Συναδέλφισσες και Συνάδελφοι,

Οι αντιπρόσωποι της Άρτας χαιρετίζουμε την 4^η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ .

Οι παλαιότεροι συνδικαλιστές, εμείς τώρα, οι αρτινοί εργάτες είμαστε περήφανοι για την απόφαση πριν 17 χρόνια να είναι το Ε.Κ.Α ιδρυτικό μέλος του ΠΑΜΕ.

Θέλω να μεταφέρω πείρα από την δράση μας στην Άρτα, δράση που εκτιμάμε ότι είναι θετική χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουμε αδυναμίες που πρέπει να ξεπεράσουμε ή ότι δεν έχουμε περιθώρια για βελτίωση.

Τα τελευταία χρόνια με την κατεύθυνση και την βοήθεια της Ε.Γ του ΠΑΜΕ αναλάβαμε σημαντικές πρωτοβουλίες σε τοπικό αλλά και σε επίπεδο Ηπείρου, πρωτοβουλία για τους Ανέργους 2 χρόνια που κατέληξε σε πανηπειρωτικό Συλλαλητήριο ,ημερίδα για τα μέτρα ΥΑΕ, εκδηλώσεις ενάντια στους Ιμπεριαλιστικούς πολέμους, εκφράσαμε την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες μαζί με το Εργατικό Κέντρο Λευκάδας και την Γραμματεία ΠΑΜΕ Πρέβεζας, πολιτιστικές παρεμβάσεις με τη δημιουργία χορευτικού τμήματος του ΕΚΑ, φέτος είναι η 2η χρονιά που κάνουμε λαϊκά φροντιστήρια και συμμετέχουν 60 παιδιά και 15 καθηγητές, το κάμπινγκ για εργαζόμενους και ανέργους που μας βοήθησε να σπάσουμε την αντίληψη ότι μια συνδικαλιστική οργάνωση ασχολείται μόνο με τα εργασιακά θέματα και μας έφερε σε επαφή με πολλούς ανέργους και εργαζόμενουςκ.α.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι πιο σταθερά παρεμβαίνουμε για προβλήματα που αντιμετωπίζει η εργατική λαϊκή οικογένεια, ότι έχουμε βελτιώσει την σταθερή παρουσία σους μεγάλους χώρους δουλειάς με αποτέλεσμα αυτή η παρέμβαση να αποδίδει καρπούς. Καταφέραμε να βοηθήσουμε να στηθεί κλαδικό συνδικάτο στον κλάδο Γάλα Τρόφιμα Ποτά, έναν κλάδο που είναι στρατηγικής σημασίας για την περιοχή μας, απασχολεί χιλιάδες εργαζόμενους και αποτελεί καθοριστικό βήμα για τον στόχο της Ανασύνταξης του Εργατικού Κινήματος.

Εδώ και 5 χρόνια με επιμονή και υπομονή, χωρίς να τα διπλώσουμε μπροστά στις δυσκολίες δώσαμε μάχες έξω από τα εργοστάσια, αφιερώσαμε ατελείωτες ώρες για να καταφέρουμε να πιάσουμε επαφή με τους εργάτες και με βάση την ίδια τους την πείρα να καταλάβουν την αναγκαιότητα δημιουργίας κλαδικού συνδικάτου που θα ενώσει όλο τον κλάδο.

Το θετικό είναι ότι οι ίδιοι οι εργάτες σήκωσαν το ανάστημα και απλώνουν την δουλειά μέσα στα εργοστάσια. Εργάτες από σκληρούς εργασιακούς χώρους που επικρατεί τρομοκρατία, με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό να βάζει εμπόδια και σε περίοδο με το κίνημα να είναι σε υποχώρηση, με τις μειωμένες απαιτήσεις και την απογοήτευση να γενικεύονται.

Αυτό που μας βοήθησε για να το πετύχουμε αυτό είναι ότι χρεώσαμε συνδικαλιστές και εργαζόμενους που θα έχουν την ευθύνη για να προχωρήσει η δουλειά.

Θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε όμως ότι δεν έχουμε αυταπάτες είναι σημαντικό και θετικό βήμα η δημιουργία του συνδικάτου όμως τώρα ξεκινούν τα δύσκολα, τώρα είναι που πρέπει να αποδείξουμε με την δράση μας ότι δεν κάναμε απλά για να το κάνουμε, στήσαμε το συνδικάτο για να οργανώσουμε την πάλη των εργαζομένων για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, να τους διαφωτίσουμε για τον προσανατολισμό που πρέπει να έχει ο αγώνας και με αυτό τον τρόπο να βάλουμε κι εμείς το λιθαράκι μας στον αγώνα για να ανατρέψουμε τους εκμεταλλευτές μας.

Συνάδελφοι ,

Τα μεγάλο πρόβλημα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε είναι η δράση από τα κάτω, από τα πρωτοβάθμια σωματεία. Στην Άρτα βασικό στήριγμα του ΠΑΜΕ είναι το Εργατικό Κέντρο, ανέφερα κάποιες από τις πρωτοβουλίες , το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι πρωτοβουλίες δεν στηρίζονται όπως πρέπει από τα σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ .Επικρατεί η λαθεμένη αντίληψη ότι αφού έχουμε το Εργατικό Κέντρο θα βγάλει αυτό ανακοίνωση, αυτό θα καλέσει, αυτό θα δώσει συνέντευξη, ακόμη υπάρχουν περιπτώσεις σωματείων που δεν συνεδριάζουν ούτε μπροστά στην απεργία με πρόφαση ότι πήρε απόφαση το Ε.Κ. και μας καλύπτει αυτό και πολλά άλλα .

Κάνουμε σοβαρές προσπάθειες να αλλάξει αυτή η κατάσταση, υπάρχουν σωματεία που κάνουν σοβαρά βήματα όπως οι οικοδόμοι, οι εμποροϋπάλληλοι να πρωτοστατήσουν στην οργάνωση των εργαζομένων, να βάλουν τάξη στα οικονομικά των σωματείων, να γίνουν αυτό που λέμε αποκούμπι των εργαζομένων, να γίνουν σωματεία με βάση τις κατευθύνσεις του ΠΑΜΕ.

θέλουμε αυτά τα σωματεία να γίνουν παράδειγμα και για τα υπόλοιπα.

Μπαίνει εισηγητικά για την αναγκαιότητα να υπάρχει Λαϊκή Επιτροπή σε κάθε γειτονιά. Στην Άρτα ενώ ανοίξαμε το ζήτημα και υπήρξε μεγάλη ανταπόκριση, υπάρχουν οι προϋποθέσεις με τις κινητοποιήσεις των αγροτών, των φοιτητών που στήριξε το εργατικό κίνημα δεν καταφέραμε να το πετύχουμε.

Νομίζω ότι πρέπει να έρθει πείρα από όπου υπάρχουν, να μπει στον προσανατολισμό κάθε συνδικαλιστικής οργάνωσης για να δημιουργηθούν Λαϊκές Επιτροπές παντού. Είναι εργαλείο που βοηθάει στη συσπείρωση εργαζομένων στα σωματεία, στην ενίσχυση της κοινωνικής συμμαχίας.

Τέλος συνάδελφοι, υπάρχουν παραδείγματα στην Άρτα όπου εργάτες που πριν ένα χρόνο λόγο αυταπατών και τρομοκρατίας δεν μας μιλούσαν δεν έπαιρναν την ανακοίνωση του Ε.Κ. μέσα από την παρέμβασή μας για τα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν (π.χ. απληρωσιά , κλέψιμο ασφάλισης κ.α.) πιάσαμε επαφή, ανοίξαμε ζητήματα όπως ΣΣΕ, Κ.Α. και αναδείξαμε τις αιτίες των προβλημάτων, μας εμπιστεύθηκαν και τώρα είναι αυτοί οι ίδιοι που υπερασπίζονται τη δράση του Ε.Κ και των σωματείων. Είναι τα αυτιά και τα μάτια μας στους χώρους δουλειάς.

Κλείνοντας συνάδελφοι μεταξύ μας δεν χωράει ούτε η απογοήτευση, ούτε η μοιρολατρία. Με την αποφασιστική μας δράση, με την εμπιστοσύνη στη δύναμη και στο δίκιο της εργατικής τάξης θα βγούμε μπροστά και θα κερδίσουμε .

Αγαπητοί συναγωνιστές και συναγωνίστριες,

 Ως γραμματεία Θεσσαλονίκης του ΠΑΜΕ δεν έχω να προσφέρω πολλά σε επίπεδο εικόνας, οι κλάδοι αναφέρθηκαν συγκεκριμένα.

Βάζουμε καθημερινά την σφραγίδα μας οι ταξικές δυνάμεις σε όλα τα ζητήματα και κανείς δε μπορεί να το αρνηθεί αυτό, όπου πλήττονται τα συμφέροντα των εργαζομένων σε όλους τους κλάδους.

Με καθημερινές μικρές νίκες σε όλους τους τομείς.

Με επαναπροσλήψεις απολυμένων (όπως εμπόριο, επισιτισμό), με αποπληρωμές δεδουλευμένων και ασφάλισης σε πολλούς κλάδους, με επανασυνδέσεις ρεύματος , νερού και πρόσβαση σε υγεία – περίθαλψη για απλήρωτους, ανέργους, με πίεση και κινητοποίηση των κρατικών μηχανισμών, της επιθεώρησης εργασίας ή της τεχνικής για συνεχή ζητήματα υγιεινής και ασφάλειας με αφόρητη πίεση προς το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης που για να μας ξεφορτωθεί μας στέλνει την εικόνα για τις αρχαιρεσίες από μόνο του, με ξερίζωμα πολλών από τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας των Σωματείων μαϊμού (και της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ και του ΜΕΤΑ), με κινητοποίηση χιλιάδων λαού για αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες και σε όσους από τα λαϊκά στρώματα, έχουν πληγεί, με καθημερινές παρεμβάσεις για την ακύρωση της εργοδοτικής τρομοκρατίας, την ύπουλη προσπάθεια αλλαγής ΣΣΕ και εργασιακής σχέσης, με παρέμβαση για οργάνωση της αντίστασης και αντεπίθεσης των εργαζομένων σε όλους τους χώρους δουλειάς με διεκδικήσεις για την ανακούφιση των ανέργων και των απλήρωτων.

Από την εικόνα που συγκεντρώνεται για όλους τους προηγούμενους σταθμούς πάλης αλλά και αυτόν της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης το ερώτημα που προκύπτει είναι από πόσους ή με τι δυνάμεις επιτυγχάνονται όλα τα παραπάνω.

Ο αριθμός των εργαζομένων που συμμετέχουν στις συλλογικές διαδικασίες, ΓΣ, συσκέψεις μπορεί να είναι μικρός, είναι όμως σταθερός αλλά και δείκτης για το αν και πως αξιοποιείται.

Φαίνεται πως με ευθύνη των δυνάμεων μας στα ΔΣ αυτός ο κόσμος δεν συμμετέχει στις συσκέψεις της Γραμματείας άρα δεν γίνεται μάρτυρας της ενιαίας ταξικής οργάνωσης ενός αγώνα από όλους τους κλάδους, δεν συμμετέχει στις παρεμβάσεις στους κρατικούς φορείς άρα δεν βοηθιέται να συμπεράνει για τον ρόλο τους, δεν καλείται να συμμετάσχει σε κινητοποιήσεις – περιφρουρήσεις άρα δεν μαθαίνει να ξεπερνάει το φόβο του στην αντιπαράθεση με τους εργοδότες και την καταστολή, δεν καλείται στις εκδηλώσεις αλληλεγγύης, άρα όσο συμβαίνουν γι’ αυτόν είναι ένα έργο στην τηλεόραση, δεν καλείται σε δουλειές του σωματείου (αρχαιρεσίες, προπαγάνδα, τηλέφωνα, οργάνωση δραστηριοτήτων) άρα εκπαιδεύεται στην ανάθεση.

Συναγωνιστές, συναγωνίστριες,

Όταν απουσιάζουν οι βασικοί δείκτες πολιτικοποίησης της συνείδησης των εργαζομένων, τα σχέδια για μεγαλύτερες νίκες θα μείνουν στα χαρτιά.

Οι εργαζόμενοι δεν μπορεί απλά να είναι ακροατές των εισηγήσεων μας, και να μας συμπαθούν επειδή είμαστε αγωνιστές.

Για εμάς είναι ξεκάθαρο ότι η αποτελεσματικότητα των αγώνων εξαρτάται από τις δυνάμεις που θα μπουν στη μάχη, την αποφασιστικότητα και την αντοχή τους. Υπάρχουν οι δυνάμεις για οποιαδήποτε μάχη. Πρέπει να εμπιστευτούμε την παραμικρή δουλειά σε όλους που είναι κοντά μας. Κανείς από αυτούς δεν θα μείνει απαθής όταν με τη δική μας συμβολή αντιληφθεί ότι η συμμετοχή του είναι όρος για την επόμενη νίκη.

Αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

Το Παλλεσβιακό Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο, τα ταξικά σωματεία του, χαιρετίζουμε τις εργασίες της 4ης Συνδιάσκεψης του ΠΑΜΕ. Συνδιάσκεψη από την οποία σίγουρα θα βγούμε πιο δυναμωμένοι, έτοιμοι στις νέες συνθήκες, στο νέο σκηνικό που έχει δημιουργηθεί να ορθώσουμε τείχος στις βλέψεις των καπιταλιστών, να αντιπαλέψουμε τον εχθρό που εδώ και χρόνια ματώνει την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Μα πάνω απ’ όλα να οργανώσουμε την αντεπίθεση για τα δικαιώματα μας, για τις σύγχρονες ανάγκες, για τη ζωή που μας ανήκει.

Θα προσπαθήσω να μεταφέρω την πείρα της δράσης που αναπτύξαμε στη Λέσβο, αλλά και τα βήματα που πρέπει να κάνουμε για να ξεπεράσουμε μια σειρά αδυναμίες που έχουν να κάνουν και με τα γενιά ζητήματα που αντιμετωπίζουμε και αναφέρθηκαν και στην εισήγηση, αλλά και με ειδικά ζητήματα, «ιδιαιτερότητες» του νησιού.

Τα τελευταία 9 χρόνια και ιδιαίτερα πέρυσι η Λέσβος αποτέλεσε σημείο αναφοράς, συζήτησης για πολλούς. Ήταν το ότι δέχθηκε το κύριο κύμα του προσφυγικού-μεταναστευτικού, αλλά και η αλληλεγγύη που έδειξαν οι εργαζόμενοι, οι κάτοικοι του νησιού. Αλληλεγγύη ταξική, εκατοντάδες εργαζόμενοι καθημερινά που πρωτοστατούσαν στα χωριά και στην Πόλη της Μυτιλήνης, με μόνιμο στόχο να απαλύνουν όσο μπορούν τον πόνο των δοκιμαζόμενων προσφύγων και μεταναστών.

Το Εργατικό Κέντρο, τα ταξικά σωματεία και μια σειρά φορείς πρωτοστάτησαν, αναπτύξαμε δράση, καταφέραμε να συναντηθούμε με πολλούς εργαζόμενους, οι οποίοι έκαναν ένα βήμα παραπέρα από το: προσφέρω ένα πιάτο φαί, ένα ζεστό ρούχο στο καταδικάζω τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που γεννούν τον ξεριζωμό λαών, δεν δέχομαι το Αιγαίο να γίνει υγρός τάφος παιδιών, καταγγέλλω τη δράση των ΜΚΟ. Η δράση αυτή που αναπτύχθηκε, ανέβασε το κύρος του ΠΑΜΕ, του Εργατικού Κέντρου, των ταξικών σωματείων, με αποτέλεσμα νέα σωματεία, σωματεία που δεν είχαμε επαφή, δειλά-δειλά να τα προσεγγίσουμε, να κάνουν δική τους υπόθεση τη δράση, συμμετέχοντας με τον α΄ ή β΄ τρόπο. Και σ’ αυτή τη δράση, στην έκφραση αλληλεγγύης πρωτοπόροι με τα ταξικά σωματεία ήταν οι συνάδελφοι μετανάστες, εργαζόμενοι στην Ανακύκλωση. Ένα ακόμα θετικό είναι, ότι κόντρα σε ένα επικίνδυνο κλίμα, καθαρά φασιστικό και ρατσιστικό, που προσπάθησαν να σηκώσουν μερικοί νοσταλγοί του ναζισμού, αλλά και τα τοπικά και όχι μόνο Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, οι εργαζόμενοι απομόνωσαν, γύρισαν την πλάτη σ’ αυτές τις φωνές, στο δηλητήριο που χύνουν καθημερινά.

Η ανάπτυξη της δράσης, η συσπείρωση νέων εργαζομένων στα ταξικά σωματεία, ενόχλησε τον αντίπαλο και με πρωτοστάτες τους συνδικαλιστές του κυβερνητικού συνδικαλισμού, προσπάθησαν να οργανώσουν προβοκάτσια, η οποία έπεσε σε τείχος, βρήκε απέναντι της τους εργαζόμενους.

Πρόσφατα, αναπτύξαμε δράση, που όμως έχουμε πολλά βήματα να κάνουμε, με τους εργαζόμενους στο HOTSPOT της Μόριας (είτε εργαζόμενοι στα προγράμματα της κοινωφελούς εργασίας του ΟΑΕΔ, είτε εργαζόμενοι στις ΜΚΟ). Καταφέραμε με τις παρεμβάσεις μας να σπάσουμε σε μεγάλο βαθμό αντιλήψεις της αναποτελεσματικότητας των αγώνων.

Συσπειρώσαμε κάποιους εργαζόμενους, καταφέραμε την καταβολή των δεδουλευμένων (κοντεύουν τους 3 μήνες απληρωσιάς), δημιουργήσαμε μια επιτροπή που ανέπτυξε αιτήματα που έχουν να κάνουν όχι μόνο με αυτά των εργαζομένων, αλλά και με τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων και των μεταναστών.

Το γενικότερο κλίμα ήταν θετικό, οι περισσότεροι εργαζόμενοι αναγνώριζαν τη συμβουλή του Εργατικού Κέντρου, του ΠΑΜΕ , έκαναν το βήμα οργανώθηκαν στο σωματείο, συμφώνησαν με τη δημιουργία της επιτροπής που αναφέρθηκε παραπάνω.

Η πείρα όμως έδειξε ότι δεν επιμείναμε, ότι οι δεσμοί με τους εργαζόμενους πρέπει να μπολιάσουν. Μόλις πραγματοποιήθηκε η καταβολή των δεδουλευμένων η τρικυμία κόπασε, ξαφνικά μερίδα εργαζομένων έκανε πίσω, δημιουργήθηκαν λάθος αντιλήψεις και από συναδέλφους της επιτροπής ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον στους συναδέλφους από τη στιγμή που πληρώθηκαν.

Η πραγματικότητα συνάδελφοι και συναδέλφισσες, είναι ότι όταν δεν επιμείνουμε, δεν δουλέψουμε με τους εργαζόμενους όπως πρέπει για να κατανοήσουμε την ανάγκη για συμμετοχή στο σωματείο, την πλαισίωση της επιτροπής. Ο χαμένος χρόνος δεν κερδίζεται, όμως θέλει να σκύψουμε από πάνω, να επιμείνουμε στη λειτουργία της επιτροπής, να δώσουμε βάρος στο συγκεκριμένο χώρο ο οποίος σήμερα είναι και ο μεγαλύτερος εργασιακός χώρος στη Μυτιλήνη.

Φέτος κάναμε το βήμα για πρώτη φορά μετά από χρόνια να γίνουν εκλογές σε εργασιακούς χώρους, σπάσαμε το φόβο που υπήρχε και σε συναδέλφους των Διοικητικών Συμβουλίων και στις γραμμές μας, κάναμε πράξη, σε μικρό βαθμό όμως, το πατάμε πόδι στους εργασιακούς χώρους και τα αποτελέσματα δεν θα μπορούσαν να είναι τίποτα άλλο, παρά θετικά. Δημιουργήθηκε κλίμα στους συναδέλφους, αισιοδοξία και πείσμα για το πώς θα παρέμβουμε πιο μαζικά, πιο θετικά και με αποκρυσταλλώματα. Αυτό έδειξε και η πρόσφατη προσπάθεια που έγινε στην Ανακύκλωση, αλλά και στο HOTSPOT.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, στο νησί δεν υπάρχουν μεγάλοι εργασιακοί χώροι, εκτός ένα-δύο χώρων, όπως είναι στα αστικά κέντρα. Αυτό κάνει πιο σύνθετο το δικό μας ρόλο, όπου πρέπει να κάνουμε δουλειά άτομο το άτομο, να σπάσουμε αντιλήψεις, περί το μια οικογένεια είμαστε, που επικρατεί σε μικρές βιοτεχνίες, επιχειρήσεις. Απαιτεί να σκύψουμε πάνω από το πρόβλημα του καθενός, να σπάσουμε το συντεχνιακό που επικρατεί σε μια σειρά σωματεία.

Θετική μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τη δουλειά που έγινε με μια σειρά σωματεία, όπως αυτό των Χειριστών που κατεβάσαμε ψ/δ και βγήκαμε πρώτη δύναμη, των Μουσικών Λέσβου και των Λιμενεργατών που συσπειρωθήκαν στο ΠΑΜΕ, το τοπικό παράρτημα εργαζομένων εκτάκτων στην αρχαιολογία που πήραν απόφαση και σήμερα παρευρίσκονται εδώ. Βάλαμε πολλές φορές τα σωματεία μπροστά, να αναλάβουν αυτά την οργάνωση της δράσης, να κάνουν δική τους υπόθεση π.χ. μια εξόρμηση όπως την πανεξόρμηση που έγινε στο λιμάνι από το σωματείο των λιμενεργατών, να μην «κρύβονται» πίσω από το Εργατικό Κέντρο, από τις δράσεις του Εργατικού Κέντρου. Καταφέραμε να ξεπεράσουμε ζητήματα όπως το να αναπαράγουμε κεντρικές ανακοινώσεις χωρίς καμιά αναφορά για το τι συμβαίνει στο νησί, για προβλήματα που υπάρχουν σε εργασιακούς χώρους.

Σαν Εργατικό Κέντρο κάνουμε βήματα, είμαστε όμως πίσω από τις….. έχουμε να ξεπεράσουμε και να αντιμετωπίσουμε πολλά. Πάνω από όλα όμως χρειάζεται εμείς οι ίδιοι να κάνουμε βήματα. Βήματα που πολλές φορές ξεκινάμε και αφήνουμε στη μέση, χωρίς να δίνουμε συνέχεια, χωρίς να υπάρχει ο ενθουσιασμός με τον οποίο ξεκινάμε. Πρέπει και είναι απαραίτητο π.χ. να συσταθεί σωματείο στα τρόφιμα-ποτά, αφού υπάρχουν πολλές ποτοποιίες που απασχολούν δεκάδες εργαζόμενους.

Η Λέσβος είναι ένα νησί το οποίο δεν μπορείς να πεις ότι στηρίζεται στον τουρισμό, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι ο κλάδος του τουρισμού και επισιτισμού δεν έχει σημαντικό μερίδιο στην αγορά του νησιού.

Φέτος αντιμετωπίσαμε πολύ έντονα το επιχείρημα ότι για την κατάσταση που επικρατεί στον τουρισμό για τις μειωμένες κρατήσεις στα ξενοδοχεία φταίνε οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Κανένας όμως από τους μεγαλοξενοδόχους δεν κάνει κουβέντα για τα μεγάλα ταξιδιωτικά γραφεία, για τους toursoperators που αποκλείουν το νησί από το πρόγραμμα τους, από το πλάνο τους. ‘Ήταν πρώτοι όμως οι μεγαλοξενοδόχοι και επιχειρηματίες του νησιού που έτρεχαν να υποδεχθούν τον Πάπα Φραγκίσκο, την Αντζελίνα Τζολί και άλλους, τονίζοντας πόσο καλό είναι για την ανάπτυξη του νησιού η παρουσία τους και η προβολή τους.

Με τους εργαζόμενους του κλάδου, όπου βρεθήκαμε και βάλαμε τα θέματα ως έχουν, είδες πραγματικά ότι καταλάβαινε, ότι συνειδητοποιούσε ο συνάδελφος την πραγματική αιτία.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Όπου πήραμε πρωτοβουλίες, όπου κάναμε παρέμβαση ουσιαστική, είχαμε και αποτελέσματα. Το κύρος του ΠΑΜΕ μεγαλώνει, συσπειρώνει όλο και περισσότερους εργαζόμενους και σωματεία στις γραμμές μας. Στόχος μας είναι ο απεγκλωβισμός δυνάμεων, η μαζικοποίηση των σωματείων, η παρέμβαση στους χώρους δουλειάς.

Η μεγαλειώδης συγκέντρωση στην Απεργία στις 4 Φλεβάρη όπου σε ένα νησί 80.000 κατοίκων συμμετείχαν πάνω από 6-7 χιλιάδες και η συμπόρευση τους με το ΠΑΜΕ, παρά τις όποιες διαφωνίες μπορεί να έχουν, δείχνουν ότι υπάρχουν δυνατότητες, προοπτικές.

Βήματα γίνονται και θα γίνονται. Σε συνθήκες υποχώρησης του κινήματος έχουμε να αντιμετωπίσουμε και νέα προβλήματα που δημιουργούνται και εμπόδια που βάζει ο εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός.

Ως πρωτοπόροι του ταξικού κινήματος οφείλουμε να συγκρουστούμε με την εργοδοσία, αλλά και με αντιλήψεις και πρακτικές που μας πάνε πίσω από το βασικό μας σκοπό, την ανασύνταξη του ταξικού-συνδικαλιστικού κινήματος, όπως ακούραστα κάνει το ΠΑΜΕ 17 χρόνια τώρα.

Συνεχίζουμε δυναμικά με όλες μας τις δυνάμεις έως την υλοποίηση του στόχου μας, ως τη νίκη.

Συνάδελφοι, Συναδέλφισσες

Συμφωνώ με την εισήγηση. Μια εισήγηση που αποτελεί εργαλείο για τη δράση μας το επόμενο διάστημα και πρέπει να πάει παρακάτω στα σωματεία σε κάθε χώρο δουλειάς. Εδώ θέλω να μεταφέρω σήμερα ένα βασικό ζήτημα της δράσης μας, τον τρόπο δουλειάς σε σωματεία, συνδικάτα που είμαστε από θέση μειοψηφίας που είναι της ίδιας σημασίας με τα σωματεία που έχουν την πλειοψηφία οι ταξικές δυνάμεις.

Στο συνδικάτο Οικοδόμων Ηρακλείου, όπου δρούσαμε έως το 2013 από τη θέση της μειοψηφίας, άλλαξε μέσα από την πολύμορφη, επίμονη δράση των μελών του ΠΑΜΕ στον κλάδο.

Θα αναφέρω κάποια σημεία που πιστεύω ότι έχουν σημασία:

• Όσο καιρό είμαστε μειοψηφία δεν έφτανε μόνο η αντιπαράθεση με τον εργοδοτικό κυβερνητικό συνδικαλισμό μόνο μέσα στα διοικητικά συμβούλια, αλλά η μεταφορά της αντιπαράθεσης μέσα στον κλάδο (ΧΔ) ανάμεσα στις δύο γραμμές που υπάρχουν στο κίνημα και στο πλαίσιο πάλης (κύρια στους χώρους δουλειάς που είχε δυνάμεις η ΠΑΣΚΕ).

• Αυτό γινόταν με σταθερή παρέμβαση στους χώρους δουλειάς, αλλά και με την οργάνωση των εργατών να αντιμετωπίσουν και να αναχαιτίσουν την επίθεση της εργοδοσίας σε ανασφάλιστη, απλήρωτη εργασία, σε απολύσεις, αλλά και σε κάθε καταστρατήγηση δικαιωμάτων.

• Η επαφή με τα μέλη στον τόπο διαμονής, στις εργατογειτονιές, στα χωριά. Η κοινωνική επαφή με τα μέλη του συνδικάτου, η οργάνωση της αλληλεγγύης μέσα από τις λαϊκές επιτροπές. Δηλαδή συνάδελφοι ο τρόπος δουλειάς ήταν σαν να είχαμε εμείς την πλειοψηφία.

Αυτή η δράση είχε σαν αποτέλεσμα το συνδικάτο που είναι το 2^ο μεγαλύτερο στην Κρήτη να περάσει μετά από 20 χρόνια στις ταξικές δυνάμεις. Εδώ όμως οι απαιτήσεις είναι άλλες και οι ανάγκες αυξημένες. Ο εργοδοτικός κυβερνητικός συνδικαλισμός δεν καταθέτει τα όπλα. Παίρνει μέτρα, προσπαθεί να σαμποτάρει τη συμμετοχή των εργατών στο συνδικάτο, ρίχνει τη γνωστή σ΄ αυτόν χολή και δηλητήριο στον κλάδο.

Τώρα, παρά τις αδυναμίες, την κατάσταση που επικρατεί με το κλίμα της απογοήτευσης, μοιρολατρίας, τη λογική της ανάθεσης, δίνουμε τη μάχη, οργανώνουμε τη δράση μας, εξειδικεύουμε το πλαίσιο πάλης στο νομό, δίνουμε τη μάχη στο να γίνει το πλαίσιο πάλης του ΠΑΜΕ αίτημα του κάθε συναδέλφου. Μας αξίζει.

• Ανοίξαμε τη δράση και σε άλλους τομείς όπως ο αθλητισμός, ο πολιτισμός π.χ. ομάδα ποδοσφαίρου, εκδήλωση για τα παιδιά των οικοδόμων

• Προχωρήσαμς στη δημιουργία ΣΕ στους τόπους κατοικίες, ανοίξαμε τη δουλειά και προσπαθούμε για την καλύτερη επαφή με τον κλάδο. Με στόχο καθαρό να γίνει το συνδικάτο σπίτι του εργάτη.

• Αντίστοιχη πρέπει να είναι και η δράση της Τοπικής Γραμματείας ΠΑΜΕ με τα σωματεία που συσπειρώνονται στην Τοπική Γραμματεία. Να λειτουργεί σαν ένα ΕΚ

• Μέσα από αυτή τη δράση αρχίζουν να προβληματίζονται συνδικαλιστές και να έρχονται σε επαφή με το ΠΑΜΕ και να πιέζονται απόφαση συμμετοχής ΕΚΧ ΕΚΡ . Πανελλαδικό Συλλαλητήριο για τις Συλλογικές Συμβάσεις.

Δίνουμε τη μάχη οργάνωσης για την απεργία στις 24 Νοέμβρη και στις 8 Δεκέμβρη.

Χέρια που δεν αρπάξανε

Ξένο φαί να φάνε

Αυτά κρατάνε την τιμή

Όσο βαριά και να ‘ναι.

Και αυτό σημαίνει συναγωνιστές ότι σήμερα την τιμή του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος την κρατάει το ΠΑΜΕ .

Ορισμένα συμπεράσματα από την γενικότερη εμπειρία μας στην Κεφαλονιά

και από τη δουλειά μας στην ΕΛΜΕ-ΚΙ

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι.

Εκ μέρους της γραμματείας Κεφαλονιάς – Ιθάκης του ΠΑΜΕ και εκ μέρους της ΕΛΜΕ–ΚΙ χαιρετίζουμε την 4^η πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ.

Τη χρονιά που πέρασε η γραμματεία του ΠΑΜΕ στο Νομό μας αναμετρήθηκε με μια σειρά παράλληλα καθήκοντα. Το κύριο ήταν να ξεπεράσουμε προβλήματα στη λειτουργία στα πρωτοβάθμια σωματεία, πριν από όλα σε εκείνα που είμαστε πλειοψηφία ή και μοναδική δύναμη. Ενώ τα τελευταία χρόνια είμαστε πρώτη δύναμη στο ΕΚΚΙ τα «πόδια μας» στη βάση χώλαιναν. Υπήρχαν περιπτώσεις που είχαμε δυσκολία ακόμη και στη λειτουργία των ΔΣ σε βασικά μετερίζια μας όπως στον επισιτισμό, στους ιδιωτικούς υπάλληλους, στους οικοδόμους Ληξουρίου. Προσανατολίσαμε τη γραμματεία σε αυτά τα καθήκοντα, προσπαθήσαμε να κάνουμε υπόθεση συνολικά του ΠΑΜΕ τα βήματα σε κάθε χώρο. Δέσαμε τον κρίκο των δυνάμεων του πρωτοβάθμιου με τη γραμματεία. Αναμετρηθήκαμε με τη λογική «αφού είμαστε ΠΑΜΕ είναι αυτονόητο ότι συμμετέχουμε στις κεντρικές δράσεις», με την πρακτική υποτίμηση της συσπείρωσης εργατών στο σωματείο. Κάναμε καμπάνια εγγραφών στα ξενοδοχεία, στους ιδιωτικούς, στους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς. Προσπαθήσαμε και πετύχαμε να γίνουν ξανά μετά από χρόνια αρχαιρεσίες στους οικοδόμους της Παλλικής και αποδείχθηκε πως η ύπαρξη και δράση του σωματείου είχε νόημα και δεν ευσταθούσε η λογική πως «αφού δεν έχει δουλειά στην οικοδομή δεν έχει νόημα το σωματείο». Άλλωστε, μετά τους σεισμούς υπήρξε μια σχετική αναθέρμανση της οικοδομικής δραστηριότητας. Μπορέσαμε να καταφέρουμε σοβαρή συσπείρωση στο σωματείο οικοδόμων Αργοστολίου στο οποίο την πλειοψηφία διατηρούν άλλες δυνάμεις. Διατάξαμε δυνάμεις και πήραμε μέτρα. Σήμερα μπορούμε να μετρήσουμε σοβαρά βήματα στα σωματεία των ΞΥ, των ιδιωτικών, των ιδιωτικών εκπαιδευτικών, στην ικανότητα να έχουν σταθερή λειτουργία ΔΣ, να παλεύουμε κα να πετυχαίνουμε συσπειρώσεις, ΓΣ κλπ.

Επιπλέον, μπορέσαμε να διεισδύσουμε σε χώρους του ιδιωτικού τομέα με στρατηγική σημασία, να γίνουμε αγκάθι στην εργοδοσία. Καταφέραμε σε δύσκολους χώρους, που δεν έχουμε πλειοψηφία, να μπαίνουν σε ΔΣ θέματα προς συζήτηση. Αυτό βεβαίως, έγινε με μια δουλειά που δεν εξαντλούνταν στις περιοδείες στο χώρο από το ΕΚΚΙ αλλά στην επαφή με συγκεκριμένο κόσμο στο σπίτι, εκτός της δουλειάς. Ακόμη, στη γραμματεία είδαμε δουλειά με συνδικαλιστές και σωματεία εκτός της δύναμης του ΠΑΜΕ, πιέσαμε σε περιπτώσεις από κάτω, είχαμε αποτελέσματα με τη δουλειά που άνοιξε για τις ΣΣΕ. Βεβαίως σε αυτά τα βήματα υπάρχουν και οπισθοχωρήσεις, δυσκολίες με τις οποίες δεν έχουμε ξεμπερδέψει. Ο αγώνας είναι μπροστά μας. Στα βήματα οργάνωσης πρέπει να προσμετρήσουμε και τη δημιουργία σωματείου συνταξιούχων στο Νομό.

Πρέπει να τονιστεί ότι μπορέσαμε να έχουμε αποτελέσματα οργανώνοντας τον αγώνα του λαού μας για μια σειρά προβλήματα με κεντρικά, πέρα από τα πανελλαδικής εμβέλειας, τους σεισμόπληκτους, την υγεία και την παιδεία. Εδώ δουλέψαμε με μάζες ανώριμες που ακουμπούσαν πάνω μας, που μας έλεγαν «μόνο εσείς μείνατε», εξειδικεύσαμε αιτήματα, δουλέψαμε με μορφές πάλης πχ κινητοποίηση για την υγεία στην Αθήνα, ως μια πορεία κλιμάκωσης και ανάδειξης των θέσεών μας.

Είναι ζητούμενο να δούμε πιο συστηματικά τη δουλειά μας στο δημόσιο, πόσο μάλλον που δεν πρέπει να επιτρέψουμε να λειτουργήσουν φορείς όπως πχ το Νομαρχιακό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ που ιδρύθηκε πρόσφατα ως πόλος αντιπαράθεσης με το ταξικό Εργατικό Κέντρο.

Αυτή η εμπειρία διδάσκει ότι οι γραμματείες του ΠΑΜΕ οφείλουν να είναι επιτελεία όχι μόνο για τα τρέχοντα του κινήματος αλλά και να ασχολούνται και να κάνουν δική τους υπόθεση την υποδομή, την καθοδηγητική ευθύνη.

Δυο κουβέντες για τη δουλειά μας στην ΕΛΜΕ Κεφαλονιάς – Ιθάκης, στην οποία τα τελευταία χρόνια διαθέτουμε την απόλυτη πλειοψηφία. Εδώ υπάρχει μια πλούσια εμπειρία. Έχουμε παραδείγματα της αντιφατικής κατάστασης και των διεργασιών στις συνειδήσεις των συναδέλφων. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα είχαμε αποτέλεσμα στις εκλογές για ΔΣ της τάξης του 70% και πέντε έδρες, ενώ στα υπηρεσιακά είχαμε σημαντικές απώλειες. Η δουλειά μας στην ΕΛΜΕ είναι πρωτοπόρα. Σε έναν κλάδο που είναι έντονη η αναζήτηση λύσεων εντός των τειχών, αγκαλιάζει την υπεράσπιση των εργασιακών του κλάδου, αναδεικνύει την παιδεία σα λαϊκό πρόβλημα, εστιάζει στην αντισεισμική – θωράκιση και προστασία σχολείων και μαθητών, υπερασπίζει την ιστορική μνήμη με ποικίλες παρεμβάσεις, διοργανώνει μαθήματα αλληλεγγύης με δεκάδες εκπαιδευτικούς και μαθητές, έχει συστηματικό μέτωπο με γονείς – μαθητές κλπ. Μέσα από όλα αυτά έχει ένα ευρύτερο ρόλο, είναι σημείο αναφοράς. Όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να γίνουν πράξη χωρίς να υπάρχει ομάδα συναδέλφων του ΠΑΜΕ στο σωματείο που χρεώνεται καθήκοντα, που συζητά, που εξοπλίζεται. Λόγω της δράσης αυτής η ΕΛΜΕ-ΚΙ στοχοποιήθηκε και ακριβώς η πρωτοπόρα δράση μας ήταν η άμυνα στην επίθεση αυτή. Αντιμετωπίσαμε νικηφόρα τα μαθητοδικεία και την επίθεση αυταρχισμού στην ΕΛΜΕ που ξεσκέπασε το ΣΥΡΙΖΑ τοπικά. Η επίθεση αυτή θα οξυνθεί με τη συμμετοχή και δυνάμεων από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, όπως είχε γίνει προηγούμενα και με τη Χρυσή Αυγή, αφού όλοι – ο καθένας με το δικό του τρόπο – θέλουν να χτυπήσουν τη γραμμή μας.

Ωστόσο, εκτιμούμε πως έχουμε ευθύνη διότι σε συνθήκες όξυνσης της αντιπαράθεσης δεν επιμείναμε στις ΓΣ, αφήσαμε τη λογική της ανάθεσης να δουλέψει. Παράλληλα υποτιμώντας τη μάσκα του ανεξάρτητου που φορούσαν διάφοροι πολιτικοί γυρολόγοι αφήσαμε μέτωπα που αξιοποίησε ο αντίπαλος. Δε γειώσαμε την επιχειρηματολογία μας, και κυρίως δεν πιάσαμε αυτό που παιζόταν από κάτω. Αποδεικνύεται και από τη θετική και από την αρνητική πείρα μας ότι υπάρχουν διεργασίες, που οφείλουμε με ευθύνη να παρακολουθούμε και να παρεμβαίνουμε.

Η συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ θέτοντας στο επίκεντρο το πώς θα περάσουμε στην αντεπίθεση εξοπλίζει το εργατικό κίνημα της χώρας μας με την κατεύθυνση, το βασικό προσανατολισμό μέσα σε εξελίξεις που τροφοδοτούνται διαρκώς από τα αδιέξοδα της καπιταλιστικής οικονομίας. Η εργατική τάξη είναι η μόνη ικανή, ανεξάρτητα από τα προσωρινά πισωγυρίσματα, να δώσει διέξοδο για τον εαυτό της και όλους τους καταπιεζόμενους. Η γραμμή όμως θέλει βασάνισμα από κάτω, εμπλουτισμό και αυτοθυσία για την ανατροπή των συσχετισμών στο εργατικό λαϊκό κίνημα. Μάχη αποτελεσματική με το ρεφορμισμό και οπορτουνισμό που είναι οι μεγάλες πληγές. Έχουμε ιστορική ευθύνη να ανταποκριθούμε στα καθήκοντά μας και δεσμευόμαστε σήμερα να τα φέρουμε εις πέρας.

Χαιρετίζω την 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ, που είμαι σίγουρος ότι θα βοηθήσει στην ανάπτυξη ισχυρού κινήματος της εργατικής τάξης, θα δώσει εφόδια και ώθηση σε όλους μας για να ανταπεξέλθουμε στις σύνθετες συνθήκες που διεξάγεται η ταξική πάλη σήμερα, αλλά και στο μέλλον.

Συνάδελφοι, συναγωνιστές, είμαι ένας από τους περίπου 200 απολυμένους του εργοστασίου λιπασμάτων της Καβάλας. Πολλοί θα γνωρίζετε ότι εδώ και έξι μήνες η εργοδοσία του εργοστασίου συμφερόντων Λ. Λαυρεντιάδη προχώρησε σε απολύσεις όσων εργαζομένων δεν δέχτηκαν να συναινέσουν στις αξιώσεις της για εθελούσια έξοδο και στη συνέχεια επαναπρόσληψη με ατομικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου, με κατάργηση όλων των δικαιωμάτων τους και με μικρότερους μισθούς, πατώντας πάνω στο νομοθετικό οπλοστάσιο που πέρασαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και διατηρεί η σημερινή. Με τη χρήση νομικών “τερτιπιών”, αξιοποιώντας νόμο του 1920 και στήνοντας βιομηχανία μηνύσεων εναντίον των εργαζόμενων κατάφερε να παρακάμψει το όριο απολύσεων, να αποφύγει την καταβολή αποζημιώσεων και επίσης να μη δοθεί το επίδομα ανεργίας στους απολυμένους. Κατήργησε δηλαδή στην πράξη ακόμα και αυτά τα τελευταία εργατικά δικαιώματα που απέμειναν.

Η στάση των εργαζομένων, οι συνθήκες που διεξήχθη ο αγώνας και η πορεία που ακολούθησε, νομίζουμε ότι είναι πηγή χρήσιμων συμπερασμάτων για το σύνολο της εργατικής τάξης, στην προσπάθεια να οικοδομήσει ισχυρό κίνημα, αντάξιο των απαιτήσεων της εποχής μας.

Αρχικά, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι εδώ και δεκαετίες, από την ίδρυση ακόμα του εργοστασίου, η λογική του εργοδοτικού συνδικαλισμού, ο συμβιβασμός, η ταξική συνεργασία, η εργατική αριστοκρατία κυριαρχούσε σε απόλυτο βαθμό. Η συνείδηση των εργαζομένων του εργοστασίου είχε διαμορφωθεί, λοιπόν, από πολύ νωρίς στη βάση να τα έχουμε καλά με την εργοδοσία, ότι η λειτουργία και η κερδοφορία του εργοστασίου είναι κοινό μας συμφέρον και ούτω καθ’ εξής. Η ύπαρξη, δίπλα στο τακτικό προσωπικό, ενός μεγάλου αριθμού συμβασιούχων και εργολαβικών εργαζομένων, αντί να οδηγήσει σε συνειδητοποίηση της ανάγκης για κοινή δράση, ότι η ύπαρξη εργαζομένων διαφορετικών ταχυτήτων σε ένα χώρο δουλειάς πάντα καταλήγει εις βάρος τους, οδηγούσε σε διάσπαση των εργαζομένων, στην πολλές φορές εχθρική στάση του ενός απέναντι στον άλλο. Η ύπαρξη και η λειτουργία του εργοστασιακού σωματείου, αυτή τη λογική εξυπηρετούσε, γι’ αυτό και μέχρι την τελευταία στιγμή καλλιεργούσε τον εφησυχασμό και την αναμονή, ότι όλα θα πάνε καλά, ότι έχουμε εμπιστοσύνη στην εταιρία. Γι ΄αυτό και παρά τις επανειλημμένες προτάσεις μας για ένταξη των εργολαβικών στο σωματείο πάντα το αρνούνταν.

Παρόλο που έχουμε ελάχιστες ταξικές δυνάμεις μέσα στο εργοστάσιο, σταθερά και με πολλούς τρόπους αποκαλύπταμε τη συμβιβασμένη διοίκηση του σωματείου, καλούσαμε τους εργαζόμενους σε αφύπνιση, τους δείχναμε την αναγκαιότητα του αγώνα με βάση τόσο τα προβλήματά τους, όσο και τις γενικότερες εξελίξεις. Ήμασταν πάντα μπροστά στις διεκδικήσεις για καταβολή δεδουλευμένων, δίπλα στα προβλήματα των εργολαβικών. Πολλοί εργαζόμενοι, μόνιμοι και εργολαβικοί έβλεπαν και βλέπουν με θετικό μάτι τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, η αδυναμία μας είναι ότι δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε μια ομάδα, μια επιτροπή αγώνα που να αποχτήσει και βαθύτερα χαρακτηριστικά. Πολύ εύκολα υποχωρούσαμε μπροστά στις δυσκολίες, δεν είχαμε την προσήλωση και το πείσμα που απαιτούνταν.

Όταν η εργοδοτική επίθεση έφτασε στην τελική της φάση, βρήκε τους εργαζόμενους απροετοίμαστους. Πολλοί συναίνεσαν στις επιταγές της εργοδοσίας, μη βλέποντας κάποιο εναλλακτικό τρόπο δράσης. Κάτω και από την πίεση των ταξικών δυνάμεων, που από την αρχή καλούσαμε σε κινητοποιήσεις και μη υπογραφή των κατάπτυστων ατομικών συμβάσεων, αλλά κυρίως λόγω της αγωνιστικής τους διάθεσης, οι περισσότεροι εργαζόμενοι δεν υπέγραψαν. Η διοίκηση του σωματείου μας κλονίστηκε και είχαμε αλλαγές στη σύνθεσή της, όχι όμως και στον προσανατολισμό της. Πάρθηκαν αποφάσεις για απεργιακές κινητοποιήσεις. Υπήρξε ένα διάστημα έντονων κινητοποιήσεων κατά το οποίο οι εργαζόμενοι βρήκαν απέναντί τους ακόμα και τις δυνάμεις καταστολής, τα ματ να φρουρούν το εργοστάσιο. Παρόλη την αγωνιστική διάθεσή τους όμως, με τη γραμμή που τράβηξε το ΔΣ του σωματείου, οι εργαζόμενοι δεν κατάφεραν να πάρουν το βλέμμα τους από το δέντρο και να κοιτάξουν το δάσος. Η εναντίωση στράφηκε μόνο στον “κακό” εργοδότη τους, ενώ και η λύση που ζητούσαν στο πρόβλημά τους κατέληξε να είναι η απομάκρυνση αυτού του εργοδότη.

Οι δυνάμεις της Γραμματείας Καβάλας του ΠΑΜΕ που πάντα είχαν επαφή με το χώρο, από την πρώτη στιγμή βρέθηκαν στο πλευρό των εργαζομένων που αγωνίζονταν. Μαζί τους στην περιφρούρηση της απεργίας, έξω από το εργοστάσιο, σε πορείες μέσα στην πόλη. Τα σωματεία που εντάσσονται στις γραμμές του ΠΑΜΕ έδειξαν έμπρακτα την αλληλεγγύη με την παρουσία τους στην πύλη του εργοστασίου, πήραν πρωτοβουλίες να αναδειχτεί το ζήτημα σε όλους τους εργαζόμενους. Επικέντρωναν την λύση μέσα από κοινούς αγώνες όλων των εργαζομένων, αφού και τα προβλήματα τους έχουν κοινή ρίζα, τις αντεργατικές πολιτικές των κυβερνήσεων και της ΕΕ, δηλαδή τις επιταγές των εργοδοτών. Την ίδια ώρα οι δυνάμεις του εργοδοτικού συνδικαλισμού, μέσα από τις ηγεσίες των συνδικαλιστικών φορέων, προτάσσανε τη λογική της ανάθεσης, την αναμονή για λύση μέσα από νομικές διαδικασίες, μέσα από συσκέψεις τοπικών αρχόντων και βουλευτάδων.

Με την παρέμβαση όλων αυτών των φορέων της λογικής του συμβιβασμού, την επιστράτευση ακόμα και του προέδρου της ΓΣΕΕ αλλά και ανώτατων κυβερνητικών στελεχών σε συνδυασμό με τη μικρή επιρροή των ταξικών δυνάμεων στους εργαζόμενους, η στάση αναμονής για λύση από τα πάνω κυριαρχεί.

Γα τις ταξικές δυνάμεις, τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν από την ιστορία αυτή πιστεύουμε ότι συνοψίζονται στα εξής :

Είτε σε συνθήκες σχετικής ηρεμίας είτε σε συνθήκες διεκδικήσεων και αγώνων, χρειάζεται σε κάθε χώρο δουλειάς, ιδιαίτερα σε βιομηχανικό, μαζικό χώρο, να υπάρχει ένας πυρήνας, μια επιτροπή αγώνα που θα δουλεύει μέσα στους εργαζόμενους με ταξικό προσανατολισμό. Στην περίπτωσή μας, η πίεση που θα μπορούσαμε να ασκήσουμε με μία τέτοια ομάδα, θα ήταν πολύ μεγαλύτερη. Ήδη με τις λίγες μας δυνάμεις καταφέραμε να θέσουμε τα ζητήματα του αγώνα και της λογικής μας σε πολλούς εργαζόμενους. Χωρίς τη συμβολή μας όλο το προηγούμενο διάστημα ίσως σήμερα να μη μιλούσαμε καν για εναντίωση των εργαζομένων στην εργοδοσία τους.

Η οργάνωση στο σωματείο, αν και είναι αναγκαία συνθήκη, δεν είναι και ικανή για να πούμε ότι φτιάχνουμε εργατικό κίνημα. Ούτε ο αγώνας για κάποιο πρόβλημα σημαίνει ότι μπαίνει η εργατική τάξη στη μάχη για το δίκιο της. Χρειάζεται και ο προσανατολισμός, ποιον βάζεις απέναντι, ποιος είναι μαζί σου. Ένα σωματείο για να παίξει σωστά το ρόλο του, στην αντίθεση μεταξύ συμφερόντων εργαζόμενου – εργοδότη να μπορεί να κατανοήσει και να αγωνιστεί για τα συμφέροντα του εργαζόμενου. Στην περίπτωση των λιπασμάτων πού οδήγησε ο αγώνας μέσα από τη λογική του συμβιβασμού; Να γίνονται οι εργαζόμενοι ουρά του κάθε παράγοντα κυβερνητικού ή μη, να κρατάνε ξένη σημαία αντί τη σημαία των συμφερόντων τους. Να προσαρμόζουν τη στάση και τη δράση τους ανάλογα με τις ανάγκες του κεφαλαίου.

Τέλος, να κατανοηθεί ότι ακόμα και μέσα σε σκληρούς αγώνες, η λογική του εργοδοτικού συνδικαλισμού είναι δηλητήριο που οδηγεί σε συμβιβασμό, σε εκφυλισμό του αγώνα και νομοτελειακά σε τέλμα. Αντί οι εργαζόμενοι να αγωνίζονται με αιτήματα που ικανοποιούν τις ανάγκες τους, έχοντας μπροστά τα συμφέροντά τους, μπαίνουν στην λογική και στο δίλημμα να επιλέξουν εργοδότη. Αντί να αντιληφθούν ότι χρειάζεται κοινός αγώνας με την υπόλοιπη εργατική τάξη, κλείνονται στο χωραφάκι τους, διαχωρίζονται από τους υπόλοιπους εργαζόμενους και περιμένουν τα δικαστήρια, τους βουλευτές ή άλλους φορείς να τους λύσουν το πρόβλημα.

Τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμα. Το επόμενο διάστημα, με τη συμβολή και την εμπειρία που θα πάρουμε όλοι μας από την συνδιάσκεψη θα πάμε να μιλήσουμε ξανά με έναν – έναν τους εργαζόμενους των λιπασμάτων. Θα πρέπει όλοι οι εργαζόμενοι να συζητήσουν πάνω σε αυτά τα συμπεράσματα, να πάρουν θέση στην προσπάθεια για την ανάπτυξη ισχυρού εργατικού κινήματος. Η ουσία είναι πώς θα κατανοηθεί από τους περισσότερους εργαζόμενους ότι δε θα δεχθούμε να γίνουμε σκλάβοι του 21ου αιώνα.

Συνάδελφοι,

Μπαίνω κατευθείαν στο θέμα, σεβόμενος την πίεση του χρόνου, ώστε να μπορέσουν , να μιλήσουν όλοι οι συνάδελφοι.

Παίρνοντας λοιπόν υπόψη τα δεδομένα της κατάστασης των εργαζομένων στο Νομό, με την εποχικότητα της εργασίας να τεινει να πάρει καθολικό χαρακτήρα ,καθώς δεν αφορά μόνο τον κλαδο του τουρισμού,με τις ελαστικές σχέσεις να κυριαρχούν  και σε συνδυασμό με την ανεργία, να δημιουργουν ένα καθεστώς φόβου και με τις καθε αυτώ αντικειμενικές δυσκολίες που προκύπτουν απο την καπιταλιστική κρίση,έχει ως αποτέλεσμα  τη  χαμήλη ως ανύπαρκτη συμμετοχή του κύριου όγκου των έργαζομενων στα σωματεία του νησιού .

Εδώ μπαίνει ο υποκειμενικός παράγοντας. Τι κάνουμε εμείς για την άνοδο του βαθμού οργάνωσης και αλλαγής των συσχετισμών σε αυτές τις συνθήκες ;Πως καταλαβαίνουμε το περιεχόμενο της ανασύνταξης του κινήματος ; Πως κατακτάμε ενιαία αντίληψη της ανασύνταξης ως βασικό όρο για τα πρώτα και για τα επόμενα βήματα στην οργάνωση της δουλειά μας ; Πως μετατρέπουμε τις αδυναμίες σε δυνατότητες, πως διαμορφώνουμε τους όρους της αντεπίθεσης ;

Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας  εντάχθηκε η πρωτοβουλία που πήραμε ως Εργατικό Κέντρο Κεφαλλονιάς και Ιθάκης για τη συγκρότηση Επιτροπής Αγώνα Φορέων πριν 2 χρόνια , με τη συμμετοχή της Ένωσης Γονέων, της ΕΛΜΕ, του Εμποροεπαγγελματικού Συλλόγου, των Γυναικών και της Λαϊκής Επιτροπής Ληξουρίου αρχικά ως αναγκαιότητα άμεσης δράσης μετά από τους καταστροφικούς σεισμούς το Γενάρη του 2014, και στη συνέχεια για μια σειρά  κεντρικά προβλήματα στο νησί. 

Στο μέτωπο της Υγείας και της Παιδείας,με κινητοποίηση στο Υπουργείο Παιδείας εδώ στην Αθήνα όπου μας υποδέχτηκαν τα ΜΑΤ, και με παρέμβαση στο Υπουργείο Ναυτιλίας για τις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες της Κεφαλλονιάς και της Ιθάκης. Με κινητοποίηση στα τέλη Ιούνη, στο Υπουργείο Υγείας και στις Κοινοβουλευτικές Ομάδες των Κομμάτων Βουλής, πλην Χρυσής Αυγής, για τα ζητήματα της Υγείας και των Υποδομών Υγείας στο νησί, με κατάθεση υπομνήματος και με πλήρες διεκδικητικό πλαίσιο για τα οξυμένα προβλήματα .

Η κινητοποίηση αυτή ήταν ένας σημαντικός σταθμός στη μάχη για αποκλειστικά δημόσια δωρεάν υγεία, με ολοκληρωμένο πλαίσιο διεκδικήσεων και αιτημάτων  για το σήμερα και το αύριο των δομών υγείας στο νησί.Ταυτόχρονα αναδείχτηκαν επικυρωμένα τα αιτήματα για μέτρα υπέρ των σεισμοπλήκτων, για έργα αντισεισμικής θωράκισης και προστασίας, με επίσης ολοκληρωμένες προτάσεις, που απαντούσαν στις ανάγκες αποκατάστασης των Υποδομών, Σχολείων, Δρόμων, εργατικών κατοικιών και που αποκάλυπταν τι ;

Αποκάλυπταν την πολιτική της επιλεξιμότητας της Ε.Ε., που “δεσμεύει” και “αποδεσμεύει” πόρους, με βάση την κερδοφορία και όχι τις λαϊκές ανάγκες. Έτσι διέθεσε πόρους για έργα που στηρίζουν την τουριστική βιομηχανία και τους ξενοδόχους, όπως έργα στο λιμάνι για τα κρουαζιερόπλοια, ενώ η προώθηση της αντισεισμικής θωράκισης, η Υγεία, η Παιδεία, η Πρόνοια, οι δημόσιες υποδομές, αντιμετωπίζονται από κυβέρνηση, ΕΕ και κεφάλαιο ως κόστος. 

Η κινητοποίηση στο Υπουργείο Υγείας, ήταν σημαντική γιατί ήταν το αποτέλεσμα μιας σειράς δράσεων που ανέπτυξε το Εργατικό Κέντρο και η Επιτροπή Αγώνα Φορέων με συσκέψεις, λαϊκές συνελεύσεις, συγκεντρώσεις,ανακοινώσεις και παρεμβάσεις στην τοπική διοίκηση και στις διοικήσεις των Νοσοκομείων. Σημαντικό, ότι κατά την προετοιμασία των απεργιακών κινητοποιήσεων στις 6,7 και 8 Μάη, είχε μπει ως κεντρικό μέτωπο πάλης για το νησί το τρίπτυχο Ασφάλιση – Υγεία – Σεισμόπληκτοι, με μεγάλες κινητοποιήσεις και πορείες σε Αργοστόλι και Ληξούρι, και με τις απεργιακές συγκεντρώσεις να καταλήγουν στα νοσοκομεία του νησιού. Μια σειρά σωματεία, κάποια μάλιστα και για πρώτη φορά, όπως τα ιχθυοτροφεία, έδωσαν ανακοινώσεις, διακίνησαν την αφίσα άνοιξαν τη συζήτηση στους χώρους δουλειάς τους για την κινητοποίηση στο Υπουργείο Υγείας . Ο λαός του νομού στρατεύθηκε με το Εργατικό Κέντρο και την Επιτροπή Αγώνα Φορέων του Νησιού.

Σε συνθήκες υποχώρησης του κινήματος σε γενικό επίπεδο, χαμηλώματος του πήχη των απαιτήσεων, με την πίεση του ταξικού αντιπάλου, η μεγαλύτερη κατάκτηση στην κινητοποίηση στο Υπουργείο Υγείας, ήταν η συμμετοχή ενός μεγάλου μέρους των εργαζομένων στα σωματεία, που για πρώτη φορά έπαιρνε μέρος στις διαδικασίες μια μάχης για ένα σοβαρό πρόβλημα, το πρόβλημα της Υγείας και που έδειξε τις δυνατότητες που υπάρχουν και που πρέπει να τις αξιοποιήσουμε. Κατάκτηση ήταν επίσης ότι η κυβέρνηση υποχρεώθηκε σε διαρκείς ελιγμούς και εξαγγελίες, προκειμένου να δώσει την εικόνα ότι λύνει το πρόβλημα.

 Έτσι η Νομαρχιακή Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ υποχρεώθηκε από εκεί που δήλωνε ότι οι Κεφαλονίτες ζουν, μορφώνονται και νοσηλεύονται σε συνθήκες καλύτερες από άλλες περιοχές, υποχώρησε στη γραμμή άλλο κόμμα ΣΥΡΙΖΑ, άλλο κυβέρνηση, άλλο νομαρχιακή ΣΥΡΙΖΑ της Κεφαλλονιάς, ανακαλύπτοντας ξανά τους σεισμόπληκτους και τα προβλήματά τους, κάνοντας λόγο για γραφειοκρατικό κράτος. Το ίδιο και η ΝΔ που επικαλέστηκε με φόντο την γνωστή κάλπικη αντιπαράθεση, το άλλο μείγμα διαχείρισης.Το συμπέρασμα που βγήκε ; Η εμπειρία έδειξε οτι ο συντονισμένος σχεδιασμός των κλάδων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα με κοινό πλαίσιο δράσης,ενοχλεί. 

Συνάδελφοι, χάσανε τον ύπνο τους. Αποκαλύφθηκε ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, που έσπευσε να φέρει παράρτημα της ΑΔΕΔΥ στο νησί άρον άρον.

Χωρίς ωραιοποίηση της δράσης μας, που σίγουρα έχει αδυναμίες και παραλείψεις, αλλά φανερώνει και τις δυνατότητες στην δουλειά μας  για καλύτερη λειτουργία των Σωματείων και του Εργατικού Κέντρου και του βαθμού οργάνωσης των εργαζομένων σε αυτά. Με αλλαγή συσχετισμών δύναμης, με έναν κόσμο που βγάζει συμπεράσματα και ταλαντεύεται αναπτύσουμε μαχητικούς αγώνες για ένα εργατικό λαϊκό κίνημα, μαζικό, δημοκρατικό, με ταξική κατεύθυνση, για ένα κίνημα της ελπίδας και της ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου, σε αντιμονοπωλιακή και αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Οδηγοί της ελπίδας, οι πρωτοπόροι αγωνιστές της τάξης μας,των περασμένων χρόνων,που τότε η εργοδοσία και το κεφάλαιο τους τιμωρούσε στέλνοντάς τους στις φυλακές και στα εκτελεστικά αποσπάσματα και εμείς οι πρωτοπόροι αγωνιστές του σήμερα, που η εργοδοσία και το κεφάλαιο, τους τιμωρεί για τη δράση τους,στέλνοντάς τους στα δικαστήρια ή καταδικάζοντας τους σε μαρκοχρόνια ανεργία.Δεν κάνουμε βήμα πίσω από τις διεκδικήσεις και τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες μας . Να τους πάρουμε στο κυνήγι. Να μας βλέπουν στον ύπνο τους και στον ξύπνιο τους.  

Το Εργατικό Κέντρο Κεφαλλονιάς και Ιθάκης σήμερα με όπλο  και τις αποφάσεις της 4ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΠΑΜΕ,με όλες του τις δυνάμεις σε όλες τις συνθήκες, θα συνεχίσει το βηματισμό του μαζί με τα αλλά εργατικά κέντρα, ομοσπονδίες,συνδικάτα που συγκροτούν το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο, πιο έμπειρο, πιο αποφασιστικό για τα σημερινα σύγχρονα καθήκοντα της υπόθεσης του ανεβάσματος του βαθμού οργάνωσης της εργατικής τάξης,της αλλαγής των συσχετισμών,της ανασύνταξης του κινήματος, μέχρι την κρίσιμη αναμέτρηση και την νίκη.