Η εργοδοσία, οι πολιτικοί και συνδικαλιστικοί τους υπηρέτες έδωσαν και δίνουν μεγάλο βάρος στην ιδεολογική επίθεση με στόχο τη συνείδηση των εργαζομένων, για να τους κρατά εγκλωβισμένους, η κυρίαρχη άλλωστε προπαγάνδα τους, να περνάνε τα αντεργατικά μέτρα, τα μνημόνια διαρκείας.

Η προσπάθεια τους για χειραγώγηση ή για αδρανοποίηση πατάει σε αυτό που συναντάμε στους χώρους δουλειάς, δηλαδή οι εργαζόμενοι να εκφράζουν αγανάκτηση, δυσαρέσκεια, σιχτίρισμα και για την τωρινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όπως και για τις προηγούμενες με μειωμένη όμως συμμετοχή στις κινητοποιήσεις και χαμηλό βαθμό οργάνωσης στους χώρους δουλειάς.

Πάνω σε αυτή την κατάσταση πατάνε και προσπαθούν να εξασφαλίσουν τη συναίνεση των εργαζομένων στη σφαγή τους. Στοχεύουν σε αυτό που δεν έχουν καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια, να νομιμοποιήσουν στη συνείδηση τους οι εργαζόμενοι τα αντεργατικά μέτρα, με την ακούραστη, ανυποχώρητη δράση του ταξικού εργατικού κινήματος.

Αυτό είναι ένα το κρατούμενο, ένα σημαντικό αποτέλεσμα που μπορεί να μην το μετράμε με καθημερινούς δείκτες αλλά από την άλλη δείχνει και το μέγεθος της δουλειάς που έχουμε μπροστά μας βγαίνοντας πιο δυνατοί, ενισχυμένοι, από την Πανελλαδική μας Συνδιάσκεψη.

Αυτό που χαρακτηριστικά αναφέρθηκε εισηγητικά, ότι έχουν έρθει τα πάνω κάτω στη ζωή της εργατικής λαϊκής οικογένειας πρέπει να το πάρουμε σοβαρά υπόψη για τον τρόπο δουλειάς μας που πρέπει να πατάει στην πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί, στις ανάγκες της πάλης, της ανασύνταξης.

Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους εργάτες, που πάντα είναι παρόν στον εκμεταλλευτικό τρόπο παραγωγής, δυνάμωσε σε συνθήκες κρίσης, μεγάλης ανεργίας, κατάργησης των Συλλογικών Συμβάσεων και της συλλογικής διαπραγμάτευσης, της επιβολής ευέλικτων μορφών απασχόλησης, της τεράστιας πίεσης «βάλε πλάτη να μην κλείσουμε» και της εργοδοτικής τρομοκρατίας.

Οδήγησε εργαζόμενους στο με οποιοδήποτε τρόπο να επιβιώσω, να μην απολυθώ από τους πρώτους, στο η σύμβαση είναι ατομική υπόθεση άρα τι μου χρειάζεται το συνδικάτο, για λίγους μήνες θα είμαι στη δουλειά κτλ.

Η υιοθέτηση ταξικής γραμμής από τους εργαζόμενους συναντούσε αντικειμενικές δυσκολίες, σοβαρά εμπόδια.

Όμως πάντα η ταξική πάλη διεξάγονταν κάτω από μύριες όσες δυσκολίες αλλά και μεγάλες δυνατότητες που έχουν επιβεβαιωθεί ακόμα και από την ίδια τη γέννηση του συνδικαλισμού ως ιστορική ανάγκη να ξεπεράσουν οι εργάτες τον μεταξύ τους ανταγωνισμό και να αντιμετωπίσουν από κοινού την εργοδοτική επίθεση.

Αυτές τις δυνατότητες έχουμε εμείς καθήκον να αξιοποιήσουμε, να αντιπαλέψουμε τις δυσκολίες, να εμπνεύσουμε, να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις για ανασύνταξη του εργατικού κινήματος στον κλάδο, συμβάλλοντας στην αλλαγή της κατάστασης συνολικά.

Σ’ αυτές τις συνθήκες για τους όρους δουλειάς και ζωής της εργατικής τάξης προβάλει και ξεπηδά η ταξική πάλη, μπορεί να διαμορφωθεί και να ατσαλώσει ταξική συνείδηση με την παρέμβαση των ταξικών συνδικάτων.

Σε αυτές τις συνθήκες γίνεται πιο επιτακτική η ανάγκη της οργάνωσης, της ενότητα της εργατικής τάξης, του σχεδίου για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής και των εκμεταλλευτικών σχέσεων, όπως μπαίνει και εισηγητικά.

Απ’ εδώ και από την ιστορία των αγώνων της τάξης μας αντλούμε και εμείς δύναμη, την αισιοδοξία μας.

Δεν είναι για παράδειγμα στα αποτελέσματα του ταξικού κινήματος, του ΠΑΜΕ, ότι σε ένα αποδεκατισμένο κλάδο πριν την εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης, όπως της κλωστοϋφαντουργίας, του ιματισμού και του δέρματος, τώρα βέβαια και άλλοι κλάδοι βρίσκονται σε τέτοια ή παρόμοια θέση, αλλά και κατά τη διάρκειας της ολομέτωπης επίθεσης του κεφαλαίου να υπάρχουν όρθιες δυνάμεις που να δίνουν τη μάχη στους χώρους δουλειάς; Και υπάρχουν όρθιες, στάθηκαν όρθιες δυνάμεις γιατί ακριβώς πάλευαν με αυτή τη γραμμή, τον προσανατολισμό, το πλαίσιο πάλης του ταξικού εργατικού κινήματος.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι χωρίς τις ταξικές δυνάμεις στον κλάδο δε θα κουνιόταν φύλλο, η συνείδηση των εργαζομένων θα είχε χειραγωγηθεί σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από την επιρροή και τις θέσεις της εργοδοσίας. Η εργοδοσία θα οργάνωνε και θα καθοδηγούσε κινητοποιήσεις για τα δικά της συμφέροντα με τις πλάτες του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού όπως είχε κάνει στην ΕΝΚΛΩ αν δεν είχαν αποκαλυφθεί τα καταστροφικά για τους εργαζόμενους αποτελέσματα.

Αυτή η διαπάλη ήταν καθοριστική, δεν κατάφεραν να απομονώσουν το ταξικό κίνημα στον κλάδο αλλά το αντίθετο η εργοδοσία σε άλλους χώρους όπως η ΕΛ.ΥΦ., Fintexport, Elite, Φειδά, Βαρβαρέσο δεν κατάφερε να βάλει κάτω από τη σημαία της τους εργάτες, να διεκδικούν την ενίσχυση των εκμεταλλευτών τους.

Τώρα πάλι με το νέο παραμύθι (για τα ελληνικά δεδομένα νέο) της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας έχουν ως στόχο, εκτός των άλλων, να πετύχουν καίριο χτύπημα και στη συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων αφού θα είναι πλέον μέτοχοι στην εκμετάλλευση τους.

Ο ρόλος του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, έχοντας την πλειοψηφία σε εργοστασιακά σωματεία, ήταν να εγκλωβίσει τους εργαζόμενους στο καβούκι του κάθε χώρου, απομονώνοντας τους ουσιαστικά από τα κύρια μέτωπα πάλης. Να μην συγκεντρώνονται οι δυνάμεις σε επίπεδο κλάδου, από μεγάλους χώρους δουλειάς που παίζουν σημαντικό ρόλο στο συσχετισμό δύναμης, σε σύγκρουση με την εργοδοσία, τις κυβερνήσεις, την ΕΕ.

Με σωστό προσανατολισμό δώσαμε μάχες, μικρότερες ή μεγαλύτερες, με σημαία τα συμφέροντα των εργαζομένων. Σε καμία περίπτωση δε λέμε ότι τα κάναμε όλα καλά και όσον αφορά την οργάνωση των ανέργων και των μεταναστών εργατών του κλάδου.

Πέρα από όσα μπήκαν εισηγητικά, για τις πρωτοβουλίες, τις μορφές συμμετοχής των ανέργων, που είναι απαραίτητα, και το διεκδικητικό πλαίσιο, απαιτείται από τα σωματεία, με βάση αυτό το τεράστιο ποσοστό που δίνουν τα στοιχεία τους, ότι το 60% των μισθωτών απολύθηκε τουλάχιστον μια φορά το 2015, μεγαλύτερο βάρος και στους χώρους δουλειάς για το ζήτημα της ανεργίας εκεί που γίνεται περισσότερο αντιληπτό ποιος και γιατί τον πετάει στο δρόμο, για τη διαμόρφωση ταξικής στάσης σήμερα αλλά και τη δημιουργία προϋποθέσεων για δρόμο ανάπτυξης, για την εξάλειψη της ανεργίας.

Και για το ζήτημα των μεταναστών, πέρα από το ότι αποτελεί ένα μεγάλο τμήμα της εργατικής τάξης. Είναι και ένα ζήτημα που πιθανόν θα οξυνθεί το επόμενο διάστημα.

Με τη συμφωνία κυβέρνησης, ΕΕ – Τουρκίας, χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες παραμένουν εγκλωβισμένοι, πολλοί από αυτούς θα ενταχθούν στην παραγωγική διαδικασία. Τα συνδικάτα με σχέδιο και ειδική δουλειά πρέπει να τους εντάξουν στις γραμμές τους.

Κυρίως δεν τα κάναμε καλά όσον αφορά τη λειτουργία των περισσότερων από τα πρωτοβάθμια σωματεία. Πριν την κάθε αναμέτρηση να παίρνουμε υπόψη μας την πείρα από την προηγούμενη, να κρατάμε τα θετικά, να αντιμετωπίζουμε δυσκολίες και μετά από αυτή να συζητάμε συλλογικά, να καταλήγουμε σε συμπεράσματα.

Ο κίνδυνος να θεωρούμε ζητήματα ως απλά και δεδομένα, να υποτιμούμε το Α και το Β για ένα σωματείο που όμως είναι κρίσιμα για τα παραπέρα βήματα.

Η αντίληψη μεροδούλι μεροφάι που είναι εχθρός της ουσιαστικής λειτουργίας και δράσης των σωματείων, σε αυτές τις συνθήκες που τα αποτελέσματα δεν είναι εύκολα, οδηγεί δυνάμεις στην απογοήτευση γιατί δύσκολα υπάρχει το μεροφάι, στην επικίνδυνη και λανθασμένη αντίληψη ότι «ο κόσμος δεν καταλαβαίνει».

Η υλοποίηση ενός σχεδιασμού μεγαλύτερης διάρκειας είναι κρίσιμο ζήτημα. Ο συνδυασμός της άμυνας με την επίθεση στον αγώνα μας έχει μεγαλύτερες απαιτήσεις από τον καθένα μας.

Έχουμε μαλί να ξάνουμε (όχι για τους βιομήχανους κλωστοϋφαντουργούς) αλλά για τη δική μας υπόθεση, σε αυτό πρέπει να γίνουμε καλύτεροι μαστόροι, στην οργάνωση στους χώρους δουλειάς, στη συσπείρωση και άλλων δυνάμενων, τη μαζικοποίηση των σωματείων για τη διεκδίκηση, την αντεπίθεση.

Χωρίς να υποτιμάμαι τον αντίπαλο, αυτό που φάνηκε και από συζητήσεις μπροστά στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, δεν υπήρχε υπολογίσιμο κομμάτι εργαζομένων που να εκφράζει, να πιστεύει στα σοβαρά ότι με την υποταγή και τους κοινωνικούς διαλόγους μπορεί να ανακτήσει απώλειες κ.τ.λ. .Είναι αποτέλεσμα της δουλειάς μας που μπορεί να αποτελέσει παρακαταθήκη για τη συνέχεια, να γίνει καθοριστικό βήμα, της οργάνωσης δηλαδή που κρίνουμε ότι είναι το σοβαρότερο πρόβλημα.

Η επίθεση βέβαια θα ενταθεί στο όνομα της ανεργίας, της ανταγωνιστικότητας, του «τώρα έρχεται η ανάκαμψη», θα μεγαλώσει η πίτα κ.ο.κ. . Εμάς θα κάψουνε για να μεγαλώσει η πίτα για αυτούς που έχουν στα χέρια τους, που κάνουν κουμάντο στα μέσα παραγωγής.

Η πάλη για την αύξηση του μισθού, ανάκτηση απωλειών, σημαίνει μείωση του κλεμμένου πλούτου που καρπώνονται, μείωση της υπεραξίας, του ποσοστού κέρδους των καπιταλιστών.

Υπάρχουν σήμερα δυνατότητες, προϋποθέσεις που έχουμε και από τη δουλειά των προηγούμενων χρόνων (όπως π.χ. για κυβερνητική εναλλαγή) για να σκεφτούν με βάση την πείρα τους, να διαφοροποιηθούν εργαζόμενοι, να αποσπαστούν από τα νύχια της εργοδοσίας, ΕΕ και κυβερνήσεων.

Χαιρετίζουμε την 4^η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ εκ μέρους της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Λογιστών. Είναι τιμή για εμάς η παρουσία μας εδώ και ταυτόχρονα μας γεμίζει ευθύνες για το επόμενο χρονικό διάστημα.

Η ΠΟΛ ιδρύθηκε το 1956. Είναι αναπόσπαστο στοιχείο του ταξικού κινήματος διαχρονικά και από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΑΜΕ. Πρόκειται για ομοσπονδία που συνενώνει τα σωματεία των μισθωτών λογιστών της χώρας. Από το 2008 αναπροσαρμόσαμε τον προσανατολισμό μας με βάση τις νέες συνθήκες. Νέες συνθήκες που προσδιορίζονται από τη σταδιακή δημιουργία ενός νέου κλάδου της οικονομίας, οριζόντιου κλάδου, αυτού των τεχνικοοικονομικών υπηρεσιών. Πρόκειται για κλάδο, που καθ’ όλη την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης έχει αυξανόμενους τζίρους και κέρδη.Αυτές οι υπηρεσίες έχουν συγκεντρωθεί σε μεγάλα μονοπώλια εξαιτίας της επέκτασης σε παγκόσμια κλίμακα του κύκλου εργασιών του εμπορίου και των επενδύσεων καθώς και του ανταγωνισμού, που σήμερα αναπτύσσεται μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου στην χώρα μας αλλά και παγκοσμίως. Όσο περνούν τα χρόνια βαθαίνει η εμπλοκή τους στον κρατικό μηχανισμό, διευρύνεται ο ρόλος τους στην οικονομία, παίζοντας βασικό ρόλο στις ιδιωτικοποιήσεις, στη διαχείριση των κόκκινων δανείων κτλ.

Στις ελεγκτικές-λογιστικές-συμβουλευτικές εταιρίες συγκεντρώνονται χιλιάδες εργαζόμενοι με διάφορες ειδικότητες, όπως λογιστής, ελεγκτής, πληροφορικάριος, μηχανογράφος, δικηγόρος, διοικητικός υπάλληλος κ.α. Αυτές οι εταιρείες συγκεντρώνονται στην Αττική και στη Θεσσαλονίκη. Σε αυτή την κατεύθυνση, σημαντικός σταθμός στην ιστορία της ΠΟΛ, είναι το 2013 η ενοποίηση των δυο σωματείων Αθήνας και Πειραιά σε συνδυασμό με την επέκταση του καταστατικού ως προς το δικαίωμα εγγραφής. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε πλέον το όχημα που θα εξασφαλίζει την συγκέντρωση δυνάμεων και την ενιαία δράση σε ταξική κατεύθυνση όλων των εργαζομένων στις μεγάλες εταιρείες του κλάδου σε επίπεδο Αττικής. Σε αυτό τον μεγάλο σταθμό χαρακτηριστική ήταν η στάση των άλλων δυνάμεων. Οι μεν δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ μας κατηγόρησαν ότι «θέλουμε να φτιάξουμε μια δεξαμενή για να υπογράψουμε ΣΣΕ» και αποχώρησαν από το σωματείο. Οι λεγόμενες “Παρεμβάσεις” (ΚΚΕ-μλ, μλ-ΚΚΕ, κα) απαίτησαν να παραμείνει το σωματείο ως έχει, δηλαδή μόνο λογιστών, για να έχει την απαραίτητη δυναμική να διεκδικεί καλύτερες προθεσμίες για τους λογιστές. Φυσικά, αμφότερες καταψήφισαν την καταστατική αλλαγή.

Βήμα στη δράση μας είναι ότι έχουμε καταφέρει το τελευταίο χρονικό διάστημα να υπάρχει συντονισμένη δράση των σωματείων Αττικής και Θεσσαλονίκης στους μεγάλους χώρους δουλειάς, όπως είναι η PWC, Deloitte, ΣΟΛ.Ταυτόχρονα, διατηρούνται τα υπόλοιπα σωματεία ως σωματεία μισθωτών λογιστών.

Στους χώρους που παρεμβαίνουμε συναντάμε όλη την γκάμα των εργασιακών σχέσεων. Στις μεγάλες εταιρείες έχουν γίνει κανόνας οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου (2μηνα,3μηνα,6μηνα,) 600-700€ μικτά μισθός, πολύ μικρότερος δηλαδή σε σχέση με τα 960€, όταν ήταν σε ισχύ η ΣΣΕ της ΠΟΛ. Μεγάλος αριθμός εργαζομένων λαμβάνει αμοιβή σε κουπόνια. Επιπλέον, αξιοποιούνται και διάφορα προγράμματα μαθητείας, πρακτική άσκηση, τα voucher.Το κυριότερο είναι ότι αυξάνεται η ένταση της εκμετάλλευσης μέσα από την εντατικοποίηση της δουλειάς, το αυξημένο κατά πολύ ωράριο, δουλειά χωρίς αργίες και σαββατοκύριακα. Στην κατεύθυνση αυτή αξιοποιείται και η αξιολόγηση των εργαζομένων ως εργαλείο εκφοβισμού και ενσωμάτωσης, αφού τυχόν κακή αξιολόγηση ταυτίζεται σε πολλές εταιρείες με απόλυση και μέσω αυτού του μηχανισμού οι εργαζόμενοι προσαρμόζουν τον καθημερινό εργασιακό τους βίο με τις απαιτήσεις της εταιρείας, Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και οι συνάδελφοι που εργάζονται σε μικρά λογιστικά γραφεία, τα οποία ασφυκτιούν κάτω από το βάρος της φοροαφαίμαξης, της μη ικανότητας είσπραξης, των ασφυκτικών προθεσμιών σε συνδυασμό με τη συνυπευθυνότητα. Και σε αυτούς τους χώρους ισχύει η εντατικοποίηση, οι πολλές ώρες δουλειάς και επιπλέον απλήρωτη δουλειά με ευέλικτες σχέσεις εργασίας που πολλές φορές είναι στα χαρτιά πχ δηλωμένος για 4ωρο και δουλειά 8ωρου και μισθό 4ωρου, μαύρα κλπ.

Σε αυτά τα προβλήματα θα πρέπει να προσθέσουμε και αυτά που προκύπτουν μέσα από το σμπαριάλασμα των όποιων επαγγελματικών δικαιωμάτων έχουν απομείνει. Δεν φτάνουν οι ατελείωτες ώρες δουλειάς, υπάρχει και η απαίτηση από τους εργοδότες για συνεχή επανακατάρτιση και επαναπιστοποίηση δεξιοτήτων, με το αζημίωτο βέβαια για τους εργαζόμενους. Αυτό βέβαια είναι ζήτημα που επιδεινώνει την κατάσταση και των αυτοαπασχολούμενων, αφού συνδυάζεται με την φοροαφαίμαξη, τις ασφυκτικές προθεσμίες, και την συνυπευθυνότητα.

Στην ομοσπονδία και στα περισσότερα σωματεία πλειοψηφία είναι οι ταξικές δυνάμεις, όμως δεν σημαίνει ότι είναι πλειοψηφία και στη μεγάλη μάζα των εργαζομένων. Πχ. στην Αττική οι εργαζόμενοι του κλάδου υπερβαίνουν τους 40.000, μέλη στο σωματείο όμως είναι περίπου οι 4.000, οι ψηφίσαντες δεν ξεπερνούν τους 1000. Δηλαδή η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων είναι ανοργάνωτη και ταυτίζεται με τα συμφέροντα και τα προτάγματα της μεγαλοεργοδοσίας, την προώθηση της ανταγωνιστικότητας, των ιδιωτικοποιήσεων, της επιχειρηματικότητας. Η μεγαλοεργοδοσία αξιοποιεί σε αυτή την κατεύθυνση πολυποίκιλους και προηγμένους μηχανισμούς, όπως πολιτιστικές, αθλητικές δραστηριότητες, μέχρι και ψυχολογική υποστήριξη των εργαζομένων, προκειμένου να κρατά αλυσοδεμένους τους εργαζόμενους με κάθε τρόπο. Επίσης, όσο γιγαντώνονται, τόσο πιο άμεσα συνδέονται με το ΟΕΕ, το οποίο, όπως και τα άλλα επιμελητήρια, ως σύμβουλος του αστικού κράτους, ως μηχανισμός εξωραϊσμού και αποδοχής του εκμεταλλευτικού συστήματος, αποτελεί εργαλείο ταξικής συνεργασίας και ενσωμάτωσης, όπου καλούνται να συνυπάρχουν μισθωτοί και μικροί αυτοαπασχολούμενοι με μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων, του κρατικού μηχανισμού και εκπροσώπους του κεφαλαίου.

Όπλο μας απέναντι σε όλη αυτή την κατάσταση, είναι η διεκδίκηση της δουλειάς και της ζωής μας με βάση τις σύγχρονες ανάγκες μας. Βασικά μέτωπα πάλης, τα οποία ποτέ δεν φεύγουν από την καθημερινή δράση μας είναι:

• Αυτά του ωραρίου με διεκδίκηση καταρχήν 8ωρου και της εντατικοποίησης, μάχη ενάντια στις απολύσεις, τα δικαιώματα που έχουν σχέση με τη μητρότητα, επαγγελματική εξέλιξη αναπόσπαστα δεμένα με την πάλη για ΣΣΕ. Κάτι το οποίο βεβαίως είναι δύσκολο, γιατί απευθυνόμαστε σε εργαζόμενους νέους σε ηλικία που δεν γνωρίζουν καν τι σημαίνει ΣΣΕ, δεν έχουν την εμπειρία αγώνων, και μάλιστα αγώνων με άμεσα αποτελέσματα. Ως αποτέλεσμα, το ζήτημα της αναποτελεσματικότητας το βρίσκουμε συνέχεια μπροστά μας. Σε αυτή τη βάση συνδέουμε την πάλη μας και με τις γενικότερες διεκδικήσεις του ταξικού κινήματος για κοινωνική ασφάλιση, υγεία, παιδεία για όλο το λαό, αναδεικνύοντας πχ. ότι όσο δεν τα έχουμε όλα αυτά, η γυναίκα θα γεννάει και θα απολύεται, επειδή δεν δουλεύει νύχτα – μέρα, αν φτάσει να γεννήσει βέβαια. Είμαστε όμως αισιόδοξοι, γιατί πλέον η πλειοψηφία των εργαζομένων που συσπειρώνεται στα σωματεία και κυρίως το πιο πρωτοπόρο κομμάτι αυτών είναι νέοι σε ηλικία και γυναίκες..

• Η συμπόρευση μαζί με όλα αυτά τα στρώματα που πλήττονται από τις μεγάλες επιχειρήσεις του κλάδου και την πολιτική που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους, δηλαδή τους αυτοαπασχολούμενους και τους σπουδαστές των οικονομικών σχολών, τους φτωχομεσαίους αγρότες. Είναι διαδικασία δύσκολη, σύνθετη, με απαιτήσεις. Έχουμε κάνει βήματα ουσιαστικά, όμως υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα. Σε αυτή τη βάση, πέρα από τη συμβολή μας στις κεντρικές κινητοποιήσεις της συμμαχίας, καθοριστικής σημασίας ήταν η παρέμβασή μας ως συμμαχία με κοινό πλαίσιο πάλης, κοινές πρωτοβουλίες, κοινές κινητοποιήσεις την περίοδο προώθησης των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στην παιδεία και στα επαγγελματικά δικαιώματα από το 2003 και μετά, με τους αυτοαπασχολούμενους του κλάδου και τους σπουδαστές, την περίοδο της φορολογικής μεταρρύθμισης το 2014 με τους αυτοαπασχολούμενους στην Αττική, με αγρότες σε Τρίκαλα και Κέρκυρα την περίοδο που ετοιμαζόταν το αντιασφαλιστικό έκτρωμα αρχές του 2016 μα αυτοαπασχολούμενους και σπουδαστές στην Αττική. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς ομοσπονδίες – φοιτητικοί σύλλογοι, συντάχτηκαν κάτω από τη σκέπη του ΟΕΕ και του συντονιστικού των επιμελητηρίων, αλλά και δήθεν ανένταχτες ανεξάρτητες δυνάμεις από το 2014 και μετά, πίσω από τις απαιτήσεις των μεγαλοεργοδοτών. Όμως, πρέπει αυτή η συμπόρευση να πάρει μόνιμα χαρακτηριστικά, να ριζώσει καλά στο μερίδιο που μας αναλογεί.

Η εμπειρία του τελευταίου χρονικού διαστήματος, οι μεγάλες μάχες για το ασφαλιστικό, η πάλη με βάση το κάλεσμα για την αποκατάσταση των απωλειών και για ΣΣΕ, η μάχη για την προετοιμασία της συνδιάσκεψης του ΠΑΜΕ, σε συνδυασμό με τις μάχες ενάντια στις απολύσεις και για το ωράριο στους μεγάλους χώρους δουλειάς, δείχνει το ανεβασμένο κύρος του ΠΑΜΕ, του ταξικού κινήματος συνολικά, αλλά και όπως αυτό εκφράζεται μέσα από τα σωματεία και την ομοσπονδία του κλάδου. Βγαίνουμε πιο δυναμωμένοι με νέες εγγραφές στα σωματεία, και κυρίως στην Αττική από μεγάλους χώρους δουλειάς, αλλά και με βελτιωμένη λειτουργία των σωματείων της περιφέρειας, με διαβαθμίσεις βεβαίως. Γεμίζουμε με αισιοδοξία για τις μεγάλες μάχες που έχουμε μπροστά μας, που βεβαίως είναι μέσα σε αυτές και η απεργία της 8 Δεκέμβρη, οι αρχαιρεσίες του σωματείου της Αττικής, οι εκλογές του ΟΕΕ. Βγαίνουμε πιο έμπειροι στη μάχη της ενίσχυσης της ταξικής γραμμής στον κλάδο. Δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις στην κατεύθυνση της ανασύνταξης, με την προσπάθεια μαζικοποίησης των ήδη υπαρχόντων σωματείων, αλλά και με νέα σωματεία, όπου βεβαίως υπάρχει η δυνατότητα.

1. Θεωρώ πως πράγματι η δράση του ΠΑΜΕ σ’ αυτή τη 17χρονη πορεία, των συνδικαλιστικών οργανώσεων που το συγκροτούν και συσπειρώνονται σ’ αυτό, αποτυπώνει απόλυτα την εκτίμηση, πως, χωρίς το ΠΑΜΕ το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στη χώρα μας θα ήταν σε πολύ κακή κατάσταση. Και δεν είναι θέμα οργάνωσης κινητοποιήσεων. Με μια έννοια τέτοιες θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν και οι φιλοεργοδοτικές και φιλοκυβερνητικές δυνάμεις, κάτω από κάποιες προϋποθέσεις. Ας πούμε η πίεση που τους ασκεί η ραγδαία χειροτέρευση της ζωής των εργαζομένων, αλλά φυσικά και η δράση των ταξικών δυνάμεων.

Κύρια είναι ο ταξικός προσανατολισμός, οι θέσεις, οι προτάσεις, τα αιτήματα του ΠΑΜΕ και των ταξικών συνδικάτων, που κάνουν τη διαφορά. Από κει πηγάζει και το γεγονός ότι οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ αποφασίζουμε, οργανώνουμε και πραγματοποιούμε δραστηριότητες, κινητοποιήσεις αντίστασης και διεκδίκησης από τους εργαζόμενους. Χωρίς τον ταξικό αυτό προσανατολισμό στην καλύτερη περίπτωση και η δική μας δραστηριότητα δεν θα ξέφευγε από την ρεφορμιστική δράση που ανέπτυξαν οι αντίπαλες δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα στις δεκαετίες του ‘ 80 και ’90.

Ακόμα να πούμε πως και η προσφορά του ΠΑΜΕ στο διεθνές εργατικό κίνημα δεν θα είχε αυτό το δυναμισμό, δεν θα μπορούσε να δώσει την ώθηση που σ’ ένα σημαντικό βαθμό μέχρι σήμερα έχει καταφέρει. Αυτό είναι κυρίως το στοιχείο που προκαλεί την σφοδρή συκοφαντική, προβοκατόρικη πολλές φορές επίθεση που δεχόμαστε και από τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές δυνάμεις και από την εργοδοσία και τις κυβερνήσεις της. Αυτός είναι ο λόγος που προετοιμάζεται η νέα επίθεση στα εργατικά συνδικαλιστικά δικαιώματα, με στόχο τον περιορισμό όχι γενικά κι αόριστα της δράσης του κινήματος, αλλά και του ταξικού εργατικό πόλου μέσα σ’ αυτό.

Σοβαρό καθήκον λοιπόν είναι όχι μόνο να περιφρουρούμε τα ταξικά χαρακτηριστικά μας, αλλά να τα ενισχύουμε, να τα αναδείχνουμε, να τα προβάλουμε μέσα στην εργατική τάξη, να προσπαθούμε αυτά να περάσουν στη συνείδηση όλο και περισσότερων εργαζόμενων. Είναι βασικό, κρίσιμο θέμα για την ανατροπή των συσχετισμών και την ταξική ανασύνταξη του εργατικού κινήματος.

Να γίνει ακόμα πιο καθαρό πως το κίνημά μας δεν αντιστέκεται απλά στην εφαρμοζόμενη πολιτική, δεν διεκδικεί μόνο κάποια αιτήματα, αλλά στοχεύει σαν ταξική επιλογή, στην ανατροπή αυτής της πολιτικής και την εφαρμογή εκείνης που θα δίνει λύσεις στα προβλήματα υπέρ των εργαζομένων και του λαού, απαλλάσσοντας την λαϊκή οικογένεια από τους εκμεταλλευτές της.

2. Είναι ανάγκη να απαντήσουμε στην επίθεση υποβάθμισης και συκοφάντησης των αγώνων μας. Αυτή η επίθεση έχει δυο βασικά σκέλη. Το πρώτο είναι αυτό της αναποτελεσματικότητας των αγώνων και το δεύτερο της υποτίμησης, που εκφράζεται με τη φράση “ το ΠΑΜΕ κάνει πορείες στη Σταδίου με φραπέδες”.

Δεν έχει νόημα βέβαια να αναφερθούμε στους βαλτούς προπαγανδιστές που ρίχνουν στους εργαζόμενους αυτά τα “επιχειρήματα”. Αξία έχει να απαντήσουμε σε εργαζόμενους που τα δέχονται και σε μεγάλο βαθμό τα υιοθετούν λίγο – πολύ, ακόμα και συνάδελφοι που μας ακολουθούν. Να εξηγήσουμε τι σημαίνει “αποτελεσματικότητα των αγώνων” στη σημερινή κατάσταση, ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να αρχίσει αυτή “να παίρνει σάρκα και οστά”. Να δώσουμε να γίνει κατανοητό τι εννοούμε με την αναφορά μας για την άσχημη κατάσταση που βρίσκεται το εργατικό κίνημα από άποψη συσχετισμών, οργάνωσης και δραστηριοποίησης. Την ανάγκη να βοηθήσουν όλοι, να πάρουν μέρος στην προσπάθεια ανασύνταξης.

Αλλά επίσης να κάνουμε γνωστό τι σημαίνει μια πορεία από την Ομόνοια στο Σύνταγμα. Να γίνει κατανοητό πως αυτές οι κεντρικές εκδηλώσεις αποτελούν επί μέρους κορυφώσεις της δράσης μας, που απαντούν βέβαια στην ανάγκη της συγκυρίας (ψήφιση αντεργατικών μέτρων στη Βουλή κλπ), αλλά κυρίως είναι συνέχεια μιας σειράς δράσεων που αναπτύσσονται από τα ταξικά συνδικάτα στους χώρους δουλειάς στις γειτονιές, από τους συνταξιούχους στο ενδιάμεσο διάστημα. Πως για να έχει επιτυχία μια αγωνιστική εκδήλωση, ειδικά απεργιακή, από τη μεριά των δυνάμεων μας γίνονται μεγάλες προσπάθειες, κινητοποιούνται δυνάμεις στους χώρους δουλειάς και έξω απ΄’ αυτούς, για ενημέρωση και συζήτηση με τους εργαζόμενους.

Πως ανάμεσα σε δυο κεντρικές εκδηλώσεις, δίνονται μάχες και συγκρούσεις με την εργοδοσία και τους μηχανισμούς της σε δεκάδες χώρους δουλειάς, σε επιχειρήσεις, εργοστάσια, για απόκρουση απολύσεων, απαίτηση, πληρωμής δεδουλευμένων, απόκρουση μείωσης μισθών, για την μονιμοποίηση εργαζομένων με ελαστικές σχέσεις εργασίας ή μέσω δουλεμπορικών γραφείων, για καταβολή επιδομάτων ανεργίας και βοήθειας σε απολυμένους κ.α. Πως η δράση του ταξικού εργατικού κινήματος ούτε αρχίζει, ούτε εξαντλείται στις γενικές απεργίες, συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια. Πως είναι ένας καθημερινός αγώνας, που δεν φαίνεται, δεν προβάλλεται από κανένα αστικό ΜΜΕ. Ακόμα κι η περιστασιακή προβολή μιας αγωνιστικής κινητοποίησης πχ των συνταξιούχων είναι η εξαίρεση του κανόνα της αποσιώπησης της δράσης μας.

Αυτό είναι ένα καθήκον που χρειάζεται υπομονή και επιμονή, σχέδιο, μέτρα οργάνωσης της δράσης των δυνάμεων μας. Να βελτιώσουμε προπαγάνδα και την επιχειρηματολογία μας, με αξιοποίηση των μέσων του ΠΑΜΕ, τα έντυπα των Συλλόγων, Εργατικών Κέντρων, Ομοσπονδιών, στις συσκέψεις και συζητήσεις με τους εργαζόμενους.

3. Ένα επίσης σοβαρό πρόβλημα είναι αυτό του συντεχνιασμού. Έχει τις ρίζες του στην προσπάθεια της αστικής τάξης να διατηρεί και ενισχύει τις συμμαχίες της με τμήματα της εργατικής τάξης να διασπά την ενότητα των εργαζομένων, να δημιουργεί τους μηχανισμούς ενσωμάτωσης τους, την αποδοχή εκ μέρους τους των εργοδοτικών προτεραιοτήτων. Ασφαλώς στην κατάσταση αυτή μεγάλο ρόλο έπαιξε και η πολιτική των αστικών κυβερνήσεων και κομμάτων, που δημιούργησαν τους κομματικούς στρατούς συνδικαλιστών και εργαζομένων, που τους ακολούθησαν.

Και στο κίνημα των συνταξιούχων το φαινόμενο αυτό συνεχίζει να λειτουργεί αρνητικά φυσικά, σε βάρος της προσπάθειας μας να συσπειρώσουμε στην ταξική γραμμή περισσότερους συνταξιούχους, να ενοποιήσουμε τη δράση, να τραβήξουμε στον αγώνα μεγαλύτερο αριθμό συναδέλφων . Δυστυχώς το πνεύμα του συντεχνιασμού, η λογική του “δικού μας κλαδικού ή επιχειρησιακού μαγαζιού, που δεν έχει καμία σχέση με τους άλλους”, εξακολουθεί να επηρεάζει πολύ κόσμο, ακόμα και δυνάμεις δικές μας. Το φαινόμενο αυτό είναι πιο έντονο στο χώρο των συνταξιούχων από τις πρώην ΔΕΚΟ και Τράπεζες, όπου η προσπάθεια μας να μαζικοποιήσουμε τους ταξικούς συλλόγους συναντά δυσκολίες, δισταγμό, επιφυλακτικότητα. Υπάρχουν βέβαια και οι δυνάμεις των άλλων παρατάξεων του παλιού κυβερνητικού συνδικαλισμού, που παίζουν σοβαρό ρόλο στη συντήρηση αυτής της κατάστασης, με κίνητρα εκτός από τα πολιτικά και ιδιοτελή, με οικονομικό περιεχόμενο και παραγοντίστικο.

Πρέπει να συνεχίσουμε την προσπάθεια, παρά τις δυσκολίες, υπάρχουν προοπτικές, μπορούμε να πετύχουμε καλύτερα αποτελέσματα από όσα, θετικά ασφαλώς έχουν γίνει μέχρι τώρα. Άλλωστε οι εξελίξεις, που οδηγούν με επιλογή στη σημερινή συγκυρία των καπιταλιστών για ενοποίηση των ασφαλιστικών οργανισμών στην υγεία – περίθαλψη και στο συνταξιοδοτικό ενισχύει την προσπάθεια μας αυτή. Η Εκτελεστική Γραμματεία και οι τοπικές γραμματείες του ΠΑΜΕ μπορούν να βοηθήσουν σ’ αυτό.

4. Στις προτεραιότητες της δράσης μας στο αμέσως επόμενο διάστημα, εκτός από τα σοβαρά προβλήματα πρώτης γραμμής που ιεραρχεί η εισήγηση της Εκτελεστικής Γραμματείας, πρέπει να δούμε πιο άμεσα και εξειδικευμένα την παρέμβασή μας (τρόπους και μορφές) για το ζήτημα των “κόκκινων στεγαστικών δανείων”, που αντιμετωπίζουν χιλιάδες εργαζόμενοι και οικογένειες. Το πρόβλημα θα οξυνθεί αφού εκτός από το κράτος και τους μηχανισμούς του (εφορίες, δήμοι, ταμεία, κλπ) που έχουν ήδη απλώσει τα δίχτυα τους, η επιδρομή των γνωστών κορακιών είναι προ των πυλών, αφού ένα από τα βασικά ζητήματα, στο οποίο είναι πιεστικοί οι διαπραγματευτές εκ μέρους των δανειστών της χώρας μας, είναι η οριστική ρύθμιση για την παράδοση των δανείων σ’ αυτά τα επενδυτικά κεφάλαια, ειδικά από τις τράπεζες.

Οι ρεφορμιστικές δυνάμεις του οπορτουνισμού εκμεταλλεύονται το πρόβλημα και αναπτύσσουν δράση, εμποδίζοντας ακόμη και τη διενέργεια πλειστηριασμών. Είναι γνωστή η τακτική τους να απομονώνουν ένα θέμα, στο οποίο ρίχνουν βάρος και δημιουργούν εντυπώσεις, ενώ υπονομεύουν τη δράση του εργατικού κινήματος για το σύνολο των προβλημάτων. Όμως δεν μπορούμε να αφήσουμε το θέμα, όχι επειδή κινούνται οι άλλοι, αλλά επειδή είναι ιδικό μας καθήκον να το αντιμετωπίσουμε. Χρειάζεται λοιπόν να δούμε πως θα οργανώσουμε και τις δικές μας παρεμβάσεις για την προστασία ειδικά της πρώτης κατοικίας.

Κλείνοντας νομίζω πως παρά τις δυσκολίες και τα κενά που έχουμε στη δουλειά μας, εντοπίζονται άλλωστε από την εισήγηση, μπορούμε να ανεβάσουμε το επίπεδο του εργατικού και λαϊκού κινήματος πιο ψηλά. Η ανάπτυξη αγώνων για τα άμεσα προβλήματα της εργατικής τάξης και του λαού δεν είναι ένα “παράλληλο πρόγραμμα” προς αυτό της ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού 0 συνδικαλιστικού κινήματος.

Ταυτίζονται, το ένα είναι απαραίτητη προϋπόθεση και αναγκαίος όρος για την επιτυχία του άλλου και των δυο μαζί.

4. Κυβερνητική και αστική προπαγάνδα: να πείσει εργαζόμενους να περιμένουν από τη ρύθμιση του χρέους τις επενδύσεις, την ανάπτυξη – άνοδο του ΑΕΠ, κλπ.

Να εξηγήσουμε πως :

• Η χρηματοδότηση από Ταμ. Γιούνκερ – ΕΣΠΑ κλπ θα είναι για τους κεφαλαιοκράτες

• η ανάπτυξη θα είναι των δικών τους επιχειρηματικών δραστηριοτήτων

• η αύξηση του ΑΕΠ θα κρατά το δικό τους ΑΕΠ και όχι μισθούς, μεροκάματα, συντάξεις

• η μείωση της φορολογίας θα είναι γι’ αυτούς

• το φθηνότερο ρεύμα θα είναι γι’ αυτούς

• τα κέρδη από την ανάπτυξη θα είναι δικά τους

• η αύξηση της ανταγωνιστικότητας θα ωφελήσει αυτούς για τους εργαζόμενους : εντατικοποίηση – μεγαλύτερη εκμετάλλευση

• τομείς ανάπτυξης = δική τους επιλογή όχι ανάγκη λαού

• ρύθμιση χρέους : του δικού τους όχι του λαού

• “μόνο “όφελος” για εργαζόμενους : κακοπληρωμένες χωρίς ασφάλιση και δικαιώματα θέσεις μερικής απασχόλησης”

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

Η 4^η συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ πραγματοποιείται σε μια περίοδο που οξύνεται ακόμη περισσότερο η επίθεση του κεφαλαίου και των δυνάμεων που το στηρίζουν απέναντι στη ζωή των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Επιπλέον, σε μια περίοδο όπου έχει συσσωρευτεί τεράστια πείρα που πρέπει να την αξιοποιήσουμε για να βοηθήσουμε τους εργαζόμενους να τη μετατρέψουν σε αγωνιστική ταξική δράση ώστε να εκφραστεί με το δυνάμωμα των σωματείων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, με την απόσπαση νέων σωματείων από την γραμμή του κυβερνητικού – εργοδοτικού συνδικαλισμού, τη γραμμή την προσαρμογής στις απαιτήσεις και τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Σήμερα, αυτή η γραμμή επανατροφοδοτείται και καλλιεργείται με τα ίδια συνθήματα από δυνάμεις μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα που αυτοπροβάλλονται ως «αμόλυντες και καθαρές» από το προηγούμενο βίο τους, που ήταν στο πλευρό της κυβέρνησης και βοηθούσαν την υλοποίηση της αντεργατικής πολιτικής, προσπαθώντας να κάνουν το μαύρο – άσπρο για να πείσουν για τις «αγαθές» προθέσεις της κυβέρνησης.

 Το βασικό ζήτημα, κατά την γνώμη μου, που πρέπει να ρίξουμε το βάρος της προσπάθειάς μας για να μετρήσουμε τα αποτελέσματα που θέλουμε:

Είναι πως θα αλλάξουμε το συσχετισμό δύναμης προς όφελος της ταξικής γραμμής σε κάθε κλάδο. Εδώ πρέπει να εμβαθύνουμε τη συζήτηση.

 Να πω ορισμένες σκέψεις πάνω σε αυτό το ζήτημα.

Καταρχήν, πρέπει να αποκτήσουμε ενιαία και ολοκληρωμένη αντίληψη τι εννοούμε αλλαγή του συσχετισμού δύναμης.

Αν εννοούμε και εφησυχάζουμε μόνο για τη διαδικασία και το κέρδισμα των αρχαιρεσιών, όταν αυτές γίνονται κάθε τρία χρόνια, δεν αντιμετωπίζουμε ολοκληρωμένα το μεγάλο αυτό ζήτημα.

Το να καταγραφεί σε περισσότερα σωματεία νίκη των ταξικών δυνάμεων μέσα από τις αρχαιρεσίες είναι πολύ σημαντικό, αλλά αυτό και μόνο δε σημαίνει αλλαγή συσχετισμών δυνάμεων στο κλάδο.

Δε σημαίνει π.χ. ότι λύνουμε το πρόβλημα της κινητοποίησης δυνάμεων στους αγώνες που εντοπίζουμε σε πρωτοβάθμια σωματεία, ακόμη και εκεί που μπορεί να έχουμε πετύχει καλή συσπείρωση στις αρχαιρεσίες.

Ούτε σημαίνει ότι έχουμε τους δεσμούς που θέλουμε μέσα στους χώρους δουλειάς.

Ούτε πολύ περισσότερο ότι δεν επιδρά διαλυτικά, αποτρεπτικά, στους εργαζόμενους η γραμμή του κεφαλαίου, του ρεφορμισμού.

Για παράδειγμα, θα ήταν λάθος να ισχυριστούμε ότι επειδή στο τιμόνι της Ομοσπονδίας Οικοδόμων είναι οι ταξικές δυνάμεις έχουμε εξασφαλίσει το συσχετισμό δύναμης .

Αν λοιπόν κατανοηθεί αυτό το βασικό συμπέρασμα πρέπει να σχεδιάσουμε τη δουλειά και τα καθήκοντα για να υπηρετήσουμε ολοκληρωμένα το ζήτημα της αλλαγής συσχετισμού δύναμης. Τι να κάνουμε:

• Το γεγονός ότι σωστά αναλύουμε την κατάσταση, ότι έχουμε επιβεβαιωθεί στις εκτιμήσεις μας, δε σημαίνει αυτόματα ότι οι εργαζόμενοι θα πεισθούν. Εδώ κατά την γνώμη μου, δε φτάνει μόνο η γενική επιχειρηματολογία απέναντι στην επιχειρηματολογία της μεγαλοεργοδοσίας, που κάνει ειδική δουλειά με επεξεργασμένα επιχειρήματα και με όλους τους τρόπους σε κάθε κλάδο, με σκοπό να συγκαλύψει τις αιτίες των προβλημάτων, να προσαρμόσει την απαιτητικότητα των εργαζομένων στα μέτρα της και να κρύψει ότι υπάρχει άλλος δρόμος.

Δείτε, για παράδειγμα, το ζήτημα της ανεργίας στις κατασκευές.

Πως ερμηνεύεται από τους ανέργους κάτω από την επίδραση της εργοδοσίας; Ότι το κράτος δεν κάνει καλή διαχείριση, ότι δεν απορροφούνται κονδύλια από την ΕΕ κ.ά. καταλήγοντας στο να έρθει μια καλύτερη κυβέρνηση που θα τα διαχειριστεί καλύτερα και θα σωθούμε.

Για να αντιμετωπιστεί αυτή η αντίληψη θέλει να αναδείξουμε τη ρίζα του προβλήματος, την αντίφαση που υπάρχει, ενώ οι ανάγκες αυξάνονται οι οικοδόμοι να μένουν άνεργοι.

Να δείξουμε τι φταίει και να προβάλλουμε ακόμη περισσότερο τη δική μας επιχειρηματολογία, τις επεξεργασίες μας που αναδεικνύουν γιατί δεν μπορούν οι εργαζόμενοι να ζήσουν καλύτερα ενώ υπάρχουν οι δυνατότητες και σε ποιον δρόμο, κάτω από ποιες προϋποθέσεις, θα δρομολογηθούν λύσεις στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη, σε ποια προοπτική. Συνοπτικά, το ζήτημα «ανάπτυξη από ποιον και για ποιον» πρέπει να δουλευτεί και να προβληθεί σε όλους τους κλάδους για να ανεβαίνει το ταξικό κριτήριο των εργαζομένων, να δημιουργούνται όροι που θα τον οδηγούν σε συμμετοχή στο αγώνα σε ταξική κατεύθυνση.

• Δεύτερο, αν δε χτίσουμε ποδάρια των συνδικάτων μέσα στους χώρους δουλειάς, με προτεραιότητα τους μεγάλους χώρους, δεν μπορούμε να δουλέψουμε με επάρκεια στην κατεύθυνση διαμόρφωσης συσχετισμού δύναμης που θέλουμε. Εδώ, χρειάζεται να σχεδιάσουμε καλά τη δουλειά μας και να πάρουμε μέτρα για το ποια θα είναι η μορφή οργάνωσης. Και ως προς την μορφή δεν υπάρχει ένας γενικός κανόνας. Σε ένα εργοτάξιο μπορεί να εξυπηρετεί η συγκρότηση επιτροπής αγώνα, αλλού μπορεί να αξιοποιείται μια απεργία για να δημιουργήσουμε απεργιακή επιτροπή που θα μας εξασφαλίσει ένα ξεκίνημα, να κάνουμε μια αρχή, αλλού που έχουμε καλύτερες προϋποθέσεις μια εργοταξιακή επιτροπή που θα συμμετέχουν όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξαρτήτως κλάδου, δηλ. υπάλληλοι και εργάτες ή και επιχειρησιακό σωματείο με δική μας πρωτοβουλία που είναι μια πιο συγκροτημένη μορφή οργάνωσης στο χώρο δουλειάς.

Σε κάθε περίπτωση, ο στόχος πρέπει να είναι να συνενώνουμε σε ενιαία αντίληψη και αγώνα όλους τους εργαζόμενους του χώρου και να παίρνουμε μέτρα για τη θωράκιση της λειτουργίας απέναντι στην εργοδοσία που θα παρέμβει για να αποτρέψει την οργάνωση των εργαζομένων ή αν δεν τα καταφέρει σε αυτό, να την ενσωματώσει, να την αποπροσανατολίσει, μέχρι να την προβοκάρει με τους μηχανισμούς της για να ακυρώσει το ρόλο και το χαρακτήρα της.

• Για να αλλάξουμε το συσχετισμό πρέπει να γίνουμε πιο ικανοί να δουλεύουμε το ζήτημα της συσπείρωσης στο σωματείο. Η δουλειά και η παρέμβασή μας να πιάνει όλα τα ζητήματα, να δημιουργεί προβληματισμό και ερεθίσματα και σε αυτούς που ίσως ακόμα δε συμφωνούν με αυτά που λέμε ή δεν έχουν καταλάβει την αναγκαιότητα της συλλογικής πάλης. Στην πράξη σημαίνει, ότι δεν είμαστε μόνο για το μεροκάματο, τις προϋποθέσεις για τη σύνταξη, που χωρίς δεύτερη κουβέντα πρέπει να τα γνωρίζουμε με ακρίβεια και να οργανώνουμε τον αγώνα, αλλά έχουμε ευθύνη να διαφωτίσουμε από ταξικής πλευράς για τα ζητήματα της υγείας, να προσεγγίσουμε τη νεολαία και να βελτιώσουμε τη δουλειά μας για να τροφοδοτήσουμε με νέες δυνάμεις τα συνδικάτα, να παρέμβουμε στα σχολειά που πηγαίνουν τα παιδιά μας, να βρεθούμε μπροστάρηδες ενάντια στην εμπορευματοποίηση υπηρεσιών που τσακίζει τη λαϊκή οικογένεια και αναγκάζουν τα παιδιά μας να έχουν ως απασχόληση το παιγνίδι στο σπίτι, να καθηλώνονται για ώρες μπροστά στη τηλεόραση, ενώ θα έπρεπε να είναι σε χώρους άθλησης, να έχουν πρόσβαση στο πολιτισμό, το θέατρο κλπ..

Όλα αυτά είναι θέματα που ενώ έχουμε κάνει βήματα είμαστε ακόμη πολύ πίσω στο να τα αξιολογήσουμε ως σημαντικά στο σχεδιασμό της δράσης του σωματείου και ως στοιχεία που θα μας δώσουν και πρόσβαση σε περισσότερους, αλλά και την ευκαιρία να διαμορφώσουμε νέους αγωνιστές που θα συμβάλλουν στους επόμενους αγώνες και στην αναγκαία αλλαγή του συσχετισμού δύναμης.

 Με αυτές τις σκέψεις θέλω να τελειώσω εκφράζοντας την βεβαιότητα ότι θα βγούμε από την συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ με συμπεράσματα και κατευθύνσεις που θα συμβάλουν στους αγώνες και τους στόχους που έχουμε.

Συνάδελφοι, 17 χρόνια πίσω και 3 μήνες πριν από την ίδρυση του ΠΑΜΕ, στις 18/1/99 συγκροτήθηκε η Επιτροπή για την ταξική αναζωογόνηση του συνδικαλιστικού κινήματος, η επιτροπή δηλαδή πρόπλασμα του ΠΑΜΕ. Στους άξονες από τότε, διατύπωνε καθαρά το εξής: Απαιτούμε και διεκδικούμε όχι μόνο τον περιορισμό της εκμετάλλευσης, αλλά την κατάκτηση όλων όσοι μάς ανήκουν, σύμφωνα με τις σημερινές ανάγκες και απαιτήσεις.

Γιατί το αναφέρω συνάδελφοι; Γιατί το ΠΑΜΕ, δεν κρύβεται αλλά μιλάει καθαρά! Mε τις συνέπειες από την κρίση να είναι βαθιές και αγιάτρευτες, είναι ανάγκη να βγουν συνολικά συμπεράσματα που αντικειμενικά μας φέρνουν πρόσωπο με πρόσωπο με την πραγματική διέξοδο και φάρμακο. Να εμβαθύνουμε για το τι σημαίνει ανατροπή, τι σημαίνει αγώνας, για ποιον σκοπό, ποιες είναι οι αιτίες της κρίσης και ποιες είναι οι προϋποθέσεις για αντεπίθεση και νικηφόρο αγώνα.

Κανένα σωματείο δεν επιτρέπεται σε αυτήν κατάσταση, να κρατά αποστάσεις, να έχει μεσοβέζικες θέσεις, να είναι ουδέτερο. Ο συσχετισμός δύναμης από το πρωτοβάθμιο σωματείο ως τα τριτοβάθμια όργανα πρέπει να δυναμώνει υπέρ των δυνάμεων που δεν τους αρκεί η διαχείριση, η οικονομική μόνο διεκδίκηση.

Τα αιτήματα που αποτελούν σήμερα την αφετηρία των διεκδικήσεων αντικειμενικά σε φέρνουν αγκαλιά με άλλο δρόμο ανάπτυξης διότι ο σημερινός καπιταλιστικός δρόμος τα περιορίζει, τα εκμηδενίζει. Το αίτημα για σταθερή εργασία βρίσκεται στο στόχαστρο των επιχειρηματικών ομίλων, δε μπορεί να ικανοποιηθεί στο σύστημα της εκμετάλλευσης όταν οργιάζει η ανεργία, η μερική δουλεία, η εκ περιτροπής εργασία, τα κακοπληρωμένα προγράμματα, δηλαδή οι απαιτήσεις των μεγάλων επιχειρήσεων που καθορίζουν τις τάσεις σε έναν κλάδο.

Η οικονομική πάλη έχει ταβάνι στη διεκδίκηση και στη βελτίωση των όρων της μισθωτής εργασίας αλλά δεν έχει όριο στη συμβολή της για την οριστική κατάργηση της εκμετάλλευσης. Η οικονομική πάλη που διεξάγεται σήμερα, η καθημερινή και ακούραστη δράση των σωματείων για τα καθημερινά προβλήματα πρέπει να είναι ενταγμένη στην πάλη για το μέλλον που μας ανήκει, για τη μεγάλη υπόθεση της απελευθέρωσης των εργατών και των καταπιεσμένων από τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Και αυτό δε λύνεται με συνθήματα ή απλά καλές ανακοινώσεις αλλά με σωματεία ζωντανά, μαχητικά, με δράση και παρέμβαση στους κλάδους, με πολιτικοποίηση της δράσης τους, που θα συνενώνουν την πάλη για απεγκλωβισμό από τα δεσμά των ταξικών επιλογών του μεγάλου κεφαλαίου με τους αγώνες για ανακούφιση των εργαζομένων με αιτήματα που θα τον βγάζουν από την ανέχεια, από τις συνθήκες σύγχρονης σκλαβιάς.

Η πολιτικοποίηση της δράσης των σωματείων έρχεται ως ώριμο φρούτο. Όταν λέμε πολιτικοποίηση της δράσης τους, φυσικά και δεν εννοούμε τη συνένωση δυνάμεων με κριτήριο την κομματική ταυτότητα των εργαζομένων. Πολιτικοποίηση της πάλης σημαίνει να συνειδητοποιεί ο κάθε εργαζόμενος μέσα από την πείρα του ότι δε φτάνει να αγωνίζεται για να βελτιώσει τους όρους που πουλά την εργατική του δύναμη στον καπιταλισμό και πως καμιά κατάκτηση, όσο μεγάλη κι αν είναι, δεν είναι κατοχυρωμένη, όσο τα μονοπώλια κυριαρχούν στην οικονομία, ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα διαχειρίζεται την πολιτική εξουσία. Πολιτικοποίηση της πάλης σημαίνει πχ πως τα σωματεία των εμποροϋπαλλήλων να αναπτύξουν πολύμορφη δουλειά στους εργαζόμενους του Μαρινόπουλου πως δεν υπάρχει κακός Μαρινόπουλος και κακός Σκλαβενίτης, πως η προσωρινή διάσωση όσων γλυτώσουν την ανεργία δε σημαίνει ευημερία, πως δεν πρέπει να υπάρχει συμβιβασμός με το τίποτα.

Η πολιτικοποίηση πρέπει να βοηθά στην κατανόηση του ερωτήματος ποιος έχει την εξουσία σήμερα, ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός και που πρέπει να στρέφεται η πάλη και ο αγώνας. Πολιτικοποίηση της πάλης σημαίνει να μπορεί το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα με την πάλη του να δυσκολεύει συνεχώς το πέρασμα της αντιλαϊκής πολιτικής, ακυρώνοντας ελιγμούς του συστήματος. Να κατανοείται πως ο πραγματικός αντίπαλος δεν είναι μόνο μια κυβέρνηση, αλλά τα μονοπώλια, η εξουσία τους, οι διεθνείς συμμαχίες τους, οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις στις οποίες συμμετέχει η αστική τάξη της χώρας.

Πολιτικοποιημένο κίνημα είναι αυτό που συνειδητοποιεί ότι στο πραγματικό ερώτημα που έχουμε βάλει σε χιλιάδες ανακοινώσεις μας ως σήμερα, στο δίλημμα «με τα μονοπώλια ή με το λαό» παίρνει σαφή και ξεκάθαρη αγωνιστική θέση μάχης. Το ΠΑΜΕ λοιπόν δεν είναι κάτι αόριστο, δεν είναι μια απλή συμφωνία σε αιτήματα, δεν είναι ένα παραταξιακό σύνολο αλλά συγκεντρώνει όλες αυτές τις δυνάμεις στους κλάδους, τα σωματεία, τις επιτροπές αγώνα που με την πάλη τους σπρώχνουν προς τα εμπρός την αντικαπιταλιστική, αντιμονοπωλιακή πάλη.

Μετά από 17 χρόνια συνάδελφοι το ΠΑΜΕ δε δίνει εξετάσεις! Έχει αποδείξει με όλους τους τρόπους και σε κάθε στιγμή της ταξικής πάλης σε ποια πορεία βαδίζει, χωρίς να διστάζει να τα βάλει με θεούς και δαίμονες, βγαίνοντας μπροστά στην οργάνωση της πάλης της εργατικής τάξης.

Αυτό το 2ημερο κουβεντιάζουμε την πείρα μας, κουβεντιάζουμε για την επόμενη μέρα, για την ανασύνταξη και αναζωογόνηση του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος. Το ΠΑΜΕ με την κατοχυρωμένη δυναμική και κύρος του, δεν είναι μια γενική αόριστη αρχή. Δυναμώνει όταν δυναμώνουν και αυξάνονται τα σωματεία που συσπειρώνονται στις γραμμές του, όταν μαζικοποιούνται, όταν ισχυροποιείται ο ταξικός προσανατολισμός τους, όσο προχωρά προς τα εμπρός η ανασύνταξη.

Τι σημαίνει όμως ανασύνταξη συνάδελφοι;

Ανασύνταξη του εργατικού κινήματος δε μπορεί να υπάρχει με τους εργάτες προσκυνημένους στους επιχειρηματικούς ομίλους και στην εργοδοσία, συμβιβασμένους με το εκμεταλλευτικό και απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα. Άρα πρώτο στοιχείο δουλειάς είναι η σύγκρουση με απόψεις υποταγής που ντύνονται με προτάσεις αγώνα και επαναστατικά συνθήματα, που βαφτίζουν ως αντικαπιταλιστική πάλη διάφορα τσιτάτα καλύτερης διαχείρισης του καπιταλισμού. Που αμφισβητούν την ύπαρξη ταξικού ρεύματος ή το θεωρούν διασπαστικό. Απαιτείται σύγκρουση με τον πυρήνα του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού σε κάθε κλάδο που δεν προωθεί τα συμφέροντα των εργατών αλλά στην ουσία περιορίζει την εργατική πάλη.

Πχ οι δυνάμεις που βρίσκονται στο τιμόνι της Ομοσπονδίας των ΙΥ δε τις αντιμετωπίζεις μόνο με τις κατηγορίες για αδράνεια ή γραφειοκράτισμο. Δεν είναι αδρανείς ούτε αντιμετωπίζουν υποκειμενικές ή αντικειμενικές δυσκολίες στο σχεδιασμό που πατάνε. Αντιθέτως έχουν δραστηριότητα, ταγμένη στα συμφέροντα της μεγαλοεργοδοσιας, με αιτήματα και πλαίσιο πάλης που κάθε φορά υπηρετεί τη μεγίστη κερδοφορία των αφεντικών τους.

Δεν αρκεί μόνο η αυξημένη επαγρύπνηση με μέτωπο σε αυτές τις αντιλήψεις και πρακτικές, δε φτάνει μόνο η επιμονή και η μεθοδική διαφώτιση αλλά χρειάζεται σταθερή και αδιάκοπη οργανωτική δουλειά στους εργαζόμενους. 

Δηλαδή, ανασύνταξη, σημαίνει σωματείο ενεργό, σωματείο ζωντανό. Σωματείο που βρίσκεται καθημερινά στους χώρους δουλειάς, που απαντάει αγωνιστικά με θέσεις και δράση στις καθημερινές αγωνίες.

Είναι τέτοιος ο βαθμός οργάνωσης στις μέρες που απαιτεί δουλειά και δράση σχεδόν απ την αρχή, σαν να ιδρύονται σήμερα τα σωματεία! Φυσικά δε μηδενίζεται η δράση, η ακούραστη πάλη εκατοντάδων σωματείων σε συνθήκες οικονομικής κρίσης αλλά είναι τέτοια η ανάγκη για νέο αίμα στις γραμμές του συνδικαλιστικού κινήματος, που απαιτούνται τολμηρά οργανωτικά μέτρα, ώστε να μην πηγαίνουν προς τα πίσω αξίες όπως η διεκδίκηση, ο αγώνας, η κατάκτηση, να μην είναι αυτά κτήμα και δουλειά των λίγων σε κάθε κλάδο αλλά να ακουμπούν στην πλειοψηφία των εργαζόμενων σε κάθε χώρο δουλειάς.

Πχ στο εμπόριο είναι καθοριστικής σημασίας ανάγκη το ρίζωμα, η είσοδος των σωματείων στους μεγάλους χώρους δουλειάς, στα πολυκαταστήματα, στα σουπερ μάρκετ. Εκεί που οργιάζει ο εργοδοτικός συνδικαλισμός, η ανοργανωσιά, η εργοδοτική τρομοκρατία αλλά και ο εταιρισμός. Χρειάζεται άπλωμα η δουλεία σε όλο και περισσότερους χώρους που απουσιάζουμε, χωρίς πολλά-πολλά αλλά με σχέδιο. Λίγα λόγια και σταράτα. «Αν δε θες να ζήσεις ως σκλάβος, να μην είναι η ζωή σου τα 12ωρα και τα parttime, αν δε θες να δουλεύεις στα ράφια ως τα 70, αν πληρώνεσαι μαύρα ή κακοπληρώνεσαι, οργανώσου στο σωματείο σου, έλα σε επαφή με τους συναδέλφους σου στο εμπόριο από άλλες επιχειρήσεις. Μη φοβάσαι!» Και αυτή η ανακοίνωση με τα τηλεφωνά του σωματείου, να φτάσει παντού! Να κυκλοφορήσει σε γειτονιές, σε μικρά μαγαζιά, σε κολώνες, σε αυτοκόλλητο έξω από εμπορικά κέντρα. Να είναι σταθερή δράση σε αυτό το μοτίβο μέχρι το σωματείο και το τηλέφωνο του σωματείου να γίνει γνωστό. Και αυτή η δουλεία δεν είναι για καμπανιά, για ένα-δυο μήνες και τέλος. Πρέπει να ναι απαράβατος και σταθερός τρόπος δουλειάς που θα πρέπει να μείνει. Και φυσικά το σωματείο δεν περιμένει τους εργαζόμενους στα γραφεία του αλλά παρεμβαίνει για κάθε ζήτημα, με κινητοποίησης-ανακοινώσεις για κάθε μικρό και μεγάλο πρόβλημα που προκύπτει στον κλάδο και γενικότερα. Ανακοινώσεις όχι για το θεαθήναι αλλά για να μοιράζονται στους χώρους δουλειάς, για να συμβάλουν στη δημιουργία δεσμών με τους συναδέλφους. Με ιεράρχηση χώρων, μεγάλων χώρων, σημαντικών στο εσωτερικό του κλάδου.

Αλλά και στο συντονισμό με άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις υπάρχουν δυνατότητες που φανερώνονται με τις τελευταίες αγωνιστικές πρωτοβουλίες. Και στον κλάδο του εμπορίου, σε σωματεία αλλά και σε χώρους δουλειάς, υπάρχουν δυνάμεις πρωτοπόρες και τίμιες που ξεχωρίζουν, που δεν γίνονται έρμαια των φωνών της μιζέριας, της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού, δυνάμεις που μπορούν να πρωταγωνιστήσουν στους αγώνες και τις διεκδικήσεις.

Ανασύνταξη συνάδελφοι σημαίνει καλύτερη διάταξη δυνάμεων, σωματείων, δημιουργία νέων κλαδικών αλλά και επιχειρησιακών σωματείων που να αγκαλιάζουν εργαζόμενους. Μέσα από τα σωματεία των ιδιωτικών υπάλληλων στις πόλεις της περιφέρειας μπορούν να ξεπηδήσουν σωματεία σε αρκετούς κλάδους, που να ενδυναμώσουν τη δουλειά τους στους κλάδους που ουσιαστικά ανήκουν. Η θετική εμπειρία από τα σωματεία ιδιωτικών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, κυρίως στην Αθήνα είναι ενδεικτική για τα αποτελέσματα που μπορούν να έρθουν με τέτοιες τολμηρές αλλά αναγκαίες κινήσεις. Το σωματείο των τηλεπικοινωνιών, του χρηματοπιστωτικού, των καθαριστριών, προήλθαν μέσα από τις γραμμές αυτών των σωματείων. Υπάρχουν δυνατότητες που η νέα ΕΓ πρέπει να μελετήσει ώστε με σχέδιο πρέπει να τολμήσουμε σε άλλες πόλεις να κάνουμε βήματα στην αναδιάταξη, που θα βοηθήσει ως εργαλείο στην οργάνωση, στους διεκδικητικούς αγώνες ανά κλάδο.

Η πλειοψηφία των τοποθετήσεων έφερε την πείρα της δουλειά μας κατά κλάδο. Είναι μια επιπλέον απόδειξη ότι εδραιώνεται και ωριμάζει ο βασικός προσανατολισμός, η κατά κλάδο παρέμβαση και ανάπτυξη του ΠΑΜΕ. Επιτρέψτε μου ορισμένες σκέψεις που αφορούν τη δουλειά μας με βάση την πείρα που συγκεντρώσαμε εδώ στην Αττική που μπορούν να βοηθήσουν και σε αυτό τον προσανατολισμό.

Καταρχήν η ίδια η διαδικασία μέχρι να φτάσουμε στη Συνδιάσκεψη είναι βήμα προόδου και εδραίωσης του ΠΑΜΕ. Οι μαζικές διαδικασίες με επίκεντρο τους κλάδους και χώρους δουλειάς, το γεγονός ότι σε πάνω από 110 ΓΣ σωματείων, συγκεντρώσεις σε χώρους δουλειάς, συσκέψεις επιτροπών αγώνα εδώ την Αττική, πάνω από 7.000 εργατοϋπάλληλοι εξέλεξαν τους αντιπροσώπους τους για τη σημερινή Συνδιάσκεψη, ότι έγιναν επιπλέον δεκάδες ΔΣ που πήραν αντίστοιχες αποφάσεις, αυτός ο ουσιαστικός και ζωντανός τρόπος δουλειάς, που κατακτιέται στη φωτιά της καθημερινής πάλης είναι που ξεχωρίζει το ΠΑΜΕ από τη σαπίλα του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, από την αδράνεια και τη μιζέρια. Το γεγονός ότι μαζί με επιπλέον εκατοντάδες εργαζόμενους στους κλάδους και στους χώρους δουλειάς που πήραν το κάλεσμα του ΠΑΜΕ, συζήτησαν λιγότερο ή περισσότερο τη γραμμή του, συνειδητοποίησαν το χαρακτήρα του ως μετώπου συνδικαλιστικών οργανώσεων είναι μεγάλο κέρδος. Αντίστοιχα το γεγονός ότι δεκάδες νέα συνδικαλιστικά στελέχη δοκιμάστηκαν και διαπαιδαγωγήθηκαν σε τέτοιες διαδικασίες. Όλα αυτά, μαζί φυσικά με πολλές αδυναμίες και κενά, επιβεβαιώνουν το κύρος και τι δυνατότητες που έχει το ΠΑΜΕ μέσα στην εργατική τάξη, μας γεμίζουν αισιοδοξία για τη συνέχεια.

Στην Αττική όλη την προηγούμενη περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, το ΠΑΜΕ, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που συσπειρώνονται σε αυτό πάλεψαν για την ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος σε συνθήκες επιβολής συνεχούς μπαράζ επιβολής μνημονίων και αντιλαϊκών μέτρων. Πάλεψαν για την αποτροπή τους, για την καθυστέρησή τους, έβαζαν συνεχώς το σπόρο της πάλης για τις σύγχρονες ανάγκες. Δεχτήκαμε ισχυρή πίεση, πρώτα και κύρια υποταγής και ενσωμάτωσης. Από την πληγή του κοινωνικού εταιρισμού που κουβαλά η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ και άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις, από την προσπάθεια το ΠΑΜΕ να γίνει χυλός στην Πλατεία Συντάγματος μαζί με τους αγανακτισμένους, σκαλοπάτι στην κυβερνητική εναλλαγή, από την πίεση να στηρίξει το κίνημα τη δήθεν δίκαιη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτή την πίεση που ήταν ισχυρή βγήκαμε όχι μόνο χωρίς σοβαρές απώλειες αλλά σήμερα μπορούμε να μετρήσουμε καλύτερα τις δυνατότητες που γέννησε εκείνη η περίοδος όπου το ΠΑΜΕ επέμενε στο πραγματικό, ταξικό περιεχόμενο της ανατροπής, όχι στην κυβερνητική εναλλαγή και στην υποταγή στις ορέξεις του κεφαλαίου αλλά στη ρήξη με την καπιταλιστική βαρβαρότητα, με τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και την καπιταλιστική ιδιοκτησία.

Αντιμετωπίσαμε εκτός από το καρότο και το μαστίγιο, την κρατική και εργοδοτική βία, την προβοκάτσια της ΜΑΡΦΙΝ, το δολοφονικό χτύπημα στο ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα, τον Οκτώβρη του 2011, τη δολοφονική ενέδρα των ναζιστών της Χ.Α. στους κομμουνιστές συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα, τις εκατοντάδες απολύσεις, δίκες, αγωγές, αποφάσεις δικαστηρίων που έβγαζαν παράνομες και καταχρηστικές πολλές απεργίες. Οργιάζει η νοθεία στα συνδικάτα από εργοδοσία και εργοδοτικούς. Εδώ στην Αττική με δικαστική απόφαση στέρησαν από τις ταξικές δυνάμεις την πλειοψηφία στο ΕΚΠ, με δικαστική απόφαση αφαιρούν το δικαίωμα στο ΕΚΑ να νομιμοποιεί τους αντιπροσώπους του, απόφαση με γενικότερο χαρακτήρα. Αυτές οι επιθέσεις του κράτους και της εργοδοσίας ατσάλωσαν μια νέα γενιά συνδικαλιστών στην ταξική πάλη. Η στάση των ταξικών συνδικάτων και των συνδικαλιστών έγινε κριτήριο και παράδειγμα για χιλιάδες εργάτες.

Έχουμε συνείδηση ότι η ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στην Αττική έχει απαιτήσεις, είναι μια σύνθετη υπόθεση. Και αυτό γιατί στην Αττική συγκεντρώνεται ένα μεγάλο τμήμα της παραγωγής, εκατοντάδες επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας, η πλειοψηφία των εργατοϋπαλλήλων της χώρας μας, μάζες ανέργων και αυτοαπασχολούμενων. Εδώ στην Αττική κράτος και εργοδοσία συγκεντρώνουν τις δυνάμεις τους, είναι το διοικητικό, ιδεολογικό, πολιτικό και χρηματοοικονομικό κέντρο της χώρας, η βάση των εργοδοτικών οργανώσεων και μηχανισμών, συγκεντρώνεται πολύς και πολυπλόκαμος κατασταλτικός μηχανισμός.

Ορισμένες σκέψεις που μπορούν να συμβάλουν στη δράση των ταξικών συνδικάτων και του ΠΑΜΕ, στην πορεία της ανασύνταξης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

1. Από το πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ, την 1^η Νοέμβρη του 2014 έως σήμερα, πάνω από 70 συνδικαλιστικές οργανώσεις στην Αττική στηρίζουν, άλλες πιο σταθερά, άλλες λιγότερο, τις πρωτοβουλίες του ΠΑΜΕ και των συνδικάτων που συσπειρώνονται σε αυτό. Αυτό είναι αποτέλεσμα των βημάτων που κάνουμε στην επεξεργασία των θέσεων μας και στο σχέδιο πρώτα και κύρια κατά κλάδο. Γύρω στις 40 είναι σήμερα εδώ ως νέα μέλη του ΠΑΜΕ ή ως παρατηρητές, παρά το γεγονός ότι οι συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ σε αυτά τα σωματεία είναι μειοψηφία. Είναι γεγονός που δείχνει τη δυνατότητα που υπάρχει να δουλεύουμε, να προσεγγίζουμε και να συσπειρώνουμε νέες δυνάμεις με το ΠΑΜΕ και το πλαίσιο πάλης του. Γιατί η υπεροχή του ΠΑΜΕ βρίσκεται ακριβώς στις θέσεις του και στις διεκδικήσεις του ανεξάρτητα εάν αυτά τα σωματεία συμφωνούν σε όλα μαζί μας. Βρίσκουν όμως στα συνδικάτα του ΠΑΜΕ πραγματικό αποκούμπι. Δυνατότητες υπάρχουν πολλές. Οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς βράζουν, ανεξάρτητα εάν δεν εκφράζεται αυτό σε αγωνιστική ανάταση αλλά σε υποχώρηση. Το κύρος του ΠΑΜΕ είναι μεγάλο. Απαιτείται επίμονη και ουσιαστική δουλειά, σχέδιο κατά κλάδο ώστε να μετρήσουμε νέα βήματα ισχυροποίησης, να ετοιμαστούμε για νέα φάση ανάτασης του κινήματος.

2. Να δυναμώσει η δουλειά μας κατά κλάδο. Η εισήγηση θέτει με σαφήνεια τα κενά μας, ιδιαίτερα των κλαδικών συνδικάτων. Δε νοείται ανασύνταξη εδώ στην Αττική όσο τα κλαδικά συνδικάτα παραμένουν έξω από τις επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας, τη ΔΕΗ, τα Πετρέλαια, τον ΟΤΕ, τις Τράπεζες, το Νερό, την αμυντική βιομηχανία, τα λιμάνια κ.α. Το βασικό που πρέπει να κατακτηθεί είναι ο προσανατολισμός, τα κλαδικά συνδικάτα να ενισχύσουν την προσπάθεια τους, να επεξεργαστούν τις θέσεις τους ώστε η δράση τους να ανοίγει δρόμους εδραίωσης τους σ’ αυτές τις επιχειρήσεις και ανάπτυξης με νέα μέλη. Να ιδρυθούν νέα συνδικάτα σε όσους κλάδους δεν υπάρχουν. Ταυτόχρονα τα θετικά παραδείγματα στον Τουρισμό, στους ΟΤΑ, στους λιθογράφους να γίνουν τρόπος δουλειάς για κάθε κλάδο, δηλαδή το κλαδικό συνδικάτο να είναι το επιτελείο, το κέντρο συντονισμού της πάλης κατά κλάδο για όσο το δυνατόν περισσότερες συνδικαλιστικές οργανώσεις του κλάδου.

3. Να δυναμώσει η δράση των συνδικάτων για το σύνολο των ζητημάτων που απασχολούν την εργατική τάξη και το λαό. Να δυναμώσει η αλληλεγγύη. Είναι σε εξέλιξη δράση συνδικάτων και λαϊκών επιτροπών για την υγεία σε πολλούς δήμους της Αττικής. Αντίστοιχα είναι σε εξέλιξη πρωτοβουλίες συνδικάτων και Λαϊκών Επιτροπών για την ανεργία. Οι πρωτοβουλίες αυτές, συνέχεια προηγούμενων, είναι ένας σωστός τρόπος δουλειάς ώστε να εδραιώνεται η δράση και ο προσανατολισμός των συνδικάτων για όλα τα ζητήματα ζωής της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, όμως γενικά είμαστε πίσω, τα περιθώρια ακόμα είναι πολλά όπως για παράδειγμα με το θέμα των πλειστηριασμών. Το ίδιο ισχύει και γα την αλληλεγγύη. Τα πάνω από 30 λαϊκά φροντιστήρια που λειτουργούν στην Αττική και οι άλλες μορφές αλληλεγγύης είναι σημαντική δουλειά, όμως και εδώ ακόμα μας χαρακτηρίζει σε πολλές περιπτώσεις ερασιτεχνισμός. Δεν υπάρχει ουσιαστικός καταμερισμός στα ΔΣ των σωματείων, επιτροπές ανέργων έχουν μόλις 6 σωματεία στην Αττική. Απαιτείται πιο ολοκληρωμένος σχεδιασμός, μηχανισμός και υποδομές.

4. Ανασύνταξη δε νοείται χωρίς τη συμμετοχή μαζικά μεταναστών στην ταξική πάλη, χωρίς τη μαζική συμμετοχή τους στα συνδικάτα, χωρίς ανάδειξη μεταναστών συνδικαλιστικών στελεχών. Η κατάσταση στα συνδικάτα, παρά τη πολύ σημαντική έκφραση αλληλεγγύης και στήριξης των μεταναστών και των προσφύγων είναι πολύ άσχημη. Δεν υπάρχει ούτε μια επιτροπή μεταναστών σε συνδικάτο της Αττικής. Οι συνδικαλιστές μετανάστες εκλεγμένοι στα ΔΣ είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Αυτή είναι η πραγματική κατάσταση. Απαιτείται στροφή. Επεξεργασία αιτημάτων, σχέδιο, στόχοι, μετάφραση υλικών, ακόμα και καταστατικών συνδικάτων. Ειδικά για την υποδοχή και την παρέμβαση των προσφύγων, το κοντέινερ που έστησαν τα συνδικάτα στο λιμάνι του Πειραιά για τους πρόσφυγες, η υποδοχή από σωματεία και άλλους φορείς των προσφυγόπουλων σε σχολεία της Αττικής που ακύρωσαν το σχεδιασμό των φασιστών, τα σχολεία για μετανάστες είναι παρεμβάσεις που δείχνουν τις δυνατότητες. Απαιτείται και εδώ καταμερισμός συνδικαλιστικών στελεχών, υποδομή και μηχανισμός σε επίπεδο Αττικής.

Η εισήγηση της συνδιάσκεψής μας αναφέρει «Το ΠΑΜΕ από την πρώτη ημέρα της ίδρυσής του πολεμήθηκε, συκοφαντήθηκε από το κεφάλαιο και τους ανθρώπους του ως κομματική παράταξη».

Η διαπίστωση αυτή της εισήγησης συνάδελφοι, δεν πρέπει να υποτιμηθεί, ούτε να προσπεραστεί ως 3 απλές σειρές του κειμένου. Γιατί το κεφάλαιο, τα κόμματα και οι συνδικαλιστικές του ηγεσίες επικεντρώνονται σ΄ αυτό το επιχείρημα; Έτσι τυχαία;

Μ΄ αυτό το προβοκατόρικο επιχείρημα επιδίωξαν να σηκώσουν τείχη ανάμεσα στα συνδικάτα και τους εργαζόμενους, να τους διαιρέσουν, να τους διασπάσουν, να χτυπήσουν την ταξική γραμμή πάλης, την ταξική ενότητα όλων των εργαζομένων. Δηλαδή να χτυπήσουν το πιο αποφασιστικό, το πιο καθοριστικό όπλο που έχει η εργατική τάξη για να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της, για να ανατρέψει την εξουσία του κεφαλαίου.

Και πρέπει να το εκτιμήσουμε συν/φοι και στη Συνδιάσκεψή μας ότι γύρω από αυτό το ζήτημα, από το χαρακτήρα του ΠΑΜΕ, ως αποτέλεσμα και της προβοκατόρικης επίθεσης, δεν δημιουργήθηκαν στα συνδικάτα και τους εργαζόμενους μόνο συγχύσεις. Οι αντίπαλοί μας κατάφεραν και χτύπημα στη δυναμική συσπείρωσης του Μετώπου, στη συσπείρωση ευρύτερων δυνάμεων σ΄ αυτό, συνδικάτων, συνδικαλιστικών φορέων.

Εντάξει, οι αντίπαλοι του Πανεργατικού Μετώπου τη δουλειά τους κάνουν. Μήπως όμως και εμείς στην πράξη μερικές φορές, χωρίς τη θέλησή μας βεβαίως, δυσκολεύουμε τη δουλειά μας, δεν διευκολύνουμε να φαίνεται, να κατανοείται ο χαρακτήρας του ΠΑΜΕ, ως Μέτωπο συνδικαλιστικών οργανώσεων; Μήπως καμιά φορά και εμείς στην πράξη κάνουμε το ΠΑΜΕ να φαίνεται ως παράταξη;

Δεν φτάνει συνάδελφοι να λέμε ότι το ΠΑΜΕ είναι Μέτωπο. Πρέπει ο τρόπος που δουλεύουμε να δείχνει ότι είναι Μέτωπο, να δουλεύουμε ως Μέτωπο.

Δεν φτάνει να λέμε ότι το ΠΑΜΕ δεν είναι παράταξη. Είναι ανάγκη να δουλεύουμε με τέτοιο τρόπο τη γραμμή μας στο κίνημα, ώστε το ΠΑΜΕ να μην ταυτίζεται με παράταξη. Αλλιώς τα παραπάνω «Το ΠΑΜΕ είναι Μέτωπο. Το ΠΑΜΕ δεν είναι παράταξη» θα καταντήσουν ένα απλό σύνθημα.

Μερικά παραδείγματα:

1. Είναι σωστό να λέμε στο κάλεσμά μας « Όλοι στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ»; Εγώ λέω ότι είναι σωστό. Μήπως όμως αν πούμε: «Όλοι στη συγκέντρωση των Εργατικών Κέντρων, των Ομοσπονδιών, των Σωματείων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ» είναι πιο ολοκληρωμένο, αποτυπώνει καλύτερα το χαρακτήρα του ΠΑΜΕ, διευκολύνει ένα κόσμο να μας καταλαβαίνει, να μας παρακολουθεί καλύτερα; Άλλο παράδειγμα:

2. Σε μια Ομοσπονδία που έχουμε πλειοψηφία καλεί σε κινητοποίηση. Την ίδια στιγμή από κάτω καλεί και ο συνδυασμός μας που κατεβαίνουμε στις αρχαιρεσίες. Μα εδώ έχεις την Ομοσπονδία. Μπορείς να κάνεις τη δουλειά σου με ευρύτερους και καλύτερους όρους συσπείρωσης μέσα από εκεί. Δε λέμε ότι είναι απαγορευτικό να βγεί ανακοίνωση του συνδυασμού, αλλά εδώ πρέπει να βλέπουμε συγκεκριμένα κάθε φορά στη δουλειά μας τι μας διευκολύνει.

3. Στο Δημόσιο γίνονται Πανελλαδικές αρχαιρεσίες για τα Υπηρεσιακά Συμβούλια. Αφού ολοκληρώθηκαν οι αρχαιρεσίες η Πανελλαδική Γραμματεία του κλάδου βγάζει ένα Δελτίο Τύπου για το αποτέλεσμα των αρχαιρεσιών. Γιατί; Γιατί για όλα τα ζητήματα πρέπει να βγάζει ανακοίνωση η πανελλαδική Γραμματεία του ΠΑΜΕ στον κλάδο; Εκεί έχουμε συνδυασμό. Θα βγάλει ανακοίνωση ο συνδυασμός. Αλλιώς συνάδελφοι, μ΄ αυτόν τον τρόπο ταυτίζουμε στα μάτια του κόσμου το ΠΑΜΕ με παράταξη. Διευκολύνουμε την επιχειρηματολογία των άλλων ότι το ΠΑΜΕ είναι παράταξη. Δεν διευκολύνουμε τη δική μας επιδίωξη να κατανοείται το ΠΑΜΕ ως Μέτωπο συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Αν σ΄ αυτές τις διαπιστώσεις συμφωνούμε, τότε χρειάζεται να συμφωνήσουμε πως πρέπει να κάνουμε και τις αναγκαίες προσαρμογές, ακόμα και κάποια πράγματα να τα αλλάξουμε. Όπως: Δεν υπάρχει λόγος στο Δημόσιο να συνεχίσουμε να βγαίνουμε ως «Δυνάμεις του ΠΑΜΕ στο Δημόσιο» ή «Δυνάμεις του ΠΑΜΕ στο τάδε Υπουργείο». Κεντρική έκφρασή μας είναι η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ. Εκφραζόμαστε από τα σωματεία και όπου είμαστε μειοψηφία από την Επιτροπή Αγώνα ή το συνδυασμό μας.

Και όταν λέμε ότι κάποια πράγματα πρέπει να αλλάξουν, ας πούμε το site που έχουμε «Δυνάμεις του ΠΑΜΕ στο Δημόσιο», πρέπει να αλλάξει ονοματολογία. Site του ΠΑΜΕ υπάρχει, είναι αυτό της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ.

 Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,

Τέτοιες πλευρές στη δουλειά μας υπάρχουν πολλές και η ζωή θα αναδείξει και άλλες. Σήμερα είμαστε πιο ώριμοι να δούμε και να διορθώσουμε αδυναμίες, παραλήψεις, ακόμα και λάθη στη δουλειά μας, ώστε πιο αποτελεσματικά να υπηρετήσουμε το κεντρικό μας καθήκον, το σύνθημα της Συνδιάσκεψής μας: «Να χτίσουμε ένα μαχητικό ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα ελπίδας και ανατροπής».

Δικαιωνόμαστε! Θα τα καταφέρουμε και θα τα καταφέρνουμε καλύτερα, όσο καλύτερα αποτυπώνουμε το χαρακτήρα του ΠΑΜΕ ως συσπείρωση οργανώσεων, όσο καλύτερα δουλεύουμε ως Μέτωπο στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Συναγωνιστές – στριες,

Εκ μέρους της Γραμματείας των Αστικών Συγκοινωνιών, χαιρετίζουμε την 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, μια διαδικασία απαραίτητη, μια διαδικασία που από μόνη της αποτελεί εφόδιο της δουλειάς για όλους όσους παρευρίσκονται και όσους την παρακολουθούν, μια διαδικασία που με τις αποφάσεις της μπορεί να γίνει μοχλός στην επίτευξη των στόχων που βάζουμε. Στο να χτίσουμε μαχητικό, ταξικό, συνδικαλιστικό – εργατικό κίνημα ελπίδας και ανατροπής. Οφείλουμε και εμείς ως γραμματεία να παραθέσουμε στοιχεία από τη λειτουργία και τη δράση της γραμματείας στο χώρο των Αστικών Συγκοινωνιών. Όπως διαπιστώνεται και εισηγητικά τίποτα δεν ήταν εύκολο στο διάστημα που μεσολάβησε έως σήμερα ούτε για εμάς ως γραμματεία.

Κύριο καθήκον μας ήταν να αναδείξουμε την πραγματική αιτία των προβλημάτων των εργαζομένων. Ένα ζήτημα που απαιτεί καλή γνώση του χώρου ευθύνης, καλά επεξεργασμένο σχεδιασμό και οργανωτική διάταξη των δυνάμεων μας που να μπορεί να ανταποκρίνεται το δυνατόν καλύτερα και να παρεμβαίνει ουσιαστικά στους χώρους δουλειάς. Δεχθήκαμε και δεχόμαστε τον βρόμικο πόλεμο ιδεολογικό και κανονικό, από το σύνολο των συνδικαλιστικών δυνάμεων του χώρου που κινείται σε όλο το φάσμα από άκρα αριστερά έως άκρα δεξιά, που ουσιαστικά προωθούν την πολιτική του κεφαλαίου ανεξάρτητα από το ποιος είναι κάθε φορά στην κυβέρνηση. Ιδιαίτερα τα χρόνια της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης που οι δυνάμεις μας, προσπαθώντας να περιορίσουν, να αντιστρέψουν τη ζημιά που έχουν προκαλέσει στις συνειδήσεις των εργαζομένων κυρίως οι παρατάξεις της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ που διοικούν τα σωματεία τα περισσότερα χρόνια μαζί με τα δεκανίκια τους ΜΕΤΑ – ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΥΛΗ, ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΟΔΗΓΩΝ κ.α ήρθε πιο καθαρά, πιο έντονα, το ότι αυξήθηκαν οι απαιτήσεις της οργάνωσής του ταξικού πόλου στο χώρο.

Προσπαθήσαμε να βρούμε νέους τρόπους καλύτερης επαφής με τους συναδέλφους, να ξεπεράσουμε αντικειμενικές και υποκειμενικές δυσκολίες των ίδιων των δυνάμεων μας, τη διαχείριση του χρόνου μας, την ετοιμότητα να απαντάμε άμεσα και οργανωμένα σε επιχειρήματα και ιδεολογήματα που καθημερινά γεννούσαν οι εξελίξεις, επιχειρήματα του τύπου “έξω τα κόμματα, έξω τα συνδικάτα, τίποτα δεν γίνεται, μη μιλάς που έχουμε μόνιμο μεροκάματο, να βάλουμε πλάτη να μην μας πουλήσουν στους ιδιώτες, τα λαμόγια οι συνδικαλιστές” και πολλά άλλα πάντα δεμένα αρμονικά με την κυρίαρχη αντίληψη για συναίνεση και υποταγή.

Παράλληλα στηριζόμενοι στην κεντρική κατεύθυνση της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ για την ανασύνταξη του ταξικού κινήματος, στήσαμε επιτροπές σχεδόν σε όλους τους χώρους των αστικών συγκοινωνιών. Μιλάμε για 9 Α/Σ στην ΟΣΥ και 3 εργοστάσια βάσης στη ΣΤΑ.ΣΥ. Η δημιουργία και η λειτουργία των επιτροπών έδωσε νέες εμπειρίες στους συναδέλφους, δοκιμάστηκαν στην πράξη οι θέσεις της γραμματείας για τα Μ.Μ.Μ

Σε κάθε σημείο της ταξικής πάλης, της αντιπαράθεσης, της δικής μας παρέμβασης υπήρχε η οργανωμένη απάντηση από το σύνολο των δυνάμεων και των μηχανισμών που διαθέτει το αστικό κράτος.

Για παράδειγμα, το 2011 μπροστά στις μεγάλες περικοπές του μισθού είχαμε 11 βδομάδες κινητοποιήσεων με 8 Γ.Σ. Αυτό δημιουργούσε προϋποθέσεις κλιμάκωσης και συνειδητοποίησης της ανάγκης του αγώνα γ’ αυτό και σταμάτησε μέσω της συνδικαλιστικής παρέμβασης με δημοψήφισμα – πραξικόπημα που οργάνωσε η ΠΑΣΚΕ. Με την αξιοποίηση της διάσπασης που χρόνια τώρα διατηρούν έχοντας 21 σωματεία μόνο στον χώρο των αστικών συγκοινωνιών, σε 8.500 περίπου εργαζόμενους. Από τότε αποφεύγουν τις γενικές συνελεύσεις όπως ο διάολος το λιβάνι. Το 2015 με την ένταξη στο ενιαίο μισθολόγιο, μόλις πήγε να υπάρξει αντίδραση είχαμε : επίθεση από οργανωμένα μέλη της Χ.Α στο Α/Σ της Π. Ράλλη στο ΠΑΜΕ που καλούσε για κλιμάκωση του αγώνα, σκίζοντας το πανό μας και απειλώντας φραστικά τα μέλη της επιτροπής. Επίταξη στους εργαζόμενους του Μετρό από την τότε κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Μια επίταξη που επιδίωξε με την στάση του το προεδρείο του σωματείου που ανήκε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Χαρακτηριστική φιγούρα ο Πρόεδρος που έφυγε κρυμμένος σε πορτ μπαγκάζ αυτοκινήτου όταν επιδίδονταν η επίταξη. Από την άλλη οι δυνάμεις ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ καλούσαν τους εργαζόμενους να συμβιβαστούν με την πραγματικότητα, με τις δυνατότητες της οικονομίας. Πρόσφατα, η στάση τους στο ΕΚΑ όπου τα συνδικαλιστικά στελέχη από τον χώρο των αστικών συγκοινωνιών διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο.

Στο προηγούμενο ΔΣ ο πρόεδρος του ΕΚΑ ήταν από την ΠΑΣΚΕ, από το συνδικάτο εργαζομένων ΟΑΣΑ ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο με την κατάθεσή του στο δικαστήριο, έδωσε βήμα για την τελευταία εξέλιξη. Ο εκλεγμένος γραμματέας μέχρι την δικαστική παρέμβαση ήταν από την ΠΑΣΚΕ από το σωματείο τεχνικών ΟΑΣΑ και αυτός. Αλλά και από τις άλλες παρατάξεις εκλεγμένοι από τα σωματεία του χώρου των Α/Σ αποδέχθηκαν την απόφαση και συμμετέχουν σήμερα στη δοτή διοίκηση. Με αυτά και άλλα πολλά οι εργαζόμενοι έχουν υποστεί μειώσεις έως και πάνω από το 50% του μισθού τους, εντατικοποίηση της δουλειάς κ.α., που έρχονται να προστεθούν στο σύνολο των αντιλαϊκών μέτρων που έχουν περάσει ως σήμερα και αυτά που θα έρθουν το επόμενο διάστημα. Αλλά κυρίως έχουν βουτηχτεί στη απογοήτευση και την απελπισία ιδιαίτερα μετά και την τελευταία σφαλιάρα από την πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που ένταξε και τις αστικές συγκοινωνίες στο ταμείο αξιοποίησης.

Όλη αυτή την περίοδο, με τις όποιες εξελίξεις, η δράση μας δεν ήταν σε ευθεία γραμμή. Υπήρχαν και υπάρχουν σκαμπανεβάσματα, από χώρο σε χώρο, από τον κάθε ένα ξεχωριστά. Έτσι κι αλλιώς τίποτα δεν είναι εύκολο και δεδομένο για το ταξικό κίνημα. Ιδιαίτερα αυτή την περίοδο έχοντας εξασφαλίσει ένα σημαντικό αριθμό εργαζομένων που δεν λυγίζει, που τα στρίβει, που δεν υποτάσσεται στην κυρίαρχη λογική, παρ΄όλο που και κάποιοι δεν συμφωνούν με όλα μαζί μας, έχουμε μεγάλη ευθύνη, και αυτή τη δέσμευση καταθέτουμε στη συνδιάσκεψη, να διευρύνουμε τον ταξικό πόλο στο χώρο μας και αριθμητικά και ποιοτικά.

Έχουμε υποχρέωση απέναντι στο κίνημα να ξεπερνάμε προσωπικές, οικογενειακές, οικονομικές δυσκολίες. Αντλούμε δυνάμεις από την εκτίμηση των εργαζομένων στο ΠΑΜΕ, από την επιμονή και την πίστη στο δίκαιο του αγώνα. Πιστεύουμε πως στην Πανελλαδική λειτουργία του ΠΑΜΕ σ’ ένα βαθμό συνέβαλε και η γραμματεία αστικών συγκοινωνιών.

Κλείνοντας, νομίζουμε πως χρειάζεται το επόμενο διάστημα ανάπτυξη των σχέσεων και ανταλλαγή εμπειρίας με άλλους συναδέλφους από όλο τον κόσμο. Έτσι κι αλλιώς ο κλάδος των μεταφορών που ανήκουν οι αστικές συγκοινωνίες είναι νευραλγικής σημασίας για το κεφάλαιο και για τη χώρα μας.

Χρειάζεται καλή παρακολούθηση των εξελίξεων. Οι ανταγωνισμοί για τους δρόμους μεταφοράς, που οξύνονται επικίνδυνα το τελευταίο διάστημα έχουν κοινό παρανομαστή στο ποιος θα είναι χαμένος. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στις μεταφορές, οι ίδιοι οι λαοί. Γι΄αυτό αφού από κοινού χαράσσει την στρατηγική του το κεφάλαιο, έτσι και οι εργαζόμενοι στις μεταφορές μπορούμε και πρέπει να οργανώσουμε καλύτερα την κοινή μας πάλη με όλους τους εργαζόμενους, μέσα από τη συμμετοχή μας στο ΠΑΜΕ μέσα από την συμμετοχή μας στην ΠΣΟ.

Η 4^η Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ είναι ένα ιστορικό γεγονός και σαν τέτοια θα καταγραφεί η προσπάθεια μέσα σε συνθήκες γενικευμένης επίθεσης του κεφαλαίου να ανοίξεις μέσα σε μαζικές διαδικασίες το ζήτημα του χτισίματος του ταξικού πόλου στο εργατικό κίνημα.

Αντιπρόσωποι που βρίσκονται εδώ δώσαν ιδεολογική πολιτική και συνδικαλιστική μάχη για να εξασφαλίσουν την εκλογή τους.

Στο Δήμο της Πεύκης κόντρα στις απειλές της Δημοτικής αρχής και τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ η Γενική Συνέλευση αποφάσισε να στείλει εδώ τον συνάδελφο Δασκαλάκη. Στη Καισαριανή οι δυνάμεις του ΜΕΤΑ επιχείρησαν να υπονομεύσουν την συμμετοχή στη Γενική Συνέλευση μιλώντας για το ότι το Σωματείο δεν πρέπει να γίνει παραμάγαζο του ΠΑΜΕ οι εργαζόμενοι όμως συμμετείχαν η συνέλευση έγινε και ο συνάδελφος είναι εδώ αντιπρόσωπος.

Αυτές οι δυνάμεις είναι που την ίδια ώρα μιλούν για την ενότητα των αριστερών δυνάμεων που επικαλούνται το ΕΑΜ ξεχνώντας ότι το ΕΑΜ πάει πακέτο με τον ΕΛΑΣ.

Αυτέ οι δυνάμεις που όπως λένε και οι συνάδελφοι στο δημόσιο είχαν πάθει τενοντίτιδα από τα παλαμάκια που βάραγαν στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτές οι δυνάμεις που βάλαν όλα τα συνδικαλιστικά τους στελέχη με την ιδιότητα του προέδρου η του μέλους διοικητικού συμβουλίου να υπογράψουν κείμενα στήριξης του ενός ή του άλλου στη διάσπαση του ΜΕΤΑ τώρα να κουνάνε το δάκτυλο στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ και να μιλούν για παραμάγαζα.

Αυτές οι δυνάμεις για τις οποίες τα σωματεία μπορούν να είναι αντιμνημονιακά να είναι υπέρ του όχι να είναι υπέρ του εθνικού νομίσματος όταν μπαίνει το θέμα να είναι αντικαπιταλιστικά τότε βγαίνουν οι φλύκταινες και τα σωματεία γίνονται παραμάγαζα.

17 χρόνια τώρα ύπαρξης του ΠΑΜΕ μέρα την μέρα χώρο το χώρο χτίστηκε το κύρος χτίστηκε η αποδοχή χτίστηκε η συμφωνία μικρή ή μεγάλη χτίστηκε ό άλλος πόλος η ταξική γραμμή και αντίληψη

Και τι έγινε θα μας πει κάποιος αφού περάσαν όλα τι να το κάνω εγώ και πρέπει να απαντήσουμε ότι μέχρι τα 200μισθό ευρώ και τα 150 σύνταξη που θέλουν σύμφωνα με τα ανταγωνιστικά στάνταρ υπάρχει δρόμος ακόμα.

17 χρόνια και φτάσαμε ως εδώ και τι θα σου πει κάποιος θα περιμένω άλλα 17 να γίνουν οι 1225 συμμετέχοντες 2000 χιλιάδες και πρέπει να απαντήσουμε ότι ο πολιτικός και συνδικαλιστικός χρόνος όπως και γενικά ο χρόνος είναι σχετικές έννοιες. Πράγματι χρειάστηκαν 17 χρόνια για να είναι σήμερα εδώ η Ομοσπονδία ΟΑΕΔ η άλλα σωματεία ή ομοσπονδίες

17 χρονιά για να κάνουν ένα βήμα μπορεί όμως σε 17 μήνες ή 17μέρες οι 17ώρες οι συνάδελφοι να για κάνουν το επόμενο βήμα.

Όσοι θεωρούν ότι υπερβάλλουμε την αξία ίδρυσης του ΠΑΜΕ ή ότι ευλογούμε τα γένια μας ας ρίξει μια ματιά στο διεθνή περίγυρο για το που πως και υπάρχει και οργανώνεται τέτοιο κίνημα αντίστασης και αμφισβήτησης

Επανέρχεται όμως ο δύσπιστος και σου λέει καλά τα λέτε και μπράβο σας αλλά ρε αδελφέ χάσαμε δικαιώματα και κατακτήσεις πέρασε ο σχεδιασμός του κεφαλαίου..

Και πρέπει να απαντήσουμε σε αυτό γιατί κάποιοι προσπαθούν να ξεπλυθούν μέσα από αυτό μιλώντας ότι είταν μονόδρομος τα μνημόνια και κάποιο άλλοι να σπεκουλάρουν σακουλιάζοντας ΓΣΕΕ και ΠΑΜΕ ότι έχουν ίδια ευθύνη.

Ας μοιράσουμε λοιπό τις ευθύνες εμείς έχουμε ευθύνη όχι γιατί είταν λάθος η ανάλυση και η εκτίμηση μας αλλά γιατί έχουμε καθυστερήσει στο χτίσιμο της δουλειάς μας.

Οι άλλες δυνάμεις έχουν όλο το πακέτο στο τομέα ευθύνη τόσο γιατι είχαν λάθος ανάλυση εκτίμηση ταυτισμένη με την ανάλυση του κεφαλαίου όσο και σε οργανωτικό επίπεδο γιατί όχι μόνο δεν οργανώνουν αλλά υπονομεύουν και τις απεργίες.

Υπάρχουν άλλα αίτια ? Σαφώς και υπάρχουν

Υπάρχουν 1,5 εκ. άνεργοι που λειτουργούν από το κεφάλαιο σαν εφεδρικός στρατός απειλής

Υπάρχουν 1 εκ απλήρωτοι ή κακοπληρωμένοι που λειτουργούν υπό το καθεστώς της διαρκούς απειλής και εκφοβισμού

Υπάρχουν 60% των νέων προσλήψεων που γίνεται με ελαστικές σχέσεις εργασίας.

Από την ίδια τη ζωή βγαίνουν και τα καθήκοντα για την επόμενη.

Μοιράζουμε τις ευθύνες του καθενός και παίρνουμε μέτρα για τα οργανικά προβλήματα της τάξης.

Όλα τα σωματεία μιλούν και φτιάχνουν σχέδιο πρόταση στο κλάδο για προσλήψεις και αυξήσεις στους μισθούς που θα αυξήσουν και την καταναλωτική ικανότητα.

Σ όλα τα σωματεία γράφονται όλοι οι εργαζόμενοι ανεξάρτητα από σχέση εργασίας

Κλείνοντας

πολύ συζήτηση στους χώρους δουλειάς για την αναποτελεσματικότητα των αγώνων. Πρέπει να απαντήσουμε,

η κυβέρνηση και το κεφάλαιο ετοιμάζουν νέο νόμο για τις απεργίες. Τι φοβούνται αφού η συμμετοχή είναι μικρή αφού ο κόσμος είναι στο καναπέ. Φοβούνται αυτό που περιγράφουμε φοβούνται αυτό που οργανώνουμε φοβούνται την οργή και το θυμό αυτού του θηρίου που λέγεται εργατική τάξη. Φοβούνται το ταξικό κίνημα που το βλέπουν να ριζώνει και να βάζει πόδι σε χώρους δουλειάς.

Φοβούνται την επιμονή μας να χτίσουμε σωματεία παντού.

σωματείο σχολεία της ταξικής πάλης που θα παλεύουν για τα καθημερινά και θα οργανώνουν την ανατροπή.

Ας κάνουμε τα όνειρα μας εφιάλτες τους

ΖΗΤΩ Η 4^η ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ

Η 4^η πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ βρίσκει το εργατικό κίνημα σε μια κρίσιμη περίοδο.

Γιατί η επίθεση απέναντι στην εργατική τάξη και σε όλους τους ανθρώπους της βιοπάλης – σε όλους τους τομείς της ζωής μας – εξελίσσεται γενικευμένα και μεθοδευμένα, αφού στόχος για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου είναι να γίνουν πιο φτηνοί κι ευέλικτοι οι εργαζόμενοι.

Γιατί χτυπιέται η καρδιά της συλλογικής οργάνωσης και διεκδίκησης των εργαζόμενων μέσα από τις νομοθετικές ανατροπές που αφορούν τις σσε και τις επερχόμενες ανατροπές στα συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες.

Γιατί όλα αυτά επιδιώκουν να τα περάσουν με το «γάντι». Να γίνουν αποδεκτά στη συνείδηση των εργαζόμενων. Μέσα από αυταπάτες περί φιλολαϊκής κυβερνητικής διαχείρισης στα πλαίσια μιας καπιταλιστικής ανάπτυξης που έρχεται. Μέσα από τη φιλολογία περί «θεσμών» που θα διαμορφώνονται από όλους τους «κοινωνικούς εταίρους». Π.χ. η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ διατυπώνει ότι οι σσε αποτελούν «θεσμό» – «εργαλείο» για την επιχειρηματικότητα και την ανάπτυξη. Ως «θεσμός» αντιμετωπίζεται και η ίδια η συνδικαλιστική οργάνωση και μάλιστα «εκσυγχρονισμένη». Τέτοιους «θεσμούς» απαλλαγμένους από κάθε στοιχείο ταξικής συνείδησης, πάλης και σύγκρουσης θέλουν και το μεγάλο κεφάλαιο και η κυβέρνηση και οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που υπηρετούν τον καπιταλιστικό τρόπο ανάπτυξης.

Και η συζήτηση που γίνεται από όλους αυτούς σε σχέση με τέτοια ζητήματα, η λογική ότι το συγκεκριμένο σύστημα είναι δεδομένο, δεν αλλάζει, πρέπει να το διαχειριστούμε, δεν έχουν αποτέλεσμα οι αγώνες, επηρεάζει τους εργαζόμενους.

Παίρνουν τα μέτρα τους, λοιπόν, για να αντιμετωπίσουν τα αδιέξοδα του συστήματος που αντικειμενικά μεγαλώνουν και αυξάνονται, μέτρα που φτάνουν από την υποταγή των εργαζόμενων στη μεγαλύτερη εκμετάλλευση και τις μειωμένες απαιτήσεις μέχρι και τη σφαγή των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Τι θα κάνει επομένως το εργατικό κίνημα: θα ενσωματωθεί σε αυτή τη δίνη ή θα αντιπαρατεθεί, θα αντιταχθεί, θα παλέψει για να την ανατρέψει;

Σε αυτές τις συνθήκες και τις εξελίξεις, ο συγκροτημένος ταξικός πόλος στο συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, όχι μόνο επιβεβαιώνεται και δικαιώνεται, αλλά επιβάλλεται και η ενίσχυσή του. Για να ανασυνταχτεί το εργατικό κίνημα οργανωτικά και ιδεολογικά – πολιτικά. Η 17χρονη πορεία του ΠΑΜΕ μας έχει δώσει πολύτιμη πείρα πάνω σε αυτό.

Το σύνθημα «χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» συμπυκνώνει την ουσία της αντίληψής μας. Στη βάση αυτή οργανώνουμε – παλεύουμε – διεκδικούμε, αντιμετωπίζουμε και τις δικές μας αδυναμίες, βελτιωνόμαστε. Αντιπαλεύουμε τον εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό, την ενσωμάτωση, τον κοινωνικό εταιρισμό. Στη βάση αυτή απαντάμε και σε όσους μέχρι πρότινος εναγκαλίζονταν τον εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό και τώρα δήθεν διαχωρίζουν τη θέση τους, καλλιεργώντας τις ίδιες αυταπάτες με το ΣΥΡΙΖΑ πριν γίνει κυβέρνηση. Δηλ. ότι μπορεί να υπάρξει «φιλολαϊκή ανατροπή» εντός των τειχών του συστήματος με μια άλλη κυβέρνηση ή μέσα από άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Διεκδικούν τον τίτλο του «ανατρεπτικού» – «ταξικού», αλλά η «σύγκρουσή» τους πάει οπουδήποτε αλλού εκτός από την εργοδοσία και το χώρο δουλειάς.

Στον κλάδο του φαρμάκου έχουμε πείρα και από παλιό και νέο εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό και από δυνάμεις που αυτοτοποθετούνται σε έναν άλλο δήθεν «ταξικό πόλο», απέναντι στο ΠΑΜΕ. Όλοι αυτοί, παρά τις μεταξύ τους διαφωνίες, από κοινού παίζουν διασπαστικό ρόλο στον κλάδο απέναντι στα κλαδικά συνδικάτα και στην κλαδική Ομοσπονδία που συσπειρωνόμαστε στο ΠΑΜΕ.

Με αυτές τις αντιλήψεις που επιδρούν στους εργαζόμενους δίνουμε μάχη, μέσα από τους αγώνες και τις κινητοποιήσεις σε χώρους δουλειάς, κλαδικές και γενικότερες. Μέσα από την καθημερινή βασανιστική προσπάθεια οργάνωσης και κινητοποίησης του κλάδου. Και μπορούμε να πούμε ότι με τη δουλειά μας, τα συνδικάτα και η ομοσπονδία μας, με τη γραμμή του ΠΑΜΕ, έχουμε συμβάλει σημαντικά για να μην ταλανίζονται οι εργαζόμενοι του κλάδου μεταξύ συμβιβασμού, ταύτισης με τα επιχειρηματικά συμφέροντα (βλ. διασπαστική ΠΟΙΕ) και άσφαιρων πυρών. Έχουμε συμβάλει σημαντικά για να υπάρχουν ακόμα συγκροτημένα εργασιακά δικαιώματα στον κλάδο, να εφαρμόζεται σε μεγάλο βαθμό η κλαδική σσε και κυρίως για να υπάρχει ένα κομμάτι εργαζομένων ώριμο, προετοιμασμένο, χειραφετημένο από εργοδοσία και κυβερνήσεις. Ένα κομμάτι που αντιτάσσεται σε όλους αυτούς και διεκδικεί σήμερα με βάση τις ανάγκες των εργαζόμενων. Με τέτοιο προσανατολισμό μπορεί να έχει αποτελέσματα η πάλη σήμερα.

Η μάχη πρέπει να δοθεί το επόμενο διάστημα για να ενισχυθεί και να διευρυνθεί αυτό το κομμάτι, να προετοιμάζεται μέσα από τους αγώνες, να πετυχαίνει κατακτήσεις αλλά να μη συμβιβάζεται και να μην εφησυχάζει με αυτές, να ανοίγει το δικό του δρόμο προς την κατάργηση της εκμετάλλευσης.

Η 4^η Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ και η 17χρονη παρακαταθήκη από τη συγκρότηση και δράση του μας δίνουν όλα τα εφόδια και τα όπλα για να συνεχίσουμε.