Ο Κλάδος του Μετάλλου είναι ένας από τους πιο σημαντικούς κλάδους της οικονομίας , με μεγάλη συγκέντρωση κεφαλαίων και εργαζομένων .

Υπάρχουν σημαντικοί υποκλάδοι με μεγάλες Επιχειρήσεις , κυρίως στη Ναυπηγική Βιομηχανία ,στην αμυντική βιομηχανία, στη Μεταλλουργία – Χαλυβουργία και στην εξόρυξη μετάλλων . Υποκλάδοι στρατηγικής σημασίας για τη χώρα με χιλιάδες εργαζόμενους .

Τα στοιχεία προ κρίσης μας έδιναν ότι στη χώρα δραστηριοποιούνταν περίπου 20.000 Επιχειρήσεις Μετάλλου και άλλες 8.000 μη μεταλλουργικές που απασχολούσαν Μεταλλεργάτες .

Η οικονομική κρίση που πλήττει τα τελευταία χρόνια τη χώρα μας έχει χτυπήσει και τον Κλάδο μας και δεν θα μπορούσε να συμβεί και αλλιώς , από τη στιγμή που μιλάμε για γενικευμένη καπιταλιστική κρίση .

Γενικευμένη και διαρκώς εντεινόμενη είναι και η επίθεση της μεγαλοεργοδοσίας του Κλάδου να φορτώσει τα βάρη της κρίσης στις δικές μας πλάτες , αξιοποιώντας την παράλληλα για να αποψιλώσει ότι ως εργατικό κίνημα είχαμε κατακτήσει όλες τις προηγούμενες δεκαετίες .

Έτσι , εκτός από την γενική επίθεση της κατάργησης των Σ.Σ.Ε. , της διάλυσης της κοινωνικής ασφάλισης , της φοροληστείας των λαϊκών στρωμάτων κ.λ.π. , έχουμε να αντιμετωπίσουμε σαν Μεταλλεργάτες και μια καλά συντονισμένη , εξειδικευμένη , ανελέητη επίθεση από τους Μεγαλοβιομήχανους.

Στα ΕΑΣ προωθείτε εκποίηση τμημάτων των εργοστασίων ενώ οι απολύσεις και τα λουκέτα είναι μόνιμη απειλή. Στην ΕΛΒΟ είναι σε εξέλιξη η εκκαθάριση με το λουκέτο να είναι προ των θυρών. Στην ΕΑΒ προωθείτε η ιδιωτικοποίηση από το παράθυρο μέσω της συστηματικής υπονόμευσης, του οικονομικού στραγγαλισμού και της υπενοικίασης υποδομών σε ιδιώτες που κάνουν την δουλειά με εργαζόμενους άθλιων εργασιακών σχέσεων. Στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά ( τα οποία στην ουσία παραμένουν κλειστά ) το πρόγραμμα των υποβρυχίων που εξασφάλιζε ένα μισθό ( κι αυτόν πετσοκομμένο ) τελείωσε, έχει υπάρξει μια μικρή παράταση μέχρι το Πάσχα και το μέλλον προβλέπεται δυσοίωνο. Στα Ναυπηγεία Ελευσίνας μετά από συμφωνία με το πολεμικό ναυτικό έχει δοθεί μια ανάσα στους εργαζόμενους που όμως εξασφαλίζει μονό το 70% του μισθού κι αυτό για ένα μόνο χρονικό διάστημα μέχρι να παραδοθούν οι Πυραυλάκατοι στο ΠΝ, ενώ για τα δεδουλευμένα που οφείλονται στους συναδέλφους ( πάνω από δέκα μηνιάτικα ) ούτε κουβέντα. Στα ναυπηγεία της Σύρου οι εργαζόμενοι εργάζονται απλήρωτοι για μήνες με το λουκέτο να είναι μια διαρκή απειλή. Στην Ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη η ανεργία παραμένει σε πολύ υψηλά επίπεδα, οι εργολάβοι πατώντας στην ανέχεια του κόσμου και έχοντας στην φαρέτρα τους όλα τα αντεργατικά όπλα που έχουν νομοθετήσει όλες οι κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια, καταστρατηγούν δικαιώματα και κεκτημένα δεκαετιών. Για τις Χαλυβουργίες ούτε λόγος αφού τείνουν να μην υπάρχουν ως κλάδος στη χώρα. Χιλιάδες απολύσεις, λουκέτα, εκ περιτροπής εργασία, διαθεσιμότητες έχουν δημιουργήσει στην ουσία νεκρό τοπίο…

Συνολικά η ανεργία στον κλάδο ξεπερνά το 50% σε μόνιμη σχεδόν βάση….

Σ αυτές τις συνθήκες πραγματοποιήθηκε τον προηγούμενο μήνα και το 29^ο συνέδριο της ΠΟΕΜ.

Εκεί φάνηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο αυτό που βλέπαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια στους χώρους δουλειάς, μέσα από τις παρεμβάσεις όλων των δυνάμεων. Την σύγκρουση δηλαδή των δυο γραμμών στο κίνημα. Της γραμμής που θέλει τους εργαζόμενους να παλεύουν για τα δίκια των εργοδοτών και της ταξικής γραμμής που θέλει τους εργαζόμενους να συγκρούονται και να παλεύουν για τα δίκια τους ενωμένοι με βάση τον κλάδο.

Καμμία σκοτούρα ή έγνοια δεν είχαν οι δυνάμεις που είναι πλειοψηφία ( ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ ) για το αν θα συζητηθούν τα προβλήματα των μεταλλεργατών και οι εξελίξεις στον Κλάδο . Το μόνο που τους ένοιαζε να περάσει η νοθεία που είχαν στήσει με μαϊμού σωματεία για να εξασφαλίσουν την πλειοψηφία για μια ακόμη τριετία.

Καμμία σκοτούρα δεν είχαν αυτές οι δυνάμεις να κάνουν ένα Συνέδριο το οποίο να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα , με την κρίση και τον χαρακτήρα της , με την επίθεση που κάνει το Κεφάλαιο στα δικαιώματά μας και τις κατακτήσεις μας , με τις ανάγκες των εργαζομένων σήμερα και την οργάνωση της πάλης το επόμενο διάστημα .

Δεν το έκαναν άλλωστε τόσα χρόνια τώρα , θα το έκαναν στο Συνέδριο ; Δεν το έκαναν όχι από αμέλεια ή κάποια αντικειμενική αδράνεια ή ακόμα και υποκειμενική.

Δεν το έκαναν γιατί είναι ταγμένοι στο να υπηρετούν την Εργοδοσία να προωθεί τα συμφέροντά της στους Μεταλλεργάτες , να διαμορφώνει πλαίσια πάλης και αιτήματα που κάθε φορά θα προωθούν τα σχέδια εξασφάλισης της μέγιστης δυνατής κερδοφορίας των Εργοδοτών .

Να καλλιεργούν τον κοινωνικό εταιρισμό και την λογική ότι για να έχουμε μία δουλειά έστω και κακοπληρωμένη πρέπει να αγωνιζόμαστε για να έχει ανταγωνιστικότητα η Επιχείρηση κ.λ.π.

Παραδείγματα για την δράση τους αυτή έχουμε από τους υποκλάδους του Μετάλλου πολλά . Τι στάση έχουν κρατήσει μέχρι σήμερα ας πούμε για τις απολύσεις , όπου τις χώριζαν σε αναγκαίες και μη , με βάση την βιωσιμότητα της Επιχείρησης και τους ισολογισμούς της , ως κόστος δηλαδή . Για τους δεκάδες χιλιάδες απλήρωτους εργάτες , που ο αγώνας για να πάρουν τα δεδουλευμένα τους , βαφτιζόταν κίνδυνος να κλείσει το Εργοστάσιο. Ενώ ακόμη και τον ηρωικό πολύμηνο αγώνα των χαλυβουργών τον κατασυκοφάντησαν μιλώντας για τυφλή σύγκρουση που δεν οδηγεί πουθενά και θα οδηγήσει το εργοστάσιο στο λουκέτο…. Καλλιεργώντας και με αυτόν τον τρόπο το ιδεολόγημα ότι τα εργοστάσια τα κλείνουν οι εργάτες με τους αγώνες και τις κατακτήσεις τους κρύβοντας από τους εργαζόμενους την αλήθεια ότι τις επιχειρήσεις τις κλείνουν οι καπιταλιστές στο κυνήγι για μεγαλύτερη κερδοφορία.

Από την πρώτη στιγμή και μέχρι αυτή την ώρα η πλειοψηφία της Π.Ο.Ε.Μ. απέκρυψε σκόπιμα τον χαρακτήρα της κρίσης . Μιλώντας την μία για golden boys , την άλλη για καζινο-καπιταλισμό , κρίση χρέους κ.λ.π. , λειτουργώντας στην ουσία σαν παπαγαλάκι όλων των ιδεολογημάτων , όλων ανεξαιρέτως των Κυβερνήσεων , που επιχειρούν μέχρι σήμερα να διαχειριστούν την κρίση , προς όφελος των Τραπεζιτών – των Βιομηχάνων – των Εφοπλιστών – των Μεγαλεμπόρων.

Υπονομεύουν τα συμφέροντα των εργαζομένων , αρνούμενοι να προχωρήσουν σε οργάνωση ενιαίου αγώνα των Μεταλλεργατών εδώ και χρόνια. Υπονομεύουν τα συμφέροντα των εργαζομένων ακόμα και όταν εξαγγέλλουν κινητοποιήσεις , αφού καλούν τους Μεταλλεργάτες να στρατευθούν όχι κάτω από τα δικά τους αιτήματα με βάση τις δικές τους ανάγκες, αλλά κάτω από τις απαιτήσεις των Βιομηχάνων και των κερδών τους .

Καλούν δήθεν σε αλληλεγγύη στους εργαζόμενους στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά , ζητώντας λύση να’ ναι κι ότι να’ ναι . Ούτε κουβέντα για τις αποφάσεις Κυβέρνησης – Ε.Ε. που τον κλείνουν , ούτε κουβέντα για τη Ν/ Βιομηχανία που έχει ανάγκη ο λαός και οι εργαζόμενοι ,ούτε κουβέντα για τον κοινό αγώνα που πρέπει να αναπτυχθεί από όλους τους εργαζόμενους στην Ν/ Βιομηχανία (Ν/ ΖΩΝΗ , Ναυπηγεία Ελευσίνας , Ναυπηγεία Σκαραμαγκά κ.λ.π.) ενάντια στις ορέξεις των επιχειρηματιών.

Καλούν σε αλληλεγγύη στους εργαζόμενους στην Αμυντική Βιομηχανία , την ίδια ώρα που έχουν αποδεχτεί λύση στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης που κάνει η Κυβέρνηση (απολύσεις – μειώσεις μισθών κ.λ.π.) στο όνομα της διατήρησης του δημόσιου χαρακτήρα του κουφαριού που θα μείνει . Ούτε λόγος για οργάνωση κοινού αγώνα όλων των εργαζομένων στην Αμυντική Βιομηχανία για την ανάπτυξη του Κλάδου προς όφελος του λαού μας και των εργαζομένων .

Καλούν σε στήριξη (εδώ δεν κρατούν ούτε τα προσχήματα) των Βιομηχάνων (Χαλυβουργίες – Αλουμίνια ) , με φθηνή ενέργεια .

Να παλέψουν οι χιλιάδες Μεταλλεργάτες δηλαδή που δεν θα έχουν φέτος να αγοράσουν πετρέλαιο θέρμανσης να ζεστάνουν τα παιδιά τους ή που ζουν με κομμένο ρεύμα , όχι για να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσής της οικογένειάς τους αλλά για να έχουν οι Βιομήχανοι φθηνό ρεύμα .

Μιλούν για υπογραφή ΣΣΕ και εννοούν τυπικά τον θεσμό αποκομμένο από τις κατακτήσεις μας , και ταγμένοι στον θεό της ανταγωνιστικότητας των κερδών των βιομηχάνων είναι έτοιμοι για χοντρό παζάρι. Βέβαια ούτε κουβέντα για οργάνωση αγώνα όλων των Μεταλλεργατών κόντρα στις απολύσεις , για τους απλήρωτους συναδέλφους , για μέτρα προστασίας των ανέργων, για υπεράσπιση των κατακτήσεων μας, για υπογραφή ΣΣΕ που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των οικογενειών μας.

Οι ταξικές δυνάμεις του κλάδου που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ ερχόμαστε μέσα από σοβαρές προσπάθειες ανασύνταξης του κινήματος και στον Κλάδο του Μετάλλου , μέσα από την προσπάθεια να συμβάλλουμε και εμείς ως μέρος του ταξικού κινήματος .

Δώσαμε μικρές και μεγάλες μάχες για τα μέτρα προστασίας των ανέργων , για την ταξική αλληλεγγύη , για να πληρωθούν απλήρωτοι εργαζόμενοι , για τις Σ.Σ.Ε. , κόντρα στον νόμο λαιμητόμο για το ασφαλιστικό . Ανοίξαμε μέτωπο και είχαμε απέναντί μας τόσο την Εργοδοσία και τα κόμματά της , όσο και τον εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό , παλιό και νέο .

Σε αυτό το σημείο πρέπει να πούμε ότι συναντηθήκαμε με πολύ κόσμο , ο οποίος δεν συμφωνεί σε όλα μαζί μας . Το κύρος των ταξικών δυνάμεων που συσπειρώνεται στο ΠΑΜΕ είναι ανεβασμένο.

Στόχος δικός μας για το επόμενο διάστημα πρέπει να είναι οι δικές μας δυνάμεις , οι ταξικές δυνάμεις στο Μέταλλο να γίνουν ο αγωνιστικός πόλος συσπείρωσης όλων των Μεταλλεργατών .

Μέσα από την ανάδειξη των δύο γραμμών στο κίνημα , να καλέσουμε τους Μεταλλεργάτες να συσπειρωθούν στο πλευρό μας, στην κατεύθυνση ούτε βήμα πίσω από τις σύγχρονες ανάγκες μας . Να μην βάλουν άλλο πλάτη για την ανταγωνιστικότητα των Βιομηχάνων . Να αναδείξουμε την πρωτοβουλία των Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων για τις Σ.Σ.Ε. , να αξιοποιήσουμε αυτή την δυναμική που δημιουργείται για να ανοίξουμε παρτίδες στους χώρους δουλειάς .

Στόχος μας η ενιαία απάντηση στον Κλάδο , αλλά και ο συντονισμός στους υποκλάδους . Συγκέντρωση δυνάμεων και ανυποχώρητοι αγώνες κάτω από τις σημαίες των γενικών συμφερόντων των εργαζομένων και όχι κάτω από τις σημαίες των συμφερόντων του κάθε Εργοδότη .

Καμμία ταύτιση συμφερόντων εργαζομένων στην όποια Επιχείρηση με τον Εργοδότη τους .

Το παράδειγμα του πολύμηνου ηρωικού αγώνα των Ελλήνων Χαλυβουργών , απέδειξε ότι μπορούν να αναπτυχθούν αγώνες ανατρεπτικοί , κόντρα στη λογική της συναίνεσης , της υποταγής και της μοιρολατρίας . Κόντρα στον συμβιβασμό και την επιλογή πάντα του μικρότερου κακού .

Το παράδειγμα των ταξικών δυνάμενων στη Ν/ Βιομηχανία και η ανάπτυξη του συντονισμού χώρων που καταφέραμε το προηγούμενο διάστημα , που ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν βρεθεί στο ίδιο μετερίζι μας δείχνει τον δρόμο .

Αναγκαιότητα σήμερα όσο ποτέ ο συντονισμός αγώνα στον κλάδο του Μετάλλου (Κλάδος στρατηγικής σημασίας για την οικονομία) .

Χρειάζεται να δημιουργηθεί ο άλλος πόλος , απέναντι στη συμβιβασμένη πλειοψηφία της Π.Ο.Ε.Μ. , με επιτελείο που θα συντονίζει , ενιαιοποιεί τον αγώνα , τις πρωτοβουλίες , τις δράσεις σε Πανελλαδικό επίπεδο .

Παράλληλα με το ερώτημα σε κάθε χώρο δουλειάς : Τι Συνδικάτα θέλουμε , τι κίνημα θέλουμε ;

ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΠΕΙΘΑΡΧΙΑ στα μέτρα , να μην εφαρμοστούν στην πράξη

Επιτροπές αγώνα παντού , κανείς μεταλλεργάτης ασυνδικάλιστος (σήμερα μόνο το 25% των Μεταλλεργατών είναι γραμμένοι στα Σωματεία τους και πολύ λιγότεροι συμμετέχουν ενεργά) .

ΠΛΑΙΣΙΟ αιτημάτων με βάση τις πραγματικές μας ανάγκες και τις τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα, στη γραμμή που βάζει και η εισήγηση της συνδιάσκεψης μας, επεξεργασμένο και εξειδικευμένο στον κλάδο του μετάλλου.

ΑΓΩΝΑΣ για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης , που θα συνδέει τις ανάγκες της χώρας με την παραγωγική βάση και θα εξασφαλίζει μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους .

Ανάπτυξη που θα στηρίζεται στον κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγικής βάσης και της οικονομίας, με τέτοιο τρόπο ώστε να ανταποκρίνονται στις τεράστιες ανάγκες της χώρας, η οποία έχει ορυκτό πλούτο, υποδομές, που μπορούν να αναπτυχθούν, επιστημονικό προσωπικό, έμπειρο και εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Σχεδιασμός που μπορεί να εξασφαλίσει μόνιμη και σταθερή εργασία σε όλους, με συγκροτημένα εργασιακά δικαιώματα, που θα καλύπτουν τις σύγχρονες και διαρκώς διευρυνόμενες ανάγκες των εργαζομένων και των οικογενειών τους.

Μια ανάπτυξη που δεν χωρά όμως την ιδιοκτησία των εργοστασίων από τους κηφήνες που τα κατέχουν σήμερα και μας εκμεταλλεύονται αλλά που η ιδιοκτησία θα περάσει στα χέρια αυτών που τα δουλεύουν και παράγουν τα πάντα.

Έχουμε την δύναμη , έχουμε την θέληση , είμαστε πιο έμπειροι από ποτέ, κτίζουμε την οργάνωση μας από εργοστάσιο σε εργοστάσιο, από γραφείο σε γραφείο, δεν θα σταματήσουμε μέχρι την ολοκληρωτική κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Μπορούμε και θα τα καταφέρουμε. Μέχρι την τελική νίκη.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Ήρθαμε εδώ αυτό διήμερο να συζητήσουμε μεστά και ουσιαστικά, όπως αρμόζει στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα για όλα όσα κάναμε και δεν κάναμε, για ό,τι μας βασανίζει, μας δυσκολεύει, αλλά και για την πείρα που αποκτήσαμε μέσα στους αγώνες, κύρια όμως από την παρουσία και τη δράση μας στους χώρους δουλειάς.

Το τελευταίο μάλιστα είναι η πραγματική παρακαταθήκη που μας μένει, ο φάρος που θα μας δείχνει το δρόμο το επόμενο κρίσιμο διάστημα, το κριτήριο για να δούμε κατάματα τις αδυναμίες μας.

Κι είναι πραγματικότητα συνάδελφοι ότι μέσα στους χώρους δουλειάς, ιδιαίτερα σ’ αυτούς που παίζουν σημαντικό ρόλο για το κεφάλαιο και τους εκπροσώπους του, κρίνεται ειδικά και συνολικά η δουλειά μας.

Μ’ αυτό το πρίσμα θέλουμε σαν κλάδος του επισιτισμού-τουρισμού να συμβάλλουμε στη Συνδιάσκεψη, αφού συνυπάρχουν σ’ αυτόν μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, μονοπώλια που συν καθορίζουν την πορεία της ελληνικής οικονομίας και μαζί με αυτήν τη ζωή της εργατικής τάξης.

Στο δικό μας κλάδο αξιοποιήθηκαν διαχρονικά όσα σήμερα το κεφάλαιο περνά μέσα από νομοθετικά μέτρα των κυβερνήσεων και τώρα ετοιμάζεται και για άλλα, ακόμη πιο σκληρά, που θα αλλάξουν ριζικά τη μοίρα της εργατικής οικογένειας.

Μιλάμε για τις εργασιακές σχέσεις που αν μετρήσει κανείς σήμερα τις μορφές της είναι πολλαπλάσιες από εκείνες που υπήρχαν μόλις λίγα χρόνια πριν. Είναι μορφές που τις συναντά κανείς παντού. Σε επιχειρήσεις μεγάλες, αλλά και σε μικρότερες. Με επίφαση νομιμότητας, αλλά και έξω από όσα πρόλαβαν να εφαρμόσουν με νόμους. Είναι εργασιακές σχέσεις που για τους νέους είναι το μόνο που γνωρίζουν, για τους παλιότερους ένας εφιάλτης χωρίς τέλος.

Αποτελεί συνάδελφοι μεγάλη πρόκληση για ένα σωματείο όχι να αντιπαλέψει αυτήν την κατάσταση, αλλά ακόμη και να κρατήσει ένα σταθερό μέτωπο απέναντι σε αυτήν. Κυριαρχεί σε ένα μεγάλο μέρος η απογοήτευση και η μοιρολατρία, γιατί πρόκειται για κατάσταση που οξύνεται με πιο γοργούς ρυθμούς από όσο χρειάζεται κανείς χρόνο να τη μελετήσει, να βρει τα αιτήματα κρίκους που συσπειρώνουν κόσμο, να συγκεντρώσει δυνάμεις για να καθυστερήσει, να εμποδίσει την εξέλιξή τους.

Τα κλαδικά σωματεία βρέθηκαν απροετοίμαστα μπροστά σε αυτό τον ορυμαγδό ελαστικών μορφών εργασίας. Τα περισσότερα γιατί δεν είχαν καλή επαφή και δεσμούς με τους χώρους, ή πολύ απλά γιατί δεν υπήρχαν.

Τα επιχειρησιακά σωματεία άργησαν να αντιληφθούν τη σπουδαιότητα να εντάξουν ελαστικά απασχολούμενους στις γραμμές τους, ορισμένα δεν το κάνουν ούτε και σήμερα.

Σε κάθε περίπτωση υπήρξε μεγάλη δυσκολία να πείσουμε τους μόνιμους να κάνουν υπόθεσή τους το μεγάλο αυτό ζήτημα και παράλληλα να συσπειρώσουμε τους άλλους με αιτήματα αιχμής για τη ζωή που τους επιβάλλουν.

Τις ίδιες περίπου δυσκολίες αντιμετωπίσαμε με τους εποχικούς συναδέλφους. Τα λίγα επιχειρησιακά σωματεία σε εποχικές επιχειρήσεις ανέπτυσσαν την όποια δράση όσο δούλευαν, ενώ ελάχιστα κλαδικά είχαν τη μέριμνα να ανασυγκροτούνται το χειμώνα, να κρατούν επαφές με τα μέλη, να διαφωτίζουν, να προετοιμάζουν, να οργανώνουν τη δουλειά τους και με κλειστές τις επιχειρήσεις.

Αυτό που εισηγητικά ειπώθηκε και είναι αλήθεια, ότι δηλαδή η μαζικότητα κι η συμμετοχή στους απεργιακούς αγώνες ήταν αναντίστοιχη της επίθεσης που δεχτήκαμε, δεν είναι μια απλή παραδοχή και αναφορά. Πρέπει να συγκρουστούμε με τις αιτίες αυτής της εξέλιξης που όλοι ζήσαμε, γιατί στην επόμενη μάχη θα τις βρίσκουμε συνέχεια μπροστά μας.

Και δεν φταίει συνάδελφοι η γραμμή μας. Αυτή ποτέ δεν ήταν ούτε λάθος, ούτε λειψή.

Φταίει που καθυστερήσαμε την προσαρμογή της δουλειάς μας στα νέα δεδομένα που τα είδαμε ήδη από την αρχή της προηγούμενης δεκαετίας.

Και για να είμαι πιο σαφής να ξεχωρίσω σύντομα τα παρακάτω:

 Η οργάνωση του κλάδου.

Πρώτα σε ό,τι έχει να κάνει με την δημιουργία μορφών οργάνωσης, σωματεία, επιτροπές, παραρτήματα και στη συνέχεια με τις εγγραφές εργαζομένων σε αυτές. Αρκεστήκαμε σε ό,τι υπήρχε κι αυτό πρέπει να αλλάξει και αλλάζει. Εδώ στην Αττική το είδαμε και αποτελεί παράδειγμα. Ξεκινήσαμε το 2002 με δυο κλαδικά σωματεία. Συσπειρώσαμε το 2004 σε αυτά, τρία επιχειρησιακά και φτάσαμε σήμερα να δεκαπλασιάσουμε τον βαθμό οργάνωσης, συσπειρώνοντας 11 σωματεία και δημιουργώντας άλλα 4. Παράλληλα πατήσαμε πόδι στο άντρο των δυνάμεων του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού σε μια σειρά χώρους, δημιουργώντας φύτρα αγωνιστικά με επιτροπές αγώνα, με πρωτοπόρους αγωνιστές.

Αν είχαμε έγκαιρα γενικεύσει την πείρα καλύτερα, αν επιμέναμε σε μεγάλες τουριστικές περιοχές να κάνουμε την ίδια προσπάθεια, σήμερα ο βαθμός οργάνωσης του κλάδου θα ήταν διαφορετικός.

 Μετά είναι η λειτουργία των σωματείων που ιδρύσαμε, ανασυντάξαμε, συσπειρώσαμε στο ΠΑΜΕ. Έχουμε πλέον μια πείρα από την Αττική, από την Κέρκυρα, από τη Θεσσαλονίκη κι αλλού που έχουμε κάνει βήματα. Είναι ενταγμένα στην καθημερινότητα του κάθε σωματείου η επαφή με τα μέλη του, η ανάθεση ευθύνης στο πιο πρωτοπόρο του κομμάτι; Κι ακόμη περισσότερο, επιμένουμε στις μαζικές διαδικασίες, αποκτά νόημα η συνεδρίαση του ΔΣ, γίνεται κριτική εποικοδομητική; Πόσο συχνά καλούμε σε ΓΣ και για ποιο λόγο; Κι αν δεν το κάνουμε τί μας δυσκολεύει;

Θέλει να κάνουμε βαθιές τομές σε αυτήν την υπόθεση, γιατί ο τρόπος που προχωράμε χαρακτηρίζεται τις περισσότερες φορές από μονομέρεια και γενικεύσεις που δεν βοηθούν. Περιμένουμε συνήθως από τα πάνω να έρθει το επόμενο βήμα, γιατί απουσιάζει η πρωτοβουλία. Και απουσιάζει η πρωτοβουλία γιατί δεν βαθαίνουμε στα ζητήματα του κλάδου. Δεν παρακολουθούμε και δεν επεξεργαζόμαστε τις εξελίξεις. Ο αντίπαλος βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά.

Νομίζουμε ότι αυτή η υπόθεση και βέβαια ο χειρισμός της μπορεί να μας απογειώσει. Γιατί δεν μπορεί να έχεις τη γραμμή και το πλαίσιο και να μην μπορείς να μεγαλώνεις τη δύναμή σου, ποιοτικά και ποσοτικά.

Τέλος, δεν χωρά καμιά υποτίμηση του αντιπάλου. Εδώ στην Αττική το πληρώσαμε χάνοντας την πλειοψηφία σε δυο σωματεία που δεν πήραμε τα αναγκαία μέτρα, που δεν οξύναμε την αντιπαράθεση με τις άλλες δυνάμεις, που η δουλειά μας χαρακτηριζόταν από εφησυχασμό.

Είναι συνάδελφοι πρώτιστο καθήκον να αποκαλύπτεις τον αντίπαλο, ακόμη και εκεί που νομίζεις ότι δεν υπάρχει, που δεν έχει οργανωμένη έκφραση. Η εργοδοσία δρα ακόμη κι όταν δεν σου επιτίθεται ανοιχτά. Τα στηρίγματά της μπορούν να εμφανιστούν παντού, γιατί η εξαγορά τους σε αυτές τις συνθήκες γίνεται ευκολότερα. Πρέπει να μην τους αφήνουμε κανένα περιθώριο. Οι εργάτες μας εμπιστεύονται εύκολα, αλλά χάνουν αυτήν την εμπιστοσύνη ευκολότερα.

 Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

 Παρά τις αδυναμίες μας και τις καθυστερήσεις έχουμε διανύσει ένα μακρύ, δύσκολο δρόμο, για τον οποίο είμαστε περήφανοι. Συζητούμε σήμερα εδώ γιατί οι ευθύνες μας έχουν μεγαλώσει, η απεύθυνσή μας είναι μεγαλύτερη. Αλλά και ο αντίπαλος γίνεται όλο και πιο ισχυρός. Προσαρμόζεται εύκολα στα νέα δεδομένα. Έχει εργαλεία και πόρους. Έχει απλώσει ένα πέπλο τρομοκρατίας, όχι με τους παραδοσιακούς τρόπους μόνο αλλά και με όπλο την αβεβαιότητα για το αύριο.

Στο ποιο μέλλον οικοδομείται εμείς πρέπει να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας και τις δυνάμεις μας. Στην διέξοδο που προτείνει το κεφάλαιο εμείς πρέπει πιο καλά να παρέμβουμε. Το σύνθημα καμιά θυσία για την πλουτοκρατία ήταν καλό και κεντραρισμένο, αλλά η διέξοδο που προτείνει το ταξικό κίνημα θα κάνει τη διαφορά. Αυτή η διέξοδο όμως δεν μπορεί να καλυφθεί επαρκώς με ένα σύνθημα. Θέλει σε κάθε κλάδο και σε κάθε χώρο να γίνει κατανοητή μέσα στα πλαίσια που ζει κι εργάζεται ο εργάτης. Κανείς δεν είπε βέβαια ότι είναι εύκολο.

Ρωτήστε το σωματείο του Athens Ledra που έπρεπε να απαντά για μήνες πριν το κλείσιμο του ξενοδοχείου αν οι θυσίες που καλούσε η εργοδοσία να κάνουν θα είχαν αποτέλεσμα. Αν ήταν σωστό να διεκδικούν ΣΣΕ σε μια χρεοκοπημένη επιχείρηση. Αλλά πολύ περισσότερο μετά το κλείσιμο, αν είχε νόημα να συνεχίσουν το αγώνα. Τί αιτήματα έπρεπε να διαμορφώσουν, απέναντι σε ποιους έπρεπε να σταθούν παλικαρίσσια και να αμφισβητήσουν όσους έλεγαν ότι ήρθε το τέλος κι ότι τώρα ο καθένας μόνος του να βρει την άκρη. Ή και σε όσους τους καλούσαν με επιθέσεις φιλίας μέχρι και να αυτοδιαχειριστούν το ξενοδοχείο. Ακόμη και σήμερα, έξι μήνες μετά, τί θα ήταν αυτό που θα κράταγε αυτόν τον αγώνα, αν όχι η παρέμβαση στη συνείδηση του εργάτη ότι τις επιχειρήσεις δεν τις κλείνει η απαίτηση των εργαζομένων να καλύψουν τις ανάγκες τους, αλλά η αναζήτηση του καπιταλιστή για μεγαλύτερο μέσο ποσοστό κέρδους. Τί θα μπορούσε να πεισμώνει τον ξενοδοχοϋπάλληλο αν όχι η παραδοχή ότι η ανάπτυξη που του σέρβιραν τρία χρόνια τώρα όχι μόνο δεν έχει να κάνει με τα δικά του συμφέροντα, αλλά είναι στον αντίποδα, δηλαδή τον βλάπτει σοβαρά και ανεπανόρθωτα.

Και τελικά είναι ή δεν είναι η ανατροπή αυτής της βάρβαρης πραγματικότητας μονόδρομος για τη ζωή της εργατικής οικογένειας.

 Οι εργαζόμενοι του Λήδρα, που τους είχαν ξεγραμμένους από την αρχή αυτού του αγώνα, φίλοι κι εχθροί, είναι ακόμη εκεί. Δίνουν τη μάχη τους. Κατάλαβαν ότι ο πόλεμος θα είναι δύσκολος. Με θύματα και με θυσίες. Αλλά αυτό τους δίνει πια μεγαλύτερη δύναμη όπως κι αν καταλήξει αυτή η ιστορία.

Για μας τους υπόλοιπους έχει ουσία να πάρουμε παράδειγμα, αλλά όχι μόνο αυτό. Να στηρίζουμε τέτοιους αγώνες κλαδικά και διακλαδικά, μέχρι να γενικεύονται, να αποκτούν δυναμική πέρα από τα όρια της πόλης, της χώρας. Να τροφοδοτούνται από το μεγαλύτερο όπλο που έχουμε σαν τάξη. Από την ενότητα και την αλληλεγγύη μας.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες, αντιπρόσωποι

Αγαπητοί προσκεκλημένοι, στη 4^η πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ

Χαιρετίζω τη σημερινή μας δουλειά και μεταφέρω τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς από τους εργαζόμενους τους άνεργους, όλους όσους συμμετείχαν στις μαζικές διαδικασίες των σωματείων τους στην περιοχή της Πάτρας.

Μέσα από διοικητικά συμβούλια, συσκέψεις, συνελεύσεις των Συνδικάτων. Και στη περιοχή μας αναδείχτηκε μέσα και απ αυτές τις διαδικασίες πως το ΠΑΜΕ είναί ο πραγματικός υπερασπιστής των εργαζομένων στη περιοχή της Πάτρας.

Μέσα από τη δική μας δράση και πρωτοβουλίες κρατήθηκε όρθια και συγκροτημένη από το κύμα της ενσωμάτωσης, υποταγής και διάλυσης μια ικανοί δύναμη Συνδικάτων και Συνδικαλιστών που παλεύουν μαχητικά με ταξική γραμμή. Δεκάδες είναι τα νέα εργατικά στελέχη που αναδείχτηκαν την περίοδο που εξετάζουμε και στη Πάλη μας.

Τα συνθήματα του ΠΑΜΕ και του ταξικού κινήματος υιοθετήθηκαν από ευρύτερες ταξικές δυνάμεις. Το ταξικό κίνημα ενισχύθηκε με νέα Συνδικάτα στη περιοχή μας. δυνάμωσε η επιρροή μας μέσα στους χώρους δουλειάς, παλέψαμε και αλλάξαμε συσχετισμούς μέσα στους κλάδους και τα σωματεία.

Εχθροί και φίλοι αναγνωρίζουν ότι αποτελούμε το πιο συγκροτημένο και μαχητικό τμήμα του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, προσβλέπουν σε εμάς και στις πρωτοβουλίες που παίρνουμε.

Στους αγώνες που πρωτοστατήσαμε την περίοδο που κουβεντιάζουμε υπήρξαν αρκετές μικρές, βεβαίως, νίκες αλλά βάλαμε ένα λιθαράκι για να καθυστερήσουμε την ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε σαν τάξη, τους βάλαμε εμπόδια.

Εκατοντάδες νέοι γράφτηκαν στα συνδικάτα, πήραν το βάπτισμα του πυρός, διαπαιδαγωγήθηκαν στις αξίες της ταξικής πάλης, σε σύγκρουση με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό, τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες στο εργατικό κέντρο της πόλης μας, αλλά και σε μια σειρά σωματεία.

Κατανόησαν από πρώτο χέρι το πώς ο εργοδοτικός συνδικαλισμός στήνει σωματεία κάνει εκλογές διαμορφώνει συσχετισμούς. Κατανοήθηκε συνάδελφοι, στα νέα μας στελέχη τη σημαίνει εργοδοτικός συνδικαλισμός και αστικοί θεσμοί, π.χ. δικαστές, το πώς δηλαδή διαμορφώνουν αυτοί συσχετισμούς με σωματεία μαϊμού, με μεταφερόμενους ψηφίσαντες που συμμετέχουν στα προγράμματα του ΙΝΕ (και ψηφίζουν από σωματείο σε σωματείο).

Κάτω από αυτό το πρίσμα συνάδελφοι, οι απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ είναι πάντοτε μαζικές, χιλιάδες εργάτες διαδηλώνουν κάτω από τα πανό μας, με τα συνθήματα, με τη γραμμή, με τη λογική του ΠΑΜΕ, που έχει εκφραστεί με τη διαπάλη που γίνεται μέσα στους χώρους δουλειάς όλο το προηγούμενο διάστημα.

 Αγαπητοί Συνάδελφοι

Εκτιμάμε πως οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στη Πάτρα τη περίοδο που εξετάζουμε αναπτύξαμε μια πλούσια πολύμορφη δράση μέσα από τις κινητοποιήσεις της εκάστοτε περιόδου, προκειμένου να μην περάσει το κλίμα συναίνεσης και υποταγής, ανοχής που επιδίωκε η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα.

Οι δυνάμεις μας το πάλεψαν προκειμένου να δημιουργηθεί κίνημα αντίστασης και ανατροπής. Ανέβασαν το κύρος του ΠΑΜΕ και των Συνδικάτων που συσπειρώνονται σε αυτό. Βεβαίως αυτό δε σημαίνει ότι έχουμε ξεπεράσει αδυναμίες και προβλήματα στη λειτουργία και τη δράση των συνδικαλιστικών μας οργανώσεων που εμείς έχουμε την ευθύνη και ότι όλες μας οι δυνάμεις το πάλεψαν όσο μπορούσαν και όσο έπρεπε και εκεί που ήμαστε πλειοψηφία και εκεί που ήμαστε μειοψηφία.

Αυτή η δράση εκφράζεται μέσα από αρχιερεσίες που είχαμε το προηγούμενο διάστημα σε όλα τα σωματεία που προχώρησαν σε εκλογικές διαδικασίες στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Βγήκαμε πρώτη δύναμη στο σωματείο των υπαλλήλων του Δήμου της Πάτρας, από τέταρτη δύναμη, πήραμε αυτοδυναμία στο σωματείο καθαριότητας του Δήμου, πήραμε την πλειοψηφία στο σωματείο των ιδιωτικών εκπαιδευτικών, ανεβάσαμε τις δυνάμεις μας σε σωματεία που είναι στο ΠΑΜΕ όπως Οικοδόμοι, Μέταλλο, Νέες Τεχνολογίες, Επισιτισμός, Εμπόριο και Υπηρεσίες, Παράρτημα ΟΣΕ…

Οι δυνάμεις με σχέδιο και πρόγραμμα παρεμβάσεις ανοίχτηκαν στους κλάδους, στους χώρους δουλειάς, αναπτύξαμε δράση για οξυμένα προβλήματα εργαζομένων, όπως ενάντια στην απλήρωτη δουλειά, στις συνθήκες εργασίας, στα εργοδοτικά εγκλήματα μέσα στα εργοτάξια του άξονα Ακράτα – Πάτρα.

Ανοίξαμε χοντρή αντιπαράθεση με απολύσεις στα Χόντος Σέντερ, στη Βόνταφον, σε μια σειρά Σούπερ Μάρκετ, στη βιομηχανική περιοχή της Πάτρας.

Μέσα από αυτή τη δραστηριότητα σήμερα μετράμε πάνω από δέκα οργανώσεις που έχουμε ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας και συμπορεύονται μαζί μας, τραβάμε δυνάμεις και μεμονωμένους συνδικαλιστές σε όλους τους κλάδους.

Γενικά το διάστημα που σήμερα κουβεντιάζουμε, και είχαμε μια σειρά μεγάλες κινητοποιήσεις, στη περιοχή μας είχαμε και τη πεζοπορία Πάτρα – Αθήνα για την ανεργία, μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι βελτιώσαμε την ικανότητα μας να προσεγγίζουμε και να κρατάμε δεσμούς με εργαζομένους με διαφορετικό επίπεδο συνείδησης, που δε συμφωνούν σε όλα μαζί μας αλλά κρατάνε θετική στάση απέναντι στο ΠΑΜΕ.

Προσπαθούμε να εμπλέξουμε και εμπλέκουμε περισσότερο κόσμο στη δράση μας.

Μας απασχολούν , αγαπητοί συνάδελφοι, για τη διαπάλη μέσα στους χώρους δουλειάς οι απόψεις και τα ιδεολογήματα που ερχόμαστε αντιμέτωποι.

Κυριαρχεί η αναποτελεσματικότητα των αγώνων μαζί με το φόβο και τις αυταπάτες. Ακουμπάνε και βρίσκουν έδαφος κυρίως εκεί που δεν έχουμε δυνάμεις, δεν υπάρχει διαπάλη και δεν προβάλλεται και δεν αναδεικνύεται η διέξοδος και η προοπτική που εμείς λέμε.

Αυτές οι απόψεις εμποδίζουν τη συμμετοχή στη διεκδίκηση και τους αγώνες, αδρανοποιούν και κάνουν συμμέτοχους και συνένοχους τους εργαζόμενους στην πολιτική του κεφαλαίου και της ΕΕ.

Παραδείγματα αρνητικού συσχετισμού για το ταξικό κίνημα που επιδρά έχουμε και στη περιοχή μας. π.χ. στη βιομηχανία ενώ ήμαστε πλειοψηφία στο κλαδικό Τροφίμων – Ποτών, σε μεγάλα εργοστάσια μονοπωλιακών ομίλων, όπως είναι η Αμστελ, η Αύρα και άλλα στη βιομηχανική περιοχή, κυριαρχούν στα επιχειρησιακά σωματεία ο εργοδοτικός συνδικαλισμός ή στη ΝΟΥΟΝΟΥ όπου οργανωμένοι εργάτες είναι ελάχιστοι.

Επίσης και σε άλλους κλάδους όπως υγεία, εκπαιδευτικοί έχουμε αρνητικό συσχετισμό, δυσκολεύονται οι δυνάμεις μας. ενώ έχουμε θετικό παράδειγμα στο κλάδο του Μετάλλου που ήμαστε πλειοψηφία στο κλαδικό και συμπορεύονται με το ΠΑΜΕ τα επιχειρησιακά σωματεία όπως Φριγκοκλάς, Ελλας Καν.

 Εκεί έχουμε ενεργοποίηση των εργαζομένων και συμμετοχή στους αγώνες.

 Έχουμε, αγαπητοί συνάδελφοι, προσανατολισμό και παλεύουμε την κλαδική δουλειά στην περιοχή μας. επανειλημμένα προχωράμε σε συσκέψεις για συντονισμό της δράσης μας κατά κλάδο, όπως κατασκευές, μέταλλο , υγεία, παιδεία, στους ΟΤΑ, στο χαρτί.

Με τις άλλες δυνάμεις υπάρχει σφοδρή διαπάλη, έχουμε μέτωπο στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, χωρίς βεβαίως να ξεφεύγουμε από αδυναμίες. Το εργατικό κέντρο της Πάτρας, για παράδειγμα, είναι νύχι κρέας με την αστική τάξη της Πόλης.

Είναι οι άνθρωποι τους μέσα στο εργατικό κίνημα. Χρόνια τώρα παίζει βρώμικό ρόλο. Είναι αυτοί που όχι μόνο εναντιώθηκαν στην πρωτοβουλία του Δήμου της Πάτρας για την ανεργία, αλλά έβαλαν τη γραμμή και τα αιτήματα της αστικής τάξη, για το ποια έργα , ποια ανάπτυξη, σε ποια κατεύθυνση, μέσα σε ποιο εργασιακό περιβάλλον θα δουλεύει και θα αμείβεται η εργατική τάξη στην περιοχής μας.

Τα τελευταία χρόνια, κάναμε σοβαρή προσπάθεια σε κλάδους, όπως επισιτισμό – τουρισμό, εμπόριο – υπηρεσίες, που με τη ρεφορμιστική γραμμή που από κοινού εργοδότες και συνδικαλιστές, εγκλώβιζαν εργαζόμενους, δεν έγραφαν κόσμο στα σωματεία ή τους «έδιναν» στους εργοδότες. Φτιάξαμε σωματεία παρεμβαίνουμε στους χώρους δουλειάς, κινητοποιούμε εργαζόμενους, αναδεικνύουμε δυνάμεις, έχουμε σοβαρά βήματα στη δράση μας. βεβαίως έχουμε πολύ δουλεία να κάνουμε μπροστά μας με βάση και αυτά που κουβεντιάζουμε εδώ σήμερα.

Αγαπητοί συνάδελφοι,

οι υποδείξεις και οι επισημάνσεις που κάνει η σημερινή εισήγηση στην 4^η πανελλαδική συνδιάσκεψη ισχύουν και για τη δουλειά μας. Θα την ενσωματώσουμε στη δράση μας, θα κινηθούμε με τον τρόπο που θέτει η γραμματεία του ΠΑΜΕ και με βάση αυτή θα πορευτούμε το επόμενο διάστημα.

Θα επεξεργαστούμε και θα δουλέψουμε στην Πάτρα με βάση τις σημερινές αποφάσεις, για να βελτιώσουμε αδύνατες πλευρές της δουλειάς μας.

 Συνάδελφοι,

μέσα και από τις εργασίες της πανελλαδικής συνδιάσκεψης θα βγούμε ποιο δυνατοί και οι αντιπρόσωποι που συμμετέχουν από την Πάτρα σήμερα εδώ, θα δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό για να πραγματοποιηθούν οι σημερινές σημαντικές αποφάσεις της συνδιάσκεψης μας.

Συνάδελφοι είμαι από το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αρκαδίας.

Δουλεύω στην Ανακύκλωση στην Τρίπολη. Πριν ένα χρόνο είπαμε στο αφεντικό να μας δώσει 751 ευρώ, μάσκα, παπούτσια, γάλα και σπίτι για να μένουμε. Το αφεντικό είπε 586 ευρώ και όχι προστασία. Εμείς κάναμε 4ωρες στάσεις για 5 μέρες και μετά με τη βοήθεια του σωματείου και του ΠΑΜΕ κάναμε 15 μέρες απεργία.

Εργοστάσιο δεν δούλευε. Εμείς είμαστε όλοι μαζί έξω. Τα βράδια κοιμόμαστε έξω από το εργοστάσιο μαζί με σωματείο. Μετά από 15 μέρες απεργίας κερδίσαμε : 751 ευρώ, φόρμες παπούτσια, μάσκα και 2 σπίτια που τα πληρώνει το αφεντικό.

Ξέραμε ότι όλοι μαζί θα νικήσουμε και το σωματείο βοήθησε πολύ σε αυτό. Πριν 1 μήνα η δουλειά είναι πιο πολύ. Το αφεντικό έφερε και άλλα 22 άτομα για δυο βάρδιες.

Με 586 ευρώ και δεν δίνει μάσκα, φόρμα, παπούτσια, γάλα.

Εμείς λέμε να έρθουν μαζί μας στο σωματείο. Αυτοί φοβούνται.

Εμείς θα συνεχίζουμε να λέμε ότι οι εργάτες μαζί θα τα καταφέρουμε. Να γραφτούμε στο σωματείο και μαζί με το ΠΑΜΕ θα παλέψουμε για καλύτερη ζωή.

Χαιρετίζω τη 4^η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ

Αγαπητοί συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Το τελευταίο καιρό ζούμε τραγικές εικόνες, εικόνες ντροπής με τους πρόσφυγες και μετανάστες από Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν, στα νησιά του Αιγαίου, στην Αθήνα εδώ στον Πειραιά, στην Ειδομένη στα σύνορα με τα Σκόπια στη Νότια Ιταλία.

Είδαμε ανθρώπους να θαλασσοπνίγονται καθημερινά ακόμα και μικρά παιδιά. Είδαμε ανθρώπους πεινασμένους να κοιμούνται στη βροχή και στο κρύο. Ανθρώπους να ζητάνε το αυτονόητο να ζήσουνε ! Να φύγουνε, να σωθούνε από τον πόλεμο, από την πείνα και τη δυστυχία, να πάνε να βρούνε τις οικογένειές τους στην Ευρώπη και αλλού.

Και όμως η ΕΕ και όλες οι χώρες της Ευρώπης υψώσανε φράκτες και έκλεισαν τα σύνορα με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούνε χιλιάδες πρόσφυγες στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Το ερώτημα είναι: Τί προκαλεί αυτό το κύμα προσφύγων ; Τι φταίει γι΄αυτή την κατάσταση που ζούνε αυτοί οι λαοί;

Και φυσικά και φταίει ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος για να το πούμε απλά και καθαρά. Οι μεγάλες δυνάμεις και οργανισμοί ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ ΡΩΣΙΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ που συμμετέχουνε σ΄αυτό τον πόλεμο. Προσπαθούνε να πούνε τα ΜΜΕ, οι κυβερνήσεις, τα κόμματά τους ότι ο πόλεμος είναι ανάμεσα σε φανατικούς μουσουλμάνους και δυτικούς, ότι πρόκειται για πόλεμο πολιτισμών.

Λένε ψέματα !

Ο πόλεμος γίνεται γιατί τα Αμερικάνικα και Ευρωπαϊκά μονοπώλια θέλουν να ελέγχουν τις (πηγές ενέργειας), τα νέα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου, και τον έλεγχο μιας μεγάλης περιοχής που αποτελεί πέρασμα για το εμπόριο και μεταφορές.

Είναι ίδιες αυτές οι δυνάμεις και οργανισμοί που καταδικάζουν τους λαούς, στην ανεργία, στη φτώχεια και στον πόλεμο, με αποτέλεσμα εκατομμύρια άνθρωποι να μεταναστεύουν για μια καλύτερη ζωή.

Οι κυβερνήσεις ΕΕ λένε ψέματα ότι δεν θέλουν μετανάστες.

Μας θέλουν εδώ, και στις άλλες χώρες αλλά μας θέλουν χωρίς δικαιώματα και με σκυμμένο κεφάλι. Μας θέλουν φτηνούς για τους βιομηχάνους, εφοπλιστές, μεγαλοεργολάβους και ξενοδόχους.

Προσπαθούνε να μας βοηθήσουνε με βάση τις εθνικότητες, θρησκείες, χρώματος. Κάνουνε τα πάντα οι εργαζόμενοι να μην οργανωθούνε, να μην ενωθούνε.

Πολλές φορές φασιστικές οργανώσεις κατηγορούσαν το ΠΑΜΕ ότι υποστηρίζει τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, ότι έχετε τους μετανάστες στη πρώτη γραμμή.

Εμείς είμαστε υπερήφανοι που μας κατηγορούνε γι΄αυτό. Είμαστε περήφανοι που είμαστε στο πλευρό των μεταναστών και προσφύγων.

Είμαστε περήφανοι που τα προβλήματα που βιώνουμε οι μετανάστες και πρόσφυγες το ΠΑΜΕ τα έχει κάνει δικά του προβλήματα και παλεύουμε να τα λύσουμε όλοι μαζί.

Είμαστε περήφανοι που βγαίνουμε μπροστά σε κάθε πρόβλημα που έχουν οι μετανάστες. Και έχουμε και διώξεις συναδέλφων 22 βρίσκονται στα δικαστήρια για εργατικό ατύχημα, απολύσεις στη Ζάκυνθο. Μας κάνει πιο δυνατούς το γεγονός ότι οι μετανάστες έχουν εμπιστοσύνη στο ΠΑΜΕ.

Απευθύνονται στα σωματεία για τα προβλήματα τους, γράφονται στα σωματεία, ψηφίζουν όμως δεν φτάνει αυτό χρειάζεται περισσότερη δουλειά.

Υπάρχει μια λογική στους μετανάστες ότι : Να φύγουμε να πάμε στη βόρεια Ευρώπη γιατί εκεί είναι καλύτερα τα πράγματα.

Εμείς λέμε ότι δεν πρέπει να παλέψουμε να αλλάξουμε αυτόν που μας κάθετε στο σβέρκο, αλλά πρέπει να παλέψουμε να μην έχουμε κανέναν στο σβέρκο.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι η επίθεση του κεφαλαίου, της ΕΕ που γίνετε στους εργαζόμενους και στα λαϊκά στρώματα γίνεται σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και αλλού μόνο το χέρι που μας βαράει αλλάζει σε κάθε χώρα.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό το βάρβαρο σύστημα που λέγετε καπιταλισμός έχει σαπίσει και μόνο φτώχεια, ανεργία και πολέμους μπορεί να προσφέρει στους λαούς σε όλο τον πλανήτη.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι και στις χώρες που εμείς οι μετανάστες προερχόμαστε, αυτό το βάρβαρο σύστημα μας έχει αναγκάσει να φύγουμε από τα σπίτια μας.

Αυτό το σύστημα δεν μερεμετίζεται, δεν γίνεται ανθρώπινο, διότι έχει εκεί στο επίκεντρο την κερδοφορία των λίγων και την εκμετάλλευση των πολλών.

Σήμερα από αυτά που ζούμε και από την πείρα που έχουμε βλέπουμε ότι δεν μπορεί να υπάρχει φιλολαϊκή πολιτική χωρίς σύγκρουση με επιχειρηματικούς ομίλους, χωρίς αμφισβήτηση της κερδοφορίας τους.

Όμως αυτό απαιτεί την ενότητα και την οργάνωση όλων των εργαζομένων ελλήνων και μεταναστών. Να βροντοφωνάξουμε το σύνθημα σε κάθε τόπο δουλειάς “Έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι”.

Εκεί που οι εργαζόμενοι ενωθήκανε, οργανωθήκανε είχανε κατακτήσεις πήραμε πίσω δικαιώματα. Εξάλλου ξέρουμε πολύ καλά ότι τα πάντα κατακτούνται με αγώνες, τίποτα δεν χαρίζεται. Αυτό δείχνει η πείρα με τους εργαζόμενους στην Επιχείρηση (ΞΙΦΙΤΑ) στα Ξενοδοχεία.

Δεν λέμε ότι τα έχουμε καταφέρει όλα, ότι τα κάναμε όλα καλά, ξέρουμε ότι είναι δύσκολος αυτός ο δρόμος, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα εμείς και τα παιδιά μας.

Αυτό τον δρόμο μας το δείχνει το ΠΑΜΕ καθημερινά, που ξεκίνησε πριν 17 χρόνια το 1999, το ξεκίνησαν 1.500 αγωνιστές από όλη την Ελλάδα, αυτός ο δρόμος πρέπει να συνεχιστεί να πάει πιο πέρα στην Ελλάδα, και στις άλλες χώρες του κόσμου, με εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη και στη δύναμή της.

Γι΄αυτό καλούμε όλους τους μετανάστες μαζί με τους Έλληνες συναδέλφους μας να ενωθούμε, να οργανωθούμε σε κάθε τόπο δουλειάς.

Να οργανωθούμε στα σωματεία μας, στις λαϊκές επιτροπές, και να τα δυναμώσουμε αυτά. Να δυναμώσουμε το ταξικό αγώνα ενάντια σε αυτούς που τσακίζουμε τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας. Ενάντια στα μονοπώλια, στο καπιταλιστικό σύστημα που σαπίζει όλο και περισσότερο που γεννάει πείνα, φτώχεια, ανεργία και πολέμους.

Συνάδελφοι, Συναγωνιστές,

 Χαιρετίζω την 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.

Κοιτώντας τις εξελίξεις στην Ηλεκτρική Ενέργεια θα διαπιστώσει κανείς ότι είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τις γενικότερες αναδιαρθρώσεις στην ενέργεια και τις συγκρούσεις και τις αντιθέσεις των επιχειρηματικών ομίλων για το ποιος θα έχει καλύτερη πρόσβαση σε αυτό το χρυσοφόρο κομμάτι με στόχο την μεγαλύτερη κερδοφορία.

Η διαφορά με τα προηγούμενα χρόνια είναι, ότι πλέον πρέπει η απελευθέρωση αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας να προχωρήσει με γρηγορότερους ρυθμούς, όμως η επιδίωξη των επενδυτών είναι η διασφάλιση της κερδοφορίας τους, με πετσόκομμα ακόμη περισσότερο των εναπομεινάντων εργασιακών και μισθολογικών κατακτήσεων.

Οι μορφές ιδιωτικοποίησης που προωθούνται, έχουν να κάνουν με ποια επιχειρηματικά συμφέροντα εξυπηρετεί η κάθε κυβέρνηση όπως π.χ. η κυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, προωθούσαν τη Μικρή ΔΕΗ, ενώ η σημερινή προωθεί τα ΝΟΜΕ (Δημοπρασία Ρεύματος) τα ΣΔΙΤ και δεν αποκλείεται με βάση τα Μνημόνια να επιστρέψουν στην Μικρή ΔΕΗ.

Οι αναδιαρθρώσεις που επιβλήθηκαν από την Ε.Ε. από τα τέλη της 10ετίας του 90 είχαν σαν αποτέλεσμα μεγάλες αλλαγές στις προσλήψεις προσωπικού, στις εργασιακές σχέσεις και φυσικά στην αύξηση της τιμής της Kwh, που επιβαρύνει φυσικά τα λαϊκά στρώματα.

Στην πορεία της ιδιωτικοποίησης προωθήθηκαν 5 διαφορετικές σχέσεις εργασίας (τακτικό προσωπικό, εργαζόμενοι σε εργολαβίες, 8μηνα, 2μηνα και εργαζόμενοι με μπλοκάκι κυρίως στο επιστημονικό προσωπικό.). αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να βάλει εμπόδια στην ενότητα των εργαζόμενων στην επιχείρηση. Στην διάσπαση των εργαζομένων συνέβαλε και ο κοινωνικός αυτοματισμός που καλλιεργήθηκε με βάση τοπικιστικά ζητήματα όσον αφορά το ζήτημα της εντοπιότητας ως κριτήριο στις προσλήψεις προσωπικού με οκτάμηνες συμβάσεις (με βάση τις απαλλοτριωμένες εκτάσεις και προτιμούνται κατά κύριο λόγο εργαζόμενοι από τα πληττόμενα χωριά.)

Ένα πολύ σημαντικό θέμα που απασχολεί τους εργαζόμενους στον κλάδο είναι τα ζητήματα Υγείας και Ασφάλειας στους χώρους εργασίας. Η παρέμβασή μας σ’ αυτό το πεδίο δράσης είναι μεγάλο. Μάλιστα με αφορμή κινητοποίηση για ένα ατύχημα στο μεγαλύτερο ορυχείο, η εργοδοσία μας αντιμετώπισε με την πρόσκληση αστυνομικής δύναμης, με τρομοκρατία για πρώτη φορά στα χρονικά μέσα στον χώρο δουλειάς. Για το πολύ σημαντικό αυτό ζήτημα παρεμβαίνουμε τακτικά με ανακοινώσεις, υπομνήματα και πρόσφατα με την πραγματοποίηση ημερίδας.

Με αδυναμίες παρεμβαίνουμε στους ανέργους, όμως είναι μέσα στον προσανατολισμό μας, για την ένταξή τους στο κίνημα με διαμορφωμένα αιτήματα.

Βασικό λοιπόν ζήτημα και καθήκον που έχουμε μπροστά μας είναι η ενότητα όλων των εργαζομένων.

Κάνουμε προσπάθεια όταν γίνονται απεργίες, η άλλες κινητοποιήσεις από εργαζόμενους που δουλεύουν στις εργολαβίες και είναι απλήρωτοι για μήνες, να τραβήξουμε στον αγώνα και το τακτικό προσωπικό. Είμαστε το μοναδικό σωματείο που έχουμε μέλη απ’όλο το προσωπικό ανεξαρτήτου εργασιακής σχέσης. Το βασικότερο όμως είναι το διεκδικητικό πλαίσιο του ΣΕΕΕΝ που συμβάλει στην ενότητα των εργαζομένων.

Ζητήματα που μπαίνουν σε προτεραιότητα στο πλαίσιο μας και αναπτύσσουμε δράση γι’αυτά αφορούν τις μειώσεις μισθών που επιβλήθηκαν τα τελευταία χρόνια από τα Μνημόνια, την κατάργηση των Σ.Σ.Ε.,στη λογική ανάκτησης των απωλειών αλλά και αιτήματα που αφορούν πάνω την γενικότερη αντιλαϊκή πολιτική (χαράτσια, κόψιμο ρεύματος) μαζί με τα ειδικότερα κλαδικά αιτήματα.

Θετικό βήμα είναι ότι στα πλαίσια της αλληλεγγύης και της συμμαχίας με εργαζόμενους και από άλλους κλάδους και με άλλα κοινωνικά στρώματα, είναι η οργάνωση του Λαϊκού Φροντιστηρίου όπου για μια 4ετία συμμετέχουν μαθητές που αδυνατούν οι οικογένειες τους να πληρώσουν τα πανάκριβα φροντιστήρια.

Επίσης ένα από τα βασικότερα καθήκοντα μας είναι προσανατολίσουμε τον αγώνα των εργαζομένων ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο και να εμποδίσουμε την προπαγάνδα του αντιπάλου που προσπαθεί να ενσωματώσει όποιες αντιδράσεις, να τους οδηγήσει να σηκώσουν ξένη σημαία. Η εργοδοσία κάνει κάθε φορά μεγάλη προσπάθεια να ταυτιστούν οι αγώνες τους με τα δικά της συμφέροντα. Άλλωστε η διοίκηση το ζητάει πλέον με πρόσφατη επιστολή που έστειλε προσωπικά σε κάθε εργαζόμενο που μας προτρέπει να βάλουμε πλάτη για να σωθεί η επιχείρησή μας.

Σ’ αυτή την προσπάθεια της η εργοδοσία έχει στο πλευρό της τον εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό, που είχε καθοριστική συμβολή στο να περάσουν όλα τα αντιλαϊκά μέτρα.

Συνέβαλαν στο να περάσουν όλες οι αναδιαρθρώσεις στην Η.Ε. (τριχοτόμηση, διάλυση ασφαλιστικό, μετοχοποίηση) ότι στην ουσία επέβαλε η πολιτική της Ε.Ε. Ένα μεγάλο επίτευγμα τους είναι ότι βάθαιναν ακόμη πιο πολύ την πολυδιάσπαση. Κάνουν ότι μπορούν για να καταδείξουν ότι δεν είναι κοινά τα αιτήματα και τα συμφέροντα του τακτικού με του έκτακτου προσωπικού. Υπονομεύουν τους αγώνες ανοικτά και απροκάλυπτα ακόμα και όταν είναι με απόφαση της ΓΣΕΕ που παίρνει μετά από δική μας πίεση. Ετοιμάζονται και τώρα βάζοντας κάποια κλαδικά αιτήματα, να υπονομεύσουν την απεργία στις 8 Δεκέμβρη.

Αποκαλύψαμε τον ρόλο τους και συνεχίζουμε να τους αποκαλύπτουμε. Όμως το βασικό είναι ότι έγινε αισθητή, διακριτή η γραμμή που μας χωρίζει όμως δεν απέφερε ακόμα καρπούς όσον αφορά την αλλαγή συσχετισμού δύναμης.

Έχουμε ακόμα πολύ δουλειά ώστε να καταφέρουμε να συνδέουμε το ειδικά προβλήματα του κλάδου με τα γενικά.

Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα η επίθεση θα ενταθεί. Τι θέλουμε λοιπόν από την απεργία της 8ης Δεκέμβρη. Πέρα από την αποτροπή των νέων αντεργατικών μέτρων που φέρνει η 2^η αξιολόγηση να βάλουμε με μεγαλύτερη ένταση τη θέση μας ενάντια στην παραπέρα ιδιωτικοποίηση, την μείωση παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από λιγνίτη που θα έχει σαν αποτέλεσμα το χάσιμο χιλιάδων θέσεων εργασίας, με μεγαλύτερη ένταση την θέση μας για ΔΕΗ πλήρως κοινωνικοποιημένη. Για ρεύμα φθηνό για τον λαό.

Καλησπέρα συναγωνιστές συναγωνίστριες ,

Προέρχομαι από ένα δύσκολο χώρο από τον χώρο των Τηλ/νιων και συγκεκριμένα από τον Όμιλο ΟΤΕ. Ένα κλάδο που δεν γνώρισε τη κρίση στον ίδιο βαθμό και έκταση με άλλους κλασσικούς κλάδους της οικονομίας και βρίσκεται εδώ και κάποιο διάστημα σε ανάπτυξη. Μια ανάπτυξη φυσικά που δεν έχει καμία σχέση με την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι εργαζόμενοι .

Ένα κλάδο και ένα μονοπώλιο με συνεχώς αυξανόμενη λειτουργική κερδοφορία στα χρόνια της κρίσης όπου αποτυπώνεται καθημερινά σε πλήρη έκταση ο σχεδιασμός , η προσπάθεια και η αγωνία της ντόπιας και διεθνούς πλουτοκρατίας για το πέρασμα σε μια νέα εποχή του ανθρώπινου πολιτισμού .

Σε μια εποχή όπου κλάδοι όπως οι Τηλεπικοινωνίες και η πληροφορική , η Ενέργεια και οι Τράπεζες θα διαπλέκονται σε τέτοιο βαθμό όπου η κλασσική ανάλυση δεν θα αρκεί και θα πρέπει να ανακαλύψουμε νέα εργαλεία τα οποία όχι απλά θα ενισχύουν την οργάνωση ανά κλάδο αλλά θα εισάγουν την έννοια της διακλαδικότητας για να καταφέρουμε την ενότητα των εργαζομένων στην νέα εποχή. Ένα παράδειγμα των παραπάνω: Πριν από είκοσι χρόνια το μεγαλύτερο ποσοστό της δουλειάς σε ένα πιστωτικό ίδρυμα γινόταν στο γκισέ εγγράφως τώρα για πόσο καιρό νομίζετε ότι μπορεί να σταθεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα μιας χώρας χωρίς τηλεπικοινωνιακά δίκτυα , είναι πάνω από μέρα πολύ αμφιβάλω.

Την νέα αυτή εποχή οι πλουτοκράτες και το στελεχικό τους δυναμικό την ονομάζουν τρίτη βιομηχανική επανάσταση στα διάφορα φόρουμ που συσκέπτονται και φιλοδοξούν να διαμορφώσουν ένα νέο τύπο ανθρώπου . Ένα τύπο ανθρώπου συνδεδεμένου δικτυωμένου 24 ώρες το 24ωρο συνεχώς διαθέσιμου να παράγει χωρίς δικαιώματα και κεκτημένα. Ένα τύπο ανθρώπου που συγχρόνως θα συγκεντρώνει δυο αντιφατικά χαρακτηριστικά , θα έχει το υψηλότερο βαθμό ικανοτήτων στην ιστορία της εργατικής τάξης και δικαιώματα σύγχρονου σκλάβου.

Δεν σας περιγράφω συναγωνιστές συναγωνίστριες το μακρινό μέλλον. Ήδη το κύριο πεδίο επενδύσεων των μονοπωλίων του κλάδου αφορά νέα προηγμένα δίκτυα και υποδομές ικανές να υποστηρίξουν έναν ευρυζωνικό κόσμο όπου όλα θα γίνονται με απομακρυσμένη πρόσβαση ΙΟΤ (internet of things) . Πρόκειται για μια πραγματικά σημαντική εξέλιξη που θα καθορίσει και το περιβάλλον των εργαζομένων του κλάδου. Είναι λογικό λοιπόν όσο εξελίσσεται αυτή η «διαδικασία» να έχουμε σημαντική μείωση των διοικητικών υπαλλήλων του εκτός από το κομμάτι των οικονομικών αναλυτών και πολύ σοβαρή μείωση των θέσεων εργασίας στα ΤΚ (εκτός της τεχνικής υποστήριξης όπου αντίστροφα θα έχουμε σημαντική αύξηση ) καθώς το 80% των εργασιών θα μπορεί να τα κάνει ο ίδιος ο συνδρομητής από το σπίτι του. Ταυτόχρονα θα έχουμε σημαντική αύξηση των τεχνικών εργαζόμενων μέσης και υψηλής εξειδίκευσης . Θα υπάρχει πολύ μεγάλη αύξηση των εργαζόμενων στο κλάδο που δεν θα έχουν φυσική παρουσία σε χώρο δουλειάς ( ήδη τα ρεφορμιστικά και εργοδοτικά συνδικάτα σε επίπεδο ΕΕ συμπεριλαμβάνουν την τηλεργασία στις ΣΣΕ τους ) . Ενώ όταν ολοκληρωθεί η ψηφιοποίηση του περιβάλλοντος εργασίας του τεχνικού πεδίου θα βρεθούν εκτός κλάδου τεχνίτες που είναι κοντά στα 50 διαμορφώνοντας και τους όρους με τους οποίους οι κύριοι πάροχοι θα μοιράζουν κομμάτι του τζίρου τους σε εργολαβικές εταιρίες στις οποίες και θα εφαρμόζονται οι νέες μορφές εργασίας , συμβάσεις μηδενικών ωρών δουλειά με το κομμάτι κλπ .

Το νέο περιβάλλον θέλει πολύ προσοχή καθώς δεν αρκούν τα εργαλεία που έχουμε μέχρι τώρα και πιθανή συμβατική δράση μας ακολουθώντας την πεπατημένη μπορεί να μας αποξενώσουν από μάζες νέων άπειρων εργαζομένων που δεν έχουν καμία συνδικαλιστική εμπειρία και μηδενική σχεδόν επίγνωση των δικαιωμάτων τους . Καθώς όμως έχουν απόλυτη επίγνωση τόσο των ικανοτήτων τους όσο και του πλούτου που παράγουν μπορεί εύκολα η οργή που συγκεντρώνουν να μην μετατραπεί σε ταξική συνείδηση αλλά να διοχετευτεί σε ακίνδυνα κανάλια αδιέξοδης εκτόνωσης . Τι νόημα θα έχει σε 3 χρόνια από τώρα μια παράσταση διαμαρτυρίας σε μια εταιρία πληροφορικής για έναν εργαζόμενο που εργαζόταν από το σπίτι και δεν έχει καμία επαφή με τους υπόλοιπους εργαζόμενους , μια απόλυση που θα γίνεται απλά κόβοντας μια ip από τον εταιρικό router ή τι νόημα έχει να πούμε γενικόλογα ότι οι εργολάβοι στους παρόχους στοιχίζουν λιγότερο από το τακτικό προσωπικό του όταν αυτό αν το αναλύσουμε (κάτι που θέλει γνώση και επιστημονική δουλειά) δεν είναι αλήθεια διότι ο εργολαβικός είναι πολύ ακριβότερος αλλά είναι πιο σημαντικό για την εργοδοσία το είδος των συμβατικών υποχρεώσεων που θα έχει απέναντι του.

Τι θα πούμε για τις ΣΣΕ νέου τύπου όπου ο εργοδότης θα συνδέσει αξιολόγηση με την μισθολογική εξέλιξη και θα γενικεύσει την διευθέτηση χρόνου εργασίας ωθώντας τους νέους συναδέλφους σε υποταγή και εντείνοντας τον υπάρχοντα κατακερματισμό; Αρκεί απλά να αναδείξουμε την υπεροχή και την αναγκαιότητα των κλαδικών συμβάσεων έναντι των επιχειρησιακών ή να κάνουμε από τα τώρα σοβαρή δουλειά και για το περιεχόμενο τους.

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες πρόκειται για σοβαρά ζητήματα τα οποία θα επιτρέψουν στην εργοδοσία του κλάδου να δώσει καίριο χτύπημα στον αγώνα για τις συνειδήσεις των εργαζομένων στο κλάδο καθώς είναι εργαλεία που θα τους επιτρέψουν να «μαζέψουν για άλλη μια φορά όλο το χαρτί από το τραπέζι». Είναι προβληματισμοί που πρέπει να δημιουργικά να μας βασανίσουν καθώς μπορεί επιφανειακά να φανερώνουν αδυναμίες μας με τις οποίες πρέπει να αναμετρηθούμε αλλά μας φανερώνουν και τις δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά μας.

Πρέπει όλοι εμείς οι εκλεγμένοι στα συνδικάτα που ακολουθούμε την ταξική γραμμή είτε είμαστε από θέση μειοψηφίας είτε από θέση πλειοψηφίας να μην επαναπαυόμαστε να μην μας αρκεί η πεπατημένη οδός να αναζητούμε την καινοτόμα δράση να διαβάζουμε να εμβαθύνουμε στις νέες εξελίξεις. Πρέπει να μπορούμε με απλά λόγια να εξηγούμε τι αλλάζει στα οικονομικά μεγέθη του εργοδότη όταν συγκεντρώνει υπηρεσίες και τι όταν μοιράζει εργολαβίες ένα απλό τον συμφέρει πλέον δεν αρκεί.

Πρέπει να παρακολουθήσουμε τις νέες μορφές επιχειρηματικότητας όπως αυτές ξεκίνησαν με την χρηματοδότηση start up από τις συστημικές Τράπεζες και θα διαμορφωθούν με την δημιουργία του «Ταμείου Συμμετοχών» (Fund of Funds) και άλλα παρόμοια επενδυτικά προγράμματα ενδεχομένως από άλλες επενδυτικές τράπεζες, καθώς και από εξειδικευμένα ιδιωτικά funds, τα οποία θα μπορούν να αναλάβουν την αξιολόγηση των νεοπαγών επιχειρήσεων που θα βαφτίσουν το κρέας ψάρι για να πείσουν τους νέους εργαζόμενους ότι η ανεργία είναι ευκαιρία επιχειρηματικότητας. Να δώσουμε ιδιαίτερη έμφαση στους οχτώ τομείς που δίνουν προτεραιότητα και τα μονοπώλια (Αγροδιατροφή / Βιομηχανία Τροφίμων, Πολιτιστικές και Δημιουργικές Βιομηχανίες, Υλικά / Κατασκευές, Εφοδιαστική Αλυσίδα, Ενέργεια, Περιβάλλον, Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνίας ΤΠΕ, Υγεία) και προπάντων στον τομέα των νέων τεχνολογιών και της έρευνας. Και τέλος πρέπει να παλέψουμε για τις συνειδήσεις των νέων στους χώρους σπουδών και κατάρτισης. Δεν περνάει ούτε μια μέρα στη χώρα μας που ο ταξικός μας αντίπαλος να μην αλωνίζει τα πολυτεχνεία και τα ΤΕΙ με ημερίδες TEDx και σεμινάρια. Η πρωτοβουλία που πήραμε στο κλάδο μας μέσω του ΣΕΤΗΠ του κλαδικού συνδικάτου την οποία έχουμε παρουσιάσει και στην Γραμματεία Νέων του ΠΑΜΕ συμπληρώνει φέτος 4 χρόνια δεν υπάρχει ΑΕΙ και ΤΕΙ όπου να μην έχουμε κάνει εκδήλωση . Τα αποτελέσματα δείχνουν όμως και το μέγεθος του ζητήματος με δείγμα που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί . Δεν μπορεί η δουλειά που χρειάζεται που είναι αναγκαία μέσα στις σχολές κατάρτισης με τα ποσοστά της εργαζόμενης σπουδάζουσας νεολαίας τόσο διογκωμένα να αφεθεί να γίνεται μόνο από τις δυνάμεις του ΜΑΣ . Τα κλαδικά σωματεία πρέπει να συστήσουν από χτές αν γίνεται γραμματείες που να παρακολουθούν τις σχολές που έχουν αναφορά στο κλάδο τους να καταρτίσουν πρόγραμμα παρέμβασης που η υλοποίηση του να μην παρεκκλίνει από την καθημερινότητα και να ιεραρχείται όπως ιεραρχεί και η εργοδοσία τους χώρους αυτούς . Να κάνουμε ημερίδες και σεμινάρια να καθορίσουμε εμείς σύγχρονο ταξικό περιεχόμενο να χρησιμοποιήσουμε εμείς τις μεθόδους δουλειάς των εκμεταλλευτών μας χωρίς να χάνουμε χρόνο ξαναανακαλύπτοντας το τροχό. Δεν μπορεί στις νέες συνθήκες η κλαδική δουλειά στους χώρους κατάρτισης να αποτιμάται από το πόσα πανό ΦΣ έχουμε σε μια απεργιακή συγκέντρωση, αλλά από το τι έχουμε κάνει για να έχουν τα κλαδικά σωματεία καθημερινή παρουσία στις σχολές με τραπεζάκι ακόμα και με ένα χώρο δικό τους που να έχει διεκδικηθεί αγωνιστικά και από το πώς απαντάμε με αντανακλαστικά στα ιδεολογήματα που βάζει η εργοδοσία από νεαρή ηλικία στα κεφάλια των νέων συναδέλφων.

Συνάδελφοι,

Ο χώρος του αεροδρομίου είναι ιδιαίτερος. Τα σωματεία που διοικούσαν πριν την τωρινή διοίκηση, ήταν εργοδοτικά και μια ομοσπονδία αερομεταφορών ανύπαρκτη στον κλάδο έχοντας στη διοίκησή της ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.

Οι συνθήκες στο αεροδρόμιο είναι μεγάλης επιθετικότητας από τη μεριά της εργοδοσίας, λόγω της μείωσης έργου που γίνεται κάθε Οκτώβρη, λόγω μειώσεων των πτήσεων. Οι ιδιωτικοποιήσεις των 14 αεροδρομίων περιφερειακών θα φέρουν αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και τα δικαιώματά μας στο αεροδρόμιο της Αθήνας!

Πέρασε μια σεζόν με αυξημένη επιβατική κίνηση, κάτι που σημαίνει αυξημένα κέρδη συνολικότερα για τις εταιρίες του αεροδρομίου.

Από τη μεριά όμως των υπαλλήλων του αεροδρομίου σήμαινε μισθούς πείνας για να βγει η δουλειά με το ελάχιστο κόστος, ελλείψεις στις βάρδιες σε όλα τα πόστα, με εργατικά ατυχήματα σε καθημερινή βάση. Μετά από κόπο και με πολύ δουλειά και με συχνές περιοδείες των συναδέλφων του ΠΑΜΕ και του Εργατικού Κέντρου Λαυρίου και με την εμπειρία που αποκομίσαμε καταφέραμε να πάρουμε έδρα σαν ΔΑΣ Αερομεταφορών στην Ομοσπονδία. Έτσι μπορούμε και έχουμε και την ομοσπονδία, που μέχρι πριν δούλευε με κρυφά σενάρια.

Σύμβαση: Ο προηγούμενος πρόεδρος του ΔΣ μη μπορώντας να διαπραγματευτεί τη σύμβαση, γιατί η διοίκηση του πρότεινε μειώσεις σε ανταλλαγή με κουπόνια σίτισης, παραιτήθηκε και με την ανασύσταση πήραμε τη διαπραγμάτευση στα χέρια μας και καταφέραμε να ακυρώσουμε τις μειώσεις και να πάρουμε πίσω τα επιδόματα που είχαν καταργηθεί, λόγω μνημονίων το 2014. Σημειωτέων ότι είμαστε οι μόνοι μέσα στο αεροδρόμιο που έχουμε υπογράψει σύμβαση.

Θα ήθελα να εξηγήσω ότι υπάρχουν και άλλες 2 εταιρίες η SCAYSERV και η SWISSPORT. λόγω κανονισμού Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να υπάρχουν 3. εταιρείες

Εκλογές: Μετά από όλα αυτά και με την καθημερινή επικοινωνία φυσικό είναι να κερδίσουμε το σωματείο με τους συναδέλφους του ΠΑΜΕ, 5 τον αριθμό, πήραμε το 65% των ψήφων …..

Κυνηγηθήκαμε.

Μομφή στο πρόσωπό μου. με αποβάλουν από το ΔΣ με ψευδείς κατηγορίες, οι εργοδοτικοί του ΔΣ.

Κλίση σε απολογία από τη Διοίκηση. Γιατί ενημερώναμε συναδέλφους άλλης εταιρίας για το συνταξιοδοτικό. Αρχίσαμε τις επαφές με τα περιφερικά αεροδρόμια. Τίποτα δε μας φόβισε.

Με την εμπειρία και με τους καρπούς που μας έδωσε αυτή η δουλειά μας, προχωράμε μπροστά με ελπίδα και ανατροπή.

Αδυναμίες: Συνάδελφοι, ομολογώ ότι βρέθηκα στο αεροδρόμιο πριν 10 χρόνια με μια θάλασσα από προβλήματα και οπωσδήποτε οι αδυναμίες φαίνονται.οταν δεν υπάρχει εμπειρία χώρου

ΥΓ.Οι εργαζόμενοι έχουν τον κίνδυνο στην δουλειά τους για τυχόν λάθη από την ασφάλεια αεροδρομίου όπου και δημιουργείται μεγάλη πίεση

Ευχαριστώ

Η απόφαση του σωματείου στο Χρηματοπιστωτικό να συμμετέχει στην Συνδιάσκεψη του Π.Α.ΜΕ συνοδεύτηκε από αξιόλογη προσπάθεια ανοίγματος της δουλειάς μας.  Φανέρωσε κενά και αδυναμίες μας, κατέδειξε όμως και δυνατότητες  που αντις αξιοποιήσουμε, θα συμβάλλουμε στο δυνάμωμα του κινήματός μας, στη μαζικοποίηση αυτού του σωματείου  που δρα με γνώμονα τα συμφέροντα των εργαζόμενων στις τράπεζες και τις εισπρακτικές εταιρείες, αυτού του σωματείου που παλεύει για την ανασύνταξη του κινήματος στο χρηματοπιστωτικό,  κόντρα στη ρεφορμιστική αντίληψη των ηγεσιών του κλάδου μας και στην εργοδοτική τους πολιτική και στάση. Η δουλειά που προηγήθηκε για την Συνδιάσκεψη μας γεμίζει αισιοδοξία ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις να δυναμώσουμε το κίνημά μας σε ταξική κατεύθυνση στον κλάδο.

(Μπροστά στην Συνδιάσκεψη  πραγματοποιήσαμε Γενικές συνελεύσεις και συγκεντρώσεις σε χώρους δουλειάς,  εκεί  που η εργοδοτική τρομοκρατία τσακίζει κόκαλα,  εκεί που οι συνάδελφοί μας εργάζονται με μισθούς 300 και 400 ευρώ, με ελαστικές εργασιακές σχέσεις, μη έχοντας κλαδική ή επιχειρησιακή σύμβαση. Κάναμε Γενικές Συνελεύσεις μέσα στο χώρο εργασίας στη FIRST DATA με πρωτοπόρα τη δράση των μελών της σωματειακής μας επιτροπής. Στη ΜΕΛΛΟΝ, όπου το επιχειρησιακό σωματείο βγήκε δυνατότερο στις τελευταίες αρχαιρεσίες την βδομάδα που μας πέρασε, δυναμώνοντας το ψηφοδέλτιο που στηρίζει το πλαίσιο του ΠΑΜΕ. Οργανώσαμε συσκέψεις στην PDS, την EUROBANK Καλλιθέας, εκεί δηλαδή που έχουμε στήσει σωματειακές επιτροπές και τα μέλη μας παρεμβαίνουν για κάθε ζήτημα που προκύπτει στο χώρο δουλειάς, αλλά και για κάθε θέμα που προβληματίζει τους εργαζόμενους.)

Συνάδελφοι

Στον κλάδο των τραπεζών η τελευταία 7ετία, της οικονομικής κρίσης βρήκε τους τραπεζοϋπάλληλους απροετοίμαστους να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της αντεργατικής επίθεσης. Το τραπεζικό σύστημα ενιαία αξιοποίησε κάθε μέσο για να ρίξει την τιμή πώλησης της δύναμής μας, αυξάνοντας σημαντικά τα κέρδη του. Μέσα στην κρίση είναι χαρακτηριστικό ότι οι τράπεζες κατάφεραν όχι μόνο να επιβιώσουν αλλά και να αυξήσουν την κερδοφορία τους, να κλέψουν χρήματα του λαού μας με τρεις συνεχόμενες ανακεφαλαιοποιήσεις, οι οποίες κόστισαν εκατομμύρια ευρώ στα αποθεματικά των ταμείων των εργαζομένων (580 εκ υπολογίζονται τα χρήματα που κλάπηκαν για το PSI το κούρεμα δηλαδή από τα ταμεία των τραπεζοϋπαλλήλων).

Μέσα στην κρίση, απολύθηκαν, έφυγαν με εθελούσιες (με τις συγχωνεύσεις των τραπεζών) χιλιάδες τραπεζοϋπάλληλοι (υπολογίζεται ότι μειώθηκε ο αριθμός κατά 20.000 εργαζόμενους) γεγονός που φυσικά σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι που απέμειναν, καλούμαστε να δουλέψουμε πολλές φορές και απλήρωτα – υπερωριακά για να καλύψουμε τα κενά, να βγάλουμε τη δουλειά, ενώ ταυτόχρονα οι όποιες προσλήψεις… γίνονται μέσω εταιριών ενοικίασης, εργολαβικά.

Η εντατικοποίηση της εργασίας, η πίεση να πιαστούν οι στόχοι των τραπεζών και οι πωλήσεις είναι το νούμερο ένα θέμα συζήτησης μέσα στα καταστήματα των τραπεζών. Σήμερα το κλίμα που αντιμετωπίζουμε στις τράπεζες είναι προσμονή για τις εθελούσιες (για να γλιτώσουν από την εντατικοποίηση της δουλειάς), φόβος της απόλυσης, αύξηση της νοικιασμένης εργασίας, στοχοθεσία, έντονη κινητικότητα στις εισπρακτικές.

Η ανασφάλεια που επικρατεί στους τραπεζοϋπάλληλους σήμερα εκφράζεται και μέσα από την ανησυχία που καλλιεργεί ο αντίπαλος (εργοδότες και ηγεσία της ΟΤΟΕ και των ρεφορμιστικών σωματείων που υπάρχουν στις τράπεζες) για το ποιο τμήμα της αστικής τάξης θα επικρατήσει στην αλλαγή των διοικήσεων των τραπεζών. Επανέρχονται ψευτοδιλλήματα για δήθεν αφελληνισμό του τραπεζικού συστήματος και ιδεολογήματα για κρατικοποίηση/ εθνικοποίηση των τραπεζών και κοινωνικό πρόσωπο του τραπεζικού συστήματος.

Υπεύθυνοι για την κατάσταση αυτή στις τράπεζες είναι οι ηγεσίες στην ΟΤΟΕ και τα επιχειρησιακά σωματεία που υπάρχουν στον κλάδο.

Είναι αυτοί που όλα αυτά τα χρόνια υπέγραψαν κλαδικές και επιχειρησιακές συμβάσεις με μειώσεις στο μισθό μας που άγγιξαν το 30% σε ορισμένες περιπτώσεις. Είναι αυτοί που μαζί με τον εργοδότη έριξαν όλες τους τις δυνάμεις για να πετύχουν οι ανακεφαλαιοποιήσεις και να χαθούν τα χρήματα του λαού μας.  Έφτασαν στο σημείο να κάνουν στάση εργασίας για την επίτευξη αυτού του εθνικού όπως λένε στόχου. Είναι οι ίδιοι που χρυσοπληρώνονται για να είναι συνδικαλιστές. Οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ και του ΜΕΤΑ στις τράπεζες κάνουν χρήση των συνδικαλιστικών κινήτρων (ένας νόμος που επί ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε για να μπορούν οι συνδικαλιστές των τραπεζών να απολαβαίνουν μισθούς που αγγίζουν τους μισθούς των Γενικών Διευθυντών) και μόνο οι συνδικαλιστές που είναι με το ΠΑΜΕ δεν τα παίρνουν.

Είναι αυτοί που με δική τους ευθύνη σε κάθε τράπεζα λειτουργούν 5-6 επιχειρησιακά σωματεία, τα οποία αρνούνται να κάνουν μέλη τους τους εργαζόμενους με ελαστικές σχέσεις, γιατί δεν τους θεωρούν συναδέλφους, λειτουργούν σαν μια κλειστή κάστα, με συντεχνιακά μόνο αιτήματα, διασπούν την ενότητα των εργαζόμενων για να μειώνουν τη δύναμή μας απέναντι στην ενιαία επίθεση των εργοδοτών. Συμβάλλουν στα ιστορικά χαμηλά ποσοστά στιςαπεργίες. Γίνονται και οι ίδιοι απεργοσπάστες. Συνειδητά δεν οργανώνουν τους εργαζόμενους, είναι εργοδοτικοί.

Σε αυτό το κλίμα συνάδελφοι και συναδέλφισσες, με τέτοια επίθεση από πλευράς εργοδοσίας και με δεδομένους αντίπαλους τις ηγεσίες του κινήματος στον κλάδο, είναι μεγαλύτερη από ποτέ η ανάγκη ενίσχυσης της ταξικής αντεπίθεσης των εργαζομένων.

Κι αν θέλουμε να μιλάμε για ανασύνταξη του κινήματος στον κλάδο, πάνω απ’ όλα χρειάζεται να στοχεύσουμε στην οργάνωση της ενιαίας πάλης που πρέπει να αναπτύξουμε οι εργαζόμενοι απέναντι στα μεγάλα μονοπώλια του κλάδου, δηλαδή τις τράπεζες. Τα αιτήματά μας, η δράση μας, οι παρεμβάσεις μας χρειάζεται να είναι τέτοιες που να στοχεύουν στην καρδιά, στην αιτία των προβλημάτων μας, που είναι η ανάγκη των τραπεζών να αυξάνουν την κερδοφορία τους. Τις τράπεζες πρέπει να στοχοποιήσουμε, σε αυτές χρειάζεται να αναπτύξουμε δράση, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι θα κάνουμε πίσω από τη δράση που έχουμε αναπτύξει και στις εισπρακτικές εταιρείες ή τις θυγατρικές των τραπεζών.

Είναι όμως σημαντικό να συνειδητοποιηθεί από τους εργαζόμενους, και πρώτα απ’ όλα από εμάς, το ταξικό κίνημα στον κλάδο, ότι χωρίς σχεδιασμένη παρέμβαση, εξειδικευμένα αιτήματα, σχέδιο σε κάθε τράπεζα Πανελλαδικά, δεν θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την νέα επίθεση που ετοιμάζουν. Αυτό το στόχο μπορούμε να τον πετύχουμε με εργαλεία οργάνωσης των τραπεζοϋπαλλήλων σε κάθε μεγάλη πόλη ή νομό. Είναι στόχος του κλάδου να φτιαχτούν κλαδικά σωματεία με τέτοιο περιεχόμενο σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα. Κλαδικά σωματεία που θα στοχεύουν το συλλογικό εργοδότη,  θα αποκαλύπτουν τις ηγεσίες του κλάδου (ΟΤΟΕ και επιχειρησιακά σωματεία), θα παρεμβαίνουν σε κάθε ζήτημα που σκάει στον κλάδο και απασχολεί τους συναδέλφους. Θαναι βήμα να δημιουργήσουμε επιτροπές αγώνα στην κατεύθυνση να φτιαχτεί κλαδικό σωματείο στα Γιάννενα ή στα Χανιά. Κι είναι υπόθεση των συνδικαλιστών που μπαίνουν στα ψηφοδέλτιά μας στα επιχειρησιακά σωματεία να δημιουργήσουν αυτές τις προϋποθέσεις. Θαναι βήμα στην κατεύθυνση της ανασύνταξης να δώσουμε ξανά περιεχόμενο στα σωματεία της Λάρισας και της Κεφαλονιάς, να μαζικοποιήσουμε τα σωματεία στη Ζάκυνθο και ιδίως αυτό της Αττικής.

Συνάδελφοι, έχοντας πλήρη συναίσθηση των δυσκολιών που έχουμε να αντιμετωπίσουμε, αλλά και με την αισιοδοξία που πηγάζει από τις αποφάσεις μας και τη δουλειά που αναπτύξαμε μπροστά στη Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ, αποφασιστικά θα ρίξουμε όλες μας τις δυνάμεις στην υπόθεση για την ανασύνταξη του κινήματος.