Η 4^η Συνδιάσκεψη έρχεται να επιβεβαιώσει την ιστορικής σημασίας απόφαση για την εργατική τάξη της χώρας και όχι μόνο, που πήραν πρωτοπόροι – εργαζόμενοι συ συνδικαλιστές πριν από 17 χρόνια να ξεπεράσουν τις συμβιβασμένες ηγεσίες στο συνδικαλιστικό κίνημα, μια ανάγκη που γέννησε το ΠΑΜΕ.

Η εισήγηση αυτή είναι μπούσουλας για κάθε συνδικαλιστή που δεν είναι ξεπουλημένος, που είναι τίμιος και θέλει να παλέψει για την τάξη του.

Υποχρέωσή μας όμως είναι να την εξειδικεύσουμε στα σωματεία μας, τα εργατικά κέντρα και τις ομοσπονδίες, παίρνοντας υπόψη ιδιαίτερα ζητήματα, υποχρέωσή μας να την κάνουμε δίφραγκα στον κάθε εργαζόμενο.

Συνάδελφοι, προέρχομαι από το χώρο του Μαρινόπουλου, που ήταν στην επικαιρότητα το προηγούμενο διάστημα, όχι για τους 12.000 εργαζόμενους, αλλά για το πώς ο καπιταλιστής Μαρινόπουλος θα αυξήσει την κερδοφορία του με τα όπλα που του δίνει η κυβέρνηση της «ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» σε συνέχεια των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Τα πανηγύρια της κυβέρνησης περί βελτίωσης των οικονομικών δεικτών και για τη «δίκαιη ανάπτυξη», οι εξελίξεις στην αλυσίδα των σούπερ μάρκετ Μαρινόπουλος ήρθαν να μας υπενθυμίσουν ότι καπιταλιστική ανάπτυξη και ευημερία για τους εργαζόμενους δεν πάνε μαζί.

Όλα τα προηγούμενα χρόνια αξιοποίησε όλο το αντεργατικό οπλοστάσιο που είχε στα χέρια του – 1000δες απολύσεις – μειώσεις – κόψιμο επιδομάτων. Σ΄ αυτή τη φάση βλέποντας πως δεν έχει τα επιθυμητά κέρδη στον τομέα των σούπερ μάρκετ, μεταφέρει τα κεφάλαιά του στον κλάδο του φαρμάκου.

Όλα τα παραπάνω μείωναν το επίπεδο ζωής των εργαζομένων όλο και περισσότερο, δεν τα έβγαζαν πέρα. Με αποκορύφωμα την αίτηση πτώχευσης και την απληρωσιά.

Είναι αυτά από μόνα τους ικανά να ξεσηκώσουν τους εργαζόμενους;

Όχι.

Απαιτήθηκε από τις ταξικές δυνάμεις, από πρωτοπόρους εργαζόμενους που μπορεί ηλικιακά να ήταν μικροί, αλλά έχουν όπλο τους τις αποφάσεις της 1^ης, της 2^ης, της 3^ης Συνδιάσκεψης.

Έχουν όπλο τους την ιστορία τουπαγκόσμιου και του εγχώριου ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Έχουν όπλο τους τις σύγχρονες ανάγκες της τάξης τους και βλέπουν ξεκάθαρα τον εχθρό τους εργοδοσία – κυβέρνηση – εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό – τις ενώσεις των ιμπεριαλιστών.

Απαιτήθηκε από τις ταξικές δυνάμεις να έχουν καθημερινή επαφή με τους εργαζόμενους με ατομική και συλλογική συζήτηση. Για να προσπεράσουν οι συνάδελφοί μας δυσκολίες και να κάνουν το βήμα να μπουν στον αγώνα.

Απαιτήθηκε να απαντήσουμε σε ιδεολογήματα που τσακίζουν τη συνείδηση του εργάτη σε κάθε κλάδο. Καλός ή κακός εργοδότης. Υγιής ανάπτυξη. Τίμιος καπιταλιστής και λαμόγιο καπιταλιστής. Να σπάσουμε την τρομοκρατία και το φόβο απόλυσης. Να αντιμετωπίσουμε το χαμήλωμα του πήχη και της λογικής «δουλίτσα να έχουμε».

Απαιτήθηκε να βρούμε απάντηση στο ιδεολογικό τσάκισμα της συνείδησης των εργαζομένων που προσέφερε η «κυβέρνηση της Αριστεράς» στα Αφεντικά. Χρειάστηκε να συγκρουστούμε με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό σε επιχειρησιακό σωματείο και Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων.

Όλη αυτή η δουλειά ήταν πρόπλασμα που στην κρίσιμη στιγμή στην αίτηση πτώχευσης της εταιρίας και στα φαινόμενα απληρωσιάς, έδωσε το έναυσμα για το στήσιμο επιτροπών αγώνα.

Οργάνωση της πάλης δηλαδή από τα μέσα και από τα κάτω, ανάγκη που γεννήθηκε για να ξεπεραστούν τα εμπόδια που έβαλε το επιχειρησιακό σωματείο.

ΠΩΣ ΣΤΗΣΑΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ

Χρεώθηκαν τα μέλη των Δ.Σ. των κλαδικών σωματείων με στήριξη και άλλων σωματείων που κινούνται σε ταξική κατεύθυνση, αλλά και των λαϊκών επιτροπών στα καταστήματα με ένα κείμενο που ήταν βάση για να συγκαλεστεί Γενική Συνέλευση και θα εξέλεγε επιτροπή αγώνα 3 ατόμων που θα είχε την ευθύνη του καταστήματος, σε σύνδεση με τι κλαδικό σωματείο. Έτσι και έγινε σε κάποια καταστήματα κιόλας υπέγραψαν 20-30 εργαζόμενοι όπως στο κατάστημα της συναδέλφισσας Αγγελικής, που μέχρι τότε δεν ήταν καν γραμμένη στο σωματείο και σήμερα βρίσκεται εδώ ανάμεσά μας, ως αντιπρόσωπος στην 4^η Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ.

Οι επιτροπές αγώνα οργάνωσαν με τη στήριξη των κλαδικών σωματείων και μαζί με το επιχειρησιακό σωματείο εργαζομένων Θεσσαλονίκης 2 μεγάλες κινητοποιήσεις (4ωρη, απεργία), με κοντά στους 1000 απεργούς πανελλαδικά, με αιτήματα που ερχόντουσαν σε σύγκρουση με την εργοδοσία και την κυβέρνηση.

Οι επιτροπές αγώνα ανέλαβαν πρωτοβουλίες πέρα από τα καταστήματα τους, ανέλαβαν να ενημερώσουν και να οργανώσουν και άλλα μαγαζιά. Έβγαλαν ιδίοις όμμασι συμπεράσματα για το ρόλο της κυβέρνησης, με τις συναντήσεις που είχαμε με τον υπουργό εργασίας και τον Γενικό Γραμματέα του υπουργείου. Ήταν εργαζόμενοι που η πλειοψηφία τους είχαν ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ.

Συνεδριάζαμε, βάζοντας και άλλα ζητήματα για να μαζικοποιηθεί η δουλειά μας π.χ. Να μην κοπούν σε κανένα εργαζόμενο οι παροχές ΔΕΚΟ, να μην πληρώνουν κόμιστρα στις συγκοινωνίες και εκεί οι κυβερνητικοί φορείς ήταν αποκαλυπτικοί. Την ώρα που κόβουν το ρεύμα σε εργάτες και λαϊκές οικογένειες, ο καπιταλιστής Μαρινόπουλος χρώσταγε 35 εκατομμύρια για τα καταστήματά του. Την ώρα που κόβουν συντάξεις και παροχές υγείας με πρόσχημα το χρέος, παραδέχτηκαν ότι για διευκόλυνση του καπιταλιστή δεν του παίρνουν εισφορές από τον Απρίλη.

Σήμερα έχουμε μπει σε νέα φάση, η δήθεν εξυγίανση που είναι στη φάση των δικαστηρίων, με την προοπτική εξαγοράς από τον όμιλο Σκλαβενίτη. Αυτό έχει οδηγήσει τους εργαζόμενους σε εφησυχασμό, παρόλο που η πλειοψηφία των καταστημάτων είναι άδεια.

Οι επιτροπές αγώνα είναι σε εμβρυακή κατάσταση, με διαφορετικό επίπεδο συνείδησης ανά εργαζόμενο, άλλοι κάνουν βήματα μπρος και άλλοι πίσω.

Απαιτείται λοιπόν σε αυτή τη φάση να ανοίγουμε και ζητήματα που άπτονται των Συλλογικών Συμβάσεων, τα νέα αντιλαϊκά μέτρα, ώστε να μην εγκλωβίζεται μόνο στο ζήτημα της απληρωσιάς ή του εκάστοτε προβλήματος που σκάει.

Κρατάμε τις περίπου 100 νέες εγγραφές σε επίπεδο Αττικής. Την πολύτιμη εμπειρία που απέκτησαν οι εργαζόμενοι. Το νέο αίμα που μπαίνει μπροστά στην πάλη για δουλειά με δικαιώματα στην ανασύνταξη του κινήματος.

Από το βήμα της σημερινής συνδιάσκεψης, οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ στην Πρέβεζα, το ταξικό κίνημα της περιοχής, υψώνουμε τη γροθιά μας και στέλνουμε τους αγωνιστικούς μας χαιρετισμούς στην Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ, στα εκατοντάδες σωματεία, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα, που όλο το προηγούμενο διάστημα κουβέντιασαν πλατιά στους χώρους δουλειάς, συζήτησαν, αποφάσισαν και έστειλαν σήμερα εδώ, πάνω από 1.000 αντιπροσώπους, σε μια πρωτόγνωρη διαδικασία, σε ένα πρωτόγνωρο σταθμό για το εργατικό – λαϊκό κίνημα στη χώρα μας, που είμαστε σίγουροι ότι θα μας ανοίξει νέες προοπτικές το επόμενο χρονικό διάστημα.

Χαιρετίζουμε αγωνιστικά και διεθνιστικά τους συναδέλφους από τις ξένες αντιπροσωπείες και τους στέλνουμε μήνυμα ταξικής ενότητας της παγκόσμιας εργατικής τάξης: προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε.

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,

Το ΠΑΜΕ ιδρύθηκε πριν από 17 χρόνια, μέσα στις στάχτες του ιμπεριαλιστικού πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, ως ώριμο τέκνο της ανάγκης του εργατικού-λαϊκού κινήματος να αναζωογονηθεί, να ανασυντάξει τις δυνάμεις του, να πατήσει γερά στα πόδια του, να μπει σε πιο στέρεες βάσεις, σε γραμμή ρήξης και ανατροπής με τον πραγματικό μας αντίπαλο: τους μονοπωλιακούς ομίλους, το κεφάλαιο και την εξουσία του, τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις και τα κόμματα που στηρίζουν το αστικό κράτος, τους βαστάζους τους στο κίνημα, τους κυβερνητικούς και εργοδοτικούς συνδικαλιστές, τις ιμπεριαλιστικές τους ενώσεις, την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ.

Όλα αυτά τα χρόνια, τα στελέχη και τα μέλη του ΠΑΜΕ σταθήκαμε σταθερά και αταλάντευτα, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, στο πλευρό του εργάτη, του μισθωτού, του άνεργου, του συνταξιούχου, σε κάθε πρόβλημα τους, μικρό ή μεγάλο. Αγωνιστήκαμε για την επίλυσή τους, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τις αιτίες τους, δείχνοντας το δρόμο, τη διέξοδο, την προοπτική για το μέλλον. Αναπτύξαμε κοινές αγωνιστικές δράσεις με τους αυτοαπασχολούμενους, τη φτωχομεσαία αγροτιά, τους νέους και τις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών, σε κατεύθυνση ενάντια στα μονοπώλια και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Προσπαθήσαμε να ξεπεράσουμε τις όποιες αδυναμίες στην οργάνωση και τη δράση μας. Δεν τα διπλώσαμε, δε φοβηθήκαμε, παρά τις αντιξοότητες και τους αρνητικούς συσχετισμούς, παρά τον βρώμικο πόλεμο και την ανελέητη επίθεση του αστικού κράτους και της καπιταλιστικής εργοδοσίας, των μηχανισμών καταστολής, της ναζιστικής – εγκληματικής Χρυσής Αυγής.

Για όλα αυτά, το ΠΑΜΕ έχει κερδίσει το κύρος και την εκτίμηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων. Γνωρίζουν ότι σε μας θα βρουν το αποκούμπι τους, το απάνεμο λιμάνι τους, ότι θα σταθούμε στο πλευρό τους, χωρίς ταμπέλες και διαχωρισμούς. Αυτά αποδεικνύονται καθημερινά σε κάθε κλάδο, σε κάθε χώρο δουλειάς.

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

Μας λένε: τίποτε δε γίνεται, μην αντιδράτε, καθίστε στη γωνιά σας να περιμένετε τη σφαγή σας.

Εμείς τους απαντάμε: με οργάνωση παντού, θα ‘ρθουν τα πάνω κάτω. Σε κάθε επιχείρηση, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο. Δεσμευόμαστε σήμερα από εδώ να δώσουμε ακόμα πιο δυναμικά τη μάχη και τον αγώνα για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, για το σωστό προσανατολισμό του, για σωματεία ταξικά, με γνώση των επιμέρους προβλημάτων, με εξειδικευμένο σχέδιο δράσης και αιτήματα προσαρμοσμένα στις ιδιαιτερότητες του κάθε χώρου δουλειάς. Για σωματεία μαζικά, με ενεργή συμμετοχή όλων των εργαζομένων, καρφί στην καρδιά της εργοδοσίας.

Αυτό τον αγώνα δίνουμε καθημερινά στο χώρο των ΟΤΑ στην Πρέβεζα. Σ΄ αυτό τον αγώνα απευθύνουμε κάλεσμα συστράτευσης σε κάθε εργαζόμενο, σε κάθε τίμιο συνδικαλιστή, σε όσους λένε ότι δεν πάει άλλο, που πονάνε το κίνημα, που θέλουν να αλλάξουν αυτή την κατάσταση. Ακόμα και να μη συμφωνούνε σε όλα μαζί μας, τους καλούμε να βγάλουν συμπεράσματα, να σηκώσουν ψηλά τη σημαία των ταξικών τους συμφερόντων, να συμπορευτούν με μας.

Συνεχίζουμε με περισσότερη πείρα και εφόδια μετά τη συνδιάσκεψη αυτή. Ακόμη πιο μαχητικά και αποφασιστικά ο καθένας από το δικό του μετερίζι, στο δρόμο της ελπίδας και της ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής. Για την ανάκτηση των απωλειών, για μια ζωή με δικαιώματα, που θα ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες μας. Για μια ανάπτυξη φιλολαϊκή, για μια άλλη κοινωνία. Το χρωστάμε στους εαυτούς μας, το χρωστάμε στα παιδιά μας, στους νεκρούς της τάξης μας. Είμαστε πολλοί, έχουμε το δίκιο με το μέρος μας, έχουμε πίστη και γνώση ότι θα τα καταφέρουμε. Μέχρι το τέλος του δρόμου, την τελική νίκη, το ξέφωτο.

Γεια σας.

Χαιρετίζουμε τις εργασίες της 4ης πανελλαδικής συνδιάσκεψης του ΠΑΜΕ που αποτελούν σημαντικό βήμα για την ανασύνταξη του κινήματος, σημαντικό γεγονός για τους εργαζόμενους που μέσα από μαζικές διαδικασίες εξέλεξαν αντιπροσώπους για να ενισχύσουν την οικοδόμηση ενός μαχητικού – ταξικού κινήματος ελπίδας και ανατροπής.

Στον κλάδο μας, τους εργαζόμενους στην τοπική διοίκηση, σχεδόν σε όλα τα σωματεία που ελέγχουμε πάρθηκαν αποφάσεις συμμετοχής στη συνδιάσκεψη και εκλέχθηκαν αντιπρόσωποι από μαζικές Γενικές Συνελεύσεις. Σε όσα σωματεία δεν κάναμε Γενικές Συνελεύσεις, κυρίως στην περιφέρεια, όπου υπάρχουν δυσκολίες, λόγω των απομακρυσμένων χώρων δουλειάς, γυρίσαμε χώρο του χώρο, με συγκεντρώσεις σε αμαξοστάσια, κήπους, δημαρχεία. Σε κάποια σωματεία που δεν έχουμε την πλειοψηφία με παρεμβάσεις μας στα ΔΣ καταφέραμε να πάρουμε αποφάσεις παρακολούθησης της συνδιάσκεψης.

Τα υλικά, ανακοινώσεις – αφίσες του ΠΑΜΕ για τη συνδιάσκεψη, μοιράστηκαν εκτεταμένα στους δήμους όλης της χώρας και άνοιξε πλατιά συζήτηση με τους εργαζόμενους για τη δράση και το ρόλο του ΠΑΜΕ. Γενικά είμαστε ικανοποιημένοι από το άνοιγμα που πραγματοποιήθηκε, από τη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στη συζήτηση για το κίνημα που χρειαζόμαστε, την ανάδειξη του ΠΑΜΕ ως μέτωπου συσπείρωσης πρωτοπόρων συνδικαλιστών, πρωτοβάθμιων σωματείων, εργατικών κέντρων και ομοσπονδιών. Μέσα από τις διαδικασίες αναδείχθηκαν και αδυναμίες τις οποίες καλούμαστε να αντιπαλέψουμε το επόμενο διάστημα. Θα μπορούσαμε και καλύτερα.

Το διάστημα της καπιταλιστικής κρίσης, ανεξάρτητα από τα κόμματα που βρέθηκαν στη διακυβέρνηση της αστικής εξουσίας , οι εργαζόμενοι του κλάδου μας είδαν τους μισθούς τους να μειώνονται κατά 40%. Παράλληλα η υλοποίηση από την τοπική διοίκηση της μεταρρύθμισης του Καλλικράτη οδήγησε – επιτάχυνε τις αρνητικές για τα εργασιακά δικαιώματα εξελίξεις, για τις οποίες έγκαιρα και με συνέπεια είχαν προειδοποιήσει οι ταξικές δυνάμεις. Ενισχύθηκαν οι ιδιωτικοποίησης δημοτικών υπηρεσιών, με έμφαση στις κερδοφόρες για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους υπηρεσίες, όπως η καθαριότητα. Ενισχύθηκαν δραματικά οι ελαστικές μορφές εργασίας. Αποδείχθηκε στην πράξη ότι οι Δημοτικές Αρχές των κομμάτων της αστικής τάξης χρησιμοποιούν τους δήμους ως δοκιμαστικούς σωλήνες για την εφαρμογή κάθε νέας αντεργατικής νομοθεσίας για τις ελαστικές σχέσεις εργασίας. Παράλληλα ενισχύθηκε η ανταποδοτικότητα με αποτέλεσμα οι λαϊκές οικογένειες στους δήμους να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να πληρώσουν στοιχειώδεις κοινωνικές υπηρεσίες όπως οι παιδικοί σταθμοί, η άθληση και ο πολιτισμός. Γενικά η μεταρρύθμιση του και Καλλικράτη ενίσχυσε τη λειτουργία των δήμων ως επιχειρήσεων.

Οι ταξικές δυνάμεις στους δήμους είχαν να αντιμετωπίσουν την διασπαστική και εκφυλιστική δράση της εργοδοτικής κυβερνητικής πλειοψηφίας στην ομοσπονδία (ΠΟΕ ΟΤΑ). Η ηγεσία της αναλαμβάνοντας δήθεν αγωνιστικές πρωτοβουλίες, μακριά από μαζικές διαδικασίες συμμετοχής των εργαζομένων, αλλά στην λογική των παρεμβάσεων από τα πάνω, με ακτιβισμό της μειοψηφίας και μαεστρία στον εκφυλισμό κάθε αγωνιστικής διάθεσης, επιχείρησε να συσκοτίσει το χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης και πρόσδεσε την συνδικαλιστική της δράση στην εναλλαγή των αστικών κομμάτων εξουσίας. Με την ίδια ευκολία και τις ίδιες μεθόδους με τις οποίες στήριξε την ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ σε κυβέρνηση, στήριξε και την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια στιγμή συστηματικά αφήνει εκτός συζήτησης τον πραγματικό εχθρό των εργαζομένων, τον καπιταλισμό, τα μονοπώλια και τις ιμπεριαλιστικές τους ενώσεις. Στο πιο κρίσιμο θέμα, την ενότητα της εργατικής τάξης, η θέση της ταυτίστηκε με τα συμφέροντα της εργοδοσίας που θέλει τους εργαζόμενους διασπασμένους, χωρίς συμμετοχή στα συνδικάτα, αποκλείοντας όλους τους εργαζόμενους με ελαστικές μορφές εργασίας από τη δύναμη της.

Αντιμέτωπες με αυτή την κατάσταση οι ταξικές δυνάμεις έδωσαν σκληρές μάχες τόσο με τις κυβερνήσεις και τις δημοτικές αρχές των αστικών κομμάτων, όσο και με τον κυβερνητικό εργοδοτικό συνδικαλισμό. Με κεντρικό σύνθημα την μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, με το πλαίσιο πάλης του ΠΑΜΕ εξειδικευμένο στο κλάδο, καταφέραμε να μαζικοποιήσουμε τη δράση μας, να αυξήσουμε τη συμμετοχή των εργαζομένων στις κάθε είδους κινητοποιήσεις, να σημαδέψουμε τον πραγματικό εχθρό των εργαζομένων. Δώσαμε σκληρό αγώνα για την ενότητα των εργαζομένων, εγγράφοντας όλους τους εργαζόμενους με ελαστικές μορφές εργασίας με πλήρη δικαιώματα στα σωματεία τα οποία έχουμε την πλειοψηφία, δίνοντας τους δικαίωμα ψήφου στις εκλογές για την ομοσπονδία, ενώ δεν κάναμε πίσω ούτε όταν άρχισαν οι συστηματικοί αποκλεισμοί πρωτοπόρων σωματείων από τα συνέδρια της ΠΟΕ – ΟΤΑ. Οξύναμε την αντιπαράθεση αποχωρώντας από το προηγούμενο συνέδριο, χωρίς να νοιαζόμαστε για τις καρέκλες, μπροστά στο διακύβευμα, την ενότητα της εργατικής τάξης. Σήμερα, ως δεύτερη πλέον δύναμη στην ΠΟΕ – ΟΤΑ, δίνουμε την ίδια μάχη ενόψει του καταστατικού της συνεδρίου

Παράλληλα, η δημιουργία κλαδικών συνδικάτων, ποδιών του ΠΑΜΕ, σε Αττική, Πάτρα, Λάρισα, Βόλο και Άρτα ενίσχυσε την ικανότητα παρέμβασης των ταξικών δυνάμεων στο κίνημα, συσπείρωσε νέους εργαζόμενους με την εγγραφή όλων των εργαζομένων με ελαστικές μορφές εργασίας, βελτίωσε την δυνατότητα οργάνωσης κινητοποιήσεων και συντονισμού της δράσης των ταξικών δυνάμεων. Με καλή εκλαΐκευση της γραμμής μας, με συνθήματα που πυροδότησαν τους αγώνες και ανέδειξαν τις δύο γραμμές στο κίνημα, όπως π.χ. ή με τις γραβάτες ή με τους εργάτες, κάτω τα ξερά σας από τα βαρέα και ανθυγιεινά κτλ. οργανώσαμε σημαντικούς αγώνες και πετύχαμε αρκετές μικρές νίκες, όπως η παρεμπόδιση, προς το παρόν, της κατάργησης των βαρέων και ανθυγιεινών στο κλάδο, η αναβάθμιση των μη μισθολογικών δικαιωμάτων των εργαζομένων με προγράμματα του ΟΑΕΔ στο επίπεδο των μονίμων, η εκδίωξη των ΜΚΟ από τα προγράμματα και πρόσφατα η παράταση των συμβάσεων των ορισμένου χρόνου συναδέλφων μέχρι το τέλος 2017. Όλα αυτά με σοβαρή οργανωτική δουλειά, επιτροπές αγώνα πλάι στα σωματεία μας και μαζικότατες κινητοποιήσεις για τις σημερινές συνθήκες, 700 – 800 ανθρώπων ακόμα και το Σεπτέμβρη του 2015, μόλις δηλαδή είχε επανεκλεγεί η συγκυβέρνηση ΑΝΕΛ – ΣΥΡΙΖΑ.

Αναπτύξαμε δράσεις με τη διεθνή κλαδική του Δημοσίου, όπως η παγκόσμια ημέρα κινητοποιήσεων ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, ενώ έχουμε την ευθύνη για την Ευρώπη.

Το επόμενο διάστημα πρέπει ποιο αποφασιστικά να αναμετρηθούμε και με τις αδυναμίες μας, όπως το γεγονός ότι έχει κολλήσει η διεύρυνση των μελών στα κλαδικά συνδικάτα. Δεν πάμε θαρρετά να ζητήσουμε εγγραφές. Εκεί που οργανωμένα το κάνουμε, όπως πχ στη Θεσσαλονίκη με τους συναδέλφους συμβασιούχους είδαμε 500 νέες εγγραφές.

Θεωρούμε ότι το ΠΑΜΕ βοήθησε την ανάπτυξη και οργάνωση του κινήματος στο κλάδο μας, τον προσανατολισμό των διεκδικήσεων μας, την ποσοτική και ποιοτική βελτίωση των δυνάμεων στις γραμμές μας. Η λειτουργία της πανελλαδικής γραμματείας στους ΟΤΑ βοήθησε τη δουλειά. Προσπαθούμε να οργανώνουμε, να παρακολουθούμε, να σχεδιάζουμε, με τη συμμετοχή προέδρων και στελεχών από όλη την Ελλάδα. Έχουμε εικόνα από τους χώρους δουλειάς, παρακολουθούμε τις αρχαιρεσίες, παρά τις αδυναμίες. Αξιοποιήσαμε και εξειδικεύσαμε στη γραμματεία τη πρωτοβουλία με τα 530 σωματεία για συλλογικές διαπραγματεύσεις, διαμορφώσαμε το αίτημα για συλλογική σύμβαση σε όλο το κλάδο, το βάλαμε σε γενικές συνελεύσεις.

Έχουμε να αντιμετωπίσουμε τα νέα μέτρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, την αξιολόγηση που θα οδηγήσει σε απολύσεις, νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, επέκταση των ελαστικών μορφών εργασίας , νέο νόμο για την κοινωνική οικονομία, ατομικές συμβάσεις, νέο συνδικαλιστικό νόμο, διεύρυνση των ιδιωτικοποιήσεων και εντατικοποίηση της εργασίας σε ένα κλάδο που μετράει ήδη δεκάδες θύματα από εργοδοτικά εγκλήματα κάθε χρόνο.

Συνεχίζουμε, με μεγαλύτερη πείρα, ενισχυμένοι από τις εισηγήσεις και τις αποφάσεις της 4ης συνδιάσκεψης του ΠΑΜΕ, δίνουμε αποφασιστικά τη μάχη για την επιτυχία της 24ωρης απεργίας στο Δημόσιο στις 24 Νοέμβρη, με γενικές συνελεύσεις, εργαζόμενο τον εργαζόμενο, χωρίς να αφήσουμε χώρο δουλειάς χωρίς ενημέρωση, κλιμακώνουμε με την πανεργατική απεργία στις 8 Δεκέμβρη, γιατί χωρίς εμάς κανένα αμαξοστάσιο, καμία υπηρεσία δεν λειτουργεί!

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι 

Μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετωπίζουμε η εισήγηση βάζει συγκεκριμένους άξονες δράσης μέσα από τα πολύτιμα συμπεράσματα που έχουμε βγάλει από την προηγούμενη συνδιάσκεψη μας μέχρι σήμερα. Επάνω σε αυτούς τους άξονες έχουμε καθήκον να συζητήσουμε, να προβληματιστούμε και να διαμορφώσουμε εκείνο το πλαίσιο δράσης που θα ενώνει όλους τους εργαζόμενους και θα διαμορφώνει τους όρους να περάσουμε στην αντεπίθεση, που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη πλέον σαν εργαζόμενοι. Γιατί το κυριότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα, στον 21ο αιώνα, η πλειοψηφία των εργαζομένων σε όλους τους κλάδους, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, με τα αντεργατικά μέτρα που έχουν ήδη εφαρμοστεί και με αυτά που έχουν συμφωνήσει τα αστικά κόμματα στα πλαίσια της ΕΕ, δεν είναι «η πτώση του βιοτικού επιπέδου» όπως λένε τα παπαγαλάκια των μονοπωλίων στα μμε, αλλά η επιβίωση. Γιατί με την εφαρμογή αυτών των μέτρων αν μέχρι σήμερα υπήρχε πρόβλημα επιβίωσης για το 1,5 εκατομμύριο των ανέργων ή αντιμετώπιζε πρόβλημα μια μικρή ομάδα χαμηλοσυνταξιούχων, σήμερα το πρόβλημα αυτό επεκτείνεται και σε αυτούς που δουλεύουν με τις απαράδεκτες εργασιακές σχέσεις τους μισθούς και τις συντάξεις χαρτζιλίκι και με την διατήρηση της ανεργίας σε αυτά τα επίπεδα, ήδη πεινάνε και αυτοί που δουλεύουν και κυριολεκτικά πεθαίνουν στη ψάθα αυτοί που δούλεψαν μια ζωή σκληρά για να γεράσουν με αξιοπρέπεια. Όλα αυτά τα μέτρα που πάρθηκαν και που σχεδιάζει να περάσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ το επόμενο διάστημα, έχουν ένα βασικό στόχο. Την διατήρηση και την αύξηση της κερδοφορίας των μεγάλων μονοπωλίων. 

Ο κλάδος των τηλεπικοινωνιών και της πληροφορικής, είναι ακόμα ένας κλάδος που μπορεί κανείς να καταλάβει πως ακριβώς οι προηγούμενες και η σημερινή κυβέρνηση παίρνουν μέτρα κομμένα και ραμμένα στις ανάγκες των μονοπωλίων. την στιγμή που υπάρχει ειδικευμένο εργατικό δυναμικό στον κλάδο, τεχνολογικές δυνατότητες ώστε το αγαθό της επικοινωνίας (τηλεφωνία, ιντερνετ, τηλεόραση) να φτάνει φτηνά γρήγορα αξιόπιστα με ασφάλεια στον λαό οι μεγάλοι όμιλοι τσακώνονται για το ποιος θα κατοχυρώσει το ζεστό χρήμα : ΕΣΠΑ, ΣΔΙΤ, κρατικές επιχορηγήσεις. Αυτό έρχεται να λύσει και το νέο υπουργείο το πώς θα μοιραστεί η πίτα. Ο κλάδος των τηλ/νιων και της πληροφορικής αυτή την στιγμή αναπτύσσεται εκτός από τους παρόχους μεγαθήρια, μεγάλοι όμιλοι της πληροφορικής έρχονται στην Ελλάδα γιατί εδώ υπάρχει φτηνό ειδικευμένο ανοργάνωτο εργατικό δυναμικό. Αυτή είναι η ανάπτυξη τους: ζεστό χρήμα και φτηνοί εργαζόμενοι γαι τα μονοπώλια, εντατικοποίηση, ανεργία, μισοδουλειά για τους εργαζόμενους 

Από το 2007 ξεκίνησαν οι πτωχεύσεις με πρώτη την Lannet του γνωστού Λαναρά με τα κλωστοϋφαντουργία, μετέπειτα ακολούθησε η Altec. Δεκάδες ήταν συγχωνεύσεις και οι εξαγορές  και είχαν όλες ένα κοινό παρονομαστή. Πετάχτηκαν στο δρόμο χιλιάδες εργαζόμενοι, τα μονοπώλια που συγκεντρώθηκαν πραγματοποίησαν χιλιάδες απολύσεις με προγράμματα που τα βάφτισαν «εθελούσιες». Το προσωπικό αυτό αντικαταστάθηκε, όχι στο σύνολο του,  με νέους εργαζόμενους, με λιγότερα δικαιώματα, ελαστικά απασχολούμενους και ταυτόχρονα χτυπήθηκε και ο μισθός των παλιότερων εργαζομένων. 

Αποτέλεσμα; Η μεγάλη πλειοψηφία των μονοπωλίων στον κλάδο, με προεξέχον τον ΟΤΕ δεν είδαν ποτέ την κερδοφορία τους να μειώνεται και σήμερα που έχουν αξιοποιήσει όλους τους νόμους των προηγούμενων και της παρούσας κυβέρνησης με την μείωση των εργοδοτικών εισφορών να βγάζουν ανακοινώσεις και να πανηγυρίζουν για τα θετικά οικονομικά αποτελέσματα τους. Μάλιστα, το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν εντείνει και την ιδεολογική επίθεση στους εργαζόμενους. Στην Vodafone ο επικεφαλής της πολυεθνικής επισκέφτηκε την Ελλάδα 3 φορές και έκανε συναντήσεις με όλους τους εργαζόμενους. Στην wind οι διευθυντές θυμήθηκαν ξαφνικά ότι είναι φίλοι με τους εργαζόμενους και κάνουν συναντήσεις επί συναντήσεων παρουσιάζοντας το σχέδιο ανάπτυξης της ειταρείας. Στην forthnet γέμισαν τους χώρους με μπαλόνια, στη cyta που ετοιμάζετε για πώληση έφτιαξαν video για τους στόχους της εταιρείας και στον ΟΤΕ ο διευθύνον σύμβουλος έστειλε ανοιχτή επιστολή προς όλους τους εργαζόμενους. Όλα τα παραπάνω με το κοινό χαρακτηριστικό της προσπάθειας από πλευρά της εργοδοσίας να εντάξει τους εργαζόμενους στον μεταξύ τους ανταγωνισμό, να θεωρούν οι εργαζόμενοι τους στόχους της εταιρίας, δικούς τους στόχους. 

Ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός όπως αυτός εκφράζεται στην ΓΣΕΕ είναι δυστυχώς πλειοψηφία και στον κλάδο μας. Η ΟΜΕ- ΟΤΕ έτρεξε να συνδράμει στην προσπάθεια του διευθύνοντος, βγάζοντας ανακοίνωση που ήταν πιο εργοδοτική από τις εργοδοσίας. Εγκαλούσε τις αρχές να τηρήσουν ίσους όρους ανταγωνισμού και να «επιτρέψουν» στον ΟΤΕ να ανταγωνιστεί τους άλλους παρόχους. Είναι αυτοί που με τις υπογραφές τους παρέδωσαν το δικαίωμα στην μόνιμη και σταθερή δουλειά το 2006, που μείωσαν 11% τους μισθούς των παλιών εργαζομένων και 40% τους μισθούς των νέων. Που πρώτοι από όλους χλεύαζαν τον ηρωικό αγώνα των χαλυβουργών και εξακολουθούν και σήμερα να το κάνουν σαν παράδειγμα αναποτελεσματικότητας. Βλέπουν των ηρωικό αυτό αγώνα εφιάλτη στον ύπνο τους.  Βέβαια στον κλάδο μας έχουμε από όλα τα λουλούδια. Όπως αυτούς στην πλειοψηφία της Intracom που είδαν το φως τους και άλλαξαν στρατόπεδο. Στις εκλογές πριν το 2012 περιόδευαν με τον Πάγκαλο μέσα στην intracom. Το 2012 περιόδευαν με τον Μητρόπουλο, πήγαν με το ΣΥΡΙΖΑ. Σε όλες τις περιόδους όμως στηρίζουν τον εργοδότη και παίρνουν εντολές για το ποιον θα στηρίξουν. Δεν αφήνουν καμία ευκαιρία να πάει χαμένη προκειμένου να χύσουν το δηλητήριο της ταξικής συνεργασίας και να συντηρούν τις αυταπάτες που θέλουν τους εργαζόμενους να περνούν δήθεν καλά στις επιχειρήσεις  που πάνε καλά, άρα και τα συμφέροντα μας είναι κοινά. Αυτά λένε στους εργαζόμενους Τι και αν η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Σε ένα κλάδο που χρησιμοποιήθηκε σαν υπόδειγμα απελευθέρωσης και ιδιωτικοποιήσεων, τα αρνητικά αποτελέσματα και για τον λαό και για τους εργαζόμενους είναι πλέον ορατά σε όλους. Κακό για την πραγματικότητα λοιπόν. 

Έχουμε και από τους άλλους που καλούν σε απεργίες διαρκείας από συνελεύσεις με 9 ανθρώπους. Που νομίζουν ότι απεργία κάνουν με ένα χαρτί που βγάζουν. Σπέρνουν άλλου είδους αυταπάτες του συντεχνιασμού ότι σε μια εταιρεία μόνο, χωρίς κλαδική οργάνωση, μπορούμε να τα καταφέρουμε. Ενισχύουν τον εκφυλισμό και την διάσπαση των εργαζομένων με διάφορα συντονιστικά της λογικής «ενότητα  στο πρόβλημα». Συντονιστικά που εκτός από καμιά  15 αριά εκλεγμένους σε διάφορα ΔΣ δεν έχουν καμιά επαφή και σχέση με τους εργαζόμενους. Κοινό χαρακτηριστικό όλων των παραπάνω είναι οι αντιΠΑΜΕ λογική που τους ενώνει και κατεβαίνουν σε κοινά ψηφοδέλτια προκειμένου να μας αντιμετωπίσουν. Γράφουν ανακοινώσεις ολόκληρος για να αναπαραγάγουν τα γνωστά αισχρά επιχειρήματα κατά του ΠΑΜΕ και του ΣΕΤΗΠ. 

Αυτές τις ημέρες πριν 10 χρόνια ξεκινήσαμε να μαζεύουμε τις υπογραφές για την δημιουργία του ΣΕΤΗΠ Ν. Αττικής.  Είχε προηγηθεί η δημιουργία του σωματείου Νέων Τεχνολογιών στη Πάτρα σε ομοιοεπαγγελματική κατεύθυνση. Το ΣΕΤΗΠ Δημιουργήθηκε με την πρωτοβουλία των ταξικών δυνάμεων στον κλάδο, με  120 υπογραφές που ξεκίνησαν να μαζεύονται το Νοέμβρη του 2006 και από την πρώτη συνέλευση πήραμε απόφαση να συμμετέχουμε στο ΠΑΜΕ. Από την πρώτη στιγμή βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την συκοφαντία των άλλων δυνάμεων στο κλάδο και την εργοδοτική τρομοκρατία σε κάθε χώρο δουλειάς. Το ΣΕΤΗΠ, όμως, βρέθηκε μπροστά σε κάθε αγώνα των εργαζομένων στον κλάδο. Έβαλε στο επίκεντρο της πάλης του και έδωσε όλες του τις δυνάμεις για κάθε μικρό ή μεγάλο πρόβλημα που βασάνιζε και βασανίζει κάθε εργαζόμενο στον κλάδο μας. Από τα διαλείμματα στα ΤΚ του ΟΤΕ όταν ακόμα εργάζονταν φοιτητές ως «κοινωνική παροχή» μέχρι την 3μηνη απεργία στην Phone Marketing , την ίδια περίοδο με τον ηρωικό αγώνα των χαλυβουργών. HOL – VF – 360, Forthnet. Χιλιάδες είναι οι καταγγελίες – πρωτοβουλίες παραστάσεις. Αναδείξαμε τον πραγματικό αντίπαλο για την εργατική τάξη, που δεν είναι άλλος από τους επιχειρηματικούς ομίλους και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους, από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς. Αναδείξαμε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος, αυτός της ρήξης, της σύγκρουσης και της ανυπακοής. Αναδείξαμε ποιος παράγει τα πλούτη ολόκληρης της κοινωνίας, ποιος τα καρπώνεται και ποιος πρέπει να τα καρπώνεται. Τα αιτήματά μας, οι δράσεις μας, το πλαίσιο πάλης μας είχε πάντα το συμφέρον της εργατικής τάξης για αυτό και δυναμώνουμε, μεγαλώνουμε, συσπειρώνουμε συνεχώς νέους εργαζόμενους στη μάχη. Αυτή είναι η κατεύθυνση που χάραξε το ΣΕΤΗΠ στον κλάδο για αυτό 10πλασιάστκε η δύναμη του από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα. 

Με την δημιουργία και του ΣΕΤΗΠ Θ. σήμερα παλεύουμε με καλύτερους όρους στον κλάδο. Ενισχύεται και η προσπάθεια των δυνάμεων μας στα επιχειρησιακά σωματεία που είμαστε μειοψηφία ώστε να ανατραπούν οι συσχετισμοί και θα τα καταφέρουμε στο βαθμό που ξεπερνάμε τις αδυναμίες μας. Αυτές οι αδυναμίες έχουν να κάνουν με την συγκρότηση των σωματειακών επιτροπών σε κάθε χώρο δουλειάς, όπου υπάρχουν μέλη των κλαδικών μας σωματείων. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην εξειδικεύεται το πλαίσιο πάλης, οι ανακοινώσεις και τα επιχειρήματά μας να είναι γενικόλογα να μην ακουμπάνε τους εργαζόμενους. Ή άλλες φορές πάλι να εξειδικεύουμε στο πρόβλημα και να αντιμετωπίζουμε δυσκολία να αναδείξουμε τη συνολική γραμμή πάλης που πρέπει να έχουν οι εργαζόμενοι σήμερα να μην μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στην προπαγάνδα των άλλων δυνάμεων που πότε βγάζουν λάδι την εργοδοσία και ρίχνουν το φταίξιμο στην κυβέρνηση όπως ο παλιός εργοδοτικός συνδικαλισμός ή και εκεί που ο νέος κυβερνητικός συνδικαλισμός π.χ στη ΝΟΚΙΑ βγάζει τετρασέλιδο που περιγράφει τα μέτρα αλλά ούτε καν καταγγέλλει το κακό μονοπώλιο και φυσικά δεν λέει κουβέντα για την κυβέρνηση. Βέβαια το γεγονός ότι έχουμε πλειοψηφία στα 3 κλαδικά σωματεία που υπάρχουν στον κλάδο μας, που μέχρι λίγο χρονικό διάστημα δεν παρέμβαιναν οι άλλες δυνάμεις, δεν σημαίνει ότι είμαστε και πλειοψηφία στον κλάδο. Ο χαμηλός βαθμός οργάνωσης σε σχέση με τον συνολικό αριθμό των εργαζομένων το αντίθετο δείχνει και το ίδιο ισχύει και στα επιχειρησιακά (360 connect και forthnet) που έχουμε την πλειοψηφία. Το γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν υπήρξε κλαδική σύμβαση, παρά μόνο ομοιοεπαγγελματικές στον κλάδο μας, είναι ένα εμπόδιο που, όμως δεν μας δικαιολογεί, για το ότι δεν έχουμε καν συντάξει σχέδιο κλαδικής σύμβασης. Είναι ευθύνη και καθήκον μας να ανοίξει πλατιά η συζήτηση για το τι σημαίνει σύμβαση, συλλογική και οργανωμένη διεκδίκηση αιτημάτων σε πανελλαδικό, κλαδικό, και στο επίπεδο της κάθε επιχείρησης. Ειδικά αν πάρουμε υπόψη μας ότι στον κλάδο υπάρχουν πολλοί νέοι εργαζόμενοι που έπιασαν δουλειά μέσα στην κρίση χωρίς κοινωνική πολιτική πείρα που δεν γνώρισαν το καθεστώς των συμβάσεων. Τέλος έχουμε αδυναμία στο συντονισμό του κλάδου μας σε πανελλαδικό επίπεδο, γεγονός που η 4η πανελλαδική συνδιάσκεψη μας βοήθησε να κάνουμε βήματα ώστε να την ξεπεράσουμε το επόμενο διάστημα. 

Εξάλλου η συμμετοχή περισσότερων των 500 οργανώσεων, ο τρόπος που εκλέχθηκαν οι αντιπρόσωποι που βρισκόμαστε σήμερα εδώ, μέσα από μαζικές συλλογικές διαδικασίες, το γεγονός ότι βρίσκονται  ανάμεσα μας, παρατηρητές από συνδικάτα που δεν συμφωνούν σε όλα μαζί μας, όμως έχουν το δικαίωμα όχι μόνο να παρακολουθήσουν, αλλά να πουν και την γνώμη τους, οδηγούν σε ένα πολύτιμο συμπέρασμα. Η 4η  πανελλαδική μας συνδιάσκεψη είναι η πιο σημαντική εργατική, συλλογική, ζωντανή, δημοκρατική, διαδικασία που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Επίσης, η παρουσία των συντρόφων και συναγωνιστών μας από δεκάδες χώρες από όλο τον κόσμο που εκπροσωπούν εκατομμύρια εργαζομένων δείχνει τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να απομονωθούν όλες οι ακροδεξιές και φασιστικές δυνάμεις που σηκώνουν κεφάλι και στη χώρα μας και σε όλο τον πλανήτη. Η σημαντική διεθνιστική ταξική αλληλεγγύη που έδειξε το ΠΑΜΕ όλο το προηγούμενο διάστημα με τη συμμετοχή στην ΠΣΟ και όχι μόνο, δείχνει τον δρόμο που πρέπει να συνεχίσουμε και να βαθύνουμε την δράση μας το επόμενο διάστημα. Η 4η πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ μπορεί και πρέπει  να γίνει εφαλτήριο αγώνα και συσπείρωσης  των εργαζομένων στην κατεύθυνση τις υπεράσπισης και της διεύρυνσης των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης στην χώρα μας, ενίσχυσης της αλληλεγγύης μας σε κάθε πρόσφυγα σε κάθε μετανάστη και σε κάθε εργάτη που αγωνίζεται σήμερα σε όλο τον κόσμο. Απέναντι στα μονοπώλια και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους, τις κυβερνήσεις και τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς που μακελεύουν τους λαούς για να διασφαλίσουν τα μεγάλα συμφέροντα. 

Με την ενίσχυση της οργάνωσης κανένας εργαζόμενος μόνος του
Με την μαζικοποίηση των σωματείων μας στη ταξική γραμμή πάλης
Με τον σωστό προσανατολισμό με κριτήριο τις ανάγκες της εργατικής τάξης
Μπορούμε και να ανακτήσουμε τα χαμένα δικαιώματα και να διαμορφώσουμε τους όρους για την ανατροπή του σάπιου συστήματος τους που είναι η πηγή της δημιουργίας από των πιο μικρών προβλημάτων σε κάθε χώρο δουλειάς μέχρι τους πολέμους και την σφαγή των λαών 

ΖΗΤΩ ΤΟ ΤΑΞΙΚΌ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΊΝΗΜΑ
ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΑΜΕ 

Εκ μέρους των εργαζομένων στην εταιρία του Δημοσίου «ΚΤΙΡΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ» θα ήθελα να απευθύνω αγωνιστικό χαιρετισμό στις χιλιάδες συναδέλφισσες και συναδέλφους που αποφάσισαν μέσα από Γενικές Συνελεύσεις όπως και εμείς, να συμμετέχουν στην 4^η Συνδιάσκεψη του Π.Α.ΜΕ. Αυτή η Συνδιάσκεψη αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς πραγματοποιείται σε μία περίοδο που επιχειρηματικοί όμιλοι-Ευρωπαϊκή Ένωση και ΔΝΤ επιτίθενται με σφοδρότητα σε όλα τα μέτωπα με στόχο να ισοπεδώσουν εργασιακές κατακτήσεις που κερδήθηκαν με σκληρούς αγώνες και να φορτώσουν στις πλάτες κάθε λαϊκής οικογένειας τη δική τους κρίση. Σε αυτά τα πλαίσια επιταχύνουν την εμπορευματοποίηση και τις ιδιωτικοποιήσεις ακόμα και στους πιο ευαίσθητους κοινωνικά τομείς όπως η Παιδεία, η Υγεία και η Πρόνοια. Έτσι τον Οκτώβριο η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ψήφισε την ένταξη των Κτιριακών Υποδομών (πρώην ΟΣΚ–ΘΕΜΙΣ–ΔΕΠΑΝΟΜ-τεχνικό ΚΕΔ) στο Υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων. Αυτή ήταν ίσως η τελευταία πράξη στην επιχείρηση απαξίωσης, εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης των Δημόσιων κτιρίων και ειδικότερα των Σχολείων, των Νοσοκομείων και άλλων κτιριακών υποδομών Παιδείας, Υγείας, Δικαιοσύνης και άλλες. Ο σχεδιασμός αυτός «μπήκε σε ράγες» πριν από 20 περίπου χρόνια (το 1998) με την μετατροπή του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων (ΟΣΚ) από υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας σε Ανώνυμη Εταιρία (ΑΕ) του Δημοσίου. Τότε ακόμα το νεοσύστατο Π.Α.ΜΕ. είχε πρωτοστατήσει στην ανάδειξη του πραγματικού σκοπού της τότε κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ η οποία μαζί με τα ΜΜΕ επιτίθονταν με κάθε τρόπο στους εργαζόμενους του ΟΣΚ που έκαναν απεργία διαρκείας, αποκαλώντας τους «απολιθώματα» και συντεχνίες που δεν θέλουν την πρόοδο, τον εκσυγχρονισμό και την ευελιξία που θα είχε ο Ο.Σ.Κ. ως Ανώνυμη Εταιρία. Από τότε «κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι» με τις εκάστοτε κυβερνήσεις και Διοικήσεις της ΟΣΚ ΑΕ να συνάπτουν δάνεια με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) συνολικού ύψους 800 εκατομμυρίων Ευρώ, με το επιχείρημα πάντα ότι δεν μπορεί να δοθεί παραπάνω χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό (πλέον οι τόκοι αυτών των δανείων αγγίζουν τα 60 εκατομ. το χρόνο, ποσό που είναι όσο ένας ετήσιος προϋπολογισμός ΟΣΚ). Την ίδια ώρα έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους να προωθήσουν τις Συμπράξεις Δημόσιου με Ιδιωτικό Τομέα (ΣΔΙΤ), εγκλωβίζοντας δεκάδες επείγοντα αιτήματα για Σχολικά κτίρια, με αποτέλεσμα από το 2007 να ολοκληρωθούν αυτά τα σχολεία αυτές τις μέρες ! Και βέβαια μέχρι σήμερα κανένας τους δεν έχει απαντήσει στους εργαζόμενους που μέσα από αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων έχουν καταγγείλει τα ΣΔΙΤ τονίζοντας ότι το πραγματικό οικονομικό και κοινωνικό κόστος αυτού του «μοντέλου» είναι τεράστιο, καθώς το Κράτος θα πληρώνει νοίκι επί 25 χρόνια για Σχολεία που κάποιοι επιχειρηματικοί όμιλοι έχουν κατασκευάσει με ελάχιστο κόστος γι΄αυτούς, αφού έχουν χρηματοδοτηθεί από το κράτος και τις τράπεζες με εγγύηση Δημοσίου !! Ούτε βέβαια απαντάνε στις συνεχείς καταγγελίες μας ότι αυτά τα Σχολεία και όχι μόνο, θα γίνουν βορά στην εκμετάλλευση αυτών των ομίλων.

Η δεύτερη πράξη της ιδιωτικοποίησης παίχτηκε με το 2^ο Μνημόνιο όταν η τότε συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ψήφισε μεταξύ άλλων και τη συγχώνευση ΟΣΚ, ΔΕΠΑΝΟΜ, ΘΕΜΙΣ. Μία συγχώνευση που πίσω από τη βιτρίνα της «εξοικονόμησης» και του «εξορθολογισμού», επιχείρησαν να καλύψουν την απαξίωση, την ιδιωτικοποίηση και τις απολύσεις.

Σαν Σωματείο σε μία πολύ δύσκολη και περίπλοκη τριετία, σταθήκαμε αταλάντευτα στο πλευρό ΟΛΩΝ των συναδέλφων, επιμένοντας αγωνιστικά στο δικαίωμα για μόνιμη και σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα. Συντονιστήκαμε με άλλα Σωματεία που ήταν στο στόχαστρο για κατάργηση, συγχώνευση, εφεδρείες και απολύσεις. Κάναμε παραστάσεις, συγκεντρώσεις, συναυλίες διαμαρτυρίας, παράλληλα με τη συμμετοχή μας στις γενικές συγκεντρώσεις και απεργίες. Εξηγήσαμε στους συναδέλφους πως η λογική «ο θάνατός σου η ζωή μου» μας αποδυναμώνει και θα μας οδηγήσει όλους στην ανεργία. Πρωτοστατήσαμε στην δημιουργία Επιτροπών των συναδέλφων μας που απολύθηκαν για να συνεχιστεί η συλλογική προσπάθεια. Και είχαμε αποτελέσματα. Πρώτα πετύχαμε να γυρίσουν στη δουλειά όλοι οι συνάδελφοι κύρια από τη ΘΕΜΙΣ που είχαν απολυθεί μέσω της εφεδρείας (πάνω από 50), στη συνέχεια κρατήσαμε στη δουλειά 25 συναδέλφους που είχαν βάλει στο στόχαστρο για απόλυση και εντέλει μετά από συνεχείς προσπάθειες και Τροπολογία που κατέθεσε το ΚΚΕ στη Βουλή, επιστρέφουν στη δουλειά όλοι οι συμβασιούχοι συνάδελφοι που είχαν απολυθεί τα προηγούμενα χρόνια. Τώρα ο στόχος μας είναι όλοι αυτοί οι συνάδελφοι και πρώτα αυτοί που πρωτοστάτησαν, να πάρουν απόφαση και μέτρα να αγωνιστούν για τη δουλειά τους και να συσπειρωθούν με όλους τους άλλους εργαζόμενους στον κοινό αγώνα για το δικαίωμα στη δουλειά και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και διαβίωσης. Και βέβαια να βγάλουν συμπεράσματα με βάση την εμπειρία τους αυτά τα χρόνια και να αποφασίσουν με ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν. Γιατί τα δύσκολα είναι μπροστά. Αυτοί που ψήφισαν το 3^ο Μνημόνιο, θα συνεχίσουν να υλοποιούν θύελλα μέτρων εις βάρος μας. Ένα προαπαιτούμενο είναι η ένταξη κρίσιμων Δημοσίων φορέων και της Δημόσιας περιουσίας στο Υπερταμείο ξεπουλήματος, που μοναδικό στόχο έχει την εκμετάλλευση της Δημόσιας περιουσίας και την πλήρη εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίησή των φορέων του Δημοσίου (μεταξύ των οποίων η Κτιριακές Υποδομές, η ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ, οι Δημόσιες συγκοινωνίες, τα ΕΛΤΑ και πολλοί άλλοι), ώστε να αποπληρώνεται το υποτιθέμενο χρέος και να ενισχυθεί η «ανάπτυξη» για επιχειρηματικούς, κατασκευαστικούς και τραπεζικούς ομίλους. Και βέβαια στο Υπερταμείο -όπως λέει και ο ίδιος ο Νόμος ίδρυσης του- θα ισχύουν η αντιδραστική εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ και της ΕυρωΈνωσης που μαζί με το ΔΝΤ θα έχουν τον πρώτο λόγο. Άρα θα επανέλθει άμεσα το θέμα των απολύσεων πρώτα πρώτα στους φορείς που είναι στο Υπερταμείο και προπομπός είναι ο νέος κύκλος δημοσιευμάτων και παρεμβάσεων περί «παράνομων και αντισυνταγματικών προσλήψεων». Το σύνθημα λοιπόν «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» πρέπει να γίνει αγωνιστική πράξη από τους συναδέλφους, που πρέπει να ξεπεράσουν την υποταγή και τα στερεότυπα που χρόνια τώρα τους έβαλαν στο μυαλό αυτοί που τότε ψήφιζαν και τώρα τους πετάνε στο δρόμο «για το καλό της χώρας – για τα μείνουμε στην ΕυρωΈνωση, για να μην έρθουν τα χειρότερα». Πόσο χειρότερα ;

Απέναντι σε αυτή τη γενικευμένη επίθεση των επιχειρηματικών ομίλων, της Τρόϊκας και των Κομμάτων που τους στηρίζουν, πρέπει να απαντήσουμε ενιαία, αγωνιστικά και στοχευμένα. Δεν αρκεί να απαιτούμε μόνο αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, Συλλογικές συμβάσεις ή να εναντιωνόμαστε στην φοροκαταιγίδα, αλλά την ίδια ώρα να χρυσοπληρώνουμε για υπηρεσίες και υποδομές, για να έχουμε φτηνό και καθαρό νερό, προσιτές και σύγχρονες συγκοινωνίες, σύγχρονα & ασφαλή σχολεία, νοσοκομεία, άλλες υποδομές.

Και εδώ είναι κρίσιμος και καθοριστικός ο ρόλος μας σαν συνδικαλιστές για τη συσπείρωση όλων των εργαζομένων στα Σωματεία τους και η υιοθέτηση αγωνιστικού πλαίσιου πάλης όπως θα εμπλουτιστεί από τις αποφάσεις της 4^ης Συνδιάσκεψης του ΠΑΜΕ. Απαιτείται η οργάνωση μαζικών, δυναμικών και αποτελεσματικών αγώνων σε αυτή την κατεύθυνση. «Κρίκος» είναι το δυνάμωμα της συμμαχίας μεταξύ των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων και αυτό θέλει ξεχωριστή προσπάθεια, καθώς οι επιχειρηματικοί όμιλοι, η Τρόϊκα και οι πολιτικές δυνάμεις που τους στηρίζουν χρησιμοποιούν συνεχώς, σχεδιασμένα και επίμονα το «χαρτί» του «κοινωνικού αυτοματισμού», της «ατομικής λύσης» και της αντιπαράθεσης μεταξύ Ελλήνων και μεταναστών, εργαζομένων στο Δημόσιο και τον Ιδιωτικό τομέα, μεταξύ εργαζομένων και ανέργων, ακόμα και μεταξύ κλάδων(εργάτες, επιστήμονες, εργαζόμενοι στις μεταφορές, αγρότες, ναυτικοί κλ.π.). Είναι λοιπόν καθοριστικό ζήτημα να διαμορφωθεί στα Σωματεία κλίμα συνεχούς και σταθερής αλληλεγγύης, συνεργασίας και αλληλοϋποστήριξης, απέναντι σε όποιον προσπαθεί να μας διασπάσει και να «θολώσει τα νερά» για το ποιος είναι ο αντίπαλός μας για τα δεινά που βιώνουμε και θα ενταθούν το επόμενο διάστημα. Πρέπει να κατανοήσουν οι εργαζόμενοι σε κάθε χώρο όπως οι Κτιριακές Υποδομές και άλλοι χώροι του Δημοσίου που βρίσκονται στο στόχαστρο ότι, δεν μπορεί να ζητάνε στήριξη όταν τους απολύουν ή τους πετσοκόβουν μισθούς και δικαιώματα στο όνομα του «επιτελικού κράτους» και των «προαπαιτούμενων για να μείνουμε στην ΕυρωΈνωση» και την ίδια ώρα να υποκύπτουν στην προπαγάνδα του «κοινωνικού αυτοματισμού» όταν άλλοι εργαζόμενοι, οι αγρότες ή οι ναυτεργάτες βρίσκονται στους δρόμους για τους ίδιους λόγους. Στον αγώνα αυτό ό,τι δίνεις θα πάρεις. Γι΄αυτό πρέπει να επιμείνουμε έμπρακτα και συγκεκριμένα σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε σωματείο στην κοινωνική συμμαχία, την αλληλεγγύη, την αλληλοστήριξη, το συντονισμό, το πανεργατικό μέτωπο.

Προτάσεις στο Κείμενο Θέσεων της 4^ης Συνδιάσκεψης

Στις σελίδες 22-23 Για την Παιδεία να προστεθεί: «Δημόσια Δωρεάν, Σύγχρονα & Ασφαλή Σχολικά κτίρια με ευθύνη ενός Ενιαίου κρατικού φορέα Κατασκευών»

Στις σελίδες 23-24 Για την Υγιεινή και Ασφάλεια» να προστεθεί : «
Με αποκλειστική ευθύνη του Κράτους και χωρίς καμία επιβάρυνση για το λαό, να γίνει Προσεισμικός έλεγχος και να ληφθούν άμεσα μέτρα για τη θωράκιση Δημοσίων και άλλων κτιρίων με προτεραιότητα στα Σχολεία, τα Νοσοκομεία και άλλα κτίρια που εργάζονται ή επισκέπτονται πολλοί άνθρωποί (βιομηχανίες, ξενοδοχεία, δικαστήρια, γήπεδα, κ.ά.)

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Ορισμένες σκέψεις σε ότι αφορά πλευρές των καθηκόντων μας ως προς την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, που πρέπει να υλοποιήσουμε από αύριο στις περιοχές και τους κλάδους μας.

Βασικό καθήκον μας είναι η μαζικοποίηση και ισχυροποίηση των σωματείων κάτι που συχνά το μεταφράζουμε μόνο με αιτήσεις εγγραφής ή ψηφίσαντα μέλη. Είναι γεγονός όμως ότι κατά κύριο λόγο αυτό μας απασχολεί το χρονικό διάστημα πριν τις αρχαιρεσίες, κυρίως όπου είμαστε πλειοψηφία κι έχει να κάνει πρώτα και κύρια με τον τρόπο δουλειάς μας.

Για να το κάνω πιο λιανά, η πρακτική μας είναι να κυνηγάμε εγγραφές για να ψηφίσουν στις αρχαιρεσίες προκειμένου να πιάσουμε τους στόχους που βάζουμε, αφήνοντας σαν δεύτερο να τους κάνουμε να συμμετέχουν ενεργά στη ζωή του σωματείου, να τους βάλουμε μπροστά, να γίνουν οι ίδιοι οργανωτές της μάχης.

Επί της ουσίας με αυτή την πρακτική μας συμβάλλουμε σε μια λογική ανάθεσης, αφού το μόνο που ζητάμε είναι μια ψήφο.

Πρέπει λοιπόν να έρθουμε σε ευθεία αντιπαράθεση πρώτα με τις δικές μας αδυναμίες.

Για παράδειγμα στον Επισιτισμό-Τουρισμό εδώ στην Αττική κατά τη διάρκεια των εκλογών το 2014 κάναμε 600 εγγραφές. Από αυτές τις εγγραφές είναι λίγοι αυτοί που ψήφισαν και το 2016 γιατί δεν είχαμε σταθερό προσανατολισμό να δουλέψουμε με αυτούς τους εργαζόμενους.

Άλλο παράδειγμα: ενώ έχουμε σωστά προσανατολισμό να οργανώνουμε τους εργαζόμενους με ελαστικές μορφές απασχόλησης σε 2 από τα επιχειρησιακά δεν δουλέψαμε έτσι αφήνοντας κυριολεκτικά χώρο στον εργοδοτικό συνδικαλισμό να τους γράψει μαζικά πριν τις εκλογές με την βοήθεια της εργοδοσίας και με αυτές τις ψήφους να τα πάρουν στα χέρια τους.

Άλλο ζήτημα είναι ότι ενώ γενικά περνάνε πάρα πολλοί εργαζόμενοι από το Συνδικάτο, κατά κύριο λόγο για εργατικές διαφορές και παίρνουμε την αίτηση εγγραφής με το που θα τελειώσει η διαδικασία της επιθεώρησης με ελάχιστους από αυτούς συνεχίζουμε να δουλεύουμε ώστε να τους εντάξουμε ουσιαστικά στη ζωή και τη δράση του Συνδικάτου.

Και το παραπάνω έχει να κάνει και με το κατά πόσο και εμείς οι ίδιοι δείχνουμε εμπιστοσύνη στους εργαζόμενους και τους σπρώχνουμε να μπουν μπροστά και να πάρουν ευθύνες για την οργάνωση της πάλης στους χώρους δουλειάς τους από το πιο μικρό πρακτικό ζήτημα μέχρι το πιο σημαντικό, να γίνουν οι ίδιοι ηγέτες στον χώρο τους.

Αυτό που θέλω να πω συνάδελφοι είναι ότι η μαζικοποίηση του σωματείου, η εγγραφή εργαζομένων σε αυτό δεν ξεκινάει ούτε τελειώνει με το να συμπληρωθεί η αίτηση. Είναι μια διαδικασία που ξεκινάει από την πρώτη στιγμή που θα έρθουμε σε επαφή μαζί του και δεν τελειώνει ποτέ.

Είναι ακριβώς η δουλειά που μέχρις ενός βαθμού έχουν κατακτήσει κάποια από τα επιχειρησιακά σωματεία του κλάδου στην Αττική με καθημερινή ενασχόληση με τα συγκεκριμένα ζητήματα των χώρων τους, σε συνδυασμό με τα γενικότερα ζητήματα, μαζί με προσπάθεια να μην περιορίζονται μόνο σε αυτό αλλά διοργανώνοντας ταυτόχρονα την ημέρα του νέου εργαζόμενου πχ ή γιορτές για τα παιδιά των εργαζομένων, γενικά προσπαθώντας να μην τους παρασύρει το μεροδούλι-μεροφάι.

Δεν είναι εύκολο να κάνεις εγγραφές που δεν θα είναι απλά νούμερα και στοιχεία αλλά ουσιαστική δύναμη πυρός του σωματείου.

Είναι μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο όχι μόνο σε πρακτικό επίπεδο αλλά και ουσιαστικό χρόνο συζήτησης με τους εργαζόμενους αλλά και μέσα στα ΔΣ για το πως θα οργανωθεί αυτή η δουλειά.

Για παράδειγμα σχεδόν όλοι μας λέμε στον εργαζόμενο: «Γράψου στο σωματείο για να ενημερώνεσαι, γιατί το έχεις ανάγκη για να είσαι πιο δυνατός απέναντι στον εργοδότη, την κυβέρνηση κλπ.» Πόσοι από εμάς λέμε «Γράψου γιατί σε έχει ανάγκη το σωματείο σου για να είναι πιο δυνατό»; Αυτή είναι μια σχέση αμφίδρομη. Για παράδειγμα στο Καζίνο της Πάρνηθας όλοι οι εργαζόμενοι είναι μέλη του επιχειρησιακού, πλην των στελεχών, παρόλα αυτά όμως αυτό δεν αρκεί.

Χρειάζεται να βρούμε τον τρόπο που αυτή η δουλειά θα είναι σχεδιασμένη αλλά και θα ελέγχεται σε μόνιμη κι σταθερή βάση. Επί της ουσίας δηλαδή χρειάζεται ο Γραμματέας του σωματείου να είναι κυριολεκτικά Γραμματέας και μαζί με τον Οργανωτικό Γραμματέα να είναι βασικό μέλημα τους ο σχεδιασμός του πως θα γίνουν οι εγγραφές αλλά και το πως όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι θα γίνουν αυτοί που θα ανοίξουν νέους δρόμους και θα πάνε οι ίδιοι παραπέρα τη δουλειά μας.

Για να μπορούμε να κάνουμε πράξη το σύνθημα «Οργάνωση παντού να ‘ρθούν τα πάνω κάτω».

Συνάδελφοι,

Εκπροσωπώ τους εργαζόμενους της Mellon, εταιρεία στον κλάδο του Χρηματοπιστωτικού Συστήματος που πριν τρεις μέρες στις αρχαιρεσίες του σωματείου ανέδειξαν για άλλη μια φορά σε πρώτη δύναμη τις ταξικές δυνάμεις, με σημαντική άνοδο σε ψήφους και σε έδρες στο ΔΣ και β’ βάθμια συνδικαλιστικά όργανα. Ταυτόχρονα υπέστησαν σημαντική μείωση οι εργοδοτικές δυνάμεις παρά τους διάφορους ελιγμούς και τις συκοφαντίες εις βάρος μας. Οι εργαζόμενοι δεν ‘’τσίμπησαν’’ γιατί έχουν πείρα.

Το αποτέλεσμα αυτό δεν καθορίστηκε από τη δουλειά μιας ημέρας ή λίγων ημερών, είναι αποτέλεσμα δουλειάς χρόνων. Είναι αποτέλεσμα που καθορίστηκε πρώτα και κύρια από τη σταθερή παρέμβαση των δυνάμεων μας στο χώρο, από τη σταθερή παρουσία του κλαδικού σωματείου, από την επίμονη δουλειά άτομο το άτομο που πρώτα μπορεί να μη μας έφερνε τα επιθυμητά αποτελέσματα, όμως δημιουργούσε ρήγματα στις συνειδήσεις των εργαζομένων που σήμερα ως ένα βαθμό εκφράζονται.

Είναι δουλειάς υπομονής καθώς έχουμε να κάνουμε με νέους ηλικιακά εργαζόμενους, χωρίς συνδικαλιστική πείρα, με πολλές διαφοροποιήσεις, σε ένα κλάδο με έντονη κινητικότητα όσον αφορά τις εισπρακτικές εταιρείες και τα τηλεφωνικά κέντρα, με ελαστικές μορφές εργασίας, με συμβάσεις ενός μήνα, με εντατικοποίηση, με εργοδοτική τρομοκρατία, σε μια περίοδο συνολικής επίθεσης του κεφαλαίου και υποχώρησης του κινήματος.

Σε αυτές τις συνθήκες δεν στοιχηθήκαμε πίσω από τις αντικειμενικές δυσκολίες αλλά αξιοποιήσαμε κάθε μορφή προκειμένου να οργανώσουμε την πάλη των εργαζομένων πρώτα και κύρια αναδεικνύοντας κάθε μικρό ή μεγάλο ζήτημα (μισθοί, απολύσεις, εντατικοποίηση, συνθήκες εργασίας) που προέκυπτε στο χώρο δουλειάς και πάντα με στόχο να μπαίνουν μπροστά οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, με ουσιαστική συμμετοχή και δράση, με συλλογικές αποφάσεις μέσα από μαζικές ΓΣ.

Έχουμε τέτοια πείρα κυρίως από την περίοδο διαπραγματεύσεων για την Επιχειρησιακή ΣΣΕ που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι συνδιαμόρφωσαν το πλαίσιο αιτημάτων, αποφάσισαν τις μορφές διεκδίκησης, οργάνωσαν απεργίες και άλλες κινητοποιήσεις που άσκησαν πίεση στην εργοδοσία , μας έφεραν αποτέλεσμα, αποσπάσαμε κατακτήσεις, οικονομικές και άλλες.

Επίσης πρόσφατο παράδειγμα ήταν οι πρωτοβουλίες που πήραμε ως σωματείο ενάντια στις απολύσεις. Χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία, συγκεντρώσαμε τους εργαζόμενους κάτω από την εταιρεία και μέσα από την ίδια συζήτηση αποφασίσαμε και την ίδια μέρα συγκεντρώσαμε πάνω από 100 υπογραφές ως μέσο πίεσης προς την εργοδοσία και προχωρήσαμε σε καταγγελία στην επιθεώρηση εργασίας.

Από την ίδια την δράση αποδεικνύεται καθημερινά ότι αυτή πρέπει να συνοδεύεται και με ολόπλευρη ουσιαστική ιδεολογική δουλειά και διαφώτιση προς τους εργαζόμενους. Απαιτείται καθημερινή συζήτηση, ενημέρωση, εξοπλισμό με επιχειρήματα απέναντι στον αντίπαλο. Γιατί, όπου αφήνουμε εμείς τέτοια κενά, όπου δεν παρεμβαίνουν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, βρίσκει έδαφος ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, η εργοδοσία, συνολικά ο αντίπαλος.

Χρειάζεται να βοηθάμε τους εργαζόμενους μέσα στη μάχη να βγάζουν συμπεράσματα για το τι αγώνες χρειάζονται, πότε ο αγώνας έχει αποτέλεσμα, πως μπορείς να κερδίζεις σε επιμέρους ζητήματα. Να αντιλαμβάνονται την ανάγκη ενίσχυσης του ενιαίου αγώνα των εργαζομένων απέναντι στην ενιαία και συντονισμένη επίθεση του κεφαλαίου, την ανάγκη ανασύνταξης συνολικά του εργατικού κινήματος.

Ούτε αυτό είναι δουλειά μιας ημέρας και υπάρχουν αδυναμίες. Μας προβληματίζει για παράδειγμα το κατά πόσο βοηθάμε τους εργαζόμενους να καταλάβουν ότι απέναντι τους δεν έχουν μόνο τον εργοδότη της Mellon αλλά συνολικά την τάξη των καπιταλιστών, το κεφάλαιο. Ότι σε επίπεδο κλάδου η επίθεση τραπεζιτών και εργοδοτών είναι ενιαία και ταυτόχρονα ο μεταξύ τους ανταγωνισμός επιδρά αρνητικά στους εργαζόμενους πρώτα και κύρια με μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης. Επομένως, γι’ αυτό απαιτείται ενιαία απάντηση των εργαζομένων μέσω και του κλαδικού του σωματείου, που αποτελεί ανώτερη μορφή οργάνωσης, για να μπορούν οι αγώνες να είναι πιο αποτελεσματικοί.

Μας προβληματίζει επίσης πώς καλύτερα θα συμβάλλουμε να καταλάβουν οι εργαζόμενοι ότι η δράση μας δεν πρέπει να περιορίζεται μέσα στην εταιρεία, ότι τα ίδια αυτά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε εμείς είναι η εφαρμογή των μέτρων που έχουν ψηφιστεί τόσα χρόνια και εφαρμόζονται παντού. Άρα, να γιατί πρέπει συνολικά να τα αντιπαλέψεις με όρους κινήματος, να γιατί πρέπει να παλέψεις για το σύνολο των προβλημάτων και όχι μόνο για τον μισθό και τη σύμβαση. Να γιατί πρέπει να κατέβεις στη συγκέντρωση, στη γενική απεργία.

Μας απασχόλησε για παράδειγμα όταν πέρυσι μετά από τρεις συνεχόμενες απεργίες με αιχμή τη ΣΣΕ στην εταιρεία και με συμμετοχή πάνω από 60%, στη γενική απεργία που ακολούθησε η συμμετοχή έπεσε στο 20% και πολύ μικρότερη στην απεργιακή συγκέντρωση.

Είναι ζητήματα προς κατάκτηση και κρινόμαστε καθημερινά πώς η γραμμή μας στο κίνημα, το πλαίσιο πάλης του ΠΑΜΕ θα αγκαλιάζεται από όλο και περισσότερους εργαζόμενους, θα προχωράει μέσα στους εργαζόμενους από το ίδιο το επιχειρησιακό σωματείο, από όλα τα μέλη του κλαδικού σωματείου. Πώς θα βγουν μπροστά σε αυτή την υπόθεση περισσότεροι εργαζόμενοι, να εξηγήσουν ποιος είναι ο ρόλος του ΠΑΜΕ, τι κίνημα θέλουμε, τι αγώνες απαιτούνται σήμερα, σε ποια κατεύθυνση. αυτό επιδιώξαμε και αναδείξαμε στη πρόσφατη ΓΣ με πάνω από 180 εργαζόμενους όπου πήραμε και την απόφαση για την συμμετοχή μας στη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.

Αυτό θα επιχειρήσουμε να προβάλλουμε τώρα σαν ανάγκη. Ιδιαίτερα μετά το ελπιδοφόρο αποτέλεσμα των εκλογών, αποτέλεσμα που αποδεικνύει ότι η λογική και η δράση των εργοδοτών και των παρατάξεων τους δεν είναι ανίκητες. Γκρεμίζονται όσο οι εργαζόμενοι συσπειρώνονται σε αυτά τα σωματεία που στόχο έχουν την οργανωμένη επίθεση της εργατικής τάξης.

Σε αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσουμε έχοντας ένα επιπλέον εργαλείο, την πείρα από την 4^η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ και τα συμπεράσματα και τις αποφάσεις που θα πρέπει να μεταφερθούν και να συζητηθούν στους χώρους δουλειάς.

Συναγωνιστές-Συναγωνίστριες

Χαιρετίζω τις εργασίες της 4ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΠΑΜΕ.

Μιας συνδιάσκεψης που γίνεται τη στιγμή της κορύφωσης των αντιλαϊκών σχεδιασμών, στην όξυνση της επίθεσης του κεφαλαίου, των κυβερνήσεων, της ΕΕ και των κάθε λογής υπηρετών τους στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις που η τάξη μας είχε αποσπάσει τον προηγούμενο αιώνα με πολύχρονους σκληρούς αγώνες και θυσίες, πληρώνοντας βαρύ φόρο αίματος.

Έρχεται να αποκρυσταλλώσει τη συλλογική πείρα και να προσανατολίσει, να επικαιροποιήσει, να χαράξει τη στρατηγική μας απέναντι σ’ αυτούς τους σχεδιασμούς.

Είναι μια βαθιά ανάσα οξυγόνου απέναντι στην τοξικότητα , τη βρωμιά και τη σαπίλα του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Απέναντι στον προδοτικό και ξεπουλημένο ρόλο του, που δηλητηριάζει τους εργαζόμενους ,που σπέρνει συγχύσεις, που τους διασπά.

Στην ΕΥΔΑΠ έχουμε βαθειά πείρα από τον εργοδοτικό συνδικαλισμό τον οποίο έχουν αναγάγει σε επιστήμη και αυτή την πείρα που σε ένα βαθμό έρχεται και από την εισήγηση θα προσπαθήσω να αναδείξω και να φωτίσω πλευρές της θέλοντας να συμβάλω στη συλλογική γνώση άρα και στην αντιμετώπισή του.

Στην ΕΥΔΑΠ έχουμε 11 σωματεία (έφτασαν και τα 14 κάποια στιγμή) και μια ομοσπονδία.

Πολλά από αυτά είναι σφραγίδες, δεν έχουν δικά τους γραφεία αλλά «συστεγάζονται» δυο-τρία μαζί, έχουν ΔΣ που δε συνεδριάζουν ποτέ ή τα μέλη του ΔΣ έχουν οριστεί, (χωρίς κάποιες φορές και να το ξέρουν) και που στις εκλογές τους ψηφίζουν με το απόλυτο ποσοστό 99%,( κοινώς και τα δέντρα), διαμορφώνοντας έτσι τους συσχετισμούς και στην Ομοσπονδία της ΕΥΔΑΠ και η μόνη τους παρουσία είναι για να κάνουν δώρο στα μέλη τους τα Χριστούγεννα ηλεκτρικές κουβέρτες ή ηλεκτρικές ψησταριές (αυτό φαίνεται κατάλαβαν όταν λέμε να διεκδικήσουμε την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας) .

Σωματεία που δε γράφουν καν ανακοινώσεις, δε κάνουν Γ.Σ ή κάνουν τις αναγκαστικές εκλογοαπολογιστικές ως καταστατική υποχρέωση προ των εκλογών και συνήθως είναι συνελεύσεις «μαιμού».

Έχουμε επίσης όλες τις μορφές των εργασιακών σχέσεων. Ενδεικτικά αναφέρω: α)Μόνιμους ,β) συμβασιούχους 8μηνους, γ) με μπλοκάκι , δ) φοιτητές πρακτικάριους, ε) εργολαβικούς στ)ενοικιαζόμενους από δουλεμπορικά και θα μας προκύψει όπως μας «ενημέρωσε» η διοίκηση της «αριστεράς» και προσωπικό φύλαξης και

καθαριότητας με ατομικές συμβάσεις αξιοποιώντας την τροπολογία Πολάκη για τα νοσοκομεία.

Στα 3 σωματεία που παίρνουν μέρος οι δυνάμεις μας καθώς και στην Ομοσπονδία παρεμβαίνει ο εργοδοτικός συνδικαλισμός με ποικιλία μέσων και τρόπων ώστε να αποπροσανατολίσει, να διχάσει, να συσκοτίσει, να αποδυναμώσει και εντέλει να κατευθύνει την όποια αγωνιστική διάθεση και δράση σε ακίνδυνα για την εργοδοσία μονοπάτια.

Αρνείται πεισματικά να κάνει μέλη των σωματείων τη νέα βάρδια, τις άλλες μορφές εργασίας εκτός των μονίμων χρησιμοποιώντας δικαιολογίες για τους συμβασιούχους του τύπου «δε θέλουμε να τους πάρουμε τα λεφτά αφού στις εκλογές θα ‘χουν απολυθεί» έως το διχαστικό για τους βαθιά εκμεταλλευόμενους εργολαβικούς και ενοικιαζόμενους «δεν είναι συνάδελφοι μας μιας και έχουν άλλο εργοδότη».

Έχοντας εκλεγμένους συνδικαλιστές οι οποίοι είναι ταυτόχρονα προϊστάμενοι, Διευθυντές, αν/τες Διευθυντές , αν/τες Γενικοί Διευθυντές κλπ. εκβιάζουν με δυσμενείς μεταθέσεις, ποινές, αξιολόγηση ή εξαγοράζουν με μεταθέσεις που έχουν υψηλό ανθυγιεινό επίδομα , με υπερωρίες, με βάρδιες, ρεπό κλπ.

Ξορκίζουν κάθε μορφή συλλογικής δράσης και μαζικές διαδικασίες όπως Γενικές συνελεύσεις, σωματειακές επιτροπές, επιτροπές αγώνα και θεωρούν πως ανώτερη μορφή οργάνωσης είναι η ανάθεση. «Αν κάναμε συνέχεια ΓΣ εμάς γιατί μας ψήφισαν στο ΔΣ » μας λένε συχνά.

Χρησιμοποιούν ιδεολογήματα όπως «η εταιρεία μας που μας δίνει ψωμί» ή πως «η διατήρηση της κερδοφορίας μας πληρώνει και εξασφαλίζει τη δουλειά μας» προωθώντας την αντίληψη του κοινωνικού εταιρισμού και συσκοτίζοντας ποιοι είναι οι παραγωγοί του πλούτου , ή το «ΕΥΔΑΠ υπό δημόσιο έλεγχο» λες και μια εταιρεία που το κριτήριο είναι η κερδοφορία κι όχι οι ανθρώπινες ανάγκες θα ‘ναι καλύτερα να σου κόβει το νερό ή το μισθό αν το 51% ανήκει στο δημόσιο παρά σε ιδιώτες.

Χαρακτηριστικό είναι το σλόγκαν σε φυλλάδιο της ΟΜΕ-ΕΥΔΑΠ κατά της ιδιωτικοποίησης που λέει «ΕΥΔΑΠ δημόσια-οικονομικά αυτοδύναμη».

Άλλο ιδεολόγημα ο καλός και κακός Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος που εστιάζει στο πρόσωπο του επικεφαλή της εργοδοσίας και συσκοτίζει μιας και δε τοποθετεί ταξικά το ποιοι είναι οι φίλοι κι οι εχθροί.

Τα αιτήματα που βάζουν είναι αιτήματα υποχώρησης και συμβιβασμού. Χαρακτηριστικές είναι οι δύο τριετείς ΣΣΕ, του 2012 όπου υπέγραψαν μειώσεις της τάξης του 35% όπου ενσωματώνουν στη ΣΣΕ τους αντεργατικούς νόμους και τις μειώσεις τους και του 2015 που ήταν μηδενική αποδεχόμενοι πως η διοίκηση δεν μπορεί να κάνει αλλιώς αφού πρέπει να τηρήσει τη «νομιμότητα» και είμαστε τυχεροί που υπογράψαμε ΣΣΕ ενεργοποιώντας τη λογική του μικρότερου κακού.

Εκπαιδεύουν τους εργαζόμενους πως η μόνη γραμμή διεκδίκησης και αντίστασης είναι δίκες(φτιάχτηκαν νέοι εργατολόγοι από την φάμπρικα με τις δίκες στην ΕΥΔΑΠ), λες και η αστική δικαιοσύνη υπάρχει για να υπερασπίζεται τα συμφέροντα της τάξης μας. Κι αν από σπόντα κερδηθεί και καμιά υπόθεση τότε πουλάνε τους εργαζόμενους με απαράδεκτους συμβιβασμούς.

Στα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης που είναι και το μεσοδιάστημα ανάμεσα στις συνδιασκέψεις μας (3η και 4η) οι δυνάμεις μας έχουν μειωθεί σημαντικά με τις αιτίες να εντοπίζονται:

•   Λόγο μαζικών συνταξιοδοτήσεων έμπειρων στελεχών, είτε λόγο ορίου ηλικίας, είτε λόγο πρόωρων συνταξιοδοτήσεων.
• Αδυναμία προσέλκυσης νέων στελεχών λόγο και της συντηρητικοποίησης των εργαζομένων, εξαιτίας και της ανασφάλειας που δημιούργησαν τα νέα δεδομένα και οι εξελίξεις (περικοπές μισθών, εργασιακή ανασφάλεια, κατάργηση μονιμότητας κλπ).
•  Δημιουργία για πρώτη φορά στα χρονικά το 2012 στην ΕΥΔΑΠ οπορτουνιστικής παράταξης( με δήθεν αριστερή και ταξική φρασεολογία) που συμπεριέλαβε στα ψηφοδέλτια της πλήθος εργαζομένων, που κατέβαινε μαζί μας και στις εκλογές των σωματείων και στο κίνημα και στις κινητοποιήσεις.
• Υποχώρηση του κινήματος γενικότερα, κούραση από την αναποτελεσματικότητα των αγώνων, προσμονή για γρήγορα αποτελέσματα, απογοήτευση.

Εμείς με τις περιορισμένες δυνάμεις μας προσπαθήσαμε και εν μέρει καταφέραμε να αναδείξουμε την ανάγκη οργάνωσης της πάλης με την δημιουργία ΓΣ, με περιοδείες στους χώρους, με ανακοινώσεις για όλα τα σοβαρά ζητήματα που προέκυψαν (περικοπές,ιδιωτικοποίηση, ΣΣΕ, εργατικά ατυχήματα, υγιεινή και ασφάλεια).

Θα μπορούσαμε να έχουμε καλύτερη παρουσία αν παρ’ όλη τη μικρή μας δύναμη γίνονταν καλύτερος καταμερισμός της δουλειάς.

Οι πολυχρεώσεις είναι ένα αναγκαίο «κακό» όμως κάποιες φορές στην αγωνία μας να έχουμε αποτελέσματα γινόμαστε συγκεντρωτικοί.

Βάλαμε στην ατζέντα το ζήτημα της ενότητας των εργαζομένων καταρχήν μεταξύ των σχέσεων εργασίας που επικρατούν στο χώρο μας μα και με τους άλλους εργαζόμενους της τάξης μας και του κοινού πλαισίου πάλης που απαιτούν οι συνθήκες , έξω από συντεχνιακά αιτήματα , όχι με μεγάλη επιτυχία να πείσουμε στην ανάγκη συμπόρευσης και κοινής δράσης μεταξύ των σχετικά καλοπληρωμένων μονίμων και των εργαζόμενων σε δουλεμπορικά, ενοικιαζόμενων και λοιπών εργαζόμενων.

Μπρός στις εξελίξεις με το υπερταμείο και την ιδιωτικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας (όπως η ΕΥΔΑΠ) που έχει ανάγκη το κεφάλαιο για να βγάλει απ’ τα σεντούκια του τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια και να ξαναβγεί στην κερδοφορία αναδείξαμε τι ΕΥΔΑΠ θέλουμε (100% δημόσια λαϊκή περιουσία κάτω από κεντρικό σχεδιασμό με εργατικό έλεγχο όπου το κριτήριο θα είναι οι ανάγκες μας κι όχι το κέρδος).

Αξιοποιήσαμε τις σχετικά ανεβασμένες αγωνιστικές διαθέσεις και βάλαμε μια σειρα προτάσεις για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων που κάτω από την πίεση της συγκυρίας έγιναν δεκτές από τις συμβιβασμένες πλειοψηφίες.

Προσπαθήσαμε να δέσουμε το ειδικό με το γενικό.

Χρειάζεται να μη μείνουμε εκεί μα να αναδείξουμε την αναγκαιότητα της ανάπτυξης αγώνων με ελάχιστο διεκδικητικό πλαίσιο αυτό που προτείνει η εισήγηση, που δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας, για μια ζωή με αξιοπρέπεια για μας και τα παιδιά μας.

Απαραίτητη προϋπόθεση και παράγοντας επιτυχίας είναι η ανασύνταξη του κινήματος σε ταξική κατεύθυνση με ενότητα της εργατικής τάξης.

Για να γίνουμε αφέντες στον πλούτο που παράγουμε, για να αντεπιτεθούμε ,να δώσουμε την ευκαιρία στα παιδιά μας να ζήσουν τη ζωή που τους αξίζει.

Οι εργαζόμενοι στην επιχείρηση «Αφοι ΚΑΡΥΠΙΔΗ ΑΕ» (πρώην ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗ) βρισκόμαστε εδώ και ένα χρόνο περίπου σε κινητοποιήσεις. Από το Μάιο έχουμε κάνει επίσχεση εργασίας. Είμαστε 8 μήνες απλήρωτοι, μας οφείλει δώρο Πάσχα και επίδομα αδείας. 1.400 εργαζόμενοι της εταιρίας στερούνται καθημερινά τα απαραίτητα, γιατί αυτό απαιτεί η «ανάπτυξη» και η «πολύπλευρη επιχειρηματικότητα» της ΚΑΡΥΠΙΔΗΣ. Με περίσσιο θράσος συνεχίζει να μας ζητάει να κάνουμε υπομονή, να βάλουμε πλάτη, να μη διεκδικήσουμε τα δεδουλευμένα μας.

Έχει τεράστια ευθύνη του Υπουργείο Εργασίας και οι κυβερνήσεις που τόσο καιρό καλούσαν τους εργαζόμενους να αποδεχτούν το διάλογο και τη συναίνεση, τις αποφάσεις της εργοδοσίας.

Συμπαραστάτες σε όλο τον αγώνα μας ήταν και είναι η Ένωση Εμποροϋπαλλήλων Ν. Θεσσαλονίκης και όλα τα σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ.

Συνεχίζουμε τον αγώνα μας ενάντια σε όλα αυτά τα μέτρα που έχουν περάσει το προηγούμενο διάστημα και όσα προετοιμάζουν να περάσουν, για τις εργασιακές σχέσεις, το συνδικαλιστικό νόμο, για την περιβόητη «δίκαιη ανάπτυξη», θέλοντας να μας πείσουν ότι με την αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων θα έχουμε και εμείς όφελος.

Οι αυταπάτες και η ανοχή που καλλιέργησαν και καλλιεργούν η εργοδοσία, οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αλλά και ο εργοδοτικός συνδικαλισμός καθυστέρησαν την έγκαιρη κινητοποίηση του μεγαλύτερου μέρους των συναδέλφων.

Μέσα από τους αγώνες βγαίνουν πολύτιμα συμπεράσματα. Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι διέξοδος για τους εργαζόμενους μπορεί να υπάρξει μόνο με την οργάνωση της πάλης, με συσπείρωση στα ταξικά σωματεία, σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των εργοδοσίας και την πολιτική που τα στηρίζει και τα υπηρετεί. Αυτό είναι που τους ασκεί πραγματική πίεση, τους «πονάει». Γι΄ αυτό θέλουν να αλλάξουν το συνδικαλιστικό νόμο. Γι΄ αυτό ο Καρυπίδης επιτίθεται στο σωματείο, τρομοκρατεί και ζητάει να σταματήσουμε τις κινητοποιήσεις και να γυρίσουμε απλήρωτοι και με το κεφάλι σκυμμένο στη δουλειά.

Η πείρα από μια σειρά χώρους που οι εργαζόμενοι δέχτηκαν να βάλουν πλάτη στην εργοδοσία, που συμφώνησαν να «σφίξουν και άλλο το ζωνάρι» να δουλεύουν ακόμα και απλήρωτοι, για να ξεπεράσει η επιχείρηση τα προβλήματα και να σώσουν τις θέσεις εργασίας, έδειξε ακριβώς το αντίθετο. Αυτοί οι εργαζόμενοι βρέθηκαν στην ανεργία.

Ο αγώνας μας έδειξε και δείχνει το εξής: Από τη μια είμαστε εμείς και το δίκιο μας, μαζί με τους συναδέλφους από άλλα ταξικά σωματεία, το ΠΑΜΕ και από την άλλη η εργοδοσία, το κράτος και τα τσιράκια τους, ο εργοδοτικός συνδικαλισμός που όλοι μαζί έχουν στοιχηθεί στο πλευρό του Καρυπίδη.

Επιβεβαιώνεται καθημερινά ότι δε μπορεί να υπάρξει κοινό συμφέρον για τους εργαζόμενους και την εργοδοσία.

Την επίθεση της εργοδοσίας τη βιώσαμε και συνεχίζουμε να τη βιώνουμε τόσο σε συνθήκες που η επιχείρηση «πήγαινε καλά» όσο και τώρα που αντιμετωπίζει προβλήματα λόγω του τεράστιου ανταγωνισμού ανάμεσα στα μεγαθήρια του κλάδου.

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν το σωματείο μας. Είχαμε δίκιο όταν ενημερώναμε τους συναδέλφους, μετά τη συμφωνία με την «Μαρινόπουλος», ότι η συμφωνία αυτή δεν αποτελεί λύση στα προβλήματά μας, ότι δε διασφαλίζει τη δουλειά και τα δικαιώματά μας. Στην πράξη γκρεμίστηκαν αυταπάτες του τύπου «μας πήρε ο Μαρινόπουλος, είναι μεγάλος και καλός εργοδότης, λύσαμε το πρόβλημά μας», «ο καλός στη δουλειά του δε χάνεται».

Οι ίδιες αυταπάτες έχουν δημιουργηθεί και σε ένα μεγάλο μέρος των συναδέλφων του Μαρινόπουλου. Τα ίδια ακούγονται τώρα και για τον «καλό» εργοδότη Σκλαβενίτη.

Με τη συνεχή δράση του σωματείου μας όλα τα προηγούμενα χρόνια αντιμετωπίσαμε την εργοδοτική τρομοκρατία κάθε μορφής. Μέρα με τη μέρα συσπειρώνουμε περισσότερους συναδέλφους.

Για την αντιμετώπιση των άμεσων προβλημάτων των συναδέλφων έγιναν κινητοποιήσεις σε ΔΕΗ, ΕΥΑΘ. Προετοιμάζουμε και για τις τράπεζες.

Η λειτουργία των σωματείου και του ΔΣ ήταν αδιάλειπτη. Δεκάδες ΓΣ με αποφάσεις για όλα τα ζητήματα, συνεδριάσεις του ΔΣ διευρυμένες με τη συμμετοχή πρωτοπόρων συναδέλφων με ανάθεση καθηκόντων.

Προχωρήσαμε συσπειρωμένα απέναντι στις απαιτήσεις και τα σχέδια του εργοδότη. Όχι μόνο δεν παραδοθήκαμε, αλλά βάλαμε με αξιώσεις τα αιτήματά μας: καταβολή των δεδουλευμένων, διασφάλιση των θέσεων εργασίας.