Συναγωνίστριες και συναγωνιστές

Με τον κρατικό προϋπολογισμό του 2017 επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ η βαθιά, ταξική, αντιλαϊκή πολιτική και σε ότι αφορά τις λαϊκές ανάγκες σε ΥΓΕΙΑ-ΠΡΟΝΟΙΑ-ΦΑΡΜΑΚΟ, αλλά και στους όρους και στις συνθήκες δουλειάς των εργαζομένων στις μονάδες Υγείας και Πρόνοιας όλων των βαθμίδων. Συντηρείται (εξακολουθεί να υπάρχει), Εδραιώνεται (παγιώνεται), και χειροτερεύει η σημερινή άθλια κατάσταση που αντιμετωπίζει ο λαός στη νοσηλεία, στη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και στις υπηρεσίες πρόληψης.Το αληθινό “true story” αυτής της κυβέρνησης είναι ότι ήρθε για να πραγματοποιήσει, ότι δεν τόλμησαν και δεν μπορούσαν οι προηγούμενοι, δηλαδή τη «βρώμικη δουλειά» με επικοινωνιακά κόλπα και προκλητική κοροϊδία.

Ένας προϋπολογισμός «ματωμένων πλεονασμάτων», κομμένος και ραμμένος για την υλοποίηση ατέρμονης (χωρίς τέλος) αντιλαϊκής πολιτικής,

• που εξασφαλίζει, την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων,

• αποκλείει την ανάκτηση των λαϊκών απωλειών,

• αποτελεί το νεκροθάφτη των εργασιακών, ασφαλιστικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, στο όνομα της «ανάκαμψης της οικονομίας», δηλαδή των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων.

Δε μας αξίζει η μίζερη ζωή που ζούμε, οι άθλιες συνθήκες δουλειάς. Δε μας αξίζουν όλα όσα ετοιμάζουν για εμάς και τα παιδιά μας. Τα αντιλαϊκά σχέδια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ αποτυπώνονται και στον κρατικό προϋπολογισμό που ψηφίστηκε για το 2017, ο οποίος δείχνει ξεκάθαρα από ποιούς τα παίρνει η κυβέρνηση και σε ποιούς τα δίνει.

Ξεζουμίζει με αβάσταχτους φόρους και περικοπές το εισόδημα των εργατικών λαϊκών στρωμάτων, με επιπλέον περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και την ίδια ώρα δίνει νέες επιδοτήσεις και νέες προκλητικές φορολογικές απαλλαγές στους μεγαλοεπιχειρηματίες που ζουν πλουσιοπάροχα από τον ιδρώτα των εργαζομένων.

Τα νέα αντιασφαλιστικά μέτρα μόνο για το 2017 φτάνουν τα 1,64 δις ευρώ, ενώ μόνο το 2016 η κυβέρνηση πήρε 5,7 δις ευρώ από τη φοροληστεία του λαού και το τσάκισμα των συντάξεων. Κι έχει το θράσος να αναφέρεται σε 13η σύνταξη (!), όταν επιστρέφει 617 εκατ. ευρω εφάπαξ σε 1,6 εκατομμύρια συνταξιούχους. Η κοροϊδία δεν έχει όρια, όπως ακριβώς και τα αντιλαϊκά μέτρα, όσο κέρδος των λίγων κάνει κουμάντο στη ζωή μας και στη χώρα μας.

Αλλά και στον κλάδο της Υγείας- Πρόνοιας αποτυπώνεται η βαθειά ταξική αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης. Ο κρατικός προϋπολογισμός για το 2017 καθηλώνει τη χρηματοδότηση για τα νοσοκομεία στα ίδια χαμηλά περσινά επίπεδα, καθηλώνει τα κονδύλια για τις πρόσθετες αμοιβές του προσωπικού και τις εφημερίες των γιατρών, μειώνει κατά 7 εκατομμύρια ευρώ τη χρηματοδότηση των μονάδων Πρωτοβάθμιου Εθνικού Δίκτυου Υγείας ΠΕΔΥ (εδώ ανήκουν και τα Κέντρα Υγείας) και κατά 6 εκ. ευρώ τις δαπάνες προσωπικού για το ΠΕΔΥ!

Η κρατική επιχορήγηση προς τον Εθνικό Οργανισμό Παροχής Υπηρεσιών Υγείας μειώνεται κατά 200 εκατομ. ευρώ, δηλαδή κατά 38% σε σχέση με το 2016 τη στιγμή που

• αυξάνονται οι ασφαλιστικές εισφορές για την υγειονομική περίθαλψη,

• και οι πληρωμές από τις τσέπες των εργαζομένων και των συνταξιούχων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι

• οι ασφαλιστικές εισφορές αντιπροσωπεύουν το 82,3% των εσόδων του ΕΟΠΥΥ ενώ πέρσι ήταν 79,2%,

• οι μεταβιβάσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό μόλις το 6% των εσόδων ενώ πέρσι ήταν 9,4%.

Υπενθυμίζουμε ότι οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού για την υγεία έχουν ακρωτηριαστεί από 23 δις ευρώ το 2009, σε 8,4δις το 2015 που αναλογεί στο 4,3% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) που είναι κάτω από το αστικό «όριο ασφαλείας ενός συστήματος υγείας» (6% του ΑΕΠ) και από το μέσο ευρωπαικό όρο που είναι το 7% του ΑΕΠ.

Συνεχίζεται η πολιτική της ραγδαίας κρατικής υποχρηματοδότησης και από την άλλη αυξάνονται οι πληρωμές από τις τσέπες των εργαζομένων και των συνταξιούχων για το 2017,επιπλέον απ’ τις εισφορές του 6% που επιβλήθηκαν πέρσι σε τακτικές και επικουρικές συντάξεις.

Με μαθηματική ακρίβεια συντηρείται, εδραιώνεται και χειροτερεύει η άθλια κατάσταση που αντιμετωπίζουμε οι υγειονομικοί και ο λαός στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση κάνει το μαύρο-άσπρο όσον αφορά τις προσλήψεις.

Το ελάχιστο προσωπικό που προστίθεται στους υπηρετούντες είτε αντικαθιστά ένα πολύ μικρό μέρος του μόνιμου προσωπικού που συνταξιοδοτείται, είτε αντικαθιστά επικουρικούς που απολύονται.

Χαρακτηριστικά, μόνο το 2015 αποχώρησαν 2.750 εργαζόμενοι και προσλήφθηκαν 593 μόνιμοι υπάλληλοι. Οι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης για τις 4000 προσλήψεις προσωπικού που εφόσον έρθουν, θα δουλέψουν μόνο για 12 μήνες, έχουν να κάνουν με την μαζική είσοδο φτηνού ευέλικτου προσωρινού προσωπικού στις υγειονομικές μονάδες σύμφωνα τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κόντρα στην ανάγκη για μόνιμη σταθερή δουλειά για όλους. Έχουν να κάνουν με το ότι το κράτος δεν θα βάλει ούτε ένα ευρώ,αλλά θα καλύψει τη μισθοδοσία τους ο ΟΑΕΔ. Ξέρουμε καλά κάτω από τι δύσκολους όρους θα προσπαθήσει το υπάρχον τσακισμένο προσωπικό να βοηθήσει στην προσαρμογή των συναδέλφων μας, που μέχρι να προσαρμοστούν, θα δουν την πόρτα της εξόδου!

Αυτή η συγκυβέρνηση, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με «διδακτορικό» στον εμπαιγμό του ελληνικού λαού, είναι η κατεύθυνση για αντιλαϊκά μέτρα διαρκείας σε βάθος 50ετίας για τη δήθεν «ρύθμιση» του χρέους, που παρουσιάζεται ως «πανεθνικός στόχος» και μάλιστα με θυσίες που «πιάνουν τόπο». Δηλαδή οι σημερινοί άνεργοι νέοι και νέες ή αυτοί που στροβιλίζονται από την ανεργία στην εργασιακή ζούγκλα με 300 και 400 ευρώ, θα έχουν φτάσει στα 70 και 80 τους χρόνια, χωρίς σύνταξη, για να ζήσουν τη «μείωση» ενός χρέους που δεν είναι δικό τους και επιπλέον δεν θα δουν ούτε ένα ευρώ από αυτήν, αλλά και για το «γεωστρατηγικό πλεονέκτημα» της Ελλάδας που μπορεί, μπλεγμένη στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, να τους οδηγήσει σε επικίνδυνες εξελίξεις.

Η υγεία δεν είναι εμπόρευμα. Η συγκυβέρνηση προωθεί την ολοήμερη επιχειρηματική λειτουργία των νοσοκομείων. Μετατρέπει τα νοσοκομεία, σε επιχειρήσεις που θα λειτουργούν στη βάση του κέρδους. Τα μέτρα είναι «χαστούκι», βαριά προσβολή για τους ασθενείς και υγειονομικούς, είναι μέρος της συνολικότερης αντιλαϊκής επίθεσης κυβέρνησης-ΕΕ-κεφαλαίου.

Οι εξελίξεις στον κλάδο μας τα χρόνια πριν την καπιταλιστική οικονομική κρίση, αλλά και μέσα σε αυτή δείχνουν ότι οι μόνοι κερδισμένοι διαχρονικά είναι οι μονοπωλιακοί όμιλοι στην Υγεία, είναι οι μεγαλοεπιχειρηματίες στην αποκατάσταση και την πρόνοια που εξασφάλιζαν τεράστια κέρδη σε κάθε περίοδο, με κάθε κυβέρνηση. Παλιότερα με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και σήμερα με τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Οι Όμιλοι και ο Σύνδεσμος βιομηχάνων καθορίζουν μισθούς και δικαιώματα σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα μέσα από μηχανισμούς και όργανα του κράτους. Έχουν στόχο να γίνουμε φτηνότεροι οι εργαζόμενοι, για να στηριχθεί η ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων και η καπιταλιστική ανάπτυξη στα συντρίμμια των δικαιωμάτων μας.

Επιδιώκουν να πληρώσει ο λαός τις συνέπειες της κρίσης, τα χρέη του δημόσιου τομέα της Υγείας, που δημιούργησε η επιχειρηματική δράση στην Υγεία, τα μονοπώλια για τα οποία το κράτος εξασφάλισε απλόχερη χρηματοδότηση, κίνητρα, φοροαπαλλαγές κλπ.

Ενώ έχουμε αύξηση του πληθυσμού που νοσεί, ταυτόχρονα γίνεται υποβάθμιση των δημόσιων δομών, και περικοπές στις παροχές. Όλο και περισσότεροι αποκλεισμένοι από τις υπηρεσίες Υγείας και όλα αυτά για να δοθεί ζεστό χρήμα και πελατεία σε κλινικές, ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα και φαρμακοβιομήχανους.

Άλλωστε είναι διακηρυγμένος στόχος η μείωση του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους και η απελευθέρωση της αγοράς της Υγείας για να γίνουν επενδύσεις και να βρουν εκεί διέξοδο χρήματα-κεφάλαια, ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης, που στοχεύει στην τόνωση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων, με εργαζόμενους που θα «στοιχίζουν» ακόμα πιο φθηνά σε κράτος κι επιχειρηματίες.

Η συγκυβέρνηση, μάλιστα, χρησιμοποιεί τα ίδια επιχειρήματα και τα ίδια «εργαλεία» με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, προκειμένου να συσκοτίσει την αντιλαϊκή της πολιτική, που και σε αυτόν τον τομέα αποτελεί υλοποίηση των κατευθύνσεων της ΕΕ.

Εκφράζουμε την κάθετη αντίθεσή μας στη συγχώνευση κλινικών, στο κλείσιμο κρεβατιών στην πλήρη απογύμνωση των Νοσοκομείων από έμψυχο υλικό.

Την τελευταία 6ετία οι συνεχείς και δραστικές μειώσεις στη δημόσια φαρμακευτική δαπάνη (από 5,2 δισ. ευρώ το 2009 στα 1,9 δισ. ευρώ το 2015) οδήγησαν στην εκτόξευση της μεσοσταθμικής (προκύπτει από τον μέσο όρο) συμμετοχής των ασφαλισμένων από το 9% (2009) στο 30% (2015).

Το αποτέλεσμα είναι η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των λαϊκών οικογενειών να αποτελεί ένα όλο και πιο ακριβό εμπόρευμα, με αύξηση των παντός είδους πληρωμών από τους ασθενείς και οι κρατικές και ασφαλιστικές παροχές να περιορίζονται στα συνεχώς συρρικνούμενα «Βασικά πακέτα» υπηρεσιών υγείας.

Δεν είναι λίγες οι έρευνες και οι επιστημονικές ανακοινώσεις που δείχνουν ότι ένα τμήμα των ασθενών με χρόνιες παθήσεις δεν εφαρμόζει πλήρως ή και καθόλου τη θεραπευτική τους αγωγή ή δεν πάνε στο γιατρό επειδή δε μπορούν να πληρώσουν ή επειδή υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις σε υποδομές, εξοπλισμό και προσωπικό στις δημόσιες μονάδες, αναδεικνύοντας όχι απλά ανεπάρκειες αλλά την επικινδυνότητα της κατάστασης.

Το γεγονός ότι από τους χρόνιους ασθενείς το 30% μειώνει τις επισκέψεις στους γιατρούς, το 60% δε λαμβάνουν σωστά τη θεραπεία τους, το 17,4% διακόπτει τα φάρμακα για τη χοληστερίνη, είναι ενδεικτικά στοιχεία από τις επιπτώσεις του κριτηρίου του «κόστους» στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του λαού με το οποίο διαμορφώνει την πολιτική της και η σημερινή Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ.

Γι’ αυτό ενώ υπάρχουν τεράστιες δυνατότητες από τα επιτεύγματα της επιστήμης, της τεχνολογίας, του πολυάριθμου επιστημονικού – υγειονομικού προσωπικού και από την αύξηση της παραγωγικότητας, επιδεινώνονται οι όροι αξιοποίησής τους από το λαό.

Η πολιτική της Κυβέρνησης για την Υγεία του λαού οικοδομείται πάνω σε ένα χοντρό ψέμα. Ότι στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης και της πολιτικής για την ανάκαμψη της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων μπορεί ο λαός καταθέτοντας προσωρινές θυσίες στο τέλος θα βγει στο ξέφωτο και θα βελτιωθούν αποφασιστικά οι υπηρεσίες πρόληψης, θεραπείας και αποκατάστασης της υγείας του.

Δηλαδή, κράτος και ασφαλιστικά ταμεία πλήρωσαν κατά 57,7% λιγότερα, ενώ οι ασφαλισμένοι πλήρωσαν ως συμμετοχή κατά 43,1% περισσότερα όχι για όλα τα φάρμακα, αλλά μόνο γι’ αυτά που αποζημιώνει ο ΕΟΠΥΥ.

Το ποσοστό αυτό είναι πολύ παραπάνω αν ληφθεί υπόψη ο αυξανόμενος αριθμός των Μη Συνταγογραφούμενων Φαρμάκων και των φαρμάκων της «αρνητικής λίστας», τα οποία δεν αποζημιώνονται από τον ΕΟΠΥΥ και πληρώνονται εξολοκλήρου από τους ασθενείς.

Αντιμαχόμαστε τη στρατηγική των εκμεταλλευτών μας, την επιχειρηματικότητα την ανταγωνιστικότητα και το μέγιστο κέρδος. Παλεύουμε για δωρεάν, ισότιμη, σύγχρονη, αναβαθμισμένη, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλο το λαό.  

Τα προβλήματα τα εργατικά, τα λαϊκά, τα κοινωνικά, της υγείας, της πρόνοιας, της κοινωνικής ασφάλισης, αντιμετωπίζονται με ταξικά προσανατολισμένους εργατικούς αγώνες ενάντια στην αντεργατική, αντιλαϊκή πολιτική της συγκυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το υγειονομικό κίνημα πρέπει να συντονιστεί με το λαό για ένα καθολικό, αποκλειστικά κρατικό και δωρεάν σύστημα Υγείας και στο φάρμακο και στην πρόληψη, και για την κατάργηση της επιχειρηματικότητας στην υγεία.

Να μη δεχτούμε να γίνουμε συνένοχοι της πολιτικής που επιβάλει χαράτσια, και εμπορεύεται την υγεία.

Το νοσοκομείο της Σαντορίνης παραδόθηκε από την κυβέρνηση Συριζα- ΑΝΕΛ σε ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΟΝΑΔΩΝ ΥΓΕΙΑΣ Α.Ε. την ΑΕΜΥ, δε συναντάμε, λοιπόν, μόνο το κλείσιμο, τη συγχώνευση, την κατάργηση Νοσοκομείων, Κέντρων Υγείας κι άλλων μονάδων υγείας σαν αποτέλεσμα αυτής της αντιλαϊκής πολιτικής. Ταυτόχρονα, μπορεί και να ανοίγουν «μαγαζιά υγείας» με προσωπικό για ορισμένο χρονικό διάστημα (επικουρικοί, 5μηνα, ελαστικές εργασιακές σχέσεις), που «θα μπαίνει και θα βγαίνει» ανάλογα με τις ανάγκες της «πελατείας», με ασθενείς που θα ακριβοπληρώνουν με άμεσο και έμμεσο τρόπο.

Εργοδοσία, κράτος και Ε.Ε. θέλουν να προωθήσουν το μοντέλο Νοσοκομείο Σαντορίνη Ανωνυμη Εταιρεία Μοναδων Υγειας, που χτίστηκε και εξοπλίστηκε από τον κόπο του λαού, στελεχώθηκε και με δανεικό προσωπικό, για να λειτουργεί ως αυτοχρηματοδοτούμενη μονάδα, κι έχουν ετοιμάσει και τα εργαλεία τους (θεραπευτικά πρωτόκολλα, αξιολόγηση κλπ).Γι’ αυτό προβάλλεται η επέκταση της εφαρμογής των λεγόμενων θεραπευτικών, διαγνωστικών και φαρμακευτικών «πρωτοκόλλων», τα οποία αποτελούν τα εργαλεία επιβολής και ελέγχου αυτών των περικοπών.

Η κυβέρνηση με τα ίδια κριτήρια ετοιμάζεται να φέρει σχέδιο νόμου για ΠΦΥ και για Ψυχική Υγεία.

Όλα τα παραπάνω υποβαθμίζουν και συρρικνώνουν τις παρεχόμενες υπηρεσίες προς τους ασθενείς, με αποτέλεσμα η περίθαλψη τους να υπολείπεται κατά πολύ από εκείνη που χρειάζονται και μπορούν σήμερα να έχουν.

Με αυτές τις εξελίξεις και την πολιτική που τις δημιουργεί και τις αναπαράγει, ούτε θέλει, ούτε μπορεί να αντιπαρατεθεί επί της ουσίας η πλειοψηφία της ΓΕΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Γι αυτό η αντιπαράθεση που επιλέγει να κάνει είναι πολύ βολική για την ίδια την κυβέρνηση, βολική για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που σφράγισαν αρνητικά τη ζωή μας, και τελικά εξυπηρετική για το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Γιατί δεν αμφισβητεί με τι όρους και για ποιον δουλεύουν τα νοσοκομεία, οι μονάδες υγείας και πρόνοιας. Γιατί διαχρονικά έβαζαν και βάζουν πλάτη να εισέρχεται μέσα στο κίνημα η γραμμή της ανταγωνιστικότητας και του «ευρωπαϊκού κεκτημένου» που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του αντιπάλου μας.

Είναι η επιζήμια γραμμή που υπονομεύει τα συλλογικά δικαιώματα των υγειονομικών, των ασθενών και περιθαλπόμενων. Είναι η γραμμή που «κλέβει» την Επιστήμη από τα τίμια χέρια των υγειονομικών και την παραδίδει στα χέρια των εμπόρων της υγείας, για να πλουτίζουν. Σε όλα αυτά ΠΑΣΚΕ & ΔΑΚΕ, ΜΕΤΑ(Μέτωπο Ταξικής Ανατροπής) έβαζαν πλάτη τόσα χρόνια και συνεχίζουν να βάζουν.

Γι αυτό δεν τους νοιάζει πραγματικά να οργανωθούν οι κινητοποιήσεις μέσα από μαζικές συλλογικές διαδικασίες στους χώρους δουλειάς. Γι αυτό επιδιώκουν να είναι και οργανωτικά διαιρεμένο το κίνημα, θέλοντας τους εργαζόμενους με ελαστικές εργασιακές σχέσεις έξω από τα σωματεία.

Δίνουμε τη μάχη με κριτήριο ότι οι υπηρεσίες Υγείας πρέπει να αποτελούν κατοχυρωμένο λαϊκό δικαίωμα, με αποκλειστικά κρατική ευθύνη και όχι εμπόρευμα ή φιλανθρωπία.

Μας θέλουν σκλάβους και ανοργάνωτους. Ετοιμάζουν νέο γύρο επίθεσης. Να μην επιτρέψουμε να κάνουν τη ζωή μας κόλαση.

Ακριβώς επειδή οι οργανισμοί δεν σχεδιάζονται σύμφωνα με τις ανάγκες, αλλά είναι απόλυτα ενταγμένοι στη λειτουργία «έσοδα – έξοδα», «αγορές – πωλήσεις».

Ο καρκίνος είναι η 2η αιτία νοσηρότητας και θνητότητας στο κόσμο. Η συχνότητα επίπτωσης του καρκίνου στην Ελλάδα είναι 346 ανά 100.000 πληθυσμό ανά χρόνο.

Για το μεγαλύτερο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο των Βαλκανίων, «Μεταξά» με στοιχεία του 2011 δέχτηκε περίπου 65.000 άτομα σε ένα χρόνο, όχι μόνο δεν υπάρχει καμία μέριμνα για μόνιμο προσωπικό στο άμεσο μέλλον, αντίθετα προβλέπεται μείωση. Ταυτόχρονα ξεπηδούν τριγύρω ιδιωτικές ογκολογικές κλινικές. Ο νέος οργανισμός του νοσοκομείου κόβει 260 θέσεις εργασίας (προβλέπει 799 από 1.057 στον προηγούμενο) και 90 κρεβάτια (410 από 500).

Η αναμονή των καρκινοπαθών ασθενών για εξέταση και θεραπεία είναι απαράδεκτα μεγάλη. Έρχονται λίγο πριν πεθάνουν!

Συναγωνιστρια, Συνάγωνιστη,

Η δικαιολογημένη αγανάκτησή είναι ανάγκη ΤΩΡΑ να στραφεί ενάντια σε αυτούς που μαυρίζουν τη ζωή μας. Σκέφτεσαι αν θα καταθέσεις το μεροκάματο και τις δυνάμεις σου στο συλλογικό αγώνα, χρειάζεται όμως να σκεφτείς πόσους μισθούς και πόσα δικαιώματα μας πήρε η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Σκέψου με τι όρους και τι δικαιώματα μπαίνουν στην παραγωγή τα παιδιά μας, πόσα χρόνια μένουν στην ανεργία. Από την αναδίπλωση μόνο χάνουμε!

Στην οργάνωση των δύο προηγούμενων απεργιών του Δημοσίου και την Πανεργατική, τα σωματεία και οι δυνάμεις που συσπειρωνόμαστε στο ΠΑΜΕ δώσαμε όλες μας τις δυνάμεις. Απέναντι μας δεν είχαμε μόνο την κυβέρνηση και την εργοδοσία, αλλά και την πλειοψηφία σε ΑΔΕΔΥ και ΠΟΕΔΗΝ που υπονόμευαν τις απεργίες ανοιχτά με ποικίλους τρόπους και κυρίως με τη γραμμή τους που βάζει τις επιθυμίες των εκμεταλλευτών μας στο στόμα των εργαζομένων (ανταγωνιστικότητα, καπιταλιστική ανάπτυξη, μονόδρομος η Ευρωπαϊκή Ένωση κλπ).

Νέοι αγώνες είναι μπροστά! Μόνο στο δρόμο του ανυποχώρητου συλλογικού αγώνα κόντρα στους εκμεταλλευτές μας βρίσκεται η λύση στα βάσανά μας. Αγώνας που για να είναι αποτελεσματικός, πρέπει να είναι ακόμα πιο μαζικός και συλλογικός και να στρέφεται ενάντια στον πραγματικό μας εχθρό, την άρχουσα τάξη, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ που τη στηρίζουν. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει, ούτε σωτήρες!

Δ Ι Ε Κ Δ Ι Κ Ο Υ Μ Ε:

Αποκλειστικά Δημόσια, Δωρεάν και Σύγχρονη Υγεία – Πρόνοια, με πλήρη κρατική χρηματοδότηση και κατάργηση της επιχειρηματικής δράσης.

Κατάργηση όλων των αντιλαϊκών νόμων. Αναπλήρωση των απωλειών σε μισθούς και συντάξεις. Σύγχρονα δικαιώματα.

Επαναλειτουργία, με πλήρη στελέχωση και εξοπλισμό, των δημόσιων μονάδων (νοσοκομεία, κλινικές, ιατρεία ΠΕΔΥ) που έκλεισαν ή συγχωνεύθηκαν.

Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Μονιμοποίηση όλων των επικουρικών και των συμβασιούχων

Μόνιμη σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα για όλους.

Κάτω τα χέρια από το Ανθυγιεινό επίδομα. Ένταξη στα Βαρέα – Ανθυγιεινά επαγγέλματα όσων εργάζονται σε αντίστοιχες συνθήκες. Λήψη των αναγκαίων μέτρων για την προστασία της υγείας και ασφάλειας.

Να καταργηθούν όλες οι πληρωμές των ασθενών, οι εισφορές για το κλάδο υγείας. Κανείς ανασφάλιστος, άνεργος και τα μέλη της οικογένειας του χωρίς δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη με ευθύνη του κράτους χωρίς καμιά προϋπόθεση.

Η βασική διαφορά στη «φιλοσοφία» που πρεσβεύουμε είναι πως η υγεία είναι στην ευθύνη ολόκληρης της κοινωνίας, και όχι ατομική ευθύνη του κάθε εργαζόμενου.

ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΠΑΛΗ

Η αντιλαϊκή επίθεση αφορά το σύνολο των λαϊκών οικογενειών. Μας αφορά όλους ανεξάρτητα από ηλικία! Γι’ αυτό και ο αγώνας μας, για να έχει αποτελέσματα, είναι ανάγκη να δοθεί μαζικά, συλλογικά από τα σωματεία του κλάδου, γυρίζοντας την πλάτη στις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, να δοθεί μαζί με τα εργατικά σωματεία και τις Λαϊκές Επιτροπές κάθε περιοχής, του συνταξιούχους, τους σπουδαστές, τους φορείς των αναπήρων, το ταξικό γυναικείο κίνημα.

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,

ΟΛΟΙ για ΕΝΑΝ και ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Νίκος Μπουντούρογλου ΠΑΜΕ ΥΓΕΙΑΣ

Αντιπρόεδρος στο Σωματείο Εργαζομένων Ειδικού Αντικαρκινικού Νοσοκομείου Πειραιά «ΜΕΤΑΞΑ»

Ως εκλεγμένος αντιπρόσωπος από τη Γ.Σ. του Συνδικάτου Εργατοϋπαλλήλων Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής Ν. Θεσσαλονίκης, μεταφέρω ταξικό αγωνιστικό χαιρετισμό σε όλα τα σωματεία, τα εργατικά κέντρα, τις ομοσπονδίες που συμμετέχουν στη σημερινή συνδιάσκεψη, η οποία δεν πρέπει να μείνει ως ένας σημαντικός σταθμός αλλά μέσα από τη διάδοση της πείρας που ανταλλάσσουμε, των αποφάσεων και του πλαισίου πάλης που θα καταλήξουμε σήμερα εδώ και θα εμπλουτιστεί σε κάθε χώρο και κλάδο το επόμενο διάστημα, να μετουσιωθεί σε ουσιαστικό βήμα που θα εκφραστεί και στον τρόπο δουλειάς μας, στην κατεύθυνση ανασύνταξης του κινήματος, με το τράβηγμα νέων δυνάμεων στην πάλη.

Παρά το νεαρό της ηλικίας του κλάδου, που εκφράζεται και στην ηλικία των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς αλλά και στην ίδια τη διοίκηση του σωματείου μας, τη χαμηλή κοινωνική πείρα, πείρα από αγώνες αντιλαμβανόμαστε τη σοβαρή παρακαταθήκη που μας άφησαν πριν 17 χρόνια με την ίδρυση του ΠΑΜΕ, οι 1500 αντιπρόσωποι που συνέβαλλαν στη δημιουργία του, καθώς και το καθήκον μας να συνεχίσουμε και να ενισχύσουμε αυτή την κατεύθυνση.

Από τη συζήτηση στη Γ.Σ. για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ επιβεβαιώνεται η παρέμβαση του αντιπάλου ενάντια στο χαρακτήρα και το ρόλο του ΠΑΜΕ, που εκφραζόταν με τα μπερδέματα που μπαίνουν και εισηγητικά. Ωστόσο παρά τα μπερδέματα και τις αμφιβολίες, το κύρος του ΠΑΜΕ, κύρος που προκύπτει από τους ανυποχώρητους αγώνες που δίνει όλα αυτά τα χρόνια για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, δεν σβήνεται εύκολα από τη συνείδηση του εργάτη. Η καλύτερη απάντηση στην πολεμική του κεφαλαίου απέναντι στη αντιιμπεριαλιστική – αντιμονοπωλιακή γραμμή πάλης του ΠΑΜΕ, γιατί αυτό είναι, είναι η συσπείρωση νέων δυνάμεων γύρω από τα ταξικά συνδικάτα η οργάνωση νέων εργαζομένων.

Συνοπτικά η κατάσταση στον κλάδο εκφράζεται σε χειροτέρευση συνολικά των όρων δουλειάς των εργαζομένων, με εντατικοποίηση, ευέλικτες μορφές απασχόλησης, με απουσία ΣΣΕ ή πέρασμά τους σε ατομικές, όπου έτυχε να υπάρχουν παλιές ΣΣΕ από άλλους κλάδους π.χ. Ιδιωτικών Υπαλλήλων. Παρά το γεγονός ότι ανάμεσα στους κλάδους Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής υπάρχουν διαφοροποιήσεις στα δικαιώματα, στους μισθούς αυτές γρήγορα τα τελευταία χρόνια εξισώνονται κάτω από τον οξύτατο ανταγωνισμό των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων. Είναι κλάδος με μεγάλη συγκέντρωση νεολαίας με χαμηλή πείρα από αγώνες που μεγάλωσε σε συνθήκες υποχώρησης του κινήματος.

Σε αυτές τις συνθήκες βγήκαμε μπροστά για την ανάκληση απολύσεων, εναντιωθήκαμε στις επιδιώξεις της εργοδοσίας για μειώσεις μισθών, επιβολή ατομικών συμβάσεων βλαπτικές μεταβολές στις υπάρχουσες. Κάναμε προσπάθεια να αναμετρηθούμε με τις αδυναμίες μας αλλά και τις αντικειμενικές δυσκολίες που συναντήσαμε για την οργάνωσή των εργαζομένων σε κάθε χώρο.

Συναντήσαμε φόβο, χαμηλές απαιτήσεις, ότι “τίποτα δεν αλλάζει” από κόσμο που συμμετείχε σε αγώνες τα προηγούμενα χρόνια της κρίσης. Βάζουμε καθαρά γιατί αυτοί οι αγώνες ήταν αναποτελεσματικοί ,δηλαδή ότι ακριβώς επειδή η κατεύθυνση και ο προσανατολισμός τους δεν έβαζε στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο τα μονοπώλια και την εξουσία τους. Ανοίγαμε το κάτω από ποιες προϋποθέσεις μπορούν οι αγώνες να είναι αποτελεσματικοί, πως μπορούν τέτοιοι αγώνες να οργανωθούν στο σήμερα σε κάθε χώρο δουλειάς.

Από την παρέμβασή μας φάνηκε, ότι παραμένει ισχυρή η παρέμβαση της εργοδοσίας και το αποτύπωμα που αφήνει στις συνειδήσεις των συναδέλφων. Κάνει σοβαρή προσπάθεια να καλλιεργήσει τη λογική της εταιρείας – οικογένειας του “είμαστε όλοι μια ομάδα”, αναπτύσσοντας δράση, πέρα από τους χώρους δουλειάς, κάτι που έπρεπε να λάβουμε υπόψη στην παρέμβασή μας. Διοργανώνει τουρνουά, αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες, αιμοδοσίες.

Παρά τις δυσκολίες καταφέραμε να μετρήσουμε βήματα στην επαφή και συσπείρωση με νέες δυνάμεις, να αποκτήσουμε πόδια σε σημαντικούς χώρους αξιοποιώντας μορφές παρέμβασής που αφορούν και άλλες πλευρές της ζωής των εργαζομένων. Αυτά τα βήματα εκφράστηκαν και στις αρχαιρεσίες του συνδικάτου με αύξηση των ψήφων και συμμετοχής.

Οργανώσαμε τουρνουά, προετοιμάζουμε ομάδες χορού και “μαθήματα” πληροφορικής για τους άνεργους του κλάδου. Υπάρχει πείρα από τη δράση μας στους χώρους δουλειάς, πείρα που έλειπε, που πρέπει να ενισχύσουμε.

Σε αυτή την κατεύθυνση χρειάζεται καλύτερα να αναμετρηθούμε με τις αδυναμίες μας. Να αξιοποιούμε, να συζητάμε την πείρα που αποκτάμε από τους αγώνες, να βγάζουμε συμπεράσματα, να βγαίνουμε πιο δυνατοί, συμπεράσματα που θα αναδεικνύουμε στους εργαζόμενους, θα βοηθάμε να καλλιεργείται ταξική συνείδηση και κριτήριο.

Χρειάζεται επίσης να δουλέψουμε καλύτερα ως κλαδικό συνδικάτο αναδεικνύοντας στην κατεύθυνση της αλληλεγγύης και της ενότητας των εργαζομένων του κλάδου, να αναδεικνύουμε τον κοινό εχθρό στο σύνολο του ως μεγαλοεργοδοσία στον κλάδο – που έχει τις ενώσεις του, το σχεδιασμό του ως τάξη απέναντι στον οποίο θα αντιτάξουμε το δικό μας μαχητικό σχέδιο που θα απλώνεται σε όλο και περισσότερους και ιδιαίτερα στους σημαντικούς χώρους.

Τέλος, χρειάζεται καλύτερα να ανοίξουμε τη δουλειά μας στις νέες γυναίκες, που σε ορισμένους χώρους πχ τηλεφωνικά κέντρα συγκεντρώνονται σε μεγάλα ποσοστά αλλά και στη νέα βάρδια της εργατικής τάξης, στις σχολές μαθητείας και κατάρτισης. Αποκτά προτεραιότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι πριν από ένα χρόνο δημιουργήθηκαν νέες ειδικότητες στον ΟΑΕΔ και τα ΙΕΚ για τεχνικούς δικτύων, Η/Υ και προγραμματιστές προκειμένου να εξασφαλιστούν φθηνά εργατικά χέρια για τη στήριξη των κερδών των μονοπωλιακών ομίλων, την καπιταλιστική ανάπτυξη στον κλάδο.

 Ευχόμαστε κάθε επιτυχία στις εργασίες της 4ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΠΑΜΕ. Είμαστε βέβαιοι ότι θα αποτελέσει σταθμό για το εργατικό κίνημα, βήμα στην ανασύνταξη του.

Καλησπέρα σας,

Είμαι αντιπρόεδρος του σωματείου forthnet –netmed και θα ήθελα να μεταφέρω την εμπειρία μου απο την δράση του σωματείου μας.

Δουλέυω στο τηλεφωνικό κέντρο της εταιρείας φορθνετ και οι συνθήκες δουλειάς είναι πολύ δύσκολες . Η πίεση και εντατικοποίηση είναι αυξανόμενη και συχνά οι εργαζόμενοι παθαίνουν κρίσεις πανικού και έχουμε λυποθυμίες .

Το σωματείο των εργαζομένων της forthnet δημιουργήθηκε τον Νοέμβριο του 2012 και προήλθε απο την ανάγκη των εργαζομένων να οργανωθούν και να αντιδράσουν συλλογικά στα προβλήματα και στην επίθεση που δέχονταν απο την εργοδοσία εκείνη την περίοδο .

Συγκεκριμένα η εργοδοσία είχε προβεί σε μια σειρά απολύσεων σύναδέλφων μας που εργάζονταν για χρόνια στην εταιρεία με την αιτιολογία ότι είναι αντιπαραγωγικοί και στην συνέχεια ανακοίνωσε μειώσεις μισθών 35% με το επιχείρημα οτι οι μισθοί μας είναι πολύ υψηλοί και είναι άδικο να πληρωνόμαστε με 800 € όταν υπάρχουν συνάδελφοι μας που κάνουν την ίδια δουλειά και πληρώνονται με 300€. Οι μειώσεις μισθών αφορούσε το τηλεφωνικό κέντρο της Forthnet που είναι στο κτήριο του Ταύρου. Αρχικά υπήρξε μια αυθόρμητη αντίδραση των εργαζομένων όπου με την ανακοίνωση των μειώσεων μισθών πέταξαν τα ακουστικά και κατέβηκαν στο προαυλιο . Να σημειώσουμε ότι το προηγούμενο διάστημα υπήρξε σημαντική και συνεχόμενη παρουσία του κλαδικού σωματείου των τηλεπικοινωνίων του Σετηπ όπου με ανακοινώσεις και συζητήσεις με τους εργαζόμενους είχε αναδείξει η ανάγκη για οργανωμένη και συλλογική δράση προκειμένου να αντιμετωπίσουμε πιο αποτελεσματικά την εργοδοσία .

Υστερα απο 4ημερο κινητοποίησεων και απεργιών δημιουργήσαμε το δικό μας επιχειρησιακό σωμετείο που είναι μέλος του ΠΑΜΕ.

Βασικός μας σκοπός είναι η ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης των εργαζομένων και η ανάδειξη του πραγματικού εχθρού των εργαζομένων που είναι η εργοδοσία , οι κυβερνήσεις, το κεφάλαιο γενικά. Να συνειδητοποιήσουν οι εργαζόμενοι ότι αυτοί παράγουν τον πλούτο και αυτοί πρέπει να τον καρπώνονται.

Παλεύουμε για την μαζικοποίηση και συσπείρωση των εργαζομένων γύρω απο το σωματείο μας, για την συμμετοχή τους στις δημοκρατικές διαδικασίες και την ανάπτυξη αγώνιστικών κινητοποιήσεων και απεργιών με στόχο την βελτίωση των συνθηκών εργασίας , την υπογραφή επιχειρησιακής σύμβασης και την ανάκτηση των εργασιακών δικαιωμάτων μας. Ειναι σημαντικό να πούμε οτι είναι απο τα πρώτα σωματεία όπου στο καταστατικό του υπάρχει όρος όπου αναφέρει ότι μπορούν να γραφτούν ως μέλοι του εργαζόμενοι που είναι επινικιαζόμενοι απο άλλες εργολαβικές εταιρείες ανταποκρινομενοι στο νέο εργαζσιακό καθεστώς που διαμορφώθηκε στην χώρα τα τελευταία χρόνια. Βασικό μας αίτημα είναι η πρόσληψη όλων των επινοικαιζόμενων εργαζομένων με συμβάσεις φορθνετ.

Η δράση του σωματείου είναι μεγάλη και πολύπλευρη. Εχουμε διεξάγει συνελεύσεις, έχουμε συμμετάσχει σε συλλαλητήρια και γενικές απεργίες .

Εχουμε οργανώσει και διεξάγει απεργίες για υπογραφή επιχειρησιακής σύμβασης στην forthnet και διαμαρτυρία για τις απολύσεις. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε απο την διεξαγωγή της συνέλευσης μέχρι την οργάνωση μιας απεργίας είναι πολλά . Ιδιαίτερα δύσκολή είναι η πραγματοποίηση μαζικής συνέλευσης.

Αρχικά με την δημιουργία του σωματείου και προκειμένου να διασφαλίσουμε την συμμετοχή των μελών επιλέξαμε οι συνελεύσεις να γίνονται εκτος δουλειάς , σε χώρους που μας παραχώρησε το ΠΑΜΕ. Γίνονταν κυρίως Σάβββατο ή Κυριακή όπου οι περισσότεροι εργαζόμενοι είχαν ρεπό. Η συμμετοχή με εξαίρεση την πρώτη μας συνέλευση , ήταν μικρή και αποτελούνταν κυρίως απο τα ιδρυτικά μέλη του σωματείου. Στην συνέχεια επιλέξαμε οι συνελέυσεςι να γίνονται σε εργάσιμες ημέρες όπου ταυτόχρονα είχαμε αποφασίσει και στάση εργασίας. Αυτές οι συνελεύσεις είχαν την μεγαλύτερη συμμετοχή.

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι η συμμετοχή των εργαζομένων στις δημοκρατικές διαδικασίες του σωματείου όπως είναι η συνέλευση καθορίζεται απο πολλούς παράγοντες . Κυρίως καθορίζεται απο τις συνθήκες που επικρατούν στον χώρο εργασίας εκείνη την περίοδο. Δηλαδή σε περιόδους όπου γίνονται απολύσεις ,υπάρχει έντονη εντατικοποίηση ή υπάρχει σχετική φιλογογία για το μέλλον τις εταιρείας εαν θα πουληθεί και σε ποιούς ,οι εργαζόμενοι εκδηλώνουν πιο έντονο ενδιαφέρον και συμμετέχουν καθώς αντιλαμβάνονται πιο εύκολα ότι χρειάζεται ενότητα και συλλογική δράση . Επίσης μεγάλο ρόλο παίζει η δική μας δουλειά και κατά το πόσο συζητούμε με τους εργαζόμενους για τα θέματα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά . Βέβαια ο τρόπος εργασίας με κυλιόμενα ωράρια και ο φόρτος εργασίας δεν σου δίνει πολλά περιθώρια για να αναπτύξεις τέτοιες συζητήσεις κατά την διάρκεια της εργασίας. Επίσης δεδομένου ότι η εταιρεία έχει προχωρήσει τα τελευταία χρόνια σε ανακύκλωση προσωπικού και οι εργαζόμενοι είναι κυρίως νεαρής ηλικίας , δεν έχουν πολλοί συνάδελφοι εμπειρία απο σωματεία και δημοκρατικές διαδικασίες . Τέλος επικρατεί η αντίληψη ότι εαν συμμετέχω στο σωματείο και στις συνελεύσεις θα με δούν και θα με απολύσουν.

Παρ όλο τις δυσκολίες καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε συνελεύσεις και να πάρουμε απόφαση για απεργίες . Συνολικά έχουμε πραγματοποιήσει ….απεργίες φορθνετ.

Η πρώτη απεργία πραγματοποιήθηκε στις 14/2/2014 με βασικό αίτημα την επαναπρόσληψη των απολυμένων εργαζομένων και να σταματήσει η ανακύκλωση του προσωπικού. Η εργοδοσία έφερε την αστυνομία και στην συνέχεια τα ΜΑΤ με το πρόσχημα της παράνομης κατάληψης του κτηρίου απο τα μέλοι του ΔΣ του σωματείου . Στόχος ήταν ο εκφοβισμός των εργαζομένων και το σπάσιμο της απεργίας . Η εργοδοσία στην προσπάθεια να πείσει τους εργαζόμενους να μπούν για δουλειά χρησιμοποίησε όλο το διοικητικό προσωπικό της που με τηλέφωνα άλλα και προσωπική επαφή προσπάθησαν να εκφοβίσουν και να εκβιάσουν τους εργαζόμενους .Η προσπάθεια τους αυτή έπεσε εξ ολοκλήρου στο κενό και κανένας εργαζόμενος στον Ταυρο δεν μπήκε για δουλειά εκείνη την μέρα. Η κίνηση της εταιρείας να φέρει τα ΜΑΤ γύρισε ουσιαστικά μπούμερακ και έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα. Σημαντικό ρόλο βέβαια σε αυτό το αποτέλσμα αποτέλεσε η ψυχραιμία που επέδειξαν τα μέλοι του διοικητικού συμβολίου και η βοήθεια και στήριξη που είχαμε απο το κλαδικό σωματείο κατά την διάρκεια της πρώτης απεργίας ……..

Στην συνέχεια πραγματοποιήσαμε και άλλες απεργίες, με ικανοποιητική συμμετοχή των εργαζομένων .

Η πιο σημαντική στιγμή ήταν η 48ωρη απεργία που πραγματοποιήθηκε στις 4-5/4 2015 και αποτελεσε κλιμάκωση του αγώνα μας για υπογραφή επιχειρησιακής σύμβασης. Πραγματοποιήθηκε με περιφρούρηση 2 κτηρίων της εταιρείας και είχε συμμετοχή τις τάξεις του 80%.

Η εργοδοσία γενικά αν και άπειρη στην αρχή λόγο ότι δεν υπήρχε σωματείο στον χώρο της παλιά, γρήγορα ανέπτυξε απεργοσπαστικούς μηχανισμούς παρόμοιους με αυτούς των άλλων ανταγωνιστικών εταιρειών τηλεπικοινωνιών. Ζητάει κάθε φορά απο τους εργαζόμενους να δηλώσουν άδεια ή ρεπό την ημέρα της απεργίας . Τους καλεί να δουλέψουν σε άλλα κτήρια της εταιρείας ή απλώς τους ενημερωνει να μήν έρθουν για δουλειά εκείνη την ημέρα . Σε ειδικότητες όπως οι ιτ-οπερατορ τους ζητάει να εργαστούν απο το σπίτι .

Παρ ολα αυτά ο αριθμος των εργαζομένων που δηλώνουν απεργία είναι σημαντικός .Ομως δεν ειναι ικανοποιητικός ο αριθμός των εργαζομένων που συμμετέχουν ενεργά στην περιφρούρηση και στην απεργία .

Εδώ βασικό ρόλο έπεξαν οι άλλες δυνάμεις που συμμετείχαν στο σωματείο και όπου θεωρούσαν την απεργία ως μέρα ανάπαυσης και ευκαιρία για άλλες δραστηριότητες…. αδυναμία δικιά μας να πείσουμε …κτλ.

 Η επίθεση που δεχόμαστε απο την εργοδοσία είναι συνεχόμενη και με διάφορους τρόπους .Το διαίρει και βασίλευε είναι βασική τακτική της εταιρείας .Αρχικά προσπάθηκε να διαχωρήσει τους εργαζόμενους σε αυτούς που υπέγραψαν μειώσεις και σε αυτούς που δεν υπέγραψαν, στην συνέχεια σε αυτούς που είναι υπάλληλοι φορθνετ και σε αυτούς που είναι επικνοικιαζόμενοι δίνοντας τους υποσχέσεις ότι εαν είναι φρόνημοι και καλοί υπάλληλοι μπορεί η εταιρεία κάποια στιγμή να τους κάνει σύμβαση φορθνετ . Εμεις εξ αρχής εναντιωθήκαμε σε τέτοιους διαχωρισμούς και αναδείξαμε την ανάγκη ενότητας και συσπείρωσης των εργαζομένων γύρω απο το σωματείο .

Η εταιρεία προχώρησε σε αγωγή προς το σωματείο ζήτώντας να ακυρώσει τις εκλογές με αιτιολογία ότι συμμετέχουν στο ΔΣ του σωματείου υπάλληλοι που είναι επινοικιαζόμενοι και δεν τους αναγνωρίζει ως δικούς της υπάλληλους παρόλο που αυτά τα παιδιά δουλεύουν στο ίδιο χώρο και κάνουν ακριβώς την ίδια δουλειά με μας. Είναι η πρώτη φορά που η ίδια η εργοδοσία προσπαθεί να παρέμβει στις αρχερεσίες ενός σωματείου με δικαστική οδό .

Επίσης έχει προβεί στην διάρκεια των 4 ετων λειτουργίας του σωματείου σε απολύσεις 4 μελών του ΔΣ και ενός μέλους τις εξελεκτικής επιτροπής .Εμείς απαντήσαμε με αγωγή προς την εταιρεία και ζητάμε την άμεση επαναπρόσληψη των 2 μελών του σωματείου και του υπαλλήλου που ήταν μέλος της εξελεκτικής επιτροπής. Η υπόθεση δικάστηκε στην προηγούμενη εβδομάδα και αναμένουμε την απόφαση του δικαστηρίου.

 Παρ όλο τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε καθημερινά έχουμε πετύχει σημαντικές νίκες και έχουν βελτιωθεί σημαντικά οι συνθήκες εργασίας .

Με δική μας παρέμβαση και με την βοήθεια του ΚΚΕ όπου υπέβαλε επερώτηση στην βουλή για τις συνθήκες εργασίας στην forthnet ήρθε το Κεπεα και έλενξε το χώρο εργασίας . Εκεί βρέθηκαν αρκετές παρατυπίες της εργοδοσίας και πολλές ελλείψεις στα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας. Η εταιρεία αναγκάστηκε να φτιάξει εξωτερική σκάλα εξόδου σε περίπτωσεις εκτάτου ανάγκης , οργάνωσε ασκήσεις εξόδου απο τον χώρο σε περίπτωση σεισμού και γίνονται πλέον συχνά μετρήσεις θορύβου απο τον τεχνικό ασφαλείας .

Επίσης έχουμε καταφέρει να αυξήσουμε το διάλλειμα σε 40 λεπτά , να μπούν λεωφορεία που μεταφέρουν τους εργαζόμενους απο και προς τον χώρο δουλειάς , να βελτιωθεί το πρόγραμμα των κυλιώμενων βαρδιών . Στις υπερωρίες πλέον ο προίσταμενος ρωτάει τον εργαζόμενο εαν θέλει να εργαστεί επιπλέον του ωραρίου του παρ όλο που η εργατική νομοθεσία καλύπτει τον εργοδότη σε αυτό το θέμα. Το πιό βασικό όμως κατα την γνώμη μου είναι ότι καθυστερήσαμε σημαντικά την ανακύκλωση προσωπικού και έγιναν αρκετές προσλήψεις επινοικιαζόμενων εργαζομένων με συμβάσεις forthnet. Τέλος είναι πολύ σημαντικό να τονίσουμε ότι με την δική μας στάση πιέσαμε τα άλλα σωματεία του κλάδου να δεχθούν και να γράφουν τους επινοικιαζόμενους εργαζόμενους στα σωματεία τους και να σταματήσουν τον διαχωρισμό των εργαζομένων σε υπαλλήλους της εταιρείας και μή.

 Υπάρχουν πολλά που πρέπει ακόμη να γίνουν και πρέπει να είμαστε σε συνεχεί επαγρύπνηση ειδικά τώρα που η εταιρεία πέρασε στις τράπεζες μετά απο την αποτυχημένη μετοχοποίηση ομολογιακού δανείου . Συνεχίζουμε με όλες τις δυνάμεις μας και παλέυουμε για την μαζικοποίηση του σωματείου μας . Η συμμετοχή μας στην προσπάθεια για υπογραφη ΣΣΕ εχει δώσει και άλλο προσανατολισμό στους εργαζόμενους. Και μαζί με τον αγώνα που δώσαμε για το ασφαλιστικό αλλά και η καλή συμμετοχή στις κοινητοποιησεις μας δείχνουν τη συνέχεια. Έχουμε όλοι οι εργαζόμενοι στον Ομιλο Forthnet NOVA δει ότι όσο πιο μαζικές κινητοποιήσεις τόσο μεγαλύτερες οι νίκες σε διάφορα επίπεδα έίτε το ποσοστο των μειώσεων από 35% για όλους οριζόντια να πάει από 0% εως το πολύ 25% είτε επαναπροσλήψη, φρενάρισμα απολύσεων και βελτιωση συνθηκων. Δινουμε λοιπον όλες μας τις δυνάμεις για την επιτυχια της απεργιας στις 8 /12 . Και τη μαζικη συμμετοχή των συναδελφων στο ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ του ΠΑΜΕ  

Σσες και Σφοι

Είμαι εκπρόσωπος του Συνδικάτου Γάλακτος Τροφίμων και Ποτών Τρικάλων. Μαζί με ένα ακόμη συνάδελφο βρισκόμαστε σήμερα εδώ στην 4^η Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του σωματείου μας, που πραγματοποιήθηκε στις 5 Νοέμβρη και μετά από διεξοδική συζήτηση σχετικά με το χαρακτήρα και τους σκοπούς του ΠΑΜΕ. Το σωματείο μας είναι νεοσύστατο και μόλις την περασμένη Τρίτη 15/11 ολοκλήρωσε τις αρχαιρεσίες για την εκλογή ΔΣ και των άλλων οργάνων.

Εκείνο που θα ‘θελα να μεταφέρω είναι η εμπειρία ενός αγώνα που ξεκίνησε αρχικά μέσα από ένα εργοστάσιο, το «ΤΡΙΚΚΗ», μια συνεταιριστική γαλακτοβιομηχανία, συνεχίστηκε αγκαλιάζοντας κι άλλους εργασιακούς χώρους όπως τη «ΦΑΓΕ» και άλλους μικρότερους – περίπου 15- έστω και με ένα εργαζόμενο, φτάνοντας τελικά στην ίδρυση του Συνδικάτου.

Ο στόχος για τη δημιουργία κλαδικού Συνδικάτου είχε τεθεί πριν από αρκετά χρόνια, πατούσε πάνω στην πολύχρονη δράση μας στο «ΤΡΙΚΚΗ» και πέρασε από πάρα πολλές δυσκολίες, που τότε φάνταζαν «βουνό» και απροσπέραστες, ποτέ όμως δεν παραιτηθήκαμε απ΄ αυτόν το στόχο.

Στο «ΤΡΙΚΚΗ» και μέσα από το επιχειρησιακό σωματείο που υπήρχε, η παρουσία μας ήταν πάντοτε έντονη και διακριτή έστω στην αρχή από έναν μόνο άνθρωπο. Στην πορεία και πριν από αρκετά χρόνια δημιουργήθηκε ένας μικρός πυρήνας εργαζομένων που με κριτήριο την ταξική ενότητα, τον ταξικό προσανατολισμό, τη συνεχή αντιπαράθεση με την κυβερνητική πολιτική, ανεξάρτητα με το ποιος ήταν κάθε φορά στην κυβέρνηση, ενημέρωνε, διαφώτιζε, οργάνωνε, υπερασπιζόταν τους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους.

Αυτός ο πυρήνας εργαζομένων έφτιαξε από το 1996 ακόμα τη δική του παράταξη μέσα στον εργασιακό χώρο και κατέβαζε το δικό του ψηφοδέλτιο. Από τότε μπήκε ο σπόρος για τα σημερινά αποτελέσματα 20 χρόνια μετά. Κόντρα στις τότε φωνές ότι με το ξεχωριστό ψηφοδέλτιο διασπάμε τους εργάτες. Υπήρχε διαρκής ζύμωση με τους πιο πρωτοπόρους εργάτες, ακόμα και μέσα στο δικό μας ψηφοδέλτιο, δεν κουκουλώναμε τις διαφορετικές απόψεις, τις λαθεμένες αντιλήψεις, τις αυταπάτες που κουβαλούσε ο καθένας ανάλογα με την πολιτική του προέλευση, το βαθμό ωρίμανσης της ταξικής του συνείδησης. Δημιουργήσαμε μια καλή βάση, σταθερή, με κριτήριο την ταξική θέση στην παραγωγική διαδικασία, την ειλικρινή και έντιμη διάθεση να υπερασπιστούν το δίκιο τους.

Μη νομίζετε πως αυτή η πορεία των χρόνων δράσης μας ήταν ευθύγραμμη και συνεχώς ανοδική. Όχι, πότε καταφέρναμε να διευρύνουμε την επιρροή μας και πότε υπήρχε συρρίκνωση και μείωση της επιρροής. Είχαμε κατά διαστήματα καταφέρει να κερδίσουμε και την πλειοψηφία του επιχειρησιακού σωματείου, δείχνοντας στην πράξη δείγματα γραφής για το πώς πρέπει να λειτουργεί ένα σωματείο. Δηλαδή, σ΄ αυτόν τον ταξικό πυρήνα κόσμος έμπαινε και κόσμος έβγαινε, ανάλογα και με τις αντικειμενικές εξελίξεις, όπως η ταξική μαγιά πάντα παρέμενε , οι πιο συνειδητοποιημένοι εργάτες, οι πιο σφυρηλατημένοι και ανθεκτικοί στις δυσκολίες, ήταν πάντα εκεί.

Τα τελευταία 4-5 χρόνια η εργοδοσία πατώντας πάνω στις αντιδραστικές αλλαγές του νόμου για τις συνεταιριστικές οργανώσεις που μετέτρεψαν το εργοστάσιο σε ΑΕ και αξιοποιώντας την καπιταλιστική οικονομική κρίση πέρασε στην αντεπίθεση με στόχο να ισοπεδώσει κάθε εργασιακό δικαίωμα. Ιεράρχησε και μεθόδευσε με ένα απροκάλυπτο και ωμό τρόπο την παρέμβαση στο σωματείο. Με απειλές, με εκβιασμούς, με εξαγορές παρέμβαινε στις εκλογές στο επιχειρησιακό σωματείο. Η εργοδοσία υποδείκνυε τους υποψηφίους στο αντίπαλο με το δικό μας ψηφοδέλτιο, οι εργοδότες και οι διευθυντές μοίραζαν τα σημαδεμένα ψηφοδέλτια στους εργάτες και κατάφεραν να φτιάξουν ένα εργοδοτικό σωματείο – η πλειοψηφία – για την υλοποίηση των σχεδιασμών τους.

Μέσα σε αυτό το κλίμα αυταρχισμού και τρομοκρατίας και με όπλο το εργοδοτικό σωματείο το 2012 αξιοποιώντας τους αντεργατικούς νόμους που τότε ψηφίστηκαν, προχώρησαν σε μειώσεις μισθών 20% κατά μέσο όρο.

Το 2015 στην 1^η Οκτωβρίου ο πρόεδρος της πλειοψηφίας του εργοδοτικού του Δ.Σ. συγκάλεσε Γενική Συνέλευση η οποία ήταν μαζική μιας και είχε διαρρεύσει το θέμα που θα συζητιόταν. Μας μετέφερε ως εντολοδόχος την απόφαση της Διοίκησης του εργοστασίου πως πρέπει να δεχτούμε νέες μειώσεις με την υπογραφή νέων ατομικών συμβάσεων, αλλιώς θα γίνουν απολύσεις.

 Με την αποφασιστική και σε υψηλούς τόνους παρέμβασή μας στη Συνέλευση αποφασίστηκε να μη δεχτούμε τον εκβιασμό και απαιτήσαμε από τον πρόεδρο του σωματείου να τους πει να πάρουν πίσω την απόφασή στους.

Αντί γι΄ αυτό, σε λίγες μόνο μέρες ο πρόεδρος του σωματείου ανακοίνωσε νέα συνέλευση φέρνοντας για ενισχύσεις τους διευθυντές του εργοστασίου να μας πείσουν πως για το καλό της επιχείρησης και το δικό μας πρέπει να δεχτούμε τις ατομικές συμβάσεις και τις μειώσεις, αλλιώς θα γίνουν 30 απολύσεις.

Για μια ακόμα φορά μπροστά στους διευθυντές δώσαμε σκληρή μάχη με επιχειρήματα και αποφασιστικότητα και αποφασίσαμε να μη δεχτούμε τις απαιτήσεις τους και να μην υποκύψουμε στις απειλές τους.

Την επόμενη ακριβώς ο Διευθυντής αδιαφορώντας για την απόφαση της Συνέλευσης καλούσε έναν-έναν τους εργαζόμενους να υπογράψουν νέα ατομική σύμβαση.

Η παρέμβασή μας ήταν άμεση με παράσταση διαμαρτυρίας στο γραφείο του Διευθυντή. Το βράδυ της ίδιας μέρας προσπερνώντας την κατάπτυστη εργοδοτική πλειοψηφία του σωματείου καλέσαμε σε συνέλευση τους εργαζόμενους, συζητήσαμε τα νέα δεδομένα και αποφασίσαμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας συγκροτώντας «ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ» θέτοντας τα εξής ζητήματα: 1. Όχι στις ατομικές συμβάσεις, 2. Καμία μείωση αποδοχών, 3. καμία απόλυση, 4. Καταβολή άμεσα όλων των δεδουλευμένων και 5. να γίνουν σεβαστά όλα τα εργασιακά δικαιώματα (ωράρια, R, άδειες κλπ.).

Από εκείνη τη βραδιά άρχισε ένας μαραθώνιος αγώνα. Αναμετρηθήκαμε με δυσκολίες που είχαν να κάνουν με αντικειμενικά προβλήματα, λόγω ωραρίων και διαφορετικές βάρδιες των εργαζομένων. Τις ξεπεράσαμε βάζοντας τις συνελεύσεις μας πολύ αργά το βράδυ μετά τις 10 ή το Σαββατόβραδο.

Η Επιτροπή Αγώνα οργάνωσε παράσταση διαμαρτυρίας στο εργοστάσιο μπροστά στα γραφεία της Διοίκησης και αποφασίσαμε να βγάλουμε το θέμα στην κοινωνία των Τρικάλων. Τυπώσαμε προκήρυξη που τη μοιράσαμε στο κέντρο της πόλης και οργανώσαμε συναντήσεις με πολιτικά κόμματα – εκτός Χ.Α.- με συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργατών, των ΕΒΕ, των αγροτών, των Γυναικών στο Δήμο Τρικάλων προκαλώντας συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο, στην Επιθεώρηση Εργασίας, κάναμε 2 συναντήσεις στο υπουργείο εργασίας με τη διαμεσολάβηση της ομοσπονδίας. Ο τοπικός τύπος κάνοντας την ανάγκη φιλότιμο αναγκάστηκε να μας προβάλλει με τις ανακοινώσεις, τις συνεντεύξεις σε εφημερίδες και ραδιόφωνα κλπ.

Πήραμε μέρος στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ με το δικό μας πανό, οργανώσαμε και συμμετείχαμε σε απεργίες.

Για τέσσερις περίπου μήνες κυριολεκτικά δεν αφήσαμε «πέτρα πάνω στην πέτρα». Κάναμε πάνω από 25 Συνελεύσεις. Αυτές οι Συνελεύσεις και οι ενδιάμεσες συνεδριάσεις της Επιτροπής Αγώνα τουλάχιστον 30, σ΄ αυτούς τους τέσσερις μήνες ήταν ένα ταξικό σχολείο γι΄ αυτούς που συμμετείχαν. Οι εργαζόμενοι έμαθαν να συζητάνε, να λένε θαρρετά τη γνώμη τους, να σχεδιάζουν και να αποφασίζουν. Να ελέγχουν τα αποτελέσματα της κάθε πρωτοβουλίας, να παίρνει ο καθένας καθήκοντα, να γίνεται καλοπροαίρετη κριτική σε απόψεις και θέσεις.

Μέρα με τη μέρα ανέβαινε το επίπεδο συλλογικής σκέψης, ενιαιοποιούνται ο προσανατολισμός του αγώνα, δημιουργούνταν κλίμα αλληλεγγύης. Αυτή η διαδικασία, ιδιαίτερα στο ξεκίνημα του αγώνα, δεν ήταν καθόλου εύκολη, γιατί ήταν συνάδελφοι που αρκετοί δεν είχαν ιδέα τι σημαίνει κίνημα, δεν είχαν ξαναπάρει μέρος σε συλλαλητήριο, σε Απεργία. Συνάδελφοι με διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις, με επιφυλάξεις, με καχυποψίες, με φόβο.

Η Επιτροπή Αγώνα λειτούργησε υποδειγματικά για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των εργαζόμενων, όχι μόνο αυτών που συμμετείχαν σ΄ όλες τις διαδικασίες, αλλά και αυτών που είχαν υπογράψει ατομικές συμβάσεις. Έκανε καταμερισμό καθηκόντων στα μέλη της, ενημέρωνε συνέχεια για τις κινήσεις της, ενεργούσε πάντα σύμφωνα με τις αποφάσεις των συνελεύσεων. Εισηγούνταν στη συνέλευση τα νέα καθήκοντα και τις διαφοροποιούσε παίρνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις και τις γνώμες των συναδέλφων.

Απολογούνταν για τα αποτελέσματα της δράσης μας. Έφτιαξε «ΤΑΜΕΙΟ ΑΓΩΝΑ» συγκεντρώνοντας χρήματα για τις ανάγκες του αγώνα και προσφέροντας και οικονομική στήριξη στους πρόσφυγες που είχαν έρθει στην περιοχή μας.

   Σ/σες και Σ/φοι

Όλο αυτό το χρονικό διάστημα ζυμώναμε την ανάγκη για δημιουργία Κλαδικού Συνδικάτου. Στα συλλαλητήρια και στις απεργίες εκείνου του διαστήματος, στις προσυγκεντρώσεις που κάναμε σαν Επιτροπή Αγώνα Εργαζομένων στην ΤΡΙΚΚΗ φροντίζαμε να καλούμε κι άλλους συναδέλφους απ΄ τον κλάδο.

Είχαμε ανταπόκριση από τη ΦΑΓΕ, αφού και εκεί τα τελευταία χρόνια είχαμε από τα μέσα σημαντική παρέμβαση και οι εξελίξεις στην «ΤΡΙΚΚΗ» αποτέλεσε την αφορμή να εκφραστεί η δουλειά που γίνονταν το προηγούμενο διάστημα με συμμετοχή στις Απεργίες κάτω από το ίδιο πανό με την Επιτροπή Αγώνα, εκεί συσπειρώθηκαν και άλλοι μεμονωμένοι συνάδελφοι από άλλους χώρους.

Έτσι φτάσαμε στις 6 Φλεβάρη 2016 όπου πραγματοποιήθηκε η ιδρυτική Συνέλευση του Κλαδικού Συνδικάτου Γάλακτος Τροφίμων και Ποτών σε συνεννόηση πάντα με την Ομοσπονδία.

Έγινε αναλυτική συζήτηση για τους σκοπούς του συνδικάτου, συζητήθηκε άρθρο – άρθρο το καταστατικό έγιναν παρατηρήσεις, τροποποιήσεις μαζεύτηκαν οι αιτήσεις υπογράφτηκαν και συγκεντρώθηκαν χρήματα από τις εγγραφές.

Παρά την καθυστέρηση να προχωρήσουν τα νομικά ζητήματα εγκαίρως του συνδικάτου, λόγω της απεργίας των δικηγόρων, όλη η διαδικασία ολοκληρώθηκε χωρίς προβλήματα, παρά το γεγονός ότι μας πέρασαν από κόσκινο πρωτοφανή.

Στις εκλογές που έγιναν ο βασικός όγκος των δυνάμεών μας είναι από την «ΤΡΙΚΚΗ» και τη ΦΑΓΕ και από εκεί και πέρα με μεμονωμένους συναδέλφους από μικρότερους χώρους. Παραμένει ως βασική αδυναμία ακόμα να μπούμε σε μεγάλους χώρους, παρά τις προσπάθειες μας όπως η ΤΥΡΑΣ του ομίλου «Σαράντη» με θυγατρικές τον «ΟΛΥΜΠΟ», τη «ΡΟΔΟΠΗ» κλπ. τη ΒΙΟΛΑΝΤΑ κ.α.

Είναι γεγονός και έχουμε πληροφορίες ότι η εργοδοσία στην περιοχή μας έχει δείξει ανησυχία από τη συγκρότηση του Συνδικάτου, όπως ανησυχία έδειξαν και ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός στο ΕΚΝΤ. Προχωράμε σ΄ ένα δύσκολο δρόμο, όμως τα πρώτα βήματα έγιναν και είναι ελπιδοφόρα για την προοπτική του κινήματος στην περιοχή μας.

Συναγωνίστριες, Συναγωνιστές,

Χαιρετίζουμε την 4^η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ και καλωσορίζουμε τις ξένες αντιπροσωπίες. Με το σύνθημα «χτίζουμε μαχητικό, ταξικό συνδικαλιστικό-εργατικό κίνημα, ελπίδας και ανατροπής», φιλοδοξούμε η πείρα και οι κουβέντες που θα ακουστούν αυτό το διήμερο να χαράξουν τις κατευθύνσεις που θα φτάσουν σε κάθε σωματείο, σε κάθε χώρο δουλειάς.

Με γοργούς ρυθμούς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προωθεί το στρατηγικό σχεδιασμό ντόπιων και ξένων μονοπωλιακών ομίλων για την ανάδειξη της χώρας σε διεθνές διαμετακομιστικό κόμβο εμπορευμάτων. Η ανάδειξη της χώρας σε διεθνή κόμβο μεταφοράς, η δημιουργία μεγάλων εμπορικών σταθμών και η συγκέντρωση του όγκου μεταφοράς σε λίγα χέρια έχει στόχο μόνο να ανεβάσει τα κέρδη των μεγαλοεργοδοτών. Η θέση των οδηγών δεν πρόκειται να βελτιωθεί αντιθέτως θα γίνει χειρότερη. Το ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά στην COSCO, η ανάδειξη του Θριάσειου σε εμπορευματικό σταθμό και το χάρισμα τη ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε ιδιώτες, παραδίδει ολόκληρη την εφοδιαστική αλυσίδα (μεταφορά, αποθήκευση, διανομή εμπορευμάτων) στα χέρια των μονοπωλιακών ομίλων, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για χιλιάδες απολύσεις, εξασφαλίζοντας με χαριστικές συμβάσεις τα κέρδη τους. Για τα κέρδη αυτά, οι εργαζόμενοι στις μεταφορές δεχόμαστε την συντονισμένη επίθεση της εργοδοσίας και των πολιτικών που την υπηρετούν. Κόβουν μισθούς-συντάξεις-αποζημιώσεις. Καταργούν ΣΣΕ-Τριετίες-Επιδόματα. Η τρομοκρατία-οι εκβιασμοί στους χώρους δουλειάς είναι καθημερινό φαινόμενο. Τα εξαντλητικά ωράρια, η απλήρωτη εργασία έγιναν κανόνας. Ο εξαναγκασμός από τους εργοδότες για δουλειά με αυτοκίνητα ασυντήρητα-υπέρβαρα κλπ., βάζει σε κίνδυνο την ζωή μας και τις ζωές συμπολιτών μας. Τα μέτρα που συνεχώς παίρνουν, μας οδηγούν μαζικά στην ανεργία, στην φτώχεια στην εξαθλίωση. Η περιβόητη ανάπτυξη που διαλαλούν αν και όταν έρθει θα είναι προσωρινή και θα στηρίζεται στα συντρίμμια των εργατικών δικαιωμάτων. Θα είναι ανάπτυξη τύπου COSCO. Δουλειά όπως-όπου και όσο απαιτεί η εταιρεία. Με εργαζόμενους ενοικιαζόμενους από γραφεία δουλεμπορικά με μισθούς πείνας χωρίς δικαιώματα αποζημιώσεις-άδειας, χωρίς συνδικαλιστικά δικαιώματα. Θα είναι ανάπτυξη με κέρδη για τα αφεντικά και φτώχεια για μας. Οι συμβάσεις εργασίας που υπογράφονται είναι ατομικές με ελαστικές σχέσεις απασχόλησης που μας παραπέμπουν σε εργασιακό μεσαίωνα. Αυτό κάνει ακόμα πιο αναγκαίο το σχέδιο νόμου για τις ΣΣΕ που συνυπέγραψαν Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και Συνδικάτα και πρέπει να είναι στην προμετωπίδα των διεκδικήσεων μας.

Για να περάσουν τα μέτρα αυτά χωρίς αντιδράσεις χρησιμοποιούν όλα τα μέσα. Με τα ΜΜΕ που τους ανήκουν κορυφώνουν την επιχείρηση παραπληροφόρησης των εργαζομένων. Θέλουν να μας πείσουν ότι όλα αυτά γίνονται για το καλό μας. Μιλούν για πλεόνασμα, για καλύτερες διαπραγματεύσεις, για κούρεμα του χρέους, για ικανούς και ανίκανους πολιτικούς, συμμαχίες του Νότου, κόκκινες γραμμές και πράσινα άλογα. Για την κρίση του συστήματος που τσακίζει τους εργαζομένους σε όλο τον κόσμο είτε έχουν μνημόνια είτε όχι ούτε λέξη. Χτυπούν την συνδικαλιστική δράση με όλα τα μέσα. Προωθούν νόμο που ουσιαστικά σηματοδοτεί την κατάργηση των σωματείων. Με δικαστικές διώξεις-απολύσεις-συκοφαντίες. Βάζουν στο ίδιο τσουβάλι τους πρωτοπόρους εργάτες αγωνιστές με τους συμβιβασμένους που πρόδωσαν την εργατική τάξη και βολεύτηκαν με προεδριλίκια και θέσεις στον κρατικό μηχανισμό. Βάζουν στο ίδιο τσουβάλι το ΠΑΜΕ με τα στηρίγματα της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΑΠ-ΜΕΤΑ) που με τη δράση τους υπονομεύουν τους αγώνες και ανοίγουν το δρόμο για τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση, έχοντας καθαρή επιλογή την παραμονή της χώρας στην ΕΕ πάση θυσία. Φωνάζουν όλοι αυτοί που συνεργάζονται άψογα με την σαπίλα που κατηγορούν, με σκοπό όχι μόνο τον εγκλωβισμό των εργαζομένων αλλά και για να εμποδίσουν την συσπείρωση τους στο ΠΑΜΕ. Χρησιμοποιούν τη δράση του εργοδοτικού συνδικαλισμού που αδυνατίζει το εργατικό κίνημα μεταφέροντας τις απόψεις των εργοδοτών στις γραμμές των εργαζομένων και τις εφαρμόζουν όπου έχουν πλειοψηφία. Το Αντι-ΠΑΜΕ συνονθύλευμα παίζει τον ρόλο του λαγού της εργοδοσίας-κυβέρνησης βάζοντας τις απαιτήσεις του κεφαλαίου σαν αιτήματα των εργαζομένων, έχουν μόνη έννοια να μην χαλάσουν τον Κοινωνικό Διάλογο με εργοδοσία και κυβέρνηση για το πόσα ακόμη θα χάσουν οι συνάδελφοι και πως θα συκοφαντήσουν το ΠΑΜΕ. Είναι ξεκάθαρος ο ρόλος των ξεπουλημένων που κατάφεραν με εκλογικές αλχημείες με εκβιασμούς και ψέματα να εξαπατήσουν συναδέλφους και να παίρνουν πλειοψηφίες σε σωματεία, εργατικά κέντρα κλπ.

Χρησιμοποιούν την ναζιστική εγκληματική οργάνωση της Χ.Α. για να τρομοκρατήσουν με την βία ακόμη και με φόνους (π.χ. Πέραμα-Κερατσίνι). Όπως οι ίδιοι ΧΑ δηλώνουν στόχος τους η εξαφάνιση των ταξικών δυνάμεων από τους χώρους δουλειάς. Σκοπός τους οι εργαζόμενοι χωρίς οργάνωση, χωρίς διάθεση για αγώνα έτσι ώστε να περνούν πιο εύκολα τα αντιλαϊκά μέτρα. Οι διαπιστώσεις είναι καλές και είναι εύκολο πια να γίνουν. Το αναγκαίο είναι να βγουν σωστά συμπεράσματα για να μην γυρίζουμε στα ίδια.

 Το ΠΑΜΕ έβαλε έγκαιρα το ζήτημα της απαλλαγής του συνδικαλιστικού κινήματος από την επιρροή των μηχανισμών της εργοδοσίας των κυβερνήσεων της ΕΕ, την απαλλαγή από τα δεσμά των ιδεών της ταξικής συνεργασίας. Είναι όρος απαράβατος για την αποκατάσταση του ταξικού προσανατολισμού, είναι όρος απαράβατος για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος.

Είναι πια αποδεκτό από όλους ότι οι εξελίξεις δικαιώνουν τις θέσεις του ταξικού κινήματος μέχρι κεραίας. Όπως ομολογούν ο ένας μετά τον άλλον ακόμη και υπουργοί, οι ανατροπές στα εργασιακά είναι επιβεβλημένες από τα ισχύοντα στην Ε.Ε. Είναι κοινή στρατηγική επιλογή της ντόπιας πλουτοκρατίας και όλων όσων πίνουν νερό στο όνομα της Ε.Ε. για να βρουν διέξοδο στην κρίση προς όφελος δικό τους.

Σήμερα απαιτούνται αγώνες καλά οργανωμένοι που να εξασφαλίζουν την μέγιστη συμμετοχή του κλάδου. Αγώνες με συνέπεια και συνέχεια με πλαίσιο πάλης που να αγκαλιάζει όλο τον κλάδο των Μεταφορών και να δίνει ώθηση στην προοπτική συμμαχίας στο σύνολο των εργαζομένων. Η εργατική τάξη έχει την υποχρέωση αλλά και την ευθύνη να παραμερίζει τα εμπόδια που μας βάζουν οι αντίπαλοι. Χτίσαμε από την αρχή ένα Σωματείο με ταξικό πόλο συσπείρωσης των οδηγών. Το χτίσιμο του σωματείου το γέννησε η ανάγκη για να μπει φρένο στην πορεία εκφυλισμού και ενσωμάτωσης του συνδικαλιστικού κινήματος στα συμφέροντα της εργοδοσίας. Το γέννησε η ανάγκη να έχουν οι χιλιάδες ανοργάνωτοι οδηγοί στήριξη και αλληλεγγύη στα προβλήματα που υπάρχουν στον κλάδο. Πήραμε την υπόθεση της οργάνωσης του κλάδου στα χέρια μας με στόχο ένα σωματείο κάστρο οργάνωσης-αντίστασης αλλά και αντεπίθεσης. Ένα σωματείο που να οργανώνει τον αγώνα μας να παλεύει-να διεκδικεί αγωνιστικά, λύσεις για τα προβλήματα μας που θα φέρνει κοντά νέους συναδέλφους, να τους δίνει εφόδια για να μπουν στη δράση έτσι ώστε να κατανοούν και να προετοιμάζονται για τους αγώνες που είναι μπροστά μας. Ένα νέο σωματείο ενταγμένο στα ταξικό κίνημα που θα συγκρούεται με τον υποτακτικό ρόλο της ΓΣΕΕ, την λογική της ταξικής συνεργασίας, την λογική της Ε.Ε. και του ΜΑΑΣΤΡΙΧ που ξηλώνουν εργατικά δικαιώματα. Ένα νέο σωματείο που θα συγκρούεται με την εργοδοσία και τους πολιτικούς που την υπηρετούν, που πιστεύει στην ταξική πάλη και που με την στήριξη-την ενεργό συμμετοχή των συναδέλφων θα πατάει γερά στα πόδι του και θα δίνει απαντήσεις στους εργοδότες μέσα στους χώρους δουλειάς. Ένα σωματείο που θα κάνει πράξη την ενότητα που έχει ανάγκη ο κλάδος με πλαίσιο αγωνιστικών διεκδικήσεων.

 Η επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη, είναι σε εξέλιξη σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη, σε όλο τον κόσμο. Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα και όχι μόνο αλλά παγκόσμια, είναι ανάγκη να στηρίξουμε ένα αγωνιστικό κίνημα με ταξικό προσανατολισμό που θα έρθει σε αντιπαράθεση με το κεφάλαιο, τους πολιτικούς εκπροσώπους του, κόντρα στον κυβερνητικό-εργοδοτικό συνδικαλισμό, ο οποίος με τις αερολογίες-παγίδα περί ταξικής συνεργασίας φέρει σοβαρές ευθύνες για την υποχώρηση του συνδικαλιστικού κινήματος.

Στα πλαίσια της 4^ης Συνδιάσκεψης φανερώνεται ένα μικρό μέρος της πραγματικά τεράστιας δύναμης που έχει η εργατική τάξη. Μια δύναμη που μπορεί να εκφραστεί μόνο όταν, αλλά και όσο βαθαίνει το ταξικό περιεχόμενο της πάλης, όσο απορρίπτεται η λογική της ταξικής συνεργασίας που φορέας της είναι ο κυβερνητικός – εργοδοτικός συνδικαλισμός.

Μοναδικός δρόμος που μπορεί να δώσει λύση στα προβλήματα είναι ο δρόμος της ταξικής πάλης. Της πάλης για κάθε μικρό ή μεγαλύτερο πρόβλημα που συνδυάζεται με τη συσπείρωση δυνάμεων απέναντι στην εργοδοσία, το κράτος της και τους διακρατικούς της οργανισμούς. Της πάλης που έχει στην ημερήσια διάταξη την ανατροπή της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και διαμορφώνει το πλαίσιο αιτημάτων με βάση τις δυνατότητες της εποχής μας και όχι τις ανάγκες της κερδοφορίας. Αυτό είναι το δίκιο της τάξης μας, αυτός είναι ο δρόμος της τάξης μας και αυτό δεν κρίνεται από το συσχετισμό δυνάμεων. Απαιτείται να είμαστε σίγουροι γι΄ αυτόν το δρόμο, χρειάζεται υπομονή, επιμονή και εμπιστοσύνη στους συναδέλφους ότι ναι θα ακολουθήσουν, θα συσπειρωθούν ακόμα περισσότεροι, τόσοι που να αποδείξουν ότι οι εργάτες μπορούν χωρίς αφεντικά.

Αυτή δεν είμαι μια μάχη για το αύριο, είναι σημερινή μάχη. Ορισμένα βήματα έχουν γίνει στην περιοχή της Εύβοιας – Βοιωτίας στον κλάδο των Τ.Π. και σε ορισμένα από αυτά θα ήθελα να αναφερθώ.

Μέχρι και πριν μια 5ετία το συνδικάτο της περιοχής συσπείρωνε δυνάμεις μόνο σε 2-3 εργασιακούς χώρους. Ξεκίνησε μια δουλειά να απευθυνθούμε και αλλού στον κλάδο, σε άλλα εργοστάσια, να συσπειρώσουμε δυνάμεις και σε άλλους εργασιακούς χώρους, αξιοποιώντας όλες τις μορφές οργάνωσης. Ιδρύθηκαν 3 επιχειρησιακά σωματεία και μια επιτροπή του κλαδικού σε χώρο όπου υπάρχει εργοδοτικό σωματείο. Έχουμε τακτική παρουσία σε πολλούς χώρους δουλειάς επιδιώκοντας την επαφή με τους συναδέλφους του κλάδου. Με εξορμήσεις, περιοδείες, συνελεύσεις τμημάτων, συσκέψεις ανά χώρο δουλειάς στα γραφεία του συνδικάτου για να εξετάσουμε συγκεκριμένα ζητήματα του χώρου, επιδιώκοντας να εντάσσουμε στην όποια δράση τους ίδιους τους συναδέλφους. Αξιοποιούνται συνδικαλιστικές άδειες ενάντια στη λογική ότι όταν παίρνω συνδικαλιστική άδεια χάνω τους συναδέλφους. Έχουμε έρθει σε επαφή και γίνονται βήματα συσπείρωσης σε αυτά τα πλαίσια και σε άλλα επιχειρησιακά σωματεία, ενώ επιδιώκουμε την επικοινωνία με όλα τα επιχειρησιακά του κλάδου. Βήματα έχουν γίνει και σε άλλους εργασιακούς χώρους χωρίς μέχρι σήμερα να έχουν σχηματοποιηθεί.

Με αυτή τη δράση ανακλήθηκαν απολύσεις, πάρθηκαν πίσω μειώσεις, λήφθηκαν μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, πληρώθηκαν δεδουλευμένα, δόθηκαν άδειες που δε δίνονταν, ρεπό κ.α. Εργαζόμενοι που δούλευαν σε εργολάβο προσλήφθηκαν από την εργοδοσία του χώρου με κοινή κινητοποίηση όλων των συναδέλφων του χώρου. Τα αποτελέσματα πάντα ήταν ανάλογα με το βαθμό συσπείρωσης των ίδιων των εργαζομένων. Το συνδικάτο είναι αναγνωρίσιμο στην περιοχή σε πολλούς εργασιακούς χώρους, το υπολογίζει η εργοδοσία. Είναι σίγουρο ότι η κατάσταση θα ήταν διαφορετική αν δεν υπήρχε αυτή η δράση. Σε έναν από τους εργασιακούς χώρους που δημιουργήθηκε επιχειρησιακό σωματείο, στο ΖΟΥΡΑ, καταγράφηκε μεγάλος αγώνας απέναντι στα σχέδια της εργοδοσίας. Ένας αγώνας που συνεχίζεται εδώ και περισσότερο από έναν χρόνο, ενώ σε συνδυασμό με τη δράση της ταξικής ομοσπονδίας Γ.Τ.Π. αυτός ο αγώνας αξιοποιήθηκε σε όλο τον υποκλάδο της πτηνοτροφίας πανελλαδικά.

Πρέπει να επισημάνουμε ότι καταλυτικό ρόλο σε αυτή τη δράση που αναπτύχθηκε στον κλάδο είχαν οι μετανάστες εργάτες κυρίως από το Πακιστάν και την Ινδία, αλλά και από άλλες χώρες. Ενάντια στην ξενοφοβία και το ρατσισμό, που επίσης ήταν στο στόχαστρο της δράσης μας, όπως και ο κύριος φορέας αυτών των απόψεων η φασιστική – εγκληματική – ναζιστική οργάνωση της Χ.Α. Οι μετανάστες εργάτες μπήκαν στη μάχη με αυταπάρνηση βοηθώντας το σύνολο της δουλειάς. Από το να γίνει το Δ.Σ. στο οποίο συμμετέχουν ως εκλεγμένοι παρά τη δυσκολία της γλώσσας, η Γ.Σ., να φτιαχτεί ανακοίνωση στη γλώσσα τους, στην περιφρούρηση, στο άνοιγμα του συνδικάτου σε άλλους εργασιακούς χώρους του κλάδου, αλλά και εκτός κλάδου. Πριν λίγο καιρό βοήθησαν σε εκλογές κλαδικού συνδικάτου σε άλλη περιοχή με πολύ συγκεκριμένα αποτελέσματα στη συσπείρωση των μεταναστών συναδέλφων εκεί. Η δράση του συνδικάτου πήρε υπόψη τα ιδιαίτερα προβλήματα των μεταναστών. Έγινε παρέμβασης στο ΙΚΑ Οινοφύτων για να ανανεώσουμε το βιβλιάριο ασθενείας παιδιού συναδέλφου ετών 18 γιατί μόλις τα είχε κλείσει και δεν δικαιούταν πλέον ανανέωση του βιβλιαρίου λόγο της ρατσιστική πολιτική που στηρίζει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Σήμερα 2 από αυτούς τους συναδέλφους μετανάστες είναι μαζί μας συμμετέχοντας στις εργασίες της 4^ης Συνδιάσκεψης του ΠΑΜΕ, εκλεγμένοι από Γενικές Συνελεύσεις.

Σημαντικό ρόλο σε αυτή τη δράση που αναπτύχθηκε είχε και η αλληλεγγύη από τον κλάδο, αλλά και από άλλες εκτός κλάδου δυνάμεις που οργανώθηκε από το ΠΑΜΕ.

Από την άλλη καταλυτικά αρνητικός ήταν ο ρόλος του κυβερνητικού εργοδοτικού συνδικαλισμού. Παρά τα ψηφίσματα αλληλεγγύης που αναγκάστηκε σε ορισμένες περιπτώσεις να βγάλει, επί της ουσίας όχι απλά δε βοήθησε αλλά είχε συμβολή στην επίθεση της εργοδοσίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι π.χ. στον αγώνα στο ΖΟΥΡΑ τα επιχειρησιακά σωματεία της πτηνοτροφίας στην περιοχή όπου κυριαρχεί ο κυβερνητικός – εργοδοτικός συνδικαλισμός δεν έβγαλαν ούτε ένα ψήφισμα αλληλεγγύης, ενώ μέσα στους χώρους δουλειάς αναπαράγουν όλα τα επιχειρήματα της εργοδοσίας, όπως των κοινών συμφερόντων, να βάλουμε πλάτη, ότι οι αγώνες κλείνουν τα εργοστάσια, ότι δεν γίνεται τίποτα κ.α. Την ίδια στιγμή εκλεγμένος στη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Εύβοιας από ένα από αυτά τα επιχειρησιακά στήριξε το ψήφισμα αλληλεγγύης του ΕΚΕ.

Η μέχρι σήμερα δουλειά που πρέπει να συνεχιστεί δείχνει τις δυνατότητες, μέσα σε μια 5ετία υπερδιπλασιάστηκαν οι δυνάμεις του συνδικάτου. Πρέπει να ξεπεραστούν και οργανωτικά ζητήματα όπως η καθημερινή λειτουργία γραφείων του συνδικάτου, τα οικονομικά κ.α., που και αυτά ως ένα βαθμό σε κάποιες περιπτώσεις έχουν βελτιωθεί, αλλά δεν έχουν λυθεί.

Παρά τα συνολικά βήματα που έχουν γίνει, παραμένει βασικό πρόβλημα ο μικρός βαθμός οργάνωσης της εργατική τάξη συνολικά και στον κλάδο στην περιοχή. Το επόμενο διάστημα θα επιδιώξουμε να συσπειρώσουμε στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και άλλες δυνάμεις από τις ήδη υπάρχουσες, να οργανώσουμε πολλές νέες δυνάμεις, να αποκτήσουμε παρέμβαση σε όλους τους εργασιακούς χώρους του κλάδου, αξιοποιώντας όλες τις μορφές με παραδείγματα που προανέφερα, αλλά και με άλλες μορφές που θα προκύψουν.

Οι εργαζόμενοι μας περιμένουν για να κάνουμε μαζί μεγάλα βήματα για την άμεση ανακούφιση στη βασανιστική ζωή που ζούμε, για να κάνουμε μαζί μεγάλα βήματα για την ανατροπή της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Ο κλάδος της ιδιωτικής εκπαίδευσης περιλαμβάνει χώρους όπως ιδιωτικά σχολεία, ΦΜΕ, ΚΞΓ, Ι ΙΕΚ, Ι. Παιδικοί Σταθμοί, Κολέγια. Συνολικά 25.000 εκπαιδευτικοί στην Αττική, συν οδηγοί, γραμματείες κτλ. ξεπερνάμε τις 30.000, οι αλλαγές που έχουν έρθει στο νομικό πλαίσιο ενισχύθηκε η τάση συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης στον κλάδο με τη δημιουργία μεγάλων σχολικών μονάδων και συγκροτημάτων φροντιστηρίων. Δηλαδή πια υπάρχουν φροντιστήρια που κάνουν μάθημα σε δημοτικό, αγγλικά, λύκειο, μέχρι και ECDL και Δια Βίου Μάθηση.

Απελευθερώθηκε η αγορά της εκπαίδευσης ακόμα παραπέρα.

Ανταγωνισμός μεγάλος ανάμεσα σε ιδιοκτήτες, με μισθούς να κυμαίνονται από 3 ευρώ την ώρα, και αν πιάσουμε τα Κέντρα Μελέτης με καθεστώς ομηρίας και σκλαβιάς με απίστευτα θολό νομικό πλαίσιο.

Το Σωματείο μας και λόγω ηλικιακής σύνθεσης του ίδιου, Μ.Ο. 30, προσανατολίζεται στους νέους συναδέλφους. Κυριαρχούν δύο πράγματα : Η έντονη περιπλάνηση, που καλλιεργεί φόβο και χαμηλές απαιτήσεις. Δεύτερον, απειρία και άγνοια πάνω και στα πιο στοιχειώδη δικαιώματά μας. Βέβαια βοηθάει την εργοδοσία το καθεστώς μη ύπαρξης ΣΣΕ στο κλάδο από το 2010.

Στο σωματείο μας, που θεωρείται το δεύτερο μεγαλύτερο στην Αττική σε μαζικότητα είναι γραμμένοι μόλις 500, στις απεργίες απεργούν γύρω στα 110 άτομα, στις συνελεύσεις συμμετέχουν γύρω στα 70.

Άρα το βασικότερο πρόβλημα είναι η συσπείρωση των εργαζομένων. Το επίπεδο οργάνωσης στον κλάδο. Και η ένταξη των ήδη οργανωμένων στο σχεδιασμό και στη δράση. Επικρατεί η αντίληψη της ατομικής λύσης και ο συντεχνιασμός.

Κάτι που καλλιεργεί όλη η Ομοσπονδία με τη στάση στης, με πρόσφατο παράδειγμα να μην πάρει απόφαση για την απεργία στις 8 Δεκέμβρη, για να μη χαλάσει το κλίμα συνεργασίας και διαλόγου που υπάρχει με το Υπουργείο. Μια Ομοσπονδία που μας διέγραψε επειδή είμαστε κλαδικό , για να μην αλλάξουν οι συσχετισμοί.

Β. ΒΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΕΤΡΑΜΕ – ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΟΥΝ

Έχουμε κάνει και κάνουμε προσπάθεια να μπούμε στους χώρους δουλειάς. Να έρθουμε σε επαφή με τους συναδέλφους, να γίνουν εγγραφές. Γενικά φαίνεται μια ανοδική τάση και σε εγγραφές και σε επικοινωνία. Στόχος να αποκτήσουν περισσότερα μέλη μας την ικανότητα να μιλάνε σε μορφή περιοδείας στους χώρους. Να αναλάβουν δράση να πολλαπλασιαστεί η δουλειά.

Χωρίσαμε το μητρώο εδαφικά. Αυτό ήδη βοήθησε στη σύνδεση με Λαϊκές Επιτροπές και Λαϊκά Φροντιστήρια, από την άλλη μεριά μας δίνει έναν αέρα στην παρέμβασή μας στους χώρους, γιατί και ο συνάδελφος δε νιώθει μόνος, αλλά και ο εργοδότης μετράει να μη γίνει γνωστό στη γειτονιά του ότι απολύει κάποιο συνάδελφο ή περνάει σε μειώσεις κτλ.

Ζήτημα κύριο που πρέπει να προβληματίσει, είναι ότι από όλο το σχεδιασμό ή την ατομική παρέμβαση που μπορεί να κάνει ένας συνάδελφος, π.χ. εξόρμηση σε χώρους ή μοίρασμα μιας ανακοίνωσης στο χώρο δουλειάς ή ακόμα και σε μεμονωμένο συνάδελφο ή εγγραφή στο σωματείο, αυτή τη στιγμή μόνο το 2% καταφέρνουμε να εντάξουμε. Ενεργοποίηση μελών.

Μέτρο που έφερε άμεσα αποτελέσματα είναι η ξεχωριστή ομάδα δουλειάς που φτιάξαμε για το συγκρότημα φροντιστηρίων Πουκαμισάς. Με σχεδιασμό και στα ΚΞΓ, και στα Κέντρα Μελέτης.

Τελευταίο που αξίζει να αναφερθεί είναι ότι το τελευταίο διάστημα, έχει γίνει ιδιαίτερη προσπάθεια, και με αφορμή αλλαγές στο νομικό πλαίσιο στην Ιδιωτική Εκπαίδευση στο να μάθουμε λεπτομέρειες που αφορούν τα εργασιακά ζητήματα και σε αυτή τη διαδικασία έχουμε μόνιμη συνεργασία και ανταλλαγή πείρας με αντίστοιχα πρωτοβάθμια σωματεία ανά την Ελλάδα.

Αλλά αντικειμενικά η δύναμή μας φτάνει μέχρι εκεί που έχουμε μάχιμα μέλη. Π.χ. στα Ι. ΙΕΚ ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να αποκτήσουμε γνώση της κατάστασης που επικρατεί, αφού δεν έχουμε καν πάτημα. Το σωματείο έχει σοβαρή αδυναμία να παρακολουθεί και να παρεμβαίνει σε εξέλιξη σε χώρο με απολύσεις συναδέλφων.

Εκεί όμως που έχουμε επαφή με μέλη ή συναδέλφους μετράμε αρκετές κατακτήσεις. Σε αυτό βοήθησαν οι Ομάδες Δουλειάς και ασφαλώς ότι εντασσόμαστε στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, όπου πραγματικά δεν υπήρχε εργοδότης που να μην το μετρήσει. Δηλαδή η συσπείρωση στο ΠΑΜΕ δεν είναι απλά επιλογή για μας, αλλά είναι αναγκαιότητα. Γιατί αν δεν ενωθούμε σε ταξική κατεύθυνση, το μόνο που θα μετράμε θα είναι απώλειες και καταρράκωση των όρων ζωής μας. Η εικόνα που μπορούμε να σας φέρουμε σήμερα ως Βύρωνας είναι ότι αυτό φοβούνται και οι εργοδότες. Και εμείς πιστεύουμε στο φόβο του εργοδότη.

Γ. ΚΛΕΙΣΙΜΟ

Στη συνέλευσή μας πήραμε ομόφωνη απόφαση για συμμετοχή στη συνδιάσκεψη, βάζοντας γραμμή αντεπίθεσης.

Γραμμή αντεπίθεσης είναι ο φόβος του εργοδότη. Είναι να γυρίσουμε την πλάτη στις συμβιβασμένες ηγεσίες. Είναι να συνεχίσουμε τις μαζικές συνελεύσεις, τη σταθερή παρέμβαση.

Η συσπείρωση στο ΠΑΜΕ είναι αναγκαιότητα. Η 17χρονη ιστορία το αποδεικνύει. Αυτό αναγνωρίζεται από το κλάδο. Πρέπει με όλες μας τις δυνάμεις να προχωρήσουμε σε αυτό που λέμε ανασύνταξη του κινήματος.

Ο αντίπαλος δε σταματά αν δεν τον σταματήσουμε εμείς, έχουμε τη δύναμη, εμείς παράγουμε όλο το πλούτο. Συσπείρωση λοιπόν με σχέδιο την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής και των εκμεταλλευτικών σχέσεων.

Συναδέλφισσες-Συνάδελφοι, Συναγωνίστριες- Συναγωνιστές

Σήμερα ερχόμαστε, να συγκεντρώσουμε την πείρα που βγαίνει από την δράση μας, να διορθώσουμε αδυναμίες και να βάλουμε τους βασικούς άξονες της δουλειάς μας ως ταξικό κίνημα για τα επόμενα  χρόνια με στόχο την ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος.

Πρέπει να παραδεχτούμε συνάδελφοι ότι δράσαμε σε δύσκολες συνθήκες, πιο σύνθετες από ότι είχαμε συνηθίσει. Συνθήκες όπως περιγράφονται στην εισήγηση της Γραμματείας. Σε αυτές τις συνθήκες και στον χώρο των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης – Αποχέτευσης, η πλειοψηφία της ομοσπονδίας ΠΟΕ ΔΕΥΑ, πού εκφράζεται από όλες τις άλλες παρατάξεις σε αντί-ΠΑΜΕ κατεύθυνση, κινήθηκε στην λογική της αντιπροσώπευσης και της Κυβερνητικής εναλλαγής και έψαξε να βρει συμμάχους , βουλευτές Υπουργούς και Δημάρχους. Κράτησε στάση αναμονής τρέφοντας ψευδαισθήσεις ότι δεν γνωρίζουν τη δουλειάς μας, πού αν την κατανοήσουν  θα μας δικαιώσουν. Η τακτική αυτή έβγαλε λάδι την πολιτική της εξουσίας του Κεφαλαίου, ρίχνοντας ευθύνες στους κακούς Υπουργούς πού δεν καταλαβαίνουν. Έφτασαν στο σημείο να επικαλούνται την ανταποδοτικότητα για να στηρίξουν την σύμβαση και  το εισόδημα μας, λέγοντας «Αφού εμείς δεν  χρηματοδοτούμαστε από το Κράτος τα μέτρα δεν πρέπει να μας πιάσουν». Έτσι αποπροσανατόλιζαν συνειδητά,  ώστε να βγαίνει καθαρό το πολιτικό σύστημα. Αν ακόμα κάποιος πήγαινε να σκεφθεί και λίγο παραπέρα του πετούσαν και το δηλητήριο των μνημονίων. Λες και τα μνημόνια δεν είναι αποτέλεσμα της συνθήκης του ΜΑΑΣΤΡΙΧ και της κοινής Ευρωπαϊκής πολιτικής. Όλη τους η «ταξική πάλη»  εξαντλήθηκε στους δικαστικούς αγώνες δημιουργώντας συνθήκες αναμονής στέλνοντας τους εργαζόμενους στο σπίτι και στον καναπέ τους. Δεν οργάνωσαν ούτε μια κινητοποίηση ή απεργία στον κλάδο για τα προβλήματα μας, ακόμα και όταν είχαμε απολύσεις συναδέλφων.

Αυτή είναι η στάση της πλειοψηφίας. Αυτοί κάνουν την δουλειά τους. Εδώ πρέπει να εξετάσουμε την δική μας δουλειά. Να την μετρήσουμε στο πλαίσιο της ανασύνταξης του συνδικαλιστικού κινήματος. Δεν ήρθαμε εδώ να αυτοθαυμαστούμε. Σε επίπεδο γραμμής και θέσεων είμαστε ξεκάθαροι. Η εισήγηση νομίζω ότι μας καλύπτει.

Πάσχουμε στην εξειδίκευση στον κάθε χώρο και έχουμε αδυναμίες στην οργάνωση της δουλειάς μας για να γίνουμε ποιο αποτελεσματικοί

Να σας μεταφέρω μία εικόνα σχετικά με τις δυνάμεις μας στον χώρο. Στην δύναμη της ομοσπονδίας ανήκουν  63  Σωματεία, εκπροσωπώντας 4200 εργαζόμενους. Σε ένα μόνο σωματείο έχουμε καταφέρει να έχουν πλειοψηφία οι ταξικές δυνάμεις που υποστηρίζονται από το ΠΑΜΕ.

Σήμερα βρίσκονται εδώ 3 Σωματεία εκπροσωπώντας τα  με αποφάσεις. Δεν είναι τυχαία η συμμετοχή των 2 επι πλέον σωματείων. Εχει να κάνει με την διαχρονική δουλειά των συναγωνιστών χρόνια και την αναγνώριση του αγώνα. Όμως δεν έχουν καταφέρει να μεταφραστεί η αναγνώριση σε ψήφο στις εκλογές.

Γνωρίζοντας τον χώρο θεωρώ ότι μπορούσαμε να έχουμε μεγαλύτερη συμμετοχή.

Δεν μπήκε από τους συναγωνιστές όπου είμαστε μειοψηφία. Δεν ανοίξαμε κουβέντα στα σωματεία. Θεωρήσαμε ότι δεν έχει νόημα αφού δεν έχουμε πλειοψηφία.

Έχουμε συναγωνιστές έλλειψη στην οργάνωση.

Η πανελλαδική Γραμματεία ΠΑΜΕ ΟΤΑ, πού έχει την ευθύνη συντονισμού των συνδικάτων και συνδυασμών πού κινούνται σε ταξική κατεύθυνση, ασχολήθηκε μόνο με τον συντονισμό των δυνάμεων μας στους ΟΤΑ και ιδιαίτερα με την Αττική. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να δουλεύουμε αποσπασματικά στον χώρο και μόνο λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές της ομοσπονδίας. Επίσης είχε σαν αποτέλεσμα να μην έχουμε κοινή εξιδεικευμένη γραμμή πανελλαδικά, τόσο σε επίπεδο θέσεων, όσο και σε επίπεδο δράσης. Κάνοντας την αυτοκριτική μου οφείλω να καταθέσω ότι, δεν γνωρίζω τους συνδικαλιστές πού δραστηριοποιούνται στις ταξικές δυνάμεις που στηρίζονται από το ΠΑΜΕ, στην περιφέρεια Πελοποννήσου. Δεν έγινε ποτέ τέτοιος καταμερισμός στην Γραμματεία, ούτε και εγώ το λίγο διάστημα πού συμμετείχα ζήτησα τέτοιον καταμερισμό. Οι χρεωμένοι από την Γραμματεία υπεύθυνοι σε κάθε περιφέρεια ασχολιόντουσαν μόνο με τους ΟΤΑ και πολλές φορές μόνο με τον ΟΤΑ της πόλης πού διέμεναν. Ποτέ δεν είχαμε εικόνα για κάθε ΟΤΑ ξεχωριστά.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να κινούμαστε στην λογική της διεκπεραίωσης των αποφάσεων της Εκτελεστικής Γραμματείας και να μοιράζουμε τις κεντρικές ανακοινώσεις.

Σε πολλές ΔΕΥΑ, κάτω από και την πίεση των εργαζομένων, η όλη μας δράση εξαντλιόταν στους δικαστικούς αγώνες. Ακόμα και σήμερα πού μιλάμε υπάρχουν ψευδαισθήσεις και αναμονή δικαστικών αποφάσεων. Πρέπει γρήγορα να ξεπεράσουμε τις συντεχνιακές λογικές και τις παθογένειες του παρελθόντος. Και με δική μας ευθύνη, τα σωματεία υπήρχαν μόνο για να κλείνουν συλλογικές συμβάσεις. Μεγάλες μάχες γίνονταν και πλειοδοτούσαν οι παρατάξεις  ποιος θα προτείνει μεγαλύτερο ποσοστό αύξησης. Πολλές φορές γινόντουσαν και συμφωνίες, όπου οι αυξήσεις δινόντουσαν με μορφή διαφόρων επιδομάτων, βλέποντας το δέντρο και χάνοντας το δάσος.

Σήμερα η επίθεση είναι ολομέτωπη. Οι συλλογικές συμβάσεις και στον κλάδο μας καταργήθηκαν με νομοθετική παρέμβαση.

Πρέπει άμεσα να μπούμε στην λογική της επίθεσης. Η επιθετική στρατηγική του Κεφαλαίου επιβάλλει επιθετική πολιτική από μεριά μας για αναπλήρωση των απωλειών και όχι άμυνα για σταμάτημα εδώ πού είμαστε.  Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά πρέπει να μας απασχολήσουν τα ζητήματα της υγείας της παιδείας της συνταξιοδότησης της ανεργίας και της προστασίας στην ποιότητα ζωής μας μέσα από την  διεκδίκηση προστασίας της κατοικίας, της  αντισεισμικής και αντιπλημμυρικής προστασίας, της διαχείρισης των απορριμμάτων των υδάτινων πόρων και της ενέργειας.

Σήμερα συνάδελφοι σε συνθήκες κρίσης ο συντονισμός των δυνάμεων στον χώρο της τοπικής διοίκησης είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαίος . Οι  ιδιωτικοποιήσεις και η  αλλαγή στις εργασιακές σχέσεις, τόσο στους ΟΤΑ, όσο και στις ΔΕΥΑ αποτελούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την ανταγωνιστικότητα και την διατήρηση της κερδοφορίας.

Ηρθε η ώρα να μελετήσουμε τα βήματα της ενοποίησης στο κλάδο πλέον, των εργαζομένων στην τοπική διοίκηση.

Οι εργοδότες μας είναι   ενωμένοι και εκφράζονται από τους Δημάρχους με ίδια πολιτική τόσο στους Δήμους όσο και στις Δημοτικές επιχειρήσεις.

Έχουν ξεκινήσει ιδιωτικοποιήσεις σημαντικών τομέων της δουλειάς μας. Υπηρεσίες λειτουργίας και συντήρησης έχουν ιδιωτικοποιηθεί , κάτω από την απαγόρευση των προσλήψεων. Κάτω από αυτές τις πολιτικές απαξιώνεται η δουλειά μας και ανοίγει ο δρόμος για την πλήρη ιδιωτικοποίηση .

Γνωρίζουμε δε πολύ καλά και δεν τρέφουμε αυταπάτες. η διαχείριση του νερού προς όφελος των εργαζομένων και του λαού, προϋποθέτει ένα ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης, με κοινωνικοποιημένα τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, με κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας και εργατικό έλεγχο. Αυτός είναι ο νέος, ο λαϊκός μονόδρομος που πρέπει να ανοίξουμε με τους αγώνες μας .

Στο πλαίσιο αυτής της οικονομίας κι ανάπτυξης η γη, οι υδάτινοι πόροι τα δάση, τα εργοστάσια επεξεργασίας νερού, τα δίκτυα ύδρευσης, άρδευσης, η υποδομή αποχέτευσης και επεξεργασίας λυμάτων, οι υδροηλεκτρικοί σταθμοί θα αποτελούν κοινωνική κρατική ιδιοκτησία, κι ο επιστημονικός σχεδιασμός θα μπορεί να προβλέπει και να ικανοποιεί το σύνολο των λαϊκών αναγκών και στο συγκεκριμένο τομέα.

Μέσα σε  αυτό το πλαίσιο, ο  Ενιαίος Κρατικός Φορέας Διαχείρισης του νερού, θα κατοχυρώνει το νερό ως κοινωνικό αγαθό και θα μπορεί να υλοποιεί ολοκληρωμένη πολιτική διαχείρισης του με γνώμονα τη λαϊκή ευημερία, αξιοποιώντας  τα αποτελέσματα της επιστημονικής έρευνας και των τεχνολογιών .

Θα μπορεί να  ελέγχει και να μεριμνά για την προστασία των ποταμών, λιμνών και θαλασσών από τη βιομηχανική ρύπανση, για τον περιβαλλοντικό σχεδιασμό αντιπλημμυρικών έργων, για τη συντήρηση των δικτύων όμβριων υδάτων στις πόλεις.

Θα μπορεί να εξασφαλίζει την ολοκληρωμένη διαχείριση, προστασία και οικολογική ανόρθωση των δασικών οικοσυστημάτων ,  την ανάδειξη του υδρονομικού τους ρόλου.

Προς αυτή τη μόνη ελπιδοφόρα διέξοδο και  προοπτική είναι ανάγκη να συνδράμουν , οι σημερινοί αγώνες ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των υπηρεσιών ύδρευσης – αποχέτευσης.

Καλούμαστε σήμερα αξιοποιώντας την πείρα

Να διαμορφώσουμε πλαίσιο αγώνα τέτοιο που να συσπειρώνει την πλειοψηφία του λαού στην μάχη για την υπεράσπισή του νερού ως κοινωνικό αγαθό, που ενισχύει τις προϋποθέσεις δημιουργίας συμμαχιών με τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα που πλήττονται από την σημερινή του  διαχείριση.

       Καλούμαστε

Να δυναμώσουμε τους αγώνες μας για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών μας.