και της ΕΕ, της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΔΑΠ (του νερού γενικότερα) δεν πρέπει να καθηλωθεί, να περιορισθεί στη διατήρηση της σημερινής μετοχικής τους σύνθεσης και γενικότερα στην αποδοχή της λειτουργίας δημόσιων επιχειρήσεων με κριτήριο το κέρδος.

Είναι τεράστια η ευθύνη της σημερινής όπως και των προηγούμενων κυβερνήσεων για την κατάσταση που υπάρχει σήμερα στο νερό.

Ευθύνες που αφετηρία τους έχουν την πίστη τους στην ΕΕ και στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης τον οποίο και υπηρετούν.

Μεγάλες ευθύνες έχουν και όλες οι διοικήσεις της ΕΥΔΑΠ μέχρι σήμερα που εφαρμόζουν αυτές τις πολιτικές.

Σήμερα είναι αναγκαίο περισσότερο από κάθε άλλη φορά οι εργαζόμενοι του κλάδου του νερού να ενώσουν τις δυνάμεις τους με τα φτωχά λαϊκά στρώματα, με τους εργαζόμενους των άλλων κλάδων, γιατί ενιαία πλήττονται από τις αντιλαϊκές – αντεργατικές εξελίξεις στο νερό μα και γενικότερα.

 Απαιτούμε:

1. Καμιά ιδιωτικοποίηση στον κλάδο του νερού και εμπορευματική λειτουργία. Το νερό δεν είναι εμπόρευμα, αλλά κοινωνικό αγαθό.
2. Νερό φθηνό και ποιοτικό για όλο το λαό. Μείωση της τιμής του κατά 50%, δωρεάν για τους ανέργους και τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες.
3. Καμία διακοπή νερού στα φτωχά λαϊκά στρώματα.
4. Μονιμοποίηση όλων των εργαζομένων με ελαστικές σχέσεις εργασίας, προσλήψεις μόνιμου προσωπικού με βάση την ικανοποίηση των αναγκών του λαού της Αττικής και γενικότερα των λαϊκών στρωμάτων των περιοχών που δραστηριοποιείται η ΕΥΔΑΠ.

Καλούμε τους εργαζόμενους, τα συνδικάτα να διεκδικήσουν :

Ενιαίο Κρατικό Φορέας Διαχείρισης του Νερού που θα κατοχυρώνει το νερό ως κοινωνικό αγαθό και όχι ως εμπόρευμα.

Θα μπορεί να διασφαλίζει τη συνδυασμένη ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, αφού θα έχει ξεριζωθεί ο ανταγωνισμός των χρήσεων και της αξιοποίησης του νερού με γνώμονα το κέρδος και θα αξιοποιεί το τεράστιο πλεονέκτημα του κεντρικού επιστημονικού σχεδιασμού της κοινωνικοποιημένης παραγωγής.

Συνάδελφοι,

Καμιά ανοχή να μην δείξουμε στην ιδιωτικοποίηση του νερού

Καμιά ανοχή στη λογική ότι δεν μπορούμε να τους σταματήσουμε

Τώρα, να πάρουμε πρωτοβουλίες αγώνα, συσπείρωσης και ενότητας κόντρα στην αντιλαϊκή λογική Κυβέρνησης – Κεφαλαίου – ΕΕ που  παραδίδουν το νερό, όλο και περισσότερο στα νύχια του ιδιωτικού κεφαλαίου.

      Οι εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι και οι φτωχοί αγρότες, οι λαϊκές οικογένειες στην Χαλκιδική, ταλαιπωρούνται για χρόνια από την έλλειψη επάρκειας ποιοτικού νερού. Ειδικά κατά την τουριστική περίοδο, που ο εξυπηρετούμενος πληθυσμός πολλαπλασιάζεται θεαματικά, παρουσιάζεται έντονο πρόβλημα επάρκειας στους δήμους Κασσάνδρας και Προποντίδας. Η έλλειψη πόσιμου νερού και άρδευσης συνυπάρχει, κατά ειρωνικό τρόπο, με τις καταστροφικές πλημμύρες που κάθε τόσο πλήττουν την περιοχή. Η Χαλκιδική είναι πρακτικά αντιπλημμυρικά απροστάτευτη, το μεγαλύτερο μέρος των περιοχών που έχουν πληγεί από τις πρόσφατες πλημμύρες, βρίσκεται εκτός του Σχεδίου Διαχείρισης Κινδύνου Πλημμύρας της Κεντρικής Μακεδονίας.

            Όλες οι κυβερνήσεις (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ), διαχρονικά, έχουν σοβαρές ευθύνες για τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης. Συνδιαμορφώνουν και υλοποιούν απαρέγκλιτα τις κατευθύνσεις και οδηγίες της ΕΕ για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων, που προωθούν την πολιτική εμπορευματοποίησης του νερού. Μια πολιτική που με πρόσχημα την προστασία της ποιότητας του νερού,  επικεντρώνεται στα μέτρα “ελέγχου της ζήτησης”, δηλαδή στην κοστολόγηση του νερού σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων και της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Μια πολιτική, όπλο στα χέρια του αστικού κράτους, το οποίο αποφασίζει ποια έργα υποδομής θα γίνουν, πού, πότε και με ποιό τρόπο θα υλοποιηθούν, με βασικό κριτήριο την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων. Συνέπεια των παραπάνω είναι ο μακρόχρονος αποκλεισμός από χρηματοδοτήσεις ΕΣΠΑ και ΠΔΕ έργων, όπως η δημιουργία φραγμάτων στο Χαβρία, τη θέση Πετρένια και τον Ολύνθιο ποταμού, τα δίκτυα ύδρευσης, άρδευσης και αποχέτευσης, οι εγκαταστάσεις επεξεργασίας νερού και λυμάτων, αντιπλημμυρικά έργα, που θα μπορούσαν να ανακουφίσουν τα λαϊκά στρώματα της Χαλκιδικής και παρά την ύπαρξη εδώ και χρόνια ώριμων μελετών.

            Σε αυτές τις συνθήκες η κυβέρνηση της ΝΔ παρουσιάζει ως “από μηχανής θεό” τη Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) για την κατασκευή του φράγματος Χαβρία, καθώς και των εγκαταστάσεων επεξεργασίας νερού και δικτύων ύδρευσης. Πρόκειται για την πρώτη ΣΔΙΤ για υποδομές ύδρευσης. Με αυτή την εξέλιξη   θα παραδοθεί το κοινωνικό αγαθό του νερού απευθείας σε επιχειρηματικούς ομίλους και θα εκτιναχθεί το κόστος του, τόσο στο στάδιο της κατασκευής, όσο και μετέπειτα στη χρήση του. Για τουλάχιστον 27 χρόνια (αρχική εκτίμηση για τη λειτουργία του φράγματος από τον ιδιώτη) θα πληρώνουν “καπέλο” στο ήδη ακριβό νερό, τόσο τα λαϊκά νοικοκυριά για την ύδρευσή τους, όσο και οι φτωχομεσαίοι αγρότες που θα αρδεύουν τα χωράφια τους με νερό από το φράγμα. Έτσι θα βγάλει το κέρδος της η κοινοπραξία επιχειρήσεων που θα αναλάβει το έργο, πέρα από το “ζεστό χρήμα” που θα λάβει από τη συμμετοχή του κράτους.

         Αποτελεί πρόκληση να ισχυρίζονται κυβερνητικοί κύκλοι, ότι η υλοποίηση του έργου με ΣΔΙΤ είναι πιο οικονομική για το δημόσιο και δίνει τη δυνατότητα να χρηματοδοτηθούν άλλες “άμεσες παρεμβάσεις”. Ομολογούν, ότι δεν είναι άμεση ανάγκη η εδώ και τώρα ύδρευση με φθηνό και ποιοτικό πόσιμο νερό, η εδώ και τώρα άρδευση με χαμηλό κόστος για τη φτωχή αγροτιά. Αντίθετα, θεωρούν άμεσες ανάγκες τα 4 δισ. € το χρόνο για τη συμμετοχή της χώρας σε ΝΑΤΟϊκές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που δίνουν πολύμορφα σε επιχειρηματικών ομίλους, μέσω αναπτυξιακών και επενδυτικών νόμων. Την ίδια στιγμή που λεηλατούν το λαϊκό εισόδημα με την εντεινόμενη φοροληστεία, θεωρούν πολυτέλεια τα περίπου 110 εκατ. € του προϋπολογισμού του έργου. Συνεχίζουν στο δρόμο που άνοιξαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Είναι χαρακτηριστικό, ότι η προώθηση της σχετικής ΣΔΙΤ είχε ξεκινήσει ήδη από την περίοδο της προηγούμενης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ αρχικά έταζε την ένταξη και την ολοκλήρωσή του μέσω ΕΣΠΑ. Παράλληλα το προηγούμενο χρονικό διάστημα, οι διοικήσεις των δήμων της περιοχής πρόκριναν ως “άμεσες λύσεις” πανάκριβες μονάδες αφαλάτωσης, που θα λειτουργούσαν με συμβάσεις παραχώρησης σε ιδιώτες, έχοντας τη στήριξη της διοίκησης της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας στο ρόλο του διαμεσολαβητή με τη κυβέρνηση. Με λίγα λόγια, όσο προετοιμαζόταν το έδαφος για να έρθει “ως ώριμο φρούτο” η ΣΔΙΤ για το φρ. Χαβρία, προτείνονταν ημίμετρα, καθώς η δυναμικότητα των μονάδων αφαλάτωσης ήταν πολύ κάτω από τις ανάγκες (5000 κ.μ. την ημέρα), το κόστος των οποίων θα σήκωναν και πάλι τα λαϊκά στρώματα.

     Οι τελευταίες εξελίξεις στο συγκεκριμένο θέμα αποκαλύπτουν επιπλέον πλευρές της ιδιωτικοποίησης του νερού. Η δημοπράτηση του έργου αναμένεται προς τα τέλη Οκτώβρη με αρχές Νοέμβρη. Μια σειρά εγχώριοι κατασκευαστικοί όμιλοι προετοιμάζονται και παίρνουν θέσεις μάχης για τη διεκδίκηση του έργου, πχ Μυτιληναίος, ΤΕΡΝΑ, Intrakat. Από ό,τι φαίνεται όμως δεν ακονίζουν τα μαχαίρια τους μόνο αυτοί. Σε μια από τις κοινοπραξίες που διαμορφώνονται θα συμμετέχουν η ΕΥΑΘ, η Suez και μια κατασκευαστική εταιρία με εμπειρία σε υδραυλικά έργα ως τρίτος εταίρος. Τα ποσοστά συμμετοχής που έχουν διαρρεύσει στον τύπο κάνουν λόγο για 40% η Suez και με 30% η ΕΥΑΘ. Υπενθυμίζουμε ότι η Suez είναι επίσης ο μεγαλύτερος ιδιώτης μέτοχος της ΕΥΑΘ. Παρόμοιο ενδιαφέρον έχει δείξει και η ΕΥΔΑΠ.

       Φαίνεται πως περνάμε σε μια νέα φάση, που οι πρώην ΔΕΚΩ ύδρευσης συμμετέχουν σε μεγάλα επενδυτικά σχήματα προσδοκώντας την αύξηση των κερδών τους πουλώντας της υπηρεσίες τους έξω από την αρχική τους επικράτεια. Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Άλλωστε ΑΕ είναι, εισηγμένες στο Χρηματιστήριο, για τα κέρδη των μετόχων τους ενδιαφέρονται. Η συμμετοχή του κράτους μέσω των ΕΕΣΥΠ ΑΕ και ΤΑΙΠΕΔ ΑΕ στη μετοχική τους σύνθεση δεν διασφαλίζει το δημόσιο χαρακτήρας τους, όπως μπορεί να φαντάζονται ορισμένοι ή όπως προπαγανδίζουν κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, φαίνεται στην πράξη, πως ΕΥΑΘ και ΕΥΔΑΠ γίνονται οχήματα της περαιτέρω ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης του νερού στη χώρα μας. Ειδικά στην περίπτωση που η κοινοπραξία Suez – ΕΥΑΘ αναλάβει τελικά το έργο, γίνεται αντιληπτό πως θα μεγαλώσει η εκμετάλλευση των υδατικών πόρων της περιοχής από τη Suez, η οποία θα ασκεί έλεγχο τόσο μέσα από τη μετοχική σύνθεση της ΕΥΑΘ, όσο και αυτοτελώς μέσα από πλειοψηφικό της μερίδιο στην κοινοπραξία.

            Οι εργαζόμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, έχουν κάθε συμφέρον να εμποδίσουν οποιαδήποτε μορφή παράδοσης της ύδρευσης και άρδευσης της περιοχής στο κεφάλαιο. Έχουν κάθε συμφέρον να παλέψουν για την ανατροπή της πολιτικής κυβερνήσεων – ΕΕ – κεφαλαίου, που θυσιάζει όλες τις κοινωνικές ανάγκες στο βωμό του κέρδους, του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Να ανοίξουν το δρόμο για την εργατική λαϊκή εξουσία που θα ξεριζώσει το καπιταλιστικό κέρδος ως σκοπό της οικονομίας, που κοινωνικοποιώντας τα μέσα παραγωγής και τη γη, θα μπορεί με επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό να καλύπτει και να προλαμβάνει όλες τις ολοένα διευρυνόμενες κοινωνικές ανάγκες, ανάμεσα σε αυτές και την πρόσβαση σε φθηνό και ποιοτικό νερό. Σε αυτή την κατεύθυνση και με κριτήριο την ικανοποίηση  σήμερα των σύγχρονων αναγκών χρειάζεται να παλέψουν διεκδικώντας:

• Την άμεση υλοποίηση όλων των τεχνικών έργων εξασφάλισης επάρκειας και ορθολογικής διαχείρισης του νερού, των δικτύων ύδρευσης και άρδευσης χωρίς ΣΔΙΤ και συμβάσεις παραχώρησης.
• Την άμεση υλοποίηση των έργων αποχέτευσης και επεξεργασίας λυμάτων χωρίς ΣΔΙΤ και συμβάσεις παραχώρησης.
• Αποκλειστικά κρατικό ολοκληρωμένο αντιπλημμυρικό σχεδιασμό και έργα με χρήση επικαιροποιημένων στοιχείων και των πιο εξελιγμένων επιστημονικών μεθόδων και τεχνολογικών εφαρμογών.
• Την αποκλειστική ευθύνη του κράτους για την κατασκευή και λειτουργία υποδομών, όπως τα φράγματα, που είναι κρίσιμης σημασίας τόσο για την επάρκεια και ποιότητα του νερού, όσο και για την ασφάλεια των κατοίκων της περιοχής.