Συνάδελφοι/ ες

Τα ταξικά σωματεία των νησιών Ικαρίας – Φούρνων (Συνδικάτο Οικοδόμων, Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων, Σωματείο Μισθωτών Συνταξιούχων, ΕΤΕ – ΔΕΗ Σάμου / Ικαρίας, Σωματείο Εργαζομένων στους Δήμου Ικαρίας και Φούρνων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ καθώς και τα υπόλοιπα σωματεία που αποτελούν μέρος της κοινωνικής συμμαχίας (Ένωση Δημοκρατικών Γυναικών Ικαρίας – ΟΓΕ, Σύλλογος Αυτοαπασχολούμενων, Εμπόρων, Βιοτεχνών, Επαγγελματιών Ικαρίας) στέλνουν αγωνιστικό χαιρετισμό για να βγούμε πιο δυνατοί από την 4η Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ.

Από την τελευταία συνδιάσκεψη εως σήμερα – και συνεχίζοντας από εδώ και πέρα – δόθηκαν στο νησί σημαντικές απεργιακές μάχες, διοργανώθηκαν δεκάδες συλλαλητήρια για: μισθούς, συντάξεις, κοινωνική ασφάλιση, προστασία ανέργων, αντιασφαλιστικοί νόμοι κλπ.

Με την πλειονότητα των κατοίκων, συνεπικουρούμενοι από τις Λαϊκές Επιτροπές και το Εργατικό Κέντρο Σάμου δύο από τα δεκάδες ζητήματα που καταπιαστήκαμε ήταν (και είναι γιατί προφανώς ο αγώνας και οι διεκδικήσεις συνεχίζονται):

1. Το θέμα των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών, ξεσηκώνοντας κυριολεκτικά το νησί στο πόδι, όταν οι εφοπλιστές “δοκίμαζαν” τις αντοχές μας, με την πλήρη κάλυψη της κυβέρνησης, είτε κόβοντας δρομολόγια, είτε στέλνοντας “σαπάκια” για τις μεταφορές μας. Με τις παρεμβάσεις και του συνδικαλιστικού κινήματος πετύχαμε συχνότερα δρομολόγια, καλύτερα πλοία παρ’ όλα αυτά τα ναύλα παραμένουν στα ύψη (για 2 εισιτήρια Γ’ θέσης θες σήμερα 1,5 μεροκάματο – όταν υπάρχει κι αυτό)

2. Το ζήτημα της Υγείας που απασχολεί και το τελευταίο σπιτικό στην Ικαρία, διεκδικώντας – μεταξύ άλλων – πλήρη στελέχωση όλων των δομών Υγείας (Νοσοκομείο, Κ.Υ. Ευδήλου, Π. Ιατρεία Ραχών, Καρκιναγρίου – Μαγγανίτη αλλά και των Φούρνων. Σε αντίθεση με τα τρία σωματεία δημοσίου του νησιού, όπου την πλειοψηφία των Δ.Σ. τους την έχουν οπορτουνιστικές – τυχοδιωκτικές δυνάμεις και με κοινό αντί – ΠΑΜΕ μέτωπο (ΕΛΜΕ – Δάσκαλοι, εργαζόμενοι Νοσοκομείου), τα ταξικά σωματεία έχουν καταθέσει στην κοινωνία, στους χώρους δουλειάς, στη Βουλή, στο Υπουργείο Υγείας διεκδικητικό πλαίσιο που θεωρούμε πως ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες μας. Καταλήγοντας με τη φράση διεκδίκησης για “Αποκλειστικά Δημόσιο Σύστημα Υγείας – Πρόνοιας, Δωρεάν γα Όλους, χωρίς καμία επιχειρηματική δραστηριότητα στο χώρο της Υγείας, λέγοντας παράλληλα ότι η Υγεία δεν είναι εμπόρευμα αλλά δικαίωμα. Αυτό το πλαίσιο και αυτές τις διεκδικήσεις καταθέσαμε και χτες (18.11.16) στο Υπ. Υγείας με συλλαλητήριο και σημαντική παρουσία εργαζομένων, ανέργων κατοίκων Ικαρίας – Φούρνων.

• Αρκετοί είναι και οι συμπατριώτες μας συνάδελφοι – μέλη διοικήσεων σωματείων που σέρνονται στα δικαστήρια για την ενεργή συμμετοχή τους σε μια σειρά από κινητοποιήσεις όπως : η κατάργηση δημόσιων υπηρεσιών (π.χ. ΔΟΥ Ικαρίας) για τις άθλιες ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες, για το γηροκομείο κλπ)

• Δόθηκε η μάχη της ενημέρωσης των εργαζομένων για την πρωτοβουλία των εργατικών κέντρων – ομοσπονδιών – σωματείων για τις Σ.Σ.Ε. και την κατάθεση σχεδίου νόμου στη Βουλή (πλην της Χ.Α.)

• Έγινε ενημέρωση στα σωματεία αλλά και συνολικά στην κοινωνία της Ικαρίας και εκφράστηκε από αυτά η Πανικάρια αντίθεσή μας στην προσπάθεια τοποθέτησης 110 ανεμογεννητριών στα Βουνά του νησιού από τον Όμιλο Μυτιλιναίου.

• Αρκετές επίσης οι παραστάσεις διαμαρτυρίας και διεκδίκησης στο Επαρχείο για τις μεταφορές των μαθητών, στη ΔΕΗ για τις διακοπές ρεύματος, στο ΙΚΑ, στον ΟΑΕΔ κ.α.

• Δόθηκε έμφαση στην αλληλεγγύη με ταξικό προσανατολισμό και όχι ως ελεημοσύνη : πριν μερικά χρόνια στους σεισμόπληκτους της Κεφαλλονιάς, πρόσφατα για τους πρόσφυγες – μετανάστες λόγω των ιμπεριαλιστικών πολέμων και Νατοϊκών επεμβάσεων στη γειτονιά μας που φτάνουν κατά 1000αδες στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.

• Με τα παραπάνω παραδείγματα και δραστηριότητες γίνεται – με αρκετές αδυναμίες ακόμα – η προσπάθεια σύνδεσης των προβλημάτων και ζητημάτων της καθημερινότητας μας με τον οργανωμένο αγώνα και την ταξική πάλη, ενάντια στους μονοπωλιακούς ομίλους, στο αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του, ενάντια στον κυβερνητικό – εργοδοτικό- οπορτουνιστικό συνδικαλισμό.

• Είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι μετά τη συνδιάσκεψη θα επιστρέψουμε στα νησιά μας πιο δυνατοί, με περισσότερες ευθύνες και απαιτήσεις προς την εργατική τάξη των νησιών ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΜΑΣ

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

Χαιρετίζουμε και εμείς με την σειρά μας την 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ.

Από την πείρα του Ε.Κ. Λευκάδας – Βόνιτσας :

Η σταθερότητα, η προωθημένη ταξική κατεύθυνση, η αταλάντευτη στάση του ΠΑΜΕ απέναντι στα σχέδια του κεφαλαίου από την ίδρυση του είναι αυτή που αφήνει κύρος, που μετράει βήματα οργάνωσης ακόμα κι αν έχουμε αδυναμίες για το σημερινό επίπεδο οργάνωσης.

Το Εργατικό Κέντρο Λευκάδας – Βόνιτσας είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΑΜΕ. Αποτέλεσε τη δύναμη στη Λευκάδα της οργάνωσης αγώνων, ανάληψης πρωτοβουλιών για την εργατική ταξική αλληλεγγύη στήριξης στα προβλήματα εργαζομένων. Αλλά και στην γενικότερη επίθεση. Το ότι αποτέλεσε το αποκούμπι των εργαζομένων Λευκάδας δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν δέχτηκε επίθεση ή δεν δέχεται.

Ισχύουν όλες οι αντιλήψεις και οι δυσκολίες που μπαίνουν στην εισήγηση. Με την δουλειά της εργοδοσίας, των κυβερνήσεων – ΜΜΕ, αλλά και οργανωμένων συνδικαλιστικών δυνάμεων να χτυπούν το ΠΑΜΕ, να βάζουν εμπόδια. Σήμερα μόνο με τα κινήματα “ Έξω από τα Μνημόνια” ή “ Έξω από την ΕΕ” ή παλεύουμε για το πρόβλημα και ως εκεί, όχι απλά αποπροσανατολίζουν τους εργάτες από το να καταλάβουν τι φταίει – γιατί αυτό είναι που διαμορφώνει στάση συμβιβασμού και υποταγής ή στάση αγωνιστικής διάθεσης και οργάνωσης στα σωματεία, αλλά καταφέρνουν να καλλιεργούν το φόβο – διαπαιδαγωγούν τους εργάτες με το φόβο ότι δεν μπορούν και δεν πρέπει να σηκώσουν κεφάλι στα αφεντικά.

Από την πείρα της δράσης μας αντλούμε θετικά συμπεράσματα:

• Το Εργατικό Κέντρο Λευκάδας – Βόνιτσας επέμενε όλα αυτά τα χρόνια – ειδικά τα τελευταία να παρεμβαίνει με τη κατεύθυνση που βάζει και σε άλλα σωματεία. Όπως στα σωματεία του δημοσίου του νομού μπροστά σε απεργίες, σε πρωτοβουλίες για τα ζητήματα της υγείας κ.α. Συναντήσαμε δυσκολίες μιας και είχαμε να κάνουμε με Δ.Σ. και συνδικαλιστές που βλέπαν καχύποπτα το ΠΑΜΕ και το Ε.Κ., κουβαλούσαν αντιλήψεις ότι η συσπείρωση θα πρέπει να γίνει στο πρόβλημα – να μην πολιτικοποιείται, είχαν αυταπάτες για το ρόλο των συμβιβασμένων ηγεσιών ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ.

• Το προηγούμενο διάστημα μπροστά στην πρωτόγνωρη επίθεση έπαιξαν βρώμικο ρόλο δυνάμεις των ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΣΥΡΙΖΑ- Εργατικός Αγώνας που κατέβηκαν σε κοινό ψηφοδέλτιο στο σωματείο οικοδόμων λίγες μέρες πριν το συνέδριο του ΕΚ για να αλλάξουν τους συσχετισμούς υπέρ τους, δεν τα κατάφεραν γιατί οι εργαζόμενοι έδειξαν ποιους εμπιστεύονται και ενίσχυσαν τις δικές μας γραμμές. Καταφέραμε να πείσουμε συναδέρφους, να έχουν εμπιστοσύνη στη γραμμή του ΕΚ και του ΠΑΜΕ – να απορρίπτουν προσπάθειες που κάνανε οι εργοδοτικές – κυβερνητικές δυνάμεις και παράρτημα της ΑΔΕΔΥ. (Σήμερα αυτοί μιλάνε για κακή ΓΣΕΕ και κακή ΑΔΕΔΥ).

Τελικά μετρήσαμε βήματα :

• Σωματείο Μισθωτών Οδηγών Λευκάδας, με συζήτηση επαφή με το ΔΣ τον τελευταίο χρόνο συμμετείχε σε απεργίες και συγκεντρώσεις του Ε.Κ. Στις 24 Φλεβάρη το σωματείο αυτό έβαλε λεωφορείο για να πάμε να συμπαρασταθούμε στο μπλοκ των αγροτών του Αγίου Νικόλα Αιτωλοακαρνανία. Πήρε απόφαση για το κάλεσμα και το σχέδιο νόμου για τις ΣΣΕ. Πήρε απόφαση για την συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ – μόνο λόγω της εργασίας δεν μπόρεσαν να είναι εδώ και να συμμετέχουν.

• Δ.Σ. ΟΤΑ Λευκάδας. Συνέχεια έβαζαν ζητήματα για το ΠΑΜΕ και δεν συμμετείχαν στις συγκεντρώσεις για το λόγο αυτό. Όμως με επιμονή, κουβέντα και συζητήσεις πήραν απόφαση για το κάλεσμα και το σχέδιο νόμου για τις ΣΣΕ. Ήθελαν να συμμετέχουν να πάρουν απόφαση για τη συνδιάσκεψη αλλά βρίσκονται αυτές τις μέρες σε περίοδο εκλογών. Το ψηφοδέλτιο που στηρίζεται από το ΠΑΜΕ στις εκλογές φαίνεται ότι θα είναι πιο ενισχυμένο από άλλες φορές.

• Σωματείο Συνεταιριστικών Υπαλλήλων ΤΑΟΛ. Στάθηκε δίπλα στους εργαζόμενους που δέχονταν πίεση από την διοίκηση να υπογράψουν επιχειρησιακή σύμβαση.

• ΔΣ εργαζομένων Νοσοκομείου Λευκάδας. Το ΕΚ τα τελευταία χρόνια ανέπτυξε πλούσια δράση με πρωτοβουλίες για τα ζητήματα της υγείας και την κατεύθυνση της λειτουργίας του με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Το σωματείο ξανασυστάθηκε πριν 4 χρόνια. Πήραμε πρωτοβουλίες με συλλαλητήρια, ακόμα και σε απεργιακές συγκεντρώσεις. Μπροστά στην κινητοποίηση εργαζομένων του νοσοκομείου και κατοίκων αντιπαλέψαμε διάφορα ζητήματα όπως αυταπάτες ότι θα τα λύσει ο δήμος. Για τον ρόλο της διοίκησης να μην πολιτικοποιούμε το πρόβλημα κ.α Συνάδελφοι, οι εργαζόμενοι πείστηκαν με την κατεύθυνση του ΠΑΜΕ. Μπήκαν μπροστά στην οργάνωση των εργατών και το σωματείο ανέπτυξε πλούσια δράση. Πριν δυο μήνες αυτό το σωματείο έκανε εκλογές, κατέβηκε στις εκλογές με ψηφοδέλτιο στηριζόμενο από το ΠΑΜΕ, δυσκολέψαμε τις άλλες δυνάμεις και την διοίκηση του Νοσοκομείου να κατεβάσουν ψηφοδέλτιο. Το ψηφοδέλτιο με την κατεύθυνση του ΠΑΜΕ πήρε την πλειοψηφία 6/7 στο Δ.Σ.

• Το Εργατικό Κέντρο πήρε διάφορες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης

– Λαϊκά μαθήματα που γίνονται για 3η χρονιά

– Μάζεμα μεγάλης υλικής βοήθειας για τους πρόσφυγες σε κάλεσμα που έγινε προς τους εργαζόμενους

– Εκδηλώσεις για τα παιδιά των ανέργων

Θετικά είναι όλα αυτά. Πρέπει όμως να βελτιωθούμε στη δουλειά μας κατά κλάδο. Ιδιαίτερα στα σωματεία του Ε.Κ. “ξενοδοχοϋπαλλήλων” (παρόλο που έχουμε θετικά βήματα) το σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων, οικοδόμων που συγκεντρώνεται η πλειοψηφία των εργατών στο νομό. Χρειάζεται η επίμονη σταθερή παρέμβαση με βάση την κατάσταση σε κάθε κλάδο. Να μην μένουμε στο Γενικό Κάλεσμα της Διοίκησης του Ε.Κ. Αλλά να υπάρχει εξειδίκευση της δράσης και συζήτησης από τα ΔΣ στους κλάδους.

Να επιμείνουμε στη λειτουργία τους : στις συνεδριάσεις – συνελεύσεις. Να αναλαμβάνουν εργαζόμενοι ευθύνες στον σχεδιασμό – να παίρνουν θέση σ’ αυτή για να βοηθούνται να αναπτύσσουν ταξικό κριτήριο.

Επίσης η παρουσία στους χώρους των σωματείων .

• Οι πρωτοβουλίες κατά χώρο θα είναι αυτές που θα ανεβάσουν τη διαπάλη με την εργοδοσία, τη σύγκρουση για τα ζητήματα κατά κλάδο. π.χ. Να προχωρήσουμε σε κινητοποιήσεις για προβλήματα εργαζομένων χωρίς να περιμένουμε να έρθει κάποιος συνάδελφος να μας το καταγγείλει. Σήμερα με την τρομοκρατία και την ανασφάλεια- το φόβο της απόλυσης δύσκολα θα στραφεί προς το σωματείο. Μόνο αν φτάσει στο σημείο της απόλυσης – απλήρωτης δουλειάς, και τότε βέβαια μπορεί να παραιτηθεί. Δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι θα σπάσει έτσι αυτός ο φόβος από μόνος τους. Μόνο μέσα από τον συλλογικό ταξικό αγώνα μπορεί να γίνει αυτό. Ας αξιοποιήσουμε λοιπόν τις ταξικές αντιθέσεις που υπάρχουν στους χώρους δουλειάς. Ας μπούμε μπροστά εμείς για να τους βοηθήσουμε να σπάσει ο φόβος. Να μετράμε επαφές με εργαζόμενους σε κάθε χώρο. Με οργάνωση τους στα σωματεία, στη δημιουργία επιτροπών αγώνα στους χώρους δουλειάς.

Πρέπει να δούμε σοβαρά το άνοιγμα της δουλειάς μας στους νέους ηλικιακά συναδέλφους που δεν γνωρίζουν καν τι σημαίνει ΣΣΕ, δεν γνωρίζουν από κοινωνικές κατακτήσεις.

Θέλει αρκετή δουλειά και συζήτηση για τα δικαιώματά τους, τη σημασία της οργάνωσης μέσα από το σωματείο κλπ.

Πιστεύουμε ότι από την 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ ,από την πλούσια εμπειρία, από τις εργασίες χθες και σήμερα μας κάνει πιο έμπειρους, πιο δυνατούς για να συνεχίσουμε να χτίσουμε πιο μαχητικό, ταξικό συνδικαλιστικό-εργατικό κίνημα.

Εκ μέρους του Εργατικού Κέντρου Βορείου Συγκροτήματος Δωδεκανήσου χαιρετίζω την 4^η Πανελλαδική συνδιάσκεψη ,όλους τους αντιπρόσωπους και παρατηρητές. Καλωσορίζω τις ξένες αντιπ/πειες.

Συμφωνώ με την εισήγηση και το πλαίσιο της. Νομίζω ότι τοποθετούμενη θα βοηθήσω την σημερινή διαδικασία.

Το Εργατικό Κέντρο Β. Συγκροτήματος Δωδεκανήσου που έχει έδρα το νησί της Κω ,είναι σχετικά ένα μικρό εργατικό με 12σωματεία στην δύναμή του..Σύμφωνα με τα στοιχεία του τελευταίου εκλογοαπαολογιστικού συνεδρίου συνδικαλισμένοι στην ευθύνη του είναι μόλις 3295 σε εργατικό δυναμικό που ξεπερνά τις 12χιλ ,ειδικά το καλοκαίρι όπου το παράδειγμα της τουριστικής ανάπτυξης πιάνει κόκκινο.

Οι κατασκευές πλήττονται από μόνιμη ανεργία. Έχει δημιουργηθεί νέο μεταναστευτικό κύμα οικοδόμων από Κάλυμνο, πέρα από το κύμα νέων επιστημόνων που φεύγουν στο εξωτερικό.

Οι δύο κατασκευαστικές επιχ/σεις στην Κω (ΑΤΕΚ & Lafarge) χρησιμοποίησαν με διαφορετικό τρόπο προγράμματα εθελούσιας και εργολαβίες με αποτέλεσμα στην μία που υπάρχει επιχ/κο σωματείο οι συσχετισμοί εργαζόμενοι-ιδιοκτήτες να έχουν ανατραπεί και να είναι περισσότεροι οι εργολάβοι χωρίς η εταιρία να σταματά να προσλαμβάνει τους αποχωρήσαντες εργαζόμενους ως έκτακτο προσωπικό!

Χτίστηκαν μεγάλα ξενοδοχεία , ορισμένα επεκτείνονται όμως ο κατασκευκαυστικός τομέας,οι οικοδόμοι , είναι σε μόνιμη ανεργία. Οι ξενοδόχοι βγάζουν τα λεφτά στο εξωτερικό και οι οικοδόμοι δεν σταυρώνουν μεροκάματο.

Έργα αναθέρμανσης της οικοδομικής δραστηριότητας όπως αντιπλημμυρικά-αντισεισμικά ούτε που συζητιούνται από τους Δήμους και κυβέρνηση.

Στο εμπόριο η Κως «διαθέτει» όλους τους μεγάλους ομίλους οι οποίοι συγκεντρωποιούνται. Ο Μαρινόπουλος με τις γνωστές εξελίξεις. Ο ΑΒ απορρόφησε ντόπιους μεγαλέμπορους, προσλαμβάνει εργαζόμενους με μερική απασχόληση τους αναγκάζει να χτυπούν κάρτα στη λήξη της βάρδιας ενώ παραμένουν στον χώρο εργασίας.

Στον κλάδο του τουρισμού τώρα,στην Κω υπογράφηκαν οι περισσότερες επιχειρησιακές συμβάσεις από κάθε άλλο νησί. Εφαρμοστήκαν κατά κόρον ατομικές ή επιχειρησιακές συμβάσεις . Η απληρωσιά δεν επικρατεί γιατί πως αλλιώς θα απαντούσαν στο δίκαιο και αδιαμφισβήτητο επιχείρημα μας για την καπιταλιστική ανάπτυξη. Ξεμπροστιάζονται περισσότερο όταν δεν καταβάλουν έστω και αυτά τα 586 ευρώ.

Στις μεταφορές μεγάλες επιχ/σεις στοχεύουν στην δραστηριοποίηση τους στο νησί, προσλαμβάνοντας μεγάλο αριθμό εργαζομένων από τα τουριστικά πρακτορεία στους οποίους επιτέθηκαν τα προηγούμενα χρόνια με στόχο και την διάλυση του σωματείου όσο και της κατάργησης της ΤΣΣΕ

Τα τελευταία χρόνια παρά την κρίση ο τουριστικός κλάδος ,οι επεκτάσεις ξεν/χείων, οι αφίξεις ,οι πληρότητες στα ξεν/χεία αυξάνονται. Η Κως είναι ο 4ος τουριστικός προορισμός, η Κάλυμνος προβάλλεται ως αναρριχητικός προορισμός και έλκει μεγαλύτερο αριθμό τουριστών από πριν. Παρόλα αυτά είναι έντονες οι διαμαρτυρίες των μικρών μαγαζιών για την οικονομική τους κατάσταση, είναι περισσότερα τα λουκέτα ενώ η απασχόληση σημειώνει μείωση,η αγροτική παραγωγή δεν απορροφάται και όταν αυτό γίνεται,συντελείται με άδικους όρους για του φτωχούς αγρότες που μένουν απλήρωτοι για περισσότερο από 1 χρόνο, αποδεικνύοντας αυτό που καταγγέλλουμε την εντατικοποίηση της εργασίας, την συγκέντρωση μεγάλων επιχ/κων ομίλων,την διασφάλιση με λίγα λόγια των συμφερόντων των μονοπωλίων και του κεφαλαίου και την εξαθλίωση του λαού.

Οι υποδομές Υγείας στα νησιά μας είναι σε πλήρη αντίθεση από τις μεγάλες υπερπολυτελείς μονάδες. Με ελλείψεις μόνιμες σε προσωπικό,υλικά κ.α.

Τα πολυιατρεία του ΙΚΑ στην ουσία δεν λειτουργούν με αποτέλεσμα η πλειοψηφία ασφαλισμένων και συνταξιούχων να χαρατσώνονται καθημερινά για εξετάσεις ή συνταγογράφηση

Οφείλουμε επίσης να μην υποτιμήσουμε ή να μην αδιαφορήσουμε για την στάση των Δήμων απέναντι στα οξυμένα λαϊκά προβλήματα,την θέση στήριξης τους στην αντιλαϊκή πολιτική , την συμβολή τους στην αποδυνάμωση των κοινωνικών τους δομών ,την τελική τους μετατροπή σε κυβερνητικά εργαλεία παραγωγής νέων τελών και φόρων

Τα 3 ενεργά σωματεία του Εργατικού Κέντρου δηλ τουρισμός,εμπόριο,κατασκευές είναι, καθόλου τυχαία, μέλη του ΠΑΜΕ και παίρνουν σήμερα μέρος στην συνδιάσκεψη.

Οι άλλες δυνάμεις εκτός από τον χώρο της ενέργειας δεν δραστηριοποιούνται εκλογικά χωρίς να σημαίνει ότι η εμφανιζόμενη απαραξία,λύνει τα δικά μας χέρια.Είναι γνωστός ο υπονομευτικός τους ρόλος.

Δεν είναι εύκολο σε περιοχές όπως η δική μας με ελάχιστη ιστορία εργατικών αγώνων ,σε μια περιοχή που είναι στόχος για την εργοδοσία να είναι παράδειγμα της δικής τους ανάπτυξης να κρατάς ζωντανά τα σωματεία.

Σε μια περιοχή που η εποχικότητα δεν βοηθά τον εργαζόμενο να οργανωθεί στο σωματείο,να δεθεί με τον τόπο που εργάζεται.

Σε μια περιοχή που η ανεργία τους καλοκαιρινούς μήνες δεν συζητιέται ενώ το χειμώνα η μαζική ανεργία θεωρείται αναπόφευκτο κακό.

Η επισήμανση της δυσκολίας δεν γίνεται για να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή μας αλλά για να αναδείξουμε την σημασία του ΠΑΜΕ που είναι αυτό με τους στόχους του,την γραμμή του κρατά τα σωματεία και το Εργατικό Κέντρο όρθια.

Ο εργοδοτικός συνδικαλισμός ,οι μηχανισμοί που χρησιμοποιεί το σύγχρονο κράτος,τα ιδεολογήματα που κάθε φορά εξελίσσουν και χρησιμοποιούν,η εργοδοτική τρομοκρατία που καλά κρατεί έχουν καταφέρει να γυρίσει ο εργαζόμενος την πλάτη του στο σωματείο,στην οργανωμένη δράση.

Ας μην ξεχνάμε ότι με την κρίση έχουν συμβεί αλλαγές στις γραμμές της Ε.Τ. στην κατάστασή της με μεγάλη αύξηση των ανέργων, γενικευμένη ανασφάλεια,αύξηση του φτηνού εργατικού δυναμικού

Σήμερα , υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα εργατών που νομίζει ότι δε βγαίνει τίποτα με τους αγώνες, γιατί ο αντίπαλος είναι ισχυρός και αυτό τον κρατάει σε αδράνεια.Στην περιοχή μαςπου δεν έχουν την ίδια εμπειρία αγώνων ,το ιδεολόγημα δεν πολεμιέται εύκολα.

Ο κυρίαρχος και πρωταρχικός μας στόχος για αναζωογόνηση των Αβάθμιων σωματείων,για την λειτουργία τους και τις διαδικασίες τους δεν κατακτήθηκε..

Δυστυχώς δεν στηρίζουν όλα τα σωματεία τις δράσεις του ΕΚ και αυτά που στηρίζουν δεν αφιερώνουν όλες τις δυνάμεις .

Υπάρχουν σωματεία που δεν συμμετέχουν καθόλου στις δράσεις του ΕΚ παρόλο την προσπάθεια. Πρέπει να αναφέρουμε ότι η ευθύνη δεν είναι μόνο δική μας. Ολο το καλοκαίρι μέχρι τον Οκτώβρη προσπαθήσαμε να συναντήσουμε τα ΔΣ σωματείων για να ενημερώσουμε για την πρόταση νόμου για τις ΣΣΕ .Δεν έγινε κατορθωτό και όχι γιατί όλα είναι εργοδοτικά. Περισσότερο υπερισχύει η άποψη της αναποτελεσματικότητας.

Ενώ αυτές τις αδυναμίες τις εντοπίζουμε, ενώ είχαμε τονίσει την σημασία της διαφώτισης, της ενημέρωσης, τα μέτρα που αποφασίζονται δεν εφαρμόζονται μέχρι το τέλος δεν συζητιούνται οι εκτιμήσεις.Πρέπει με πιο ευκολονόητα επιχειρήματα να αναδειχθεί η ανάγκη ιδεολογικής και οργανωτικής ανασύνταξης του κινήματος, να κατανοηθεί το περιεχόμενο, ο στόχος της. Ειδικά στην νέα γενιά που τους λες για σωματείο, σύμβαση και ασφάλιση και σε κοιτούν λες και έρχεσαι από άλλο κόσμο. Πραγματικά όμως. Οφείλουμε να βρούμε τρόπους,να μιλήσουμε στην γλώσσα τους χωρίς εκπτώσεις στις γραμμές μας να τους περάσουμε ότι η καλύτερη αντίδραση είναι να πάνε κόντρα στο ρέμα οργανωμένα στον ταξικό κίνημα.Να μην φοβόμαστε να δραστηριοποιήσουμε νέους,να αναθέσουμε χρεώσεις, να πάρουν πρωτοβουλίες νέοι συνδικαλιστές σε ηλικία και σε εμπειρία στο κλίνημα.

Τελευταία βγαίνουν θετικά αποτελέσματα στα σωματεία που πραγματοποιούν πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Μάλλον δεν είχε κατανοηθεί πλήρως ότι ο πολιτισμός με όλες του τις εκφάνσεις είναι απαραίτητος και μάλιστα τώρα στα χρόνια της κρίσης αναγκαίος να προσφέρεται ποιοτικά με ταξικά χαρακτηριστικά,με σχεδιασμό χωρίς να μετατραπούμε σε πολιτιστικούς συλλόγους.Είναι ένας τομέας που ο αντίπαλος χρησιμοποιεί κατά κόρον και μπορεί να περνάει αβίαστα όλα του τα ιδεολογήματα.

Στην περιοχή μας τα τελευταία χρόνια βρεθήκαμε ,απροετοίμαστοι για το μέγεθός του, μπροστά στην άφιξη χιλιάδων προσφύγων.

Ο καθένας μπορεί να δει και να καταλάβει ότι το προσφυγικό δεν λύνεται με γιατροσόφια,όπως αυτά των Δήμων ή της κυβέρνησης ΕΕ. Οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης σχεδόν σε όλα τα κέντρα κράτησης και φιλοξενίας της χώρας, τα ρατσιστικά παραληρήματα των φασιστών της Χρυσής Αυγής και η δολοφονική δράση τους, ο περίεργος και ύποπτος ρόλος διαφόρων μελών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα. Βέβαια, πάνω απ’ όλα αυτά βρίσκεται η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των ιμπεριαλιστικών κέντρων, που υιοθετεί και υπογράφει η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που τροφοδοτεί ακριβώς όλα τα προηγούμενα. Έχει μεγάλη σημασία η απόλυτη συνειδητοποίηση της πηγής του κακού, της ρίζας του προβλήματος. Το εργατικό – λαϊκό κίνημα πρέπει να διεκδικήσει άμεσα μέτρα ανακούφισης και στήριξης των προσφύγων. Να δυναμώσει την ταξική αλληλεγγύη. Να έχει σταθερό μέτωπο απέναντι στους φασίστες, που παίζουν το δικό τους βρώμικο παιχνίδι και ξεσπαθώνουν κατά προσφύγων και μεταναστών. Να γίνεται πιο διακριτή η ουσιαστική διαφορά της γραμμής μας από τις ΜΚΟ που εμφανίζονται ως καλοί σαμαρείτες και φιλάνθρωποι ενώ δεν τα βάζουν ούτε με την ΕΕ που τους ταϊζει ούτε και με το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που είναι η μήτρα του κακού. Να επιμείνουμε στο κρίσιμο στοιχείο της δράσης του εργατικού – λαϊκού κινήματος που είναι ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα που τον γεννά. Αυτός ο αγώνας για κατάργηση εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο για το ξήλωμα αυτού της βαρβαρότητας, εμπεριέχει την μεγαλύτερη και βαθύτερη ανθρωπιά του κόσμου.

Αυτονόητο πως πρέπει να γίνει ειδική δουλειά με τους εργαζόμενους ,που αριθμούν του 150,στο hotspot οι οποίοι δουλεύουν στον ίδιο χώρο με διαφορετικούς εργοδότες και διαφορετικές συμβάσεις.

Από το 1999 που ιδρύθηκε,ευτυχώς για την ΕΤ, το ΠΑΜΕ τα πράγματα θα ήταν χειρότερα χωρίς αυτό.

Η υλοποίηση των περισσότερων αποφάσεων της προηγούμενης συνδιάσκεψης και διάφορων μέτρων ,βοήθησαν συνολικά όλους μας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πιάσαμε κορυφή. Είναι αρκετές οι περιπτώσεις όπου η πολύτιμη εμπειρία αγώνων, πρωτοβουλιών δεν μεταφέρεται.

Τώρα όμως που το φτιάξαμε οι ευθύνες που βαραίνουν το καθένα μας για να βελτιωθούμε και κυρίως για να είμαστε εντάξει στο χρέος μας είναι μεγαλύτερες.

Από την τοποθέτηση βγαίνει ότι και δυνατότητες υπάρχουν που δεν έχουν αξιοποιηθεί και δυνατότητες βελτίωσης εκεί που ήδη παρεμβαίνουμε.

Είμαστε σίγουροι ότι θα φύγουμε εφοδιασμένοι με νέα όπλα από την σημερινή δουλειά που οφείλουμε όμως να τα «οπλίσουμε» όταν γυρίσουμε στα μέρη μας.

Θα καταπιαστώ σήμερα στην τοποθέτησή μου με το ζήτημα της (λεγόμενης) κοινωνικής οικονομίας που προετοιμάζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και προωθείται από την ΕΕ, το ΔΝΤ, τα αστικά κόμματα, βιομήχανους που έκλεισαν εργοστάσια, ως δήθεν λύση προς όφελος των εργαζομένων.

Αυτή η προσπάθεια που αυξάνει τις αυταπάτες, τον εκφυλισμό, τον αποπροσανατολισμό και οδηγεί σε νέα αδιέξοδα, στηρίζεται από δημάρχους, περιφερειάρχες, αντιπεριφερειάρχες, φορείς, επιμελητήρια κλπ, που στηρίχτηκαν από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΕ και άλλα αστικά κόμματα.

Απασχόλησε τη Γραμματεία του ΠΑΜΕ Ημαθίας, το ΕΚΝ, το Σωμ. ΚΛΩΘΩ, την ΟΕΚΙΔΕ, γιατί με δηλώσεις τους κυβερνητικά στελέχη αναφέρονται εδώ και 2 χρόνια στην πρόθεση της κυβέρνησης να «επαναλειτουργήσουν» 3 από τα 17 εργοστάσια της ΕΝΚΛΩ (Λαναρά) που πτώχευσε το 2012 αφήνοντας απλήρωτους τους εργαζόμενους, χωρίς αποζημιώσεις, χρέος στο ΙΚΑ, στο Δημόσιο, προμηθευτές κλπ.

Αρχικά σε κοινές δηλώσεις τους Λαφαζάνης, Λαπαβίτσας πριν 1,5 χρόνο, μαζί με αυτούς που έκλεισαν τα εργοστάσια δήλωναν πως οι εργαζόμενοι θα βάλουν ως μετοχικό κεφάλαιο τις οφειλές τους και θα επαναλειτουργήσουν 3 εργοστάσια από τα 17 με 330 αρχικά εργαζόμενους και στην πορεία 700 με μισθό 751€. Τώρα που μπαγιάταψε, δεν περπάτησε, στην προσπάθειά τους να σπείρουν νέες ψεύτικες ελπίδες, λένε ότι βρέθηκε επενδυτής με έδρα με το Λουξεμβούργο που θέλει όλα τα εργοστάσια, όλη την περιούσια και τους εργαζόμενους – μετόχους (πάλι). Μαζί τους και οι εργοδοτικοί – κυβερνητικοί συνδικαλιστές που εγκατέλειψαν τους απολυμένους, παράτησαν τα σωματεία τους, δεν έκαναν εκλογές. Όλοι μαζί οι ίδιοι που πρωτοστάτησαν για τη στήριξη του Λαναρά με αίτημα «δώστε λεφτά να σωθεί η επιχείρηση» συμφώνησαν και σε απολύσεις. Μπαινοβγαίνουν στα υπουργεία και συζητάνε το επιχειρησιακό σχέδιο με μέτοχους εργαζόμενους. Εκμεταλλεύονται και πάλι την ανεργία (αυξημένη), την κατάσταση που μας οδήγησε η εργοδοσία, τράπεζες, ΕΕ και οι κυβερνήσεις τους, θέλουν να κάνουν συνένοχους τους εργαζομένους και απολυμένους. Θέλουν εργαζόμενους στα ίδια πλαίσια του άγριου ανταγωνισμού με σκοπό και πάλι το καπιταλιστικό κέρδος, εγκλωβισμένους σε απέλπιδες προσπάθειες επαναλειτουργίας εργοστασίων αφήνοντας και πάλι στο απυρόβλητο την εργοδοσία που έκλεισε τα εργοστάσια, άφησε χιλιάδες εργαζόμενους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, άνεργους και βρήκε κερδοφόρα διέξοδο για τα κεφάλαιά της σε άλλους κλάδους, άλλες χώρες, αφού πρώτα εξοικονόμησε άπειρα κέρδη από τη σκληρή εκμετάλλευση των εργαζομένων, το χρηματιστήριο και 125 εκ.ευρώ με κρατικές εγγυήσεις που ποτέ δεν επέστρεψε. Επιδιώκουν σήμερα οι ίδιοι ως κυβέρνηση με κάθε λογής Λαναράδες να θολώσουν τα νερά στο βάλτο της εξαθλίωσης που μας ρίχνουν.

Το όποιο εγχείρημα είναι ενταγμένο στην ίδια κατεύθυνση στον ίδιο κατηφορικό δρόμο ανάπτυξης για τους εργαζόμενους. Οι εργαζόμενοι δεν θα είναι σε γυάλα, θα είναι αντιμέτωποι με άλλες ανταγωνιστικές επιχειρήσεις που θα είναι απαλλαγμένες από κλαδικές συμβάσεις, οπλισμένες με όλο το αντεργατικό νομικό οπλοστάσιο, θα επιβάλουν οι ίδιοι στους εαυτούς τους μεροκάματο εξαθλίωσης με άθλιες εργασιακές σχέσεις. Οι εργαζόμενοι (μέτοχοι), αφού χάσουν αυτά που δικαιούνται μπλεγμένοι και παγιδευμένοι θα προχωράνε μόνοι τους σε μείωση αμοιβών, άδειες άνευ αποδοχών κλπ, θα βαπτιστούν αφεντικά και θα δουλεύουν για ένα πιάτο ρύζι για να ανταγωνιστούν τα μεγάλα μονοπώλια του κλάδου. Το κριτήριο της παραγωγής δε θα είναι η κάλυψη των αναγκών των εργαζομένων, θα παραμείνει η αναζήτηση του κέρδους, ο ίδιος δρόμος που ποτίζεται από τον ιδρώτα των εργαζομένων. Αυτό θα κληθούν να αναπαράγουν και να διαιωνίζουν οι εργαζόμενοι.

Αυτό είναι το πιο ύπουλο και συγκαλυμμένο .

Θα κυριαρχούν οι εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής που θα συνεκφράζουν από κοινού με τραπεζίτες, παλιούς μετόχους, κράτος και νέους ιδιώτες.

Θέλουν να φορτώσουν στις πλάτες των εργαζομένων τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και να πουν μετά «σας δώσαμε την ευκαιρία, αλλά εσείς δεν μπορείτε χωρίς αφεντικά». Δε γίνεται αυτό το εγχείρημα ή ό, τι άλλο ετοιμάζουν να συμφέρει τράπεζες και εργαζόμενους.

Η κυβέρνηση μαζί με αστικά κόμματα του ευρωμονόδρομου ενίσχυσαν τις απαιτήσεις των τραπεζών στις πτωχευμένες επιχειρήσεις, προηγούνται πλέον των αποζημιώσεων των εργαζομένων.

Η πραγματική λύση βρίσκεται στην ανασυγκρότηση του Ε.Κ. με ταξική κατεύθυνση και προσανατολισμό στο χτίσιμο της λαϊκής συμμαχίας με τους φτωχούς αγρότες και αυτοαπασχολούμενους. Να περάσουμε στην αντεπίθεση για ριζική αλλαγή σε ρήξη με ΕΕ, τα μονοπώλια και την εξουσία τους.

Να ανατρέψουμε τους εκμεταλλευτές μας. Ο πλούτος να γίνει λαϊκή περιουσία με εργατική λαϊκή εξουσία.

Η πραγματική διέξοδος βρίσκεται στην ανάπτυξη με κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών με κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο με όλα τα μέσα παραγωγής στα χέρια του λαού μπορούν να αναπτυχθούν κλάδοι, να απασχολούν χιλιάδες εργαζόμενους με πλήρη σταθερή εργασία και δικαιώματα.

Έτσι το είδαμε, το συζητήσαμε με το σωματείο, καλέσαμε 3 ΓΣ και 4 συσκέψεις, οργανώσαμε παραστάσεις και κινητοποιήσεις για την προστασία των άνεργων – απολυμένων.

• Εμείς δε ξεχάσαμε χρόνια τώρα τους εργαζόμενους – απολυμένους

• Αποτρέψαμε διακοπές ρεύματος, νερού

• Αποτρέψαμε πλειστηριασμούς

• Οργανωμένα και συλλογικά νοσηλεύτηκαν ανασφάλιστοι

• Οργανώσαμε παραστάσεις σε εφορία κλπ

• Συγκεντρώσαμε 80 υπογραφές εργαζομένων (από 200 στη Νάουσα) που διαφωνούν με το εγχείρημα της κυβέρνησης – εργοδοσίας.

Εξηγήσαμε στους απολυμένους πως στόχος του εγχειρήματος είναι: να χαθούν δεδουλευμένα κα αποζημιώσεις. Να ξεκοκαλίσουν νέα δάνεια και επιδοτήσεις μέσω των δήθεν «αναπτυξιακών νόμων» κλπ. Να ξαναέρθει όλη η περιουσία του ομίλου στα χέρια αυτών που τα έκλεισαν κλπ.

Όταν πήγαμε στον Κατρούγκαλο και βάλαμε ζήτημα να πληρωθούν οι απολυμένοι μας είπε «θα εφαρμοστεί η νομιμότητα»

Την ώρα που ζητάμε από κυβέρνηση και αρμόδια υπουργεία να δώσουν στη δημοσιότητα όλη την αλληλογραφία της ΕΝΚΛΩ με τράπεζες, κυβερνήσεις, ΕΕ, το πόρισμα της επιτροπής επαναλειτουργίας, να δώσει επίδομα 1500€ στους απολυμένους, να προστατέψει του ανέργους, δεν απαντά. Δέχεται όμως και μπαινοβγαίνουν στα υπουργεία όλοι όσοι προτείνουν και οι απολυμένοι αντί για δεδουλευμένα να παίρνουν μετοχές στην πτωχευμένη και να βγουν στη γύρα να μάσουν ό,τι μπορούν για να πληρωθούν τα χρέη του Λαναρά.

Επιλέγουν συνομιλητές.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Δεν είναι εύκολο πράγμα να εξηγήσουμε, να πείσουμε, δεν κάναμε πίσω, συναντάμε δυσκολίες, «ίσως, άμα, τι είχαμε τι χάσαμε (ούτως ή άλλως τα είχαμε χαμένα)» κλπ.

Έχουν πειστεί όμως εργαζόμενοι – απολυμένοι για τον στόχο της κυβέρνησης στο ζήτημα της κοινωνικής οικονομίας, έβγαλαν συμπεράσματα. Στις ΓΣ, συσκέψεις και συζητήσεις φέραμε παραδείγματα από τον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας όταν μετά το 1982 η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ «κοινωνικοποίησε» την «Πειραϊκή Πατραϊκή» με γνωστά τα αποτελέσματα για τους εργαζόμενους που ξαναβρέθηκαν άνεργοι, ενώ η εργοδοσία απαλλάχθηκε από χρέη και ποινικές ευθύνες. Φέραμε παραδείγματα και από άλλες χώρες με τη βοήθεια το ΠΑΜΕ που κατέληξαν πάλι τα εργοστάσια στους βιομήχανους, αφού πρώτα οι εργαζόμενοι έχασαν δεδουλευμένα και πλήρωσαν χρέη των επιχειρήσεων. Φέραμε το παράδειγμα της ΒΙΟΜΕ στην εξέλιξη του, φέραμε το παράδειγμα και στην περιοχή της Νάουσας όταν πριν 5 χρόνια ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες δυνάμεις έφεραν συνδικαλιστές από Αργεντινή να εξηγήσουν πως οι εργαζόμενοι πήραν στα χέρια τους κλειστό εργοστάσιο και το επαναλειτούργησαν. Ξέχασαν όμως στην πορεία να ενημερώσουν τους εργαζόμενους στη Νάουσα για την κατάληξη του εγχειρήματος, γιατί μετά από 2 χρόνια το εργοστάσιο έφτασε στα χέρια των καπιταλιστών και πάλι.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι, τα επιχειρήματα των αντιπάλων για την επαναλειτουργία των κλειστών ή χρεωμένων επιχειρήσεων ακούγονται καλά στα αφτιά των εργαζομένων. Θέλει μεγάλη προσοχή γιατί δε διακρίνουν εύκολα τις παγίδες που κρύβουν. Όταν στη Νάουσα ανακοινώθηκε το εγχείρημα πριν 2 χρόνια για την ΕΚΝΛΩ ο τοπικός τύπος στην περιοχή έγραφε πως το ΕΚΝ και το ΠΑΜΕ δε θέλουν να ανοίξουν εργοστάσια. Η προσπάθειά μας όμως είχε αποτελέσματα, σήμερα έχει κατανοηθεί πολύ καλύτερα από τους εργαζόμενους και απολυμένους. Είναι άλλο πράγμα να πάρουν οι εργάτες τα εργοστάσια στα χέρια τους και να δουλέψουν σχεδιασμένα με κριτήριο τις ανάγκες των εργαζομένων και όχι των καπιταλιστών, και άλλο αυτό που σχεδιάζεται από τη σημερινή κυβέρνηση μαζί με αυτούς που έκλεισαν τα εργοστάσια, με αυτούς που συμφώνησαν στο κλείσιμο εργοστασίων και απολύσεις. Φαίνεται όμως πως η κυβέρνηση μπροστά στα αδιέξοδά της θα συνεχίζει πιο οργανωμένα να αποπροσανατολίζει, να κερδίζει χρόνο με ψεύτικες ελπίδες και αυταπάτες. Αν δεν ήταν το ΠΑΜΕ, το ταξικό σωματείο που οργάνωσε τη συζήτηση και τη δράση, δε θα κινούνται φύλλο, δε θα αποκαλύπτονταν ο ρόλος των αντιπάλων. Σήμερα μετράμε πολύ συγκεκριμένα αποτελέσματα από εργαζόμενους και απολυμένους που έχουν καταλάβει το παιχνίδι της εργοδοσίας και δείχνουν ακόμα μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο ΠΑΜΕ ως τη μόνη δύναμη που μπορεί να οργανώσει την πάλη, να βάλει εμπόδια στη βαρβαρότητα, να δημιουργήσει προϋποθέσεις ανατροπής της αντεργατικής πολιτικής.

Στη Γ.Σ. που οργανώσαμε για τη συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ σημαντικό είναι πως 4 εργαζόμενοι τοποθετήθηκαν, βγάζοντας συμπεράσματα από τη συνολική μας δράση και οι ίδιοι κάλεσαν τους εργαζόμενους να συμπορευτούν με το ΠΑΜΕ.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι, πιστεύω πως πρέπει να μας απασχολήσει καλύτερα αυτό το ζήτημα που έχει ανοίξει η κυβέρνηση για την κοινωνική οικονομία, όπως και αν το ονομάζει κατά περίπτωση. Να ενημερώσουμε, να διαφωτίσουμε σωματεία και εργαζόμενους για τους στόχους του εγχειρήματος.

Θα καταπιαστώ σήμερα στην τοποθέτησή μου με το ζήτημα της (λεγόμενης) κοινωνικής οικονομίας που προετοιμάζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και προωθείται από την ΕΕ, το ΔΝΤ, τα αστικά κόμματα, βιομήχανους που έκλεισαν εργοστάσια, ως δήθεν λύση προς όφελος των εργαζομένων.

Αυτή η προσπάθεια που αυξάνει τις αυταπάτες, τον εκφυλισμό, τον αποπροσανατολισμό και οδηγεί σε νέα αδιέξοδα, στηρίζεται από δημάρχους, περιφερειάρχες, αντιπεριφερειάρχες, φορείς, επιμελητήρια κλπ, που στηρίχτηκαν από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΕ και άλλα αστικά κόμματα.

Απασχόλησε τη Γραμματεία του ΠΑΜΕ Ημαθίας, το ΕΚΝ, το Σωμ. ΚΛΩΘΩ, την ΟΕΚΙΔΕ, γιατί με δηλώσεις τους κυβερνητικά στελέχη αναφέρονται εδώ και 2 χρόνια στην πρόθεση της κυβέρνησης να «επαναλειτουργήσουν» 3 από τα 17 εργοστάσια της ΕΝΚΛΩ (Λαναρά) που πτώχευσε το 2012 αφήνοντας απλήρωτους τους εργαζόμενους, χωρίς αποζημιώσεις, χρέος στο ΙΚΑ, στο Δημόσιο, προμηθευτές κλπ.

Αρχικά σε κοινές δηλώσεις τους Λαφαζάνης, Λαπαβίτσας πριν 1,5 χρόνο, μαζί με αυτούς που έκλεισαν τα εργοστάσια δήλωναν πως οι εργαζόμενοι θα βάλουν ως μετοχικό κεφάλαιο τις οφειλές τους και θα επαναλειτουργήσουν 3 εργοστάσια από τα 17 με 330 αρχικά εργαζόμενους και στην πορεία 700 με μισθό 751€. Τώρα που μπαγιάταψε, δεν περπάτησε, στην προσπάθειά τους να σπείρουν νέες ψεύτικες ελπίδες, λένε ότι βρέθηκε επενδυτής με έδρα με το Λουξεμβούργο που θέλει όλα τα εργοστάσια, όλη την περιούσια και τους εργαζόμενους – μετόχους (πάλι). Μαζί τους και οι εργοδοτικοί – κυβερνητικοί συνδικαλιστές που εγκατέλειψαν τους απολυμένους, παράτησαν τα σωματεία τους, δεν έκαναν εκλογές. Όλοι μαζί οι ίδιοι που πρωτοστάτησαν για τη στήριξη του Λαναρά με αίτημα «δώστε λεφτά να σωθεί η επιχείρηση» συμφώνησαν και σε απολύσεις. Μπαινοβγαίνουν στα υπουργεία και συζητάνε το επιχειρησιακό σχέδιο με μέτοχους εργαζόμενους. Εκμεταλλεύονται και πάλι την ανεργία (αυξημένη), την κατάσταση που μας οδήγησε η εργοδοσία, τράπεζες, ΕΕ και οι κυβερνήσεις τους, θέλουν να κάνουν συνένοχους τους εργαζομένους και απολυμένους. Θέλουν εργαζόμενους στα ίδια πλαίσια του άγριου ανταγωνισμού με σκοπό και πάλι το καπιταλιστικό κέρδος, εγκλωβισμένους σε απέλπιδες προσπάθειες επαναλειτουργίας εργοστασίων αφήνοντας και πάλι στο απυρόβλητο την εργοδοσία που έκλεισε τα εργοστάσια, άφησε χιλιάδες εργαζόμενους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, άνεργους και βρήκε κερδοφόρα διέξοδο για τα κεφάλαιά της σε άλλους κλάδους, άλλες χώρες, αφού πρώτα εξοικονόμησε άπειρα κέρδη από τη σκληρή εκμετάλλευση των εργαζομένων, το χρηματιστήριο και 125 εκ.ευρώ με κρατικές εγγυήσεις που ποτέ δεν επέστρεψε. Επιδιώκουν σήμερα οι ίδιοι ως κυβέρνηση με κάθε λογής Λαναράδες να θολώσουν τα νερά στο βάλτο της εξαθλίωσης που μας ρίχνουν.

Το όποιο εγχείρημα είναι ενταγμένο στην ίδια κατεύθυνση στον ίδιο κατηφορικό δρόμο ανάπτυξης για τους εργαζόμενους. Οι εργαζόμενοι δεν θα είναι σε γυάλα, θα είναι αντιμέτωποι με άλλες ανταγωνιστικές επιχειρήσεις που θα είναι απαλλαγμένες από κλαδικές συμβάσεις, οπλισμένες με όλο το αντεργατικό νομικό οπλοστάσιο, θα επιβάλουν οι ίδιοι στους εαυτούς τους μεροκάματο εξαθλίωσης με άθλιες εργασιακές σχέσεις. Οι εργαζόμενοι (μέτοχοι), αφού χάσουν αυτά που δικαιούνται μπλεγμένοι και παγιδευμένοι θα προχωράνε μόνοι τους σε μείωση αμοιβών, άδειες άνευ αποδοχών κλπ, θα βαπτιστούν αφεντικά και θα δουλεύουν για ένα πιάτο ρύζι για να ανταγωνιστούν τα μεγάλα μονοπώλια του κλάδου. Το κριτήριο της παραγωγής δε θα είναι η κάλυψη των αναγκών των εργαζομένων, θα παραμείνει η αναζήτηση του κέρδους, ο ίδιος δρόμος που ποτίζεται από τον ιδρώτα των εργαζομένων. Αυτό θα κληθούν να αναπαράγουν και να διαιωνίζουν οι εργαζόμενοι.

Αυτό είναι το πιο ύπουλο και συγκαλυμμένο .

Θα κυριαρχούν οι εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής που θα συνεκφράζουν από κοινού με τραπεζίτες, παλιούς μετόχους, κράτος και νέους ιδιώτες.

Θέλουν να φορτώσουν στις πλάτες των εργαζομένων τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και να πουν μετά «σας δώσαμε την ευκαιρία, αλλά εσείς δεν μπορείτε χωρίς αφεντικά». Δε γίνεται αυτό το εγχείρημα ή ό, τι άλλο ετοιμάζουν να συμφέρει τράπεζες και εργαζόμενους.

Η κυβέρνηση μαζί με αστικά κόμματα του ευρωμονόδρομου ενίσχυσαν τις απαιτήσεις των τραπεζών στις πτωχευμένες επιχειρήσεις, προηγούνται πλέον των αποζημιώσεων των εργαζομένων.

Η πραγματική λύση βρίσκεται στην ανασυγκρότηση του Ε.Κ. με ταξική κατεύθυνση και προσανατολισμό στο χτίσιμο της λαϊκής συμμαχίας με τους φτωχούς αγρότες και αυτοαπασχολούμενους. Να περάσουμε στην αντεπίθεση για ριζική αλλαγή σε ρήξη με ΕΕ, τα μονοπώλια και την εξουσία τους.

Να ανατρέψουμε τους εκμεταλλευτές μας. Ο πλούτος να γίνει λαϊκή περιουσία με εργατική λαϊκή εξουσία.

Η πραγματική διέξοδος βρίσκεται στην ανάπτυξη με κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών με κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο με όλα τα μέσα παραγωγής στα χέρια του λαού μπορούν να αναπτυχθούν κλάδοι, να απασχολούν χιλιάδες εργαζόμενους με πλήρη σταθερή εργασία και δικαιώματα.

Έτσι το είδαμε, το συζητήσαμε με το σωματείο, καλέσαμε 3 ΓΣ και 4 συσκέψεις, οργανώσαμε παραστάσεις και κινητοποιήσεις για την προστασία των άνεργων – απολυμένων.

• Εμείς δε ξεχάσαμε χρόνια τώρα τους εργαζόμενους – απολυμένους

• Αποτρέψαμε διακοπές ρεύματος, νερού

• Αποτρέψαμε πλειστηριασμούς

• Οργανωμένα και συλλογικά νοσηλεύτηκαν ανασφάλιστοι

• Οργανώσαμε παραστάσεις σε εφορία κλπ

• Συγκεντρώσαμε 80 υπογραφές εργαζομένων (από 200 στη Νάουσα) που διαφωνούν με το εγχείρημα της κυβέρνησης – εργοδοσίας.

Εξηγήσαμε στους απολυμένους πως στόχος του εγχειρήματος είναι: να χαθούν δεδουλευμένα κα αποζημιώσεις. Να ξεκοκαλίσουν νέα δάνεια και επιδοτήσεις μέσω των δήθεν «αναπτυξιακών νόμων» κλπ. Να ξαναέρθει όλη η περιουσία του ομίλου στα χέρια αυτών που τα έκλεισαν κλπ.

Όταν πήγαμε στον Κατρούγκαλο και βάλαμε ζήτημα να πληρωθούν οι απολυμένοι μας είπε «θα εφαρμοστεί η νομιμότητα»

Την ώρα που ζητάμε από κυβέρνηση και αρμόδια υπουργεία να δώσουν στη δημοσιότητα όλη την αλληλογραφία της ΕΝΚΛΩ με τράπεζες, κυβερνήσεις, ΕΕ, το πόρισμα της επιτροπής επαναλειτουργίας, να δώσει επίδομα 1500€ στους απολυμένους, να προστατέψει του ανέργους, δεν απαντά. Δέχεται όμως και μπαινοβγαίνουν στα υπουργεία όλοι όσοι προτείνουν και οι απολυμένοι αντί για δεδουλευμένα να παίρνουν μετοχές στην πτωχευμένη και να βγουν στη γύρα να μάσουν ό,τι μπορούν για να πληρωθούν τα χρέη του Λαναρά.

Επιλέγουν συνομιλητές.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Δεν είναι εύκολο πράγμα να εξηγήσουμε, να πείσουμε, δεν κάναμε πίσω, συναντάμε δυσκολίες, «ίσως, άμα, τι είχαμε τι χάσαμε (ούτως ή άλλως τα είχαμε χαμένα)» κλπ.

Έχουν πειστεί όμως εργαζόμενοι – απολυμένοι για τον στόχο της κυβέρνησης στο ζήτημα της κοινωνικής οικονομίας, έβγαλαν συμπεράσματα. Στις ΓΣ, συσκέψεις και συζητήσεις φέραμε παραδείγματα από τον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας όταν μετά το 1982 η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ «κοινωνικοποίησε» την «Πειραϊκή Πατραϊκή» με γνωστά τα αποτελέσματα για τους εργαζόμενους που ξαναβρέθηκαν άνεργοι, ενώ η εργοδοσία απαλλάχθηκε από χρέη και ποινικές ευθύνες. Φέραμε παραδείγματα και από άλλες χώρες με τη βοήθεια το ΠΑΜΕ που κατέληξαν πάλι τα εργοστάσια στους βιομήχανους, αφού πρώτα οι εργαζόμενοι έχασαν δεδουλευμένα και πλήρωσαν χρέη των επιχειρήσεων. Φέραμε το παράδειγμα της ΒΙΟΜΕ στην εξέλιξη του, φέραμε το παράδειγμα και στην περιοχή της Νάουσας όταν πριν 5 χρόνια ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες δυνάμεις έφεραν συνδικαλιστές από Αργεντινή να εξηγήσουν πως οι εργαζόμενοι πήραν στα χέρια τους κλειστό εργοστάσιο και το επαναλειτούργησαν. Ξέχασαν όμως στην πορεία να ενημερώσουν τους εργαζόμενους στη Νάουσα για την κατάληξη του εγχειρήματος, γιατί μετά από 2 χρόνια το εργοστάσιο έφτασε στα χέρια των καπιταλιστών και πάλι.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι, τα επιχειρήματα των αντιπάλων για την επαναλειτουργία των κλειστών ή χρεωμένων επιχειρήσεων ακούγονται καλά στα αφτιά των εργαζομένων. Θέλει μεγάλη προσοχή γιατί δε διακρίνουν εύκολα τις παγίδες που κρύβουν. Όταν στη Νάουσα ανακοινώθηκε το εγχείρημα πριν 2 χρόνια για την ΕΚΝΛΩ ο τοπικός τύπος στην περιοχή έγραφε πως το ΕΚΝ και το ΠΑΜΕ δε θέλουν να ανοίξουν εργοστάσια. Η προσπάθειά μας όμως είχε αποτελέσματα, σήμερα έχει κατανοηθεί πολύ καλύτερα από τους εργαζόμενους και απολυμένους. Είναι άλλο πράγμα να πάρουν οι εργάτες τα εργοστάσια στα χέρια τους και να δουλέψουν σχεδιασμένα με κριτήριο τις ανάγκες των εργαζομένων και όχι των καπιταλιστών, και άλλο αυτό που σχεδιάζεται από τη σημερινή κυβέρνηση μαζί με αυτούς που έκλεισαν τα εργοστάσια, με αυτούς που συμφώνησαν στο κλείσιμο εργοστασίων και απολύσεις. Φαίνεται όμως πως η κυβέρνηση μπροστά στα αδιέξοδά της θα συνεχίζει πιο οργανωμένα να αποπροσανατολίζει, να κερδίζει χρόνο με ψεύτικες ελπίδες και αυταπάτες. Αν δεν ήταν το ΠΑΜΕ, το ταξικό σωματείο που οργάνωσε τη συζήτηση και τη δράση, δε θα κινούνται φύλλο, δε θα αποκαλύπτονταν ο ρόλος των αντιπάλων. Σήμερα μετράμε πολύ συγκεκριμένα αποτελέσματα από εργαζόμενους και απολυμένους που έχουν καταλάβει το παιχνίδι της εργοδοσίας και δείχνουν ακόμα μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο ΠΑΜΕ ως τη μόνη δύναμη που μπορεί να οργανώσει την πάλη, να βάλει εμπόδια στη βαρβαρότητα, να δημιουργήσει προϋποθέσεις ανατροπής της αντεργατικής πολιτικής.

Στη Γ.Σ. που οργανώσαμε για τη συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ σημαντικό είναι πως 4 εργαζόμενοι τοποθετήθηκαν, βγάζοντας συμπεράσματα από τη συνολική μας δράση και οι ίδιοι κάλεσαν τους εργαζόμενους να συμπορευτούν με το ΠΑΜΕ.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι, πιστεύω πως πρέπει να μας απασχολήσει καλύτερα αυτό το ζήτημα που έχει ανοίξει η κυβέρνηση για την κοινωνική οικονομία, όπως και αν το ονομάζει κατά περίπτωση. Να ενημερώσουμε, να διαφωτίσουμε σωματεία και εργαζόμενους για τους στόχους του εγχειρήματος.

Το Ε.Κ. Αγρινίου σαν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΜΕ όλη την 17χρονη πορεία συνέβαλε αποφασιστικά για την υλοποίηση των στόχων του ταξικού κινήματος στην περιοχή. Δεν είμαστε μόνο εμείς υπερήφανοι για τη δουλειά μας είναι η ίδια η ε.τ. Πέρα από τη γενικότερη κατάσταση που επικρατούσε στο ε.σ.κ. είχε να αντιμετωπίσει και τα προβλήματα που δημιουργούσε στη δράση του και των ταξικών σωματείων η πολυδιάσπαση του συνδ. Κινήματος στο νομό Αιτωλ/νίας.

Στο νομό υπάρχουν τρία εργατικά κέντρα, τα’ άλλα δύο σε Μεσολόγγι και Ναύπακτο έχουν δώσει όρκο πίστης στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό παλιό και νέο και είναι μπλεγμένα στη διαπλοκή και τη λαμογιά , σε νοθείες. Παρ’ όλα αυτά με σωστό σχεδιασμό , οργάνωση μπορούμε να πούμε ότι βρήκαμε τρόπους να ξεπεράσουμε τα εμπόδια που έβαλαν στη δράση μας στους κλάδους . Η Αιτωλ/νία δεν έχει τα μεγάλα εργοστάσια, , έχει το ρύζι Αgrino,ΚΟΡΠΙ, ΚΑΛΑΣ, η οικονομία της στηρίζεται κατά κύριο λόγο στην αγροτική παραγωγή , στο εμπόριο και πέρα από τις τηλεπικοινωνίες και την ενέργεια σαν στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις υπάρχει ανάπτυξη των ιχθυοκαλλιεργειών όπου δραστηριοποιούνται δυο μεγάλοι όμιλοι Ο ΝΗΡΕΑΣ και η ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ και αρκετοί μικρότεροι . Είναι σε εξέλιξη και προχωράει στην ολοκλήρωσή του ένα από τα μεγαλύτερα έργα στη χώρα στον κλάδο των κατασκευών η κατασκευή της ΙΟΝΙΑΣ οδού και η σύνδεσή της με το αεροδρόμιο του Ακτίου . Η δράση μας αναπτύχθηκε κατά κύριο λόγο σ’ αυτούς τους τομείς.

Θα μεταφέρουμε την πείρα μας και τον τρόπο που δουλέψαμε , τα αποτελέσματα της δουλειάς και στην οργάνωση της δράσης των εργαζομένων αλλά και ορισμένες σκέψεις πάνω σε βασικά καθήκοντα που έχουμε βάλει σαν στόχους για την ανασύσταση του ε.τ.κ. στην αλλαγή των συσχετισμών και τη συμβολή μας στην ισχυροποίηση της λαϊκής συμμαχίας.

Συνάδελφοι, το εργαλείο που λέγεται Ε.Κ. αλλά και τα ταξικά σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ έκαναν μεγάλη προσπάθεια για το άνοιγμα της δουλειάς ακόμα και σε χώρους που οι δυνάμεις του ήταν λιγοστές όπως π.χ. στο δημόσιο τομέα. Ο καλός σχεδιασμός της δουλειάς μας ανά κλάδο , όπως στις κατασκευές, είχε σαν αποτέλεσμα η συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις να είναι σχεδόν καθολική . Για να επιτευχθεί όμως αυτό υπήρχε συντονισμός της δουλειάς μας και των εργαζομένων στους οδικούς άξονες και μ’ άλλα σωματεία του κλάδου πέραν των οικοδόμων , όπως χειριστών, οδηγών και με τις δυνάμεις μας που δρουν σε Μεσολόγγι και Ναύπακτο . Αποφασιστική ήταν η συμβολή της Ομοσπονδίας σ’ αυτή την κατεύθυνση.

Μέσα από αυτή τη δουλειά κατορθώσαμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς στα σωματεία των Χειριστών και Οδηγών στο Αγρίνιο που τώρα στηρίζουν το ΠΑΜΕ με τις όποιες αδυναμίες τους , αλλά έκαναν το πρώτο βήμα , σε εμάς τώρα είναι η ευθύνη για το ποιοτικό ανέβασμα της δουλειάς τους. , σίγουρα χρειάζεται συγκεκριμένη βοήθεια για να γίνουν παραπέρα βήματα . Εκείνο όμως που έχει ιδιαίτερη αναφορά είναι ο τρόπος που δουλέψαμε για να κάνουμε ρήγματα στο σωματείο οικοδόμων Μεσολογγίου. Παρ’ όλο που είχαμε 2 στους 7 στο Δ.Σ. δεν αφήσαμε την κατάσταση ως έχει μ αφορμή την επίθεση που έκαναν συνδικαλιστές τους στο συνεργείο από το Αγρίνιο που προπαγάνδιζε την απεργία σε εργοτάξιο της περιοχής τους, της ΙΟΝΙΑΣ οδού το «τι θέλετε και έρχεστε στην περιοχή μας, εδώ έχουμε εμείς ευθύνη , τι δουλειά έχει το σωματείο Οικοδόμων από το Αγρίνιο , το Ε.Κ.Α, το ΠΑΜΕ », η άμεση παρέμβασή μας και των δυνάμεών μας στην περιοχή , αλλά και η μαζική παρουσία την άλλη μέρα των δυνάμεών μας από το Αγρίνιο είχε σαν αποτέλεσμα ο πρόεδρος του σωματείου να καταδικάσει την ενέργεια των συνδικαλιστών κι αυτοί να ζητήσουν συγγνώμη .

Με συγκεκριμένη δουλειά , με την παρουσία της Ομοσπονδίας στο Δ.Σ. του σωματείου κατορθώσαμε να υπογράψουν το κείμενο των Ομοσπονδιών και των Ε.Κ. κάνοντας μάλιστα και Γ.Σ. μέσα στον Ιούλη και στη σημερινή μας συνδιάσκεψη πήραν απόφαση ομόφωνα και έστειλαν αντιπρόσωπο .

Θα μεταφέρουμε μια ακόμα εμπειρία από έναν άλλο κλάδο των καθαριστριών σχολικών κτιρίων . Με αφορμή τα ιδιαίτερα προβλήματα που είχαν το Δ.Σ. του σωματείου τους είχε τη διάθεση να μπει μπροστά για την οργάνωση αγωνιστικής διεκδίκησης , φυσικά μ’ ένα τρόπο που έδειχνε την απειρία των συναδελφισσών που νόμιζαν ότι θα μπορούσε να λυθούν τα προβλήματα με την παρέμβαση του δημάρχου κι άλλων παραγόντων . Η παρέμβαση του Ε.Κ.Α. να προσανατολίσει σωστά τον αγώνα τους ότι η συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσοτέρων συναδελ. Ήταν το κύριο γι΄ αυτό χρειάζεται να το αποφασίσουν οι ίδιες μέσα από Γ.Σ. και ότι το πρόβλημά τους πρέπει να γίνει πρόβλημα και των μαθητών και των εκπαιδευτικών και των γονιών γιατί αφορά την καθαριότητα και τη υγιεινή μέσα στα σχολεία . Αυτός ο τρόπος ενόχλησε , παρενέβησαν όχι μόνο τοπικοί παράγοντες, δημαρχαίοι αλλά και η πλειοψηφία της Ομοσπονδίας των Ιδιωτικών Υπαλλήλων και τους έβαλαν ζιζάνια στα μυαλά, ότι με τον τρόπο που υποδεικνύει το Ε.ΚΑ. και το ΠΑΜΕ δεν θα έχετε αποτελέσματα , κάποιες συναδέλφισσες έπεσαν στην παγίδα . Στην πανελλαδική κινητοποίηση που έγινε τον περασμένο Ιούνη εμείς τους είπαμε να συμμετέχουν στην συγκέντρωση πορεία με την συντονιστική . Έβαζαν ζητήματα του «όλοι μαζί» κι άλλα τέτοια . Όταν όμως πήγαν στην πορεία με την Ομοσπονδία κατάλαβαν το παιχνίδι που έπαιζε η πλειοψηφία στο ποιος θα επικρατήσει από αυτούς γυρίζοντας παρεμβήκαμε να γίνει Δ.Σ. και Γ.Σ. να αποτιμήσουν τον αγώνα τους μετά τον εμπαιγμό και την κοροϊδία της κυβέρνησης μας είπαν ότι από εδώ και πέρα εμπιστευόμαστε μόνο το Ε.Κ. , οι άλλοι μας κοροϊδεύουν, ότι μας λέει το Ε.Κ. θα το κάνουμε . Η εμπιστοσύνη συνάδελφοι δεν κερδίζεται με λόγια , όπως κάνουν οι άλλοι, αλλά με έμπρακτη βοήθεια και συμβολή στο να συσπειρώνονται οι εργαζόμενοι στο συνδικάτο και μέσα από συλλογικές διαδικασίες να καθορίζουν τον αγώνα τους για την επίλυση των προβλημάτων τους.

Ήταν το πρώτο σωματείο που μετά από συζήτηση στο Δ.Σ. υπέγραψε το κείμενο για τις Σ.Σ.Ε. και μέσα από μαζική Γεν. Συνέλευση όπου συμμετείχαν 100 περίπου εργαζόμενες, πήραν ομόφωνη απόφαση να στείλουν αντιπρόσωπο στη συνδιάσκεψη μας ο οποίος και παρευρίσκεται στις εργασίες .

Αναφέρουμε αυτά τα 2 παραδείγματα για να εκφράσουμε τις σκέψεις μας ότι η αλλαγή συσχετισμών πρώτα και κύρια είναι στοιχείο στον προσανατολισμό μας στην καθημερινή μας δουλειά. Μέσα από τη δράση μπορούμε να έχουμε αποτελέσματα . Για να φτάσουμε να πάρουμε ένα σωματείο με την κατεύθυνση του ΠΑΜΕ χρειάζεται πολλή δουλειά και προσπάθεια για να αλλάξει , θέλει σχεδιασμό. Η δουλειά μας για τις Σ.Σ.Ε. άνοιξε δρόμους όπου παρεμβήκαμε οργανωμένα .

Με οργανωμένη συζήτηση στο Δ.Σ. του ΕΚΑ κάναμε Γ.Σ. Αντιπροσώπων και Δ.Σ. για να συμβάλουμε στο προσανατολισμό της συζήτησης στα σωματεία έφερε αποτέλεσμα η δουλειά μας. Πέρα από τα σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ υπέγραψαν το κείμενο 2 σωματεία του ΟΤΕ η ΠΑΣΕ και η ΠΕΤ ΟΤΕ μετά από Γ.Σ. Αυτό σ. δείχνει τις δυνατότητες που υπάρχουν εκεί που μας έλεγαν βγάλτε το ΠΑΜΕ από τις ανακοινώσεις και εμείς θα συμμετέχουμε τώρα όχι μόνο δε μας λένε κουβέντα οι συνδικαλιστές που είναι με την ΠΑΣΚΕ , όπως του ΟΤΕ, αλλά αρχίζουν και κάνουν έστω μισό βήμα. Αυτό μπορεί να μη σημαίνει τίποτε αλλά μπορεί να ανοίξει και δρόμους από εμάς εξαρτάται.

Συνάδελφοι θέλουμε να καταθέσουμε τις σκέψεις μας για την ανασύνταξη δεν είναι σύνθημα , δεν είναι δουλειά καμπανιακή κατά τη γνώμη μας είναι δουλειά που πρέπει να έχει μόνιμο προσανατολισμό και σχεδιασμό, μπορούμε να κάνουμε βήματα πρέπει να έχουμε σχέδιο α) εκεί που είμαστε πλειοψηφία δε φτάνει απλά μια εισήγηση και μια απόφαση άντε και ένα Δελτίο Τύπου , κατά τη γνώμη μας πρέπει να γίνει συζήτηση , να καταθέσουν οι συνάδελφοι τις σκέψεις τους , να μετράμε από συμβούλιο σε συμβούλιο πόσοι μπήκαν στη μάχη, πόσες εγγραφές κάναμε , πόσες συνδρομές μαζέψαμε, πόσες εξορμήσεις κάναμε στους χώρους δουλειάς και τόπους κατοικίας. β) Εκεί που είμαστε μειοψηφία πως οι δυνάμεις μας ετοιμάζονται για να παρέμβουν στο Δ.Σ. μέχρι να οργανώσουν τη δράση τους, γ) Πως συμβάλλει το Δ.Σ. του Ε.Κ. ή της Ομοσπονδίας που είναι με την ταξική κατεύθυνση του ΠΑΜΕ , δ) πως συμβάλλουμε ολοκληρωμένα να ανοίγει η συζήτηση με αφορμή το πρόβλημα , να γενικεύεται η κουβέντα στους υπεύθυνους για την κατάσταση , το μαύρο μέτωπο και το σάπιο σύστημα που τους στηρίζουν. , ε) πως θα πείθονται δυνάμεις ότι υπάρχει λύση χωρίς να αναθέτουν τη ζωή τους στους άλλους κυβερνήσεις κ.λ.π και ότι η λύση βρίσκεται στη δικιά τους δύναμη και στον οργανωμένο συλλογικό αγώνα με ταξικό προσανατολισμό.

Σύν. , κύριο στη δράση μας το προηγούμενο διάστημα ήταν η αλληλεγγύη , αναπόσπαστο κομμάτι της ταξικής πάλης . Το Ε.Κ.Α. και τα σωματεία , πέρα από την έμπρακτη αλληλεγγύη στους απεργούς της Χαλυβουργίας , στους σεισμόπληκτους , τους μετανάστες, όπου η ανταπόκριση των εργαζομένων της περιοχής ήταν μεγάλη , πήρε πρωτοβουλίες για στήριξη συναδέλφων που αδυνατούσαν να τα βγάλουν πέρα στην καθημερινότητά τους .

Οργάνωσε για τρίτη χρονιά μαθήματα στήριξης για παιδιά λαϊκών οικογενειών κάνοντας ποιοτικά βήματα στην οργάνωση αυτής της δουλειάς . Δημιουργήσαμε προϋποθέσεις να λειτουργήσει ο πυρήνας μαθητής – εκπαιδευτικός – γονείς . Σήμερα ξέρουμε, σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές, που εργάζονται οι γονείς , αν είναι γραμμένοι στο σωματείο , κάνουμε εκδηλώσεις μπροστά στις γιορτές για τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών, οργανώσαμε τη δουλειά μας στους χώρους κατάρτισης στον Ο.Α.Ε.Δ. με εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο , την 1^η Μάη, στις αρχαιρεσίες των σωματείων στήνουμε κάλπη στο χώρο των σχολών , παρά τις αντιρρήσεις , έχουμε ουσιαστική παρέμβαση στα 8μηνα βγάλαμε επιτροπή αγώνα, σ’ αυτό βοήθησε η συμμετοχή 4 συν. συνδικαλιστών στο πρόγραμμα.

Συμβάλαμε σαν Ε.Κ.Α. και τα ταξικά σωματεία να γίνουν βήματα ενίσχυσης της συμμαχίας . Με το ασφαλιστικό στηρίξαμε τον αγώνα των αγροτών , πήραμε πρωτοβουλίες , εκφράσαμε τη συμπαράστασή μας , συμβάλαμε να συνδεθεί το μεγαλύτερο μπλόκο του Κεφαλόβρυσου με το συντονιστικό των μπλόκων να έρθουν σε επαφή με τις ταξικές δυνάμεις στο χώρο των αγροτών και να εκτιμήσουν τον αγώνα τους σε σχέση με τους άλλους και να συμμετέχουν στις συσκέψεις στη Νίκαια.

Στον κλάδο του εμπορίου, μπροστά στις απεργίες που κήρυξε η πλειοψηφία της Ομοσπονδίας, για την τιμή των όπλων, Πέμπτη – Παρασκευή για την Κυριακή αργία , παίρναμε μέτρα οι δυνάμεις μας να ενημερώσουν τους συναδέλφους και να συντονίσουν τη δράση τους με τους μικρεμπόρους .

Στον κλάδο των κατασκευών κάναμε αρκετές συσκέψεις των σωματείων του κλάδου με τους αυτοαπασχολούμενους , τους μηχανικούς για το συντονισμό της δράσης μας.

Συνάδελφοι θέλουμε να εκφράσουμε μια άποψη για το θέμα που βάζει η εισήγηση , ότι «εκεί που υπάρχει Ε.Κ. στο νομό να συντονίζει τη δράση και στο δημόσιο». Αυτό το δρόμο ακολουθήσαμε στο Αγρίνιο το προηγούμενο διάστημα και είχαμε αποτέλεσμα . Στηρίξαμε πρωτοβουλίες του σωματείου συνταξιούχων για ζητήματα υγείας, πήραμε πρωτοβουλίες και μετά από οργανωμένη δουλειά με συσκέψεις , πήραν απόφαση το σωματείο εργαζομένων στο Νοσοκομείο και συμμετείχε στη συγκέντρωση στο νοσοκομείο. Στην παράσταση διαμαρτυρίας στη ΔΥΟ Αγρινίου για τη φοροληστεία – πλειστηριασμούς κ.λ.π. πήρε απόφαση το Δ.Σ. του συλλόγου για στήριξη της κινητοποίησης κι άλλα παραδείγματα σε παρεμβάσεις στους ΟΤΑ μπροστά σε κινητοποιήσεις.

Στην Αιτωλ/νία όπως προαναφέραμε υπάρχει μια ιδιαιτερότητα μιας και υπάρχουν 3 Ε.Κ. πως μπορεί να συντονιστεί η δουλειά και με τις άλλες πόλεις Μεσολόγγι- Ναύπακτο.

Αύριο θα είμαστε πάλι στις οργανώσεις. Πρώτο χρέος που έχουμε , για την τιμή που μας έκαναν οι συνάδελφοι μας να τους αντιπροσωπεύσουμε, είναι να μεταφέρουμε τις αποφάσεις , το κλίμα της συνδιάσκεψης και με μαχητικότητα- αποφασιστικότητα να τους εμπνεύσουμε σχεδιάζοντας τη δράση για την επιτυχία των απεργιών στις 24 Νοέμβρη και 8 Δεκέμβρη και αν τολμήσουν να κλείσουν την αξιολόγηση πιο πριν, όπως αναφέρθηκε από τους συναδέλφους , θα μας βρουν μπροστά τους , όπως έγινε αρκετές φορές και στο πρόσφατο παρελθόν με το ασφαλιστικό.

Παίρνουμε υπόψιν τις δυσκολίες και τα εμπόδια , αξιοποιούμε τις εμπειρίες μας με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και στην τάξη μας προχωράμε μπροστά για νέους αγώνες πιο αποτελεσματικούς και νικηφόρους.

Συνάδελφοι-σσες

Η μεγάλη και κοπιαστική προσπάθεια των συνδικάτων και συνδικαλιστών που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, με ταξικό προσανατολισμό, πρέπει να συνοδεύεται και με ανάλογα βήματα στην οικοδόμηση της κοινής δράσης και της κοινωνικής συμμαχίας, με την μικρομεσαία αγροτιά και τους αυτοαπασχολούμενους, πάνω σε αντιμονοπωλιακά αιτήματα και γραμμή πάλης, γιατί το τράβηγμα μεγάλου τμήματος απ’ αυτά τα στρώματα, σ’ αυτή την κοινή πάλη, είναι προϋπόθεση για την αλλαγή του συσχετισμού δύναμης, για την αποτελεσματικότητα της πάλης και την νικηφόρα έκβασή της για βαθιές οικονομικές και πολιτικές αλλαγές προς όφελος της εργατικής τάξης και της πλειοψηφίας του λαού.

Το διευκρινίζω, γιατί συμμαχίες κάνει και η αστική τάξη, απευθείας με τα μεσαία στρώματα, τα οποία όμως τα εκμεταλλεύεται και αυτά, αλλά και μέσω του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού όταν ξεσπούν αγώνες με μαζική συμμετοχή, απ’ τη ΓΣΕΕ, μέχρι κάτω, προκειμένου να διατηρείται το εκμεταλλευτικό σύστημα που γεννά και αναπαράγει, με όποια πολιτική διαχείρισης του, την αθλιότητα που ζούμε καθημερινά.

Αυτή η σημασία και αναγκαιότητα της οικοδόμησης της κοινωνικής συμμαχίας με τέτοια χαρακτηριστικά, με δική μας πρωτοβουλία, δεν είναι ακόμα καταχτημένη στην αντίληψη και κατ’ επέκταση στην δράση των περισσότερων συνδικαλιστικών οργανώσεων που είναι στο ΠΑΜΕ.

Δεν είναι εύκολη υπόθεση αντικειμενικά γιατί υπάρχουν και διαφορετικά συμφέροντα μεταξύ μας, όμως αυτά που μας ενώνουν ιδιαίτερα σήμερα που μαζί με την εργατική τάξη, δέχονται όλο και περισσότερα χτυπήματα από το εκμεταλλευτικό σύστημα και την εξουσία των μονοπωλίων, είναι περισσότερα και η πηγή τους η ίδια, επομένως υπάρχει η αντικειμενική βάση, να οικοδομείται αυτή η συμμαχία όχι μόνο ως άμυνα αλλά και με προοπτική βαθιές αλλαγές στο επίπεδο της οικονομίας και της εξουσίας, προκειμένου να δωθούν ριζικές λύσεις στα μεγάλα και οξυμένα προβλήματά μας.

Το κοινό πλαίσιο πάλης που συνδιαμορφώσαμε ΠΑΜΕ, ΠΑΣΥ, ΠΑΣΕΒΕ, ΜΑΣ και ΟΓΕ, το 2010 και αποτέλεσε βασικό εργαλείο για την ανάπτυξη της κοινής δράσης αυτά τα χρόνια, όμως σήμερα χρειάζεται επικαιροποίησή του, λόγω των εξελίξεων, με δική μας πρωτοβουλία.

Πέρα όμως από το κοινό πλαίσιο πάλης, χρειάζεται συστηματική συζήτηση τόσο μέσα στην εργατική τάξη, όσο και μέσα στην μικρομεσαία αγροτιά και τους αυτοαπασχολούμενους, για να εμπεδώνεται η αναγκαιότητά του και παράλληλα συνεπή, πρωτοπόρα δράση, εκδήλωση της αλληλεγγύης από μέρους των ταξικών συνδικάτων και την εργατικής τάξης, επιμονή, υπομονή και ευελιξία.

Η μαζική είσοδος μεγάλων τμημάτων από την μικρομεσαία αγροτιά, τους μικροΕΒΕ και ελεύθερους επαγγελματίες επιστήμονες, στην πανεργατική απεργία στις 4 Φλεβάρη 2016, ενάντια στο αντιασφαλιστικό έκτρωμα, έδειξε ότι υπάρχουν σημαντικές δυνατότητες κοινής δράσης, μεγάλων τμημάτων μικρομεσαίων αγροτών, αυτοαπασχολούμενων και ελεύθερων επαγγελματιών επιστημόνων, μαζί μας, παρά την προσπάθεια του αντιπάλου, με όλες του τις δυνάμεις, να καθηλώσει και να χειραγωγήσει τέτοιες μάζες. Έδειξε όμως και τις δυσκολίες για την διατήρηση και επέκταση των βημάτων που γίνονται, για την συνέχιση και κλιμάκωση της κοινής πάλης, της συνειδητοποίησης του σημασίας της κοινωνικής συμμαχίας της εργατικής τάξης, με την μικρομεσαία αγροτιά και τους αυτοαπασχολούμενους.

Το ΕΚΝΛ, που δραστηριοποιείται σε μια περιοχή που συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό μικρομεσαίων αγροτοκτηνοτρόφων, αλλά και μικρών ΕΒΕ, σταθερά εδώ και χρόνια προσπαθεί, όχι χωρίς αδυναμίες, να αναπτύσσει την κοινή δράση και την συμμαχία μ’ αυτά τα μεσαία στρώματα, μέσα στους αγώνες.

Στην αρχή, οι περισσότεροι αγρότες, απ’ αυτούς που συμμετείχαν στα αγροτικά μπλόκα, έχοντας την λογική ότι μόνοι τους μπορούν να νικήσουν, αλλά και επηρεασμένοι απο λαθεμένες αντιλήψεις για το ΠΑΜΕ, μας αντιμετώπιζαν με προκατάληψη έως και εχθρικά, δεν ήθελαν να πάμε για αλληλεγγύη με τις σημαίες του ΠΑΜΕ.

Η σταθερή στήριξη των αγώνων και των αιτημάτων τους από το ΕΚΝΛ, τα ταξικά συνδικάτα της Θεσσαλίας, γενικότερα από το ΠΑΜΕ με συχνή μαζική παρουσία και συζητήσεις στο μπλόκο της Νίκαιας και αλλού, η οργάνωση της αλληλεγγύης από το ΕΚΝΛ και τα ταξικά συνδικάτα, με μαζικά συλλαλητήρια τόσο μέσα στην πόλη, όσο και στο μπλόκο της Νίκαιας τα τελευταία χρόνια που έσπασαν και τον αστυνομικό αποκλεισμό της ΠΑΘΕ, οι κοινές περιοδείες-ομιλίες συνδικαλιστών του ΕΚΝΛ με αγροτοσυνδικαλιστές του μπλόκου της Νίκαιας σε χώρους δουλειάς, το περσινό μεγάλο συλλαλητήριο που έγινε εδώ στην Αθήνα, που οργανώθηκε και περιφρουρήθηκε από τα συνδικάτα του ΠΑΜΕ, μαζί με την δουλειά των αγροτοσυνδικαλιστών της ΠΑΣΥ, οδήγησε στην μαζική συμμετοχή αγροτών από το μπλόκο της Νίκαιας, στις πανεργατικές απεργίες και συγκεντρώσεις του ΕΚΝΛ, με αποκορύφωμα την μαζικότατη συμμετοχή εκατοντάδων αγροτοκτηνοτρόφων με τα τρακτέρ στην μεγαλειώδη απεργιακή συγκέντρωση του ΕΚΝΛ στις 4/2/16, που συμπαρατάχθηκαν μαζί μας στον αγώνα για να μην περάσει το αντιασφαλιστικό έκτρωμα και για αποκλειστικά δημόσια κοινωνική ασφάλιση, να πληρώσει το κράτος και το μεγάλο κεφάλαιο γι’ αυτή, ενώ η προσπάθεια των συνδικαλιστικών οργανώσεων που ελέγχει ο εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός με επικεφαλής το Ν.Τ της ΑΔΕΔΥ, δεν κατάφερε να έχει παραπάνω από 50 μεγαλοαγρότες αγρότες από το μπλόκο των Τεμπών.

Αυτή την κοινή δράση, με βάση τα αιτήματα του κοινού πλαισίου πάλης, την επεκτείνουμε και πέρα από τις απεργίες και τις αγροτικές κινητοποιήσεις. Για παράδειγμα στις 8 του περασμένου Σεπτέμβρη, το ΕΚΝΛ, συγκάλεσε πανθεσσαλική σύσκεψη με εργατικά σωματεία, αλλά και με τις Ομοσπονδίες Αγροτικών Συλλόγων της Θεσσαλίας και συλλόγους ΕΒΕ, με σκοπό να αναπτυχθεί η οργάνωση της πάλης ενάντια στην ανεργία και για την προστασία του εργατικού-λαϊκού εισοδήματος από κοινού, αφού αυτά τα προβλήματα απασχολούν κάθε οικογένεια εργατών, αλλά και πολλές αγροτών και επαγγελματιών.

Αυτή η πρωτοβουλία και μια δίμηνη δράση που αναπτύχθηκε, κορυφώθηκε στην παρούσα φάση στις 2 Νοέμβρη, με ένα μεγάλο πανθεσσαλικό συλλαλητήριο στην Λάρισα, που συνδιοργανώθηκε από το ΕΚΝΛ, τις Ομοσπονδίες Αγροτικών Συλλόγων Λάρισας, Καρδίτσας, Τρικάλων και πάνω από 52 σωματεία, εργατικά, συνταξιουχικά και ΕΒΕ, με αιχμή την διεκδίκηση μέτρων ενάντια στην ανεργία, την προστασία των ανέργων και του εργατικού-λαϊκού εισοδήματος.

Αυτή η δράση, ξέρουμε ότι δεν είναι αρκετή για να οικοδομηθεί η κοινωνική συμμαχία, να βαθαίνει στα αιτήματα και τον προσανατολισμό, να αγκαλιάζει όλες τις πλευρές της ζωής της εργατικής-λαϊκής οικογένειας, αλλά είναι οι βάσεις που βάζουμε με την δική μας ακούραστη δράση, ως ταξικές δυνάμεις στο εργατικό κίνημα, που πρέπει να δυναμώσουν το επόμενο διάστημα, και από τα πάνω και στη βάση, ανάμεσα στα ταξικά Ε.Κ, τις Ομοσπονδίες, αλλά και τα σωματεία, με τις αντίστοιχες οργανώσεις της μικρομεσαίας αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων, των σπουδαστών και των γυναικών, που έχουν αγωνιστικό, αντιμονοπωλιακό, ριζοσπαστικό προσανατολισμό.

Τα προβλήματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου, της ανεργίας, της προστασίας του εργατικού-λαϊκού εισοδήματος, της φορολογίας, των κατασχέσεων και πλειστηριασμών της λαϊκής κατοικίας, μικροχώραφων, της κοινωνικής ασφάλισης, της υγείας, της παιδείας, του αγροτοδιατροφικού προβλήματος, της εργατικής και λαϊκής στέγης, είναι ζητήματα που απασχολούν όλους και πρέπει να αυξήσουμε τις πρωτοβουλίες μας για την ανάπτυξη της κοινής δράσης και της συμμαχία μας.

Αυτό πρέπει να ξεκινήσει από την Ε.Γ και την ΠΣΕ του ΠΑΜΕ και να αγκαλιάσει με πρωτοβουλία των συνδικάτων που συγκροτούν το ΠΑΜΕ, όλους τους κλάδους και περιοχές, που σημαίνει κάθε Ομοσπονδία, Ε.Κ, σωματεία, Επιτροπή Αγώνα, πρέπει να συζητήσει και να πάρει τέτοιες πρωτοβουλίες το επόμενο διάστημα, με σταθερότητα.

Π.χ. οι Ομοσπονδίες η οι κλαδικές και τα συνδικάτα των Τροφίμων, της ΟΕΚΙΔΕ, του Μετάλλου, των Οικοδόμων, της Χημικής Βιομηχανίας, του Επισιτισμού-Τουρισμού, του Εμπορίου, κ.α, πρέπει να πάρουν τέτοιες πρωτοβουλίες, με βάση επεξεργασμένο πλαίσιο αιτημάτων και κοινής δράσης, που θα συζητηθεί και στη βάση (σωματεία, εργαζόμενοι, αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι, φοιτητές).

Μπροστά στις απεργίες (24/11 και 8/12) και στις αγροτικές κινητοποιήσεις που ετοιμάζονται σε τοπικό η γενικότερο επίπεδο, πρέπει να εκφραστεί όχι απλά η αλληλεγγύη, αλλά οι κοινός αγωνιστικός βηματισμός, με μαζική συμμετοχή στις κινητοποιήσεις και των ταξικών συνδικάτων και των αγωνιστικών μπλόκων των αγροτών, των οργανώσεων αυτοαπασχολούμενων, νεολαίας και γυναικών. Οι κοινές περιοδείες, οι συζητήσεις σε συνελεύσεις, σε χώρους δουλειάς και χωριά, πρέπει να χρησιμοποιηθούν για να δουλεύεται καλύτερα το κοινό πλαίσιο των αιτημάτων, αλλά και η ανάγκη της κοινής δράσης.

Χρειάζεται να δουλέψουμε καλύτερα μέσα στην εργατική τάξη και ταυτόχρονα στους μικρομεσαίους αγρότες και αυτοαπασχολούμενους, στη νεολαία, τις γυναίκες, ώστε να ξεκαθαρίζεται ότι το πρόβλημα που εμποδίζει την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας, είναι η καπιταλιστική ιδιοκτησία, το εκμεταλλευτικό σύστημα και οι πολιτικές των κομμάτων και της Ε.Ε, που το στηρίζουν και όχι η έλλειψη πλούτου, μέσων παραγωγής, δυνατοτήτων της επιστήμης και της τεχνικής ή οι «μαξιμαλιστικές» απαιτήσεις μας.

Τα αιτήματα και η γραμμή πάλης που έχουμε, με τις αναγκαίες αναπροσαρμογές, απαντούν στις ανάγκες των εργατών, των μικρομεσαίων αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων και όχι τις ανάγκες για αύξηση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας των καπιταλιστών.

Επομένως, με κύρια δική μας ευθύνη, πρέπει να εδραιώνεται η ανάγκη της σύγκρουσης με τις αιτίες των προβλημάτων, για ριζικές αλλαγές στο επίπεδο της οικονομίας και της εξουσίας, προς όφελος των εργατών και των λαικών στρωμάτων της πόλης και του χωριού.

Πέρα από τις αντικειμενικές δυσκολίες που συναντάμε, στην προσπάθεια ανάπτυξης της κοινής δράσης και της κοινωνικής συμμαχίας, μεγάλο μέρος της ευθύνης για την καθυστέρηση που υπάρχει σήμερα, βρίσκεται στο ΠΑΜΕ και σε κάθε συνδικαλιστική οργάνωση που συσπειρώνεται σ’ αυτό, φυσικά με διαβαθμισμένο τρόπο, ανάλογα το επίπεδο της συνδικαλιστικής οργάνωσης (Ομοσπονδία, Ε.Κ, σωματείο), γεγονός που δείχνει λειψή κατανόηση της σημαντικότητας της κοινωνικής συμμαχίας, αλλά και υποτίμηση της συνθετότητας και της δυσκολίας που έχει η οικοδόμησή της.

Τα συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, απαιτείται να κάνουμε στροφή και σ΄ αυτό το ζήτημα, ώστε να πάψουν τα κοινά βήματα που κάναμε, να περιορίζονται συνήθως σε ορισμένες κεντρικές πρωτοβουλίες του ΠΑΜΕ, κάποιων Ε.Κ ή Ομοσπονδιών, μπροστά σε κινητοποιήσεις. Για να ξεπερνιούνται αυτά τα προβλήματα, χρειάζεται καλύτερη συζήτηση και σχεδιασμός δράσης στα Δ.Σ, στις Γ.Σ. όλων των συνδικαλιστικών οργανώσεων που είναι στο ΠΑΜΕ (Ομοσπονδιών, Ε.Κ, Σωματείων), καλύτερη επεξεργασία του περιεχομένου του κοινού πλαισίου πάλης, αλλά και των αιτημάτων και των συνθημάτων σε κάθε φάση ανάπτυξης της αντιμονοπωλιακής – αντικαπιταλιστικής κατεύθυνση της πάλης. Η πείρα από την πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας Οικοδόμων με την επεξεργασία ενός κοινού πλαισίου δράσης εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων, επιστημόνων του κλάδου, που συζητήθηκε μέχρι την βάση, με πολύ κόσμο και κάποιες δράσεις που αναπτύχθηκαν σ’ αυτή την κατεύθυνση, παρ’ ότι δεν είχαν συνέχεια, είναι θετικό παράδειγμα για όλους τους κλάδους και περιοχές, που πρέπει να το ακολουθήσουν με σχέδιο και επιμονή.

Το ΔΣ του ΕΚΖ χαιρετίζει την 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ. Το ΕΚΖ ιδρυτικό μέλος του ΠΑΜΕ συμμετέχει στη συνδιάσκεψη με ομόφωνη απόφαση του ΔΣ και την πρόσφατη ομόφωνη απόφαση των συνέδρων του τον Απρίλιο του 2016 για την ανανέωση της συσπείρωσης μας με το ΠΑΜΕ. Από τη Ζάκυνθο εκτός του ΕΚΖ συμμετέχουν 10 σωματεία με αποφάσεις ΓΣ, ΔΣ ή διευρυμένων ΔΣ από τα οποία 4 σωματεία συμμετέχουν πρώτη φορά με απόφαση τους, δείγμα της αναγνώρισης του ΠΑΜΕ ως πραγματικός υπερασπιστής των εργαζομένων στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Η συμμετοχή μας στο ΠΑΜΕ είναι συνειδητή επιλογή. Εμείς ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ όταν όλοι σου λένε για τον ρεαλιστικό δρόμο. Το ΠΑΜΕ δεν έστειλε ποτέ τους εργαζόμενους πίσω από καμία κυβέρνηση και είμαστε περήφανοι και εμείς σαν ΕΚ γιατί δεν παγιδεύσαμε τους εργαζόμενους σε τέτοιους δρόμους. Όταν οι φασίστες και φασίζοντες κατηγορούν τους μετανάστες για το δρόμο του ξεριζωμού που πήραν λόγω του πολέμου στις περιοχές τους, εμείς ως ΕΚΖ ως ΠΑΜΕ, παλεύαμε κόντρα στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους (οταν οι καλοθελητάδες μας λέγαν γιατί κάνετε πορείες και ξεσηκώνετε τον κόσμο, αρκετά προβλήματα δεν έχουμε στην Ελλάδα, τι μας νοιάζει τι γίνετε στη Συρία, στο ΙΡΑΚ και στη Λιβύη).Σήμερα δηλώνουμε ακόμα πιο ανήσυχοι μπροστά στις εξελίξεις από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στην ευρύτερη περιοχή. 

 Το ΕΚΖ παλεύει για ΣΣΕ σύμφωνα με τις ανάγκες μας, ενάντια στην ανασφάλιστη εργασία, ενάντια στις απολύσεις, για το δικαίωμα στην μητρότητα και έχουμε δώσει σκληρούς αγώνες και για αυτό. Καταφέραμε να πάρουμε 10αδες απολύσεις πίσω και μάλιστα από δύσκολους χώρους όπως τα ξενοδοχεία που επικρατούν καταστάσεις γαλέρας σε συνεργασία με το σωματείο ξενοδοχοϋπαλλήλων, η παλεύουμε μαζί με το σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων για να ασφαλιστούν οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις του Ξιφίτα που δουλεύουν ανασφάλιστοι με ευθύνη του ΙΚΑ και της εργοδοσίας πάνω από 1 χρόνο. Δημιουργήσαμε για 4η συνεχή χρονιά λαϊκά Φροντιστήρια αλληλεγγύης σε συνεργασία με την ΕΛΜΕΖ,  οπού μάλιστα το Σεπτέμβριο είχαμε το ευχάριστο γεγονός, να περάσουν 4 παιδιά στα ΑΕΙ, που θα βραβευτούν σε ειδική εκδήλωση του ΕΚΖ, ενώ φέτος στα μαθήματα συμμετέχει για πρώτη φορά και ο Σύλλογος Δασκάλων. Έχουμε δημιουργήσει σταθερές δομές αλληλεγγύης με συλλογή τροφίμων ειδών ένδυσης και παιχνιδιών οπού μέσω των σωματείων πραγματοποιούνται δράσεις στήριξης των εργαζομένων, ενώ μεγάλη καμπάνια αλληλεγγύης πραγματοποιήσαμε φέτος το Πάσχα 1η Μαΐου με το σύνθημα Πρωτομαγιά Πάσχα των Εργατών οπού εγγράφηκαν και νέα μέλη στα σωματεία.

Είδη πρώτης ανάγκης έχουν σταλεί και σε απεργιακούς αγώνες σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, σε μετανάστες και μάλιστα το ΕΚΖ πρωτοστάτησε σε ρούχα, παπούτσια και είδη πρώτης ανάγκης σε 2 ναυάγια μεταναστών ανοικτά της Ζακύνθου. Πριν από μεγάλες απεργιακές μάχες, με πρωτοβουλία του ΕΚΖ, πραγματοποιούμε συσκέψεις από κοινού με σωματεία του δημοσίου τομέα, σωματεία επιστημόνων (Δικηγορικός Σύλλογος, σύλλογος μηχανικών, συλλογος φαρμακοποιών), ΕΒΕ (Εμπορικός Σύλλογος, ΟΕΒΕ), αγροτικός σύλλογός για τον συντονισμό της δράσης. Αυτά όλα τα σωματεία δεν συμφωνούν σε όλα με το ΠΑΜΕ με το ΕΚΖ, πολλές φορές διαφωνούμε και αντιπαρατιθόμαστε, όμως αναγνωρίζουν τον πρωτοπόρο ρόλο στην οργάνωση του αγώνα του ΠΑΜΕ, του ΕΚΖ. Μάλιστα αυτή η δουλειά έφερε και αποτελέσματα στην απεργία στις 4 Φλεβάρη όπου συμμετείχε 3.000 κόσμος και 30 τρακτέρ (η μεγαλύτερη απεργιακή συγκέντρωση που έγινε ποτέ στη Ζάκυνθο). Πήραμε πρωτοβουλίες για τα ζητήματα παιδείας από κοινού με τους συλλόγους εκπαιδευτικών και τους συλλόγους γονέων για αναπλήρωση των κενών πέρσι στα σχολεία όπου κατέληξε και σε πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο, οργανώσαμε και συμμετείχαμε σε όλες τις κινητοποιήσεις για την υποβάθμιση του νοσοκομείου σε συνεργασία με τον σύλλογο των εργαζομένων στο νοσοκομείο Ζακύνθου. Με απόφαση του ΔΣ δώσαμε χώρο από το ΕΚΖ σε γονείς παιδιών που κάνουν χρήση ναρκωτικών όταν όλοι τους έκλειναν την πόρτα (Δήμος, Περιφέρεια, ΟΔΑΖ) και διοργανώσαμε από κοινού 26/6 εκδήλωση, (παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών) με επιτυχία και συμμετοχή νεολαίας. Για όλη αυτή τη δράση 10αδες στελέχη του ΕΚΖ και των σωματείων του νησιού έχουν συρθεί στα δικαστήρια. 26 διαφορετικές δίκες με τελευταία δίκη την 11/11 για παρακώλυση συγκοινωνιών και χρήση βίας.

Από το 1999 το ΕΚΖ με την συμμετοχή του στη ίδρυση του ΠΑΜΕ, οι παρατάξεις της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ άρχισαν να αποχωρούν σταδιακά από τα σωματεία και το ΕΚΖ καταγγέλλοντας μας ως διασπαστές και αποτρέποντας τους εργαζόμενους ακόμα και να πατάνε στο ΕΚ, μάλιστα αυτοί οι ίδιοι συνδικαλιστές που κατάγγειλαν την διοίκηση του ΕΚΖ ως διασπαστές “διέρρεαν” φιλικά ότι αν σε δουν οι εργοδότες να πηγαίνεις στο ΕΚ δεν θα ξαναβρείς δουλειά. Το ΕΚΖ συγκρούεται αποφασιστικά και με τους εκπροσώπους του κεφαλαίου στη Ζάκυνθο και τα τσιράκια τους, τους ναζιστές της ΧΑ.

Η δράση του ΕΚΖ για συνεχή παρέμβαση μέσα στους χώρους δουλειάς οδήγησε στην δημιουργία κλαδικού σωματείου στο χρηματοπιστωτικό όπου κυριαρχεί ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός. Μάλιστα εκστράτευσε τότε το σύνολο της ηγεσίας της ΟΤΟΕ από όλες της παρατάξεις, εγκαταστάθηκαν στη Ζάκυνθο και επί μια βδομάδα προσπαθούσαν να αποσπάσουν δηλώσεις μετανοίας για να διαλύσει το σωματείο. Σήμερα το κλαδικό χρηματοπιστωτικού μετράει 7 χρόνια ζωής με σημαντική συσπείρωση και δράση σε ένα πολύ δύσκολο χώρο και σήμερα με απόφαση του είναι εδώ. Πριν λίγες ημέρες το ΔΣ του ΕΚΖ έκανε δεκτή την αίτηση του νεοιδρυμένου σωματείου των παιδικών σταθμών που η δράση τους ήδη έχει ενοχλήσει την εργοδοσία ενώ προχώρησαν ήδη σε ΓΣ, στάσεις εργασίας, ενώ στο σωματείο εγγράφονται εργαζόμενες ανεξαρτήτως σχέσεων εργασίας. Η βοήθεια όλο αυτό το διάστημα από πλευράς ΕΚΖ ήταν καθοριστική και για αυτό οι εργαζόμενες αποφάσισαν ομόφωνα στην ΓΣ τους να συμμετέχουν σήμερα εδώ στις εργασίες της 4^ης Συνδιάσκεψης του ΠΑΜΕ. Σημαντική δουλειά το τελευταίο διάστημα ανοίχτηκε και στους ξενοδοχοϋπαλλήλους (η συντριπτική πλειοψηφία της ε.τ. στο νησί εργάζεται στον κλάδο) με προσπάθεια παρέμβασης μέσα στα ξενοδοχεία. Καταφέραμε και πήραμε φέτος το καλοκαίρι 3 απολύσεις πίσω, ενώ πραγματοποιήθηκαν για πρώτη φορά εκλογές μέσα σε ξενοδοχεία με σημαντική αύξηση ψηφισάντων 442 και οι εργαζόμενοι του κλάδου έδειξαν εμπράκτως την στήριξή τους στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ παρά την προσπάθεια της εργοδοσίας να παρέμβει στο σωματείο. Γίνεται προσπάθεια μέσα από ΓΣ να παρθεί απόφαση για Τοπική Κλαδική σύμβαση. Σήμερα το ΔΣ του ΕΚΖ έχει μπει μπροστά στην οργάνωση των απεργιών του δημοσίου 24/11 και του ιδιωτικού τομέα 8/12.

Το ΕΚΖ έριξε βάρος και σε πολιτιστικές δραστηριότητες φτιάχνοντας θεατρική ομάδα και πραγματοποιώντας δημόσιες εκδηλώσεις όπως την προβολή της ταινίας ΟΥΤΟΠΙΑ 1961 του ΕΚ Λαυρίου και την παρουσίαση του έργου “Γαλιλαίος” από το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας με τον Κώστα Καζάκο με το κοινό να φτάνει τα 500 άτομα.

Η προσπάθεια για ανασύνταξη του κινήματος μας δείχνουν όμως και αδυναμίες στη δουλειά μας και στη δράση μας με πρώτο την υπολειτουργία σημαντικών πρωτοβάθμιων σωματείων λόγω της κάλυψης της δράσης κάτω από το ΕΚΖ. Είναι κομβικό σημείο η σωστή και αυτόνομη δουλειά των πρωτοβάθμιων σωματείων με λειτουργία του ΔΣ, με σχεδιασμό και δράση και να μην καλύπτονται πίσω από τις δράσεις του ΕΚΖ.  Απέχουμε πολύ ακόμα από το να θεωρείται το σωματείο σπίτι του εργάτη.    

Τεράστιο ζήτημα έχουμε και με τα οικονομικά του ΕΚΖ αλλά και πολύ περισσότερο με τα οικονομικά των σωματείων της δύναμής μας. Είναι επιτακτική ανάγκη και προτεραιότητα το κάθε σωματείο να έχει αυτονομη λειτουργία και στα οικονομικά του 

Κλείνοντας ως ΕΚΖ θεωρούμε καθοριστική τη συμβολή του ΠΑΜΕ στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα αλλά και στον κόσμο με την προσπάθεια που γίνεται μέσω της ΠΣΟ. Είναι σίγουρο ότι με το ΠΑΜΕ κερίσαμε πολλά και αποτρέψαμε περισσότερα. Σε αυτή την κατεύθυνση δηλώνουμε την συμφωνία μας και παραμένουμε ενεργοί και δραστήριοι με το ΠΑΜΕ. 

Χαιρετίζω την 4^η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ και συμφωνώ με την εισήγηση.

Θα φέρω μια εμπειρία γύρο από την δράση του Εργατικού Κέντρου Λαυρίου, ενός εργατικού κέντρου σε μια πόλη όπου στις αρχές της δεκαετίας του 90 μέσα σε 1,5 χρόνο είχαν κλείσει 9 εργοστάσια απολύοντας συνολικά 2.504 εργαζόμενους το 73% των εργαζομένων που δούλευαν στην πόλη των 10.000 κατοίκων. Έγιναν μεγάλοι αγώνες, εκφράστηκε μεγάλη αλληλεγγύη από 100δες σωματεία της χώρας και πολλά από πολλά μέρη του κόσμου. Το εργατικό Κέντρο ήταν στην πλειοψηφία της σοσιαλδημοκρατίας όπου κύριο στόχο έβαλε την αλλαγή διακυβέρνησης, να φύγει η ΝΔ και να έρθει το ΠΑΣΟΚ, ενώ καθόταν σε στρογγυλά τραπέζια και έκανε προτάσεις για τα μάστερ πλανετ, πως θα επενδύσουν οι καπιταλιστές τα κεφάλαια τους στην περιοχή. Ήρθε η ΕΟΚ και εντόπισε ένα «πρόβλημα», αυτό ήταν η αδιανόητη γι’ αυτούς λογική να λες ότι είμαι κλωστοϋφαντουργός, ή ελασματουργός, έπρεπε να αλλάξουν συνήθειες οι εργάτες,να αλλάζουν δουλειές 3-4 φορές στην ζωή τους, σήμερα θέλουν να αλλάζουμε εργασία και επάγγελμα 6 με 7 φορές, να θεωρούμαστε μια ζωή ανειδίκευτοι Η εναλλαγή στην κυβέρνηση έγινε, οι αγώνες κόπασαν, η ανεργία όμως παρέμεινε σε υψηλά επίπεδα. Όσο εργατικό δυναμικό παρέμενε ενεργό διασκορπίστηκε σε βιοτεχνίες των μεσογείων, σε οικοδομές, σε υπηρεσίες. Δημιουργήθηκε σε αυτές τις συνθήκες ένα ιδεολόγημα, ότι γίναμε πόλη των υπηρεσιών, πάνε τα εργοστάσια, δεν υπάρχουν μαζικοί χώροι που να μπορούν να γίνουν σωματεία, η ανεργία δημιουργεί το φόβο και δεν οργανώνεται ο εργάτης.

Τι έγινε; μειώθηκε η εργατική τάξη; που είναι οι χιλιάδες εργάτες που πλημμύριζαν τους δρόμους στην αλλαγή της βάρδιας; Μια βολική αντιμετώπιση όσων πετάξαν την σημαία της ταξικής πάλης και συνθηκολόγησαν με τον εχθρό. Μερικές φορές γινόταν και «βολικό» και συναδέλφους με δράση. Μπροστά στις δυσκολίες της οργάνωσης ήταν μια δικαιολογία. Φυσικά άλλο πράγμα οι δυσκολίες και άλλο επειδή δεν μπορούμε να τους οργανώσουμε άρα δεν υπάρχουν…

Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η εργατική τάξη διευρύνεται, μπορεί οι εργασιακοί χώροι με τους χιλιάδες εργάτες να περνάνε την πύλη να μην είναι αρκετοί, εντούτοις βιοτεχνίες και βιομηχανίες με αρκετούς εργάτες υπάρχουν ακόμα και στις πιο σκληρές συνθήκες της κρίσης. (Χαρακτηριστικό της διεύρυνσης της προλεταριοποίησης και της εργατικής τάξης είναι ότι με βάση τα στοιχεία της κρατικής στατιστικής υπηρεσίας οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι το 2008 ήταν 49,09% του ενεργού πληθυσμού, το 2014 ανέρχεται σε 57,71% του ενεργού πληθυσμού.)

Η δημιουργία του ΠΑΜΕ μας έβαλε καθήκοντα για την ανασυγκρότηση του κινήματος έτσι δημιουργήθηκαν κλαδικά σωματεία εμποροϋπαλλήλων και κατασκευών άλλαξαν τους συσχετισμούς και το Εργατικό κέντρο πέρασε στα χέρια των εργατών. Οι άλλες δυνάμεις αφού είδαν ότι δεν τους βγαίνουν τα κουκιά προσπάθησαν να το διαλύσουν, να παραδώσουν την σφραγίδα στο πρωτοδικείο. Ήθελαν και με αυτό το τρόπο να ξεπλυθούν και από τις οικονομικές ατασθαλίες. Αφού δεν το κατάφεραν αυτό πέρασαν στην συκοφαντία την λάσπη και την προσπάθεια εξαγοράς και μετά ήρθε το τέλος τους.

Η οργάνωση των αγώνων, της αλληλεγγύης, της πολιτιστικής δράσης, έκανε το Εργατικό Κέντρο σπίτι των εργατών, το έβγαλε από την απαξίωση που το είχε ρίξει ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός. Έγινε σημείο αναφοράς, για τον εργάτη, τον άνεργο, τον νέο, την γυναίκα. Μέσα από τα σωματεία συγκροτήθηκε θεατρική ομάδα, ενώ λειτουργεί σήμερα λαϊκό φροντιστήριο με 22 παιδιά και 7 καθηγητές. Η εργατική αλληλεγγύη εκφράζεται με Κάθε τρόπο και μέσο, έχουν γίνει περίπου 500 επανασυνδέσεις ρεύματος, παραστάσεις διαμαρτυρίας σε ΔΕΗ και ΔΕΥΑΛ για το νερό, είμαστε μπροστά και εγγύηση για Κάθε εργατική λαϊκή κατοικία από τα κοράκια τράπεζες και κράτος.

Σε αυτές τις συνθήκες το ΕΚ το ανακατασκευάζουμε με την συνδρομή των σωματείων και εθελοντική εργασία. Θα γίνει το κέντρο αναφοράς όλης της Λαυρεωτικής.

Σε αυτή την πορεία τα σωματεία έκαναν βήματα στην καλύτερη λειτουργία τους, γίνονται ΔΣ με εισηγήσεις παίρνουν τον λόγο περισσότεροι συνάδελφοι, γίνονται προσπάθειες να γίνονται πιο συχνά γενικές συνελεύσεις, αυτά φυσικά διαφέρουν από σωματείο σε σωματείο, υπάρχουν και σωματεία που δεν είμαστε πλειοψηφία και δεν προσπαθούν να λειτουργούν με αυτό τον τρόπο, όμως και σε αυτά παρεμβαίνουμε και τα βοηθάμε να ξεπεράσουν δυσκολίες γίνονται προσπάθειες από μεριάς μας να υπάρχει μια σωστή λειτουργία. Αντικειμενικά η συμμετοχή εργατών στα σωματεία τους, στις γενικές συνελεύσεις, όσο και αν η πλειοψηφία είναι αντιδραστική εμείς μόνο κέρδη μπορούμε να έχουμε, εκεί μπορεί να γίνει η ζύμωση της γραμμής να επιβεβαιωθεί ή να απορρίπτει, αυτό είναι ένας λόγος που σωματεία που δεν έχουμε δυνάμεις δεν προχωρούν σε μαζικές διαδικασίες, φοβούνται την αντιπαράθεση και την αποκάλυψη. Αυτό που έχουμε στα χαρτιά και σαν σχέδιο που μπορεί να βοηθήσει στην ενιαία αντίληψη και δράση σε όλους τους χώρους εργασίας είναι μια εφημερίδα περιοδικής έκδοσης όπου τα σωματεία του Κάθε κλάδου και χώρου εργασίας να έχουν την δική τους στήλη.

Για να ξεπεράσουμε ζητήματα λειτουργίας προχωρήσαμε σε κοινές συνεδριάσεις του Εργατικού Κέντρου με τα σωματεία, προσπαθήσαμε να έχει το Κάθε σωματείο την αυτόνομη δράση, να βγάζει την ανακοίνωση του να ενημερώνει τα μέλη του, να έχει σχέδιο διεύρυνσης των γραμμών με νέα μέλη. Έγιναν αρκετές συσκέψεις και συζητήσεις για το μέλλον της περιοχής και που εμείς πρέπει να οργανώσουμε εργαζόμενους. Αυτό έχει σχέση με τα σχέδια του αντίπαλου και τις υποδομές που τα επόμενα χρόνια θα αναπτυχθούν στην περιοχή, όπου έχει λιμάνι 30 χλμ από το αεροδρόμιο και σχεδιάζεται επέκταση του προαστιακού που θα συνδέει το αεροδρόμιο και το κέντρο της Αθήνας. Οι εμπορικές αποθήκες σε συνδυασμό με τις βιομηχανικές ζώνες Λαυρεωτικής και Σαρωνικού είναι μια πραγματικότητα στην οποία πρέπει μαζί με τις κλαδικά σωματεία τις μεταφορές και τον επισιτισμό να πέσουν οι δυνάμεις το επόμενο διάστημα ώστε να μετρήσουμε βήματα οργάνωσης.

Τα χρόνια που πέρασαν η κρίση φυσικά δεν μας άφησε αλώβητους, για παράδειγμα στο σωματείο οικοδόμων που έκανε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο εκλογές, από τα μέλη που έχει 42 έχουν φύγει στο εξωτερικό, οι 12 είναι Έλληνες και 30 μετανάστες που είχαν γραφτεί και ψηφίσει τα προηγούμενα χρόνια και έφυγαν οι περισσότεροι για Γερμανία. Εντούτοις Κάναμε νέες εγγραφές κυρίως Αλβανών συνάδελφων και καλύφτηκε το κενό.

Στην περιοχή έχουμε δύο κέντρα φιλοξενίας προσφύγων όπου από την πρώτη στιγμή στηρίξαμε τους πρόσφυγες με αλληλεγγύη, αλλά κυρίως με την αντιμετώπιση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, με ανακοινώσεις και παρεμβάσεις, ανοίξαμε μέτωπο με τις αντιδραστικές ιδέες που χωρίζουν τους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα του δέρματος τους, η την θρησκεία τους. Τα προσφυγόπουλα πάνε στα σχολεία χωρίς να υπάρξουν ρατσιστικές αντιδράσεις όπως είδαμε σε άλλες περιοχές. Όχι επειδή δεν υπάρχουν φασίστες, αλλά κυρίως επειδή δεν τους δώσαμε χώρο να δράσουν. Αυτές οι χιλιάδες εγκλωβισμένοι πρόσφυγες στην χώρα μας το επόμενο διάστημα θα μπουν στην παραγωγή, εμείς έχουμε χρέος να τους εντάξουμε στα σωματεία, να αποτρέψουμε το κλέψιμο του ιδρώτα αυτών των ανθρώπων, να παλέψουμε όλοι από κοινού για την βελτίωση της ζωής μας. Δεν είναι εύκολη υπόθεση, αν με έναν εργαζόμενο Έλληνα έχουμε 10 προβλήματα να ξεδιαλύνουμε στο κεφάλι του για να ενταχθεί στην μάχη, με τον πρόσφυγα τα προβλήματα που έχουμε για λύση είναι πολλαπλάσια. Όπως φαίνεται και από τα σχέδια της ΕΕ, θα υπάρχει συνεχής απορρόφηση εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού στις άλλες καπιταλιστικές χώρες. Αυτό θα δημιουργεί συνεχώς την ελπίδα ότι Κάποια στιγμή θα φύγουν για την χώρα προορισμού τους και θα τους αποτρέπει να οργανωθούν, να έρθουν σε επαφή με το συνδικάτο. Πρωταρχικό ζήτημα που πρέπει να υπάρξει με τους πρόσφυγες είναι η δημιουργία εμπιστοσύνης και αυτό δεν κατακτιέται με αποφάσεις και ανακοινώσεις, αλλά με την συχνή επαφή με υπομονή και επιμονή, παράλληλα με την πολύμορφη αλληλεγγύη που τα ταξικά συνδικάτα προσφέρουν ως ταξική υποχρέωση στους πρόσφυγες.

Συνάδελφοι και σύντροφοι,

η δημιουργία του ΠΑΜΕ πριν 17 χρόνια δοκιμάστηκε και επιβεβαιώθηκε σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης τα τελευταία χρόνια και η αναγκαιότητα αυτής της δημιουργίας και το αποτέλεσμα της κρίνεται εδώ σήμερα με την παρουσία όλων των συνέδρων, των 530 και πλέον σωματείων. Μπορεί οι δυσκολίες να είναι μεγάλες, μπορεί να μην αναπτύσσεται το κίνημα όπως επιθυμούμε όλοι, όμως έχουμε ένα όπλο και αυτό είναι η ταξική γραμμή πάλης, το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο.

Ζήτω η 4^η συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ, Ζήτω η διεθνιστική αλληλεγγύη. Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε.