Συνάδελφοι,

Εκ μέρους του κλαδικού σωματείου ενέργειας αττικής χαιρετίζω την πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ.

Σήμερα ο κλάδος της ενέργειας αποτελεί έναν από τους βασικούς κλάδους της ελληνικής οικονομίας, που στα χρόνια της κρίσης στην Ελλάδα έχει αποφέρει πολλά κέρδη για το ελληνικό κεφάλαιο.

Ο κλάδος της ενέργειας βρίσκεται στο επίκεντρο των εξελίξεων αυτήν την περίοδο. Γύρω από τα ενεργειακά διεξάγεται τεράστια διαπάλη σε διεθνές επίπεδο ως αντανάκλαση σφοδρών ανταγωνισμών μεταξύ ισχυρών καπιταλιστικών χωρών και μονοπωλιακών ομίλων. Η όξυνση των ανταγωνισμών ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις μεγαλώνει και ο κίνδυνος γενικότερης ανάφλεξης στην νοτιανατολική Μεσόγειο είναι υπαρκτός, καθώς ανταγωνίζονται για το ποιος θα κάνει κουμάντο στις αγορές, στις πηγές ενέργειας και στους δρόμους μεταφοράς. Σε αυτήν τη διαπάλη σαν σωματείο καλούμε όλους τους εργαζόμενους να στραφούν ενάντια στο σύνολο αυτής της πολιτικής

Η κυβέρνηση και η ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας εκφράζει Σιγουριά και… αισιοδοξία για σύντομη ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης με το κουαρτέτο γύρω από τα θέματα της Ενέργειας.

Πιο συγκεκριμένα, τα σχέδια που προωθούνται στοφυσικό αέριο οδηγώνoυν επιχειρήσεις όπως ΔΕΣΦΑ, ΔΕΠΑ στην ιδιωτικοποίηση. Η εμπειρία από τις ιδιωτικοποιήσεις – χωρίς καμία εξαίρεση – δείχνει ότι το λογαριασμό τον πληρώνει το λαϊκό νοικοκυριό, οι φτωχομεσαίοι αγρότες, οι μικροί επαγγελματοβιοτέχνες. Ζημιωμένοι βγαίνουν και οι εργαζόμενοι στον κλάδο, με χειροτέρευση των συνθηκών υγείας και ασφάλειας, με μείωση των θέσεων εργασίας, με ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, με συμπίεση μισθολογικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, με περεταίρω εργολαβοποίηση και εντατικοποίηση της εργασίας κ.α.

Η πώληση του ΔΕΣΦΑ στην Αζέρικη SOCAR ή σε άλλο συναφές σχήμα, σηματοδοτεί το οριστικό ξεπούληματων κρατικών αγωγών και υποδομών μεταφοράς φυσικού αερίου της χώρας.

Στην ΔΕΗ το αμέσως επόμενο διάστημα, οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες προς αρνητική κατεύθυνση και θα αφορούν όλες τις εταιρείες του ομίλου ΔΕΗ. Ήδη υπάρχει έτοιμη οδηγία για τον ΔΕΔΔΗΕ στην κατεύθυνση του διαμελισμού και της ιδιωτικοποίησης.

Σε αυτήν την κατάσταση έπαιξε ρόλο η πλειοψηφία του συνδ. Κινήματος (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΣΑΔ) τόσο γενικότερα, όσο και στον χώρο της ΔΕΗ που με τις λογικές της αποδοχής των Οδηγιών της ΕΕ, του ..υγιούς ανταγωνισμού, του μικρότερου κακού, έστρωσαν και χωρίς ντροπή συνεχίζουν να στρώνουν το χαλί της ιδιωτικοποίησης.

Έχει ενδιαφέρον η τοποθέτηση του εκπροσώπου των εργαζόμενων του Αδαμίδη που υπερασπίζεται τη διατήρηση του σημερινού καθεστώτος, του ΑΔΜΗΕ ως θυγατρικής της ΔΕΗ, δηλαδή του καθεστώτος που νομοθετήθηκε με το πρώτο μνημόνιο, το 2011.

Τάσσεται υπέρ της πώλησης μονάδων της ΔΕΗ(!) λιγνιτικής και υδροηλεκτρικής ενέργειας ώστε η επιχείρηση να πουλάει ενέργεια σε κόστος που αντιστοιχεί σε λιγντικά / υδροηλεκτρικά, ανεξάρτητα αν η ενέργεια θα παράγεται πραγματικά από τέτοιες μονάδες.

Με δυο λόγια, αποπροσανατολισμός των εργαζόμενων, ή μάλλον προσανατολισμός σε παθητική στάση αναμονής, και καλλιέργεια αποδοχής του μικρότερου κακού. Καμιά αμφισβήτηση της αστικής στρατηγικής για πέρασμα της ηλεκτρενέργειας στο ιδιωτικό κεφάλαιο, ως τομέας ψηλής κερδοφορίας, και δημιουργία ψευδαισθήσεων ότι με άλλο τρόπο διαχείρισης της εταιρίας αυτή θα αντέξει καλύτερα στον ανταγωνισμό, χωρίς να θιγούν τα συμφέροντα των εργαζόμενων.

Για τον Όμιλο των ΕΛΠΕ, το 1ο εξάμηνο του 2016, τα καθαρά κέρδη αυξήθηκαν κατά 57% σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο, φτάνοντας τα 104 εκατ. €. Η βελτίωση αυτή αποδίδεται κατά κύριο λόγο στην αυξημένη παραγωγή και παραγωγικότητα των διυλιστηρίων.. Ο Όμιλος των ΕΛΠΕ, μέσα από ενώσεις εργοδοτών, πρωταγωνιστεί στην ολομέτωπη επίθεση για την ανατροπή των εργασιακών δικαιωμάτων.

Σε αυτές τις συνθήκες η ανάγκη ίδρυσης του κλαδικού σωματείου ενέργειας μας έφερε σε νέες συνθήκες δράσης των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, εκεί που είμαστε μειοψηφία είτε δεν έχουμε καθόλου δυνάμεις. Από καλύτερες θέσεις παλεύουμε για την ανασύνταξη, την ενότητα των εργαζομένων σε κλαδική βάση και οργάνωση της πάλης!

Δυο σκέψεις και προβληματισμούς από την δράση μας αυτά τα πέντε χρόνια ζωής του σωματείου. Από τα βασικά στοιχεία που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι ο κατακερματισμός του κλάδου παρά την συγκεντροποίηση σε μεγάλους ομίλους όπως τα ΕΛΠΕ, ΔΕΗ, ΔΕΠΑ, τον συντεχνιασμό, την δράση της εργοδοσίας και του εργοδοτικού συνδικαλισμού.

Στην εισήγηση γραφεί ότι οι άλλες δυνάμεις δεν θέλουν την οργάνωση των εργαζομένων στα σωματεία. κάτι που στο κλάδο της ενεργείας δεν αποτυπώνεται καθώς η εργοδοσία εκεί που την παίρνει και μπορεί επεμβαίνει ενεργά

• Φτιάχνει σωματεία πχ ΕΛΠΕ, ενώ από τη μια υπάρχει επιχειρησιακό σωματείο το όποιο δεν δέχεται τους εργαζόμενους του εργολάβου και για να εμποδίσει την δουλειά των κλαδικών του μετάλλου και ενέργειας. φτιάχνει σωματείο πάλι κλαδικό με την δίκια της γραμμή !δηλαδή εργαζομένων στους εργολάβους διαχωρίζοντας σε μόνιμους και εργολαβικούς, διασπώντας την ενότητα των εργαζομένων σε κλαδική βάση, ενισχύοντας την εργολαβοποιηση και περνά την γραμμή της και της επιδιώξεις της.

• Η ΓΕΝΟΠ στην ιδία κατεύθυνση με τους σάπιους και λιμοκοντόρους της διοίκησης της ΔΕΗ συνδικαλιστές, την ώρα που υπάρχουν δεκάδες σωματεία σφραγίδες σωματεία μονοπαραταξιακά και ενισχύοντας τον πολυκερματισμό με σωματεία ειδικοτήτων, δεν δέχεται στην δύναμη της το σωματείο που έχει ανοίξει μέτωπο με τους εργολάβους και την διοίκηση της ΔΕΗ. Ενοχλείται από την παρέμβαση μας.

 Από την ίδρυση του Κλαδικού Σωματείου Ενέργειας (2011) έως σήμερα παρεμβαίνουμε στον χώρο των εργολαβιών της ΔΕΗ, από το 2013 με συστηματική δουλειά σε όλη την Αττική, από το 2015 και στην Κόρινθο.

Το 2011 – 2014 κάναμε 2 παναττικές απεργίες και 7 «επιχειρησιακές» απεργίες σε ΓΑΝΤΖΟΥΛΑ, ΑΤΕΡΜΩΝ & ΤΟΞΟΤΗ. Από το 2015 ο ΤΟΞΟΤΗΣ συμφερόντων Καλογρίτσα μονοπώλησε τις εργολαβίες στην Αττική (5 από τις 6 της Αττικής, έχει και την Κόρινθο). Μέχρι και σήμερα έχουμε 7 απεργίες (σύνολο 52 ημέρες απεργίας) στην Αττική και 4 απεργίες (σύνολο 66 ημέρες απεργίας) στην Κόρινθο. Στα άμεσα οφέλη της απεργίας: η ψαλίδα των δεδουλευμένων αυτή τη στιγμή βρίσκεται στους 2 – 2,5 μήνες, ενώ για τους εργαζόμενους του ΤΟΞΟΤΗ σε άλλες εργολαβίες είναι 7 μήνες. Χρειάζεται να αναφέρουμε πως σήμερα η πλειοψηφία των εργαζομένων είναι στο σωματείο, περιφρούρησαν την απεργία καθημερινά, Γ.Σ κάθε μέρα μαζικές με πάνω από 80 συναδέλφους μαζικές παραστάσεις σε ΔΕΗ, ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ, ανάκληση τρομοκρατικών απολύσεων, σπάσιμο της τρομοκρατίας στα εργοτάξια. «μακροπρόθεσμα» βελτίωση της οργάνωσης και της μαχητικότητας των εργαζομένων με δημιουργία σωματειακής επιτροπής. Σημαντική στιγμή η απεργία αλληλεγγύης στους εργαζόμενους που κάνανε 13 μέρες απεργίας στην ΓΕΩΡΟΗ, υπεργολάβο του ΤΟΞΟΤΗ στην Αττική, με καθολική συμμετοχή των εργαζομένων στον Τοξότη.

Πέρα από την πείρα που αποκτήσαμε, νομίζω πρέπει να μας απασχολήσει συνολικά σαν ΠΑΜΕ και σαν σωματείο το γεγονός ότι η όλη αυτή παρέμβαση και δουλεία βρίσκει εμπόδια ώστε αυτός ο αγώνας να συνδεθεί με την γενικότερη πάλη των εργαζομένων πέρα από τα επιμέρους προβλήματα. Μας ανησυχεί το γεγονός στα συλλαλητήρια με επίκεντρο τον πόλεμο, το ασφαλιστικό, εργασιακά δεν υπάρχει η ίδια συμμέτοχη. Είναι λίγοι οι εργαζόμενοι που παίρνουν μέρος στα συλλαλητήρια. Ενώ γίνεται προσπάθεια με θετικά αποτελέσματα στην οργάνωση της πάλης στον χώρο εργασίας δεν γίνεται το άλμα στη συνείδηση των εργατών και να παλέψουν με την δικιά μας γραμμή. Δηλαδή να παλέψουν για την ανατροπή αυτής της σημερινής κατάστασης και να πάρουν στα χέρια τους τον πλούτο που παράγουν. Πράγμα που θέλει επιμονή, υπομονή και σταθερότητα στο πλαίσιο πάλης που δουλεύουμε καθημερινά στους χώρους εργασίας.

Νομίζω χρειάζεται σαν ΠΑΜΕ να δούμε τρεις πλευρές

1. Μεγαλύτερη παρέμβαση στους μεγάλους κλάδους. Με ημερίδες γύρω από τις εξελίξεις,

2. Ενίσχυση και διεύρυνση της αλληλεγγύης όπου ξεσπούν αγώνες εργαζομένων. Με ενίσχυση της παρουσίας στελεχών αλλά όπου χρειάζεται και διοργάνωση συλληπτήριων κεντρικά. πχ ledra, τοξότης κ,α

3. Ενίσχυση και ανάδειξη συνδικαλιστικών στελεχών

Με αυτές τις σκέψεις εκ μέρους του κλαδικού σωματείου ενέργειας χαιρετίζω όλους τους αντιπρόσωπους που βρίσκονται σήμερα εδώ, τις ξένες αντιπροσωπείες και καλή επιτυχία στις εργασίες της συνδιάσκεψης.

ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΑΜΕ, ΖΗΤΩ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

Το ΠΑΜΕ είναι μέτωπο συσπείρωσης συνδικαλιστικών οργανώσεων, σωματείων, Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων, Επιτροπών Αγώνα, εκλεγμένων συνδικαλιστών που από τη στιγμή της συγκρότησής του αγωνίζεται με όρους μαζικού κινήματος για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Στη 17χρονη πορεία του έδωσε μάχες για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και συγκρούστηκε με τα συμφέροντα της εργοδοσίας, του κεφαλαίου και των βιομηχάνων. Έχει καταξιωθεί στη συνείδηση μεγάλου μέρους των εργαζομένων ως ο πιο μαχητικός υπερασπιστής των δικαιωμάτων τους. Απευθύνει κάλεσμα σε κάθε σωματείο για απόφαση συμμετοχής του στην 4^η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη σε έναν ανοιχτό, δημοκρατικό διάλογο για την ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος. Το ΔΣ του Συλλόγου Εκπαιδευτικών ΠΕ Κοζάνης αποφάσισε ομόφωνα τη συμμετοχή του στη συνδιάσκεψη.

Η καθημερινότητα που ζούμε στο σχολείο από την αρχή της χρονιάς, οι περικοπές ωρών, το χτύπημα του ολοήμερου, το κλείσιμο των ολιγομελών τμημάτων στα ΕΠΑΛ, οι ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, το χτύπημα της οργανικότητας, οι πλαστές υπεράριθμες, οι υποχρεωτικές μετακινήσεις, οι σχεδόν μηδενικές μεταθέσεις, η συμπλήρωση ωραρίου σε 4-5 σχολεία, οι απολύσεις χιλιάδων αναπληρωτών, οι προσλήψεις αναπληρωτών σχεδόν αποκλειστικά από το ΕΣΠΑ, είναι όλα κομμάτια του παζλ ενός σχολείου που προσαρμόζεται πλήρως στις ανάγκες της αγοράς.

Είναι αλήθεια ότι, δοκιμάστηκαν μια σειρά επιλογές που υποτίθεται πως θα έδιναν λύση στα λαϊκά προβλήματα ή έστω θα ανέκοπταν τη σφοδρή επίθεση των επτά τελευταίων χρόνων. Εναλλάχθηκαν κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων. Έγινε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Ζήσαμε τη φαρσοκωμωδία της «σκληρής διαπραγμάτευσης». Η αντιλαϊκή επίθεση δεν ανακόπηκε, αντίθετα δυνάμωσε, γιατί παραμένουν οι αιτίες που γεννούν την καπιταλιστική οικονομική κρίση και τις αντιλαϊκές πολιτικές.

 Δεν πάει άλλο. Με το παραμύθι της «δίκαιης ανάπτυξης» όπου «οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους για τις μεγάλες μέρες που πρόκειται να έρθουν». Με την πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που «ματώνει» το λαό για να εξασφαλίσει ζεστό χρήμα, κίνητρα και φοροαπαλλαγές προς το μεγάλο κεφάλαιο. Με τις κάλπικες αντιπαραθέσεις κυβέρνησης και ΝΔ, ενώ όλοι μαζί έχουν ψηφίσει τα προαπαιτούμενα του 3^ου Μνημονίου. Με το ψέμα και την κοροϊδία για την «κανονικότητα» στη λειτουργία των σχολείων, όταν υπάρχουν ανάγκες που δεν καλύπτονται και αναπληρωτές που απολύονται. Με την παραπέρα υποβάθμιση της παιδείας και των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών μας.

Σήμερα χρειαζόμαστε ένα κίνημα που: θα δίνει ανυποχώρητο αγώνα για την κάλυψη των απωλειών των εργαζομένων και την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών τους. Θα παλεύει για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλα τα παιδιά, για ένα σχολείο χωρίς ταξικούς φραγμούς και διακρίσεις, σε αντίθεση με τη στρατηγική της Ε.Ε., την εμπορευματοποίηση της παιδείας, την προσαρμογή της στις ανάγκες του κεφαλαίου, την ημιμάθεια και την αντιεπιστημονικότητα. Θα είναι δύναμη ανατροπής κάθε αντιλαϊκής πολιτικής και όχι πρωταγωνιστής και στήριγμα στην εναλλαγή αντιλαϊκών κυβερνήσεων.

 Σήμερα υπάρχει αρκετή πείρα στους εργαζόμενους!

 Η οργή και η αγανάκτηση απέναντι στα βάρβαρα μέτρα της κυβέρνησης χρειάζεται να μετατραπεί σε δύναμη αγώνα, με οργάνωση στα σωματεία, με ενότητα των εργαζομένων και λαϊκή συμμαχία. Εδώ βρίσκεται η λύση και η προοπτική. Κάθε δρόμος προς τα πίσω πρέπει να κλείσει οριστικά. Αγώνας τώρα για την ανάκτηση των απωλειών που είχαμε τα χρόνια της κρίσης! Αγώνας για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας! Αγώνας για την ανατροπή κάθε αντιλαϊκής πολιτικής!

Κανένας συμβιβασμός με τη σημερινή άθλια πραγματικότητα, τη μίζερη ζωή που φτιάχνουν για μας και τα παιδιά μας.

Συνάδελφοι , συναδέλφισσες,

Χαιρετίζουμε την 4^η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ 17 χρόνια από την ίδρυση του.

Ας σκεφτούμε ποια ήταν η διεθνή κατάσταση, αλλά και η κατάσταση στη χώρα μας, κάτω από το βάρος των εξελίξεων. Κυριαρχούσε στην πολιτική και συνδικαλιστική ζωή η παγκοσμιοποίηση και ότι οι δυνάμεις της αγοράς θα αυτορυθμίζονται, σε μία αέναη ανάπτυξη, χωρίς κοινωνικές αντιθέσεις κεφαλαίου – εργασίας και ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Οι δυνάμεις του κοινωνικού εταιρισμού, της συνεργασίας των τάξεων, που έχουν την πλειοψηφία στα ΔΣ της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ – ΕΚ – Σωματεία έλεγαν ότι η βελτίωση της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων, θα καθορίζεται από την βελτίωση των δεικτών της κερδοφορίας των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, σε ένα διεθνές ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Η απόφασή μας να ιδρύσουμε το ΠΑΜΕ συνάντησε και συναντάει τη σφοδρή επίθεση όλων αυτών των δυνάμεων, που υπηρετούν τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.

Μας έλεγαν ότι η αντίληψή μας για τον κόσμο ανήκει σε αραχνιασμένες εποχές. Ότι είμαστε δογματικοί αποστεωμένοι αρτηριοσκληρωτικοί. Οι –ισμοί τέλειωσαν, καπιταλισμοί, ιμπεριαλισμοί, σοσιαλισμοί. Μπαίνουμε σε μία νέα περίοδο ως ανθρωπότητα και δεν το αντιλαμβανόμαστε.

Η βαθιά και παρατεταμμένη κρίση υποχρέωσε τις δυνάμεις που υπερασπίζονται το καπιταλισμό, σε αναδίπλωση και αναπροσαρμογή.

Η 4^η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ μας βρίσκει να έχει κερδίσει έδαφος στη συνείδηση της εργατικής τάξης.

Ο ταξικός πόλος στο συνδικαλιστικό κίνημα είναι αποτέλεσμα της ασίγαστης ταξικής πάλης από χιλιάδες εργαζόμενους.

Οι ναυτεργάτες, αν δεν υπήρχαν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ δεν θα μπορούσαν να απεργούν, με τις αλλεπάλληλες πολιτικές επιστρατεύσεις και τις δικαστικές διώξεις. Το αναγνωρίζουν ευρύτερα τμήματα των ναυτεργατών.

Οι δυνάμεις του κοινωνικού εταιρισμού, της συνεργασίας των τάξεων, χάνουν διαρκώς έδαφος και απομονώνονται στη συνείδηση της εργατικής τάξης. Αυτό καταγράφεται στις απεργίες, στις συγκεντρώσεις και στη συστηματική υπονομευτική δουλειά χέρι – χέρι με την εργοδοσία και το κράτος.

Παίρνουν αποφάσεις για απεργία, για να τις υπονομεύσουν και ταυτόχρονα καλλιεργούν την αναποτελεσματικότητα των αγώνων. Διαμαρτύρονται για την ανασφάλιστη εργασία και τα ελλείμματα προς τα ασφαλιστικά ταμεία, την υπονόμευση των συντάξεων, της δημόσιας υγείας, την κατάσταση στη Παιδεία και ταυτόχρονα αρνούνται να υπογράψουν το Σχέδιο Νόμου των Ομοσπονδιών – Ε.Κ. – Συνδικάτων – Επιτροπών Αγώνα, που έχει συγκεντρώσει πάνω από 530 υπογραφές σωματείων.

Λένε για ενότητα των εργαζομένων και κοινούς αγώνες αλλά είναι οι ίδιες παρατάξεις που διαφωνούν σε κοινές απεργιακές κινητοποιήσεις και αποφασίζουν απεργία στις 24 Νοέμβρη η ΑΔΕΔΥ και 8 Δεκέμβρη η ΓΣΕΕ 24ωρη απεργία. (Οι ναυτεργάτες απεργούν Πανελλαδικά στις 24 Νοέμβρη και προβάλλουν την κλιμάκωση στις 8 Δεκέμβρη).

Είναι αυτές οι δυνάμεις που λένε για αντιμνημονιακό αγώνα μαζί με αυτούς που ψήφισαν και στήριξαν τα μνημόνια και τα προωθούν, εναλλάσσοντας θέσεις και ρόλους, στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση.

Όποιος αναφέρεται για τους λόγους ύπαρξης των συνδικάτων, σχολείο οργάνωσης και ταξικής χειραφέτησης από το κράτος και το κεφάλαιο για τους όρους συντήρησης και αναπαραγωγής της εργατικής τάξης στις σύγχρονες συνθήκες. Όποιος αναφέρεται για την ανάγκη ανάπτυξης της ταξικής πάλης, για να γίνει η εργατική τάξη, κυρίαρχη του πλούτου που παράγει, χαρακτηρίζεται κομματικός, του ΠΑΜΕ, εσωτερικός εχθρός του λαού και του έθνους.

Δεν διστάζουν να συμπτύσσονται σε μέτωπα, σε κοινά ψηφοδέλτια, «ακομμάτιστα», «ανεξάρτητα» ακόμα και με τη Χρυσή Αυγή. Χρησιμοποιούν τα ίδια επιχειρήματα, υπηρετούν την καπιταλιστική βαρβαρότητα που ζει η εργατική τάξη, ο εργαζόμενος λαός.

Οι «ανεξάρτητοι», «ακομμάτιστοι» από ποιον είναι ανεξάρτητοι; Από την εργατική τάξη, τα συνδικάτα και τις οργανώσεις της; Είναι εξαρτημένοι από το κράτος και το κεφάλαιο. Αυτούς υπηρετούν, αυτοί τους καθοδηγούν.

Εμείς λέμε και στην εισήγηση, συνδικάτα βιδωμένα με τους χώρους δουλειάς, με τους εργάτες, για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης, ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο. Αυτό είναι που μας ενώνει, ως εργατική τάξη, που μας θωρακίζει.

Δεν υπάρχει μείγμα πολιτικής μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, που να μην αυξάνει το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, σχετικά και απόλυτα.

Γιατί, ο βαθμός εκμετάλλευσης, είναι ο βαθμός της απλήρωτης εργασίας, που αποσπά το κεφάλαιο από τον εργάτη. Είναι η καύσιμη ύλη του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής για να μπαίνει σε κίνηση. Είναι η αιτία των οικονομικών κρίσεων, της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, της υπερπαραγωγής εμπορευμάτων. Είναι η αιτία της όξυνσης των ανταγωνισμών και των πολέμων. Είναι η αιτία των χιλιάδων νεκρών και ξεριζωμένων.

Συνάδελφοι οξύνονται ολόπλευρα οι αντιθέσεις. Οι μηχανισμοί της ΕΕ, του ΔΝΤ, του ΝΑΤΟ και των άλλων μονοπωλιακών ιμπεριαλιστικών ενώσεων, προωθούν ένα νέο ιδιώνυμο αδίκημα που θα συντρίβει τα εργατικά, κοινωνικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα. Δεν δίστασαν και δεν θα διστάσουν να κάνουν τροφή για τα κανόνια τους τα παιδιά της εργατικής τάξης, του εργαζόμενου λαού.

Η εθνική στρατηγική του κεφαλαίου που αναγορεύει την Ελλάδα σε διεθνιστικό κόμβο, μας βάζει στο κέντρο των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των ενόπλων συγκρούσεων.

Το ΠΑΜΕ και οι οργανώσεις του, τα συνδικάτα, οφείλουμε να κάνουμε νέο άλμα ποιοτικό και ποσοτικό στη δουλειά μας μέσα από την ανάπτυξη της ταξικής πάλης, διεκδικώντας τον πλούτο που παράγουμε.

Η ταξική πάλη συνεχίζεται.

Οργάνωση παντού να έρθουν τα πάνω κάτω.

Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά.

Η Ένωση Εμποροϋπαλλήλων Ν. Θεσσαλονίκης χαιρετίζει τις εργασίες της 4^ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΠΑΜΕ.

Το ΠΑΜΕ, τα σωματεία που συσπειρώνονται σε αυτό αλλά και μεμονωμένοι συνδικαλιστές έδωσαν και δίνουν μάχες για την οργάνωση των εργαζομένων και αυτή η πείρα ήρθε και αυτές τις δύο μέρες, πως από τη μία άκρη της Ελλάδας στην άλλη υπάρχουν εργαζόμενοι που συνειδητά παλεύουν για να ανατρέψουν αυτή τη βάρβαρη πολιτική.

Ο αγώνας που δίνουμε καθημερινά για να μαζικοποιηθούν τα σωματεία, για να αγκαλιάσει η δράση μας το σύνολο του κλάδου και να σηκώνουμε ζητήματα που αφορούν όλες τις πλευρές της ζωής των εργαζομένων και γενικά αλλά και ειδικά ζητήματα, είναι αγώνας που θέλει πολυμορφία, εξειδίκευση και επιμονή. Δεν ισχύουν σε όλες τις επιχειρήσεις τα ίδια προβλήματα, ούτε όλους τους εργαζόμενους τους απασχολούν τα ίδια πράγματα. Υπάρχουν επιχειρήσεις που έχουν απλήρωτους τους εργαζόμενους και επιχειρήσεις που έχουν κρατήσει την κλαδική σύμβαση. Εκτός του ότι πρέπει να γνωρίζουμε απ΄ έξω τι συμβάσεις ισχύουν σε κάθε επιχείρηση, και ειδικά εκεί που υπάρχουν και επιχειρησιακά σωματεία, με το να πηγαίνεις σε όλους με μια από τα ίδια, ότι μας εκμεταλλεύονται και υπάρχει αδικία, δεν καταφέρνεις τίποτα.

Πολλές φορές από το άγχος μας να πείσουμε, να κινητοποιήσουμε μπορεί να σπαταλάμε και ολόκληρες συνελεύσεις συζητώντας μόνο τα προβλήματα, το πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα, χωρίς να μπαίνουμε στην ουσία του πράγματος, τι προτείνουμε, τι έχουμε μπροστά μας και πρέπει να υπερασπιστούμε, γιατί αυτόν που σήμερα έρχεται στη συνέλευση και ακούει για απληρωσιά και απολύσεις και νομίζει ότι δεν τον αφορά γιατί αυτός πληρώνεται κάθε μήνα στην ώρα του και παίρνει τα «νόμιμα», δεν θέλουμε να τον πείσουμε ότι αυτά που παίρνει δεν είναι νόμιμα αλλά ότι το δίκιο του πρέπει να γίνει νόμος.

Επίσης, δεν φτάνει να λες ότι ο αγώνας σου είναι δίκαιος και τα αιτήματα σου ηθικά, πρέπει να κάνεις ξεκάθαρο στον εργάτη, όποια και να είναι η θέση του είτε μέσα σε ορυχείο είτε στο διάδρομο ενός σούπερμακετ ότι αυτός κάθε μέρα σκοτώνεται στη δουλειά και το άγχος, και κάποιοι λίγοι, παράσιτα, βγάζουν αμύθητα πλούτη που τα επενδύουν ξανά και ξανά ανάλογα με το ποσοστό κέρδους που θέλουν να βγάλουν. Και αυτή η εκμετάλλευση δεν έχει να κάνει μόνο με το ύψος του μισθού. Οι μονοπωλιακοί όμιλοι ελέγχουν το σύνολο της ζωής μας. Για παράδειγμα γιατί την ώρα που τσακίζουν ότι δικαίωμα υπήρχε σε ασφάλιση και πρόνοια, περνούν νόμους για ενίσχυση του τρίτου πυλώνα, της ιδιωτικής ασφάλισης; Γιατί από παντού κοιτάνε να βγάλουν κέρδος και για αυτούς η υγεία του λαού είναι εμπόρευμα.

Η Ένωση Εμποροϋπαλλήλων συμμετείχε το προηγούμενο διάστημα σε κινητοποιήσεις, δράσεις και πρωτοβουλίες μαζί και με άλλα σωματεία για το μέτωπο της ανεργίας, για τις ιδιωτικοποιήσεις, για την τραγική κατάσταση στην υγεία, για τις συλλογικές συμβάσεις και τα οξυμμένα προβλήματα μέσα στους χώρους δουλειάς.

Είχαμε να απαντήσουμε σε πολλά που μας έβαλαν οι συνάδελφοι. Μας λένε δεν έχω χρόνο να βοηθήσω γιατί δουλεύω όλη μέρα ή γιατί έχω τα παιδιά, δε μπορούν τα σωματεία να αλλάξουν την κατάσταση άλλοι παίρνουν τις αποφάσεις και όταν μπει το χρέος σε μια σειρά και έρθει και η ανάπτυξη θα βελτιωθούν όλα. Ο συνδυασμός δράσης και πολιτικοποίησης της κουβέντας είναι αυτός που μπορεί να «ξεκλειδώσει» έναν εργαζόμενο.

Δράση εννοούμε πρωτοβουλίες πάνω στα προβλήματα που θα έχουν στόχο να ανακουφίσουν, να αναχαιτίσουν και να βάλουν εμπόδια και με την πολιτικοποίηση της κουβέντας εννοούμε συζήτηση για το ποιοι αγώνες έχουν αποτελέσματα, ποια γραμμή πρέπει να ακολουθήσεις, μπορείς για παράδειγμα να ζητήσεις από μια μεγάλη επιχείρηση σαν τον ΑΒ Βασιλόπουλο οι προσλήψεις που κάνει γιατί πάει καλά, να είναι όλες με συμβάσεις πλήρους απασχόλησης με αυξήσεις στους μισθούς και δικαιώματα; Ναι μπορείς και πρέπει να το κάνεις και να μην κάνεις πίσω. Και η εμπειρία έχει δείξει ότι και την όποια υποχώρηση κάνουν τα αφεντικά είναι προσωρινή και στην πρώτη στροφή θα την πάρουν πίσω. Δώσαμε μαζί αγώνες με επιχειρησιακά σωματεία: το επιχειρησιακό σωματείο των εργαζομένων στο Μαρινόπουλο Β. Ελλάδος, τα Praktiker Θεσσαλονίκης, τον Καρυπίδη όπου δίνουν μαθήματα αγώνα. Δε γίνονται όλα καλά. Δεν είναι όλοι οι εργαζόμενοι καθημερινά στο δρόμο. Υπάρχει όμως μια μάζα εργαζόμενων που έχουν σταθεί σαν ατσάλινα τείχη μπροστά στην τρομοκρατία, τον εκφοβισμό, τις παγίδες από την εργοδοσία. Από το Μάιο σε επίσχεση εργασίας και 8 μήνες απλήρωτοι. Τακτικές συνελεύσεις, πρωτοβουλίες αλληλεγγύης κλπ.

Και στο εμπόριο η εργασιακή ζούγκλα δεν είναι απλά μια έκφραση. Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση έχει χειροτερεύσει. Εργαζόμενοι οδηγούνται βίαια και μαζικά στην ανεργία με επιχειρήσεις να κάνουν απολύσεις ή να βάζουν λουκέτο, με μειώσεις μισθών, με επικράτηση σχεδόν ολοκληρωτικά των ελαστικών σχέσεων εργασίας, με εργαζόμενους απλήρωτους, με ωράρια και συνθήκες εργασίας που οδηγούν στην εξάντληση.

Ένα κομμάτι των εργαζομένων στο οποίο πρέπει να επικεντρώσουμε είναι η νέα βάρδια, οι νέοι εργαζόμενοι που δεν ξέρουν ούτε από οργανωμένους, μαζικούς αγώνες ούτε από κατακτήσεις. Θεωρούν το σωματείο ξένο σώμα, που όποιος μπει ή στιγματίζεται ή πρέπει να έχει δώσει εξετάσεις αγωνιστικότητας, όπως μας είπε μια συναδέλφισσα εγώ δε μπορώ να μπω στο σωματείο γιατί δουλεύω τις Κυριακές και εσείς είστε κατά.

Θέλει πρωτοβουλίες και ιδέες που να φέρουν τους εργαζόμενους κοντά στις δράσεις του σωματείου, να τις κάνουν ενδιαφέρουσες, για αυτόν που είτε θεωρεί ότι είναι μια προσωρινή δουλειά είτε ότι σε λίγα χρόνια θα φτιάξουν τα πράγματα.

Πολλές φορές και οι νέοι συνάδελφοι μπορούν να βάλουν τα γυαλιά και στους μεγαλύτερους. Με την ανεργία στους νέους να είναι στο 50% και πολλές επιχειρήσεις να προτιμούν τους κάτω των 25, μπαίνουμε πολλές φορές σε χώρους δουλειάς που πέρα του ότι οι εργαζόμενοι κατεβάζουν το κεφάλι για να μη δει κανείς ότι μας μιλάνε, όταν τους μιλάμε για συμβάσεις εργασίας, κυριακάτικη αργία τα θεωρούν ήδη ξεπερασμένα.

Υπάρχουν όμως και νέοι που δε σκύβουν το κεφάλι. Τέτοιο παράδειγμα είναι με την επιχείρηση DiscountMarket, ελληνική αλυσίδα σουπερμαρκετ με καταστήματα στη Βόρεια και κεντρική Ελλάδα. Νέα παιδιά 20 χρονών που πληρώνονται με 260 ευρώ το μήνα μπήκαν μπροστά μαζί με τη στήριξη του κλαδικού σωματείου και διεκδίκησαν να πληρώνονται τις πολλές παραπάνω ώρες δουλειάς που έκαναν, να μην πληρώνουν από το πενιχρό μισθό τους τα ταμειακά ελλείμματα και τα σπασμένα και ληγμένα τρόφιμα, να μπορούν να έχουν ένα σκαμπό στο ταμείο και να το χρησιμοποιούν για να κάθονται, όχι απλά διακοσμητικά. Τον έναν τον απέλυσαν και τον άλλο του ετοιμάζουν φάκελο επειδή δεν είναι γρήγορος και καλός εργαζόμενος. Έτσι όπως ξέρουμε ότι μεθοδεύει τέτοια η εργοδοσία. Οι συνάδελφοι μπήκαν μπροστά να τα διεκδικήσουν όλα αυτά όχι μόνο για τον εαυτό τους, αλλά για όλους του συναδέλφους τους και όταν έγινε στάση εργασίας όπου απαιτούσαν την επαναπρόσληψη του συναδέλφου, γιατί ήταν ξεκάθαρα μια τρομοκρατική και εκδικητική απόλυση για τη συνδικαλιστική του δράση, πέραν του ότι ο συνάδελφος είχε τη συμπαράσταση σχεδόν της πλειοψηφίας των πελατών που δεν μπήκαν να ψωνίσουν για να στηρίξουν τη στάση εργασίας, καταφέραμε να φέρουμε εργαζόμενους σε επαφή με το σωματείο. Δεν γράφτηκαν όλοι, με κάποιους κάναμε μόνο συζητήσεις, αλλά και αυτό είναι βήμα.

Και κλείνοντας, οι εξελίξεις στο εμπόριο και με επιχειρήσεις που κλείνουν και με άλλες που συγχωνεύονται, εξαγοράζονται, βλέπε Καρυπίδης, Μαρινόπουλος και πολλές ακόμα, δείχνουν ότι η προετοιμασία των εργαζομένων πρέπει να ενταθεί με την έννοια ότι δεν πρέπει να περιμένουμε να τρέχουμε πίσω από τις εξελίξεις. Η ανασύνταξη θα γίνει και αξιοποιώντας οξυμμένα προβλήματα, βάζοντας δημαδή μπροστά και τον οικονομικό αγώνα, αν όμως δεν έχεις βάλει μέσα και την ιδεολογική θωράκιση του εργαζόμενου τότε το παιχνίδι είναι χαμένο. Έχουμε πολλά παραδείγματα από εργαζόμενους που όταν είχαν πρόβλημα ήρθαν στο σωματείο, όπως οι εργαζόμενοι του Φωκά και όταν έκλεισε και τους άφησε και απλήρωτους, σταμάτησαν. Έμειναν άνεργοι στο σπίτι τους πολλοί, άλλοι είναι από δουλειά σε δουλειά, και πολλοί λίγοι έμειναν κοντά στο σωματείο.

Το ΠΑΜΕ έχει αποδείξει ότι δεν αφήνει κανένα εργαζόμενο στα χέρια του αντιπάλου.

Παλεύουμε καθημερινά για να μην καθίσει ο φόβος στη ζωή των εργαζομένων, για να μην γίνει συνήθεια η μισοζωή όπου δεν μπορείς να κάνει όνειρα για το μέλλον.

 Εμείς δεν υπογράψαμε τα μνημόνια.

 Δε δεχόμαστε κανένα χρέος.

 Δεν ψηφίσαμε τους αντιλαϊκούς νόμους.

 Δεν μας φοβίζει τίποτα. Με ταξική αλληλεγγύη θα δυναμώσουμε τον αγώνα ενάντια σε αυτό το σύστημα που γεννά κρίσεις, πολέμους, φτώχεια και εκμετάλλευση.

1. Θεωρώ αρκετά σοβαρό ζήτημα εκεί που έχουμε τον έλεγχο των Εργατικών Κέντρων να μην λειτουργούν Γραμματείες του ΠΑΜΕ. Εύχομαι να βρεθεί μια καλή λύση αλλά η μέχρι τώρα εμπειρία δεν είναι και η καλύτερη όσο αφορά την δουλειά μας στο Δημόσιο.

2. Θεωρώ ότι θα πρέπει να πάρει το ΠΑΜΕ απόφαση για μια καμπάνια σχετικά με τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους καθώς και τον κίνδυνο και η εργατική τάξη της χώρας μας να βρεθεί αντιμέτωπη άμεσα με ένα τέτοιο ζήτημα.

Θα μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε τους φασίστες και να προετοιμάσουμε τους εργαζόμενους να απαντάνε χωρίς καθυστέρηση σε φαινόμενα τύπου (Χίου) κλπ.

Αγαπητές και αγαπητοί Σύνεδροι

Φίλοι Προσκεκλημένοι

Εκ μέρους των απεργών εργαζομένων στην CocaCola σας καλωσορίζω και σας απευθύνω θερμό ταξικό αγωνιστικό χαιρετισμό.

Οι Έλληνες εργαζόμενοι και ο ελληνικός λαός δέχονται μια πρωτόγνωρη ολομέτωπη επίθεση από τους διεθνείς κερδοσκοπικούς κύκλους και από την ντόπια και πολυεθνική εργοδοσία. Η ανεργία βρίσκεται σε τρομακτικά ύψη, εφόσον το μεγαλύτερο μέρος του εργατικού δυναμικού έχει μεταναστεύσει ή είναι άνεργο.

Το ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, κάτω από την σκέπη του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου, του Π.Α.ΜΕ., δίνει διαρκώς αγώνες ενάντια στους σχεδιασμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ενάντια στην επιχείρηση φτωχοποίησης και εξαθλίωσης του εργαζόμενου ελληνικού λαού.

 Μπροστά μας έχουμε νέες συγκρούσεις γιατί έρχονται νέα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα. Και πρέπει να είμαστε έτοιμοι να συγκρουσθούμε και με πρακτικές και λογικές μέσα στο ίδιο το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Οι πρακτικές των συμβιβασμένων ηγεσιών των εργατικών συνδικάτων απέδειξαν ότι ανοίγουν την όρεξη της ντόπιας και ξένης εργοδοσίας.

 Συναδέλφισσες και συνάδελφοι

Είμαστε σε θέση να αντισταθούμε και να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική. Τώρα είναι η ώρα και των μεγάλων και των μικρών αγώνων για να αναχαιτίσουμε την λαίλαπα της επίθεσης του κεφαλαίου. Μπορούμε με τους καθημερινούς αγώνες στους χώρους δουλειάς και σε όλα τα ανοικτά μέτωπα του αγώνα να σταθούμε ίσος προς ίσο απέναντι στην ντόπια και πολυεθνική εργοδοσία.

Εμείς οι απεργοί εργαζόμενοι της Κόκα Κόλα δίνουμε για τριάντα επτά συνεχόμενους μήνες μια μεγάλη μάχη ενάντια στην πολυεθνική εταιρεία σύμβολο του καπιταλισμού, την Κόκα Κόλα. Αυτή τη μάχη δεν τη δίνουμε μόνοι μας, αλλά με τη συνεχή συμπαράσταση του Π.Α.ΜΕ. και των ταξικών σωματείων. Τη συνδικαλιστική, πολιτική και υλική βοήθεια και στήριξη τους. Και αυτή η μάχη είναι μεγάλη και κρατάει ψηλά τη σημαία του αγώνα για όλη την εργατική τάξη, αυτός ο αγώνας θα σταματήσει, όταν θα κερδηθεί ο πόλεμος. Όταν θα ακυρωθούν όλες οι απολύσεις και επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο.

Γνωρίζουμε ότι ο αγώνας που δίνουμε είναι αγώνας Δαυίδ και Γολιάθ, όμως είναι και ένας αγώνας που μπορούμε και πρέπει να τον κερδίσουμε με τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη των εργατικών ταξικών συνδικάτων. Μια νίκη ενάντια στην Κόκα Κόλα θα αποτελέσει νίκη όλης της εργατικής τάξης. Η Κόκα Κόλα των μειωμένων και ελαστικών ωραρίων, η Κόκα Κόλα όλων των μορφών ευέλικτης εργασίας αρχίζοντας από τα μπλοκάκια και φθάνοντας στις υπεργολαβίες, αποτελεί τη δύναμη κρούσης όλης της εργοδοσίας, αποτελεί τη ναυαρχίδα των πιο σκληρών εκπροσώπων του κεφαλαίου.

Για αυτό καλούμε όλα τα στελέχη του Π.Α.ΜΕ., όλο το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, να συνεχίσει να υποστηρίζει με την ίδια πίστη και την ίδια ένταση τον αγώνα μας. Εμείς θα συνεχίσουμε να ενημερώνουμε το καταναλωτικό κοινό για την αντεργατική πολιτική της και να καλούμε όλους τους συμπολίτες μας να πάψουν να καταναλώνουν τα προϊόντα της Κόκα Κόλα για να υποχρεώσουμε την πολυεθνική να επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο.

 Συναδέλφισσες και συνάδελφοι

Είμαστε βέβαιοι ότι με τη συνεχή στήριξη και υποστήριξη του Π.Α.ΜΕ., ο αγώνας μας στο τέλος θα δικαιωθεί και δε θα είναι μια δικαίωση μόνο για εμάς, αλλά και για το ίδιο το Πανεργατικό Μέτωπο και την δράση του, αλλά θα είναι και μια δικαίωση για όλους τους εργαζόμενους που έδωσαν και δίνουν σκληρούς αγώνες ενάντια στην Κόκα Κόλα, σε άλλες χώρες του πλανήτη, σε πιο δύσκολες και πιο επικίνδυνες συνθήκες. Γιατί θα πρέπει να το πούμε και αυτό δημοσίως, ότι κάθε αγώνας ενάντια στην Κόκα Κόλα εμπεριέχει, πολύ σοβαρούς κινδύνους, για αυτούς που αναλαμβάνουν να τον διεξάγουν.

Έχουμε επίγνωση με ποια εταιρεία συγκρουόμαστε και για αυτό θεωρούμε αυτόν τον αγώνα ενάντια στην Κόκα Κόλα και ως μια έμπρακτη υπενθύμιση για τη διεθνή αλληλεγγύη των εργαζομένων απέναντι στην ασυδοσία του πολυεθνικού κεφαλαίου.

Ζήτω η διεθνής αλληλεγγύη των εργαζομένων

Ζήτω το Π.Α.ΜΕ.