Ομιλία του Γιάννη Φραγγίδη, Προέδρου της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Εργατοϋπαλλήλων Εμφιαλωμένων Ποτών

Αγαπητές και αγαπητοί σύνεδροι

Φίλοι προσκεκλημένοι

Εκ μέρους των εργαζόμενων στα Εμφιαλωμένα Ποτά και τα Τυποποιημένα Τρόφιμα απευθύνω θερμό χαιρετισμό προς τις πρωτοπόρες δυνάμεις του ταξικού αγωνιστικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Σας μεταφέρω τους ταξικούς αγωνιστικούς χαιρετισμούς του Πρόεδρου της Α.Δ.Ε.Σ. (συν ιδρυτική δύναμη του Π.Α.ΜΕ.), του συν. Κώστα Αρτεμίου, ο οποίος μαζί και με άλλα συνδικαλιστικά στελέχη ήταν από τους εμπνευστές και πρωτεργάτες, αναλαμβάνοντας τότε την ιστορική ευθύνη της ίδρυσης, τον Απρίλη 1999, του Π.Α.ΜΕ..

Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, νομίζουμε ότι δικαιώνονται σε υπερθετικό βαθμό και δείχνουν σε όλους, νέους και παλιούς, πόσο χρήσιμη αλλά και ιστορικά αναγκαία ήταν η πρωτοβουλία αυτή, δηλαδή της ίδρυσης του Π.Α.ΜΕ., ίσως της μόνης συνδικαλιστικής παράταξης με καθαρά ταξικό προσανατολισμό και χαρακτήρα.

Φίλες και φίλοι αγαπητοί σύνεδροι

Το ότι οι εργαζόμενοι της χώρας μας αλλά και όλα τα λαϊκά κυρίως στρώματα παραδόθηκαν από τις κυβερνήσεις στην ντόπια εργοδοσία αλλά και στους διεθνείς κερδοσκοπικούς κύκλους του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου είναι πλέον ηλίου φαεινότερων.

Όλος ο ελληνικός λαός δοκιμάζεται και καθημερινά όλο και περισσότερα τμήματά του γλιστράνε με «σταθερούς» ρυθμούς στην φτώχεια, την ανέχεια και την εξαθλίωση. Η επίθεση που γίνεται εις βάρος τους είναι καθολική και δεν κάνει εξαιρέσεις σε κατηγορίες εργαζομένων.

Είναι εκ του πονηρού οποιαδήποτε προσπάθεια γίνετε για την διαίρεση των εργαζομένων και αυτή εξυπηρετεί σίγουρα μόνο εργοδοτικές και κομματικές σκοπιμότητες με κύριο στόχο τη διαρκή διάσπαση του εργαζόμενου λαού αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας.

Ο κατάλογος των κοινωνικών και αντεργατικών «εγκλημάτων» που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια είναι μακρύς, όπως και οι παραβιάσεις της νομιμότητας αλλά και της εθνικής κυριαρχίας της χώρας μας.

Το καθεστώς της διεθνούς επιτήρησης δεν είναι απλά αυστηρό, διότι η όποια αυστηρότητά του εξαντλείται σε μέτρα λεηλασίας του κοινωνικού πλούτου και εις βάρος του κόσμου της εργασίας, το καθεστώς λοιπόν αυτό είναι κυρίως ταξικά μονόπλευρο. Είναι ένα καθεστώς ενάντια στον κόσμο της εργασίας και τα δικαιώματά του. Όσο πιο γρήγορα αντιληφθεί ο εργαζόμενος ελληνικός λαός ότι αυτός είναι ο στόχος των μέτρων και όχι γενικώς και αορίστως η «πατρίδα» μας, τόσο πιο εύκολα θα στρατευτεί για να αποτινάξει αυτό τον σκληρό ταξικό ζυγό.

Η πολιτική των «μνημονίων» δεν ασκείται εις βάρος όλων των Ελλήνων, χωρίς καμία κοινωνική διάκριση, αλλά είναι μια ξεκάθαρη πολιτική «κοινωνικής προδοσίας» με τη βοήθεια και του ξένου πλέον παράγοντα.

Στο κοινωνικό σφαγείο έχουν οδηγηθεί όλα τα χαμηλά μικροαστικά στρώματα, οι μικρό αγρότες και φυσικά, η εργατική τάξη που με τα εκατομμύρια των ανέργων, τις υπεργολαβίες, τα ελαστικά ωράρια, την εκ περιτροπής και την ανασφάλιστη εργασία, αναγκάζει την νέα γενιά να πάρει το δρόμο της ξενιτιάς για να επιβιώσει, μήπως όμως το ίδιο δεν συμβαίνει με τις χαμένες γενιές των νέων και των μεσήλικων, που δε θα προλάβουν να εργαστούν και να προσφέρουν στην πιο παραγωγική περίοδο της ζωής τους; Και όλα αυτά γιατί; για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των δανειστών, αλλά και για χάρη της ντόπιας και πολυεθνικής εργοδοσίας.

Η καταστροφή κεφαλαίου, πόρων και φυσικά ανθρώπων είναι μια από τις προϋποθέσεις για να έλθει ανάπτυξη. Τουλάχιστον, αυτό πιστεύουν και εφαρμόζουν εκείνοι που έχουν ρίξει τον εργαζόμενο ελληνικό λαό στα τάρταρα της ανέχειας με τελικό στόχο το υπέρ κέρδος αλλά και την υποταγή και εκμηδενισμό κάθε φωνής αντίστασης.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, φίλες και φίλοι

Οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, αλλά και όλος ο εργαζόμενους λαός, έδωσαν και δίνουν, από την έναρξη της πολιτικής των μνημονίων μέχρι και τα σήμερα, σημαντικές μάχες απέναντι στην εργοδοσία, τις κυβερνήσεις, την Γερμανοκυριαρχούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ενάντια στους αντεργατικούς νόμους και τους σχεδιασμούς κατά του ασφαλιστικού συστήματος.

Μέσα στο γενικότερο κλίμα κοινωνικής κατήφειας και απαισιοδοξίας, δόθηκαν και δίδονται σημαντικοί αγώνες οι οποίοι δηλώνουν ότι η εργατική τάξη, παλιά και νέα, εργαζόμενη και άνεργη, είναι παρούσα αλλά και έτοιμη να υπερασπιστεί κεκτημένα και κατακτήσεις ενός αιώνα και πλέον.

Οι μάχες αυτές μπορεί να μην φαίνετε ότι φέρνουν τα άμεσα τα αποτελέσματα που θέλουμε, μπορεί να φαίνονται ως κινήσεις άμυνας, αλλά ο πόλεμος συνάδελφοι και συναδέλφισσες, είναι μπροστά μας και θα πρέπει να κινούμαστε με γνώμονα την μεγάλη εικόνα του οικονομικού, ταξικού κοινωνικού πολέμου που διεξάγεται με άνισα μέσα αυτή την ιστορική περίοδο για την εργατική τάξη.

Εμείς, ως εκφραστές του ταξικού αγωνιστικού συνδικαλισμού, οφείλουμε να δείξουμε δρόμους για όλη την εργατική τάξη, να εκπονήσουμε νέα αγωνιστικά σχέδια και να εφαρμόσουμε νέες τακτικές που να συμβαδίζουν με τις νέες συνθήκες μέσα στις οποίες ζούμε.

Εμείς, γιατί εάν δεν το κάνουμε εμείς, πέστε μου συναδέλφισες και συνάδελφοι ποιος θα το κάνει, οφείλουμε να συμβάλλουμε στην ενδυνάμωση της κοινής δράσης όλων των εργαζομένων, οι οποίοι εκβιάζονται διαρκώς από την ντόπια και πολυεθνική εργοδοσία, οι οποίες βρήκαν την μεγάλη ευκαιρία να μεταστρέψουν τη ροή των ιστορικών γεγονότων υπέρ των συμφερόντων τους και σε βάρος των συμφερόντων του εργαζόμενου λαού. Το φαινόμενο δεν περιορίζεται στην Ελλάδα, αλλά και σε όλες τις χώρες, όπου προωθούνται οι λεγόμενες αναδιαρθρώσεις στην οικονομία.

Πουθενά, όμως, η επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη και στα δικαιώματά της δεν γίνεται με τέτοια σφοδρότητα και τέτοια βιαιότητα όσο αυτή τη στιγμή ενάντια του εργαζόμενου ελληνικού λαού.

Όμως εμείς είμαστε εδώ, είμαστε εδώ και υψώνουμε τη φωνή μας καλώντας τους εργαζόμενους, σε όλους τους χώρους δουλειάς, τους άνεργους και του συνταξιούχους, τους σπουδαστές της χώρας και αυριανούς ανέργους ή μετανάστες, να πυκνώσουν τις γραμμές των ταξικών αγωνιστικών συνδικάτων, να έρθουν και να στρατευτούν με τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ για να έχουν όραμα, να έχουν ελπίδα, ελπίδα για να μπορούν να ονειρεύονται ότι το αύριο μπορεί να γίνει καλύτερο από το σήμερα, καλύτερο από το χθες.

Δώσαμε και δίνουμε μεγάλες μάχες σε διάφορους χώρους δουλειάς παρά τα εμπόδια που φέρνουν οι παλιές παθογένειες του ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος, μέσα από τον έλεγχο μεγάλου αριθμού σωματείων από την εργοδοσία και τα κυβερνητικά κόμματα.

Εμείς, το Π.Α.ΜΕ., είμαστε εκείνοι στις πλάτες των οποίων πέφτει η ιστορική ευθύνη της ανασύνταξης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, ενός κινήματος που θα αποκαταστήσει το ρόλο των εργαζομένων στην ελληνική κοινωνία, που η φωνή του θα ακούγεται και από τις κυβερνήσεις, αλλά και από τους διεθνείς επιτηρητές της χώρας μας.

Εάν δεν αναλάβουμε εμείς αυτή την ευθύνη συνάδελφοι, αν δεν αναλάβει το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο και οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που το συγκροτούν αυτή την ευθύνη ποιος θα την αναλάβει;

Μέσα σε αυτό το πνεύμα λοιπόν του δημοκρατικού ταξικού συνδικαλισμού, θεωρούμε ότι ο αγώνας και η δράση των εργαζόμενων μέσα από τα συνδικάτα πρέπει να στοχεύει ΟΧΙ ΜΟΝΟ στην υπεράσπιση και διεκδίκηση των οικονομικών, κοινωνικών, επαγγελματικών και ηθικών συμφερόντων τους , αλλά συνάμα και στην υπεράσπιση, διαφύλαξη και διεύρυνση της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας, στην υπεράσπιση και εδραίωση της παγκόσμιας ειρήνης και στην δημιουργία μιας δημοκρατικής, ανθρώπινης και δίκαιης κοινωνίας απαλλαγμένης από κάθε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Μέσα σε αυτή την προοπτική των στόχων και των σκοπών υπογραμμίζουμε ότι η πολιτική διάσταση της πάλης και των διεκδικήσεων των εργαζόμενων, μέσα από τα συνδικάτα, οδηγεί τον εργατικό συνδικαλισμό σε προσέγγιση, συνεννόηση και συνεργασία με τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις και τους πολιτικούς σχηματισμούς εκείνους που συμμερίζονται και αποδέχονται τους ίδιους σκοπούς της πάλης των εργαζόμενων, με σκοπό να θέσουν την πάλη και τις συνολικές διεκδικήσεις μέσα σε μια ποιο ευνοϊκή προοπτική.

Δεν πρέπει να θέτουμε ποτέ τον Εργατικό Συνδικαλισμό πάνω από την πολιτική και τα πολιτικά κόμματα, θεωρούμε όμως ότι ο Συνδικαλισμός από την φύση του και τα συμφέροντα που υπερασπίζετε ήταν και παραμένει η βάση της διαμόρφωσης και της ανάπτυξης της ταξικής συνείδησης και αλληλεγγύης των εργαζόμενων και το βασικό μέσο για την πραγμάτωση των σκοπών και των στόχων του.

Με πυξίδα αυτές τις αρχές και τις θέσεις και με βασικό σκοπό την συνεργασία και αλληλεγγύη των εργαζόμενων της Ευρώπης ιδιαίτερα αλλά και ολοκλήρου του κόσμου, θεωρούμε ότι ο αυτόνομος ταξικός και μαζικός συνδικαλισμός που χαρακτηρίζετε από την ικανότητα των εργαζόμενων, μετά από δημοκρατικό διάλογο να αποφασίζουν για τους στόχους και τα μέσα της δράσης τους , οφείλει αναπτύσσοντας με την δράση του την ταξική συνείδηση, να δημιουργεί κάθε στιγμή το ποιο ευνοϊκό συσχετισμό δυνάμεων για τους εργαζόμενους και το συνδικαλιστικό κίνημα.

Ένας τέτοιος ρόλος των εργατικών συνδικάτων με τέτοια συνδικαλιστική δράση και προοπτική, προϋποθέτει την ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ του εργατικού κινήματος, μια αυτονομία που αρνείται απόλυτα κάθε μορφή υποταγής του συνδικαλισμού, ανοιχτή η’ καμουφλαρισμένη, σε μια πολιτική δύναμη, σε ένα κόμμα, στο κράτος η’ στην κυβέρνηση.

Την ελπίδα συνάδελφοι, για ένα καλύτερο αύριο για μια ποιο δίκαιη κοινωνία, την ελπίδα για την νέα γενιά την έχουμε μόνο εμείς, μόνο το Π.Α.ΜΕ., και αυτή την ελπίδα, με τις προτάσεις, τις αποφάσεις αλλά και με τον αγωνιστικό, διεκδικητικό σχεδιασμό για το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, πρέπει να την μεταλαμπαδεύσουμε, πρέπει να την δυναμώσουμε, πρέπει να την μετατρέψουμε σε δύναμη αντίστασης, δύναμη σύγκρουσης, δύναμη ανατροπής.

Φέρουμε συνάδελφοι ιστορική ευθύνη και στους εαυτούς μας αλλά κυρίως στα παιδιά μας, στην νεολαία, στους αυριανούς εργαζόμενους αγωνιστές.

Τώρα μας δίνετε μια χρυσή ευκαιρία

Μπροστά μας έχουμε τις αλλαγές του νόμου για την λειτουργία των συνδικάτων.

Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα τα ενδεχόμενα και σε θέση να αποκρούσουμε κάθε απόπειρα περιορισμού του ρόλου των συνδικάτων στην ελληνική κοινωνία.

Το Π.Α.ΜΕ. έχει δώσει δείγματα γραφής από την εποχή της ίδρυσής του, τώρα όμως καλείται, μάλλον το καλούν οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες της συγκυρίας, να αναλάβει ακόμη μεγαλύτερες πρωτοβουλίες για την ανασύνταξη του εργατικού λαϊκού κινήματος.

Είμαστε υποχρεωμένοι να ενισχύσουμε την προοπτική του σχεδιασμένου και μεθοδικού αγώνα σε όλους τους χώρους δουλειάς, έχουμε την ιστορική ευθύνη, από τη μια να κάνουμε φανερούς τους βαθύτερους στόχους των κυβερνήσεων και των διεθνών πατρώνων τους και από την άλλη οργανώνοντας καθημερινά την αντίσταση στους χώρους εργασίας να φέρουμε όλους τους εργαζόμενους κάτω από τη σκέπη μιας ταξικής αγωνιστικής πρακτικής και αντίληψης.

Αυτοί, φίλες και φίλοι, οι ταξικοί μας αντίπαλοι, αποδεικνύουν καθημερινά ότι έχουν το δικό τους μακρόπνοο σχέδιο εις βάρος των συμφερόντων του εργαζόμενου λαού, εμείς από την άλλη, είμαστε υποχρεωμένοι να σχεδιάσουμε τη δική μας στρατηγική για την απαλλαγή των εργαζομένων από τις πολιτικές της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Έχουμε καθήκον όπως ανέφερα και ποιο πάνω, να μην αφήσουμε να περάσει η νοοτροπία του ταξικού συμβιβασμού, του συμβιβασμού με τους μισθούς της πείνας και τις εργασιακές συνθήκες του “μεσαίωνα”. Οι υποχωρήσεις των συμβιβασμένων ηγεσιών σε όλα τα μέτωπα, απέδειξαν ότι ανοίγουν την όρεξη της ντόπιας και ξένης εργοδοσίας.

Δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες ότι η περιβόητη οικονομική ανάπτυξη, αν έλθει ποτέ και όταν έλθει, θα προσφέρει αυτομάτως καλύτερη ζωή στους εργαζόμενους.

Αν οι εργαζόμενοι δεν είναι οργανωμένοι και δυνατοί να διεκδικήσουν τα δίκαια τους, η εργοδοσία όπως έχει αποδειχθεί στο παρελθόν και εδώ στη χώρα μας αλλά και διεθνώς, δε θα δώσει ούτε ένα κομμάτι ψωμί παραπάνω σε κανέναν, άλλωστε αυτό είναι καταγραμμένο και ιστορικά αποδεδειγμένο ότι το «δίκιο δεν χαρίζετε το κατακτάς μ’ αγώνα» γι αυτό δεν πρέπει να έχουμε καμία αυταπάτη.

Μπορούμε, συνάδελφοι να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική. Και αν κάποιοι νοτίζουν ότι δεν μπορούμε να την ανατρέψουμε συνολικά, μπορούμε να ανατρέψουμε τα πιο βασικά της σημεία, εκείνα τα σημεία κλειδιά για τη γενικότερη επέλαση της εργοδοσίας.

Μπορούμε να τους νικήσουμε σε βάθος χρόνου και να αποκαταστήσουμε τις κοινωνικές ισορροπίες.

Τώρα είναι η ώρα των μικρών και των μεγάλων μαχών, τώρα είναι η ώρα του αδιάκοπου και αταλάντευτου αγώνα, ενάντια στην ασυδοσία των διεθνών κερδοσκόπων, ενάντια στον αυταρχισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εθνικών κυβερνήσεων, ενάντια στην ντόπια και ξένη εργοδοσία.

Προέρχομαι φίλες και φίλοι αγαπητοί σύνεδροι και έχω την τιμή να είμαι ο πρόεδρος της Π.Ο.Ε.Ε.Π., μιας Ομοσπονδίας που από την ίδρυση της έχει ταξικό προσανατολισμό και χαρακτήρα, μιας Ομοσπονδίας που οι αγώνες της έχουν ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας μας, μιας Ομοσπονδίας που απέναντι στον ταξικό της αντίπαλο δεν έχει σκύψει ποτέ μα ποτέ το κεφάλι και σας λέω ότι έχει δώσει πολλούς και δύσκολους αγώνες.

Σε έναν τέτοιο αγώνα βρισκόμαστε και τώρα, με τη συνεχή συμπαράσταση του Π.Α.ΜΕ. των ταξικών σωματείων αλλά και πολλών κοινωνικών ομάδων , τα τελευταία τρία και πλέον χρόνια, δίνουμε ακόμα μια μεγάλη μάχη ενάντια στην πολυεθνική Coca-Cola, με σκοπό την επαναλειτουργία του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης.

Θέλω από αυτό το βήμα και έχει τη σημασία του αυτό, για όλη τη δουλειά που κάνουμε, θέλω λοιπόν να γνωρίζουν όλοι ότι αυτός ο αγώνας δεν είναι ένας συνηθισμένος αγώνας, πρόκειται για έναν αγώνα ενάντια στην εταιρία σύμβολο του καπιταλισμού και όλης της εργοδοσίας σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Είναι αγώνας άνισος, αλλά όλα δείχνουν ότι είναι αγώνας που μπορούμε να κερδίσουμε και θα κερδίσουμε. Και μια τέτοια νίκη θα είναι μια μεγάλη ένεση ηθικού και κουράγιου, όχι μόνο για τους απεργούς του κλάδου, αλλά για όλους τους εργαζόμενους που σκύβουν καθημερινά από ανάγκη στους χώρους δουλειάς το κεφάλι.

Ο αγώνας και το μποϊκοτάζ στα προϊόντα της Coca-Cola θα συνεχιστεί μέχρι να ανοίξει το εργοστάσιο και να γυρίσουν οι συνάδελφοί μας στις δουλειές τους. Είμαστε βέβαιοι ότι αυτό θα συμβεί και καλούμαστε να συμβάλλουμε όλοι μας ώστε να συμβεί το ταχύτερο δυνατόν, γιατί μια τέτοια νίκη είναι αναγκαία για όλο τον εργαζόμενο λαό της πατρίδας μας. Είναι και μια νίκη αναγκαία για το συνδικαλιστικό αγωνιστικό γόητρο του Π.Α.ΜΕ., γιατί θα το μετατρέψει σε ισχυρό πόλο έλξης όλων των εργαζομένων και κυρίως των νέων που συναντούν εφιαλτικές συνθήκες στην αγορά εργασίας, που τσακίζει τα όνειρά τους για τη ζωή και την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους.

Τέλος θα είναι μια νίκη όλων των εργαζομένων που έδωσαν και δίνουν σκληρούς αγώνες εναντίον της Κόκα Κόλα σε άλλες χώρες του πλανήτη, υπό άλλες πιο δύσκολες και πιο επικίνδυνες συνθήκες, όπως στην Τουρκία, στην Κολομβία κλπ.

Για αυτό, αγαπητοί σύνεδροι φίλες και φίλοι, αντιλαμβανόμαστε αυτόν τον αγώνα και ως μια υπόμνηση για τη διεθνή αλληλεγγύη των εργαζομένων απέναντι στην ασυδοσία του πολυεθνικού κεφαλαίου.

Οι έννοιες της αλληλεγγύης, της ειρήνης και της συνεργασίας των λαών, καθώς επίσης και της μη εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο είναι βασικές αξίες του εργατικού κινήματος.

Η οργάνωση , η ενότητα, ο αγώνας και η αλληλεγγύη ήταν είναι και θα συνεχίσουν να είναι τα ακατανίκητα όπλα στην συνδικαλιστική φαρέτρα των εργαζόμενων απέναντι στους ταξικού τους αντιπάλους

Ζήτω η διεθνής αλληλεγγύη των εργαζομένων

Ζήτω το Π.Α.ΜΕ.

Ομιλία του Καραντούσα Μανώλη, Προέδρου Ομοσπονδίας Τροφίμων στην 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ

Συναγωνιστές συναγωνίστριες

Χαιρετίζουμε τις εργασίες της 4ης πανελλαδικής συνδιάσκεψης τους ΠΑΜΕ.

Η εισήγηση έθεσε με σαφή τρόπο τους άξονες της δουλειάς των συνδικάτων καθως και το περιεχόμενο αυτής για την ανασύνταξη και αναζωογόνηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος για ένα κίνημα μαχητικό ταξικό ένα κίνημα ταξικό ένα κίνημα ελπίδας και ανατροπής.

Θα προσπαθήσω να μεταφέρω την δουλειά της ομοσπονδίας και των συνδικάτων απο τον κλάδο τροφίμων – ποτών.

Στον κλάδο είχαμε και έχουμε σοβαρές εξελίξεις και επιπτώσεις απο την καπιταλιστική κρίση όλα αυτά τα χρόνια.

Είχαμε κλείσιμο εργοστασίων που φαίνεται ότι είναι σε παραπέρα εξέλιξη (ΠΕΠΣΙ) συγχωνεύσεις εξαγορές μείωση στην παραγωγή προιόντων

Ταυτόχρονα υπάρχουν νέες επενδύσεις απο μονοπωλιακούς ομίλους σε γραμμές παραγωγής και νέες εγκαταστάσεις

Απο την κατάσταση αυτή οφελειμένοι βγαίνουν μια χούφτα μονοπωλιακοί ομίλοι που δραστηριοποιούντια στον κλάδο.

Ο πόλεμος μεταξύ τους είναι συνεχής στόχος τους είναι ποιός θα είναι πιο ανταγωνιστικός ποιος θα ενισχυθεί εν μέσω κρίσης αλλά και της προσδοκούμενης ανάπτυξης.

Στον κλάδο υπάρχουν χαμένοι και κερδισμένοι βιομήχανοι.

Το σίγουρο είναι ότι χαμένοι είναι οι εργαζόμενοι απο την ενιαία επίθεση των βιομηχάνων στην οποία υπάρχει ανομοιομορφία απο εργοστάσιο σε εργοστάσιο.

Στον κλάδο με τελευταία στοιχεία του ΙΚΑ δραστηριοποιούνται περίπου 7800 επιχειρήσεις. Οι 20 μεγαλύτερες συγκεντρώνουν πάνω απο το 30% του συνολικού τζίρου. Το 22% είναι επιχειρήσεις που απασχολούν απο 10 εργαζόμενους και πάνω οι οποίες απασχολούν το 85% των μισθωτών (ΙΚΑ) στον κλάδο.

Οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις έχουν προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό καθώς η κατάργηση με νόμους των ΣΣΕ του σταθερού χρόνου εργασίας την εφαρμογή ελαστικών μορφών όπως εκ περιτροπής μπλοκάκι δουλειά με την ώρα κ.α έχουν διαμορφώσει βάρβαρες συνθήκες εργασίας.

Τα δουλεμπορικά γραφεία που όλο και περισσότερο αξιοποιούντια απο τους ομίλους για να εξασφαλίσουν πιο φθηνούς και ευέλικτους εργαζόμενους είναι η μορφή εργασίας που προχωρά σε μεγάλο βαθμό την περίοδο αυτή.

Σε συνδυασμό με την ανεργία αλλά και τους όρους αμοιβής (βλέπε 511-586 ευρώ) την φορολογεία απο την κυβέρνηση η ζωή ενός εργάτη και της οικογένειας του συνθλίβεται για να πλουτίσουν κι άλλο τα μονοπώλια οι καπιταλιστές.

Παρά την περιγραφή των παραπάνω υπάρχουν χώροι δουλειάς που κρατάνε κατακτήσεις αλλά και τις αυξάνουν.

Αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει οργάνωση των εργατών στο χώρο στην περιοχή το σωματείο είναι μια απο τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του συνδικαλιστικού κινήματος.

Γίνεται ακόμα πιο σημαντικό εργαλείο υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζόμενων όταν έχει υιοθετήσει και παλεύει μέσα απο τις γραμμές του το περιεχόμενο του ΠΑΜΕ.

 ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Πήραμε πρωτοβουλίες οργανώσαμε πανελλαδικές συσκέψεις και αντίστοιχες σε περιοχές με τα συνδικάτα για την υπογραφή κλαδικής ΣΣΕ που είναι ένα απο τα βασικά μέτωπα πάλης αλλα και για απολύσεις απληρωσιά για το ασφαλιστικό για καλύτερες συνθήκες υγιεινής και ασφάλεις της εργασίας.

Μελετάμε και παρακολουθούμε τις εξελίξεις στον κλάδο διαμορφώνουμε επεξεργασίες που φωτίζουν δείχνουν τις τάσεις βοηθούν τα συνδικάτα να διαμορφώσουν αιτήματα παρεμβάσεις κ.α.

Ανοίξαμε καλύτερη συζήτηση μέσα στους χώρους δουλειάς με τα σωματεία δένοντας τις εξελίξεις στον κλάδο με τις γενικότερες αναδεικνύοντας την ουσία και τις αιτίες της κρίσης και της αντεργατικής πολιτικής συζητώντας για το ποια χαρακτηριστικά πρέπει να έχει το κίνημα σήμερα ποιον προσανατολισμό ποια είναι η πραγματική διέξοδος για τους εργαζόμενους. Έγιναν περισσότερες συνελεύσεις συζητήσεις μέσα σε χώρους δουλειάς αξιοποιήθηκαν καλύτερα οι δυνάμεις μας οι επιτροπές εργαζομένων αποκτήσαμε καλύτερη επαφή με τα σωματεία σε όλη την Ελλάδα.

Πρωτοβουλιες που πήρε η ομοσπονδία με κεντρικές συσκέψεις των σωματείων (πχ ΣΣΕ) αλλά και σε περιοχές μαζί με τα κλαδικά συνδικάτα βοήθησαν την δουλειά μας ώστε να υλοποιήσουμε τους στόχους που έχουμε θέσει.

Τώρα όμως χρειάζεται να ανέβει κι άλλο η μαχητικότητα απο όλες τις δυνάμεις η παρουσία και η παρέμβαση μας σε όλο τον κλάδο σε όλη την χώρα πρέπει να είναι περισσότερο ορατή και διακριτή.

Όλα αυτά τα χρόνια έγιναν αρκετοί και σημαντικοί αγώνες για τα προβλήματα που υπήρχαν σε εργοστάσια και γενικότερα. Υπήρξε συμμετοχή μας σε όλες τις γενικές απεργίες. Στον κλάδο έγιναν απεργίες για την υπογραφή ΣΣΕ. Η τελευταία ΣΣΕ υπογράφτηκε το 2009 μέσα απο κινητοποιήσιες οι βιομήχανοι μέχρι σήμερα παρά και τις προσπάθειες που έγιναν δεν θέλουν να υπάρξουν νέες κλαδικές ΣΣΕ ή αν υπάρξουν να είναι με 586 ευρώ.

Εκφράστηκε η αλληλεγγύη σε αγώνες έγιναν σε πολλές επιχειρήσεις ενάντια σε μειώσεις μισθών κλείσιμο εργοστασίων για απληρωσιά για ανασφάλιστη εργασία για απολύσεις για αλλαγή εργασιακών σχέσεων για την υπογραφή ΣΣΕ.

Αλλά και σε κινητοποιήσεις εργαζομένων άλλων κλάδων. Σε πολλές περιπτώσεις πληρώθηκαν οι εργαζόμενοι εξασφαλίσαμε ένσημα που δεν είχαν καταβληθεί πήραμε πίσω απολύσεις, βάλαμε προσωρινά εμπόδια να μην περάσουν οι σχεδιασμοί της εργοδοσίας κ.α.

Μεσα σε αυτούς τους αγώνες αναδείχτηκαν νέοι πρωτοπόροι εργαζόμενοι σε αρκετές περιπτώσεις φτιάχτηκαν εργοστασιακές επιτροπές.

Δημιουργήσαμε νέα επιχειρησιακά και κλαδικά σωματεία.

 Συναγωνιστές συναγωνίστριες ένα βασικό συμπερασμα που βγαίνει έιναι ότι όλοι οι αγώνες όσο ηρωικοί και να είναι δεν μπορούν να πάνε μακριά αν δεν υπάρχει ταξική διοικηση στο σωματείο αν δεν είναι έντονο το στοιχείο της αλληλεγγύης απο τον κλάδο αν δεν αποκτά ο αγώνας αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση. Αν δεν εξασφαλιζουμε μόνιμη και σταθερή παρέμβαση μέσα στους χώρους ώστε να βοηθάμε να καταλαβαίνουν οι εργαζόμενοι ότι για τα δεινά που περνάνε φταίνε οι βιομήχανοι τα μονοπώλια οι κυβερνήσεις και το κράτος τους που καθορίζουν ολάκερα την ζωή τους. Όσο δεν βοηθάμε ο συνδικαλιστικός αγώνας να πολιτικοποιείται η εργοδοσία θα εγκλωβίζει τις συνειδήσεις των εργαζόμενων στα δικά τους συμφέροντα.

 Η προοπτική για την ανασύνταξη του κινήματος και της μαζικοποίησης του περνά μέσα απο την οργάνωση στο εργοστάσιο στον όμιλο στον κλάδο μαζί με όλη την εργατική τάξη και με κοινωνική συμμαχία να διεκδικήσουμε τον τεράστιο πλούτο που παράγουμε.

Στόχος ειναι η μαζικοποίηση του κλάδου με την δημιουργία κλαδικών και επιχειρησιακών σωματείων σε όλες τις περιοχές και βιομηχανικές ζώνες σε όλα τα μεγάλα στρατηγικής σημασίας εργοστάσια.

 Σε μια τέτοια προοπτική και πορεία θα λύνεται και το πρόβλημα του κατακερματισμού στον κλάδο

 Αυτό είναι σοβαρό εμπόδιο δεν υπηρετεί την ενότητα του συνόλου των εργαζόμενων.

Απεναντίας συντηρεί τον συντεχνιασμό την λογική την περιχαράκωσης με αποτέλεσμα την διάσπαση των εργαζόμενων την μη συγκέντρωση όλων των δυναμεων ώστε να δοθούν οι αγώνες με καλύτερους όρους για την ανατροπή αυτής της βάρβαρης πολιτικής.

Αγαπητοί συναγωνιστές συναγωνίστριες σήμερα η ομοσπονδία τα συνδικάτα που βρισκόμαστε εδώ πορευόμαστε στην γραμμή ρήξης και σύγκρουσης και όχι στην γραμμή του κοινωνικού διαλόγου, της εθνικής ενότητας και συνεννόησης που προτάσσει ο κυβερνητικός εργοδοτικός συνδικαλισμός.

Σηκώνουμε ψηλά την σημαία της ταξικής πάλης τιμούμε τους νεκρούς της τάξης μας, στην χώρα σε όλο τον κόσμο.

Ο ταξικός εχθρός μας είναι ορατός όσο ποτέ άλλωστε είναι η κυβέρνηση τα κόμματα των καπιταλιστών η ΕΕ, το ΔΝΤ, το ΝΑΤΟ, ο ΣΕΒ, ο κυβερνητικός εργοδοτικός συνδικαλισμός όλοι οι υπαίτιοι της φτώχιας της εξαθλίωσης και την ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Σύμμαχοι μας η φτωχή αγροτιά οι αυτοαπασχολούμενοι οι γυναίκες οι φοιτητές όλοι αυτοί που πλήτονται απο αυτήν την πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Προχωράμε με πίστη μαχητικότητα να ανατρέψουμε τους δυνάστες μας να πάρουμε την ζωή στα δικά μας χέρια δεν έχουμε δοκιμάσει ακόμα την τεράστια δύναμη που έχουμε ως εργατική τάξη.

 Προσταγμά μας ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ

Ομιλία της Βέτας Πανουτσάκου, Προέδρου της Ομοσπονδίας Συλλόγων Υπαλλήλων Αιρετών Περιφερειών Ελλάδας, στην Συνδικάσκεψη του ΠΑΜΕ

Ζούμε σε εποχή υποχώρησης του κινήματος αλλά και σοβαρών διεργασιών στη συνείδηση των εργαζομένων.

Διεργασίες που δεν είναι πάντα ορατές,ούτε γενικευμένες, αναντίστοιχες της ταχύτητας της επίθεσης που ζούμε και αυτό κάνει πιο απαιτητική τη δουλειά μας.

Στις διεργασίες αυτές αποτυπώνονται βέβαια οι αντικειμενικές συνθήκες, οι γενικές επιδράσεις που υπάρχουν, όμως έχουν σε κάθε χώρο και τα δικά τους χαρακτηριστικά. Χαρακτηριστικά που συνδέονται με την δικιά μας παρέμβαση, την δικιά μας δουλειά.

Αν είναι μια φορά δύσκολο να αλλάξεις τους αρνητικούς συσχετισμούς στις αρχαιρεσίες ενός σωματείου, είναι πολλαπλά δύσκολο να εδραιώσεις και να διευρύνεις την ταξική αντίληψη στους εργαζόμενους,να βοηθήσεις να συνειδητοποιηθεί ότι απαιτείται να δυναμώσει η συλλογική δράση, η μαζική συμμετοχή σε όλες τις πλευρές της ζωής ενός σωματείου. Να συνειδητοποιηθεί ότι η ζωή των εργαζομένων δεν θα αλλάξει με τη δράση, κι ας είναι σημαντική, πρωτοπόρα κάποιων συνδικαλιστών. Δεν είναι πρωτοπόρα η δράση που δεν ξεκουνάει εργαζόμενους, που δεν κινητοποιεί, που δεν οδηγεί σε αυτό που λέμε χειραφέτηση της ζωής μας και της τάξης μας.

Οι διεργασίες που συντελούνται εκφράζονται στις Γενικές Συνελεύσεις των Σωματείων.

Τα θετικά βήματα εκφράζονται όταν βγαίνουν επιτέλους «νέοι» εργαζόμενοι και παίρνουν το λόγο στις Γενικές Συνελεύσεις και τοποθετούνται… Είναι σημαντική η συνεισφορά στα μυαλά των εργαζομένων όταν εργαζόμενοι εκτός από εμας τους «γνωστούς» για την τοποθέτησή μας, μιλάνε, αναδεικνύουν ζητήματα, εκφράζουν αυτό που συνειδητοποίησαν, την ανάγκη ενίσχυσης της συλλογικής, ταξικής δράσης.

Αυτό το απλό, το να παίρνουν οι άλλοι το λόγο δεν είναι απλό… Είναι τέχνη, να καταφέρνεις να εκφράζονται οι εργαζόμενοι με κάθε τρόπο. Να εξωτερικεύουν τις σκέψεις τους, να εκθέτουν τις απόψεις τους και τον εαυτό τους, να συζητούν. Είναι τέχνη που δεν κερδίζεται εύκολα, που θέλει σχέδιο, απαιτεί βοήθεια από μας, κλίμα ουσιαστικής συναδελφικότητας.

Το να μπορέσει ένα Σωματείο να κάνει σήμερα Γενική Συνέλευση με μαζική παρουσία εργαζομένων αποτυπώνει εκτός από τις αγωνίες των συναδέλφων και την εμπιστοσύνη τους προς το Δ.Σ. Δείχνει ότι περιμένουν να ακούσουν και να μάθουν πράγματα. Να θέσουν τους εαυτούς τους στις συλλογικές διαδικασίες, που τόσο προσπαθεί να απαξιώσει η εργοδοσία και το αστικό κράτος.

 Αυτά τα βήματα φαίνεται ότι καταφέραμε στο Σύλλογο Υπαλλήλων Περιφέρειας Αττικής, όχι μόνο από τότε που οι εργαζόμενοι μας ανάδειξαν πρώτη δύναμη, αλλά και πριν τις αρχαιρεσίες, όταν οι δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ δρώντας σαν πλειοψηφία απαιτούσαμε την πραγματοποίηση Γενικής Συνέλευσης.

Αυτά τα βήματα αποτυπώθηκαν και στη συνέχεια όταν συμπορεύτηκαν μαζί μας και συνδικαλιστές άλλων ψηφοδελτίων, που αποφάσισαν να τα αφήσουν πίσω τους και σήμερα βρίσκονται εδώ μαζί μας.

Στην πορεία προς την 4η Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ είπαμε αλλά και ακούσαμε πολλά…

Θα σταθώ σε ένα. Λέγανε αρκετοί συνδικαλιστές από άλλα ψηφοδέλτια: «Συμφωνούμε με τους στόχους του ΠΑΜΕ, διαφωνούμε όμως με την ταχτική που ακολουθεί»…Αυτό συναγωνιστές εκφράζει από την μια την σοβαρή πίεση που ασκεί το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, την ευρύτερη επιρροή που και αυτοί βλέπουν ότι έχει το ΠΑΜΕ, κυρίως όμως εκφράζει την πολιτικοσυνδικαλιστική τους αντίληψη για το ρόλο του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, που δεν συγκρούεται με την εργοδοσία και το κράτος της, που περνάει μέσα από τον συμβιβασμό με την καπιταλιστική εξουσία, που επί της ουσίας παραπέμπει στη «δευτέρα παρουσία» τη λύση των προβλημάτων της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Στην Περιφέρεια ζήσαμε όλους τους συνδυασμούς…κυβέρνηση ΝΔ, Νομαρχία (παλιότερα)-Περιφέρεια (τώρα) ΠΑΣΟΚ και το αντίστροφο, ζήσαμε τις πρώτες μέρες της Περιφερειακής Αρχής του ΣΥΡΙΖΑ με κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που μας ζήταγε να συστρατευτούμε μαζί της για να συγκρουστούμε όπως έλεγε…, όχι με τους επιχειρηματικούς ομίλους, όχι ενάντια στον ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ και τους αντεργατικούς νόμους, αλλά ενάντια στην τότε κυβέρνηση…

Δεν τσιμπήσαμε ούτε εμείς, ούτε οι εργαζόμενοι, γιατί όλα τα χρόνια αποκαλύπταμε αταλάντευτα το δούλεμα που μας κάνανε, αποκαλύπταμε ότι το αστικό κράτος και οι μηχανισμοί του έχουν συνέχεια… και όλοι τους συνδέονται με ένα νήμα, που το κινούν οι νόμοι που ψηφίζουν, οι αποφάσεις της ΕΕ, οι σχεδιασμοί του ΟΟΣΑ, της Παγκόσμιας Τράπεζας κλπ.

Μιλήσαμε με τους συναδέλφους και για το σήμερα και για το αύριο και για τα προβλήματα που μας φορτώνει η Περιφερειακή Αρχή του ΣΥΡΙΖΑ και για όσα βάσανα φορτώνει εμάς και τις οικογένειές μας το αστικό κράτος και οι μηχανισμοί του.

Πίσω από όλα κρύβεται η σταθερή τους προσπάθεια να στηρίξουν την επιχειρηματική δράση, την κερδοφορία τους, να δώσουν κίνητρα, ώθηση στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Εξάλλου αυτό θέλει να υπηρετήσει πιο αποτελεσματικά η συζητούμενη αναμόρφωση του θεσμικού πλαισίου της Τοπικής και Περιφερειακής Διοίκησης, που είναι προ των πυλών.

Όλοι μας ξέρουμε ότι είναι δύσκολο να τσιγκλήσεις συνειδήσεις, να ξεβουλώσεις αυτιά για να σε ακούσουν… Πήγαμε πολλές φορές σε γραφεία, που δεν σήκωναν κεφάλι όταν μιλάγαμε, χρειάστηκε χρόνος, υπομονή και επιμονή για να μας εμπιστευτούν, για να ξεπεράσουμε στερεότυπα και αγκιλώσεις που κουβάλαγαν στα μυαλά τους οι συνάδελφοι. Εμπιστευτήκαμε εργαζόμενους για να μπουν στο ψηφοδέλτιό μας, που δεν ξέραμε τι ψηφίζουν, τι θεό πιστεύουν…, ξέραμε μόνο και εκτιμούσαμε τη στάση τους στο χώρο δουλειάς…

Σπάσαμε έτσι πολλά στερεότυπα…, δείξαμε στη πράξη ότι οι δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, προχωρούν με σημαία την ταξική συσπείρωση, ότι το ΠΑΜΕ είναι ο ταξικός πόλος στο εργατοσυνδικαλιστικό κίνημα.

Ακούγαμε τους συναδέλφους, τη γνώμη τους για εμας, για το πώς τα είπαμε, τι κατάλαβαν από αυτά που είπαμε στη Γενική Συνέλευση, τι θα πρεπε να κάνουμε καλλίτερα. Καθιερώσαμε αυτές τις συζητήσεις μετά από κάθε Συνέλευση, αναπτύξαμε δεσμούς με συναδέλφους και με αρκετούς και με τις οικογένειές τους.

Δεν έχουμε κλείσει χρόνο στη διοίκηση του Σωματείου και καθημερινά πληθαίνουν οι συνάδελφοι, που καταθέτουν αίτηση εγγραφής, που μας λένε «τώρα καταλάβαμε ότι έχουμε Σωματείο» κ.α.

Αξιοποιούμε πολλές δυνατότητες για να αναζωογονήσουμε το Σωματείο, για να δώσουμε διέξοδο σε ιδιαίτερες κλίσεις και ανησυχίες των συναδέλφων, για να δυναμώσουμε τους δεσμούς μας.

Η πολιτιστική δράση αποτελεί βασικό εργαλείο σε αυτή την κατεύθυνση. Φτάχτηκε Μουσικό Σχήμα, που καλύπτει όλες μας τις εκδηλώσεις (αύριο εκδήλωση για το Πολυτεχνείο σε αμφιθέατρο), η ομάδα των εικαστικών έκανε την πρώτη της έκθεση, οι επισκέψεις και ξεναγήσεις σε αρχαιολογικούς χώρους έχουν τεράστια μαζικότητα, η παιδική γιορτή είχε 1300 άτομα, η παρακολούθηση θεατρικής παράστασης στην Επίδαυρο 600…

Έχει δημιουργηθεί ένα μελίσι, που δουλεύει και τα οργανώνει.

Νομίζουμε ότι αυτές είναι πλευρές της δουλειάς από τα κάτω, της δουλειάς στο πρωτοβάθμιο σωματείο που μας οδήγησε στο να αναδειχτούμε 1η δύναμη και στην Ομοσπονδία των εργαζομένων στις Περιφέρειες.

Η τέχνη να παλεύεις για το μικρό και το μεγάλο, να αξιοποιείς ότι χαραμάδα βρίσκεις για να λύνεις ζητήματα, χωρίς να αποκόβεσαι από το στόχο της ανατροπής δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Χρειάζεται να έχεις σταθερό μέτωπο στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό και στο ρεφορμισμό, που μπορεί να σε παρασύρει στη προσπάθεια να λύσεις προβλήματα. Και ο κίνδυνος αυτός στους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα είναι πολύ πιο μεγάλος, μιας και το αστικό κράτος για αρκετούς κλάδους τα προηγούμενα χρόνια επιφύλασσε μια καλλίτερη μεταχείρηση…

Γι αυτό η ανάδειξη του ρόλου του αστικού κράτους σε κάθε τομέα και οι επιπτώσεις της λειτουργίας του στα λαϊκά στρώματα αποτελούν βασικές πλευρές, που μπορούν να μας κρατούν στον ίσιο δρόμο, να βλέπουμε τις εξελίξεις χωρίς συντεχνιασμούς. Ούτε αυτό βέβαια είναι εύκολο…, να παλεύεις να έχεις δουλειά και ταυτόχρονα να ζητάς την κατάργηση του φορέα σου, που υπηρετεί το κεφάλαιο και καταδυναστεύει το λαό…

Σε κάποιους τομείς του δημοσίου είναι πιο εύκολο να δουλεύεις τα αιτήματά σου σε κοινό πλαίσιο με τους συμμάχους σου πχ για την υγεία, για την παιδεία, τον παιδικό σταθμό κλπ.

Σε αρκετούς άλλους όμως φορείς έχουμε σοβαρή δυσκολία, έχουμε υστέρηση στην επεξεργασία και την προώθηση κοινού πλαισίου. Πχ με τις αναδιαρθρώσεις στο δημόσιο ιδιωτικοποιούνται αρμοδιότητες, άλλες εκχωρούνται μέσα από την λεγόμενη πιστοποίηση, τα μητρώα αξιολογητών, ελεγκτών κλπ, που περιλαμβάνουν δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους, ελεύθερους επαγγελματίες κλπ.

Πχ πρόσφατα μάθαμε ότι το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης θα μεταφέρει την αρμοδιότητα των ελέγχων εφαρμογής των Προγραμμάτων Βιολογικής Γεωργίας & Κτηνοτροφίας από τις Δ.Α.Ο.Κ. των Περιφερειών στον Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. και μέσω αυτού θα τις ιδιωτικοποιήσει, με επιπλέον οικονομική επιβάρυνση των βιοκαλλιεργητών. Οι γεωπόνοι δημόσιοι υπάλληλοι ζητάνε να μείνει η αρμοδιότητα στις υπηρεσίες τους, ενώ οι γεωπόνοι ιδιωτικοί υπάλληλοι θεωρούν ότι θα έχουν δουλειά, θα την συγουρεύουν με αυτό τον τρόπο στις εταιρείες που δουλεύουν και λιμαίνονται αυτές τις διαδικασίες… και οι αγρότες βιοκαλλιεργητές πληρώνουν και τώρα που είναι στο δημόσιο και όταν πάνε στους ιδιώτες…

Μόνο η πάλη για ανατροπή των αντιλαϊκών θεσμών εξουσίας, η συμμαχία με την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα της πόλης και του χωριού, η διεκδίκηση του δικού μας μονόδρομου, έξω από την ΕΕ και τα άλλα ιμπεριαλιστικά όργανα μπορεί να λύσει τις σημερινές επίπλαστες αντιφάσεις, να οδηγήσει σε ζωή με αξιοπρέπεια και δικαιώματα.

Ομιλία του Παναγιώτη Κατάρα, Προέδρου της Ομοσπονδίας Τύπου – Χάρτου στην 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ

Η οικονομική κρίση χτύπησε περισσότερο ή λιγότερο όλους τους κλάδους της οικονομίας. Διαμορφώθηκε νέα κατάσταση. Στον δικό μας, στον Τύπο και το Χαρτί έγιναν και συνεχίζονται ανακατατάξεις, εξαγορές και συγχωνεύσεις που έχουν σαν αποτέλεσμα τη μείωση της παραγωγής και το κλείσιμο δεκάδων επιχειρήσεων. Περισσότερο από 1500 εργαζόμενοι έχασαν τη δουλειά τους με ποιο πρόσφατο το κλείσιμο της Σόφτεξ που πέταξε στην ανεργία περισσότερους από 100 εργαζόμενους και χαρακτηριστικό του τρόπου που «δουλεύει» ο καπιταλισμός.

Η εργοδοσία δεν έχασε ευκαιρία, αξιοποίησε την κατάργηση των Κλαδικών Συμβάσεων και το αντιδραστικό πλαίσιο που της πρόσφεραν απλόχερα οι κυβερνήσεις για να εντείνει την επίθεσή της σε όλα τα μέτωπα. Με απειλές, εκβιασμούς για απόλυση, έχουν πετύχει την κατάργηση δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν με αγώνα τα προηγούμενα χρόνια.

Σήμερα υπάρχει ανασφάλιστη εργασία, απλήρωτες υπερωρίες, καθυστερήσεις πληρωμών, ενώ αυξάνονται οι επιχειρήσεις που επιβάλλουν την εκ περιτροπής εργασία και χρησιμοποιούν ενοικιαζόμενους εργάτες. Είναι πολύ λίγοι πλέον οι εργαζόμενοι που πληρώνονται με βάση τη ΣΣΕ ενώ οι νεοπροσλαμβανόμενοι πληρώνονται με τον κατώτερο μισθό των 586 ευρώ. Πλάι στην εργασιακή ζούγκλα που επικρατεί έρχονται να προστεθούν τα φορολογικά βάρη, τα χαράτσια, η κατάργηση των συντάξεων και οι περικοπές σε υγεία – παιδεία.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και το κεφάλαιο δεν διστάζουν να καταδικάσουν την εργατική τάξη στην πιο άγρια εκμετάλλευση για να αυξηθούν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

Είναι ανάγκη να γίνει ξεκάθαρο στους εργαζόμενους ότι φιλολαϊκές διέξοδοι από την κρίση στο έδαφος του καπιταλισμού δεν μπορούν να υπάρξουν. Δεν πρέπει να περάσει η προπαγάνδα της κυβέρνησης για την δήθεν «δίκαιη ανάπτυξη» που έρχεται, που στόχο έχει να κερδίσει χρόνο και να χειραγωγήσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια.

Τα νέα μέτρα που είναι στα σκαριά περιλαμβάνουν την παγίωση και επέκταση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, τις ομαδικές απολύσεις, τον υποκατώτατο μισθό, το νέο συνδικαλιστικό νόμο.

Αυτά τα μέτρα θα τα ακολουθήσουν άλλα αν δεν τους σταματήσουμε με τον αγώνα μας και αυτόν τον αγώνα μόνο το ταξικό κίνημα οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ μπορούν να σηκώσουν. Να μην περιμένουν οι εργαζόμενοι λύσεις από τα πάνω, την καλή διάθεση του εργοδότη, την εναλλαγή των κυβερνήσεων που υπηρετούν την ίδια πολιτική. Είναι αυτοί που έχουν υπογράψει μαζί, χέρι – χέρι το 3ο μνημόνιο. Τώρα χωρίς καθυστέρηση να οργανώσουμε την πάλη μας σε κάθε χώρο δουλειάς με στόχο την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και την αλλαγή των συσχετισμών.

Για να βάλουμε εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης που θα υπηρετεί τις δικές μας ανάγκες και όχι τα κέρδη των μονοπωλίων.

Μπορεί το κίνημα να είναι πίσω από τις ανάγκες, να μην κατάφερε να αποτρέψει τα αντεργατικά μέτρα όμως έβαλε εμπόδια. Σε διάφορους χώρους και στον κλάδο μας ξέσπασαν και ξεσπούν αγώνες για μια σειρά οξυμένα προβλήματα, όπως ενάντια σε απολύσεις, μειώσεις μισθών, αφαίρεση δικαιωμάτων για τα δεδουλευμένα. Δόθηκαν σκληρές μάχες που πολλές φορές ακύρωσαν τους σχεδιασμούς της εργοδοσίας, έβαλαν νέες δυνάμεις στον αγώνα.

Δεν πρέπει να τα βλέπουμε όλα μαύρα. Στην ιστορία του κινήματος υπάρχουν παραδείγματα που μετά από ήττες και υποχωρήσεις αυτό έβγαινε στο προσκήνιο πιο δυνατό.

Η σημερινή αγανάκτηση και δυσαρέσκεια είναι σίγουρο ότι θα γεννήσει νέους αγώνες που θα είναι περισσότερο αποτελεσματικοί. Να παρακολουθούμε τις εξελίξεις και να ενθαρρύνουμε κάθε αγωνιστική πρωτοβουλία. Να μην περιοριζόμαστε στα προβλήματα της επιχείρησης ή του κλάδου αλλά να βάζουμε στην πρώτη γραμμή τα συμφέροντα της εργατικής τάξης απέναντι στο κεφάλαιο, την Ε.Ε., τον εργοδοτικό συνδικαλισμό.

Η μαζική οργάνωση των εργαζομένων στον τόπο δουλειάς είναι προϋπόθεση για αποτελεσματικούς αγώνες. Ο χαμηλός βαθμός οργάνωσης, η ένταξη στις γραμμές της εργατικής τάξης νέων δυνάμεων κατά κανόνα με ελαστικές σχέσεις, η αύξηση της ανεργίας δημιούργησαν νέα δεδομένα που απαιτούν προσαρμογή στη δουλειά μας. Τα κλαδικά συνδικάτα είναι ανάγκη να συσπειρώσουν όλους τους εργαζόμενους ανεξάρτητα από ειδικότητα, εργασιακή σχέση. Να οργανωθούν σε κάθε επιχείρηση σωματειακές επιτροπές που θα συνδέουν τους εργαζόμενους του κάθε χώρου με τη διοίκηση του σωματείου.

Είναι δύσκολη δουλειά που απαιτεί διαρκή προσπάθεια μια και η εργοδοσία παρεμβάλει εμπόδια, τρομοκρατεί αφού δεν θέλει να είναι οργανωμένοι οι εργάτες.

Τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί οι δυσκολίες για την ένταξη των εργαζομένων στα συνδικάτα. Η μαζικότητα, η συμμετοχή είναι καίριο ζήτημα για την ανασύνταξη. Η εργοδοτική τρομοκρατία ήταν πάντα μεγάλο εμπόδιο, ακόμα μεγαλύτερο στις μέρες μας είναι ο φόβος της ανεργίας. Η δυσκολία των συνδικάτων να κατακτήσουν ζωτικής σημασίας αιτήματα να υπογράψουν ΣΣΕ απομάκρυνε τους εργαζόμενους από την οργάνωση και τους οδήγησε σε ατομικές λύσεις.

Για να υπερνικηθούν αυτές οι δυσκολίες πρέπει να ανέβει κατακόρυφα η συλλογική λειτουργία των συνδικάτων, να βελτιωθεί το περιεχόμενο της δράσης τους. Να καταπολεμηθεί η άποψη ότι η αποστολή τους αρχίζει και τελειώνει με οικονομικού χαρακτήρα διεκδικήσεις.

Παλεύουμε για ζωντανά σωματεία που κατακτούν και βελτιώνουν τη συλλογική τους λειτουργία. Τα ΔΣ να συνεδριάζουν τακτικά και να γίνουν χώροι ουσιαστικής συζήτησης των εξελίξεων, χώροι διαπάλης διαφόρων απόψεων, επεξεργασίας της τακτικής, του σχεδιασμού και της δράσης.

Οι συνελεύσεις να αποκτήσουν ουσιαστικό περιεχόμενο, να αναπτύσσεται η συλλογική σκέψη και εμπειρία από τους χώρους δουλειάς, τις εξελίξεις στον κλάδο. Να συζητούνται τα αιτήματα, το διεκδικητικό πλαίσιο, να ενθαρρύνονται οι εργαζόμενοι να παίρνουν το λόγο. Να εμπλουτίζουμε τη δράση μας με εκδηλώσεις μορφωτικού και πολιτιστικού περιεχομένου αφού τέτοιες προσπάθειες συσπειρώνουν και διαπαιδαγωγούν.

Αποτελούν παρακαταθήκη οι αγώνες που αναπτύχθηκαν το τελευταίο διάστημα. Το συλλαλητήριο για τις ΣΣΕ, την αποκατάσταση των απωλειών και την κατάργηση των αντεργατικών νόμων, μας πήγε ένα βήμα μπροστά.

Είναι στο χέρι μας οι απεργίες στις 24/11 και στις 8/12 να αποτελέσουν σταθμό στην προσπάθειά μας για την ανασύνταξη του κινήματος.

PAME Document: The Working Class Against The Antiworkers’ Policies The Imperialist Interventions And Wars

0

Dear colleagues,

On the behalf of the Executive Secretariat of P.A.ME, with which Labour Centres, unions and Federations are rallied, we welcome you to our conference and we are sending you a warm and militant greeting.

We believe that the topic of today’s meeting is of particular importance as it highlights the common attack of the Capital, the monopolies and the capitalist governments against the workers within each country, with pension and wage cuts, privatization of the social services and social security, of hospitals, of education, etc.. as well as in their foreign policy, the imperialist rivalries for the control of the markets, of the natural resources and the routes of transport.

Colleagues, we reject the idea that the crisis is a Greek phenomenon. The same or similar measures are being taken in other countries regardless of whether they have memorandums or not. The anti-popular anti-labour measures that have been taken and are still in effect, by all the governments of the EU countries, either liberal or social democrat, or so-called “left” or “progressive”, “right-wing”, of cooperation, or self-efficient were a demand of the big capital. They are dictated by the Maastricht Treaty, the EU White Paper and the subsequent agreements. To increase the competitiveness and profitability of the EU business groups, both internally and internationally, in relation to the economy of China, India, etc. The capitalists, the bourgeois parties and the trade union leaders that serve the system, took advantage of the capitalist crisis to implement them.

These same forces, do not hesitate to massacre entire peoples to ensure their profitability. After the devastating wars of the 20th century, the voracious monopolies and the political forces that serve them, are preparing the new round for the re-division of markets, spheres of influence, transport routes. It is typical, in such cases, the role and positions of the big monopolies of Energy, construction, transport and new technologies as well.

In all EU countries, we, the workers, witness, on the one hand, the escalation of the anti-labour attack, the increase of the repression and the restrictions on democratic and trade union rights. On the other hand, we witness the intensification of the inter-imperialist rivalries, of the wars and interventions by the growing involvement of the European Union countries and NATO.

The examples of Germany are typical, whose policy and role at international level is well known, but it is, not accidentally, withheld that its economic growth was based on the mini-jobs, on the millions of workers under flexible employment relationships, the blow of established trade union rights, especially of young workers, on the exploitation of immigrants etc. A policy that has been served faithfully by Social Democrats and Christian Democrats, but also by some so-called left parties, like DIELINKE, which participated in the local governments.

In France, recently the social democratic government of Hollande, with the anti-labour law El Khomri lead the French workers to large protests and strikes. The same in England, with the renowned contracts of “zero hours.” Similar examples we see in every country, in Denmark, where the class barriers in education are being exacerbated, in Spain, where the pension cuts and the curtailment of social benefits go along with the sheer increase in unemployment, or in Italy, where the cover up of the employers by the government reached to the point to have workers on strike killed in cold blood!

 

But even in Turkey, where the role of the country in the inter-imperialist rivalries is associated with the attack on wages, on democratic and trade union rights of the workers of Turkey. In Ukraine, where after the selling off of the popular wealth in the 90s and the aggravation of the standard of living of the people, today the people is a victim of the rivalry between EU-US and Russia.

The consequences of the implementation of the anti-popular measures have literally crushed the life of the working people’s family, particularly of the young workers across Europe. At the same time, though, the capitalists, the ship-owners, the bankers, the monopoly groups are exempt from taxes, from their insurance contributions. They are given new incentives for profitability. The banks are being recapitalised with tens of billions, while the workers are being crimped by the brutal taxation.

In this context, the imperialist rivalries take place. In our region, the eastern Mediterranean (Greece, Cyprus, Turkey, Egypt, etc.), but also North Africa, the Middle East and the Eastern Europe are pieces of a chessboard where the pieces are falling one after another. The question is what happens when the pieces will have been eaten. Ukraine is an example. Libya is another.

The temporary and fragile compromises reached between the imperialist camps, are only preparing the next round of conflicts. There is a concentration of forces, changes of alliances, concentration of huge military formations, of new devastating weapons. At the same time the nationalism, the religious hatred, the racism and irredeemable tendencies are being, skilfully, cultivated.

The concentration of such enormous military forces in an area, no longer concerns a local conflict. Under the present conditions, the local conflicts express the conflict between the major imperialist centres, which occur mostly indirectly, or without the direct military involvement of the powerful states. But this is a situation that can change within hours and lead to regional or general conflict.

We have been watching a balance of terror, where as long as the developments will continue to be controlled by the big monopolies, the workers will be invited by the governments and the bourgeois parties, to be aligned behind “national” objectives, a false patriotism or even a nationalistic propaganda. Workers, even in peacetime deal with the war of the bosses. The workers, we face the daily attack of our exploiters. The workers, even in peacetime, we are in constant war for our survival.

During peacetime in Greece the workers have to deal with the anti-labour policy of SYRIZA. SYRIZA in Greece became a government with the promise to solve the people’s problems without disturbing the capitalist power, without rupture with the EU, the imperialist organizations and the monopoly groups. They promised to the people that they would abolish the memorandums and at the same time they would fulfill a number of necessary demands of the working class, the pensioners and the people.

Not only did they do none of these, but they continued steadily the policy of the previous governments. They swept away literally what was left in the reserves of the pension, schools, hospitals, local administration funds in order pay the EU creditors, IMF, ECB. In June 2015, they put on the working class and the people the burden of the third memorandum, the most appalling and destructive one, as it comes to be added on the previous ones. This memorandum in the Parliament was voted by the other bourgeois parties, too.

 

The new measures of the third memorandum could not be applied by the previous governments since the policies they implemented had the universal opposition and condemnation of the working class and the people. The government of SYRIZA has taken on this role now, to do the “dirty work” and they serve the capitalist system like no one has ever done before, that’s why they have the unlimited support of the bourgeoisie of our country and beyond. Some who have not watched closely the developments and the Syriza party, those who were misled by its demagoguery, they may have been surprised by these developments.

The same doesn’t happen with us. Not only have we not felt any surprise, but we had predicted this development a long time ago. Because SYRIZA never opposed to the EU, the imperialist organizations, the power of the bourgeoisie. On the contrary, the government deepened its cooperation with the state-killer of Israel. They expressed the support to the fascist government of Kiev. While they were imposing brutal taxation on the people, they paid billions for equipment, in the context of NATO. They let NATO’s fleet into Aegean Sea. While, just yesterday, in order to show the degree of their support to the murderous US policy, they tried to prohibit even this fundamental right of the people to protest. At the same time, they are currently preparing a new attack with further reductions in wages and pensions. They are preparing the release of redundancies, which is the request of large multinationals such as LAFARGE, but also the blow for the trade union rights and liberties. First and foremost, for the right of workers to strike.

However, the linking between the anti-labour policies within each country with the participation in imperialist rivalries is a universal phenomenon.

Therefore, serving the interests of the French monopolies in Africa, led France to the intervention in Mali, Central African Republic. The role of Italy in the intervention in Libya, of England in Iraq, Afghanistan, etc. and of course of the US, Russia, Turkey in the Middle East and elsewhere. Our country is either way at the centre after participating in the planning of the imperialists, NATO, US, EU.

So, under these circumstances, it is necessary that the labour movement of each country prepare the workers so as not to get aligned behind foreign flags. During a period of “imperialist peace” the workers must not accept to have their salary cut for the profitability of their bosses, and likewise, during a period of war they should not accept people being killed for the profit of the bosses.

But such an attitude is not simple and easy. Firstly, as to the question of the class struggle or class collaboration, as the question of the attitude towards the imperialist war, the union movement has not got a uniform perception and position. In particular, the forces of the ETUC, the ITUC, are part of the propaganda of the imperialist organizations. They are part of the mechanisms of ideological and political deception of the workers, so that workers would accept to become the pawns of the imperialists.

The examples of ETUC and ITUC position are still recent, as well as the largest European confederations in Libya and Syria. They were openly inviting the imperialist organizations to intervene to “bring democracy”. At the same time, for the refugees they accept the barbaric policy of the Schengen and the Dublin Regulation, while they are asking to upgrade it. The ETUC with the Association of European Employers BUSINESSEUROPE and the EU signed a joint statement in March, in which they jointly proposed the exploitation of refugees as cheap workforce, which will replace the aging workforce of Europe and will open up new fields of profitability for the employers.

Even today the ETUC speaks openly in favour of the fascist government of Kiev. In ITUC, the vice president is the Israeli, nationalist organization Histadrut that supports the settlements, the murderous policies of Israel against the Palestinian people. Surely, nobody would expect anything different from an organization such as the ETUC, which boasts, as the most historic success, about its role in the overthrow of labour, socialist states of Eastern Europe. Organizations, such as the sectoral organization of ITUC, named INDUSTRIALL, which in its recent conference states as a basic objective the front against “extremism and radicalization ‘! That means that, their enemy, which they declare to be the same as terrorism, is the radical struggle and ideas of the people.

That’s why the ETUC, about the Referendum in Greece, as in Britain recently, urged the workers to vote in favour of staying in the EU, in favour of the Memorandums! That’s why GSEE, a member of the ETUC in Greece, signed the reduction of the basic salary by 25% and by 32% for young workers. They want the workers to be submissive. Unprepared, unorganized, frustrated, without hope. Trapped in the logic of what is less bad, of the reduced demands.

 

 

The class trade unions, federations, labor centers and trade unions rallied in PAME in Greece are against them. With the daily action of PAME, all these years we have responded to fear, state and employer terrorism, pessimism, fatalism, social automation. The forces rallied in PAME and the class oriented trade union movement, struggled to make the working class and the people to understand the nature of the capitalist crisis and the causes that spurred it.

 

We refuted the false dilemmas by governments regarding the need for people to make sacrifices for the salvation of Greece, hiding that in the same country there are two “homes” that of the capital and that of the worker.

PAME struggles for the labor movement to acquire mass characteristics, organizes the struggles of the working class and the people with demands that meet their real current needs according to the wealth currently produced. PAME uses its forces to build and strengthen popular alliance among the working class, the poor farmers, the self-employed, scientists, youth and women of the popular families. We strengthen the struggle against imperialist war and its causes . For the class movement, the fight against the imperialist war is a struggle against the class enemy existing in our own country.

 

The compromised forces in the trade union movement, try to the damage this wide class force as well as limit its broad appeal and influence. They have not been able to do so, despite their enormous efforts. Today P.A.ME has been accepted, respected and recognized by the working class and our people.


It continues and escalates the struggle in every way it can against capitalist power and property, to abolish the exploitation of man by man. It struggles for the working class and popular strata to get the power and the means of production they have created so that the economy is organized and designed according to plans.

Through this action the solidarity movement was strengthened within pso with the universal labor and popular movement. This is a powerful weapon of the World Working Class.


During its battles,in many cases the class movement in Greece got the help, the support and solidarity of the WFTU, its members and many unions worldwide. In General Strikes, in rallies, in the 9-month heroic struggle of the steel industry. Hundreds of organizations were mobilized worldwide against the anti-labor measures promoted in Greece, supporting our struggles. The solidarity to PAME and the trade unions in Greece against authoritarianism, arrests, dismissals and unionists’ lawsuits, fascist and other violent attacks was huge. This solidarity was often a shield protecting our forces, our trade unionists, workers and we want to thank you via international delegations for your valuable support and assistance.

But we are also proud of the internationalist contribution and solidarity of PAME and the class trade unions of Greece. First and foremost , we are proud of the moving contribution and solidarity to the uprooted refugees and immigrants.

 

Workers of Greece, expressing their solidarity in difficult economic conditions, give the best answer to racism, xenophobia, the brutal anti-immigrant policy of the EU.
At the same time, the forces of PAME were firmly on the side of the struggles of workers in Europe as well as worldwide wherever possible, in whatever way we could. With messages of solidarity, protests, financial support, material assistance, even with PAME missions and participation in struggles and mobilizations, where we practically with our physical presence supported the just struggle of the workers. Of course, we are not satisfied. The question of solidarity, of internationalism, is the main issue for our unions and has become part of their daily action and orientation, especially in the sectors.

 

But we believe that our greatest contribution to the international class movement was the development of the struggles and movement in Greece. The struggles and the orientation of the struggle of the class movement have achieved strong blow to logics promoted by the political forces of the bourgeoisie. Through this action , workers think and learn about the real causes of the situation they experience, they draw conclusions from the class struggle.

 

Today through the experience we gained from this struggle, it is becoming increasingly understood that there cannot be positive solutions for the working class and the people in the EU. As long as the economy, means of production, wealth and power are in the hands of the capital and the bourgeoisie, nothing positive can came out of the changes in various government figures ,of across the political spectrum, “right”, “center”, “left” who serve and administer the exploitative system with EU.

The solution lies in the organization of labor struggle and popular movement in the direction of the rupture with the causes that destroy the lives of the working people’s family. With the rotten exploitative, brutal capitalist system and the EU.

It is our duty to strengthen struggle against nationalism, xenophobia, their imperialist plans within trade unions. To strengthen solidarity with other peoples, solidarity to refugees and immigrants, the isolation of the fascists. These problems cannot be away from the unions because workers have no interest to shed their blood for the bosses. We mustn’t let our country become a major base for the imperialist slaughter and we mustn’t let the children of our people, soldiers, become meat for their cannons.

 

Today we know that we have to deal with a difficult situation, a class war, that has been declared by the capital, the Eur. Union and forces who serve it. The struggle for the daily small or big problems of the working class require profound changes in the level of the economy and of Power.


On this basis ,thousands of militant workers fight their battle in all places every day in order to prevent disappointment, which is what the forces that support these policies want. Today, despite the difficulties,there are the conditions for wide participation of popular masses in the labor-popular movement with forms of organization and solidarity that elevate the militant mood.

 

We know and we are conscious that if we do not give the battle to build mass class movement that clashes with these policies and the system, basically cannot defend the rights of our class regardless of the massiveness and the forms of action that we follow.
There must be class unity, in a solid base, without the illusions and delusions fostered by the forces of compromise in the trade union movement. There must be a long-standing struggle based on plan, determination, selflessness and courage, a struggle that will escalate, will not remain halfway and requires personal sacrifice.

Capitalist development is not a common goal for both workers and capital, the people does not need the capitalist development ,but the planned socialized economy instead, this perspective corresponds to people’s interests.


  The so-called opposition between memorandum supporters and anti-memorandum, progressive-conservative people, social democrat-liberal, left-right forces does not exist. Those who support the EU and capitalism are supporters of the memoranda and the anti-labor policies, whatever form they take.

 

Today it becomes clear for the working class of Europe that governments around Europe, regardless of color, give their all to serve the needs of the capital. Their attack has no end whether there is crisis or capitalist growth.

Dear Colleagues, the working class must answer against this escalating assault by employers and governments that serve them, against the European Union, NATO and imperialist organizations We need the fight for the defense of the working class ,for a decent life, combined with the struggle for another path of development with disengagement from the imperialist unions EU and NATO ,with the working class and the people being at the helm of power.

It is necessary that militant trade unions of Europe and the world take new initiatives for coordination and joint action in this direction.

We have experience. We have taken steps. We have seen our weaknesses and obstacles. We know the harmful role of the yellow unions, the forces of class collaboration. We are stronger with the decisions of the 17th Congress of the WFTU.

In this direction the unions, federations, the Labor Centers that constitute PAME are calling you to look and decide new steps for coordination and cooperation at an international level with the coordination of workers in the sectors being our priority.

We commit ourselves that our federations and unions will participate and act in the international trade union movement more decisively and militantly. For the rally of Europe’s militant unions and the creation of a distinct, class-oriented trade union pole in Europe.

For the strengthening of the World Federation of Trade Unions

For the Strengthening of World class trade union movement

To strengthen the struggle for a society without exploitation of man by man.

 

Introduction of the Executive Secretariat in the 4th National Congress of PAME

0

Delegates at the 4th National Congress of PAME,

comrades representatives of the WFTU, trade union representatives from 23 countries, our dear invited guests, we shake your hand and we welcome you. With collective decisions of their bodies 530 decisions of unions’ boards, 300 decisions of general meetings , we are here today 13 National Federations 14 Labour Centres 451 trade unions 52 Workers’ Committees of representing hundreds thousands of workers. This is the great force that constitutes the front of organizations of the working class, Federations, Labour Centres, trade unions, workers’ committees and unionists who for 17 years now, with hard struggles, became in the minds of the workers the class militant pole of rallying in the trade union movement, the All-Workers Militant Front, PAME.

Also, take part dozens of unions who decided to participate in our work as observers and dozens of elected trade unionists of federations and trade unions, who were invited to participate in the Congress.

With many unions we met for the first time in the great demonstrations, organized after the initiatives of PAME on unemployment, social security, the Collective Contracts, for the elimination of the anti-labour laws, the losses of wages and social benefits, for stable work with rights. In the large strikes that went down in history, like the heroic struggle of the steelworkers and other factories and sectors, in the general strikes, in the struggles of the previous years that were not few. These struggles have left their own legacy. More unions rallied with the class front breaking the inactivity, the defeatism, the line of compromise and class collaboration imposed by trade unionism controlled by the employers and the government in major unions, in the sectors and the organizations GSEE and ADEDY (ETUC members). On October 17 with over 530 unions we signed and submitted our demands demanding rights in work and life based on our times, the 21st century and our contemporary needs. Throughout the period of the outbreak of the capitalist crisis and the frontal attack unleashed against us the SEV (Hellenic Federation of Industrialists)and other employers’ organizations, the governments that serve them and their international organizations such as the EU and the IMF, is a period of rich lessons, whose study will give us valuable knowledge for the future, on the big issue of the reconstruction of the peoples-trade union movement about which many speak today, with different purposes and origins.

PAME Is Getting Stronger And Is Planning New, Bigger And More Militant Struggles

PAME, since the first day it was founded, in April 1999, faces the attack of the capital and its people. At the beginning it was the trade union forces of the social-democrats, the liberals, of SYN, what today is SYRIZA in the unions, among others, who used to talk about divisive activity. Later they changed that and they presented PAME as a political fraction in order to undermine PAME and its role. We need to clarify this confusion which is sometimes fuelled by our own reduced vigilance. We need constant struggle to make the sycophants and everybody distorting the truth shush. Their problem is the line of struggle, the orientation in which hundreds of unions are rallied and try to make this line dominate the trade union movement. Orientation and line of struggle against the wishes of the monopolies, business groups and companies, the political parties representing them, the EU. With demands formed according to how today workers are worth living and working based on the enormous potentials of science, the development of means of production, the wealth they produce and not according to the criteria of our exploiters, the entrepreneurship and competitiveness, the maximum profit. According to the prosperity of the many people who work and suffer and not the prosperity of the profits of a few ones. The innovation that PAME brought is the distinctive rally and action of the working class organizations that reject the damaging to the interests of the workers theory of social partnership, of the alleged common workers and employers’ interests who, around a table, fairly share the wealth produced, of “social dialogues”, of the unconditional surrender of the union movement. PAME became the true defender of workers in the trade union movement. Only during the period 2010 – 2015 it was at the forefront of dozens of general strikes, hundreds sectoral strikes in workplaces, demonstrations, rallies and occupations. It kept on its feet, against the wave of integration, subordination and decomposition, a significant force of unions and trade unionists who struggle militantly with a class line. Its slogans adopted by the wider working class and popular forces. PAME has been strengthened with new unions, of sectors and businesses, Labour Centres, it strengthened its influence and hundreds of young elected unionists work under its guideline, struggling to change the correlations in all sectors, to reconstruct the movement.

PAME took a clear position with militant actions and initiatives against the imperialist wars and interventions. It organized and keeps on expressing daily and with multiform ways its Solidarity with the refugees and immigrants.

It showed its solidarity with actions to the struggles of the workers, the people in other countries who also suffer.

PAME is actively involved in the international trade union movement in the ranks of the World Federation of Trade Unions and took a number of initiatives for the reconstruction of the trade union movement in Europe. PAME hosted the 16th World Trade Union Congress in Athens, on 2011 and is also hosting the Central Offices of WFTU. PAME also took part in the successful 17th World Trade Union Congress of WFTU, in Durban, South Africa, last October. In the previous years we organized international meetings for the workers of Multinationals in the Commerce, Retail, Telecommunications and also a Meeting with the TUI Public Services of the WFTU for the workers in the public sector and we also, participated in a number of respective international sectoral meetings.

In the coming years more powerfully, with new initiatives we will support the action to establish the class trade union pole in Europe, to strengthen the WFTU with new members. We believe that through these struggles, all our action has created a better infrastructure and better conditions to contribute more firmly in the effort to reconstruct the trade union movement internationally.

A serious obstacle to the class orientation was, and still remains, the false distinction between memorandum – anti-memorandum that exonerated the real causes, the system of exploitation. Behind the artificial title “anti-memorandum” were hidden the forces of employers with their own interests as well as other deeply reactionary, fascist forces. It has been systematically cultivated the acquittal of the big employers in the eyes of the workers, the logic of the common interest of workers-employers. To the prevalence of this distinction contributed also the government – employers’ controlled unionism, the forces of SYRIZA, the ANTARSYA (opportunists / leftists). This way SYRIZA came in the governance.

The struggles of all this period were basically against the effects of the crisis (closure of factories, layoffs, large wage-pension cuts, etc.). The massiveness and participation in the struggle of the strike did not correspond to the attack that we faced. A serious obstacle was the domination of the forces of compromise and submission to the labour – union movement in very important sectors, but also the weak organization of workers by sector in general. This is why there was no unified response of workers by sector and business group against the unified attack of the capital.

PAME was attacked for its vanguard role with different forms by the capitalists and their mechanisms. For this reason they used the Nazi criminal gang, the Golden Dawn against it. PAME is getting stronger and is planning new, bigger and more militant struggles drawing strength from the previous struggles. PAME is recognized because it didn’t change its positions, it was stable, it didn’t use the trade union movement to help the anti-workers’, anti-popular governments rise, neither chose among oppressors. It doesn’t divide the capitalist employers in good or bad, nor, by extension, their associations and their alliances into good or bad imperialists. Consistently it defends the class struggle and the labour interests. Enemies and friends recognize that it is the most coherent and militant section of the labour union movement, several more unions and many workers who retain some reservations look for PAME and its initiatives. With PAME and the struggles that it led there were some small victories, delays and obstacles in the all-out attack that emerged. Young workers joined theunions and the movement, a new generation of militants emerged who took over from the previous ones, they were educated in the values ​​of the class struggle in conflict with employers and its mechanisms. Life has confirmed the correctness of the decision that was taken in this same hall by around 1500 unionists 17 years ago. Today is emerging the need for the strengthening of PAME and its widening with new unions, new forces.

In fact, today PAME emerges as the only force that can express the interests of the working class against the common and coordinated attack of the capital.We call in rally with PAME all those unions, which despite their reservations, are looking forward to the strengthening of the class pole. We clarify once again that the All-Workers Militant Front is neither a party nor an organization over and outside the unions. It is a rally of unions with class line of struggle against the class collaboration and the capitalist exploitation. The reconstruction of the union labour movement goes through this way.

Our Congress aims to equip the working class unions and organizations with knowledge and experience from the recent past and with a uniform planning, orientation and goals to reconstruct and counterattack, to build a militant class trade union movement of overturn and hope, as we write in our slogan.

New Era, New Conditions, The Same Opponent

We are going through a difficult and complex period, a new situation for the working class in our country has been formed at a great extent. The lives of the popular family have been turned upside down. The more-than-eight-years crisis has boosted the unemployment creating a huge number of unemployed people reaching the 1.5 million with the highest percentage of the long-term unemployed. Youth unemployment exceeds the 50%. The “industry” of the anti-popular anti-labor laws in order to make workers less expensive, more flexible has created a large mass of cheap severely exploited workers without rights at work. The relatively stable work with standard working hours, holidays, collective contracts, social security has been overthrown for the majority of the working class, particularly for the young people, as they confess themselves with their official data. It turned out that the memorandums were nothing more than the long lasting demands of the big employers for cheaper labour and higher profitability by increasing exploitation. The requirements of industrialists and other sections of the capital, as they had been declared 20 years ago in the EU White Paper on “flexicurity”, reduction on wage and non-wage costs, found the opportunity in the crisis and the recession of the movement to become laws.

The attack we face is in progress. And we are well aware of the fact that this has no end if we ourselves do not put an end with the power of organization, unity of the working class and with a plan to overthrow the anti-popular policy and the exploitative relations. The thirst of the capitalists for profit does not stop. They admit that the road to the recovery of their profits goes through the growing increase of the exploitation. They will not stop just because they decreased through their governments the lower wages by 21% and 32% for the young people, because the part-time work was boosted, which was aimed for years, and because they abolished the most of the sectoral collective contracts. They want even more, they demand to have no barriers, to be free to steal from the workers. To employ for as much as they want, to dismiss whenever they want, to pay whenever they want and as much as they want. They require restraint and prohibition of the trade union action, to marginalise the labour union movement, to make the whole country a large special economic zone of sever exploitation, abolition of what is left, through the struggles, in health, in social welfare, in education.

The aggressiveness of the capital is not accidental and temporary. This must be understood by the wide parts of the working class and this responsibility is on us.

The conditions are not the same as the past decades. The enormous accumulated funds are difficult to be reproduced. The strengthening of the monopolies and competition between them are setting new barriers in the increase of their profits, and that’s why they intensify the war against the working class in order to increase the rate of exploitation. One more indication that this system is based on the exploitation has reached to its historical limits. They do not invest out of kindness, nor for the development. They are interested exclusively in bigger profits.

The War Clouds Are Thickening. Solidarity Is The Weapon Of The Peoples.

There is no crime that they will not attempt to commit, if that increases their profits. The Greek bourgeois has proven many times before the aggression against other peoples and that it does not hesitate to take part in the bloodiest massacres, to drag our people in great adventures to claim a share of the loots of imperialist wolves, to play a more active role in the geopolitical chessboard, to improve its position. Yugoslavia, Afghanistan, Iraq, Somalia, Ivory Coast, Libya are imperialist massacres with the Greek participation and support witin NATO only in the last 20 years. The developments warn us about the danger of generalized conflicts and imperialist wars. The home of the capitalists are their earnings, their home is Switzerland, Luxembourg and other tax havens. Billions euro made from our own effort and sweat. Those in the lists of Lagarde, Bogiarns and other foreign banks will not hesitate even for a moment to entangle in war the great majority of them who are in the lists of debts to the tax office, of unemployment, of soup kitchens and social tariffs. This is the way of the bosses to emerge from the crisis, to make the capitalist economy recover: deeper exploitation of their peoples and bloody redistribution of the borders, of the trade routes, of the energy, the markets and the spheres of influence, the exploitation of other peoples, too . This is what the capitalists, their parties and their governments call national targets. We have seen that happening before. PAME was founded in the struggles against the imperialist slaughter in Yugoslavia and Greece’s participation in this massacre. We see the exact same thing again in front of us. Our entire wider neighbourhood is in the fire, over one million refugees crossed the Aegean, the sea was full of dead people and the tragedy of the refugees continues. The passing of the imperialist in Athens the last weeks, of Russia with Lavrov and of US with Obama the other day, it is not for our benefit.

 

Their War Destroys Everything Their Peace Left Standing

 


It is our duty to strengthen within the trade unions, the struggle against nationalism, chauvinism, racism and imperialist war. To promote solidarity with other peoples, solidarity to refugees and immigrants, isolation of the criminal Nazi gang bosses, Golden Dawn, in every workplace. These problems can’t be outside the unions and because workers have no interest to shed their blood for oil, arms merchants, industrialists and bankers. We make it clear that the trade unions and organizations that constitute PAME will defend the interests of workers at work, salary, retirement, health, welfare, education, culture and peace under any circumstances. We do not accept any restriction on union activities and organization and will fight for it. We will not stretch out our hands for you to put chains on us. We do not accept our country, our ports, our islands, our airports, to become bases for imperialist slaughter and our children serving meat army for their cannons. We demand that the bases of death close, no involvement of Greece in NATO and European Union slaughterhouses

 

Here we must all take responsibility, to discuss how all the unions that are embedded in the class front will take their share of responsibility and put these requests at the forefront of the action.

We reject subordination, the consensus in the massacre of our rights. Within these conditions the industrialists require consensus of all political forces that support the road of trust and of course their factions and their people within the trade unions. SYRIZA, New Democracy, PASOK, RIVER, ANEL, Leventis voted the third memorandum massacring the people and now they call the people to consent to their slaughter. They even want the trade union movement to help them achieve profit growth, to pass the new measures without reaction, no protest movement nor obstacles. In other, words they want workers themselves to approve of the memoranda. The main thing is that they want to hide the truth, that there is no alternative perspective. This dirty role was played and is still being played by the forces that make up the government and employers’ controlled unions. They transferred the employers’ demands within the unions; they put the workers to support foreign interests, to adopt the theories of the capitalists. What we experienced intensely at the beginning of the manifestation of that crisis is the propaganda that the crisis was caused because of workers’ rights. Our struggles and our demands are to blame for factories closing. What they present is that the crisis is not due to capitalism and that with different management things can change. Today they give time and space to the government, they put obstacles in the organization of the struggle, they cultivate defeatism and call in alignment and agreement with employers’ purposes. It is not only that GSEE took part in social dialogue by signing common findings and common statements with SEV (Federation of Greek Industries) and the government. In large unions in strategic areas where such forces dominate: OME-OTE, GENOP – PPC OTOE (* Workers Federation State Greek Telecommunications, Electricity Company, and Banks), etc., their announcements do not differentiate not even verbally from company announcements, most of the time they speak for themselves.

Today we cannot underestimate the influence of the attack demanding consent and allegiance after so many years of recession. Fatigue and suffering that accumulate in every home along with the decline of the movement and the disappointment of many workers because of the false hopes SYRIZA. The position that without rupture and conflict with the monopolies, but with a governmental alternation there could be positive change. The theory of realism, patience and sacrifices uncomplainingly in order for growth to come so that workers benefit from it cannot be underestimated because it starts in every workplace from every employer that says “help me so that I don’t have to fire you, so that the company goes well and i don’t have to cut salaries, or shut down the company due to our competitors“ etc. The effect of this call for consensus is already evident in low participation in the struggle, strikes, demonstrations, as well as in political choices.

Development For The Few – Poverty, Unemployment For The People

We have to show people what their development, their growth really means. There is the experience of the previous decade with high capitalist growth that gave birth to the capitalist crisis, and then the respective “national goals” for which they called the people to make sacrifices and national consensus: accession to the Eurozone, the Olympic Games. How were workers paid for their sacrifices for the achievement of national objectives of the plutocracy? We all know how. We have many examples of what development means. In recent years during the crisis and because of developments across Eastern Mediterranean and North Africa the tourist industry breaks one record after another every year having reached unimaginable levels of tourist arrivals of more than 25 million. The airlines, big hotel owners, the tour operators and other capitalists in the industry have made a fortune. Employees work like contemporary slaves, without days off or schedules, with starvation wages of 200 and 300euros , thousands young people with forms of practice and apprenticeship are paid by the hour, uninsured, undeclared work, without the right to get the unemployment fund. These are the conditions that prevail. The same is happening in national roads and construction work which got ahead again. Builders working all day with the half wages, often unpaid for months, days of insurance are stolen and accidents are common. The same is true for the food sector, the poultry, aquaculture, rural capitalist enterprises in strawberry fields. Their development does not involve humane living conditions with dignity for us, we do not have any benefit from it.

The debate on the notorious debt adjustment is not made for workers’, popular rights. It aims to ensure that business groups will get money from the state coffers, which comes from our unpaid work, taxes, xaratsia, cuts in social benefits, in everything we are entitled. The debt is created by capitalists, by the subsidies they received, their tax evasions, the Olympics, the NATO equipment that is continuing, their massive loans. The debt is not created by the people, no worker should be carried away and consent to the slaughter of his rights expecting a positive outcome from the negotiations of plutocrats.

The Curse Of Employers – Government Controlled Trade Unionism


The debate preceding the general assemblies and boards of trade unions highlighted many problems with the new situation that has developed in workers’ lives, thinking about where things and the movement itself are going. The degree of working class organization is very low. The majority of young people, immigrants, women, work under the worst conditions possible, constantly changing jobs, and being unemployed for large periods of time. They do not participate in unions having a bad opinion about them. Active participation in trade unions is also in a bad situation

The damage of government employers’ trade unionism, the forces of the social democrats, liberals and opportunists in the unions, and their transformations is great. The wound they have caused to the body of the trade union movement is deep, it cannot be closed easily. Their prevalence in strategic areas in the big unions of industry, energy, telecommunications, ports, transport, formerstate enterprises, is a major obstacle to the unity of workers and the class orientation of the struggle. They still refuse to enroll in their unions thousands contractors, workers with fixed term contracts, underpaid workers of outsourcing/slave-trade offices that work in the same factory, office, area.

The keep the new shift of workers unorganized. The difficulties we encountered in organizing workers are many. All these years the forces of employers’ controlled unions formed common fronts, they all hold an attitude against PAME in large federations and unions where they can see that steps are made to change correlations. They maintain correlations, by formatting mechanisms together with the employers and the state. This recently became obvious with the most notable example of the largest labor center of the country, the Labour Centre of Athens where they appointed their own administration through the Justice Dept, eliminating the elected one and the decisions of the Unions Congress. All these are accompanied by phenomena of corruption, squandering millions of funds and programs such as the Labour Centre of Lamia, Chania and elsewhere, and redemption. Correlations in GSEE ADEDY unions, their strategy and their work resulted in the depreciation of trade unions in workers’ consciences.

For the entire period in the crisis they have not hesitated to adopt even the slogan “no political parties, no trade unions in the struggle” which they threw together with bourgeois forces and was finally adopted by SYRIZA and its components, the forces of ANTARSYA, other opportunist forces, the fascists of Golden Dawn in the actions of the “indignants” that tried to trap popular indignation and protest, to promote Nazism and brought another blow to the importance of participation and struggle within the trade unions and the struggle in the factories, in the workplaces where employers and exploitation thrive. They promoted the theory of struggle, outside workplaces which supposedly attracts workers who are afraid of losing their jobs.

The transformation of their strategy was huge. At the beginning of the crisis they openly prevented strikes claiming, that “strikes in the crisis are madness”. Then they changed their tactics and called for strikes without a plan, unprepared and scattered ones, with a subordination context, thus undermining escalation and disappointment. They aimed to defuse moods. Recently, during the meeting for the new trade union legislation, GSEE reproduced the same things and went even further: to adapt trade unions to the new conditions, namely compromise and obedience, for the futility of strikes at a national level, for new social partnershipat European level.

We all understand how much worse the situation would be today without PAME. It was this very need to rid trade unions controlled by the employers that gave birth to PAME. The unions participating in the class front fought hard battles and became a shining example. As the unions of Employees in Local Administration OTA, that accepted thousands of outsourcing and fixed term contract workers as members. They gave them the right to speak at general assemblies and the right to decide on the administrations of union. The government employers’ controlled Federation, eliminated 18 trade unions out of OTA because they refused to erase from their members, workers who worked through outsourcing.

The class trade union of Evangelismos Hospital, first in the health sector, united all workers by enrolling contractors in the trade union, hundreds of fiercely exploited cleaning ladies and services workers and organizing common struggle of doctors, nurses and patients. Similarly, sectoral unions of energy, metal, telecommunications, and finance are rallied inPAME.

 

The Results Of Our Work In The Organization Of Workers, The Unemployed, Women And Immigrants In Changing Correlations


Colleagues, despite our efforts and action with self-sacrifice, we cannot be fully satisfied. The key issue for the restructuring and regeneration of the labor union movement and the basic criterion of our work is the level of organization of the working class in factories, workplaces, in strategic sectors where it is low or entrapped in reformist illusions, it is the renewal of trade unions with the entry of new workers, women, migrants who work in the most diverse industrial relations, they are often unpaid and uninsured, underpaid, unemployed and face job wandering.

Without changes in the organization level , neither changing correlations nor restructuring of the movement can ever exist. The historically low level of organization of the working class that existed, was a big problem during the crisis. It is a big if not the biggest problem. In the food supply tourism, wholesale and retail, in large industrial units where a large number of workers work in poor conditions, the vast majority are not aware of any union or participation in union activities. These working and living conditions no longer affect a small part of workers, nor is a temporary phenomenon. Soon these working conditions will dominate.

Unemployment will remain at these high levels, even if there is recovery . This is experience we have from developments in other countries such as Spain, Portugal across the EU where the unemployed have exceeded 16 million and part-time flexible work has increased considerably. Federations, trade centers, unions established in PAME literally have to change their attitude towards this issue. We must intensify our efforts in order for the unions to acquire mass characteristics, to create new sectoral unions, forms of participation in committees for the unemployed, hangouts, clubs of trade unions in neighborhoods.

Steps are made, there are more possibilities. Decisively improving the functioning of unions, dealing with all matters relating to young people and the working family, opening a front in guild type organization and entrapment in the issues which are continuously reproduced by the onslaught of employers in every workplace. For example, even the known, established campaigns in trade unions with enlightening work, propaganda of union positions, etc. have languished or have been abandoned even by unions participating in PAME.

The previous years, new sectoral trade unions were created, particularly in sectors where the forces of PAME are the minority and reformism dominates along with the logic of social partnership, the forces that are majority in tertiary unions. We are concerned about the help we gave to tackle powerful obstacles in their massification , to make planned steps so that the new trade unions become known. Some of them do not have many members, they don’t have bond with workers.

We have gained great experience from the intervention organized to deal with acute problems generated by the crisis and the employers’ offensive in some sectors mainly in sectoral trade unions that rally in PAME. For example, the joint action, planning, with a fighting plan by the sectoral Food syndicate – Tourism of Athens with almost all business company based unions of Attica, the Union Metal Attica which pioneered in previous years in setting up the Coordinating Committee of Metal and Shipbuilding Industry, the union of lithography in joint action and the struggles with company based unions in the press and the media. There are many such examples.

 

This way of working has paved the way for new ways of communication, katoxurwsi and coordination. It’s a useful experience to be generalized to all sectors, in the direction of change of the correlation of forces, in order for the struggle of workers in every sector, business group to be unified.

 

The Organization Of Working, Unemployed Women


We cannot talk about restructuring the labor movement, changing the correlation of forces, without the participation of women in trade unions, in the organization of the struggle.
Based on this year’s World Bank data, 76% of those working part time in the eurozone are women. As much as they strive to hide the racial and class discrimination using majestic words, the 2015 data show the opposite. Women earned 15% lower wages than men and lower pensions by 35%.
The reason is that a much greater number of women are unskilled and work part-time, which means partial/meager salary, partial stamp, partial life. Furthermore, they are left out of production for long periods of time , their sole responsibility being taking care of children and the elderly.

 

Generally, female work is used to further exacerbate labor relations, salaries, wages, so that exploitation of working class as a whole is increased. Motherhood is exploited used in a reactive way.
Apart from their work, women also have the responsibility of the household, motherhood and the family. While women dynamically participate in the struggles during the upsurge of the movement, they are the first to make steps back during recession periods, when they face personal or financial difficulties. A striking example of this is that for every 6 male workers who vote in their company based unions there is one woman employee involved.

 

Trade unions should take measures to ensure women’s organization and participation in collective activities and initiatives. Practical measures must be taken. We must stimulate the action of the unions organizing events for women and diverse events for families, children, celebrations and so on. We must strengthen the assertive framework of trade unions with requests for young working women, older women who are out of production and maternity issues. More female cadres must be elected in trade unions with support in order to prevent easy resignation when the first difficulties arise.

Youth-Apprentices


A crucial issue that must be the center of our discussion is the orientation of the trade unions in young people. Where they work, with what labor relations , specific issues that may concern them. In several sectors important steps have been made in organizing new workers under new labor relations, employment programs eg on OTA, the food supply with the voucher and employment programs. Similarly, in sectors where young people are heavily concentrated there are positive interventions which becomes apparent with new entries, massification of trade unions eg in telecommunications.

More specifically, we should be more concerned about the orientation in technical schools, training and apprenticeship schools where our work is too weak. The area of training has been delivered to the “appetites” of the capital and it is deeply embedded in the way of market movement based on profitability. This means that the character of “study” is determined by the prospects of profits the capital expects to have.

The main thing is that in these schools, the technical education provided constitutes temporary knowledge which means that the student will have to brush up on it in the future. This whole process is based partly on the pursuit of the capital for the creation of cheap and flexible workforce and on the consciousness of the future employee, creating conditions of subordination to employers and acceptance of the worst working conditions. The content of the curriculum is characterized by an extremely limited knowledge horizon. There is a variety of specialties, fragmented professions which basically render young people unable to have full knowledge .Instead, narrowing of cognitive horizons dominates.

The development of action and orientation in vocational training schools is not currently a point of action but rather a perspective work. They are supposed to strengthen trade unions.

We should take into account that even in the crisis workers / unemployed ratio in vocational schools has not changed. According to data in training / apprenticeship it seems that 60% of young people who go to vocational schools are employed as opposed to 40% who are unemployed. The environment of labor relations, wages and rights provided by contracts or apprenticeship contracts is much more adverse than the awful situation that has been legislated (511 euro and separation based on age).

it is the duty of trade unions to direct their action in training / apprenticeship places. We must be “educated” to learn the peculiarities of these schools and the field itself, in every trade union Board there should be people in charge of these schools and specialties of the sector. Our propaganda for these fields must increase with documents-posters.

We set trade unions with massive, active participation, “embedded” in the workplace

A class trade union that participates in PAME is a pioneering one and it constantly organizes workers with a view to organizing all workers. It wants to ensure their participation in the life of the trade unions, to cultivate and to raise the level of class attitude. It firmly promotes solidarity, constantly cares for the unity of workers against business groups, governments and their people who oppress us and constantly divide the working class, either with selective benefits or with the threat of redundancy, different labor relations, ethnicity. It is a pioneer in the struggle for collective contacts, social security, health and insurance in the workplace and in the struggle for medical care of the people, the education of children, the survival of the unemployed, the common struggle with the youth who are in apprenticeships and vocational schools, in internships.

It defends people’s accommodation against the auctions, there are actions for the entire life of the popular family. It develops joint action with people’s committees in every neighborhood , with the self-employed, freelance scientists, with farmers in villages, with women of popular families and young people who study in universities as well as with immigrant refugees. Their action and alliance begin from the fight for survival, the support of children of popular families and leads to gathering forces, fostering unity against the monopolies that oppress us and define things in all sectors and our lives in general.

A class trade union that consistently participates in PAME organizes mass collective processes where employees express their opinion, contribute to decisions, choose the forms of struggle, find ways to encourage the active and democratic participation of all members so that they will be able to understand the causes their problems and recognize the real opponent based on their own experience in the class struggle . To feel that they are part of a large effort in defense of life, the rise of struggles and claiming rights, and that they contribute to finding a solution rather than delegate others to find one. Each trade union has an action plan that is constantly enriched .We take into account the changes that have taken place in search of ways and not yielding to difficulties such as abolishment of the 8-hour working day and Sunday holiday, the intense paces of life and the increase of all family and social problems in the crisis that discourage workers from collective action. The overthrowing will not be made by those who have solved their problems, but by the poor and the oppressed , those who produce the wealth and are robbed of it at the same time.

The Board of trade unions rallied in PAME want to be a living example of what restructuring of the labor movement on the unions means regarding the function of trade unions and the actions they develop .In these completely new conditions we must implement the legacy the previous generation of class-conscious trade unionists left. “the trade union must be workers’ second home.” With the action, the orientation and strength of the example of the trade union that is rallied in PAME more workers, honest unionists will be able to overcome prejudices, barriers and fight a joint battle to change the correlations in strategic areas and sectors, to rid our organizations which are under employer and government control, of the forces that have been oppressing workers for a long time and throughout the crisis they have proved to be a valuable ally of SEV and governments so that they can bring memoranda and anti-labor laws.

The change of correlations goes through the multiform action of Federations, LabourCentres and trade unions rallied in PAME and is developed on all fronts by organizing struggles to cover the losses and claim their contemporary needs even the organization of People’s Tutoring, organizing solidarity by collecting and distributing food to poor families, the militant lawyers who stand on the side of the struggling workers and other people from popular strata, with initiatives to reconnect the electricity in traditional houses, with events for children, even with camps for workers’ children some of which were organized in Arta, Agrinio, Ioannina, with genuine solidarity towards refugees.

Changing attitudes means that such activity and function are not just some examples for us, but it is what we want to determine the trade unions of PAME, as well as make them stand out and respond with actions, not with words to the question: why should employees be organized in trade unions?

Are there any trade unions that are underperforming? that act only in election periods, that remain massless, without action for a long time, without contact with workers? Are there trade unions that are not “embedded” in factories and companies in the sector? Yes, there are .Building a workers, trade union overthrowing movement means that we change our attitude, we combat such phenomena. This means we agree to work with the class line of PAME. PAME is the trade unions, the federations, the Labor Centers rallied in it. We should draw more significant conclusions on how we work.

The living process that preceded the Conference with general assemblies, meetings and gatherings revealed new forces that are not prepared to capitulate, and they are together with us today. We do not want this procedure to be considered of minor importance, but we want to continue planning massive procedures, organized discussions on the condition of the movement, the responsibilities of employers’ controlled unions and the role of PAME which will enable more people to express themselves, and take joint action. We will continue this discussion in more trade unions and workplaces. We are confident that new forces will take the decision to participate in PAME.

 

Report on Executive Secretariat


The Executive Secretariat of PAME through constant and frequent meetings, organized and coordinated the work for the organization of the struggles developed, the broadening of the lines of PAME with new trade unions, the struggle with employers, governments, employer and government syndicalism.

In previous years, it went on to create committees and work groups to contribute to the specialization of work in various fighting fronts. Thus, next to the Executive Secretariat were created Women’s Secretariat, Youth Secretariat, Secretariat of immigrants, international secretariat, hygiene and safety secretariat, groups in culture, sports, media, group for the organization of solidarity. Despite the weaknesses that existed in their constitution, despite the constant changes in their composition, the total result of their work is considered positive. The new nationwide coordinating Committee to be elected should contribute to their setting up and staffing with greater determination and courage.

With dozens of initiatives, committees helped trade unions to develop action on every front and aspect of social life and activity, because “the action of the union is not confined to the workplace, as workers ’lives do not end in their workplace”. Theater group, dance group and choir were formed and several theater performances were staged. Similar initiatives were taken by the Secretariat in sport with races, with workers’ football tournament with teams from dozens of trade unions and workplaces. Also we held events, meetings aiming to inform trade unions about insurance, Collective Contracts, Health and safety, accidents at work, the fight against all drugs with therapeutic communities.

PAME took important initiatives to inform people, gave the opportunity to dozens of trade unions to make their action known, to discuss developments in every sector, creating web radio, with labor news. It made a team for the operation of the website for the ongoing and lively update in big strike battles against disinformation by the media of plutocrats. It organized schools to immigrants, spurred people’s committees and unions in developing relevant initiatives with free lessons and People’s institutions.

 

PAME took dozens solidarity initiatives to support workers who were on strike, refugees, and immigrants. In previous years we decided to establish Secretariats of PAME in sectors where federations are controlled by the forces of reformism, social partnership and ergatopaterismou. We set up sectoral secretariats. Similarly, local secretariats were set up as well. Our decision reinforced our action. The study of the functioning of secretariats has resulted in key conclusions:

The sectoral secretariat of PAME is the expression of trade unions unions, struggle committees participating in PAME, otherwise it is indistinguishable from faction. It coordinates their action, consolidates the line of struggle, makes a plan and framework for the sector, acts in the direction t of changing the correlations in the federation, tries to organize workers in order for PAME to expand with new trade unions, that is, most workers organize and honest trade unionist are released from the forces of subjugation and compromise. In this way PAME and the class line in every sector are strengthened. PAME is the trade unions, these are its base, PAME is not outside and above them. The same is true for the sectoral secretariat of PAME.

 

The Secretariat aims to facilitate the action of the unions, to strengthen their functioning, to assist with the overall experience and knowledge of the action of the monopoly, taking into account issues by sector, the struggle objectives, the organization of solidarity, the practical assistance in every place.

There are some cases where the pressure of the developments, the urgent need for a response to the attack against the workers led to the substitution and the overtaking of the unions. The need to show the class line and position of PAME to the workers at crucial moments, became a way of work and as a result, only the announcements of the secretariats of PAME were published, many times only the core material was reproduced and not the positions of the unions, their role and their function, their responsibility were becoming weaker. The same happened with the regional secretariats.

The regional secretariat must also be composed of unions participating in PAME, of struggle committees. In areas where there is Labour centre rallied with PAME, it is in charge of expressing PME and responsible for the region as respectively is the Federation for the sector. The good coordination with the federations and the sectoral secretariats can cover the unions and the struggle committees that are not in its forces, eg public sector. So, there is no reason to have a secretariat of PAME in an area where there is a Labour Centre of PAME.

Based on the conclusions and observations of the discussion that follows we propose to empower the new Secretariat to elaborate a comprehensive plan of organizational arrangement and coordination of the organizations that make up the class front.

The economics of the unions

The working class, in order to respond to the all-out and continuous attack it receives, it must strengthen its own weapons. Its unions and its movement. The strengthening of PAME, financially too, will strengthen the class struggle, will give a new push to the unions.

The donor of PAME and of its diverse activity is only the working class, the membership dues of the unions participating in PAME. Interventions, rallies, demonstrations, strikes, sports-cultural activities, solidarity actions, publishing and internationalist activity of PAME, propaganda (posters, banners, web radio, etc.) supported by the contribution of trade unions, federations, labour centres, struggle committees in workplaces, in popular neighbourhoods. Every year we conduct a fundraising campaign.

For a complete picture of the financial data to all delegates: the recent economic campaign undertaken in May-June reached …Euros, revealing to all of us the difficulty to meet basic operational needs and requirements that are multiplying continuously.

The difficulties that arise must be addressed immediately. The government intervention will make the situation even harder, therefore the financial situation of the sector, the union must be better organized and we must improve the financial support of PAME in order to correspond to the modern needs. The economic and stable aid requires better bonds, militant interventions, permanent and stable action, improvement of the functioning of the unions.

The stable contribution of the membership dues must be achieved with help and control in the following period. The person in charge of the sector must be aware of the situation of each union, the economic work and the order in economics must be a priority, eg it is unacceptable, from an ethical point of view, too, to have up until now the coupons of the fundraising campaign in the unions’ offices. This is for us, first of, the respect for the great effort that workers make to gather from what they have the bare necessities for our action. The Board of the unions have the responsibility to overcome any shortcomings and difficulties.

The importance of the Social Alliance

It is a great experience the joint rallies with the farmers and the self-employed scientists that we experienced in the struggle to defend the social security and not to pass the guillotine-law.

We saw in practice the power of the social alliance and its importance that forced the government and creditors to manoeuvres, to delays and gradual applications, to retreats to gain time. The unions rallied in PAME in practice through their participation in the common struggle, they gained the appreciation of farmers, and even of the sceptic wage-earners of the countryside that had many prejudices caused by the long propaganda of their bosses and their representatives.

Since 2010 we have began efforts of common action, based on a common framework of struggle. It helped us to get to know the specific problems of the workers who are not salaried, the sufferings from the policy and the domination of monopolies. These developments oblige us to continue, taking into account the lessons of the militant experience and the changes that have taken place.

We estimate that the organizational form of the Peoples’ Committees has helped the class movement throughout these years. It planted the seed of the Social Alliance, of the common action of workers, self-employed, it offered the experience of common struggles in the neighbourhood supporting the strikers, against the attack of the employers, the Health, the Education, the defence of the poor popular families, it offered experience for the organization of solidarity.

We found out that the function of the union is reflected in the positive effect or respectively in the difficulties with the work of the Peoples’ Committees. That means that the non occupation of the unions with solidarity and support issues of their members, of the workers made redundant, the unemployed of the sector is a big problem. Labour Solidarity is primarily the responsibility of the unions, of the workers’ organizations. Thanks to this solidarity the struggles we have experienced over these past years lasted for many days or months.

The importance of the strengthening of PAME in the strategic sectors of the economy. The Congress as the starting point in the struggle to change the correlation of forces.

Today’s conference is a new starting point in the struggle to change the correlations particularly in strategic sectors, in industry, energy, telecommunications, transport, ports and banks. Our goal is that more unions from these sectors join PAME, to defeat the forces of employers in the most of them. The defeat of the forces of compromise in these sectors, even a little one in a workplace, it will be a great victory for PAME and for the issue of the reconstruction of the labour movement. In these places resides the government employers’ syndicalism, here it retains the strong forces with the support of the governments and the EU, from here it forms the correlations, its majorities in secondary and tertiary institutions, with the open intimidation by the employers who, in the elections, have the workers vote the ballot paper that the chief of staff gives them. It is dominant the line of social partnership, the integration with the theories and practices of corporate responsibility, with the differentiated policy of wages and benefits. Dominating in these sectors, it puts major obstacles to the development and generalization of the struggle in critical moments, of the effectiveness of the struggles. Let’s just think about, would the government and the employers encounter the same difficulties, would it be so easy to let the attack on our rights pass if there was a universal participation of these sectors in general strike? For example, with the universal participation of DEI (Public Electricity), OTE(Hellenic Telecommunication Organisation), EYDAP(Athens Water Supply and Sewerage Company), Petroleum, banks, transport would the result of the struggle be the same? During the crisis they had, with few exceptions, the lowest rates of participation in strikes and demonstrations. This is the role of these trade union forces in these areas, openly treacherous against the overall interests of the workers. Openly disruptive to the unity of the working class. It is a major obstacle for the fight, a valuable force for the capital.

The same forces in the public sector and ADEDY itself (member of ETUC) had differentiated tactics but with the same goal of integration and serving the implemented policy. They even made the unions the vehicle for government alternation, for the transformation of the political scene, the change of the body of the social democrats from PASOK to SYRIZA and its rise in the governance of the same power of the monopolies in the EU and NATO. They had long-lasting strikes, registered and were paid the wages devaluing the forms of struggle with unprecedented opportunism. They played a key role in trapping and deceiving the people in the lies of SYRIZA. With planning by sector, persistent action we can cause serious damage in the domination of these forces in these workplaces. PAME is highly respected by thousands of workers of these. Besides, today all the workers experience the consequences of the brutal anti-labour policy from which nobody is excluded, in every house nestles daily the worry for the unemployed youngsters, even though there is a somewhat steady income.

Colleagues,

We claim the life we deserve. No compromise with the poverty, the miserable life.

We discuss the framework of struggle of PAME and we want it to be the criteria of the organization and the struggle of the workers, as we have been doing since our establishment. We have never underestimated, of course, any request for even a partial relief, the interception of the full-on attack. The workers are well aware of this. But not for a moment did we compromise with the logic of the plausible in terms of competitiveness and business profitability. The logic of the continuing recession leads nowhere, “to save what we can,” let alone the hostile perception systematically cultivated by the employers, that the workers could ensure their rights if they are aligned behind the one or the other business plan. Therefore today we set a new element, which is the combination of defence with the attack in our struggle. Each Federation, Labour Centre, union participating in PAME has its own responsibility to process the objectives, the demands. It takes into account the circumstances and the developments in each area, the degree of organization and the workers attitude, in order to unify the class direction and to strengthen by sector and large workplaces. Criteria is our interests, not the profits of the bosses, but based on our own needs and interests. We reject from this point of view the development that they are planning. We spread, with goals of struggle and demands, the issue of the modern needs of the working class, the way we deserve to live and work today on the basis of the development of science and the means of production. Today there are all the possibilities for stable work with rights, reduction of the working time, universal social security, high level of free health care, welfare, protection of the health and safety in workplaces. Can we compromise with the widespread unemployment, the starvation-wages and the flexible working conditions, the sharing of an underpaid job in two and three employees? Criteria for our demands are the modern working people’s needs and the ability of our time to implement them. We highlight the causes that block the social progress, that are obstacles in the social development which is the domination of the monopoly groups, the pursuit of profit, the capitalists, their imperialist unions and their parties. The life itself, the rich experience, especially of the last few years, proves that in the EU, in the power of the monopolies there can’t be a solution in favour of the people. The EU’s role as a predatory alliance and oppressor of the working class, of the peoples is becoming more and more obvious. The myths that this is supposedly the “union of solidarity and a sheltered harbour for the peoples”, as the plutocracy and its supporters claimed, are being rejected.

The EU becomes more reactive and the workers will experience extreme poverty and misery if they do not rise up. It becomes more and more understood that there cannot be any prospect without rupture and confrontation with these forces. The solution lies in overthrowing them. That is why one of the elements that distinguish us from the union forces of class collaboration is the rallying and unity of the working class independently of sectors against the monopolies, the capitalist exploitation for their overthrow. This struggle has its difficulties and requires very specific plan of action and struggle by sector and nationwide.

 

Colleagues,

Today, there are all the conditions of production, scientific and technological, for development in favour of the people, to have a dignified life, work with rights. We are the ones who produce all the wealth! Our sweat, our labour is for the benefit of a handful of monopoly groups. This can change.

Therefore, the struggle to cover the losses for a dignified life must be combined with the struggle for another way of development, with the working class and the people in power.

We can claim the life we deserve, a better future for us and our children. The slogan that was born within the great struggles shows us the way:

“Without you no cog turns, worker, you can without bosses.”

But such a struggle requires massive and strong unions, organized in the factories, in the large workplaces, constant fronts of struggle, solidarity and alliance with the poor farmers and the self-employed. Here is the core for the reconstruction and the revitalization of the trade union movement.

The Executive Secretariat of PAME

 

 

Spot 4η Συνδιάσκεψη ΠΑΜΕ, 19-20 Νοέμβρη στο ΣΕΦ

0

Εισήγηση της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ στην 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ

19-20/11/2016 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ

Συνάδελφοι αντιπρόσωποι στην 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ, σύντροφοι εκπρόσωποι της ΠΣΟ, εκπρόσωποι συνδικάτων από 16 χώρες, αγαπητοί μας προσκαλεσμένοι, σφίγγουμε σε όλους το χέρι και σας καλωσορίζουμε. Με συλλογικές αποφάσεις των οργάνων τους, … αποφάσεις διοικητικών συμβουλίων συνδικάτων, … αποφάσεις γενικών συνελεύσεων, βρισκόμαστε σήμερα …Ομοσπονδίες … Εργατικά Κέντρα … πρωτοβάθμια σωματεία … Επιτροπές αγώνα από χώρους δουλειάς που εκπροσωπούν … χιλιάδες εργαζόμενους. Αυτή είναι η μεγάλη δύναμη που συγκροτεί το μέτωπο οργανώσεων της εργατικής τάξης, Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων, πρωτοβάθμιων σωματείων, επιτροπών αγώνα και συνδικαλιστών που εδώ και 17 χρόνια με σκληρούς αγώνες κατοχυρώθηκε στις εργατικές λαϊκές συνειδήσεις ως ο ταξικός αγωνιστικός πόλος συσπείρωσης στο συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα, το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο.

Επίσης συμμετέχουν … σωματεία που αποφάσισαν να πάρουν μέρος στις εργασίες μας ως παρατηρητές και δεκάδες εκλεγμένοι συνδικαλιστές προσκεκλημένοι συνδικάτων και ομοσπονδιών που συμμετέχουν στη Συνδιάσκεψη.

Με πολλά σωματεία συναντηθήκαμε για πρώτη φορά  στα μεγάλα συλλαλητήρια που έγιναν με πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ για την ανεργία, την κοινωνική ασφάλιση, τις ΣΣΕ εργασίας, την κατάργηση των αντεργατικών νόμων, την κάλυψη των απωλειών σε μισθούς και κοινωνικές παροχές, για σταθερή δουλειά με δικαιώματα. Στις μεγάλες απεργίες που έγραψαν νέες σελίδες όπως ο ηρωικός αγώνας των χαλυβουργών και άλλων εργοστασίων και κλάδων, στις γενικές πανεργατικές απεργίες, στις μάχες των χρόνων που πέρασαν οι οποίες δεν ήταν λίγες. Οι αγώνες αυτοί άφησαν τη δική τους παρακαταθήκη. Περισσότερες οργανώσεις συμπορεύθηκαν με το ταξικό μέτωπο σπάζοντας την αδράνεια, την ηττοπάθεια, την γραμμή του συμβιβασμού και της ταξικής συνεργασίας που επιβάλλει ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός που πλειοψηφεί σε μεγάλα συνδικάτα, σε κλάδους και στις τριτοβάθμιες οργανώσεις σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Στις 17 Οκτώβρη μαζί με πάνω από 530 σωματεία υπογράψαμε και καταθέσαμε τις διεκδικήσεις μας απαιτώντας δικαιώματα στη δουλειά και τη ζωή με βάση την εποχή μας, τον 21ο αιώνα και τις σύγχρονες ανάγκες μας. Όλη η περίοδος της εκδήλωσης της καπιταλιστική κρίσης και της ολομέτωπης επίθεσης που εξαπέλυσαν εναντίον μας ο ΣΕΒ και οι άλλες εργοδοτικές οργανώσεις, οι κυβερνήσεις που τους υπηρετούν και οι διακρατικές τους ενώσεις όπως η ΕΕ και το ΔΝΤ είναι περίοδος πλούσιων διδαγμάτων, η μελέτη τους θα μας δώσει πολύτιμη γνώση για τη συνέχεια, για την μεγάλη υπόθεση της ανασύνταξης του εργατικού λαϊκού κινήματος για την οποία σήμερα μιλούν περισσότεροι με διαφορετικούς σκοπούς και αφετηρίες.

Το ΠΑΜΕ δυναμώνει και σχεδιάζει νέους, πιο μεγάλους και μαχητικούς αγώνες

Το ΠΑΜΕ από την πρώτη μέρα της ίδρυσή του, τον Απρίλη του 1999, δέχεται την επίθεση από το κεφάλαιο και τους ανθρώπους του. Στην αρχή οι δυνάμεις της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ, οι παρατάξεις του ΣΥΝ τότε, σήμερα ΣΥΡΙΖΑ και άλλων μιλούσαν για διασπαστική ενέργεια, μετά άλλαξαν τροπάρι και εμφανίζουν το ΠΑΜΕ ως κομματική παράταξη με σκοπό να υπονομεύσουν το ΠΑΜΕ και το ρόλο του. Χρειάζεται να ξεκαθαριστεί αυτή η σύγχυση. Χρειάζεται διαρκής αγώνας να αποστομώνονται συκοφάντες και διαστρεβλωτές. Αυτό που ενοχλούσε και ενοχλεί είναι η γραμμή πάλης, ο προσανατολισμός με τον οποίο συσπειρώνονται εκατοντάδες σωματεία και επιδιώκουν  αυτή η γραμμή να κυριαρχήσει στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Προσανατολισμός και γραμμή πάλης ενάντια στις επιδιώξεις των μονοπωλίων, των επιχειρηματικών ομίλων και εταιρειών, των πολιτικών κομμάτων που τους εκπροσωπούν, της ΕΕ που την παρουσιάζουν ως μονόδρομο. Με αιτήματα που διαμορφώνονται από το κριτήριο πως αξίζει σήμερα να ζουν και να δουλεύουν οι εργαζόμενοι με βάση τις τεράστιες δυνατότητες της επιστήμης, της ανάπτυξης των παραγωγικών μέσων, τον πλούτο που παράγουν και όχι με κριτήριο που έχουν οι εκμεταλλευτές μας, την επιχειρηματικότητα και ανταγωνιστικότητα, το μέγιστο κέρδος. Με κριτήριο την ευημερία των πολλών που δουλεύουν και υποφέρουν και όχι την ευημερία των κερδών των λίγων. Το νέο που έφερε το ΠΑΜΕ είναι η διακριτή συσπείρωση και δράση των οργανώσεων της εργατικής τάξης που απορρίπτουν την επιζήμια για τα συμφέροντα των εργαζομένων θεωρία του κοινωνικού εταιρισμού, των κοινών δήθεν συμφερόντων εργαζόμενων και εργοδοτών που γύρω από ένα τραπέζι θα μοιράζονται δίκαια τον πλούτο που παράγεται, των στημένων κοινωνικών διαλόγων, της παράδοσης άνευ όρων του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. Το ΠΑΜΕ αναδείχθηκε ο πραγματικός υπερασπιστής των εργαζομένων στο συνδικαλιστικό κίνημα. Μόνο την περίοδο 2010 – 2015 πρωταγωνίστησε σε … πανεργατικές απεργίες … κλαδικές … σε εργασιακούς χώρους, δεκάδες συγκεντρώσεις, συλλαλητήρια, καταλήψεις. Κράτησε όρθια και συγκροτημένη από το κύμα της ενσωμάτωσης, υποταγής και διάλυσης μια ικανή δύναμη συνδικάτων και συνδικαλιστών που παλεύουν μαχητικά με ταξική γραμμή. Τα συνθήματά του υιοθετήθηκαν από ευρύτερες εργατικές και λαϊκές δυνάμεις. Το ΠΑΜΕ ενισχύθηκε με νέα συνδικάτα, κλαδικά κι επιχειρησιακά, Εργατικά Κέντρα, δυνάμωσε η επιρροή του, εκατοντάδες νέοι εκλεγμένοι συνδικαλιστές δουλεύουν με τη γραμμή του, παλεύουν να αλλάξουν οι συσχετισμοί δυνάμεων σε όλους τους κλάδους, για την ανασύνταξη του κινήματος.

Το ΠΑΜΕ πήρε σαφή θέση με αγωνιστικές δράσεις και πρωτοβουλίες ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις. Οργάνωσε και συνεχίζει να εκφράζει καθημερινά και πολύμορφα την Αλληλεγγύη προς τους πρόσφυγες και μετανάστες.

Έδειξε την έμπρακτη αλληλεγγύη του στους αγώνες των εργατών, των λαών σε άλλες χώρες που εξίσου υποφέρουν.

Το ΠΑΜΕ συμμετέχει ενεργά στο διεθνές συνδικαλιστικό κίνημα μέσα από τις γραμμές της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας και πήρε σειρά πρωτοβουλιών για την ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος της Ευρώπης. Φιλοξένησε το 16ο συνέδριο της ΠΣΟ. Συμμετείχε ενεργά στο 17ο συνέδριο στη Ν. Αφρική. Τα προηγούμενα χρόνια οργανώσαμε διεθνείς συναντήσεις για τους εργαζόμενους της Πολυεθνικές του Εμπορίου, στις Τηλεπικοινωνίες καθώς και Συνάντηση με την Κλαδική Δημοσίου της ΠΣΟ για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και συμμετείχαμε σε αρκετές αντίστοιχες διεθνείς κλαδικές συναντήσεις.

Τα επόμενα χρόνια πιο δυναμικά, με νέες πρωτοβουλίες θα στηρίξουμε τη δράση για συγκρότηση ταξικού πόλου στην Ευρώπη, για το δυνάμωμα της ΠΣΟ με νέα μέλη. Πιστεύουμε ότι μέσα από αυτούς τους αγώνες, όλη μας τη δράση έχει δημιουργηθεί μια καλύτερη υποδομή και καλύτερες προϋποθέσεις για να συμβάλλουμε πιο σταθερά στην προσπάθεια για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος σε διεθνές επίπεδο.

Το ΠΑΜΕ με σταθερότητα και συνέπεια πάλεψε ενάντια σε όλα τα μνημόνια και τους αντεργατικούς νόμους. Την ίδια στιγμή, όμως καταγγέλλει, ότι σοβαρό εμπόδιο για τον ταξικό προσανατολισμό ήταν, και παραμένει, ο κάλπικος διαχωρισμός μνημόνιο αντιμνημόνιο που αθώωνε τις πραγματικές αιτίες και τους υπευθύνους. Πίσω από τον επίπλαστο τίτλο «αντιμνημονιακός» κρύφτηκαν δυνάμεις της εργοδοσίας με τα δικά τους συμφέροντα και  βαθιά αντιδραστικές, φασιστικές δυνάμεις. Καλλιεργήθηκε συστηματικά η αθώωση της μεγαλοεργοδοσίας στα μάτια των εργαζόμενων, η λογική του κοινού συμφέροντος εργοδοτών εργαζομένων. Στην επικράτηση αυτού του διαχωρισμού συνέβαλε και ο κυβερνητικός – εργοδοτικός συνδικαλισμός, οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, της ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Με αυτό ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αναδείχτηκαν στη διακυβέρνηση.

Οι αγώνες όλης αυτής της περιόδου ήταν κατά βάση απέναντι στις συνέπειες της κρίσης (κλείσιμο εργοστασίων, απολύσεις, μεγάλες μειώσεις μισθών – συντάξεων, κ.ά.). Η μαζικότητα κι η συμμετοχή στον απεργιακό αγώνα ήταν αναντίστοιχη της επίθεσης που δεχτήκαμε. Σοβαρό εμπόδιο ήταν η κυριαρχία των δυνάμεων του συμβιβασμού και της υποταγής στο εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα σε πολύ σημαντικούς κλάδους, αλλά και η αδύναμη κατά κλάδο οργάνωση των εργαζομένων γενικά. Για αυτό το λόγο απέναντι στην ενιαία επίθεση του κεφαλαίου δεν εκδηλώθηκε ενιαίος αγώνας των εργαζομένων κατά κλάδο, όμιλο επιχειρήσεων. 

Το ΠΑΜΕ για τον πρωτοπόρο ρόλο του δέχτηκε επιθέσεις όλων των μορφών από τους καπιταλιστές και τους μηχανισμούς του. Για αυτό το λόγο έριξαν πάνω του τη ναζιστική εγκληματική συμμορία τους, την Χρυσή Αυγή. Αποκαλυπτικά είναι, όσα γίνονται αυτές τις μέρες στις δίκες των εγκλημάτων της Χρυσής Αυγής ενάντια στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα. Το ΠΑΜΕ δυναμώνει και σχεδιάζει νέους πιο μεγάλους και μαχητικούς αγώνες αντλώντας δύναμη από τις προηγούμενες μάχες. Το ΠΑΜΕ κατοχυρώθηκε γιατί δεν τα δίπλωσε, δεν τα βρήκε πίσω από κλειστές πόρτες, δεν έκανε το συνδικαλιστικό κίνημα σκαλί για να ανεβοκατεβαίνουν αντιλαϊκές αντεργατικές κυβερνήσεις, για να «αλλάζει ο Μανωλιός και να βάζει τα ρούχα του αλλιώς», ούτε διαλέγει δυνάστη καταπιεστή, δεν χωρίζει τους καπιταλιστές εργοδότες σε καλούς και κακούς ούτε κατ επέκταση τις ενώσεις τους και τις συμμαχίες τους σε καλούς και κακούς ιμπεριαλιστές. Με συνέπεια υπερασπίζεται την ταξική πάλη και τα εργατικά συμφέροντα. Εχθροί και φίλοι αναγνωρίζουν ότι αποτελεί το πιο συγκροτημένο και μαχητικό τμήμα του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, προσβλέπουν στο ΠΑΜΕ και στις πρωτοβουλίες του αρκετά ακόμα σωματεία και πολλοί εργαζόμενοι που διατηρούν κάποιες επιφυλάξεις. Με το ΠΑΜΕ και τους αγώνες που πρωτοστάτησε υπήρξαν μικρές νίκες, καθυστέρηση της ολομέτωπης επίθεσης που εκδηλώθηκε, μπήκαν εμπόδια. Μπήκαν νέοι εργαζόμενοι στα σωματεία και στο κίνημα, αναδείχθηκε νέα γενιά αγωνιστών που πήρε τη σκυτάλη από την προηγούμενη, διαπαιδαγωγήθηκαν στις αξίες της ταξικής πάλης σε σύγκρουση με την εργοδοσία και τους μηχανισμούς της. Η ζωή επιβεβαίωσε την ορθότητα της απόφασης που πήραν σε αυτή την ίδια αίθουσα κοντά στους 1500 συνδικαλιστές πριν 17 χρόνια. Σήμερα αναδείχνεται η αναγκαιότητα της ισχυροποίησης του ΠΑΜΕ και τις διεύρυνσης του με νέα σωματεία, με νέες δυνάμεις.

Εκ των πραγμάτων σήμερα αναδεικνύεται ως η μόνη δύναμη που η εργατική τάξη, το συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να ακουμπήσει για να οργανώσει την πάλη του απέναντι στην ενιαία και συντονισμένη επίθεση του κεφαλαίου. Καλούμε σε συμπόρευση με το ΠΑΜΕ όλα εκείνα τα σωματεία, που παρά τις επιφυλάξεις τους προσβλέπουν στην ισχυροποίηση του εργατικού κινήματος και κατανοούν τη σημασία δυνατού ταξικού πόλου. Ξεκαθαρίζουμε για άλλη μια φορά, ότι το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο δεν είναι ούτε παράταξη, ούτε μια οργάνωση πάνω κι έξω από τα συνδικάτα. Είναι συσπείρωση σωματείων με ταξική γραμμή πάλης κόντρα στην ταξική συνεργασία και στην καπιταλιστική εκμετάλλευση. Η ανασύνταξη του συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος περνά από αυτό το δρόμο.

Η συνδιάσκεψη μας θέλουμε να εξοπλίσει τα συνδικάτα και τις οργανώσεις της εργατικής τάξης με γνώση και πείρα από το πρόσφατο παρελθόν και ενιαίο σχέδιο, προσανατολισμό και στόχους για την ανασύνταξη και αντεπίθεση, για να χτίσουμε αγωνιστικό ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα ανατροπής και ελπίδας όπως γράφουμε στο σύνθημα μας.

Νέα περίοδος, νέες συνθήκες, ίδιος ο αντίπαλος

Διανύουμε μια δύσκολη και σύνθετη περίοδο, έχει σε μεγάλο βαθμό διαμορφωθεί μια νέα κατάσταση για την εργατική τάξη στη χώρα μας. Στη ζωή της λαϊκής οικογένειας έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Η υπερεπτάχρονη κρίση έχει εκτινάξει την ανεργία δημιουργώντας μια τεράστια στρατιά ανέργων που φτάνουν το 1,5 εκατομμύριο με το υψηλότερο ποσοστό μακροχρόνια ανέργων. Η ανεργία των νέων ξεπερνά το 50%. Η «βιομηχανία» αντιλαϊκών αντεργατικών νόμων με στόχο να γίνουν οι εργαζόμενοι πιο φθηνοί, πιο ευέλικτοι έχει φτιάξει μια μεγάλη μάζα φθηνών άγρια εκμεταλλευόμενων εργαζομένων χωρίς δικαιώματα στη δουλειά. Η σχετικά σταθερή εργασία με ωράριο άδειες, συλλογικές συμβάσεις, κοινωνική ασφάλιση έχει ανατραπεί για το μεγαλύτερο μέρος της εργατικής τάξης ιδιαίτερα των νέων, όπως το ομολογούν και οι ίδιοι με τα επίσημα στοιχεία τους. Αποδείχτηκε ότι τα μνημόνια δεν ήταν τίποτε παραπάνω από τις χρόνιες απαιτήσεις της μεγαλοεργοδοσίας για πιο φθηνή εργασία και μεγαλύτερη κερδοφορία από την αύξηση της εκμετάλλευσης. Οι απαιτήσεις των βιομηχάνων και άλλων τμημάτων του κεφαλαίου όπως είχαν διατυπωθεί πριν 20 χρόνια στη Λευκή Βίβλο της ΕΕ, με την «ευελφάλεια», τη μείωση του μισθολογικού και μη μισθολογικού κόστους, βρήκαν την ευκαιρία μέσα στην κρίση και την υποχώρηση του κινήματος να γίνουν νόμοι.

Η επίθεση που δεχόμαστε βρίσκεται σε εξέλιξη. Και έχουμε καθαρό ότι δεν έχει τέλος αν τέλος δεν βάλουμε εμείς με τη δύναμη της οργάνωσης, της ενότητας της εργατικής τάξης και με σχέδιο για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής και των εκμεταλλευτικών σχέσεων. Η δίψα των κεφαλαιοκρατών για κέρδη είναι ακόρεστη. Ομολογούν ότι ο δρόμος για την ανάκαμψη των κερδών τους περνάει μέσα από την ολοένα και μεγαλύτερη αύξηση της εκμετάλλευσης. Δεν θα σταματήσουν επειδή κατέβασαν με τις κυβερνήσεις τους τον κατώτερο μισθό 21% και 32% για τους νέους, επειδή εκτινάχθηκε η μερική απασχόληση που είχαν στόχο χρόνια και επειδή κατάργησαν τις περισσότερες κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Θέλουν και άλλα, απαιτούν να μην έχουν κανένα φραγμό, τα χέρια τους λυμένα για να ληστεύουν τους εργαζόμενους. Να απασχολούν όπως και όσο θέλουν, να απολύουν όποτε θέλουν, να πληρώνουν όποτε θέλουν και όσο θέλουν. Απαιτούν περιορισμό και απαγόρευση της συνδικαλιστικής δράσης, γύψο κυριολεκτικά στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, να γίνει όλη η χώρα μια μεγάλη ειδική οικονομική ζώνη άγριας εκμετάλλευσης, κατάργηση και σε ότι έχει απομείνει κάτω από τους αγώνες, στην υγεία, τις κοινωνικές παροχές, την παιδεία.

Η επιθετικότητα του κεφαλαίου δεν είναι τυχαία και προσωρινή. Αυτό πρέπει να γίνει συνείδηση στα πλατιά τμήματα της εργατικής τάξης και το χρέος αυτό πέφτει στις πλάτες μας.

Στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά, τις τελευταίες 2 – 3 δεκαετίες, διαμορφώθηκαν νέες τάσεις σχετικά με το ύψος των μισθών και μεροκάματων, με τον ανταγωνισμό μεταξύ των ισχυρότερων μονοπωλίων, από ποιες χώρες εξάγονται περισσότερα εμπορεύματα, αλλά και κεφάλαια για επενδύσεις, σε ποιες χώρες εισάγονται. Γι’ αυτό στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία, στην ΕΕ το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του εντείνει τον πόλεμο στην εργατική τάξη για αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης. Ένα ακόμα δείγμα ότι αυτό το σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση έχει φτάσει στα ιστορικά του όρια.. Ενδιαφέρονται αποκλειστικά και μόνο για μεγαλύτερα κέρδη.

Τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν. Αλληλεγγύη το όπλο των λαών.

Δεν υπάρχει έγκλημα που δεν θα επιχειρήσουν να κάνουν, αν θεωρούν ότι αυτό βελτιώνει τη θέση τους στον ανταγωνισμό. Η ελληνική αστική τάξη έχει αποδείξει πολλές φορές στο παρελθόν την επιθετικότητά της απέναντι σε άλλους λαούς, ότι δεν διστάζει να πάρει μέρος στις πιο αιματηρές σφαγές, να μπλέξει το λαό μας σε μεγάλες περιπέτειες για να διεκδικήσει μερίδια από την λεία των ιμπεριαλιστικών λύκων, για να παίξει πιο ενεργό ρόλο στην γεωπολιτική σκακιέρα, να αναβαθμίσει τη θέση της.  Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Σομαλία, Ακτή Ελεφαντοστού, Λιβύη είναι ιμπεριαλιστικές σφαγές με ελληνική συμμετοχή και στήριξη στα πλαίσια του ΝΑΤΟ μόνο τα τελευταία 20 χρόνια. Οι εξελίξεις  μας προειδοποιούν για τον κίνδυνο γενικευμένων συγκρούσεων και ιμπεριαλιστικών πολέμων. Οι καπιταλιστές πατρίδα τους έχουν τα κέρδη τους, πατρίδα τους είναι η Ελβετία, το Λουξεμβούργο και οι άλλοι φορολογικοί παράδεισοι που έχουν φυλαγμένα δισεκατομμύρια ευρώ βγαλμένα από τον δικό μας κόπο και ιδρώτα. Αυτοί που είναι στις λίστες Λαγκάρντ, Μπόγιαρνς και των άλλων ξένων τραπεζών δεν θα διστάσουν στιγμή να μπλέξουν σε πόλεμο την μεγάλη πλειοψηφία που είναι στις λίστες των χρεών στην εφορία, της ανεργίας, των συσσιτίων και των κοινωνικών τιμολογίων. Αυτός είναι ο δρόμος των αφεντικών για να βγουν από την κρίση, να ανακάμψει η καπιταλιστική οικονομία: πιο βαθιά εκμετάλλευση των λαών τους και αιματηρό ξαναμοίρασμα των συνόρων, των δρόμων του εμπορίου, της ενέργειας, των αγορών και των σφαιρών επιρροής, εκμετάλλευση και άλλων λαών. Αυτό βαπτίζουν οι καπιταλιστές και τα κόμματά τους, οι κυβερνήσεις τους εθνικούς στόχους. Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Το ΠΑΜΕ ιδρύθηκε μέσα στους αγώνες ενάντια στην ιμπεριαλιστική σφαγή στη Γιουγκοσλαβία και την συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτή τη σφαγή. Αυτό το βλέπουμε ξανά ολοζώντανο μπροστά μας. Όλη η ευρύτερη γειτονιά μας είναι μέσα στη φωτιά, πέρασαν από το Αιγαίο πάνω από ένα εκατομμύριο θύματα, ξεριζωμένα από πολέμους, γέμισε η θάλασσα νεκρούς και το δράμα των προσφύγων συνεχίζετε. Το σουλάτσο των ιμπεριαλιστών στην Αθήνα τις τελευταίες εβδομάδες, της Ρωσίας με τον Λαβρόφ και των ΗΠΑ με τον Ομπάμα προχτές, παραπροχθές της Μέρκελ και του Ολάντ δεν είναι για το καλό μας.

Ο πόλεμός τους γκρεμίζει ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους.

Έχουμε χρέος να δυναμώσει μέσα στα συνδικάτα η πάλη ενάντια στον εθνικισμό τον σωβινισμό και το ρατσισμό και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, η αλληλεγγύη με τους άλλους λαούς, η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και μετανάστες, η απομόνωση σε όλους τους εργασιακούς χώρους της εγκληματικής ναζιστικής συμμορίας των αφεντικών, της Χρυσής Αυγής. Δεν μπορεί αυτά τα προβλήματα να είναι έξω από τα συνδικάτα, γιατί οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα συμφέρον να χύσουν το αίμα τους, για τους πετρελαιάδες, τους εμπόρους όπλων, τους βιομήχανους και τους τραπεζίτες. Κάνουμε καθαρό ότι τα σωματεία και οι οργανώσεις που συγκροτούμε το ΠΑΜΕ θα υπερασπίσουμε τα συμφέροντα των εργαζομένων στη δουλειά, το μισθό, τη σύνταξη, την υγεία, την πρόνοια, την παιδεία, τον πολιτισμό και την ειρήνη κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Δεν δεχόμαστε κανένα περιορισμό στη συνδικαλιστική δράση και οργάνωση και θα αγωνιστούμε για αυτό. Δεν θα απλώσουμε τα χέρια για να μας περάσετε αλυσίδες. Δεν δεχόμαστε η χώρα μας, τα λιμάνια μας, τα νησιά μας, τα αεροδρόμια μας, να γίνουν βάσεις και ορμητήρια για τις ιμπεριαλιστικές σφαγές και τα παιδιά μας που υπηρετούν στο στρατό κρέας για τα κανόνια τους. Να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου, καμία εμπλοκή της Ελλάδας στα Νατοϊκά και ευρωενωσιακά σφαγεία.

Εδώ πρέπει όλοι να πάρουμε ευθύνη, να συζητήσουμε πως όλα τα σωματεία που είναι ενταγμένα στο ταξικό μέτωπο θα πάρουν το μερίδιο ευθύνης τους και θα βάλουν τα παραπάνω αιτήματα στην πρώτη γραμμή της δράσης τους.

Απορρίπτουμε την υποταγή, τη συναίνεση στη σφαγή των δικαιωμάτων μας.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες οι βιομήχανοι απαιτούν συναίνεση από όλες τις πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν το δρόμο των μονοπωλίων και φυσικά των παρατάξεών τους και των ανθρώπων τους μέσα στα συνδικάτα. ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, ΑΝΕΛ ψήφισαν το 3ο μνημόνιο που σφαγιάζει το λαό και τώρα καλούν και το λαό να συναινέσει στη σφαγή του. Θέλουν και το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στο άρμα για να επιτευχθεί η ανάπτυξη των κερδών, να περάσουν τα νέα μέτρα χωρίς αντιδράσεις,  χωρίς κίνημα διαμαρτυρίας, εμπόδια. Δηλαδή να βάλει την υπογραφή του στα μνημόνια διαρκείας και ο ίδιος ο εργαζόμενος λαός με τη στάση του. Το κυριότερο είναι, ότι θέλουν να κρύψουν την αλήθεια, ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική προοπτική. Αυτό το βρώμικο ρόλο έπαιζαν και παίζουν οι δυνάμεις που αποτελούν τον  κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΜΕΤΑ), έφερναν τις απαιτήσεις των εργοδοτών μέσα στις εργατικές οργανώσεις, έβαζαν τους εργαζόμενους να στηρίζουν ξένα συμφέροντα, να υιοθετούν τις θεωρίες τους. Το ζήσαμε έντονα στην αρχή της εκδήλωση της κρίσης ότι για την κρίση φταίνε τα δικαιώματα μας που ήταν πάνω από τις δυνατότητες και τη δουλειά μας και ότι για το κλείσιμο των επιχειρήσεων φταίνε οι αγώνες μας και οι διεκδικήσεις μας. Ότι τελικά η κρίση δεν είναι του καπιταλισμού και ότι με άλλη διαχείριση μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Σήμερα δίνουν χρόνο και χώρο στην κυβέρνηση, βάζουν εμπόδια στην οργάνωση των αγώνων, καλλιεργούν την ηττοπάθεια και καλούν σε στοίχιση και συναίνεση με τους εργοδοτικούς σκοπούς. Δεν είναι μόνο ότι η ΓΣΕΕ πήρε μέρος στον κοινωνικό διάλογο υπογράφοντας κοινά πορίσματα και κοινές ανακοινώσεις με τον ΣΕΒ και την κυβέρνηση. Σε μεγάλα συνδικάτα σε στρατηγικούς χώρους που κυριαρχούν αυτές οι δυνάμεις: ΟΜΕ-ΟΤΕ, ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ, ΟΤΟΕ, κ.α., οι ανακοινώσεις τους δεν ξεχωρίζουν ούτε φραστικά από τις ανακοινώσεις των εταιρειών, τις περισσότερες φορές μιλάνε αυτοί για λογαριασμό τους.

Σήμερα δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε την επίδραση αυτής της ενορχηστρωμένης επίθεσης για συναίνεση και υποταγή μετά από τόσα χρόνια ύφεσης, την κούραση και τα βάσανα που συσσωρεύονται σε κάθε σπίτι σε συνδυασμό με την υποχώρηση του κινήματος και την απογοήτευση πολλών εργαζομένων από την διάψευση των ψεύτικων ελπίδων που πούλησε ο ΣΥΡΙΖΑ ότι χωρίς ρήξη και σύγκρουση με το δρόμο των μονοπωλίων, με μια κυβερνητική εναλλαγή θα μπορούσε να μπει φρένο και να έρθει ελπίδα. Τη  θεωρία του δήθεν ρεαλισμού, υπομονή και θυσίες αδιαμαρτύρητα για να έρθει η ανάπτυξη και από αυτή όφελος θα έχουν και οι εργαζόμενοι δεν μπορούμε να την υποτιμήσουμε γιατί ξεκινά μέσα από κάθε χώρο δουλειάς από κάθε εργοδότη που λέει βάλτε πλάτη να βγω πέρα για να σας κρατήσω στη δουλειά, να πάει καλά η εταιρεία για να μην κόψουμε μισθούς, να μην μας κλείσει ο ανταγωνιστής κ.α. Η επίδραση του καλέσματος για συναίνεση φαίνεται ήδη στη μικρή συμμετοχή στον αγώνα, στην απεργία, στα συλλαλητήρια, αλλά και στις πολιτικές επιλογές.

Ανάπτυξη για λίγους – φτώχεια, ανεργία για τους πολλούς

Οφείλουμε να δείξουμε τι σημαίνει η ανάπτυξή τους. Υπάρχει η πείρα της προηγούμενης δεκαετίας υψηλών ρυθμών καπιταλιστικής ανάπτυξης που γέννησε την καπιταλιστική κρίση, αλλά και των αντίστοιχων τότε εθνικών στόχων για τους οποίους καλούσαν το λαό να κάνει θυσίες και εθνική συναίνεση: την είσοδο στην ΟΝΕ, τους Ολυμπιακούς αγώνες. Πώς πληρώθηκαν οι εργαζόμενοι για τις θυσίες τους για την επίτευξη των εθνικών στόχων της πλουτοκρατίας; Όλοι το γνωρίζουμε. Έχουμε και τα σημερινά παραδείγματα για το τι σημαίνει ανάπτυξη. Τα τελευταία χρόνια και μέσα στην κρίση και εξαιτίας των εξελίξεων σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική ο κλάδος του τουρισμού σπάει κάθε σεζόν το ένα ρεκόρ πίσω από το άλλο έχοντας φτάσει σε μεγάλα επίπεδα αφίξεων τουριστών που ξεπερνούν  τα 25 εκατομμύρια. Οι αεροπορικές εταιρείες, οι μεγαλοξενοδόχοι, οι tour operators και άλλοι καπιταλιστές στον κλάδο έχουν θησαυρίσει. Οι εργαζόμενοι δουλεύουν σαν σύγχρονοι σκλάβοι, χωρίς ρεπό άδειες και ωράρια με μισθούς πείνας των 200 και 300 ευρώ, χιλιάδες νέα παιδιά με μορφές πρακτικής και μαθητείας πληρώνονται με την ώρα, ανασφάλιστοι με μαύρη αδήλωτη εργασία, χωρίς δικαίωμα να μπούν στο ταμείο ανεργίας. Αυτές οι συνθήκες είναι που κυριαρχούν. Το ίδιο και στους εθνικούς δρόμους και τα έργα κατασκευής πήραν ξανά μπροστά. Οι οικοδόμοι δουλεύουν σε αυτά ήλιο με ήλιο με 26 ευρώ μεροκάματο, συχνά απλήρωτοι για μήνες, τους κλέβουν τις ημέρες ασφάλισης και τα εργατικά ατυχήματα είναι καθημερινό φαινόμενο. Αντίστοιχα στον τομέα των τροφίμων, στα πτηνοτροφία, τις ιχθυοκαλλιέργειες, στις αγροτικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις, στα φραουλοχώραφα. Και το πρόσχημα για αυτού του είδους την ανάπτυξη ήταν οι ανάγκες του ανταγωνισμού, άλλοτε με την Τουρκία, την Αίγυπτο, άλλοτε με τις Ιταλία, Ισπανία, κλπ. Γι’ αυτό η καπιταλιστική ανάπτυξη έπαψε προ πολλού να φέρνει είναι ζωή ανθρώπινη με αξιοπρέπεια για μας, δεν έχουμε κανένα όφελος από αυτή.

Η συζήτηση για την περιβόητη ρύθμιση του χρέους δε γίνεται για τα εργατικά, λαϊκά δικαιώματα. Γίνεται για να εξασφαλίσουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι ζεστό χρήμα από τα κρατικά ταμεία, το οποίο βγαίνει από τη δική μας απλήρωτη δουλειά, φόρους, χαράτσια, περικοπές στις κοινωνικές παροχές, σε όλα όσα δικαιούμαστε. Το χρέος είναι των καπιταλιστών, είναι οι επιδοτήσεις που πήραν, οι φοροαπαλλαγές τους, οι Ολυμπιακοί Αγώνες που έκαναν, οι ΝΑΤΟϊκοί εξοπλισμοί που συνεχίζονται, τα θαλασσοδάνειά τους. Δεν είναι του λαού, κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να παρασυρθεί και να συναινέσει στη σφαγή των δικαιωμάτων του αναμένοντας θετικό αποτέλεσμα από τις διαπραγματεύσεις των πλουτοκρατών.

Η πληγή του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού

Η συζήτηση που προηγήθηκε στις γενικές συνελεύσεις και τα διοικητικά συμβούλια των συνδικάτων ανέδειξε πολλά προβλήματα από τη νέα κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη ζωή των εργαζομένων, προβληματισμό για το που πάνε τα πράγματα και για το ίδιο το κίνημα. Ο βαθμός οργάνωσης της εργατικής τάξης είναι πολύ χαμηλός. Το μεγαλύτερο μέρος των νέων, των μεταναστών, των γυναικών,  της πλειοψηφίας που δουλεύει με τους χειρότερους όρους, που γυρνά από δουλειά σε δουλειά, με μεγάλα διαστήματα ανεργίας είναι έξω από τα συνδικάτα και με λάθος γνώμη για αυτά. Η ενεργή συμμετοχή στα σωματεία είναι επίσης σε άσχημη κατάσταση.

Η ζημιά του κυβερνητικού εργοδοτικού συνδικαλισμού, των παρατάξεων ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΜΕΤΑ και των μεταμορφώσεών τους είναι μεγάλη. Η πληγή που έχουν ανοίξει στο σώμα του συνδικαλιστικού κινήματος είναι βαθιά, δεν κλείνει εύκολα. Η επικράτησή τους σε στρατηγικούς τομείς, στα μεγάλα συνδικάτα της βιομηχανίας, της ενέργειας, των τηλεπικοινωνιών, των λιμανιών, των μεταφορών, των πρώην ΔΕΚΟ είναι μεγάλο εμπόδιο για την ενότητα των εργαζομένων και τον ταξικό προσανατολισμό του αγώνα. Αρνούνται και σήμερα να γράψουν στα σωματεία τους χιλιάδες εργολαβικούς, συμβασιούχους, κακοπληρωμένους εργαζόμενους των δουλεμπορικών γραφείων που δουλεύουν στους ίδιους χώρους. Κρατούν ανοργάνωτη τη νέα βάρδια. Οι δυσκολίες που συναντάμε για την οργάνωση των εργατών είναι πολλές. Όλα αυτά τα χρόνια κατεβαίνουν με κοινά ψηφοδέλτια, κοινή αντί ΠΑΜΕ στάση σε μεγάλες ομοσπονδίες και συνδικάτα όπου βλέπουν ότι γίνεται βήμα ανατροπής των συσχετισμών. Διατηρούν μηχανισμό διαμόρφωσης συσχετισμών μαζί με την εργοδοσία και το κράτος που φάνηκε καθαρά και πρόσφατα με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το μεγαλύτερο εργατικό κέντρο της χώρας, στο ΕΚΑ, που διόρισαν δική τους διοίκηση καταργώντας την εκλεγμένη και τις αποφάσεις του συνεδρίου. Όλα αυτά συνοδεύονται και από φαινόμενα διαφθοράς, διασπάθισης εκατομμυρίων από κονδύλια και προγράμματα εξαγοράς, όπως στο Εργατικό Κέντρο Λαμίας, Χανίων και αλλού. Οι συσχετισμοί στις τριτοβάθμιες οργανώσεις ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ, η γραμμή τους και τα έργα τους είχαν ως αποτέλεσμα την απαξίωση των συνδικάτων στις εργατικές συνειδήσεις. Για ολόκληρη περίοδο μέσα στην κρίση δεν δίστασαν να υιοθετήσουν ακόμα και το σύνθημα «έξω τα κόμματα έξω τα συνδικάτα από τους αγώνες», σύνθημα που έριξαν από κοινού αστικές δυνάμεις, υιοθέτησε ο ΣΥΡΙΖΑ και οι συνιστώσες του, οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, άλλες γνωστές τυχοδιωκτικές δυνάμεις, οι φασίστες της Χρυσής Αυγής στις πλατείες των αγανακτισμένων που έγιναν όχημα εγκλωβισμού της λαϊκής αγανάκτησης και διαμαρτυρίας, εκκολαπτήριο του ναζισμού και έφεραν ένα ακόμα πλήγμα στην αξία συμμετοχής και πάλης μέσα στα συνδικάτα και του αγώνα στα εργοστάσια, στους τόπους δουλειάς όπου οργιάζει η εργοδοσία και η εκμετάλλευση. Αυτά δέθηκαν και με θεωρίες για αγώνα μετά τη δουλειά που δήθεν δίνει διέξοδο σε εργαζόμενους που φοβούνται μην χάσουν τη δουλειά τους. Η μεταμόρφωση της τακτικής τους ήταν μεγάλη. Στην αρχή της κρίσης εμπόδιζαν ανοιχτά τον απεργιακό αγώνα με την τοποθέτηση, ότι «Απεργία μέσα στην κρίση είναι τρέλα». Έπειτα άλλαξαν τακτική με την προκήρυξη απεργιών χωρίς σχέδιο, απροετοίμαστων, σκόρπιων και με πλαίσιο υποταγής, στα πλαίσια της διαχείρισης της κυρίαρχης πολιτικής, με αποτέλεσμα την υπονόμευση της κλιμάκωσης και την απογοήτευση. Είχαν στόχο την εκτόνωση των διαθέσεων. Στη συνέχεια, δυνάμεις που μετακινήθηκαν από το ΠΑΣΟΚ, κυρίως προς το ΣΥΡΙΖΑ, έριξαν βάρος στην αλλαγή κυβέρνησης. Στην πρόσφατη ΔΕΘ, η ΓΣΕΕ στην ημερίδα της για τον νέο συνδικαλιστικό νόμο έδωσε βήμα στους γνωστούς καθηγητές της, που είναι και μέλη της «επιτροπής σοφών» να αναπαράγουν τα ίδια και να τα πάνε παραπέρα: για την προσαρμογή των συνδικάτων στα νέα δεδομένα δηλαδή συμβιβασμός και υποταγή, για το ανώφελο των απεργιών σε εθνικό επίπεδο, για νέο κοινωνικό εταιρισμό σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Όλοι καταλαβαίνουμε πόσο χειρότερη θα ήταν η κατάσταση σήμερα χωρίς το ΠΑΜΕ. Ακριβώς αυτή η ανάγκη να απαλλαγούν τα συνδικάτα από τους εγκάθετους της εργοδοσίας γέννησε το ΠΑΜΕ. Τα συνδικάτα που συμμετέχουν στο ταξικό μέτωπο έδωσαν σκληρές μάχες και έγιναν φωτεινό παράδειγμα. Όπως τα σωματεία των ΟΤΑ που έκαναν μέλη τους χιλιάδες συμβασιούχους, τους έδωσαν το λόγο στις γενικές συνελεύσεις και δικαίωμα να αποφασίζουν για τις διοικήσεις των σωματείων χωρίς να λογαριάσουν καρέκλες. 21 σωματεία απέκλεισε ο κυβερνητικός εργοδοτικός συνδικαλισμός από την ΠΟΕ – ΟΤΑ επειδή αρνήθηκαν να διαγράψουν τους συμβασιούχους. Το σωματείο του Νοσοκομείου Ευαγγελισμός με τη σφραγίδα των ταξικών δυνάμεων πρώτο στο χώρο της υγείας ένωσε τους εργαζόμενους κάνοντας μέλη του εκατοντάδες άγρια εκμεταλλευόμενες καθαρίστριες, τραπεζοκόμες των εργολαβικών συνεργείων, οργανώνοντας κοινή πάλη γιατρών νοσηλευτών εργατών και ασθενών. Αντίστοιχα τα κλαδικά συνδικάτα της ενέργειας, του μετάλλου, των τηλεπικοινωνιών, του χρηματοπιστωτικού που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ.

Τα αποτελέσματα της δράσης μας στην οργάνωση των εργαζομένων, των ανέργων, των γυναικών και μεταναστών στην αλλαγή των συσχετισμών

Συνάδελφοι συναδέλφισσες παρά τις προσπάθειές μας και την δράση με αυτοθυσία, δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι. Καθοριστικό θέμα για την ανασύνταξη και την αναγέννηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και βασικό κριτήριο της δράσης μας είναι το επίπεδο οργάνωσης της εργατικής τάξης στα εργοστάσια, στους χώρους δουλειάς, στους κλάδους στρατηγικής σημασίας που είναι χαμηλό ή εγκλωβισμένο στις ρεφορμιστικές αυταπάτες, είναι η ανανέωση των γραμμών των συνδικάτων με την είσοδο νέων εργαζομένων, γυναικών, μεταναστών που δουλεύουν με τις πιο διαφορετικές εργασιακές σχέσεις, είναι συχνά απλήρωτοι και ανασφάλιστοι, κακοπληρωμένοι, βρίσκονται στην ανεργία και την εργασιακή περιπλάνηση. Χωρίς αλλαγές στο επίπεδο οργάνωσης ούτε αλλαγή συσχετισμών μπορεί να υπάρξει ούτε φυσικά λόγος για ανασύνταξη του κινήματος. Ο χαμηλός βαθμός οργάνωσης της εργατικής τάξης που προϋπήρχε, ιδιαίτερα σε νέους ανερχόμενους κλάδους, αποτέλεσε μεγάλο πρόβλημα μέσα στην κρίση. Είναι το μεγάλο αν όχι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Στον επισιτισμό τουρισμό, το χονδρικό και λιανικό εμπόριο, σε μεγάλες βιομηχανικές μονάδες που δουλεύει μεγάλο μέρος των εργαζομένων σε άσχημες συνθήκες η συντριπτική πλειοψηφία δεν γνωρίζει την ύπαρξη σωματείων ή συμμετοχή στη συνδικαλιστική δράση. Αυτές οι συνθήκες εργασίας και ζωής δεν αφορούν πλέον ένα μικρό τμήμα εργαζομένων, ούτε είναι παροδικό φαινόμενο. Σε λίγο θα είναι οι κυρίαρχες μορφές. Η ανεργία θα παραμείνει σε αυτά τα μεγάλα ποσοστά ακόμα και αν υπάρξει η όποια ανάκαμψη επιδιώκουν. Αυτή την εικόνα έχουμε από τις εξελίξεις σε άλλες χώρες, Ισπανία, Πορτογαλία σε όλη την ΕΕ που οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει τα 16 εκατομμύρια και η μερική ευέλικτη δουλειά γιγαντώνεται. Οι Ομοσπονδίες, τα εργατικά κέντρα, τα συνδικάτα που συγκροτούμε το ΠΑΜΕ κυριολεκτικά χρειάζεται να αλλάξουμε στάση ως προς το θέμα αυτό. Να εντείνουμε τις προσπάθειες για τη μαζικοποίηση των συνδικάτων, τη δημιουργία νέων συνδικάτων κλαδικών και επιχειρησιακών, μορφών συμμετοχής των ανέργων με επιτροπές, στέκια, λέσχες των σωματείων στις γειτονιές. Βήματα γίνονται, δυνατότητες υπάρχουν περισσότερες. Βελτιώνοντας αποφασιστικά την λειτουργία των σωματείων, την ενασχόληση με όλα τα ζητήματα που αφορούν τους νέους, την εργατική οικογένεια, ανοίγοντας μέτωπο στον συντεχνιασμό και τον εγκλωβισμό στα ζητήματα κάθε χώρου που αναπαράγονται διαρκώς από την επίθεση των εργοδοτών. Για παράδειγμα, ακόμα και οι γνωστές, καθιερωμένες τα παλιότερα χρόνια, καμπάνιες – εξορμήσεις εγγραφών στα συνδικάτα, με διαφωτιστική δουλειά, προπαγάνδιση των θέσεων του σωματείου, κ.ά. έχουν ατονήσει ή και εγκαταλειφθεί και από σωματεία που συμμετείχαν στο ΠΑΜΕ.

Τα προηγούμενα χρόνια δημιουργήθηκαν νέα κλαδικά σωματεία, ιδιαίτερα σε κλάδους όπου οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ είναι μειοψηφία και κυριαρχεί ο ρεφορμισμός, η λογική του κοινωνικού εταιρισμού, οι δυνάμεις που πλειοψηφούν και στις τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις. Μας απασχολεί η βοήθεια που δώσαμε για να αντιμετωπίσουν ισχυρά εμπόδια στη μαζικοποίησή τους, για να γίνουν σχεδιασμένα βήματα, ώστε να αποκτήσουν πόδια και υπόσταση τα νέα κλαδικά σωματεία στους χώρους δουλειάς. Κάποια παραμένουν άμαζα, χωρίς δεσμούς με πλατιά τμήματα των εργαζομένων. Είναι μεγάλη πείρα η παρέμβαση που οργανώθηκε στα οξυμένα προβλήματα που γέννησε η κρίση κι η εργοδοτική επίθεση σε ορισμένους κλάδους με κορμό τα κλαδικά σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ. Για παράδειγμα, η κοινή δράση,  ο σχεδιασμός, με πλαίσιο πάλης του κλαδικού συνδικάτου Επισιτισμού – Τουρισμού Αθήνας με σχεδόν το σύνολο των επιχειρησιακών σωματείων του Νομού Αττικής, του Συνδικάτου Μετάλλου Αττικής που πρωτοστάτησε τα προηγούμενα χρόνια στη συγκρότηση Συντονιστικής Επιτροπής Μετάλλου και Ναυπηγικής Βιομηχανίας, του συνδικάτου των Λιθογράφων στην κοινή δράση και στους αγώνες με τα επιχειρησιακά σωματεία στο χώρο του Τύπου και των ΜΜΕ. Τέτοια παραδείγματα έχουμε πολλά.

Αυτός ο τρόπος δουλειάς άνοιξε νέους δρόμους επαφής, κατοχύρωσης, συντονισμού. Είναι μια πείρα χρήσιμη για να γενικευτεί σε όλους τους κλάδους, στην κατεύθυνση της αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων, στην ενιαιοποίηση του αγώνα των εργαζομένων κατά κλάδο, όμιλο επιχειρήσεων και γενικότερα.

Για την οργάνωση των εργαζόμενων, άνεργων γυναικών

Δε μπορούμε να μιλάμε για ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, για αλλαγή του συσχετισμού δύναμης, χωρίς τη συμμετοχή των γυναικών στις συνδικαλιστικές οργανώσεις, στην οργάνωση των αγώνων.

Με βάση φετινά στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το 76% όσων εργάζονται με μερική απασχόληση στην ευρωζώνη είναι γυναίκες.  Όσο και να προσπαθούν με μεγαλόπρεπα λόγια να κρύψουν τις φυλετικές και ταξικές διακρίσεις, τα στοιχεία του 2015 αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο. Οι γυναίκες, είχαν κατά 15% μικρότερους μισθούς από τους άνδρες και κατά 35% μικρότερες συντάξεις.

Ο λόγος είναι πως δουλεύουν σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό ως ανειδίκευτες, με μερική απασχόληση, που σημαίνει μερικό μισθό, μερικό ένσημο, μερική ζωή. Επιπλέον οδηγούνται εκτός παραγωγής για μεγάλα χρονικά διαστήματα έχοντας την αποκλειστική ευθύνη για τη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων. Η σχέση της γυναίκας με τη μητρότητα αξιοποιείται αντιδραστικά. Η γυναικεία εργασία γίνεται ο αδύναμος κρίκος για να προχωρήσουν ακόμα περισσότερο οι αντιδραστικές ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, στους μισθούς, τα μεροκάματα, για να ενταθεί ο βαθμός εκμετάλλευσης στο σύνολο της εργατικής τάξης.

Η εμπορευματοποίηση της υγείας, της πρόνοιας, της παιδείας οδηγούν τις γυναίκες να αναλαμβάνουν ακόμα περισσότερο τις οικογενειακές ευθύνες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, ενώ οι γυναίκες μπαίνουν δυναμικά στους αγώνες σε περιόδους ανόδου του κινήματος, να είναι πιο ευάλωτες σε περιόδους υποχώρησης προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις οικογενειακές, προσωπικές και οικονομικές δυσκολίες. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα που αναφέρει πως για κάθε 6 άνδρες εργαζόμενους που ψηφίζουν στα επιχειρησιακά τους σωματεία αντιστοιχεί 1 εργαζόμενη που συμμετέχει.

Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις πρέπει να πάρουν μέτρα προσέλευσης και συμμετοχής των γυναικών στις συλλογικές δραστηριότητες και πρωτοβουλίες. Να μην είναι ευχή αλλά να υπάρχουν συγκεκριμένα πρακτικά μέτρα. Να τονωθεί η δράση των σωματείων με εκδηλώσεις για τις γυναίκες αλλά και πολύμορφες εκδηλώσεις για την οικογένεια, τα παιδιά, εορταστικές εκδηλώσεις κοκ. Να δυναμώσει το διεκδικητικό πλαίσιο των σωματείων με αιτήματα για τις νέες εργαζόμενες, τις γυναίκες που βρίσκονται εκτός παραγωγής σε μεγαλύτερη ηλικία, πάνω στα ζητήματα της μητρότητας. Πιο τολμηρά να αναδειχτούν συνδικαλιστικά γυναικεία στελέχη στα Δ.Σ. των συνδικάτων με στήριξη και όχι εύκολη παραίτηση στην πρώτη αντικειμενική δυσκολία

Νεολαία-Χώροι κατάρτισης

Κομβικό σημείο λοιπόν που θέλουμε να απασχολήσει την συζήτησή μας είναι ο προσανατολισμός των σωματείων στην νεολαία του χώρου τους δηλ. που δουλεύει και συγκεντρώνεται, με τι εργασιακές σχέσεις εργάζεται, ιδιαίτερα ζητήματα που μπορούν να τους απασχολούν. Σε αρκετούς κλάδους έχουν πραγματοποιηθεί σημαντικά βήματα στην οργάνωση των νέων εργαζομένων με βάση τις νέες εργασιακές σχέσεις, τα προγράμματα απασχόλησης πχ στους ΟΤΑ, στον επισιτισμό με τα voucher και τα προγράμματα απασχόλησης. Αντίστοιχα σε κλάδους που συγκεντρώνεται έντονα το νεανικό στοιχείο υπάρχουν θετικές παρεμβάσεις που αποτυπώνονται σε νέες εγγραφές, μαζικοποίηση σωματείων πχ στις τηλεπικοινωνίες.

Πιο συγκεκριμένα, να μας απασχολήσει ο προσανατολισμός στις τεχνικές σχολές, στις σχολές κατάρτισης και μαθητείας, σε ΤΕΙ, όπου η δουλειά μας είναι σταθερά πίσω από τις ανάγκες. Ο χώρος της κατάρτισης εδώ και αρκετά χρόνια έχει παραδοθεί στις «ορέξεις» του κεφαλαίου, είναι βαθιά ενσωματωμένος στον τρόπο κίνησης της αγοράς με βάση την κερδοφορία. Αυτό σημαίνει πως ο χαρακτήρας των «σπουδών» καθορίζεται από τις προοπτικές κέρδους που εκτιμά ότι θα έχει το κεφαλαίο.

Το κύριο είναι ότι σε αυτές τις σχολές, η τεχνική εκπαίδευση που παρέχεται αποτελεί γνώση μιας χρήσης, που θα χρειαστεί μελλοντικά ο σπουδαστής να την ξαναφρεσκάρει δηλαδή όλη αυτή η διαδικασία (επανακατάρτιση) πατάει από τη μια πάνω στην επιδίωξη του κεφαλαίου για τη δημιουργία φθηνού και ευέλικτου, αλλά εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού και απ’ την άλλη χτυπάει πάνω στη συνείδηση του μελλοντικού εργαζόμενου, δημιουργώντας συνθήκες υποταγής στους εργοδότες, αποδοχής των χειρότερων εργασιακών όρων. Το περιεχόμενο των σπουδών χαρακτηρίζεται από έναν υπερβολικά περιορισμένο ορίζοντα γνώσεων. Υπάρχει πλήθος ειδικοτήτων, κατακερματισμός επαγγελμάτων που ουσιαστικά καθιστούν ανίκανο έναν νέο να έχει πλήρη γνώση αλλά κυριαρχεί στένεμα των γνωστικών οριζόντων

Η ανάπτυξη δράσης και ο προσανατολισμός στις επαγγελματικές σχολές δεν είναι στοιχείο τρέχουσας δράσης αλλά κυρίως αποτελεί δουλειά προοπτικής. Αποτελούν χώρους-φυτώρια, στελέχωσης των γραμμών μας στους κλάδους, ενδυνάμωσης των δυνάμεων μας στα σωματεία.

Να πάρουμε υπόψη μας ότι ακόμα και στην κρίση η αναλογία εργαζόμενων/ανέργων στις επαγγελματικές σχολές δεν άλλαξε. Σύμφωνα με στοιχεία στην κατάρτιση/μαθητεία φαίνεται πως το 60% των νέων που πηγαίνει σε επαγγελματικές σχολές είναι εργαζόμενο, ενώ το 40% δηλώνουν άνεργοι. Το περιβάλλον των εργασιακών σχέσεων, των μισθών και των δικαιωμάτων που προβλέπονται από συμβάσεις ή συμβάσεις μαθητείας είναι πολύ πιο δυσμενές από τη άθλια κατάσταση που έχει νομοθετηθεί (511 ευρώ και διαχωρισμός με βάση την ηλικία).

Είναι καθήκον των σωματείων να προσανατολίσουν τη δράση τους στους χώρους κατάρτισης/μαθητείας. Να «εκπαιδευτούν» συνάδελφοι στις ιδιαιτερότητες αυτών των σχολών, να μάθουν τον χώρο, να υπάρχει καταμερισμός στα ΔΣ των σωματείων, να υπάρχει συγκεκριμένη ευθύνη για τις σχολές και τις ειδικότητες του κλάδου. Να αυξηθεί η προπαγάνδα μας για αυτούς τους χώρους με ανακοινώσεις-αφίσες.

Χτίζουμε σωματεία με μαζική, ενεργή συμμετοχή, «βιδωμένα» στους εργασιακούς χώρους

Ταξικό σωματείο που συμμετέχει στο ΠΑΜΕ είναι το σωματείο που πρωτοστατεί και οργανώνει διαρκώς τους εργαζόμενους έχοντας φιλοδοξία να οργανώσει το σύνολο των εργατών. Να εξασφαλίζει τη συμμετοχή τους στη ζωή των συνδικάτων, να καλλιεργεί και να ανεβάζει το επίπεδο ταξικής στάσης. Πρωτοστατεί σταθερά στην αλληλεγγύη, φροντίζει διαρκώς για την ενότητα των εργαζομένων ενάντια στους επιχειρηματικούς ομίλους, τις κυβερνήσεις και τους ανθρώπους τους που μας καταδυναστεύουν και διαρκώς χωρίζουν την εργατική τάξη, πότε με επιλεκτικές παροχές, σήμερα με τον τρόμο της απόλυσης, τις διαφορετικές εργασιακές σχέσεις, την εθνικότητα. Είναι πρωτοπόρο στην πάλη για ΣΣΕ, κοινωνική ασφάλιση, υγεία και ασφάλεια στους χώρους δουλειάς αλλά και στην πάλη για την υγεία του λαού, την μόρφωση των παιδιών, την επιβίωση των ανέργων, την κοινή πάλη με τους νέους που βρίσκονται στην μαθητεία και τις επαγγελματικές σχολές, στην πρακτική άσκηση. Μαχητικά υπερασπίζεται τη λαϊκή στέγη από τους πλειστηριασμούς, έχει δράση για το σύνολο της ζωής της λαϊκής οικογένειας. Αναπτύσσει στη γειτονιά με τις λαϊκές επιτροπές κοινή δράση με τους αυτοαπασχολούμενους, τους ελευθεροεπαγγελματίες επιστήμονες, στα χωριά και την ύπαιθρο με τους αγρότες, με τις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών και τους νέους που βρίσκονται στις σχολές, τους μετανάστες πρόσφυγες. Δράση και συμμαχία που ξεκινά από τον αγώνα για την επιβίωση, την στήριξη των παιδιών των λαϊκών οικογενειών και συγκεντρώνει δυνάμεις, καλλιεργεί την ενότητα ενάντια στα μονοπώλια που μας καταπιέζουν, καθορίζουν τα πράγματα σε κάθε κλάδο και συνολικά στη ζωή μας.

Ταξικό σωματείο που συμμετέχει στο ΠΑΜΕ σταθερά και με σχέδιο οργανώνει μαζικές συλλογικές διαδικασίες όπου οι εργαζόμενοι λένε τη γνώμη τους, συμμετέχουν στις αποφάσεις, επιλέγουν τις μορφές πάλης, βρίσκει τρόπους για την άμεση ζωντανή δημοκρατική ενεργή συμμετοχή των μελών του ώστε να κατανοούν από την ίδια τους την πείρα στην ταξική πάλη τις αιτίες των προβλημάτων στη ζωή τους, να αναγνωρίζουν τον πραγματικό αντίπαλο. Να νιώθουν ότι είναι μέρος μιας μεγάλης προσπάθειας για την υπεράσπιση της ζωής τους, την άνοδο των αγώνων και τη διεκδίκηση δικαιωμάτων, ότι βάζουν και το δικό τους λιθαράκι και δεν αναθέτουν σε κάποιους άλλους να βρουν εργολαβικά τη λύση. Το κάθε σωματείο έχει σχέδιο δράσης που εμπλουτίζεται διαρκώς και κυρίως: Παίρνουμε υπόψη μας τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί αναζητώντας τρόπους  και όχι υποχωρώντας στις δυσκολίες που βάζει η ζωή με την κατάργηση του 8ωρου, της Κυριακής αργίας, τη ζωή λάστιχο και την όξυνση όλων των οικογενειακών και κοινωνικών προβλημάτων μέσα στην κρίση που απομακρύνουν τους εργαζόμενους από την συλλογική δράση. Την ανατροπή δεν θα την κάνουν αυτοί που έχουν λυμένα τα προβλήματά τους, θα την κάνουν οι φτωχοί οι καταπιεσμένοι αυτοί που παράγουν όλο τον πλούτο και τους τον κλέβουν.

Τα Δ.Σ. των συνδικάτων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ θέλουμε να είναι ζωντανό παράδειγμα για το τι σημαίνει ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος ως προς την λειτουργία των σωματείων και την δράση που αναπτύσσουν Στις ολότελα νέες συνθήκες να γίνει πράξη, αυτό που μας άφησε κληρονομιά η προηγούμενη γενιά ταξικά συνειδητοποιημένων συνδικαλιστών: «Το σωματείο να είναι το δεύτερο σπίτι του εργάτη». Με τη δράση, τον προσανατολισμό και τη δύναμη του παραδείγματος του σωματείου που είναι στο ΠΑΜΕ μπορούν περισσότεροι εργαζόμενοι, τίμιοι συνδικαλιστές να υπερβούν τις προκαταλήψεις, τα εμπόδια και να δώσουμε από κοινού τη μάχη για την αλλαγή των συσχετισμών σε χώρους και κλάδους στρατηγικής σημασίας, να απαλλάξουμε τις οργανώσεις μας από τη θηλιά του εργοδοτικού και κυβερνητικού ελέγχου, από τις δυνάμεις που χρόνια έχουν κάτσει στο σβέρκο των εργατών και μέσα στην κρίση αποδείχτηκαν ο πολύτιμος σύμμαχος του ΣΕΒ και των κυβερνήσεων για να περνάνε τα μνημόνια και οι αντεργατικοί νόμοι.

Η αλλαγή των συσχετισμών δύναμης περνάει μέσα από την πολύμορφη δράση των Ομοσπονδιών, των Εργατικών Κέντρων και των Σωματείων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ και αναπτύσσεται σε όλα τα μέτωπα από την οργάνωση των αγώνων για την κάλυψη των απωλειών και την διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών τους ως την οργάνωση των Λαϊκών Φροντιστηρίων, την οργάνωση της αλληλεγγύης με τη συγκέντρωση και τη διανομή τροφίμων σε φτωχές οικογένειες, τους αγωνιστές νομικούς που στέκονται στο πλάι των αγωνιζόμενων εργαζομένων και άλλων λαϊκών ανθρώπων, με τις πρωτοβουλίες για την επανασύνδεση του ρεύματος σε λαϊκά σπίτια, με τις εκδηλώσεις για τα παιδιά, ακόμη και με κατασκηνώσεις για τα παιδιά εργατών όπως πολύ καλά οργανώθηκαν σε Άρτα, Αγρίνιο, Γιάννενα, με την έμπρακτη αλληλεγγύη που επιδεικνύουν στους πρόσφυγες.

Αλλαγή στάσης σημαίνει, ότι τέτοια δράση και λειτουργία δεν είναι για μας κάποια παραδείγματα, αλλά αυτό που θέλουμε να χαρακτηρίζει τα Σωματεία του ΠΑΜΕ, που τα κάνει να ξεχωρίζουν και να απαντούν με τη δράση και όχι μόνο με λόγους στο ερώτημα: γιατί ένας εργαζόμενος να οργανωθεί στο Σωματείο του.

Υπάρχουν σωματεία που υπολειτουργούν; Που δρουν από αρχαιρεσίες σε αρχαιρεσίες; Που παραμένουν άμαζα, χωρίς δράση για καιρό, χωρίς επαφή με τους χώρους δουλειάς; Έχουμε σωματεία που δεν είναι «βιδωμένα» στα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις του κλάδου; Χτίζουμε εργατικό, συνδικαλιστικό κίνημα ανατροπής κι ελπίδας σημαίνει ότι αλλάζουμε στάση, ανοίγουμε μέτωπο με τέτοια φαινόμενα. Αυτό σημαίνει συμφωνώ και δουλεύω με την ταξική γραμμή του ΠΑΜΕ. Το ΠΑΜΕ είναι τα σωματεία, οι Ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα που συσπειρώνονται σε αυτό. Πρέπει να βγάζουμε πιο ουσιαστικά συμπεράσματα στο πως δουλεύουμε.

Η ζωντανή διαδικασία που προηγήθηκε της Συνδιάσκεψης με τις γενικές συνελεύσεις, τις συσκέψεις και τις συγκεντρώσεις αποκάλυψε νέες δυνάμεις που δεν είναι διατεθειμένες να υποταχθούν, σήμερα βρίσκονται μαζί μας. Αυτή η διαδικασία δεν θέλουμε να αποτελέσει παρένθεση, αλλά να εκφραστεί η σχεδιασμένη συνέχεια των μαζικών διαδικασιών, η οργανωμένη συζήτηση για την κατάσταση του κινήματος, τις ευθύνες του εργατοπατερισμού και το ρόλο του ΠΑΜΕ που θα δώσει τη δυνατότητα σε περισσότερους να εκφραστούν, να κάνουν το βήμα συμπόρευσης και κοινής δράσης. Θα συνεχίσουμε αυτή τη συζήτηση σε περισσότερα σωματεία κι εργασιακούς χώρους. Είμαστε σίγουροι, ότι νέες δυνάμεις θα πάρουν απόφαση συμμετοχής στο ΠΑΜΕ.

Απολογισμός Εκτελεστικής Γραμματείας-Γραμματειών

Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ μέσα από τη σταθερή και συχνή συνεδρίαση της οργάνωσε και συντόνισε τη δουλειά για την οργάνωση των αγώνων που αναπτύχθηκαν, τη διεύρυνση των γραμμών του ΠΑΜΕ με νέα σωματεία, τη διαπάλη με την εργοδοσία, τις κυβερνήσεις, τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό.

Τα προηγούμενα χρόνια προχώρησε στη συγκρότηση επιτροπών και ομάδων δουλειάς με στόχο να συμβάλουν στην εξειδίκευση της δουλείας της σε διάφορα μέτωπα πάλης. Έτσι δημιουργήθηκαν δίπλα στην Ε.Γ.: γραμματεία γυναικών, γραμματεία νέων, γραμματεία μεταναστών, γραμματεία διεθνών, γραμματεία υγιεινής και ασφάλειας, ομάδες στον πολιτισμό και τον αθλητισμό, στην προπαγάνδα, ομάδα για την οργάνωση της αλληλεγγύης. Παρά τις αδυναμίες που υπήρξαν στη συγκρότηση τους, παρά τις συνεχείς μεταβολές στη σύνθεση τους, το συνολικό αποτέλεσμα της δουλειάς τους κρίνεται θετικό. Η νέα πανελλαδική συντονιστική επιτροπή που θα εκλέξουμε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και τόλμη πρέπει να επιμείνει στη συγκρότηση και στελέχωση τους.

Με δεκάδες πρωτοβουλίες οι επιτροπές βοήθησαν τα σωματεία να αναπτύξουν δράση για κάθε μέτωπο και πλευρά της κοινωνικής ζωης και δραστηριότητας γιατί «η δράση του συνδικάτου δε σταματάει στον εργασιακό χώρο, όπως και η ζωή του εργαζόμενου δε σταματάει στη δουλειά του».

Συγκροτήθηκε θεατρική ομάδα, ομάδα χορού, χορωδία, ανέβηκαν αρκετές θεατρικές παραστάσεις. Αντίστοιχες πρωτοβουλίες πήρε η Γραμματεία στον αθλητισμό με αγώνες δρόμου, με εργατικά τουρνουά ποδοσφαίρου με δεκάδες ομάδες από σωματεία και χώρους δουλειάς. Πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις, ημερίδες για την πληρέστερη ενημέρωση και εξοπλισμό των σωματείων για το ασφαλιστικό, τις ΣΣΕ, την υγιεινή και ασφάλεια και τα εργατικά ατυχήματα, για τον αγώνα ενάντια σε όλα τα ναρκωτικά μαζί με θεραπευτικές κοινότητες.

Το ΠΑΜΕ πήρε σημαντικές πρωτοβουλίες στην ενημέρωση, έδωσε βήμα σε δεκάδες σωματεία να κάνουν γνωστή τη δράση τους, να συζητήσουν για τις εξελίξεις στους κλάδους, με τη δημιουργία web radio, με εργατικά δελτία ειδήσεων. Έφτιαξε ομάδα για την λειτουργία της ιστοσελίδας του για την συνεχή και ζωντανή τροφοδότηση της ενημέρωσης στις μεγάλες απεργιακές μάχες κόντρα στην παραπληροφόρηση των ΜΜΕ των πλουτοκρατών. Προχώρησε σε μαθήματα στους μετανάστες, ώθησε λαϊκές επιτροπές και σωματεία στην ανάπτυξη αντίστοιχων πρωτοβουλιών με δωρεάν μαθήματα και λαϊκά φροντιστήρια.

Πήρε δεκάδες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, στήριξης εργαζομένων που βρίσκονταν σε απεργιακές κινητοποιήσεις, στους πρόσφυγες, στους μετανάστες.

Τα προηγούμενα χρόνια πήραμε την απόφαση για την συγκρότηση Γραμματειών του ΠΑΜΕ σε κλάδους όπου στις ομοσπονδίες πλειοψηφούν οι παρατάξεις και οι δυνάμεις του ρεφορμισμού, του κοινωνικού εταιρισμού και του εργατοπατερισμού. Συγκροτήθηκαν κλαδικές γραμματείες. Αντίστοιχα φτιάχτηκαν και τοπικές γραμματείες. Η απόφασή μας αυτή ενίσχυσε την δράση μας. Από την μελέτη της λειτουργίας των γραμματειών μέχρι σήμερα έχουμε καταλήξει σε βασικά συμπεράσματα:

Η κλαδική γραμματεία του ΠΑΜΕ είναι η έκφραση των συνδικάτων, των επιτροπών αγώνα που συμμετέχουν στο ΠΑΜΕ, διαφορετικά δεν ξεχωρίζει από παράταξη. Συντονίζει τη δράση τους, ενοποιεί τη γραμμή πάλης, επεξεργάζεται σχέδιο και πλαίσιο για τον κλάδο, δρα στην κατεύθυνση ανατροπής των συσχετισμών στην ομοσπονδία, στην οργάνωση των εργαζομένων, στην διεύρυνση του ΠΑΜΕ με νέα σωματεία, δηλαδή περισσότεροι εργαζόμενοι να οργανώνονται και τίμιοι συνδικαλιστές να απεγκλωβίζονται από τις δυνάμεις της υποταγής και του συμβιβασμού. Έτσι να δυναμώνει το ΠΑΜΕ και η ταξική γραμμή σε κάθε κλάδο. Το ΠΑΜΕ είναι τα σωματεία και η συντονισμένη δράση τους, αυτή είναι η βάση του, δεν είναι έξω και πάνω από αυτά. Αντίστοιχα σε επίπεδο κλάδου είναι και η κλαδική γραμματεία του ΠΑΜΕ.

Η γραμματεία έχει σκοπό να διευκολύνει τη δράση των σωματείων, να δυναμώσει τη λειτουργία τους, να την βοηθά με τη συνολική πείρα και γνώση από τη δράση του μονοπωλίου, με επεξεργασία κλαδικών ζητημάτων, στόχων πάλης, με την οργάνωση της αλληλεγγύης, την έμπρακτη βοήθεια σε κάθε χώρο.

Υπάρχουν φαινόμενα όπου η πίεση των εξελίξεων, η επιτακτική ανάγκη να υπάρξει απάντηση στην επίθεση που δέχονταν οι εργαζόμενοι οδήγησαν στην υποκατάσταση και το προσπέρασμα των σωματείων. Η ανάγκη να προβληθεί η ταξική γραμμή και να μάθουν οι εργαζόμενοι τη θέση του ΠΑΜΕ σε κρίσιμες στιγμές, έγινε τρόπος δουλειάς με αποτέλεσμα να βγαίνουν μόνο ανακοινώσεις των γραμματειών του ΠΑΜΕ, να αναπαράγονται πολλές φορές μόνο τα κεντρικά υλικά και τα σωματεία να μην τοποθετούνται, να αδυνατίζει ο ρόλος τους και η λειτουργία τους, η ευθύνη τους. Αντίστοιχα και στις τοπικές γραμματείες.

Η τοπική γραμματεία επίσης πρέπει να συγκροτείται από σωματεία που συμμετέχουν στο ΠΑΜΕ, επιτροπές αγώνα. Σε περιοχές που υπάρχει Εργατικό κέντρο που είναι με το ΠΑΜΕ, έκφραση του ΠΑΜΕ και ευθύνη για την περιοχή έχει το Εργατικό κέντρο όπως αντίστοιχα η Ομοσπονδία για τον κλάδο. Ο καλός συντονισμός από το Εργατικό Κέντρο με τις ομοσπονδίες και τις κλαδικές γραμματείες  μπορεί να καλύψει και σωματεία και επιτροπές αγώνα που δεν είναι στη δύναμή του, π.χ. δημόσιο. Δηλαδή δεν υπάρχει λόγος να έχουμε και γραμματεία του ΠΑΜΕ σε ένα νομό που υπάρχει ΕΚ στο ΠΑΜΕ.

Με βάση τα συμπεράσματα αλλά και τις παρατηρήσεις στην συζήτηση που θα ακολουθήσει προτείνουμε να εξουσιοδοτηθεί η νέα Γραμματεία να επεξεργαστεί ολοκληρωμένο σχέδιο οργανωτικής διάταξης και συντονισμού των οργανώσεων που συγκροτούμε το ταξικό μέτωπο, ώστε οι Γραμματείες που υπάρχουν και αυτές που θα φτιαχτούν να εκφράζουν αυτό που θέλουμε.

Τα οικονομικά των συνδικάτων

Η εργατική τάξη για να απαντήσει στην ολομέτωπη και συνεχή επίθεση που δέχεται πρέπει να ισχυροποιήσει τα δικά της όπλα. Τα συνδικάτα της και το κίνημα της. Η ενδυνάμωση του ΠΑΜΕ και οικονομικά, θα ενισχύσει την ταξική πάλη, θα δώσει νέα ώθηση στα συνδικάτα.

Αιμοδότης του ΠΑΜΕ και της πολύμορφης δραστηριότητας του είναι αποκλειστικά η εργατική τάξη, οι συνδρομές των μελών των σωματείων που συμμετέχουν στο ΠΑΜΕ. Παρεμβάσεις, συλλαλητήρια, κινητοποιήσεις, απεργίες, αθλητικές-πολιτιστικές δραστηριότητες, δράσεις αλληλεγγύης, εκδοτική και διεθνιστική δραστηριότητα του ΠΑΜΕ, η προπαγάνδα (αφίσες, πανό, web radio κλπ) στηρίζονται στην συνεισφορά των εργατικών σωματείων, ομοσπονδιών, εργατικών κέντρων, των συνδυασμών, επιτροπών αγώνα στους χώρους δουλειάς, στις συνοικίες και τις εργατογειτονιές. Κάθε χρόνο προχωρούμε σε οικονομική εξόρμηση.

Για να υπάρχει πλήρης εικόνα των οικονομικών στοιχείων σε όλους τους αντιπροσώπους, η πρόσφατη οικονομική εξόρμηση που πραγματοποιήθηκε το δίμηνο Μάης-Ιούνης έφτασε τις … ευρώ. Φανερώνεται σε όλους μας η δυσκολία να ανταποκριθούμε σε βασικές λειτουργικές ανάγκες και απαιτήσεις που συνεχώς πολλαπλασιάζονται.

Οι   δυσκολίες   που   παρουσιάζονται   πρέπει   να   αντιμετωπιστούν   άμεσα.   Οι παρεμβάσεις της κυβέρνησης θα δυσκολέψουν την κατάσταση επομένως τα οικονομικά του κλάδου, του Συνδικάτου, πρέπει να οργανωθούν καλύτερα και να  καλυτερεύει   και οικονομική  ενίσχυση  του   ΠΑΜΕ ώστε να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες.  Η   οικονομική  και σταθερή ενίσχυση απαιτεί καλύτερους δεσμούς, αγωνιστικές   παρεμβάσεις, μόνιμη και σταθερή δράση, βελτίωση της λειτουργίας των σωματείων.

Η σταθερή απόδοση των συνδρομών πρέπει να λυθεί με βοήθεια και έλεγχο στο επόμενο διάστημα. Ο υπεύθυνος του κλάδου πρέπει να έχει γνώση της κατάστασης για κάθε σωματείο, να είναι σε πρώτο πλάνο η οικονομική δουλειά, η τάξη στα οικονομικά πχ είναι ανεπίτρεπτο και από ηθικής άποψης να υπάρχουν ακόμα κουπόνια της οικονομικής εξόρμησης στα γραφεία των σωματείων. Αυτό για μας είναι πρώτα από όλα σεβασμός στην μεγάλη προσπάθεια που καταβάλουν εργάτες από το υστέρημα τους για να συγκεντρωθούν τα απαραίτητα για την δράση μας. Τα ΔΣ των σωματείων έχουν την πρώτη ευθύνη για να ξεπεραστούν αδυναμίες και δυσκολίες.

Η σημασία της Κοινωνικής Συμμαχίας

Είναι μεγάλη πείρα τα κοινά συλλαλητήρια με τους αγρότες και τους ελευθεροεπαγγελματίες επιστήμονες που ζήσαμε στον αγώνα για την υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλισης και να μην περάσει ο νόμος λαιμητόμος.

Είδαμε στην πράξη τη δύναμη της κοινωνικής συμμαχίας και την σημασία της που ανάγκασε κυβέρνηση και δανειστές σε ελιγμούς, σε χρονοτριβή και σταδιακή εφαρμογή, σε υποχωρήσεις για να κερδίσει χρόνο. Τα σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ στην πράξη με την συμμετοχή στον κοινό αγώνα κέρδισαν την εκτίμηση των αγροτών, ακόμα και δύσπιστων βιοπαλαιστών της υπαίθρου που είχαν πολλές προκαταλήψεις από την χρόνια προπαγάνδα των αφεντικών και των παπαγάλων τους.

Από το 2010 ξεκινήσαμε προσπάθειες κοινή δράσης, με βάση κοινό πλαίσιο πάλης. Μας βοήθησε πολύ να γνωρίσουμε ιδιαίτερα προβλήματα εργαζόμενων τμημάτων του λαού που δεν είναι μισθωτοί, τα βάσανα που έχουν από την πολιτική και κυριαρχία των μονοπωλίων. Οι εξελίξεις απαιτούν να δώσουμε συνέχεια, παίρνοντας υπόψη τα διδάγματα της αγωνιστικής πείρας και των αλλαγών που έχουν συντελεστεί.

Έχουμε την εκτίμηση, ότι η μορφή οργάνωσης των Λαϊκών Επιτροπών βοήθησε το ταξικό κίνημα σε όλη τη διάρκεια αυτών των χρόνων. Έβαλε το σπόρο της Κοινωνικής Συμμαχίας, της κοινής δράσης εργατών, αυτοαπασχολούμενων, έδωσε πείρα από κοινούς αγώνες στη γειτονιά για τη στήριξη απεργών εργατών, ενάντια στην επίθεση της εργοδοσίας, για την Υγεία, την Παιδεία, για την υπεράσπιση φτωχών λαϊκών οικογενειών, έδωσε πείρα για την οργάνωση της αλληλεγγύης.

Εντοπίσαμε ότι η λειτουργία των συνδικάτων έχει αντανάκλαση στη θετική επίδραση ή αντίστοιχα στις δυσκολίες της δουλειάς των Λαϊκών Επιτροπών. Δηλαδή, είναι μεγάλο πρόβλημα η μη ενασχόληση των συνδικάτων με ζητήματα αλληλεγγύης και στήριξης των μελών τους, των απολυμένων, των άνεργων του κλάδου. Η εργατική αλληλεγγύη είναι πρώτα υπόθεση των σωματείων, των εργατικών οργανώσεων. Χάρη σε αυτή την αλληλεγγύη κράτησαν πολυήμεροι ή και πολύμηνοι αγώνες που ζήσαμε αυτά τα χρόνια.

Η σημασία της διεύρυνσης του ΠΑΜΕ στους κλάδους στρατηγικής σημασίας για την οικονομία. Η συνδιάσκεψη αφετηρία στον αγώνα για την αλλαγή των συσχετισμών δύναμης

Η σημερινή συνδιάσκεψη είναι μια νέα αφετηρία στον αγώνα για την αλλαγή του συσχετισμού ιδιαίτερα στους στρατηγικούς κλάδους, στη βιομηχανία, την ενέργεια, τις τηλεπικοινωνίες, τις μεταφορές, τα λιμάνια, τις τράπεζες. Έχουμε στόχο περισσότερα σωματεία από αυτούς τους χώρους να ενταχθούν στο ΠΑΜΕ, σε περισσότερα να ηττηθούν οι δυνάμεις της εργοδοσίας. Η ήττα των δυνάμεων του συμβιβασμού σε αυτούς τους κλάδους έστω και μικρή σε ένα χώρο θα είναι μια μεγάλη νίκη για το ΠΑΜΕ και την υπόθεση της ανασύνταξης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. Σε αυτούς τους χώρους έχει την έδρα του ο κυβερνητικός εργοδοτικός συνδικαλισμός, εδώ διατηρεί ισχυρές δυνάμεις με την στήριξη των κυβερνήσεων και της ΕΕ, από εδώ διαμορφώνει τους συσχετισμούς, τις πλειοψηφίες του σε δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια όργανα, με την ανοιχτή τρομοκρατία των εργοδοτών που βάζουν στις αρχαιρεσίες τους εργαζόμενους να ψηφίζουν στη σειρά το ψηφοδέλτιο που δίνει ο προσωπάρχης. Κυριαρχεί η γραμμή του κοινωνικού εταιρισμού, η ενσωμάτωση με τις θεωρίες και πρακτικές της εταιρικής ευθύνης, με τη διαφοροποιημένη πολιτική μισθών και παροχών. Κυριαρχώντας σε αυτούς τους κλάδους βάζει μεγάλα εμπόδια στην ανάπτυξη και γενίκευση της πάλης σε κρίσιμες στιγμές, στην αποτελεσματικότητα των αγώνων. Να σκεφτούμε μόνο, κυβέρνηση κι εργοδοσία θα συναντούσαν τις ίδιες δυσκολίες, θα ήταν τόσο εύκολο να περνάει η επίθεση στα δικαιώματα μας αν υπήρχε καθολική συμμετοχή αυτών των κλάδων σε γενική απεργία; Δηλαδή με καθολική συμμετοχή της ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, Πετρέλαια, τραπεζών, μεταφορών θα υπήρχε το ίδιο αποτέλεσμα του αγώνα; Μέσα στην κρίση είχαν με ελάχιστες εξαιρέσεις τα χαμηλότερα ποσοστά συμμετοχής στις απεργίες και τις συγκεντρώσεις. Αυτός είναι ο ρόλος των συνδικαλιστικών πλειοψηφιών αυτών των δυνάμεων σε αυτούς τους χώρους, ανοιχτά προδοτικός στα συνολικά συμφέροντα των εργαζομένων. Ανοιχτά διασπαστικός στην ενότητα της εργατικής τάξης. Είναι μεγάλο εμπόδιο στον αγώνα, πολύτιμη δύναμη για το κεφάλαιο.

Οι ίδιες δυνάμεις στους κλάδους του Δημοσίου και την ίδια την ΑΔΕΔΥ είχαν διαφοροποιημένη τακτική με τον ίδιο όμως στόχο της ενσωμάτωσης και της υπηρέτησης της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Εδώ έκαναν τα συνδικάτα όχημα για την κυβερνητική εναλλαγή, για την μεταμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, την αλλαγή φορέα της σοσιαλδημοκρατίας από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ και την άνοδό του στην διακυβέρνηση της ίδιας εξουσίας των μονοπωλίων στα πλαίσια της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Έκαναν απεργίες διαρκείας, ονομαστικές και πληρώνονταν το μεροκάματο απαξιώνοντας μορφές πάλης με πρωτοφανείς τυχοδιωκτισμούς. Έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στον εγκλωβισμό και την εξαπάτηση του λαού στα ψέματα του ΣΥΡΙΖΑ. Με σχέδιο ανά κλάδο, επίμονη δράση μπορούμε να ανοίξουμε μεγάλα ρήγματα στην κυριαρχία αυτών των δυνάμεων σε αυτούς τους χώρους δουλειάς. Το ΠΑΜΕ σε χιλιάδες εργαζομένους αυτών των κλάδων έχει μεγάλο κύρος. Εξάλλου σήμερα όλοι οι εργαζόμενοι ζουν τις συνέπειες της βάρβαρης αντεργατικής πολιτικής που κανέναν δεν εξαιρεί, σε κάθε σπίτι φωλιάζει η καθημερινή αγωνία για τα άνεργα παιδιά ακόμα και αν υπάρχει ένα κάπως σταθερό εισόδημα.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι

Διεκδικούμε τη ζωή που μας αξίζει. Κανένας συμβιβασμός με τη φτώχεια, τη μίζερη ζωή.

Συζητάμε το πλαίσιο πάλης του ΠΑΜΕ και θέλουμε να αποτελέσει κριτήριο για την οργάνωση και τον αγώνα των εργαζομένων όπως κάναμε από την ίδρυση μας. Ασφαλώς και δεν υποτιμήσαμε ποτέ κανένα αίτημα για την έστω και μερική ανακούφιση, την αναχαίτιση της ολομέτωπης επίθεσης. Οι εργαζόμενοι το γνωρίζουν καλά αυτό. Ούτε στιγμή όμως δεν συμβιβαστήκαμε με την λογική του εφικτού με κριτήριο την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρήσεων. Δε σώζει η λογική της διαρκούς υποχώρησης «μήπως σώσουμε ό,τι μπορούμε», ούτε βέβαια η εχθρική αντίληψη που καλλιεργήθηκε συστηματικά από την εργοδοσία, ότι μπορούν οι εργαζόμενοι να διασφαλίσουν τα δικαιώματά τους στοιχισμένοι πίσω από το ένα ή το άλλο επιχειρηματικό σχέδιο. Έτσι και σήμερα θέτουμε ένα νέο στοιχείο που είναι ο συνδυασμός της άμυνας με την επίθεση στον αγώνα μας.  κάθε Ομοσπονδία, Εργατικό Κέντρο, Σωματείο που συμμετέχει στο ΠΑΜΕ έχει και τη δική του ευθύνη στην επεξεργασία στόχων, αιτημάτων. Παίρνει υπόψη του τις συνθήκες και εξελίξεις σε κάθε χώρο, το βαθμό οργάνωσης και τις διαθέσεις των εργαζομένων με προσανατολισμό να ενοποιείται η ταξική κατεύθυνση και να δυναμώνει κατά κλάδο και μεγάλους χώρους δουλειάς. Κριτήριο τα συμφέροντά μας, οι τις δικές μας ανάγκες όχι τα κέρδη των αφεντικών. Απορρίπτουμε από τη σκοπιά αυτή την ανάπτυξη που σχεδιάζουν. Ανοίγουμε με στόχους πάλης και αιτήματα το θέμα των σύγχρονων αναγκών της εργατικής τάξης, πώς αξίζει σήμερα να ζούμε και να δουλεύουμε με βάση την ανάπτυξη της επιστήμης και των παραγωγικών μέσων. Σήμερα υπάρχουν όλες οι δυνατότητες για σταθερή δουλειά με δικαιώματα, μείωση του εργάσιμου χρόνου, καθολική κοινωνική ασφάλιση, υψηλού επιπέδου δωρεάν υπηρεσιών υγείας, πρόνοιας, προστασία της υγείας και ασφάλεια στους χώρους δουλειάς.

Μπορούμε να συμβιβαστούμε με την εκτεταμένη ανεργία, τους μισθούς πείνας και τη δουλειά λάστιχο το μοίρασμα μιας κακοπληρωμένης θέσης εργασίας σε δύο και τρεις εργαζόμενους; Κριτήριο για τις διεκδικήσεις μας είναι οι σύγχρονες εργατικές λαϊκές ανάγκες και η δυνατότητα της εποχής μας να τις υλοποιήσει. Αναδεικνύουμε τις αιτίες που εμποδίζουν την κοινωνική πρόοδο, αποτελούν βαρίδι στην κοινωνική εξέλιξη που είναι η κυριαρχία των μονοπωλιακών ομίλων, το κυνήγι του κέρδους, οι καπιταλιστές, οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις τους και τα κόμματά τους. Η ίδια η ζωή, η πλούσια πείρα, κυρίως των τελευταίων ετών, αποδεικνύει περίτρανα ότι στο πλαίσιο της ΕΕ, της εξουσίας των μονοπωλίων, δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή λύση. Αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο ο ρόλος της ΕΕ ως λυκοσυμμαχία και δυνάστης της εργατικής τάξης, των λαών. Καταρρίπτονται οι μύθοι ότι αυτή είναι δήθεν «ένωση της αλληλεγγύης και απάνεμο λιμάνι για τους λαούς», όπως ισχυρίζονταν η πλουτοκρατία και τα στηρίγματά της.

Η ΕΕ γίνεται όλο και πιο αντιδραστική και οι εργαζόμενοι θα ζήσουν συνθήκες μεγάλης φτώχειας κι εξαθλίωσης αν δεν ξεσηκωθούν. Ολοένα και περισσότερο γίνεται αντιληπτό, ότι προοπτική δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ρήξη και σύγκρουση με αυτές τις δυνάμεις. Η λύση βρίσκεται στην ανατροπή τους. Για αυτό και ένα από τα στοιχεία που μας ξεχωρίζουν από τις συμβιβασμένες ηγεσίες είναι η συσπείρωση και ενότητα της εργατικής τάξης ανεξάρτητα από κλάδο ενάντια στα μονοπώλια, στην καπιταλιστική εκμετάλλευση για την ανατροπή τους. Ο αγώνας αυτός έχει τις δυσκολίες του και απαιτεί πολύ συγκεκριμένο σχέδιο πάλης και δράσης κατά κλάδο και πανελλαδικά.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Σήμερα υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις, παραγωγικές, επιστημονικές και τεχνολογικές, για να υπάρχει φιλολαϊκή ανάπτυξη, για να υπάρχει αξιοπρεπής ζωή, δουλειά με δικαιώματα. Εμείς είμαστε αυτοί που παράγουμε όλο τον πλούτο! Τον ιδρώτα μας, τον κόπο μας τον καρπώνονται μια χούφτα μονοπωλιακοί όμιλοι. Αυτό μπορεί να αλλάξει.

Επομένως, ο αγώνας για την κάλυψη των απωλειών για μια αξιοπρεπή ζωή, πρέπει να συνδυάζεται με την πάλη για άλλο δρόμο ανάπτυξης με αποδέσμευση από τις ενώσεις των ιμπεριαλιστών ΕΕ και ΝΑΤΟ με την εργατική τάξη και το λαό στο τιμόνι της εξουσίας.

Μπορούμε να διεκδικήσουμε τη ζωή που μας αξίζει, ένα καλύτερο μέλλον για μας και τα παιδιά μας. Το σύνθημα που γεννήθηκε στους μεγάλους αγώνες, μας δείχνει το δρόμο:

«Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά».

Ένας όμως τέτοιος αγώνας απαιτεί και συνδικάτα μαζικά και γερά, οργανωμένα στα εργοστάσια, στους μεγάλους χώρους δουλειάς, σταθερά μέτωπα αγώνα, αλληλεγγύη και συμμαχία με την φτωχή αγροτιά και τους αυτοαπασχολούμενους. Εδώ κρίνεται η υπόθεση της ανασύνταξης και αναζωογόνησης του συνδικαλιστικού κινήματος.

                                                               Η εκτελεστική γραμματεία του ΠΑΜΕ

Άνοιγμα από το Σπύρο Ράλλη, πρώην Γ.Γ. της ΠΟΕΕΠ και μέλος της 1ης Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ

Αγαπητοί Συνάδελφοι και Συναδέλφισσες, καλημέρα,

Για τους πιο νέους σε ηλικία που δεν με γνωρίζουν, να συστηθώ:

Το όνομά μου είναι Σπύρος Ράλλης και αισθάνομαι μεγάλη συγκίνηση που βρίσκομαι σήμερα μαζί σας, στην 4η Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ μετά την πρόσκληση που απηύθυνε η Εκτελεστική Γραμματεία.

Αισθάνομαι μεγάλη τιμή που μου προτάθηκε να κάνω το άνοιγμα της σημερινής δουλειάς.

Πριν 17 χρόνια η Ομοσπονδία μου, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Εμφιαλωμένα Ποτά μαζί με άλλες Ομοσπονδίες και Συνδικάτα ιδρύσαμε το ΠΑΜΕ που έβαλε την σφραγίδα του πάνω στους αγώνες των εργαζομένων και συνεχίζει σταθερά και αταλάντευτα μέχρι σήμερα.

Το ΠΑΜΕ ως μέτωπο Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων, Συνδικάτων, πρωτοπόρων συνδικαλιστών γεννήθηκε από την ανάγκη να ανέβει η οργάνωση των εργαζομένων σε ταξική κατεύθυνση, σε γραμμή ρήξης – σύγκρουσης με το κεφάλαιο και τις δυνάμεις που το υποστηρίζουν σε συνδικαλιστικό και πολιτικό επίπεδο.

Η δράση του όλα αυτά τα χρόνια βοήθησε να ανεβαίνει το ταξικό κριτήριο, να βλέπουν καλύτερα οι εργάτες ποιες είναι οι αιτίες των προβλημάτων και τι πρέπει να γίνει, τι αποφάσεις και στάση ζωής να κρατήσουν οι εργάτες για να μπορέσουμε να ζήσουμε με βάση τον πλούτο που περνάει από τις πλάτες μας και εξαφανίζεται βαθιά στις τσέπες των λίγων.

Σήμερα η ανάγκη να ενισχυθεί το ΠΑΜΕ και οι ταξικοί αγώνες είναι αυτό που θα κάνει πιο αποτελεσματική την πάλη μας απέναντι στην βαρβαρότητα που ζούμε.

Σήμερα χρειάζεται εμείς που είμαστε εδώ να γίνουμε περισσότεροι.

Να ενισχυθούν και να μαζικοποιηθούν τα πρωτοβάθμια σωματεία που είναι η καρδιά και η δύναμη του ΠΑΜΕ.

Να πατήσουμε πόδι μέσα στους χώρους δουλειάς, τα εργοστάσια, τις μεγάλες επιχειρήσεις και τα μονοπώλια. Με δυνατά ταξικά συνδικάτα εκεί, μέσα στην παραγωγή θα μετρήσουμε αποτελέσματα και για σήμερα αλλά και για το αύριο.

Αγαπητοί Συνάδελφοι,

Δεν θέλω άλλο να σας κουράσω. Είμαι βέβαιος ότι θα πάρετε αποφάσεις που θα συμβάλλουν στους στόχους που έχουμε.

Θέλω ξανά να σας ευχαριστήσω που δεν παραλείψατε να προσκαλέσετε  σήμερα εδώ εμένα και άλλους συναδέλφους που ήμασταν μέλη της πρώτης Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ.

Σας ευχαριστούμε και σας καλούμε όλοι μαζί να σηκωθούμε όρθιοι και να τραγουδήσουμε το «Πάλης ξεκίνημα νέοι αγώνες» .

Δεν σταματάμε μπροστά στις δυσκολίες. Θα συνεχίσουμε μέχρι το τέλος. Μέχρι την νίκη. 

Ομιλία της Βρυνιώτη Βάσω, Προέδρου του Εργατικού Κέντρου Σάμου στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Το Ε.Κ. Σάμου και τα έντεκα ταξικά σωματεία της Σάμου και της Ικαρίας που με αποφάσεις τους συμμετέχουν εδώ σήμερα, χαιρετίζουν την 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ.

Η εισήγηση δίνει προσανατολισμό για μια σειρά ζητήματα, αρκεί γυρνώντας πίσω ο καθένας στην βάση του, να σκύψει πάνω από τις αποφάσεις της Συνδιάσκεψης, ώστε να γίνει καλύτερος σχεδιασμός και καταμερισμός, έτσι ώστε η δουλειά μας να γίνει καλύτερη ποιοτικά και ποσοτικά, άρα και πιο αποτελεσματική.

Συνάδελφοι, ως Ε.Κ. που συσπειρώνεται στο ΠΑΜΕ, πρέπει να δουλεύουμε έτσι ώστε να συνδυάζουμε όσο το δυνατόν περισσότερα ζητήματα. Σημαίνει ότι πρέπει να αναπτύσσουμε τόσο πλούσια, όσο και πολυμέτωπη δράση, έχοντας δύο ζητήματα στο μυαλό μας: το δυνάμωμα των σωματείων και της Κοινωνικής Συμμαχίας (με ότι αυτά τα δύο συνεπάγονται και σημαίνουν, δεν θα επεκταθώ σε αυτό).

Άρα στόχος μας είναι η συγκέντρωση δυνάμεων ανά κλάδο και η συμμαχία με τα άλλα στρώματα.

Η πείρα και η δράση στην περιοχή μας είναι μεγάλη. Προσπαθούμε να καταπιανόμαστε με αρκετά ζητήματα, είτε πανελλαδικού χαρακτήρα (θα μπορούσαμε να πούμε), είτε κλαδικά ή και τοπικά ζητήματα που προκύπτουν (μπορεί ν’ ασχοληθούμε από εργατικές διαφορές και κλαδικά εργασιακά, μέχρι τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας, τους πρόσφυγες, την υγεία, την παιδεία κλπ).

Στη Σάμο, συνάδελφοι, προσπαθούμε σε αυτή την κατεύθυνση και το «παλεύουμε» καλά θα έλεγα, παρ’ όλες τις αδυναμίες, καθυστερήσεις και ελλείψεις.

Διαπιστώνουμε κάποιες φορές ότι πέρα από οτιδήποτε άλλο, καταλύτης στις αδυναμίες και στις καθυστερήσεις μας παίζει και η μη σωστή κατανομή, το μη «άπλωμα» της δουλειάς, είτε για αντικειμενικούς είτε για καθαρά υποκειμενικούς λόγους. Φυσικά εξαιτίας αυτού δημιουργείται επιπρόσθετο πρόβλημα που είναι η μη ανάδειξη νέων στελεχών.

Επίσης, συνάδελφοι, δεν αρκεί να αναπτύσσει δράση μόνο το ίδιο το ΕΚ, αλλά το ΕΚ πρέπει να ‘χει ποδάρια γερά, που είναι τα ίδια τα σωματεία μέλη του.

Για παράδειγμα, ένα ζήτημα που πραγματικά καίει το νησί, αλλά και τα υπόλοιπα νησιά (που και εκεί τα ΕΚ συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, Κω και Μυτιλήνη) είναι το προσφυγικό με όλες τις προεκτάσεις του: από το ζήτημα της αλληλεγγύης τόσο στους πρόσφυγες όσο και στο σύνολο της εργατικής τάξης και του λαού της Συρίας και των άλλων χωρών που χτυπιούνται, το ζήτημα του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα και τη στάση της εργατικής τάξης απέναντι στο ζήτημα του πολέμου, μέχρι την νέα τροπή που έχει πάρει αυτή η κατάσταση με την εμφάνιση ρατσιστικών, φασιστικών αντιλήψεων και οργανωμένων ομάδων από την άλλη. Το ΕΚΣ παλεύει και είναι αμετακίνητη η θέση του ότι συνεπής φιλειρηνικός αγώνας είναι ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας και ότι για να σταματήσει το προσφυγικό πρέπει να σταματήσει ο πόλεμος.

Πριν ένα χρόνο περίπου κάναμε παναιγαιακό συντονισμό Εργατικών Κέντρων και Ν.Τ. της ΑΔΕΔΥ για αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και μέτρα στήριξής τους. Στη συνέχεια στο νησί μας αρχίσαμε να οργανώνουμε την αλληλεγγύη (μαζί με την Επιτροπή Ειρήνης και τους γυναικείους συλλόγους της ΟΓΕ) με επέκταση αυτής της δράσης και στους ντόπιους που είχαν ανάγκη. Ταυτόχρονα αναπτύξαμε αντιιμπεριαλιστική δράση, όπως π.χ. παναιγαιακές ταυτόχρονες κινητοποιήσεις στα νησιά με την «αντιιμπεριαλιστική αλυσίδα ειρήνης» για τη μη δημιουργία ΝΑΤΟϊκής βάσης στην περιοχή. Εκείνη την περίοδο όμως συνάδελφοι, πολλοί δεν φανταζόντουσαν ότι η κατάσταση θα διογκωθεί και θα πάρει την μορφή που έχει σήμερα.

Ο εγκλωβισμός σχεδόν 3.000 προσφύγων σήμερα στο νησί, οι άθλιες συνθήκες διαμονής τους (3.000 άτομα σε ένα hotspot 850 θέσεων), έχει οδηγήσει σε ζητήματα παραβατικότητας και από τους ίδιους τους πρόσφυγες, αλλά και στη δημιουργία ενός αρνητικού κλίματος (ρατσισμού και ξενοφοβίας) από πάρα πολλούς ντόπιους. Δράση και αντιλήψεις που τροφοδοτούνται πχ μέσα από τη συγκρότηση της ομάδας ΣΑΜΟΣ-ΣΟΣ, την κινητοποίηση Δήμου ή αποπροσανατολίζουν πχ με «αντιφασιστική κίνηση» κλπ. Όλα αυτά επηρεάζουν τον ντόπιο πληθυσμό, εργαζόμενους, άνεργους, ακόμη και συλλόγους γονέων πχ για το ζήτημα της εκπαίδευσης των προσφυγόπουλων.

Αυτή τη στιγμή είναι καθήκον των σωματείων ν’ ανοίξουν ακόμα πιο επίμονα και στοχευμένα το ζήτημα και ν’ αναπτύξουν πιο έντονη δράση για τα ζητήματα αλληλεγγύης και απεγκλωβισμού των προσφύγων, συνδυασμένα με την αντιιμπεριαλιστική δράση και αντίληψη για τον πόλεμο. Όλο αυτό πρέπει να προωθεί τον αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό στο κίνημα και φυσικά να βγαίνει απέναντι στην χρυσή αυγή, στον ρατσισμό, το φασισμό και την ξενοφοβία, αναδεικνύοντας και τροφοδοτώντας τη στάση που πρέπει να έχει η εργατική τάξη για όλα αυτά.

Επίσης πλέον πρέπει να αντιμετωπίζουμε και εργασιακά ζητήματα των περίπου 150 με 200 εργαζομένων στο hotspot. Είναι εργαζόμενοι κυρίως με τα 8μηνα κοινωφελούς εργασίας του ΟΑΕΔ. Πριν λίγες μέρες είχαμε συνέλευση στο ΕΚΣ και συγκροτήθηκε Επιτροπή Αγώνα η οποία σαν στόχο έχει να καταπιαστεί με εργασιακά προβλήματα των εργαζομένων, αλλά ανοίγει και το ζήτημα των προσφύγων και της αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Θα δούμε πως θα περπατήσει αυτό.

 Γενικά, συνάδελφοι, κάνουμε προσπάθειες αλλά σε πολλές περιπτώσεις δυσκολευόμαστε.

Προσπαθούμε να κάνουμε το χώρο του Εργατικού Κέντρου στέκι εργαζομένων και νεολαίας για το νησί, με κινηματογραφικές προβολές, με εκδηλώσεις κάθε μήνα για μικρά παιδιά (κάτι σαν παιδικό εργαστήρι), με τουρνουά ποδοσφαίρου μαζί με το ΜΑΣ (είναι 3 τμήματα του Πανεπιστημίου Αιγαίου στο νησί), με τη συγκρότηση μουσικής ομάδας κλπ.

Σημαντική είναι η προσπάθεια για ανάδειξη της ιστορίας του εργατικού κινήματος στην περιοχή με εκδηλώσεις, μετά από μελέτη αρχείων των σωματείων π.χ. για τους Βυρσοδεψεργάτες ή για την ιστορία του εργατικού κινήματος στο νησί, με σχεδιασμό αυτό το υλικό μετά από κατάλληλη διαμόρφωση (με την βοήθεια και εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ) να παρουσιαστεί σε σχολεία του νησιού.

 Γενικά, συνάδελφοι, ιδέες υπάρχουν, κάποιες προσπάθειες ολοκληρώνονται, κάποιες είναι στα σπάργανά τους ακόμη.

Η δράση του Εργατικού Κέντρου και των σωματείων είναι διαλεκτικά δεμένη με την δράση και το δυνάμωμα της Κοινωνικής Συμμαχίας, π.χ. υπάρχει αλληλοτροφοδότηση του σωματείου ξενοδοχοϋπαλλήλων και των ομάδων ΟΓΕ στο νησί μας. Η Λαϊκή Επιτροπή μιας περιοχής συνέβαλε στην δημιουργία ομάδας γυναικών. Προσπαθούμε τα ειδικά ζητήματα μιας περιοχής π.χ. έλλειψη αγροτικών γιατρών που πχ αποτελεί ζήτημα διεκδίκησης για μια λαϊκή επιτροπή να γίνεται υπόθεση, ν’ αναδεικνύεται από τα σωματεία.

Επίσης γίνονται προσπάθειες εξειδίκευσης π.χ. το σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων έκανε άνοιγμα στις γυναίκες του κλάδου για τα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας για τις εργαζόμενες στο εμπόριο, με αφορμή την 8η Μάρτη. Δυνατότητες τέτοιες υπάρχουν εννοείται και για άλλα σωματεία.

Με αφορμή τη διαγραφή ανέργων σπουδαστών των ΙΕΚ από τα μητρώα του ΟΑΕΔ, κάναμε για πρώτη φορά «άνοιγμα» στο χώρο, με ανακοινώσεις εξειδικευμένες, παρεμβάσεις στον ΟΑΕΔ κλπ. Η δουλειά αυτή πρέπει να συνεχιστεί με παρέμβαση των αντίστοιχων σωματείων, ανάλογα με τις ειδικότητες που υπάρχουν στις σχολές μαθητείας και κατάρτισης. Επίσης έχουμε σκοπό να «ανοίξουμε» το ζήτημα της πρακτικής άσκησης τόσο για τις σχολές κατάρτισης όσο και για τους φοιτητές του πανεπιστημίου μαζί με το ΜΑΣ, ώστε να γίνει η σύνδεση των φοιτητών και σπουδαστών και με αυτόν τον τρόπο με τα σωματεία και το εργατικό κίνημα.

Γενικά προσπαθούμε να εντείνουμε τη δράση και την παρέμβαση μας στην νεολαία π.χ. στον επισιτισμό. Κάναμε Εργατικό Κέντρο και Φοιτητικοί Σύλλογοι εκδήλωση- συζήτηση για το Ασφαλιστικό στο χώρο του Πανεπιστημίου και σκεφτόμαστε να κάνουμε ανάλογη εκδήλωση και καμπάνια μαζί με το ΜΑΣ ενάντια στα ναρκωτικά. Είναι σημαντικό βήμα η συγκρότηση Επιτροπής Νέων από το σωματείο Οικοδόμων Καρλοβάσου, η οποία όμως έχει ακόμη δυσκολίες στη δράση της. Χρειάζεται κάθε σωματείο να αναπτύξει ανάλογη δράση, με την βοήθεια του ΕΚ.

Αντιμετωπίζουμε δυσκολία με τη συμμετοχή των εργαζομένων στα σωματεία αλλά και στους αγώνες, με πρόσθετο πρόβλημα την τεράστια ανεργία σε κάποιους κλάδους. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε αντιλήψεις όπως πχ το «μα δεν υπάρχουν οικοδόμοι…αφού είναι άνεργοι». Το ότι είναι άνεργοι φυσικά, συνάδελφοι, δεν σημαίνει ότι δεν θα ξαναπιάσουν το μυστρί σε πρώτη ευκαιρία ή ότι έπαψαν να είναι οικοδόμοι. Ή στους ξενοδοχοϋπαλλήλους «Ποια απεργία; Για απεργία είμαστε; Αφού δουλεύουμε μόνο 4 μήνες! Κάτσε να ‘ρθει ο χειμώνας». Επίσης προκύπτει η ανάγκη να επεξεργαστούμε καλύτερα κάποια ζητήματα διότι και λόγω επαρχίας είναι έντονο το επιχείρημα από συναδέλφους: «Είμαστε φίλοι-συγγενείς κλπ, με τον εργοδότη οπότε κατανοώ τις δυσκολίες του» (άρα λογικό που με αφήνει απλήρωτο ή που δεν μου κολλάει όλα τα ένσημα) και φυσικά υπάρχει και το αντικειμενικό δεδομένο ότι έχουμε κατά βάση εργασιακούς χώρους με πολύ μικρό αριθμό εργαζομένων και εργοδότες αυτοαπασχολούμενους.

Και τα παραπάνω συντελούν στο αίσθημα απογοήτευσης και μικρής συμμετοχής των εργαζομένων. Ταυτόχρονα υπάρχει έντονα και η λογική της «ανάθεσης», αλλά και της ρευστής συνείδησης των εργαζομένων. Πριν για παράδειγμα ανέφερα την αλλαγή αντίληψης του κόσμου σε σχέση με τους πρόσφυγες. Οι ίδιοι που άδειασαν τις ντουλάπες και τα ντουλάπια τους και έφερναν ρούχα κλπ στο Ε.Κ., σήμερα είναι επηρεασμένοι από φασίζουσες φωνές στο νησί. Η δική μας παρέμβαση έχει συμβάλει σημαντικά στην καθυστέρηση τέτοιων φαινομένων και διαπιστώνουμε επίσης ότι με όποιους μιλάμε κατανοούν και σ’ ένα σημαντικό βαθμό αλλάζουν στάση, αλλά είναι τέτοια η πίεση και η προπαγάνδα που την άλλη στιγμή ξανα-αλλάζουν στάση και θέση για το ζήτημα. Προφανώς δεν είχαν και στο μυαλό τους ότι αυτός ο κόσμος – οι πρόσφυγες και μετανάστες – θα μείνουν εδώ απ’ ότι όλα δείχνουν. Όλη αυτή η ρευστότητα και το «πισω-μπρος» στην σκέψη και στη συνείδηση υπάρχει σε πολλά πράγματα σε συναδέλφους.

Γίνεται προσπάθεια από το ΕΚΣ να βοηθήσει την αδύναμη δράση κάποιων σωματείων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ. Προσπαθούμε να παρέμβουμε σε χώρους που τα σωματεία δεν συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ ή σε άλλους που τα σωματεία δεν έχουν καμιά απολύτως δράση ή η δράση τους εξαντλείτε στο να κόβουν πίτα και να πίνουν σούμες με στραγάλια μετά την πρωτοχρονιά …

Σε αυτούς τους χώρους βγαίνουμε περιοδείες, κάνουμε καλέσματα στους εργαζόμενους, προσπαθούμε να επεξεργαστούμε σχέδιο για το δυνάμωμα αυτών των σωματείων, την αλλαγή ρότας τους ή ακόμη και την συγχώνευση κάποιων ή τη δημιουργία επιτροπών αγώνα.

Συνάδελφοι, στη Σάμο είναι έντονη η αποδοχή των εργαζομένων σε ότι αφορά τη δράση του ΕΚΣ, τη δράση του ΠΑΜΕ. Φυσικά καλλιεργείται έντονα από κύκλους οπορτουνιστών αλλά και τοπικά στελέχη (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ κλπ) η «κομματικότητα του ΠΑΜΕ» ή ότι «το ΠΑΜΕ καπέλωσε το ΕΚΣ» κλπ.

Πάντως, συνάδελφοι, έχουμε διαπιστώσει το εξής : οι εργαζόμενοι μας εμπιστεύονται και την πόρτα του ΕΚΣ χτυπάνε για οτιδήποτε προκύπτει. Το ΠΑΜΕ και τις σημαίες του θέλουν έξω από το σούπερ-μάρκετ ή το ξενοδοχείο όταν προκύπτει ζήτημα και όλα αυτά τα αρνητικά εκπορεύονται από τους χώρους που ανέφερα παραπάνω. Σε σημείο, μάλιστα, που πολλές φορές ξετσίπωτα οπορτουνιστές στήνουν προβοκάτσιες εναντίον του ΠΑΜΕ, του ΕΚΣ και του ΝΤ ΑΔΕΔΥ.

Γενικά, συνάδελφοι, γίνονται βήματα. Με καλύτερο σχεδιασμό, καταμερισμό, εξειδίκευση και συμμετοχή περισσότερων θα το παλέψουμε ακόμη καλύτερα. Θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε και στην παρέμβασή μας και στο χώρο του Δημοσίου που εκεί κυριαρχεί ο οπορτουνισμός.

Είμαστε αισιόδοξοι και η αισιοδοξία μας πηγάζει από το δίκιο του αγώνα μας.

Καλή συνέχεια …