Με τη συνταγματική αναθεώρηση, με την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, η κυβέρνηση επιτίθεται στα δικαιώματα όλου του λαού!

Με την παρουσίαση των προτάσεων της κυβέρνησης για την αναθεώρηση του Συντάγματος, που σαν την «κλέφτρα στο σκοτάδι» επιχειρεί να τις θέσει προς ψήφιση στη βουλή τον Αύγουστο, φάνηκε ξεκάθαρα η προσπάθειά της να περάσει δια «πυρός και σιδήρου» την αντιλαϊκή πολιτική της. Να κατοχυρώσει συνταγματικά μια σειρά αντιδραστικές τομές, που ήδη υλοποιούνται σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θέτοντας ως στόχο την απόλυτη ευθυγράμμιση με το ευρωενωσιακό δίκαιο, αποκαλύπτοντας το πραγματικό αντιλαϊκό πρόσωπο του «κράτους δικαίου της ΕΕ» που έχουν κάνει σημαία τους τα κόμματα του κεφαλαίου.

Με τις προτάσεις της, η κυβέρνηση ουσιαστικά ομολογεί ότι η ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης είναι βασικό προαπαιτούμενο για να «θωρακιστεί» η οικονομία, δηλαδή να στηρίζονται απλόχερα τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων και η μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας στους πολεμικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ.

Ομολογεί την κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής με τη συνταγματική βούλα σε βάρος των αναγκών και των δικαιωμάτων του λαού και των παιδιών του, μέσα από την αναθεώρηση του άρθρου 16 για να γίνει συνολικά η ανώτατη εκπαίδευση ακόμα πιο ακριβή και απρόσιτη για τη λαϊκή οικογένεια, του άρθρου 79 για να μπει συνταγματικός «κόφτης» στις κοινωνικές δαπάνες. Οι δίκαιες λαϊκές διεκδικήσεις όπως για την αύξηση της χρηματοδότησης στην υγεία, στην πρόνοια και στην παιδεία, για μέτρα ενάντια στην ακρίβεια, για την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού στους δημοσίους υπαλλήλους και στους συνταξιούχους, καθώς και άλλες, θα είναι εκτός συνταγματικού πλαισίου και μη «δημοσιονομικά βιώσιμες».

Η κυβέρνηση μεταξύ άλλων εξήγγειλε την αναθεώρηση του άρθρου 103 του Συντάγματος, την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων που οδηγεί σε απολύσεις, τη σύνδεση της μονιμότητας και της εξέλιξης των υπαλλήλων με την αξιολόγηση, την ίδια στιγμή που αρνείται την κατάργηση του άρθρου 86 ώστε να δικάζονται τα στελέχη της κυβέρνησης όπως όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι. Για τους δημοσίους
υπαλλήλους εξαγγέλλονται ποινές και απολύσεις και για τους υπουργούς που είναι οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι, κάλυψη και προστασία.

Το κράτος αναδιαμορφώνεται ώστε να γίνει, πιο «ευέλικτο» και αποτελεσματικό στις απαιτήσεις του κεφαλαίου, πιο αυταρχικό και εχθρικό απέναντι στα λαϊκά δικαιώματα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα δουλεύουν με ακόμα λιγότερα δικαιώματα και με μεγαλύτερη υποταγή στους «εθνικούς στόχους» που καθορίζει η αστική στρατηγική για να συνεχίσουν να αυξάνουν τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων. Η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και η εξέλιξή τους, θα έχει ως κριτήριο το αν προωθούν σε ικανοποιητικό βαθμό τους αντιλαϊκούς κυβερνητικούς στόχους. Ορισμένοι στόχοι για την επίτευξη των οποίων αξιολογούνται οι εργαζόμενοι:

➢ Στόχος της Επιθεώρησης της Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία είναι να βάλει ιδιωτικές εταιρίες να κάνουν «ελέγχους» για τα ζητήματα ασφάλειας και υγείας των εργαζομένων συντάσσοντας αντίστοιχο μητρώο «ελεγκτών», δηλαδή το κεφάλαιο να ελέγχει τον εαυτό του! Επιπλέον, με βάση τον νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση Τσίπρα και ενεργοποίησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα πρέπει οι ελεγκτές να ειδοποιούν τις επιχειρήσεις πριν από τον έλεγχο! Καλός ελεγκτής θα είναι μόνο όποιος αφουγκράζεται τα συμφέροντα των επιχειρηματιών καθώς τίθεται ρητά ως κριτήριο δράσης της Επιθεώρησης «η επιλογή ενεργειών που συνεπάγονται το λιγότερο δυνατό κόστος για τις αρχές και τους εποπτευόμενους».

➢ Στόχος του Υπουργείου Υγείας είναι να επεκτείνει την επιχειρηματική λειτουργία των νοσοκομείων. Καλός γιατρός είναι αυτός που κάνει λίγες εισαγωγές, μειώνει τις μέρες νοσηλείας των ασθενών για να μειώνεται το κόστος, συμμετέχει στην ιδιωτική απογευματινή λειτουργία του νοσοκομείου για να φέρνει έσοδα. Καλός νοσηλευτής είναι αυτός που βλέπει παραπάνω ασθενείς από τις δυνατότητές του στη βάρδια, που κάνει οικονομία σε υλικά και εξοπλισμό.

➢ Στόχος του Υπουργείου Παιδείας είναι ένα σχολείο πιο φτηνό για το κράτος, δεμένο με τις ανάγκες της αγοράς και της κυρίαρχης πολιτικής. Ένα σχολείο που, αντί να μορφώνει ολόπλευρα και να καλλιεργεί κριτική σκέψη, μαθαίνει στα παιδιά να θεωρούν «φυσιολογικά», την αδικία, τον ανταγωνισμό, την εκμετάλλευση και την υποταγή. Καλός εκπαιδευτικός, με βάση την αξιολόγησή τους, είναι αυτός που τα υπηρετεί όλα αυτά, δηλαδή αποδέχεται κενά, συγχωνεύσεις, πολυπληθή τμήματα, κατηγοριοποίηση σχολείων, κυνηγά χορηγούς και προγράμματα, μετατρέπει το μάθημα σε δείκτες και φόρμες, δε διεκδικεί, δεν απεργεί, δεν ενοχλεί. Δηλαδή ο πειθαρχημένος υπάλληλος και όχι ο παιδαγωγός που στέκεται δίπλα στους μαθητές του και υπερασπίζεται τα μορφωτικά τους δικαιώματα.

➢ Στόχος του Υπουργείου Παιδείας για τα ΑΕΙ είναι η περαιτέρω εφαρμογή του Ν. 5224/2025. Καλός υπάλληλος θα είναι αυτός που θα καταδίδει στην αστυνομία, φοιτητές που αγωνίζονται, που θα συντονίζει την πειθαρχική διαδικασία για τους φοιτητές, που θα προχωράει αποτελεσματικά τη διαδικασία διαγραφής τους. Αυτός που θα συμβάλλει να επιτυγχάνονται οι στόχοι με βάση τα ιδιωτικοοικοινομικά κριτήρια λειτουργίας, η είσοδος επιχειρηματικών ομίλων στα πανεπιστήμια που θα οδηγεί τους φοιτητές και τις οικογένειές τους, να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη.

Αξιολογημένες ήταν και οι σιδηροδρομικές εταιρείες του ΟΣΕ και της Hellenic Train, που ευθύνονται για το έγκλημα των Τεμπών. Είχαν έγγραφα πιστοποίησης, εφάρμοζαν συστήματα «αξιολόγησης», αλλά ταυτόχρονα δεν εκπαίδευαν το προσωπικό, λειτουργούσαν με τεράστια υποστελέχωση και χωρίς τον αναγκαίο εξοπλισμό γιατί η πολιτική των κυβερνήσεων που εφάρμοζαν, δεν προτάσσει την ασφάλεια του λαού και των εργαζομένων τους, αλλά την κερδοφορία τους.

Για το κράτος, όσοι υπάλληλοι αγωνίζονται για να υπάρχουν ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί στα σχολεία, όσοι αγωνίζονται για να μη βάζει το χέρι στην τσέπη ο ασθενής, δε θεωρούνται καλοί υπάλληλοι ακόμα κι αν πηγαίνουν πρώτοι στη δουλειά και φεύγουν τελευταίοι, αν διακρίνονται για τη δουλειά τους. Για όσους αντιδρούν στους αντιλαϊκούς στόχους και στην αξιολόγηση με βάση αυτούς, θα υπάρχει η απόλυση.

Η κυβέρνηση άλλωστε έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι θεωρεί «ανεπαρκείς» όσους αντιστέκονται και διεκδικούν: με τις πειθαρχικές διώξεις συνδικαλιστών και υπαλλήλων που «δε σκύβουν το κεφάλι», τις διώξεις εκπαιδευτικών που στάθηκαν στο πλευρό των μαθητών τους, αλλά και με την προκλητική αντιμετώπιση σκανδάλων, όπου ο υπάλληλος που τα αποκαλύπτει διώκεται, ενώ εκείνος που τα συγκαλύπτει επιβραβεύεται.

Τι σημαίνει για τον λαό και όλους τους εργαζόμενους η άρση της μονιμότητας που θα οδηγήσει σε απολύσεις; Τι σημαίνει η αντικατάσταση εργαζομένων με μόνιμη σχέση εργασίας, από άλλους με ελαστικές σχέσεις εργασίας;

➢ Σημαίνει ότι τα παιδιά που έχουν ανάγκη από σχολικό νοσηλευτή θα εξακολουθούν, όπως ισχύει και τώρα, να μην τον έχουν, έως τον Νοέμβρη και μετά θα υπάρχει για τις μισές μέρες, με αποτέλεσμα να παρατάνε οι γονείς τις δουλειές τους για να βρίσκονται μαζί τους τα πρωινά προκειμένου να μην κινδυνεύσουν.

➢ Σημαίνει ότι πολλοί καθηγητές θα έρχονται στα σχολεία, μήνες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς κι αφού έχουν χαθεί αμέτρητες ώρες διδασκαλίας.

➢ Σημαίνει ότι στα νοσοκομεία το εξειδικευμένο προσωπικό που είναι απαραίτητο θα γίνεται όλο και λιγότερο και θα το αντικαθιστούν συμβασιούχοι που θα μετακινούνται από τμήμα σε τμήμα και από δομή σε δομή, στη λογική «λευκές μπλούζες να υπάρχουν» όπως έλεγαν και στην πανδημία.

➢ Σημαίνει ότι στις υπηρεσίες που απευθύνονται, οι υπάλληλοι που τους εξυπηρετούσαν θα λείπουν και μαζί τους θα λείπει και η εργασιακή εμπειρία που είχαν αποκτήσει.

Δε χρειάζεται να περιμένουμε να δούμε τα αποτελέσματα από την άρση της μονιμότητας, τα γνωρίζουμε ήδη. Χιλιάδες συνάδελφοί μας δουλεύουν για χρόνια σε καθεστώς εργασιακής ομηρίας χωρίς συγκροτημένα εργασιακά δικαιώματα γεγονός που έχει αρνητική επίδραση και στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών προς το λαό. Αντί λοιπόν να καταργήσουν το απαράδεκτο αυτό καθεστώς, θέλουν να το γενικεύσουν σε όλους.

Θέλουν να συγκαλύψουν ότι οι υπηρεσίες του Δημοσίου δεν υπονομεύονται από τους εργαζόμενούς τους, τη μονιμότητα και τα όποια δικαιώματα, αλλά από τη διαχρονική πολιτική της υποχρηματοδότησης, της υποστελέχωσης και της εμπορευματοποίησης. Η άρση της μονιμότητας θα βαθύνει και θα γενικεύσει αυτήν την εικόνα.

Φταίει η μονιμότητα για το γεγονός ότι στην Ξάνθη, στην Κομοτηνή, στη Ρόδο και σε όλα τα Επτάνησα δεν υπάρχει ούτε ένας ελεγκτής στην επιθεώρηση εργασίας για τους ελέγχους ασφάλειας και υγείας στις επιχειρήσεις; Φταίει η μονιμότητα όταν μια νοσηλεύτρια καλείται να μείνει μόνη της στη βάρδια σε ένα νοσοκομείο φροντίζοντας τριάντα ασθενείς ή όταν δάσκαλοι και καθηγητές κρίνονται μέσα σε τάξεις όπου οι μαθητές είναι στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες;

Στην πραγματικότητα, η άρση της μονιμότητας αποτελεί παραπέρα χτύπημα στο δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά και εργαλείο ενίσχυσης του κομματικού ελέγχου, ώστε να αλωνίζουν ανεμπόδιστοι οι διάφοροι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι εργολάβοι, οι οποίοι έχουν καθεστώς «μονιμότητας» στο δημόσιο.

Με τι κριτήρια γίνεται η σύνδεση της εξέλιξης των δημοσίων υπαλλήλων με την απόδοσή τους; Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα:

Με την εφαρμογή του συστήματος «κινήτρων και ανταμοιβής» που έχει θεσπίσει η κυβέρνηση οι Διευθυντές, χωρίς κανένα αντικειμενικό κριτήριο, ορίζουν τους υπαλλήλους, οι οποίοι εμπλέκονται άμεσα στην υλοποίηση συγκεκριμένων στόχων που είναι επιλέξιμοι για την καταβολή της επιπλέον ανταμοιβής. Μόνο το 40% του ποσού κατανέμεται ισομερώς και το υπόλοιπο 60% κατανέμεται με απόφαση του Διευθυντή «κατά τρόπο μη οριζόντιο, αλλά σε συνάρτηση με την προσφορά εκάστου υπαλλήλου στη λειτουργία και το έργο της υπηρεσίας». Με λίγα λόγια υπουργοί και διευθυντές αξιολογώντας τις δημόσιες υπηρεσίες στην προώθηση της επιχειρηματικής δράσης και της κερδοφορίας, χωρίς κανένα αντικειμενικό κριτήριο αποκλείουν υπαλλήλους, τους διαφοροποιούν, τους διαχωρίζουν, αυξάνουν ή μειώνουν κατά το δοκούν τις αποδοχές τους!

Είναι υποκριτικό, η κυβέρνηση να μας κάνει μαθήματα περί διαφάνειας και αξιοκρατικής αξιολόγησης. Μας κοροϊδεύει μέσα στα μούτρα μας, όταν το στέλεχός της Λαζαρίδης προσλήφθηκε στο δημόσιο, βαφτίζοντας πτυχίο πανεπιστημίου ένα χαρτί αγνώστου προελεύσεως κι ύστερα έγινε υπουργός. Όταν το στέλεχός της Σπανάκης, έδωσε την ταυτότητά του σε άλλον εργαζόμενο για να ψηφίσει αντί αυτού σε συνέδριο της ΑΔΕΔΥ και ύστερα για επιβράβευση τον έκανε υπουργό. Όταν άλλο μεγαλοστέλεχός της στη ΔΑΚΕ, που είχε απολυθεί και δυο φορές καταδικαστεί, τον είχε χρίσει γραμματέα ειδικών κομματικών οργανώσεων και τον είχε τοποθετήσει σε αρκετά Δ.Σ. δημόσιων φορέων. Ντροπή!

Σε όλες τις μεγάλες υποθέσεις «διαφθοράς στο δημόσιο» που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια, τα βασικά στελέχη των  κυκλωμάτων, των «εγκληματικών οργανώσεων» όπως τα αναφέρει το κράτος, είναι διευθυντικά στελέχη και κάτοχοι θέσεων ευθύνης που σημαίνει ότι είχαν θέση αξιολογητή με βάση το σύστημα αξιολόγησης.

Η αναθεώρηση του συντάγματος υπηρετεί την εδραίωση της αντιλαϊκής πολιτικής. Δεν είναι προπαγανδιστικό πυροτέχνημα όπως υποστηρίζουν τα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης. Δεν κάνουν κριτική στον πυρήνα της στρατηγικής της κυβέρνησης που τσακίζει τη ζωή των εργαζομένων γιατί συμφωνούν με αυτήν. Καθησυχάζουν τους δημοσίους υπαλλήλους ότι η επιδίωξη για άρση της μονιμότητας είναι απλώς μια κίνηση αποπροσανατολισμού γιατί θέλουν να πάμε ως «πρόβατα στη σφαγή», να σηκώσουμε «λευκή σημαία».

Κανένα από τα κόμματα που κυβέρνησαν και στηρίζουν αυτήν την πολιτική, δεν μπορεί να κρύψει τις τεράστιες ευθύνες του. Δεν είναι τυχαίο, ότι το 2019 είχαν απορρίψει την πρόταση 140 και πλέον συνδικαλιστικών οργανώσεων – ομοσπονδιών, νομαρχιακών τμημάτων και πρωτοβάθμιων σωματείων – του δημοσίου για να αναθεωρηθεί το άρθρο 103 του Συντάγματος και να αρθεί η απαγόρευση της μετατροπής των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου. Είναι τα κόμματα που επί κυβερνητικής τους θητείας, το ποσοστό των ελαστικά εργαζόμενων στο δημόσιο επί του συνόλου των υπαλλήλων, αυξήθηκε δραματικά, που ενίσχυσαν την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων. Διατήρησαν σε ισχύ τον αντιδραστικό Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα, τον οποίο ενίσχυσε η κυβέρνηση της ΝΔ ψηφίζοντας το κατάπτυστο νέο πειθαρχικό δίκαιο.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους, τα σωματεία και τις Ομοσπονδίες του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, όλους τους εργαζόμενους, να απορρίψουν τις επιδιώξεις αυτές. Να υπερασπιστούμε μαζικά τα εργασιακά μας δικαιώματα απαιτώντας:

➢ Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους τους εργαζόμενους, μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων, μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Να καταργηθεί ο συνταγματικός «κόφτης» που θέτει το άρθρο 103 του συντάγματος για τη μονιμοποίηση των χιλιάδων συμβασιούχων που βρίσκονται σε διαρκή ομηρία.

➢ Γενναία αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, ιδιαίτερα στην υγεία – πρόνοια, στην ασφάλιση και στην παιδεία για να υπάρχουν παροχές υψηλού επιπέδου, για να μην αναγκάζεται κανείς να βάζει το χέρι στην τσέπη προκειμένου να έχει πρόσβαση σε αυτές.

➢ Τη συνταγματική διασφάλιση, χωρίς αστερίσκους και «παραθυράκια», του καθολικά δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Ασφάλισης, της προστασίας του περιβάλλοντος, με απαγόρευση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας. Την υπεράσπιση εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα στην απεργία.

➢ Την κατάργηση του άρθρου 86 και του νόμου περί ευθύνης υπουργών, ώστε να δικάζονται και τα στελέχη της κυβέρνησης όπως όλοι οι πολίτες.

Η απάντηση των εργαζομένων θα δοθεί στο δρόμο, στην οργάνωση του αγώνα για ζωή και δουλειά με δικαιώματα.