ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟΗ επίσημη ιστοσελίδα του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ 21^ης IOYΛIOY 2026

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Την Τρίτη 21-7-2026 συνεδρίασε το Δ.Σ. του Σ.Υ.Π.Α. με παρόντα τα 16 από τα 25 μέλη και συγκεκριμένα Πανουτσάκου Βέτα, Παγανέλη Αριάδνη, Δοξακίδη Σωτήρη, Ζητούδη Στέλιο, Ανδρεαδέλλη Γιάννη, Βήτου Μαριάννα, Ποριάζογλου Βενετία, Κορκίδου Σωτηρία, Πριτσιανάκη Μαρία, Μαντσιώκα Αλεξάνδρα, Κοντούδη Κυριάκο, Αρβανίτη Γιώργο, Ρουμπή Στέλιο, Στασινοπούλου Ιωάννα, Δεγαΐτη Βασιλική και Βάσου Ολυμπία και από τις Τοπικές Διοικούσες τον Καρυοφύλλη Θέμη και την Καούνη Ελένη.

Τα θέματα που τέθηκαν από την Πρόεδρο εισηγητικά για τις γενικότερες εξελίξεις, καθώς και για τα ιδιαίτερα ζητήματα που αφορούν τους υπαλλήλους της Περιφέρειας Αττικής και τα οποία μετά από την συζήτηση που ακολούθησε, το Δ.Σ. κατέληξε, ήταν μεταξύ άλλων τα εξής:

1. Για τα ζητήματα των συμβασιούχων συναδέλφων. Να εντείνουμε τις παρεμβάσεις μας για τους συναδέλφους που έχουν προσληφθεί με όλες τις μορφές ελαστικών σχέσεων εργασίας και εξαιρούνται από τις νέες διατάξεις του Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης  ή που δεν εμπίπτουν στην εργατική νομοθεσία και υφίστανται απαράδεκτες διαφοροποιήσεις έναντι των μονίμων υπαλλήλων όσον αφορά τα δικαιώματά τους σε άδειες, ΜΑΠ κ.λ.π.
2. Για τα οικονομικά αιτήματα που περιλαμβάνονται στο διεκδικητικό μας πλαίσιο. Να οργανώσουμε νέες κινητοποιήσεις το Σεπτέμβριο αξιοποιώντας όλες τις μορφές δράσεις και  θέτοντας συγκεκριμένα ορόσημα κινητοποίησης.
3. Για την Πανελλαδική κινητοποίηση του Σαββάτου της 5^ης Σεπτεμβρίου στην ΔΕΘ. Να σταλεί νέα ανακοίνωση για την επικαιροποίηση την κινητοποίησης στη ΔΕΘ.
4. Για τα ΜΑΠ. Να γίνει ο σχεδιασμός των νέων παρεμβάσεων ώστε να χορηγηθούν τα ΜΑΠ και το γάλα χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις.
5. Για την εκδήλωση βράβευσης των παιδιών των συναδέλφων που πέρασαν φέτος στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και όλων γενικά που τελείωσαν το Λύκειο, λήφθηκαν οι σχετικές αποφάσεις οργάνωσής της τον Σεπτέμβριο.
6. Να γίνει αντικατάσταση των μελών της Επιτροπής Υγείας και Ασφάλειας, που έχουν παραιτηθεί.
7. Να δοθεί οικονομική ενίσχυση για την αντικατάσταση υλικών του μουσικού σχήματος του Συλλόγου που υπέστησαν ζημιά από το πλημμύρισμα των γραφείων του Συλλόγου.
8. Εγκρίθηκαν 33 αιτήσεις εγγραφής νέων μελών (18 μόνιμοι – 15 συμβασιούχοι).

Θα εκδοθούν αναλυτικές ανακοινώσεις για όσα από τα παραπάνω ζητήματα απαιτούνται

ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΑΓΩΝΑ  ΟΥΤΕ ΛΕΞΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΩΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ

Με μια πανηγυρική ανάρτηση, ο κυβερνητικός βουλευτής κ. Σίμος Κεδίκογλου μάς ενημέρωσε για τη «σημαντική συνάντηση» που πραγματοποίησε με τον Υφυπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ, μαζί με τον Δήμαρχο Μαντουδίου – Λίμνης – Αγίας Άννας και αντιδημάρχους του Δήμου.

Ανάμεσα στους «τέσσερις κρίσιμους άξονες» που παρουσίασαν για το μέλλον της Βόρειας Εύβοιας έβαλαν και τη «διεύρυνση του προγράμματος ρητινοσυλλεκτών με νέες ειδικότητες».

Πέντε ολόκληρα χρόνια μετά την καταστροφική πυρκαγιά, πέντε χρόνια αγώνων, κινητοποιήσεων, απεργιών και παρεμβάσεων των πυρόπληκτων και των ρητινεργατών, δεν βρήκαν να πουν ούτε μία λέξη για τα πραγματικά αιτήματα και τις ανάγκες μας. Ούτε μία λέξη για το πώς θα μπορέσουν οι οικογένειες της περιοχής να σταθούν στα πόδια τους, να έχουν δουλειά, εισόδημα και προοπτική και να παραμείνουν στον τόπο τους.

Ούτε κουβέντα για την αύξηση του μισθού στα 1.250 ευρώ μικτά, όπως διεκδικούν οι ρητινεργάτες.

Ούτε κουβέντα για την καταβολή του επιδόματος επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας στους εργαζόμενους που καθημερινά κινδυνεύουν μέσα στα δάση.

Ούτε κουβέντα για τη σωστή αναγνώριση της ειδικότητάς μας ως εργατών δασοπροστασίας.

Ούτε κουβέντα για την επέκταση και κατοχύρωση του προγράμματος μέχρι τη μονιμοποίηση των εργαζομένων.

Ούτε λόγος για τους 12 συναδέλφους ρητινεργάτες και υλοτόμους που παραμένουν εκτός του προγράμματος, ούτε για τους δύο συγγενείς θανόντων συναδέλφων, για τους οποίους η κυβέρνηση είχε δεσμευτεί ότι θα ενταχθούν.

Ούτε λέξη για τις συντάξεις πείνας του κλάδου, που βρίσκονται κάτω ακόμη και από τα 500 ευρώ, ύστερα από δεκαετίες σκληρής και επικίνδυνης εργασίας μέσα στα δάση.

Ούτε λέξη για την άμεση καταβολή έκτακτου οικονομικού βοηθήματος, ώστε οι εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στην ακρίβεια που εξανεμίζει το εισόδημά τους.

Ούτε λόγος για τις ανάγκες των αγροτών, των μελισσοκόμων και των μικρών επαγγελματιών της πυρόπληκτης περιοχής, που εξακολουθούν να παλεύουν με τις συνέπειες της καταστροφής, το αυξημένο κόστος και την έλλειψη ουσιαστικών μέτρων στήριξης.

Για όλα αυτά απόλυτη σιωπή. Δεν θα περιμέναμε, βέβαια, να τους απασχολήσουν τα πραγματικά μας προβλήματα. Αυτό που τους νοιάζει είναι να συνεχίζεται ανεμπόδιστα η ίδια αντιλαϊκή πολιτική, που τσακίζει το εισόδημα και τα δικαιώματά μας. Για φωτογραφίες, συναντήσεις πίσω από κλειστές πόρτες και προεκλογικές ανακοινώσεις, όμως, περισσεύουν οι δηλώσεις και τα μεγάλα λόγια.

Βρήκαν, όμως, να ξαναφέρουν στο προσκήνιο το περιβόητο σφαγείο, ένα πάγιο αίτημα ετών και βασική προϋπόθεση για να μπορεί να υπάρχει και να αναπτυχθεί η κτηνοτροφία στην περιοχή. Το ίδιο έργο το είχαν κάνει βασικό κομμάτι και των προηγούμενων προεκλογικών τους εκστρατειών, χωρίς μέχρι σήμερα να το έχουν υλοποιήσει. Τώρα το παρουσιάζουν ξανά σαν καινούργια προσωπική τους προσφορά, μετατρέποντας για ακόμη μία φορά μια πραγματική ανάγκη του τόπου σε προεκλογικό εμπόρευμα.

Η εικόνα είναι ξεκάθαρη. Κυβέρνηση και Δημοτική Αρχή, όταν πρόκειται να μπουν εμπόδιο στις πραγματικές διεκδικήσεις της περιοχής και να αποπροσανατολίσουν τον αγώνα, λειτουργούν ως μία ακόμη μορφή συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – Τσίπρα. Πίσω από τις επιμέρους διαφορές τους συναντιούνται στην ίδια πολιτική: να μένουν οι ανάγκες των εργαζομένων στην άκρη και να υπηρετούνται οι κυβερνητικές κατευθύνσεις.

Την ίδια σύμπραξη έχουμε δει και στη ΓΣΕΕ, αλλά και σε Εργατικά Κέντρα, όπου οι δυνάμεις του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού ενώνονται για να βάζουν εμπόδια στην οργάνωση και στην αγωνιστική διεκδίκηση των εργαζομένων. Το ίδιο έργο επιχειρούν να παίξουν και εδώ: ο ένας να καλύπτει τον άλλον και όλοι μαζί να βάζουν πλάτη στην κυβέρνηση.

Με αυτόν τον τρόπο υπονομεύουν τον αγώνα των πυρόπληκτων της Βόρειας Εύβοιας, αποσιωπούν τις διεκδικήσεις μας και προσπαθούν να μετατρέψουν τη δικαιολογημένη αγανάκτηση της περιοχής σε αναμονή, υποσχέσεις και προεκλογικό παζάρι.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν ακόμη και το αδιάθετο ποσό του ήδη εγκεκριμένου προϋπολογισμού του ειδικού προγράμματος. Χρήματα που προορίστηκαν για τους πυρόπληκτους ρητινεργάτες παρουσιάζονται τώρα σαν να αποτελούν δική τους καινούργια παροχή.

Κι αυτό ενώ το Σωματείο έχει καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις για το πού πρέπει να κατευθυνθούν αυτά τα χρήματα: στην αύξηση των μισθών στα 1.250 ευρώ μικτά, στην επέκταση και κατοχύρωση του ίδιου του προγράμματος και στην άμεση καταβολή έκτακτου οικονομικού βοηθήματος για την αντιμετώπιση της ακρίβειας.

Αντί να ικανοποιήσουν αυτά τα δίκαια αιτήματα, επιχειρούν να κάνουν πολιτική με ξένα κόλλυβα και προεκλογική εκστρατεία με χρήματα που έχουν ήδη προϋπολογιστεί για τους πυρόπληκτους ρητινεργάτες. Πρόκειται για την πάγια τακτική της εξαγοράς ψήφων πάνω στις ανάγκες, στα προβλήματα και στην αγωνία των κατοίκων της περιοχής, όπως κάνουν όλο το προηγούμενο διάστημα.

Οι πυρόπληκτοι, οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι της Βόρειας Εύβοιας δεν είναι πελάτες κανενός. Η δουλειά, ο μισθός, η σύνταξη και η δυνατότητα να μείνουμε στον τόπο μας δεν είναι ρουσφέτι ούτε προεκλογική χάρη. Είναι δικαιώματα που τα διεκδικούμε οργανωμένα.

Το ειδικό πρόγραμμα δεν τους χαρίστηκε για να το εμφανίζουν ως προσωπική τους προσφορά. Δημιουργήθηκε και κατακτήθηκε με τον αγώνα των ρητινεργατών και ολόκληρης της πυρόπληκτης Βόρειας Εύβοιας. Οι εργαζόμενοι της περιοχής το κέρδισαν με τις κινητοποιήσεις και την πίεσή τους, όχι με τις δημόσιες σχέσεις κυβερνητικών και δημοτικών παραγόντων.

Απαιτούμε μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, με πλήρη δικαιώματα και με νέα, πρόσθετη κρατική χρηματοδότηση.

Μετά από πέντε χρόνια αγώνα δεν δεχόμαστε άλλες φιέστες, άλλες υποσχέσεις και άλλα προεκλογικά παιχνίδια πάνω στις ανάγκες μας. Απέναντι στη συγκυβέρνηση κυβέρνησης και Δημοτικής Αρχής, απαντάμε με οργάνωση, ενότητα και συνέχιση του αγώνα.

Το Σωματείο και οι εργαζόμενοι θα συνεχίσουμε ακόμη πιο μαζικά και αποφασιστικά μέχρι να ικανοποιηθούν όλα τα δίκαια αιτήματά μας.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 05 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 17:30 ΣΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΧΑΝΘ

ΔΩΣΤΕ ΤΩΡΑ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΜΙΣΘΟΥΣ – ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ
ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΤΟΥΣ

Συναδέλφισσες – συνάδελφοι,

Το Συνδικάτο Φαρμάκου – Καλλυντικού Νομού Αττικής καλεί όλους τους συναδέλφους και συναδέλφισσες του κλάδου μας, να πλημμυρίσουμε τους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Ανεβαίνοντας με πούλμαν, με τα πανό μας και τα συνθήματα μας. Για να διαδηλώσουμε μαζί με τους συναδέλφους μας από όλη την Ελλάδα, μαζί με τους αγρότες και τους φοιτητές. Για να ακουστεί δυνατά «καμία θυσία για τους πολέμους και τα κέρδη τους!

Στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης κάθε φορά μας παρουσιάζουν ότι βρήκαν «τρόπους και μεθόδους» για να γίνει η ζωή μας καλύτερη. Τα κόμματα που πίνουν νερό στο όνομα ιμπεριαλιστικών συμμαχιών ΕΕ και ΝΑΤΟ, κλείνονται σε μεγάλους χώρους δεξιώσεων με στελέχη μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και εργοδοτών, παρουσιάζουν τα «κοστολογημένα προγράμματα» τους, που γίνονται με βάση τη  μεγαλύτερη εκμετάλλευση μας. Και στο τέλος ότι ψίχουλα περισσεύουν μας τα παρουσιάζουν σαν «pass» και «καλάθια» με εξαγγελίες – κοροϊδία. Όμως όλα έχουν ήδη εξανεμιστεί από τους φόρους και την ακρίβεια στα τρόφιμα και την ενέργεια, πριν καν φτάσουν στις τσέπες μας. Κάθε χρόνο μας υπόσχονται «ανάσες» και «μέτρα στήριξης» και κάθε χρόνο ο λογαριασμός μας γίνεται βαρύτερος. Γιατί ό,τι ψίχουλα δίνουν με το ένα χέρι, τα παίρνουν πολλαπλάσια με το άλλο: από τις ανατιμήσεις, τη φοροληστεία, τους έμμεσους φόρους, το ρεύμα, το νοίκι, το σούπερ μάρκετ. Και κάθε χρόνο γίνεται πλουσιότερη μια μερίδα παράσιτα.

Ενώ το λαϊκό εισόδημα τσακίζεται, ενώ βαθαίνει η εκμετάλλευση, η ανασφάλεια, η κυβέρνηση της ΝΔ θα επιχειρήσει, για άλλη μια φορά, να παρουσιάσει το άσπρο μαύρο. Να μιλήσει για «ανάπτυξη για όλους», για «σταθερότητα», ενώ ο λαός ζει με την ανασφάλεια της ακρίβειας, της εμπορευματοποιημένης Υγείας και Παιδείας, των πλειστηριασμών, των πανάκριβων ενοικίων και της στέγης – φωτιά, της εργασιακής ζούγκλας. Να μιλήσει για τους «εθνικούς στόχους», που σημαίνουν πιο βαθιά εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, που κάνουν τον λαό μας στόχο αντιποίνων και τον σέρνουν στην άβυσσο του πολέμου για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

 Την ίδια στιγμή οι συνάδελφοι και οι συναδέλφισσες στις φαρμακοβιομηχανίες, στις βιομηχανίες καλλυντικού, στις φαρμακαποθήκες, στα φαρμακεία, στις εταιρείες έρευνας, στην ιατρική ενημέρωση και συνολικά στις εταιρείες του κλάδου μας, που είμαστε χωρίς Κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας γνωρίζουμε καλά τι σημαίνει να δουλεύεις σε αυτές τις συνθήκες. Καθημερινά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την ανασφάλεια, τους καθηλωμένους μισθούς την εντατικοποίηση, τα ωράρια-λάστιχο, τα ελλιπή μέτρα υγείας και ασφάλειας και τα εργατικά ατυχήματα να πληθαίνουν στους χώρους δουλειάς, όπως στη φαρμακοβιομηχανία DEMO, στην RAFARM, στον Όμιλο MEDICHROM κλπ. με τη ζωή μας να μπαίνει σε κίνδυνο για να αυγαταίνουν τα κέρδη των επιχειρηματιών του κλάδου. Ήρθε η ώρα να δυναμώσει ακόμα περισσότερο η οργανωμένη-συλλογική πάλη μέσα από τα συνδικάτα  και τα σωματεία μας σε κάθε χώρο δουλειάς!

Τον δρόμο μας δείχνουν οι απεργιακές κινητοποιήσεις που αναπτύχθηκαν σε χώρους δουλειάς,  όπως στην PHARMATHEN ενάντια στις “εθελούσιες” απολύσεις της εργοδοσίας, στη ΦΑΜΑΡ ενάντια στην εντατικοποίηση και τα ωράρια λάστιχο με αίτημα υπογραφή Επιχειρησιακής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, οι αγωνιστικές παρεμβάσεις και κινητοποιήσεις των επιχειρησιακών σωματείων σε PFIZER HELLAS, DEMO, L’OREAL, BOEHRINGER και ΠΡΟΣΥΦΑΠΕ για υπογραφή Επιχειρησιακών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, η αποφασιστική απάντηση των εργαζομένων της ADELCO που γύρισαν πίσω τις ατομικές συμβάσεις – εργασιακό μεσαίωνα που προσπάθησε να τους επιβάλει η εργοδοσία.

Οι στιγμές που η κυβέρνηση δυσκολεύτηκε, ήταν όταν συνάντησε απέναντί της έναν οργανωμένο λαό. Όταν ο φόβος έγινε αποφασιστικότητα σε χώρους δουλειάς και φτιάχτηκαν σωματεία, δόθηκαν αγώνες με νίκες για τους εργαζόμενους. Τώρα πρέπει να γιγαντωθεί το οργανωμένο ρεύμα μιας μεγάλης λαϊκής αμφισβήτησης και αναμέτρησης που δε θα υποτάσσεται στη στρατηγική των αστικών κυβερνήσεων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Που δεν θα υποτάσσεται στους στόχους των μεγάλων αφεντικών που τους βαφτίζουν «εθνικούς στόχους», για να γίνουν πλουσιότεροι από την εκμετάλλευση και το αίμα των εργαζομένων. Απαλλαγμένο από τη συμβιβαστική αντίληψη της κυβερνητικής εναλλαγής και της αναζήτησης «σωτήρων» οι οποίοι θα συνεχίσουν την ίδια ληστρική πολιτική του κεφαλαίου καλλιεργώντας την αποστράτευση και την ηττοπάθεια. Στις 5 Σεπτέμβρη να ακουστεί δυνατά από τη Θεσσαλονίκη: διαλέγουμε τις ζωές μας και όχι τον πόλεμο και τα κέρδη τους. Να γίνει το συλλαλητήριο ένας μεγάλος σταθμός αγωνιστικής κλιμάκωσης, απάντηση στην κυβέρνηση, στην εργοδοσία, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, στα κόμματα που υπηρετούν την ίδια αντιλαϊκή πολιτική.

Διεκδικούμε:

• Υπογραφή Κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και Επιχειρησιακών ΣΣΕ, με 7ωρο-5ημερο-35ωρο και Ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς.
• Ενίσχυση της δημόσιας και δωρεάν Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας.
• Μέτρα προστασίας της υγείας και της ασφάλειας σε όλους τους χώρους εργασίας.
• Αποτελεσματικά μέτρα ενάντια στην ακρίβεια, με μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης των εργατικών και λαϊκών νοικοκυριών και περιορισμό του κόστους ενέργειας και βασικών αγαθών.
• Προστασία των συνδικαλιστικών ελευθεριών και κατάργηση κάθε αντεργατικής διάταξης που περιορίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων.
• Νομική κατοχύρωση της προστασίας της πρώτης λαϊκής κατοικίας, όχι στις εξώσεις και στους πλειστηριασμούς. Ουσιαστική επιδότηση ενοικίου.
• Απεμπλοκή της χώρας μας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους που οργανώνουν ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ. Να σταματήσει τώρα η γενοκτονία του Παλαιστινιακού.
• Αλληλεγγύη στην Κούβα. Να σταματήσει τώρα ο δολοφονικός αποκλεισμός από τις ΗΠΑ.

Από τώρα οργανώνουμε συλλογικά-μαζικά την άνοδο μας στη Θεσσαλονίκη στις 05 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ. Καλούμε τους συναδέλφους μας από το πόστο μας, ενημερώνουμε για τη συμμετοχή μας τα μέλη της διοίκησης του Συνδικάτου Φαρμάκου-Καλλυντικού στα τηλέφωνα 2105232760, 6938655397 πρόεδρος Στράτος Μαυρομμάτης, 6942832115 τακτικό μέλος ΔΣ Γιώργος Κρικέλης και στο email [email protected]

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Το Σωματείο μας εκφράζει την αλληλεγγύη και την αμέριστη συμπαράστασή του, στους συναδέλφους της MBS (στην τεράστια πλειοψηφία τους, πρώην συνάδελφοι μας από την  ΝΕΧΙ), οι οποίοι  βρίσκονται σε κινητοποιήσεις για υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.

Μπροστά στην αδιαλλαξία της διοίκησης της Mellon, που εδώ και 2,5 χρόνια αρνείται να συζητήσει πρόταση για σύμβασή, οι εργαζόμενοι στην MBS προχωρούν σήμερα σε 2ωρη στάση εργασίας (13:30 – 15:30) με βασικά αιτήματα:

• Αύξηση 10% στους καταβαλλόμενους μισθούς.
• Αναγνώριση ολόκληρης της προϋπηρεσίας με 10% προσαύξηση στον καταβαλλόμενο μισθό για κάθε τριετία υπολογίζοντας και αυτές που έχουν πραγματοποιηθεί από το 2012 έως το 2024.
• 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο από Δευτέρα έως Παρασκευή.
• Διάλειμμα 20′ εντός του ωραρίου εργασίας.
• Επίδομα άδειας 17 ημερομίσθια.
• Προσαύξηση 50% στα μεροκάματα για εργασία από τις 10 μ.μ – 6 π.μ.
• Αναγνώριση όλων των ειδικοτήτων.
• Να μετατραπούν όλες οι συμβάσεις σε αορίστου χρόνου.

Οι συνάδελφοι από την MBS έχουν πλούσια πείρα από τους αγώνες που δώσαμε μαζί όλα τα προηγούμενα χρόνια και είμαστε βέβαιοι ότι θα νικήσουν !

Κανένας ναυτεργάτης και μεταλλεργάτης να μην γίνει θυσία για τα κέρδη των εφοπλιστών και τους πολέμους των ιμπεριαλιστών!

Το Εργατικό Κέντρο Πειραιά εκφράζει τη στήριξη και την αλληλεγγύη του στους ναυτεργάτες και τους μεταλλεργάτες που για τα κέρδη των εφοπλιστών μετατρέπονται σε αναλώσιμο υλικό, στέλνοντάς τους στη φωτιά του πολέμου.

Τα νέα χτυπήματα σε εμπορικά πλοία στη Μαύρη Θάλασσα και στον Περσικό Κόλπο αποδεικνύουν ότι η πολεμική κλιμάκωση μεγαλώνει και ότι τα εμπορικά πλοία μετατρέπονται πλέον σε στόχους των αντιπαραθέσεων. Χιλιάδες ναυτεργάτες βρίσκονται καθημερινά αντιμέτωποι με τον κίνδυνο για την ίδια τους τη ζωή, την ώρα που οι εφοπλιστές συνεχίζουν να αποκομίζουν τεράστια κέρδη από τους πολέμους, τα πανάκριβα ναύλα για την μεταφορά εμπορευμάτων και καυσίμων.

Όπως στους ναυτεργάτες τους βάζουν να υπογράψουν θανατόχαρτα για να μπουν σε εμπόλεμες ζώνες, το ίδιο κάνουν και στους μεταλλεργάτες για να τους στείλουν για επισκευές οπουδήποτε ανά τον κόσμο, με μοναδικό κριτήριο τα κέρδη τους, την ίδια στιγμή που δίπλα μπορεί να πέφτουν βόμβες ή ακόμα και τα ίδια τα πλοία να γίνονται στόχοι.

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για τον έλεγχο των δρόμων μεταφοράς ενέργειας, εμπορευμάτων, των αγορών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών δεν έχουν καμία σχέση με τα συμφέροντα των λαών και των εργαζομένων. Αντίθετα, σκορπούν πολέμους, θάνατο, προσφυγιά, και φτώχεια.

Καταγγέλλουμε τις τεράστιες ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης, που συνεχίζει την πολιτική όλων των προηγούμενων, εμπλέκοντας όλο και πιο βαθιά τη χώρα στους επικίνδυνους σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ και των συμμάχων τους όπως το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, στην αντιπαράθεση τους με την Κίνα και τη Ρωσία. Έτσι λιμάνια, στρατιωτικές εγκαταστάσεις και κρίσιμες υποδομές της χώρας γίνονται στόχοι αντιποίνων και εκτίθενται ναυτεργάτες, μεταλλεργάτες και όλος ο λαός σε μεγάλους κινδύνους ακόμα και της ίδιας τους της ζωής.

Δεν θα επιτρέψουμε να παίζουν την ζωή μας κορώνα – γράμματα για να αυξάνουν την κερδοφορία τους!

Απαιτούμε τώρα:

• Να χαρακτηριστούν άμεσα ως εμπόλεμες όλες οι περιοχές όπου διεξάγονται πολεμικές συγκρούσεις και να μην υποχρεώνεται κανένας ναυτεργάτης να εργάζεται ή να ταξιδεύει σε αυτές.
• Να εξασφαλιστεί η άμεση ενημέρωση των πληρωμάτων πριν από κάθε διέλευση πλοίου από εμπόλεμη περιοχή.
• Να επαναπατριστούν άμεσα, με αποκλειστική ευθύνη και δαπάνη των εφοπλιστών και του κράτους, όλοι οι ναυτεργάτες που βρίσκονται σε περιοχές πολεμικών συγκρούσεων, με πλήρη διασφάλιση των μισθολογικών, ασφαλιστικών και εργασιακών τους δικαιωμάτων.
• Να σταματήσει τώρα κάθε εμπλοκή της χώρας μας στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ. Να κλείσουν οι ξένες στρατιωτικές βάσεις. Να μη χρησιμοποιούνται τα ελληνικά λιμάνια και οι υποδομές για τη στήριξη των πολεμικών επιχειρήσεων.

Το Εργατικό Κέντρο Πειραιά καλεί όλα τα σωματεία μέλη του, τα σωματεία ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και τη νεολαία σε ετοιμότητα και επαγρύπνηση. Να εκφράσουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στους ναυτεργάτες και τους μεταλλεργάτες, δίνοντας μαζικό και μαχητικό “παρών” στην παράσταση διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Ναυτιλίας την Δευτέρα 27 Ιουλίου στις 10.00 το πρωί.  

Οι ζωές των εργαζομένων είναι πάνω από τα κέρδη των εφοπλιστών!

Καμία συμμετοχή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους!

Το ηχηρό μήνυμα που ακούστηκε μετά τις τελευταίες κινητοποιήσεις, το Σωματείο μας θα το κάνει δύναμη και φάρο για να συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας. Οι εργαζόμενοι μιλήσαμε και διατρανώνουμε την αντίθεσή μας απέναντι στην κοροϊδία της ΦΑΜΑΡ και την άσκηση τρομοκρατίας από τους διευθυντές της.

Την ίδια ώρα που λαμβάνουν εκατομμύρια από επενδυτικές τράπεζες (24 εκατ. πέρσι, 5,2 εκατ. φέτος), την ίδια στιγμή εμείς οι εργαζόμενοι ασφυκτιούμε από το κύμα ακρίβειας που σαρώνει τα νοικοκυριά μας.

Οξύνεται συνεχώς η εντατικοποίηση της εργασίας, οι πιέσεις από προϊσταμένους και διευθυντές, διαμορφώνονται ωράρια και προγράμματα εργασίας – λάστιχο και ακανόνιστα, “εθελοντικά” Σάββατα και άλλα τέτοια, “για να βγαίνει η παραγωγή” και να μεγαλώνει η κερδοφορία τους!

Η προσπάθεια της εργοδοσίας να διασπάσει την ενότητά μας, τη συναδελφικότητα και την αλληλεγγύη εντείνεται με τις απαράδεκτες μεθοδεύσεις για προσωπικές αυξήσεις και άλλα “δώρα”, που στο τέλος τα ζητάει διπλά να τα πάρει πίσω, να μας κρατάει στο χέρι, αποσκοπώντας στο “διαίρει και βασίλευε”.

Δεν υπάρχει ατομική λύση στα προβλήματα μας! Σήμερα έχουμε δύο επιλογές: ή να παραιτηθούμε από τις διεκδικήσεις μας, ή να ακολουθήσουμε το δρόμο του συλλογικού αγώνα για τα εργασιακά μας δικαιώματα και την αξιοπρέπειά μας, μαζί με το Σωματείο μας! Για να μη μένει κανένας εργαζόμενος απομονωμένος και τρομοκρατημένος, όλοι στο σωματείο, ο ένας δίπλα στον άλλο σαν μια γροθιά! Για Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες! Ουσιαστικές αυξήσεις που να ανταποκρίνονται στην ακρίβεια και τον πληθωρισμό.

Ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα εκατοντάδων σωματείων, εργατικών κέντρων, ομοσπονδιών, το Σωματείο μας καλεί τους εργαζόμενους της ΦΑΜΑΡ να δώσουμε μαζικό και μαχητικό «παρών» στο μεγάλο παλλαϊκό συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη, το Σάββατο 5 Σεπτέμβρη.

Γιατί τόσο οι κυβερνητικές υποσχέσεις, όσο και οι δεσμεύσεις της εργοδοσίας που κάθε χρόνο υπόσχονται «ανάσες» και «μέτρα στήριξης»,  κάθε χρόνο ο λογαριασμός για εμάς γίνεται βαρύτερος. Γιατί ό,τι ψίχουλα δίνουν με το ένα χέρι, τα παίρνουν πολλαπλάσια με το άλλο, από τις ανατιμήσεις, τη φοροληστεία, τους έμμεσους φόρους, το ρεύμα, το νοίκι, το σούπερ μάρκετ.

Η Διοίκηση του Σωματείου Εργαζομένων ΦΑΜΑΡ ΑΒΕ καλεί όλους τους συναδέλφους μας στον όμιλο να συμμετάσχουν στις Γενικές Συνελεύσεις που θα πραγματοποιηθούν για να γίνει ουσιαστική και ζωντανή συζήτηση, που θα μας εξοπλίσει με δύναμη για να οργανώσουμε ακόμα καλύτερα τη δράση μας μέσα στους χώρους δουλειάς. Οι ώρες πραγματοποίησης θα είναι από την έναρξη των διαλειμμάτων της κάθε βάρδιας +20 λεπτά.

Το αν και πόσα θα κερδίσουμε από τα αιτήματα που διατυπώνουμε θα εξαρτηθεί αποκλειστικά από την αποφασιστικότητα που θα δείξουμε όλοι οι εργαζόμενοι του ομίλου ΦΑΜΑΡ. Από τη δύναμη και την αντοχή μας, από τη μέγιστη συσπείρωση γύρω από το Σωματείο!

Πέμπτη            16 Ιουλίου        Ανθούσα

Παρασκευή     17 Ιουλίου        Άλιμος

Δευτέρα           20 Ιουλίου        Αυλώνας 49

Τρίτη                21 Ιουλίου        Αυλώνας 48

Τετάρτη            22 Ιουλίου        Θήβα

Στην πύλη της ΕΤΜΑ τιμάμε τη Σωτηρία Βασιλακοπούλου

Σαράντα έξι χρόνια συμπληρώνονται από τις 28 Ιούλη του 1980, όταν η Σωτηρία Βασιλακοπούλου, 21χρονη φοιτήτρια της Παντείου, δολοφονήθηκε από την εργοδοσία στην πύλη της ΕΤΜΑ.

Η Σωτηρία βρισκόταν μαζί με τους συντρόφους  της έξω από το εργοστάσιο, μοιράζοντας στους εργάτες προκηρύξεις που καλούσαν σε αγώνα ενάντια στην ανεργία, στις απολύσεις και στην ακρίβεια. Η εργοδοσία επιχείρησε να εμποδίσει το αγωνιστικό κάλεσμα να φτάσει στους εργαζόμενους. Ένα από τα πούλμαν της επιχείρησης, που είχαν εντολή να βγουν με φόρα, τη χτύπησε θανάσιμα.

Το παράδειγμα της Σωτηρίας, παράδειγμα αλληλεγγύης, οργάνωσης και κοινής πάλης των εργατών και των παιδιών τους, παραμένει ζωντανό και επίκαιρο.

Σήμερα, η κυβέρνηση και η εργοδοσία, αξιοποιώντας το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο που διαμόρφωσαν διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις για την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του κεφαλαίου, εντείνουν την εκμετάλλευση των εργαζομένων: Με εξαντλητικά και ελαστικά ωράρια, δουλειά χωρίς σταθερό πρόγραμμα και καθηλωμένους μισθούς, την ώρα που η ακρίβεια εξανεμίζει το εργατικό εισόδημα.

Οι χώροι δουλειάς μετατρέπονται σε παγίδες θανάτου. Η έλλειψη ουσιαστικών μέτρων προστασίας, η υποστελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών και η πίεση να μη σταματήσει η παραγωγή οδηγούν σε νεκρούς και σακατεμένους εργάτες. Οι πραγματικές αιτίες επιχειρείται να κρυφτούν πίσω από την «κακιά στιγμή» και το «ανθρώπινο λάθος».

Δεν αποδεχόμαστε τα εργοδοτικά εγκλήματα ως κανονικότητα. Η ζωή και η υγεία των εργαζομένων δεν είναι κόστος και δεν μπαίνει σε κανένα παζάρι.

Την ίδια ώρα, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται και η πολεμική προετοιμασία δυναμώνει. Με ευθύνη της κυβέρνησης και τη στήριξη των άλλων κομμάτων του ευρωατλαντισμού, η χώρα εμπλέκεται όλο και βαθύτερα στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τα συμφέροντα και τη γεωστρατηγική αναβάθμιση της ελληνικής αστικής τάξης. Η στροφή στην πολεμική οικονομία και οι τεράστιες πολεμικές δαπάνες φορτώνονται στον λαό με νέες θυσίες, ενώ η χώρα μετατρέπεται σε ορμητήριο πολέμου και ο λαός σε στόχο αντιποίνων.

Οι εργάτες και τα παιδιά τους δεν έχουν κανένα συμφέρον να πληρώνουν με το αίμα τους ανταγωνισμούς και συμφέροντα ξένα προς τον λαό. Παλεύουμε ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στους πολεμικούς σχεδιασμούς.

Διεκδικούμε Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, σταθερή δουλειά με δικαιώματα, σταθερό και συνεχή ημερήσιο χρόνο εργασίας, 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο και ουσιαστικά μέτρα Υγείας και Ασφάλειας.

Τιμάμε τη Σωτηρία δυναμώνοντας τα σωματεία, την αλληλεγγύη, την οργάνωση και την κοινή πάλη των εργατών και των παιδιών τους.

Καλούμε τους εργαζόμενους, τα σωματεία, τα παιδιά των εργατών να πάρουν μαζικά μέρος στην εκδήλωση τιμής για τη Σωτηρία Βασιλακοπούλου.

Τρίτη 28 Ιούλη 2026, στις 20.00 στην πύλη της ΕΤΜΑ

Καμία θυσία για τα κέρδη και τους  πόλεμους τους

Δυναμώνουμε την οργάνωση και τον συλλογικό αγώνα

«Να σημάνει συναγερμός!

Οι ζωές μας δεν είναι αναλώσιμες!»

Πραγματοποιήθηκε χθες Τετάρτη 22 Ιούλη η εκδήλωση-ενημέρωση του Παλλεσβιακού Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου (ΠΕΚ), για τα μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, δίνοντας συνέχεια στην καμπάνια ενημέρωσης που έχει ξεκινήσει το τελευταίο διάστημα η Διοίκηση του ΠΕΚ.

Εργαζόμενοι και εργαζόμενες του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα από διάφορους χώρους, υγειονομικοί και συνταξιούχοι, παρακολούθησαν με έντονο ενδιαφέρον την εισηγητική ομιλία και τις παρεμβάσεις που ακολούθησαν.

Στη συνέχεια αρκετοί εργαζόμενοι πήραν τον λόγο, αναδεικνύοντας ο καθένας από τον χώρο του, τις ελλείψεις που υπάρχουν, επισημαίνοντας ταυτόχρονα και τους υπεύθυνους που υπάρχουν πίσω από τα ατυχήματα και δυστυχήματα. Που δεν είναι κανένας άλλος πέρα από την εργοδοσία, η οποία πατώντας πάνω σε όλους τους αντεργατικούς νόμους που έχουν ψηφίσει όλες οι κυβερνήσεις, αξιοποιεί στο έπακρο τις ελλείψεις σε προσωπικό των ελεγκτικών μηχανισμών και δεν δίνει δεκάρα τσακιστή, για να προστατέψει τις ζωές των εργαζομένων.

Την εισηγητική έκανε ο Γιάννης Ζαφειρίου, πρόεδρος του ΠΕΚ και μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ, ενώ παρεμβάσεις έγιναν από τους Δημήτρη Ευσταθίου πρόεδρο της Ένωσης Ιδιωτικών Υπαλλήλων και αντιπρόεδρο του ΠΕΚ, Δημήτρη Κόνσουλα πρόεδρο του Συλλόγου Εργαζομένων ΟΤΑ Λέσβου, Βαγγέλη Χριστοδούλου πρόεδρο της Ένωσης Συνταξιούχων ΙΚΑ την Κάλλια Φαλαλή ειδικευόμενη γιατρό στο «Βοστάνειο» και τον Δημήτρη Κλαδίτη διαιτολόγος στο «Βοστάνειο».

Τονίστηκε, τα Σωματεία να είναι σε θέση μάχης και να παρεμβαίνουν όπου χρειαστεί, ειδικά την τωρινή περίοδο που οι θερμοκρασίες είναι υψηλές και σε μια σειρά κλάδους οι εργασίες εκτελούνται κανονικά παρά τις απαγορεύσεις.

«Δεν μπορούμε να αποδεχθούμε αυτήν την κατάσταση σαν κανονικότητα, να πηγαίνουμε στη δουλειά μας και να μην ξέρουμε αν και σε τι κατάσταση θα γυρίσουμε στο σπίτι μας» σημείωσαν στο σύνολο τους οι παρευρισκόμενοι.

Αμέσως μετά ακολούθησε η προβολή της ταινίας «I Daniel Blake».

Οι πρωτοβουλίες του Παλλεσβιακού Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου, για την ανάδειξη των προβλημάτων των εργαζομένων θα συνεχιστούν και το επόμενο διάστημα.

Αποσπάσματα από την εισηγητική ομιλία του Γιάννη Ζαφειρίου

 Αφορμή της σημερινής εκδήλωσης, είναι, τα δεκάδες εργατικά δυστυχήματα, τα εκατοντάδες εργατικά ατυχήματα, εξαιτίας των μέτρων υγείας και ασφάλειας που δεν παίρνονται και δεν τηρούνται από την εργοδοσία, επειδή κοστίζουν.  Δυστυχήματα και ατυχήματα, που έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνιση τους και στο νησί μας.

Είχαμε την περίπτωση του εργαζόμενου που έπεσε από την σκαλωσιά στο Κάστρο της Μυτιλήνης, των δύο εργαζομένων της εταιρείας ΕΒΙΝΤΑ, τον τραυματισμό του οδηγού που καταπλακώθηκε από το κλάρκ σε κάβα της Βόρειας Λέσβου.  Είχαμε τον θάνατο του συνταξιούχου οικοδόμου πριν έναν μήνα περίπου στο Σκαλοχώρι, τον θάνατο του Μάριου που έπεσε από την πέργκολα το περασμένο φθινόπωρο.

Να αναφέρουμε, πως σε όλες τις περιπτώσεις, αντιπροσωπεία της Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Λέσβου, βρέθηκε δίπλα στους εργαζόμενους και στις οικογένειες τους, ενώ για τους 2 θανάτους πραγματοποιήσαμε με την αύριο των δυστυχημάτων, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, αναδεικνύοντας τις αιτίες και τους υπεύθυνους, που σκοτώθηκαν οι δύο συνάδελφοι μας.

Σκοπός λοιπόν της σημερινής πρωτοβουλίας, είναι να φωτιστούν οι βασικές πλευρές υγείας και ασφάλειας της εργασίας από τη σκοπιά των αναγκών των εργαζόμενων.

Να αναδειχτούν τα εμπόδια, οι αιτίες και η εχθρική πολιτική διαχρονικά των κυβερνήσεων που οδηγούν να μην λαμβάνονται μέτρα προστασίας και να μην εξασφαλίζεται με επάρκεια η εφαρμογή τους από τις αρμόδιες αρχές.

Να αναδείξουμε ποια είναι σήμερα η κατάσταση στους χώρους δουλειάς και γιατί οξύνεται.

Να μεταφερθεί η θετική πείρα από τις παρεμβάσεις και τους αγώνες των σωματείων που πρέπει να ενισχυθεί και είναι η προϋπόθεση για να προστατευτεί η ζωή των εργαζόμενων.

Για να ενισχυθεί με βάση τους αγώνες το πλαίσιο διεκδικήσεων και αιτημάτων ανά κλάδο και χώρο δουλειάς.

Διότι, το σημερινό ζήτημα που κουβεντιάζουμε, πρέπει να είναι στην πρώτη γραμμή ιεράρχησης της δράσης των Σωματείων.

Κάθε δύο μέρες χάνεται και ένας εργάτης

Πέρυσι σκοτώθηκαν 201 εργάτες και εργάτριες, ενώ από την αρχή του 2026 μέχρι σήμερα έχουν σκοτωθεί πάνω από 80. Τα νούμερα είναι αμείλικτα.

Ταυτόχρονα οι επαγγελματικές ασθένειες που θερίζουν τους εργαζόμενους, συνεχίζουν να μην καταγράφονται ως τέτοιες και οι εργαζόμενοι είναι αναγκασμένοι να επωμίζονται το τεράστιο κόστος για να τις αντιμετωπίσουν αλλά και να εργάζονται χωρίς να λαμβάνει μέτρα η εργοδοσία για την υγεία τους.

Είναι ο «ακήρυχτος πόλεμος» που έχει εξαπολύσει η εργοδοσία σε βάρος των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς. Σε αυτόν τον πόλεμο όμως, θύματα μετρά μόνο η μία πλευρά, οι εργαζόμενοι.

Και αυτό διότι, η ίδια η ζωή των εργαζομένων αντιμετωπίζεται ως κόστος από τους ομίλους και τις κυβερνήσεις και όχι ως κοινωνική ανάγκη που πρέπει να ικανοποιηθεί, με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε εγκλήματα. Και είναι έγκλημα, όταν ένας εργαζόμενος δε γυρίζει σπίτι του, στην οικογένεια του.

Είναι χαρακτηριστικό πως μεγαλώνει συνεχώς ο αριθμός των εργαζομένων άνω των 65 ετών που αφήνουν τη ζωή τους στο μεροκάματο.

Μάλιστα, τα περισσότερα εργατικά δυστυχήματα γίνονται προς το τέλος της βάρδιας. Επιβεβαιώνεται λοιπόν, ότι μετά τις 8 ώρες δουλειάς, ο κίνδυνος έκθεσης σε εργατικά ατυχήματα αυξάνεται δραματικά.

Σε αυτά βέβαια προστίθεται το μόνιμο άγχος και η ανασφάλεια που δημιουργεί στον κάθε εργαζόμενο, η αγωνία να τα βγάλει πέρα με την ακρίβεια, με το υψηλό κόστος ζωής. Κανένα μέτρο προστασίας δεν μπορεί να λειτουργήσει μετά τις 8 ώρες δουλειάς γιατί η κόπωση, η σωματική, η ψυχολογική, καταβάλλει κάθε εργαζόμενο, κάθε εργαζόμενη.

Δικαίως λοιπόν χαρακτηρίζουμε προδιαγεγραμμένα εργοδοτικά εγκλήματα τους θανάτους εργαζομένων, καθώς οι εργοδότες δεν παίρνουν μέτρα ασφαλείας όταν αυτά γίνονται εμπόδιο στα κέρδη τους, ενώ η ασύδοτη αυτή δράση τους θρέφεται από την πολιτική των κυβερνήσεων, που εξαφανίζει τα εργατικά «ατυχήματα», αποδυναμώνει τις ελεγκτικές υπηρεσίες και αδιαφορεί για τη διερεύνηση των συνθηκών που προκαλούν τα «ατυχήματα» και τις «νόσους» στη δουλειά.

Σε αυτό το σημείο να πούμε ότι η εργοδοσία έχει το δικαίωμα από το νόμο να απολύει εργαζόμενους ακόμα και την περίοδο της αναρρωτικής άδειας.

Εργοδότες, υπουργεία και κρατικοί φορείς έχουν κατά καιρούς θίξει το ζήτημα των εργατικών ατυχημάτων, αλλά το κάνουν από την δική τους σκοπιά και με βάση τα δικά τους συμφέροντα.

Γι’ αυτό και πάντα καταλήγουν στο συμπέρασμα πως πρόκειται για κάποιο ατομικό λάθος, όπως έχουμε ακούσει τελευταία να μας λέει εκπρόσωπος της εργοδοσίας, ή πως υπήρχε κάποια στρέβλωση στα μέτρα που ισχύουν, ή ακόμα έχουμε ακούσει και για το «τυχερό» του εργαζόμενου.

Τα κέρδη της εργοδοσίας είναι πάνω απ’ όλα!

Ακόμα και από την ανθρώπινη ζωή!

Η αρχή του κακού, η ουσία του προβλήματος βρίσκεται στο κυνήγι του κέρδους από την εργοδοσία. Αυτό προϋποθέτει:

• Την ένταση της εκμετάλλευσης του εργαζόμενου, δηλαδή ο κάθε εργάτης να παράγει περισσότερα και γρηγορότερα, όσο το δυνατό περισσότερες ώρες και με όσο το δυνατό λιγότερο μισθό.
• Αυτό σημαίνει εντατικοποίηση της δουλειάς με απάνθρωπα ωράρια, πίεση για να ολοκληρωθεί η οποιαδήποτε εργασία με υπερωρίες, κόντρα βάρδιες σε χαμηλές ή σε υψηλές θερμοκρασίες σε χώρους δουλειάς και κλάδους με μεγάλη επικινδυνότητα.
• Την μείωση του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους, που σημαίνει έλλειψη μέτρων υγιεινής και ασφάλειας στην εργασία, έλλειψη ΜΑΠ, απαρχαιωμένα μηχανήματα.
• Χρηματοδότηση για νέες επενδύσεις στους εργοδότες, που σημαίνει υποχρηματοδότηση των ελεγκτικών μηχανισμών, μείωση προσωπικού στο ΣΕΠΕ, της πρωτοβάθμιας υγείας.

Οι 13 ώρες δουλειά δεν είναι σύγχρονο. Είναι Μεσαίωνας!

Η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο που ψήφισε τον περασμένο Οκτώβρη, έκανε ακόμα χειρότερη την κατάσταση στους χώρους δουλειάς.

Να θυμίσουμε πως η κυβέρνηση και οι μεγαλοεργοδότες, υλοποιώντας τις οδηγίες της ΕΕ, βάφτισαν σύγχρονο, επίκαιρο και επωφελές για τους εργαζόμενους να δουλεύουμε 13 ώρες την ημέρα!

Όταν λοιπόν έχει ψηφίσει νόμους που καταργούν το 8ωρο, που επιβάλλουν 12 και 13 ώρες δουλειάς, τότε αντικειμενικά γίνεσαι ο ηθικός αυτουργός του εγκλήματος.

Όταν πάνω από 230.000 συνταξιούχοι βρίσκονται επίσημα ακόμα στη δουλειά, γιατί με την πενιχρή τους σύνταξη δεν μπορούν να επιβιώσουν γιατί πρέπει να στηρίξουν παιδιά, εγγόνια, τότε όλες οι Κυβέρνησες που έχουν περάσει από τον τόπο, είναι εγκληματίες.

Επιβεβαιώνατε λοιπόν, πως σύγχρονο για τους εργοδότες και τις Κυβερνήσεις τους,  είναι να γίνει η ζωή μας λάστιχο, να μην έχουμε ελεύθερο χρόνο και όλα αυτά για την αύξηση των κερδών των μεγάλων μονοπωλίων.

Θέλουν οι εργοδότες να διαπραγματεύονται απευθείας με τον κάθε εργαζόμενο ακόμα και για το αν θα μπορεί να δει τα παιδιά του, πότε και αν θα κάνει διακοπές, οδηγώντας στο σμπαράλιασμα του ελεύθερου κοινωνικού χρόνου.

Σύγχρονο γι’ αυτούς είναι να αυξάνεται ο χρόνος εργασίας στα όρια της φυσικής εξόντωσης και να συμπιέζεται το εργατικό εισόδημα στα όρια της επιβίωσης, να περικόπτονται πόροι για την υγεία, την παιδεία, την πρόνοια και ταυτόχρονα να δίνονται δισεκατομμύρια για τα κέρδη τους και τα πολεμικά σφαγεία που ετοιμάζουν.

Βαφτίζουν “δικαίωμα” του εργαζόμενου να φεύγει για δουλειά και να μην ξέρει αν θα γυρίσει σπίτι του, γιατί με 13 ώρες δουλειάς είναι προφανές ότι δεν ισχύει κανένα μέτρο υγείας και ασφάλειας.

Όλα τα παραπάνω κουμπώνουν με τις εργασιακές σχέσεις μηδενικών ωρών και τις συμβάσεις κατά παραγγελία που μετατρέπουν τον εργαζόμενο σε μια ευέλικτη μηχανή παραγωγής εργασίας χωρίς δικαιώματα.

Σήμερα την ένταση της εκμετάλλευσης την βαφτίζουν πραγματική ζωή και τον σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας, τον αξιοπρεπή μισθό, εμπόδιο στην ανάπτυξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Καμία ανοχή στη σύγχρονη βαρβαρότητα.

Με βάση όλα τα παραπάνω αποδεικνύεται ότι στο σημερινό καπιταλιστικό σύστημα η ανθρώπινη ζωή μπαίνει στο ζύγι κόστους οφέλους, το οποίο υπηρετεί και η στρατηγική της ΕΕ για πάμφθηνη εργατική δύναμη.

Ενώ με βάση την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας υπάρχουν οι δυνατότητες για να ληφθούν μέτρα ώστε οι εργαζόμενοι να είναι ασφαλείς στην εργασία.

Σήμερα κανένας εργαζόμενος, καμία συνδικαλιστική οργάνωση δεν πρέπει να δείξει ανοχή στην σύγχρονη βαρβαρότητα της καπιταλιστικής σκλαβιάς, δεν ζούμε για να δουλεύουμε, δουλεύουμε για να ζούμε και να απολαμβάνουμε τα αγαθά της σκέψης και της εργασίας μας.

Δεν πρόκειται να κάνουμε πίσω από τον αγώνα για την υπεράσπιση της ζωής μας, της δουλειάς και των δικαιωμάτων μας. Η συσπείρωση των εργαζόμενων στα σωματεία στον αγώνα με επίκεντρο τις σύγχρονες ανάγκες είναι μονόδρομος.

Η πανελλαδική πείρα και εμπειρία των Εργατικών Κέντρων, των Ομοσπονδιών και των Σωματείων, έχει αποδείξει, πως μόνο οι αγώνες και οι διεκδικήσεις  έχουν φέρει αποτελέσματα

Κρατάμε την θετική πείρα και εμπειρία που έχουμε αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια, με τις παρεμβάσεις τόσο του Εργατικού Κέντρου Λέσβου όσο και των Σωματείων.

Επιβεβαιώθηκε, πως πραγματικό αποκούμπι για κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη, είναι το Σωματείο του.

Ένα Σωματείο που δεν μένει στις ανακοινώσεις και στα Δελτία Τύπου, αλλά παρεμβαίνει-διεκδικεί-κερδίζει από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο αίτημα που βάζει στο πλαίσιο του.

Παλεύουμε για Σωματεία που ζουν και αναπνέουν εκεί όπου ζει και αναπνέει η εργατική τάξη της χώρας μας, εκεί που οι εργάτες και οι εργάτριες καταθέτουν καθημερινά την εργατική τους δύναμη.

Εμείς, βάζουμε μπροστά τα δικά μας αιτήματα, και αγωνιζόμαστε γι’ αυτά.  Γιατί ότι έχουμε κατακτήσει με τους αγώνες μας, ότι έχει κατακτήσει η εργατική τάξη, δεν της το χάρισε κανένας κηφήνας. Μπορούμε και θα επιβάλλουμε το δίκιο μας.

Το υποσχόμαστε, το χρωστάμε, στους νεκρούς συναδέλφους μας.