Το ΠΑΜΕ εκφράζει τη συμπαράσταση του στους εργαζόμενους στις Αστικές Συγκοινωνίες της Αττικής και στη στάση εργασίας που πραγματοποιούν την Τετάρτη 13 Σεπτέμβρη με θέμα την αντιμετώπιση της άσχημης κατάστασης που έχει διαμορφωθεί με το στόλο των λεωφορείων και τις καθυστερήσεις στα δρομολόγια που δυσχεραίνουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την μεταφορά του λαού.
Καλούμε τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τα λαϊκά στρώματα της Αττικής, τους συνταξιούχους να εκδηλώσουν τη συμπαράσταση τους στον αγώνα τον εργαζομένων στις αστικές συγκοινωνίες.
Η πολύωρη αναμονή στις στάσεις για τους επιβάτες, τα μισοχαλασμένα λεωφορεία που πάνε δεν πάνε, τα οχήματα που δε διαθέτουν κλιματισμό, οι καθυστερήσεις στις αφίξεις και στις αναχωρήσεις των δρομολογίων, τα πανάκριβα εισιτήρια δικαιολογημένα δημιουργούν τον εκνευρισμό. Όμως ο θυμός του λαού πρέπει να στραφεί πρώτα και κύρια σε αυτούς που πραγματικά φταίνε.
Η φτηνή, τακτική, ασφαλής μετακίνηση του λαού της Αττικής δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα και ανάγκη. Είναι ευθύνη του κράτους. Και ως τέτοια ανάγκη πρέπει να ικανοποιείται από την κάθε κυβέρνηση που έχει και την πρώτη ευθύνη.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όπως και οι προηγούμενες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, κλιμακώνουν την επίθεση τους στο λαό, στους μισθούς, στα εργασιακά, στη φορολογία, παντού. Σ’ αυτά τα πλαίσια απαξιώνουν το σύστημα στις αστικές συγκοινωνίες στην Αττική, αφού για τα κόμματα του κεφαλαίου η μετακίνηση του λαού δεν είναι δικαίωμα αλλά εμπόρευμα. Γι’ αυτό ετοιμάζουν να ιδιωτικοποιήσουν εξ’ ολοκλήρου τις συγκοινωνίες στην Αττική ώστε για να εξασφαλίσουν νέα πεδία κερδοφορίας για τους επιχειρηματικούς ομίλους με απολύσεις, νέα συρρίκνωση του συγκοινωνιακού έργου και πανάκριβα εισιτήρια. Αυτή είναι η «δίκαιη ανάπτυξη» που μας ετοιμάζουν.
Να πως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση με ευθύνη των κυβερνήσεων:
Τα μισά σχεδόν οχήματα (λεωφορεία και τρόλεϊ) είναι ακινητοποιημένα γιατί δεν υπάρχουν οι τεχνίτες και τα ανταλλακτικά για τη συντήρηση και την επισκευή των οχημάτων
Το προσωπικό, οδηγοί και τεχνίτες, έχει συρρικνωθεί κατά 40% και έτσι δεν υπάρχουν εργαζόμενοι να επισκευάσουν και να οδηγήσουν τα λεωφορεία
Λόγω των παραπάνω προβλημάτων καταργούνται δρομολόγια και στάσεις λεωφορείων, μεγαλώνει ο χρόνος αναμονής πολλές φορές και για πάνω από μισή ώρα
Η τιμή των εισιτηρίων τα χρόνια τις κρίσης έχει αυξηθεί 75% (από 0,80 ευρώ το 2008 σε 1,40 ευρώ σήμερα)
Μπάρες και εκφοβισμός στους ανέργους και στα φτωχά λαϊκά στρώματα
Δεν πρέπει να μείνουμε όμως στο θυμό. Χρειάζεται οργάνωση και αγώνας.
Οι εργαζόμενοι στις αστικές συγκοινωνίες πρέπει να ενώσουν την πάλη τους με συνδικάτα και με λαϊκούς φορείς στις γειτονιές. Να ενώσουν τη φωνή και τη δράση τους διεκδικώντας:
Κρατική επιχορήγηση για την επισκευή και την ανανέωση του στόλου
Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού με πλήρη δικαιώματα
Μείωση της τιμής των εισιτηρίων κατά 50%
Διεύρυνση του δικτύου των αστικών συγκοινωνιών και κάλυψη όλης της Αττικής. Καμιά καθυστέρηση στα δρομολόγια.
Οργανώνουμε την αντίσταση και δυναμώνουμε την πάλη για συγκοινωνίες λαϊκή περιουσία που θα λειτουργούν με κριτήριο την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών και όχι το κέρδος του κεφαλαίου.
Η αντιπροσωπεία του ΠΑΜΕ που βρίσκεται στην Συρία για να εκφράσει την Αλληλεγγύη των συνδικάτων της Ελλάδας στους εργαζόμενους κ το λαό της Συρίας πραγματοποίησε χτες, Κυριακή, 10 Σεπτέμβρη, συνάντηση με τη Συνομοσπονδία Εργαζομένων Συρίας και το Εργατικό Κέντρο Δαμασκού.
Σήμερα θα συμμετέχει στην έναρξη της εκδήλωσης Αλληλεγγύης με τους εργαζόμενους κ τον λαό της Συρίας που διοργανώνουν η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία και η Συνομοσπονδία Εργαζομένων Συρίας
Πραγματοποιήθηκε σήμερα Πικετοφορία του Εργατικού Κέντρου και σωματείων. Στην συγκέντρωση μίλησε ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λαυρίου, Συρίγος Βάλσαμος και αναφέρθηκε στην προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση να εμφανίσει το μαύρο, άσπρο, να εμφανίσει την όποια καπιταλιστική ανάπτυξη ως «δίκαιη» προσπαθώντας να δημιουργήσει ψεύτικες ελπίδες στον λαό, ότι ενδεχομένως κερδίσει κάτι και αυτός από αυτά που στερήθηκε όλα αυτά τα χρόνια. Η πραγματικότητα όμως για τους εργαζόμενους καταμαρτυρείται στους χιλιάδες απλήρωτους, στους εκατομμύρια χωρίς δικαιώματα, στους 18 νεκρούς εργάτες μέσα στο καλοκαίρι. Ελπίδα προοπτικής είναι οι αγώνες που πραγματοποιούνται, όπως αυτοί που έγιναν το προηγούμενο διάστημα στα ξενοδοχεία, στους ΟΤΑ στην ΛΑΡΚΟ, στα τυπογραφία, όπου και η αλληλεγγύη πρέπει να εκφράζεται από όλους. Τέλος έκανε αναφορά στην Τρίτη αξιολόγηση και στα μέτρα περιορισμού της συνδικαλιστικής δράσης που θα προσπαθήσουν να περάσουν όπου το κίνημα πρέπει να μην επιτρέψει να μπει στο γύψο.
Στην συνέχεια ακολούθησε πορεία στους δρόμους της πόλης και μοιράστηκε η ανακοίνωση.
Το ναυάγιο του Δ/Ξ «ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ ΙΙ» της εταιρείας AGIA ZONI II NAFTIKI ETERIA, που έγινε στις 10/9/2017 στην περιοχή της νήσου Αταλάντης (αγκυροβόλιο Πειραιά), προκαλεί αναπάντητα ερωτήματα, για την κατάσταση που επικρατεί μέσα στα πλοία, τους ελέγχους από τις υπηρεσίες του υπουργείου Ναυτιλίας και τις συνθήκες εργασίας.
Οι συνέπειες και από αυτό το ναυάγιο είναι τραγικές με την εκτεταμένη ρύπανση που προκαλείται.
Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, υπουργείο ναυτιλίας, με τους εφοπλιστές συνεχίζουν την πολιτική των προκατόχων τους, όλα υποτάσσονται στην κερδοφορία του κεφαλαίου, περιφρονώντας επιδεικτικά τους κανόνες ασφαλείας κα αξιοπλοΐας των πλοίων.
Αυτό υπογραμμίζει και το ναυάγιο του Δ/Ξ «ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ ΙΙ», καλούμε την κυβέρνηση να πάρει όλα τα αναγκαία μέτρα για την αντιμετώπιση της ρύπανσης και της προστασίας του περιβάλλοντος.
Από καταγγελία που λάβαμε και επισυνάπτουμε από την Επιτροπή Ναυτικών Αποφοίτων ΕΠΑΛ (Πλοίαρχοι, Μηχανικοί), γίνεται αναφορά για το οξυμμένο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν με την φοίτησης τους στα ειδικά τμήματα, για την απόκτηση των διπλωμάτων Γ’ τάξεως.
Συγκεκριμένα αναφέρουν ότι δεν είναι εξασφαλισμένη η παρακολούθηση των ειδικών τμημάτων λόγω αυξημένης συμμετοχής στη μοναδική σχολή που πραγματοποιούνται την ΑΕΝ/Ασπροπύργου, με αποτέλεσμα να παρατείνεται η ανεργία τους, προκαλώντας σοβαρά οικονομικά προβλήματα.
Χαρακτηριστικό είναι ότι μόνο από την Χίο, θέλουν να τα παρακολουθήσουν 30 απόφοιτοι και προτείνουν για την εξασφάλιση της συμμετοχής τους την λειτουργία ειδικών τμημάτων και σε άλλες ΑΕΝ.
Απαιτούμε από τις υπηρεσίες του ΥΝΑ άμεσα να πάρουν όλα τα μέτρα εξασφαλίζοντας την συμμετοχή όλων των προσφερομένων στην παρακολούθηση των ειδικών τμημάτων για την απόκτηση των διπλωμάτων Γ’ τάξεως.
Επισυνάπτεται η καταγγελία της Επιτροπής Ναυτικών Αποφοίτων ΕΠΑΛ
Απόφοιτοι του ΕΠΑΛ στον ναυτικό τομέα (μηχανικών και πλοιάρχων), που δεν έχουν καταφέρει να μπουν στις ΑΕΝ βρίσκονται μπροστά στο φάσμα της ανεργίας.
Ενώ έχουν συμπληρώσει την απαιτούμενη θαλάσσια υπηρεσία, για την εισαγωγή τους στα ειδικά τμήματα των αντίστοιχων ειδικοτήτων (μηχανικών και πλοιάρχων), δεν είναι εξασφαλισμένη η φοίτησή τους σε κάποιο ειδικό σχολείο. Το μοναδικό ειδικό σχολείο βρίσκεται στον Ασπρόπυργο και δέχεται συγκεκριμένο αριθμό ατόμων.
Οι ανάγκες που υπάρχουν αυτή τη στιγμή μόνο για το νησί της Χίου είναι πολύ μεγάλες και δεν καλύπτονται από το συγκεκριμένο ειδικό σχολείο. Υπολογίζεται ότι τριάντα άτομα χρειάζονται να φοιτήσουν στα αντίστοιχα τμήματα (μηχανικών και πλοιάρχων), για να πάρουν το δίπλωμα γ’ τάξεως.
Επίσης επειδή η φοίτηση είναι εξάμηνη γίνεται κατανοητό ότι όσοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να παρακολουθήσουν τον κύκλο μαθημάτων ουσιαστικά «πετιούνται» από τα καράβια.
Ο αριθμός των ενδιαφερόμενων είναι αρκετός για να δημιουργηθεί αντίστοιχο τμήμα στη Χίο.
Αν και υπήρχε η δέσμευση από τον Υπουργό ότι θα δημιουργηθεί τέτοιο τμήμα στο νησί, ακόμα δεν έχει γίνει καμία ενέργεια για το αν θα γίνει και πότε.
Ζητάμε:
Τη δημιουργία ειδικών σχολείων σε όλες τις περιοχές που υπάρχουν ΑΕΝ, τα οποία θα καλύπτουν όλους τους συναδέλφους που έχουν δηλώσει ενδιαφέρον.
Με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς το ΔΣ του ΕΚΖ εύχεται καλή πρόοδο και καλή δύναμη σε μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικούς.
Καλή δύναμη στην προσπάθεια για την κατάκτηση της γνώσης σε μια περίοδο που οι εργατικές και λαϊκές οικογένειες έχουν τσακιστεί από τις μειώσεις μισθών, τα ανεξάντλητα ωράρια, την ανασφάλιστη εργασία και την εποχικότητα στην εργασία. Με αυτό τον τρόπο καλείται μια οικογένεια να «επιλέξει», ποιες δαπάνες ιεραρχούν κατά προτεραιότητα από φροντιστήρια, αθλητισμό, τέχνες για τα παιδιά τους.
Από την άλλη με την έναρξη της σχολικής περιόδου τα υπεράριθμα τμήματα αλλά και υποβαθμισμένες σχολικές εγκαταστάσεις δημιουργούν συνθήκες δύσκολες σε μαθητές και εκπαιδευτικούς. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι βάζουν συνεχώς εμπόδια στη μόρφωση των παιδιών μας. Θέλουν να μας πείσουν ότι δεν “κάνουν” όλα τα παιδιά για γράμματα. Πως η ολόπλευρη μόρφωση, η διαπαιδαγώγηση των νέων ανθρώπων, ώστε να γίνουν ολοκληρωμένοι άνθρωποι, με στέρεες γνώσεις, αποτελεί ξεπερασμένη πολυτέλεια. Θέλουν να παραιτηθεί το παιδί μας από τον αγώνα για την κατάκτηση της γνώσης, για να αντιμετωπίσει αύριο τη ζωή του σαν εργαζόμενος. Σκόπιμα, μέσα από τα σχολικά βιβλία και τα αναλυτικά προγράμματα, καλλιεργούν τον ανορθολογισμό, κρύβουν την επιστημονική αλήθεια, διαστρεβλώνουν την ιστορία, καλλιεργούν μόνο τις δεξιότητες που έχουν ανάγκη οι επιχειρήσεις. Με το βούρδουλα της λεγόμενης αξιολόγησης τα σχολεία θα κατηγοριοποιούνται σε “καλά” και “κακά”. Θέλουν τα σχολεία να λειτουργούν σαν επιχειρήσεις, αναζητώντας πόρους για να επιβιώσουν.
Οι κυβερνητικές εξαγγελίες, για το Λύκειο και την πρόσβαση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, σηματοδοτούν το χτίσιμο ενός ακόμα πιο σκληρού, ταξικού και ανταγωνιστικού σχολείου, ενός Λυκείου-φροντιστήριο. Ενός σχολείου της μονομέρειας και της πρόωρης εξειδίκευσης σε συγκεκριμένα αντικείμενα με προσανατολισμό καθαρά στην επιλογή σχολής. Όλα αυτά σε αντίθεση με την ανάγκη και τη δυνατότητα της εποχής μας για γενίκευση της ολόπλευρης γενικής μόρφωσης, της αναγκαιότητας το σχολείο να συμβάλλει στη δημιουργία στέρεης γνωστικής βάσης, αλλά και προσωπικότητας, στοιχεία τα οποία θα αποτελούν «προίκα» για κάθε νέο άνθρωπο στη μετέπειτα πορεία της ζωής του.
Με βάση το προσχέδιο που δόθηκε στη δημοσιότητα, στη Γ’ Λυκείου εισάγονται όχι μια αλλά δυο πανελλαδικού τύπου δοκιμασίες (εξετάσεις Γενάρη και γραπτή εργασία πανελλαδικού τύπου για κάθε μάθημα) μαζί με τις πανελλαδικές εξετάσεις του Ιουνίου. Ταυτόχρονα στο βαθμό της πρόσβασης θα μετράει και ο βαθμός του απολυτηρίου, που κάθε χρόνο θα αυξάνεται η βαρύτητά του.
Το ΔΣ του ΕΚΖ για την νέα σχολική χρονιά, θα σταθεί στο πλευρό των μαθητών, γονιών και εκπαιδευτικών σε συνεργασία με τα 15 μελή, τους συλλόγους γονέων, την ΕΛΜΕ Ζακύνθου και τον Σύλλογο Δασκάλων και νηπιαγωγών με γνώμονα ένα δημόσιο σχολείο μακριά από επιχειρηματικά συμφέροντα, για ένα σχολείο που να καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες μας.
Ενόψει της απεργίας των εργαζομένων της Γαλλίας στις 12 Σεπτέμβρη, ενάντια στα αντεργατικά μέτρα της κυβέρνησης Μακρον, το ΠΑΜΕ βρίσκεται στη Γαλλία για να εκφράσει έμπρακτα την Αλληλεγγύη του ταξικού κινήματος της Ελλάδας.
Συγκεκριμένα, αντιπροσωπία του ΠΑΜΕ με επικεφαλής τον Αλέκο Περράκη, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας, βρίσκεται στη Μασσαλία, όπου σήμερα πραγματοποιεί περιοδείες σε χώρους δουλειάς και συναντήσεις με συνδικάτα, ενώ αύριο, θα χαιρετίσει στην απεργιακή συγκεντρώση του Εργατικού Κέντρου της Μασσαλίας.
Το ΠΑΜΕ στηρίζει τον κοινό αγώνα των εργαζομένων της Ευρώπης ενάντια στις αντεργατικές πολιτικές Κεφαλαίου-Ευρωπαϊκής Ένωσης-Κυβερνήσεων.
Φίλες και φίλοι – Αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες χαιρετίζω τις εργασίες της σημερινής μας εκδήλωσης – συζήτησης.
Ως πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εμφιαλωμένων Ποτών που έχει έδρα τη Θεσσαλονίκη, θα έλεγα και ως οικοδεσπότης, σας καλωσορίζω και εγώ με την σειρά μου, καλωσορίζοντας όμως ιδιαίτερα όλους τους συναδέλφους και τις συναδέλφισες που έχουν έρθει από άλλες πόλεις.
Κάθε χρονιά κατά την περίοδο της Διεθνούς Εκθέσεως συνηθίζεται να συγκεντρωνόμαστε και να συζητάμε διάφορα ζητήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους.
Τα τελευταία, όμως, χρόνια τα πράγματα έχουν φθάσει σε οριακό σημείο.
Η επίθεση που γίνεται εναντίον της εργατικής τάξης με την προσπάθεια ψήφισης του τελευταίου νόμου είναι πρωτοφανής, είναι πρωτοφανής γιατί θέτει σε αμφισβήτηση την ίδια την ύπαρξή της εργατικής τάξης, ως συγκροτημένης κοινωνικής δύναμης.
Οι αντεργατικοί νόμοι που ψηφίστηκαν τα τελευταία χρόνια και ήλθαν να συμπληρώσουν τους παλαιότερους, επέβαλλαν συνθήκες ζούγκλας στους χώρους δουλειάς.
Οι πληροφορίες που έρχονται καθημερινά από σχεδόν όλους τους κλάδους, είναι εφιαλτικές. Η μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, οι απλήρωτες υπερωρίες, αλλά και η απλήρωτη για μήνες εργασία, η ανυπαρξία ωραρίων εργασίας, η τρομοκρατία, είναι τα νέα καθεστώτα σε πολλούς χώρους δουλειάς.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι
Ο νέος νόμος που θα προσπαθήσει να περάσει η κυβέρνηση δεν είναι νόμος για τις ελευθερίες του συνδικαλιστικού κινήματος, όπως επικαλούνται, αλλά νόμος που θα στερεί το δικαίωμα στην οργάνωση, το δικαίωμα στην πάλη, στην διεκδίκηση, στην συλλογική δράση, το δικαίωμα στην απεργία και κατ’ επέκταση θα είναι νόμος κατά της λειτουργίας των Συνδικάτων.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο είναι αντισυνταγματικό και είναι αντισυνταγματικό γιατί παραβιάζει κατάφορα άρθρα του Συντάγματος που μιλούν για την ελευθερία του να μπορεί κάποιος να συνδικαλίζεται.
Η εργοδοσία λοιπόν και οι πολιτικοί εκφραστές της που εφαρμόζουν συγκεκριμένες κυβερνητικές πολιτικές σε όλη την Ευρώπη, είτε μέσω των εθνικών κοινοβουλίων, είτε μέσω των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γνωρίζουν ότι δεν αρκούν όλα όσα μέχρι σήμερα έχουν ψηφιστεί, δηλαδή τα ελαστικά ωράρια, οι υπεργολαβίες, η εκ περιτροπής εργασία, κ.λ.π., είναι πολύ λίγα για να διασφαλίζονται τα κέρδη τους, χρειάζεται λέει, να σιγήσουν εντελώς τα Συνδικάτα. Πρέπει δηλαδή να πάψουμε να υπάρχουμε και εμείς και κυρίως η δράση μας.
Για αυτό στο στόχαστρο έχουν την ουσιαστική κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας. Στην πραγματικότητα αυτό που επιχειρούν είναι να καταργήσουν στην πράξη αυτό το δικαίωμα.
Και φυσικά χωρίς το απεργιακό δικαίωμα δεν υπάρχει ουσιαστική συλλογική δράση για τους εργαζόμενους, άρα δεν μπορούν να υπάρξουν συνδικάτα.
Για αυτό πρέπει να δώσουμε τη μάχη να μην περάσουν τα σχέδια της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το επιχείρημα ότι κάποια από τα προτεινόμενα μέτρα ισχύουν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι εκ του πονηρού, διότι πουθενά στην Ευρώπη δεν υπάρχει η ίδια παραγωγική διάρθρωση, δεν υπάρχουν τόσες μικρές και διάσπαρτες επιχειρήσεις, όπως στη χώρα μας.
Τι κάνει τώρα η τωρινή κυβέρνηση; Αφού έμαθε πολύ καλά και πολύ γρήγορα μάλιστα τα επικοινωνιακά παιχνίδια, προσπαθεί να παρουσιάσει ότι είναι κάτι το διαφορετικό και το προβάλει προς τα έξω ότι είναι νόμος για τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, βάζοντας εντέχνως μερίδα του λαού απέναντι στους συνδικαλιστές (φωνάζουν οι συνδικαλιστές, λένε, γιατί θα χάσουν τα προνόμιά τους).
Όχι συνάδελφοι δεν πρέπει να πέσουμε σε αυτήν την παγίδα, γιατί και οι προηγούμενες κυβερνήσεις αλλά και αυτή την ίδια τακτική ακολουθούν, τα ίδια έλεγαν και τα ίδια λένε. <<<<< Είναι λέει νομοσχέδια για την βελτίωση και επιστροφή στην κανονικότητα των όρων εργασίας, για την βελτίωση της καθημερινότητας των εργαζομένων κ.λ.π. λόγια που έχουμε ακούσει στο παρελθόν από όλους όσους κυβέρνησαν αυτή τη χώρα. Νομοσχέδια που κατέληγαν όλα μα όλα σε έναν κοινό παρανομαστή που δεν είναι άλλος από το….. ακόμη περισσότερο κέρδος για το κεφάλαιο.
Δεν έρχονται όμως για λίγο μέσα στους χώρους δουλειάς να δουν τι μακελειό επικρατεί, τι συνθήκες εργασίας υπάρχουν. Εντατικοποίηση, εκμετάλλευση, εργοδοτική τρομοκρατία, αυτή είναι η πραγματικότητα και τίποτα περισσότερο.
18 νεκροί το τελευταίο διάστημα από εργατικά ατυχήματα, αυτό είναι το αποτέλεσμα των πολιτικών τους.
Άρα για πια επιστροφή μας μιλούν, για ποιο σχέδιο νόμου, για ποια κανονικότητα της βελτίωσης της καθημερινότητάς μας, μήπως εννοούν τον θάνατο. Ρωτώ…….;
Το συγκεκριμένο λοιπόν νομοσχέδιο συνάδελφοι είναι συνέχιση της αντεργατικής πολιτικής των προηγούμενων και διευκόλυνση ακόμα περισσότερο για την υλοποίηση και την εφαρμογή όλων των αντεργατικών μέτρων που έχουν ψηφιστεί μέχρι τα σήμερα.
Θα είναι η ταφόπλακα στην συλλογική δράση.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι
Εάν λοιπόν το νομικό πλαίσιο ήταν όπως το ονειρεύονται και το σχεδιάζουν δεν θα μπορούσαμε ως κλάδος να κινητοποιηθούμε στην περίπτωση, π.χ. της πολυεθνικής CocaCola, δε θα μπορούσαμε για τέσσερα σχεδόν χρόνια, να καλούμε το καταναλωτικό κοινό να κάνει μποϊκοτάζ στα προϊόντα της για να επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο.
Και τώρα έχουμε διαμάχες με την αμερικανική πολυεθνική στα δικαστήρια για τη νομιμότητα ή όχι των κινητοποιήσεων, αλλά μπορούμε και απεργούμε και δίνουμε τη μάχη κάθε μέρα παντού.
Εάν περάσουν λοιπόν αυτά τα μέτρα που σχεδιάζουν, κάτι τέτοιο θα ήταν και θα είναι αδύνατο.
Στο κείμενο που κυκλοφόρησε το Π.Α.ΜΕ. για την Διεθνή Έκθεση, σωστά λέει ότι τα μέτρα αυτά είναι μέτρα που προωθούνται για τις πολυεθνικές και τα συμφέροντά τους.
Συνεχίζουμε να δίνουμε λοιπόν την μάχη με το μποϊκοτάζ στα προϊόντα της CocaCola για να επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο και συγχρόνως αυτός ο αγώνας μας, φέρνει στο προσκήνιο και τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης και των πολυεθνικών για την αλλαγή εις βάρος μας, της εργατικής νομοθεσίας ώστε να αλωνίζουν οι πολυεθνικές και οι συνεργάτες τους.
Η ενίσχυση του αντεργατικού οπλοστασίου που ήδη έχουν οι μεγαλοεργοδότες ώστε να μπορούν να << αποφασίζομεν και διατάσσομεν>>, να μπορούν δηλαδή να επιβάλουν όρους και μισθούς, μεροκάματα της πείνας, ελάχιστη έως καθόλου ασφάλιση, είναι καθαρά και μόνο για να ενισχύουν ακόμη περισσότερο την κερδοφορία τους.
Αυτή είναι η εργασιακή κανονικότητα πού θέλουν να φέρουν με τον νέο νόμο.
Να αναφέρω όμως και ένα δύο παραδείγματα που υπάρχουν σε κάποιους επιμέρους παραγράφους μέσα στο νέο νομοσχέδιο.
Π.χ. Για την αδήλωτη εργασία – τις υπερωρίες κ.λ.π. πως θα γίνεται ο έλεγχος; Λέει, με επιτόπου ελέγχους, από ποιους, από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς που δεν υπάρχουν; Άρα αυτόματα ψηφίζουμε κάτι που γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι είναι ανεφάρμοστο, φάσκουν και αντιφάσκουν δηλαδή, ξέρετε μου θυμίζει μια πινακίδα σε κάποιο μαγαζί που λέει: χασαποταβέρνα ….. το φρέσκο ψάρι.
Για το καθημερινό φαινόμενο της απλήρωτης εργασίας τι κάνει το νομοσχέδιο;, το θέτει και αυτό σε αμφισβήτηση, γιατί αντί να πάει τον εργοδότη με την αυτόφωρη διαδικασία μια και έλεγχος μπορεί να γίνει εύκολα καθώς η πληρωμή γίνεται πλέον σε όλους μέσου τραπεζικού λογαριασμού, το νομοσχέδιο, τους στέλνει να τα βρουν στα δικαστήρια.
Γιατί λοιπόν το βάζει σε αμφισβήτηση;
και άλλες τέτοιες παραμέτρους, συνάδελφοι, που θα πρέπει να προσέξουμε.
Όχι φίλες και φίλοι, τα πράγματα είναι απλά. Ο νέος προς ψήφιση νόμος έχει έναν και μοναδικό στόχο, την κατάργηση στην πράξη, του δικαιώματος στη οργάνωση, στην συλλογικότητα, στην πάλη, στην διεκδίκηση, την κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία.
Γι’ αυτό το αυριανό συλλαλητήριο είναι σημαντικό και νομίζω ότι όλοι πρέπει να κάνουμε το κάτι παραπάνω και σήμερα και αύριο το πρωί.
Πρέπει να κάνουμε έστω και την τελευταία στιγμή κάθε δυνατή προσπάθεια για να έχουμε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ.
Να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι το νομοσχέδιο δεν θα περάσει και πολύ σωστά το ΠΑΜΕ πρότεινε 24 Πανελλαδική Απεργία την ημέρα κατάθεσης προς ψήφιση του νομοσχεδίου.
Μέχρι τότε, καθημερινή ενημέρωση στους χώρους δουλειάς, στα εργοστάσια, παντού, γιατί συνάδελφοι το δίκιο δεν χαρίζετε το κατακτάς μ αγώνα, συνεχής και καθημερινός λοιπόν αγώνας για να κατακτήσουμε το δίκιο μας.
Η εργοδοσία και οι κυβερνήσεις της, όπως και η σημερινή κυβέρνηση συριζα-ανελ προσπαθούν με κάθε τρόπο να βάλουν εμπόδια στην οργάνωση των εργαζομένων τη συλλογική πάλη και δράση τους, στο δικαίωμα στην απεργία. Αυτό το κάνουν γιατί γνωρίζουν καλά πως αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος που έχουν οι εργαζόμενοι για να υπερασπιστούν το δίκιο τους, να βελτιώσουν τη ζωή τους.
Στον αγώνα που δίνουμε στις επιχειρήσεις συμφερόντων ΖΟΥΡΑ έχουμε διαπιστώσει τα θετικά για τη ζωή μας αποτελέσματα αυτής της δράσης. Έχουμε επίσης βιώσει την επίθεση της εργοδοσίας στο σωματείο μας, στην οργάνωσή μας, γιατί ήταν εμπόδιο να αυξηθεί η εκμετάλλευση των εργαζομένων ώστε να αυξηθούν τα κέρδη της. Έχουμε διαπιστώσει πολύ καλά τίνος το μέρος υπερασπίζεται και η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ όπως φυσικά και οι προηγούμενες κυβερνήσεις.
Το επιχειρησιακό μας σωματείο ιδρύθηκε το 2012 με τη συμβολή του κλαδικού συνδικάτου της περιοχής και της ομοσπονδίας τροφίμων και ποτών. Τότε ήμασταν 6 μήνες απλήρωτοι, δεν πληρώνονταν υπερωρίες, νυχτερινά, χωρίς μέτρα υγιεινής και ασφάλειας. Καταπατούνταν το σύνολο των δικαιωμάτων μας. Η δράση που αναπτύχθηκε μέσα από την οργάνωσή μας άλλαξε την κατάσταση. Τα δεδουλευμένα πληρώθηκαν οι συνθήκες βελτιώθηκαν. Επειδή υπήρχε το σωματείο δεν πέρασαν μειώσεις, ενώ ως το πιο σημαντικό ζήτημα διαπιστώναμε ότι πλέον μας υπολογίζουν διότι κάτι τέτοιο δεν γίνονταν μέχρι τότε.
Στην πορεία η κατάσταση άλλαξε. Η εργοδοσία επεξεργάστηκε σχέδιο με τη συμβολή και άλλων βιομηχάνων του κλάδου που δεν ήθελαν αυτήν τη δράση για την αποτελούσε κακό παράδειγμα. Εξαπολύθηκε μία άνευ προηγουμένου επίθεση από την εργοδοσία που δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με τα δικαιώματα, πόσο μάλλον που σε όλες τις ομοειδείς επιχειρήσεις επικρατούσαν συνθήκες Μεσαίωνα παρόμοιες με αυτές που υπήρχαν πριν φτιαχτεί το σωματείο μας.
Σε απεργιακή κινητοποίηση τον Αύγουστο του 2015 κλήθηκαν σωματώδης άγνωστοι για να σπάσουν την απεργία. Την ίδια τακτική ακολούθησε η εργοδοσία και το καλοκαίρι που μας πέρασε για να σπάσει και πάλι την απεργία. Παράλληλα, απολύσεις, εκφοβισμός, τρομοκρατία. Η εργοδοσία έφτασε στο σημείο να συντάξει παραιτήσεις από το σωματείο και έστειλε διευθυντές και προϊσταμένους να μαζέψουν υπογραφές από τους συναδέλφους.
Αυτή είναι η δημοκρατία που υπερασπίζεται η κυβέρνηση. Η δημοκρατία των μπράβων, της τρομοκρατίας, των απολύσεων. Η δημοκρατία για τους λίγους που είναι δικτατορία για τους πολλούς. Τα μέτρα που σχεδιάζονται απέναντι στην οργάνωση, τη συνδικαλιστική δράση, απέναντι στο δικαίωμα στην απεργία, αυτήν τη συγκεκριμένη δημοκρατία των λίγων έχουν στόχο να ενισχύσουν.
Στις επιχειρήσεις συμφερόντων ζούρα σήμερα έχει επιστρέψει η απληρωσιά όπως και η καταπάτηση των δικαιωμάτων μας. Παρόλα αυτά η οργάνωσή μας, το σωματείο μας συνεχίζει να υπερασπίζεται εργασιακά δικαιώματα και βάζει εμπόδια στις ορέξεις της εργοδοσίας.
Σε αυτόν τον αγώνα που δίνουμε εδώ και περισσότερο από δύο χρόνια η κυβέρνηση και ο κρατικός μηχανισμός ήταν στήριγμα της εργοδοσίας. Από το 2015 έχουν γίνει τριμερής συνάντησεις στο υπουργείο όπου η εργοδοσία έφερε υποσχέσεις που δεν τήρησε. Ο τότε Υπουργός Εργασίας κ Κατρούγκαλος μέσα στη Βουλή υπερασπίστηκε επί της ουσίας την εργοδοσία απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση. Τον Μάιο του 2017 σε τριμερή συνάντηση στο Υπουργείο Εργασίας, παρουσία του γεν. γραμματέα του υπουργείου κ. Νεφελούδη, η εργοδοσία έφτασε στο σημείο να φέρει τις παραιτήσεις από το σωματείο που με εκβιασμούς και απειλές μάζευε από τους συναδέλφους χωρίς να έχει καμία επίπτωση. Μέχρι σήμερα έχουν γίνει καμιά δεκαριά συναντήσεις στο Υπουργείο Εργασίας όμως δεν έχει μπει φρένο στην επίθεση.
Από την άλλη εμείς που αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματά μας για να μπορέσουμε να ζήσουμε έχουμε επανειλημμένα οδηγηθεί στα κρατητήρια. Τον 10ο του 2015 συνελήφθησαν δύο εργαζόμενοι στο Σχηματάρι, τον 11ο του 2015 έγιναν 28 συλλήψεις στις εγκαταστάσεις στην Θεσσαλονίκη, τον 7ο του 2016 έγιναν συλλήψεις στην Αλεξανδρούπολη, φέτος το καλοκαίρι στο Προκόπι Ευβοίας. Εμείς που είμαστε απλήρωτοι, που δεν μπορούμε να ζήσουμε, συλλαμβανόμαστε, ενώ ο βιομήχανος που χρωστάει σε εκατοντάδες οικογένειες καταδικάζοντας μας, στη φτώχεια και την εξαθλίωση, κυκλοφορεί ελεύθερος και δεν τον πειράζει κανείς. Αυτός είναι ο νόμος και η τάξη της Κυβέρνησης.
Από όλον αυτόν τον μακρόχρονο αγώνα έχουμε διαπιστώσει ότι καλύτερες ημέρες είδαμε μόνο όταν πήραμε την κατάσταση στα χέρια μας όταν οργανωθήκαμε και διεκδικήσαμε. Στήριγμα μας ήταν το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, τα κλαδικά συνδικάτο στις περιοχές που είναι οι εγκαταστάσεις των επιχειρήσεων συμφερόντων ΖΟΥΡΑ, η Ομοσπονδία Τροφίμων – Ποτών, το ΠΑΜΕ. Από την άλλη ο εργοδοτικός – κυβερνητικός συνδικαλισμός ήταν εμπόδιο στον αγώνα μας. Αυτόν επικαλούνταν πολλές φορές η εργοδοσία για να μας παραδειγματίσει να απεμπολίσουμε τα δικαιώματά μας και να συμβιβαστούμε. Η απεργία ήταν το βασικό μας, το πιο ισχυρό όπλο, που έφερνε φόβο στην εργοδοσία. Έχουμε διαπιστώσει ότι εργοδοσία και κυβέρνηση είναι νύχι κρέας.
Τέτοια εμπειρία δεν θέλουν κυβέρνηση και εργοδοσία να αποκτούν οι εργαζόμενοι. Δεν θέλουν να διαπιστώνουμε τη δύναμη που έχουμε, δεν θέλουν να βγάζουμε συμπεράσματα. Αυτός είναι και ο λόγος που επιδιώκουν να βάλουν νέα εμπόδια στην οργάνωσή μας και τη δράση μας και στο δικαίωμα στην απεργία.
Όσα εμπόδια και να προσπαθήσουν να βάλουν έχουμε τη δύναμη να τα υπερπηδήσουμε, να τα ακυρώσουμε, να τα γκρεμίσουμε. Αυτό το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά και αυτό είναι που επιδιώκουν να εμποδίσουν με κάθε τρόπο. Στο στόχαστρό τους είναι τα ταξικά σωματεία, το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ. Οι άλλοι δεν τους εμποδίζουν.
Δεν πρέπει να περάσουν αυτές οι νέες ανατροπές που θα επιδιώξουν να υλοποιήσουν. Nα οργανώσουμε την πάλη μας, την αντίσταση μας, να προετοιμαστούμε από τωρα.
Συζητάμε σήμερα συνάδελφοι για το δικαίωμα στην απεργία και γενικά τις συνδικαλιστικές ελευθερίες που βρίσκονται διαρκώς σε αμφισβήτηση από την εργοδοσία και τα κόμματά της.
Η σημερινή εκδήλωση μάλιστα γίνεται σε περίοδο που κοντοζυγώνει νομοθετική παρέμβαση για τα παραπάνω, ως μια προσπάθεια να ενισχύσουν το προστατευτικό περιβάλλον προκειμένου να βαθύνει η εκμετάλλευση, πράγμα αναγκαίο για να προχωρήσει η κερδοφορία και η καπιταλιστική ανάπτυξη.
Θα μου επιτρέψετε όμως να σταθώ σε ένα ζήτημα σημαντικό, που κατά τη γνώμη μου χρειάζεται να λάβουμε υπόψη μας στον αγώνα που δίνουμε να εμποδίσουμε τις επερχόμενες εξελίξεις.
Σωστά προβάλλουμε το σύνθημα ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ, ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΠΑΛΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ, ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.
Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει ότι:
Υπάρχουν σε ισχύ περιορισμοί σε αυτά ακριβώς τα δικαιώματα, για παράδειγμα από την απαγόρευση να απεργούν τμήματα εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, ή την επιστράτευση εργαζομένων, μέχρι και την απαγόρευση απεργίας με πολιτικά αιτήματα. Άρα δεν πρέπει να περάσει στους εργαζόμενους ότι αυτήν την περίοδο θα γίνουν οι κοσμογονικές αλλαγές ενώ ως τώρα όλα ήταν ευνοϊκά για το κίνημα. Το αστικό κράτος κάθε φορά που έκανε μια παραχώρηση έβρισκε ένα αντίστοιχο αντίβαρο που να ακυρώνει ή να δυσκολεύει την προσπάθεια των εργαζομένων να ασκήσουν τα συνδικαλιστικά τους δικαιώματα. Αν αυτό κατανοηθεί, όχι μόνο δεν θα επικρατήσει ο εφησυχασμός σε ό,τι μέχρι σήμερα ισχύει, αλλά η οργάνωση της πάλης απέναντι σε τέτοιες μεθοδεύσεις θα είναι πιο ουσιαστική και διαρκής.
Και δεύτερο, τα τελευταία χρόνια –για να μην πω πάντα- οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, το κράτος και οι μηχανισμοί του έβρισκαν και βρίσκουν τρόπους και μεθόδους να ακυρώνουν ακόμη και δικαιώματα που θεσμικά κατοχυρώθηκαν από συνθήκες, νόμους ή και το ίδιο το Σύνταγμα. Θέλω να πω δηλαδή ότι ακόμη και στα χρόνια μεγάλων εργατικών κατακτήσεων, ή μετά από αυτά, τίποτε από όσα παλεύουμε δεν ήταν και δεν είναι κατοχυρωμένο, ή απριόρι κατακτημένο.
Και δεν μιλώ για χώρους ή κλάδους που δεν υπάρχει, ή υπάρχει μικρός βαθμός οργάνωσης των εργαζομένων, αφού η επίθεση μεγαλώνει όπου ο αγώνας δυναμώνει, όταν η αντίσταση γίνεται οργανωμένα, όσο τα αιτήματα αγγίζουν όλο και περισσότερο την αιτία της χειροτέρευσης της ζωής της εργατικής οικογένειας.
Υπάρχει πείρα κι αυτή θέλει να αξιοποιήσουμε. Πείρα αρνητική και θετική, που όμως επιβεβαιώνει την ανάγκη όχι μονάχα να ανταλλάξουμε απόψεις, αλλά να εντείνουμε τις προσπάθειες να οργανωθεί η εργατική τάξη στα συνδικάτα, ως μόνο πραγματικό αντίβαρο στην επίθεση που δεχόμαστε.
Στον τουρισμό, παρότι υπήρχαν τις δυο τελευταίες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα αρκετά σωματεία, τόσο σε επίπεδο νομού, όσο και σε επίπεδο επιχείρησης, όταν μετά την ίδρυση του ΠΑΜΕ πιο συντονισμένα και με μεγαλύτερη ένταση κάναμε βήματα να μεγαλώσει η οργάνωση του κλάδου, αντιμετωπίσαμε τη λυσσαλέα αντίδραση της εργοδοσίας να παρέμβει με κάθε τρόπο και μέσο, ώστε να μην έχουμε πόδια σε μεγάλους χώρους, να μην ανοίγουν ζητήματα και διεκδικήσεις. Χαρακτηριστικά να αναφέρω τις προσπάθειες της μεγαλοεργοδοσίας να μην απεργήσουμε κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, όπου επιστρατεύτηκαν τα δικαστήρια στο όνομα του εθνικού συμφέροντος. Αν δεν είχαμε τότε αποφασίσει να μην κάνουμε πίσω, αν δεν είχε συνολικά το ταξικό κίνημα σταθεί στο πλάι του σωματείου ξενοδοχοϋπαλλήλων, αν δεν σπάγαμε τους φόβους ότι διαπράττουμε αδίκημα και θα το πληρώσουμε, δεν θα είχε κουνηθεί ούτε φυλλαράκι.
Μια φορά μάλιστα επιστράτευσαν ημέρα Σάββατο δικαστή από την εξοχική του κατοικία για να βγάλει παράνομη μια απεργία.
Αλλά κι αργότερα, παρά το κατακτημένο δικαίωμά μας να συστήνουμε σωματεία σε μεγάλους χώρους, έβαλαν λυτούς και δεμένους να το εμποδίσουν. Οι εργοδότες πέρα από την τρομοκρατία που ασκούσαν, άλλαζαν τα ΑΦΜ των εταιρειών, έβρισκαν νομικά τερτίπια να μην συστήνουν οι εργάτες οργανώσεις. Αν εμείς τότε μέναμε στο γράμμα του νόμου και δεν επιμέναμε να πείθουμε για την αναγκαιότητα της οργάνωσης θα κυριαρχούσε η απογοήτευση και το πισωγύρισμα. Σήμερα η Αττική έχει πάνω από 20 επιχειρησιακά σωματεία, των οποίων η πλειοψηφία αποτελεί τα πόδια του Συνδικάτου Επισιτισμού Τουρισμού.
Κι όπου όλες οι μεθοδεύσεις του αποτυγχάνουν επιστρατεύουν τα στηρίγματά τους μέσα στο ίδιο το κίνημα. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι εργατοπατέρες της δικής μας Ομοσπονδίας που νόθα πλειοψηφούν, ανοιχτά έδιναν εντολή σε ξενοδόχους να μην επιτρέπουν την περιοδεία μελών της Ομοσπονδίας εκλεγμένους με το ΠΑΜΕ, με το επιχείρημα ότι δεν εκπροσωπούμε νόμιμα την δευτεροβάθμια οργάνωση. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να προσφύγουν μαζί με την εργοδοσία στο δικαστήριο να εμποδίσουν νόμιμα κηρυγμένη απεργία από το Συνδικάτο, σε έναν από τους μεγαλύτερους χώρους, στον Αστέρα Βουλιαγμένης, για να περάσουν 350 απολύσεις εργαζομένων. Αλλά και τότε πίσω δεν κάναμε. Συνεχίσαμε την προσπάθεια να πάρουν οι συνάδελφοι πάνω τους το δικαίωμα να απεργήσουν, σμπαραλιάζοντας τις αποφάσεις των δικαστηρίων.
Θέλω να καταλήξω με ένα τελευταίο παράδειγμα, πρόσφατο, που δείχνει την διασύνδεση των μηχανισμών καταστολής, του κράτους, της εργοδοσίας και των εργοδοτικών συνδικαλιστών. Η προσπάθεια που γίνεται από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ στην Ρόδο να οργανώσουμε ένα-ένα τα μεγάλα ξενοδοχεία, αφού το κλαδικό σωματείο κατάντησε παράρτημα της Ένωσης Ξενοδόχων, συνάντησε πρωτοφανείς μεθοδεύσεις. Προσπάθησαν σε ξενοδοχείο που συστήσαμε επιχειρησιακό σωματείο να το διαλύσουν, αμέσως μόλις η ΓΣ των εργαζομένων αποφάσισε να βάλει ζήτημα υπογραφής ΣΣΕ, σε ένα νησί που κυριαρχούν οι Ενώσεις προσώπων και τα 586 ευρώ μικτά. Ο δε τρόπος καταδεικνύει ότι δεν υπάρχει όριο που να μην διστάσουν να περάσουν. Ξεκίνησε η πολυεθνική που διαχειρίζεται το ξενοδοχείο με απειλές και εκβιασμούς να πείσει εργάτες να διαγραφούν από το σωματείο. Όταν η προσπάθεια δεν είχε τα αποτελέσματα που προσδοκούσε επιστράτευσε άλλα μέσα. Έστελνε εργαζόμενους στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής να βεβαιώσουν το γνήσιο της υπογραφής τους σε δήλωση διαγραφής που τους είχε ετοιμάσει. Κι όταν κι αυτό δεν έφτανε ήρθε αστυνόμος μέσα στο χώρο δουλειάς για να επισπεύσει τη μεθόδευση.
Φυσικά το σωματείο δεν έμεινε με τα χέρια κάτω, αλλά νομίζω ότι πρέπει να αναδεικνύουμε σε κάθε ευκαιρία τί κάνουν και πώς χρειάζεται εμείς να απαντούμε, γιατί έχουν όσους τρόπους τους δίνει η εξουσία του κεφαλαίου πάνω στις ζωές μας.
Συνάδελφοι δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το εργατικό κίνημα έχει βρεθεί σε πολύ χειρότερες καταστάσεις, αλλά έχει όχι μόνο καταφέρει να αντισταθεί και να νικήσει, αλλά να μας αφήσει και πολύτιμη πείρα. Κι ενώ μπορεί κανείς να κουβεντιάσει τρόπους και τακτικές, νομίζω ότι πρέπει να επικεντρώσουμε στο κύριο: Να μην μείνει εργάτης που να μην γνωρίζει το σωματείο του και τί είναι αυτό. Σήμερα έχουμε βάσεις και θεμέλια καλά σε πολλούς κλάδους και χώρους, χωρίς όμως να αρκούν για να αντιμετωπιστεί μια επίθεση τέτοιας σφοδρότητας. Άρα δεν υπάρχουν περιθώρια για αναμονή, ή ελπίδα να καθυστερήσει έστω η προσπάθεια να μας πετάξουν έξω από σωματεία, να διαλύσουν οργανώσεις, να τις καταντήσουν μαγαζάκια της εργοδοσίας. Δεν έχουν σκοπό να κάνουν πίσω. Τους χρειάζεται αυτή η εξέλιξη τώρα, όσο ποτέ.
Κι από την άλλη δεν υπάρχει αστική πολιτική δύναμη που να έχει αναστολές για αυτό το σκοπό. Θέλουν γρήγορα και άμεσα να τελειώνουν, πριν η επόμενη βάρδια της εργατικής τάξης αποκτήσει επαφή με το ταξικό κίνημα.
Επομένως έχουμε ένα καθήκον που καθόλου δεν ξεχωρίζει από αυτό της οργάνωσης της πάλης για όλα τα μεγάλα ζητήματα που είναι ανοιχτά, τα μέτωπα πάλης που προβάλλουμε και παλεύουμε. Αλλιώς πώς να παλέψεις για ΣΣΕ αν δεν έχεις, όχι μόνο, σωματείο, αλλά τέτοιο που να λειτουργεί με όρους ανασύνταξης;
Είναι καθήκον μας να περάσουν τα συμπεράσματα της 4ης Πανελλαδικής μας συνδιάσκεψης γρήγορα προς τα κάτω.
Είναι η ώρα να μην μείνει η αλληλεγγύη και η στήριξη όσων σωματείων είναι υπό διωγμό στα χαρτιά ή να εξαντλούνται σε μια ανακοίνωση.
Χρειάζεται να εκμεταλλευτούμε την υποδομή που έχουμε για να αναδειχτεί πιο καλά η ενότητα της τάξης μας. Να φτάνει η δράση του κάθε σωματείου παντού, να γνωρίζει καθένας από μας τί γίνεται στους χώρους.
Να απαντιούνται την ίδια στιγμή οι επιθέσεις της εργοδοσίας.
Να μην μένουμε στην καταγγελία της κυβέρνησης και των μηχανισμών της, αλλά να τους στριμώχνουμε καθημερινά με παρεμβάσεις σε όλα τα επίπεδα και με όλες τις μορφές.
Θα έλεγα να εντείνουμε τις προσπάθειες να αλλάξουμε συσχετισμούς, αλλά ακόμη κι αυτό συνάδελφοι δεν είναι ξέχωρο με τα παραπάνω, γιατί πώς θα σε εμπιστευτεί ο εργάτης αν δεν σταθείς πλάι του, αν δεν αποκαλύπτεις το σκοπό του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, κι όχι να στέκεσαι σε στείρες αναφορές. Είναι δύσκολο γιατί χρειάζεται καθημερινή φροντίδα να παρακολουθείς τις ενέργειές του, να βλέπεις πίσω από τα λόγια και τα γραπτά του, να βάζεις σωστά σε αντιπαράθεση τα δικά σου αιτήματα. Εν τέλει, να μην αφήνεις για αργότερα το δικό μας στρατηγικό στόχο, την απαλλαγή μας από τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Τέλος, χρειάζεται η σημερινή εκδήλωση, όσα ειπωθούν να αποτελέσουν βάση για αντίστοιχες εκδηλώσεις σε κάθε κλάδο, σε κάθε χώρο δουλειάς και να επανέλθουμε πιο έτοιμοι να δώσουμε απάντηση σε αυτούς που νομίζουν για μια ακόμη φορά ότι θα απαλλαγούν από το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα.
