Ακούστε στην παιδική εκπομπή ‘’Οι Αγριόχηνες’’ το παραμύθι « Η πινεζοβροχή »του Ευγένιου Τριβιζά.
Για αποθήκευση κάντε δεξί κλικ στο σύνδεσμο και επιλέξτε “Αποθήκευση ως…”

Ακούστε στην παιδική εκπομπή ‘’Οι Αγριόχηνες’’ το παραμύθι « Η πινεζοβροχή »του Ευγένιου Τριβιζά.
Για αποθήκευση κάντε δεξί κλικ στο σύνδεσμο και επιλέξτε “Αποθήκευση ως…”
Γιώργος Στεφανάκης, πρόεδρος του Συνδικάτου Επισιτισμού – Τουρισμού – Ξενοδοχείων Αττικής
Γιάννης Τασιούλας, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδας
Καραγιάννης Γιώργος, πρόεδρος Ομοσπονδίας Τύπου Χάρτου
Φιλιώ Παπαμιχαήλ ,πρόεδρος του Κλαδικού Συνδικάτου Ταχυδρομείων Ταχυμεταφορών Ν. Αττικής
Λουκάκος Κυριάκος, μέλος της απερχόμενης διοίκησης με την ΔΑΣ
Κώστας Φυλακτόπουλος, πρόεδρος του Κλαδικού Συνδικάτου Τύπου Χάρτου
Ντίνα Γκογκάκη, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας
Νίκος Καραγιώργης, πρόεδρος του ΣΕΗ
Κατερίνα Σαββίδη, γραμματέας του κλαδικού Συνδικάτου Γάλακτος – Τροφίμων – Ποτών
Ηλίας Τσιμπουκάκης, πρόεδρος του ΣΜΤ
Μίλτος Χριστόπουλος από τον ΕΛΓΟ Δήμητρα
Έφη Χαλιού από το Σωματείο της Εθνικής Τράπεζας
Αντιγόνη Μαυρομάτη, γραμματέας Συνδικάτου Επισιτισμού Τουρισμού
Αργύρης Πετρόπουλος, πρόεδρος του Σωματείου Εκπαιδευτικών Ιδιωτικής Εκπαίδευσης «Βύρωνας»
Κάκια Κίτσου, Πρόεδρος της ΕΛΕΠΑ
Τατιάνα Βουρδουμπά, πρόεδρος του κλαδικού Σωματείου Χρηματοπιστωτικού
Στράτος Μαυρομμάτης, πρόεδρος του Συνδικάτου Φαρμάκου Ν. Αττικής
ΦΩΤΟ
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
Η κυβέρνηση φέρνει προς ψήφιση το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου για την «προώθηση πολιτικών νόμιμης μετανάστευσης». Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που, πίσω από τα μεγάλα λόγια για «τάξη», «νομιμότητα» και «διευκόλυνση», αποκαλύπτει τον πραγματικό του στόχο: να εξασφαλίσει στις μεγάλες επιχειρήσεις και τις πολυεθνικές φθηνό, ευέλικτο και ελεγχόμενο εργατικό δυναμικό, με περιορισμένα δικαιώματα και μόνιμη ανασφάλεια.
Το περιεχόμενο αυτού του νομοσχεδίου δεν είναι κάτι αφηρημένο. Το ζούμε καθημερινά στους χώρους δουλειάς μας. Η σύνδεση της άδειας διαμονής με τη δουλειά, οι καθυστερήσεις, η γραφειοκρατία, ο φόβος της απόλυσης που μετατρέπεται σε φόβο απώλειας της παραμονής στη χώρα, αποτελούν βασικά εργαλεία πίεσης στα χέρια της εργοδοσίας. Το νέο νομοσχέδιο δεν έρχεται να τα καταργήσει αυτά. Αντίθετα, τα αναπαράγει, τα «εκσυγχρονίζει» και τα προσαρμόζει στις ανάγκες του κεφαλαίου.
Η κυβέρνηση μιλά για «νόμιμη μετανάστευση», αλλά αποφεύγει να μιλήσει για μόνιμα και κατοχυρωμένα δικαιώματα. Δεν εγγυάται σταθερή άδεια διαμονής ανεξάρτητη από τον εργοδότη, δεν διασφαλίζει ότι τα ένσημα, οι εισφορές και τα χρόνια δουλειάς θα μεταφραστούν σε πραγματικά ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Την ίδια στιγμή, ενισχύεται ο ρόλος μεσαζόντων και εταιρειών που αντιμετωπίζουν τους μετανάστες εργαζόμενους ως «ανθρώπινο δυναμικό προς διάθεση», έτοιμο να μετακινηθεί από εταιρεία σε εταιρεία, από project σε project, ανάλογα με τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων.
Επιπλέον εντάσσει και νέα προγράμματα ένταξης στην εργασία, όπως την λεγόμενη tech visa, για να προσελκύσει φθηνό εξιδεικευμένο προσωπικό, για να εξυπηρετηθούν οι διερευνώμενες ανάγκες του κλάδου μπροστά στη στροφή στην πολεμική οικονομία. Θα αξιοποιήσουν την tech visa για περαιτέρω εντατικοποίηση και καθήλωση μισθών, ετοιμάζοντας νέο χτύπημα σε όλους τους εργαζόμενους για να αυξήσουν την κερδοφορία τους και να αντέξουν στο κυνήγι του ανταγωνισμού.
Έχουμε πείρα. Ξέρουμε καλά ότι καμία θετική αλλαγή δεν ήρθε ποτέ από μόνη της και κανένα δικαίωμα δεν χαρίστηκε. Η πρόσφατη εξέλιξη με τη βίζα ειδικού σκοπού, όπου με εγκύκλιο του υπουργείου η ανανέωση της άδειας διαμονής αποσυνδέθηκε προσωρινά από την υποχρέωση προσκόμισης σύμβασης εργασίας, δεν ήταν αποτέλεσμα «καλής θέλησης» της κυβέρνησης. Ήταν αποτέλεσμα του οργανωμένου, συλλογικού και αποφασιστικού αγώνα των εργαζομένων στα τηλεφωνικά κέντρα, Ελλήνων και μεταναστών μαζί, μέσα από το ΣΕΤΗΠ και τα επιχειρησιακά σωματεία στην Teleperformance και τη Webhelp. Οι απεργίες, οι κινητοποιήσεις, οι παρεμβάσεις στα υπουργεία και στη Βουλή έδειξαν στην πράξη ότι όταν οι εργαζόμενοι σηκώνουν κεφάλι, μπορούν να σπάνε ακόμα και τις πιο σκληρές μορφές εργασιακής και μεταναστευτικής ομηρίας.
Το νέο νομοσχέδιο επιβεβαιώνει κάτι που γνωρίζουμε καλά: το κράτος και οι κυβερνήσεις νομοθετούν με γνώμονα τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων, όχι τις ανάγκες των εργαζομένων. Γι’ αυτό και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται επαγρύπνηση και οργάνωση. Να μη δεχτούμε μια «νόμιμη μετανάστευση» που σημαίνει μόνιμη ανασφάλεια, χαμηλούς μισθούς, εντατικοποίηση και φίμωση της συνδικαλιστικής δράσης. Να παλέψουμε για άδειες διαμονής που δεν θα εξαρτώνται από τον εργοδότη, για πραγματική ισοτιμία στους χώρους δουλειάς, για Συλλογικές Συμβάσεις με αυξήσεις και δικαιώματα.
Η δύναμή μας βρίσκεται στον κοινό, ταξικό αγώνα. Στην ενότητα Ελλήνων και μεταναστών εργαζομένων. Στα σωματεία μας. Εκεί βρίσκεται η απάντηση σε κάθε νομοσχέδιο που μας θέλει σιωπηλούς και αναλώσιμους. Ο αγώνας που δώσαμε και συνεχίζουμε να δίνουμε στα τηλεφωνικά κέντρα δείχνει τον δρόμο. Και αυτός ο δρόμος είναι ο μόνος που μπορεί να οδηγήσει σε ζωή και δουλειά με αξιοπρέπεια για όλους. Και για αυτό, όπως και για κάθε ζήτημα στη ζωή και τη δουλειά μας, ενωμένοι Έλληνες και ξένοι εργαζόμενοι, με την οργάνωση μας, δυναμώνουμε τα συνδικάτα, διεκδικούμε για την ζωή και τις ανάγκες μας!
ΦΩΤΟ: https://flic.kr/s/aHBqjCJJnE
Το 33ο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας είναι γεγονός με τη συμμετοχή δια ζώσης εκατοντάδων εκλεγμένων αντιπροσώπων των εργαζομένων της Αθήνας. Δεν πέρασε ο σχεδιασμός των παρατάξεων της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ να μετατρέψουν το Συνέδριο σε ένα ηλεκτρονικό τσίρκο. Εκατοντάδες συνδικάτα της Αθήνας, χιλιάδες εργαζόμενοι όλες αυτές τις ημέρες προειδοποίησαν, κινητοποιήθηκαν στους χώρους δουλειάς, έστειλαν σαφές μήνυμα ότι δεν θα περάσει τέτοια μεθόδευση. Οι εκατοντάδες αντιπρόσωποι που είμαστε σήμερα εδώ περιφρουρήσαμε τις συλλογικές, δημοκρατικές διαδικασίες του Συνεδρίου. Για να γίνει το ΕΚΑ «συνδικάτο εργατών, όχι των εργοδοτών».
Το 33ο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας δεν είναι τυπική αλλά κορυφαία συνδικαλιστική διαδικασία. Κρίνεται η κατεύθυνση και ο προσανατολισμός της δράσης του. Κρίνεται αν θα είναι όργανο πάλης των εργαζομένων ή μηχανισμός προσαρμογής στην πολιτική κυβέρνησης, εργοδοσίας και ΕΕ. Αν θα οργανώνει ισχυρούς ταξικούς αγώνες ενάντια στην βαρβαρότητα, της εκμετάλλευσης, της φτώχειας και του πολέμου ή αν θα στέκεται σούζα στα αφεντικά και θα αποδέχεται ως θέσφατο την κερδοφορία τους.
Διαλέγουμε τον πρώτο δρόμο, τους αγώνα και της αξιοπρέπειας. Απορρίπτουμε το δρόμο της υποταγής και του συμβιβασμού, τον κοινωνικό εταιρισμό και το ρεαλισμό στα όρια της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων. Γιατί αυτή η γραμμή είναι που ανοίγει το δρόμο στα φαινόμενα σήψης και σαπίλας μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Όταν το συνδικάτο παύει να είναι όργανο αγώνα για τα συμφέροντα των εργαζομένων και μετατρέπεται σε μηχανισμό διαχείρισης της εκμετάλλευσης και ατομικού βολέματος, τότε γεννιούνται οι πρακτικές της συναλλαγής, της αδιαφάνειας, της αποξένωσης από τους εργαζόμενους, του εργατοπατερισμού. Όπως λέει και το σύνθημα «μες στα συνδικάτα φτιάχνουνε καριέρες, να ποιοι είναι οι εργατοπατέρες».
Οι πρόσφατες αποκαλύψεις γύρω από τον Παναγόπουλο, τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, είναι το αποτέλεσμα μιας γραμμής που θέλει το συνδικαλισμό ακίνδυνο για την εργοδοσία και τις κυβερνήσεις, βολικό για το σύστημα και υποταγμένο. Μιας γραμμής που, όταν κυριαρχεί, σαπίζει το εργατικό κίνημα από μέσα και το απομακρύνει από αυτούς που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί, τους εργαζόμενους.
Δεν πέφτουν από τον ουρανό τέτοια φαινόμενα. Ούτε κάθονται ξαφνικά στο σβέρκο των εργαζομένων. Το ΠΑΜΕ από την ίδρυση του κατήγγειλε τα βρώμικα παιχνίδια εξαγοράς και ενσωμάτωσης συνδικαλιστών και εργαζομένων μέσα από τα περιβόητα εθνικά και ευρωπαϊκά προγράμματα. Που εκτός των άλλων αξιοποιούνται για να στήνονται σωματεία μαϊμού με δεκάδες χιλιάδες «ψηφοφόρους» ώστε να αναπαράγεται η ηγεσία της ΓΣΕΕ. Μια ομάδα που δεν έχει καμία σχέση με τα συνδικάτα, που χρειάστηκε τη συμβολή των ΜΑΤ για να μείνει στις καρέκλες της.
Και τα θυμίζουμε αυτά συνάδελφοι γιατί εμείς λοιδορηθήκαμε γι’ αυτή μας τη δράση. Συκοφαντηθήκαμε. Πολλοί διωκόμαστε ακόμα ποινικά, έχουμε καταδικαστεί πρωτόδικα. Άλλοι, πολλοί συνάδελφοι μας απολύθηκαν. Όμως δεν κάναμε πίσω. Συνεχίσαμε και θα συνεχίσουμε. Γιατί αυτό που ισχυρίζεστε όλες οι άλλες παρατάξεις που είστε συνεταίροι στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, -και κλαψουρίζετε για το κακό που σας βρήκε όπως στη χθεσινή συνεδρίαση της ΕΕ της ΓΣΕΕ, όπου ορισμένοι έλεγαν «Πρόεδρε είμαστε μαζί σου» και σήμερα δημόσια λένε άλλα- ότι δηλαδή «αυτά θα τα βρει το κίνημα μπροστά του», σας λέμε ότι δεν θα αφήσουμε την κυβέρνηση και τους εργοδότες να αξιοποιήσουν τη βρωμιά σας για να χτυπήσουν το κίνημα. Αυτή η ομάδα στη ΓΣΕΕ δεν έχει καμία σχέση με το κίνημα. Το λερώνει. Έχει φάει τα ψωμιά της. Να ξεκουμπιστούν από τα συνδικάτα!
Το ελπιδοφόρο είναι ότι αυτό το συνέδριο είναι το μαζικότερο των τελευταίων 13 ετών. Σχεδόν 1.500 αντιπρόσωποι. Και αυτό οφείλεται στη σκληρή δουλειά της μεγάλης πλειοψηφίας όσων είναι εδώ και πολλών άλλων εργαζομένων που μας παρακολουθούν. Των συναδέλφων που πρωτοστάτησαν στην ίδρυση δεκάδων νέων σωματείων όλα αυτά τα χρόνια, στην αναζωογόνηση άλλων, στην οργάνωση εκατοντάδων αγώνων για να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα της τάξης μας, 9 απεργιών τα τελευταία 8 χρόνια παρά την προδοτική στάση της ΓΣΕΕ. Στην οργάνωση των συγκλονιστικών κινητοποιήσεων για τα Τέμπη, της μεγαλύτερης απεργίας των τελευταίων δεκαετιών. Αυτή είναι η μεγάλη συνεισφορά του ΠΑΜΕ.
Αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να βαδίσουμε ενωμένοι οι εργαζόμενοι, οργανωμένοι στα συνδικάτα τους, σε κοινή δράση με τους μαζικούς φορείς των αγροτών, των φοιτητών και των αυτοαπασχολούμενων, σε ένα μεγάλο, ενιαίο πανελλαδικό μέτωπο ενάντια στην εκμετάλλευση και την κερδοφορία των μονοπωλίων.
Ζούμε σε μια περίοδο που δεν χωράει πλέον καμία αυταπάτη. Ο κόσμος φλέγεται από πολέμους και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Λαοί ξεριζώνονται. Τα εγκλήματα όπως της Χίου με τους νεκρούς πρόσφυγες γίνονται σχεδόν καθημερινότητα και στη χώρα μας. Ολόκληρες περιοχές του πλανήτη μετατρέπονται σε σφαγεία. Η χώρα μας είναι βαθιά μπλεγμένη στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των ΗΠΑ – ΕΕ – ΝΑΤΟ που μετατρέπουν το λαό μας σε στόχο για τους ανταγωνισμούς με Κίνα και Ρωσία. Με βάσεις, εξοπλισμούς, στρατιωτικές αποστολές εκτός συνόρων.
Την ίδια στιγμή, για τον εργαζόμενο, η ζωή γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Ακρίβεια που τσακίζει. Μισθοί που δε φτάνουν ούτε μέχρι τα μισά του μήνα. Ωράρια εξόντωσης. 13 ώρες δουλειά. Εργοδοτικά εγκλήματα. Νεκροί και σακατεμένοι εργάτες. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζούμε.
Μας λένε να κάνουμε υπομονή. Μας λένε ότι «η οικονομία δεν αντέχει». Μας λένε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Μας λένε να περιμένουμε κάποιον κυβερνητικό «σωτήρα». Λένε ψέματα. Για τα κέρδη των λίγων πάντα υπάρχουν λεφτά. Για τους ιμπεριαλιστικούς πόλεμους πάντα υπάρχουν λεφτά. Για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων, για τις ανάγκες μας και των οικογενειών μας ποτέ. Το πρόσφατο έγκλημα στα Τρίκαλα, στη Βιολάντα, με τις 5 δολοφονημένες εργάτριες καθώς και οι 201 δολοφονημένοι εργαζόμενοι μέσα στο 2025 είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής που προσκυνάει τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων.
Σήμερα στους χώρους δουλειάς δεν υπάρχει μόνο οργή. Υπάρχει πείρα. Υπάρχει ένα τεράστιο αγωνιστικό απόθεμα. Το είδαμε καθαρά τα τελευταία χρόνια. Στους αγώνες ενάντια στην κατάργηση του 8ωρου, για τις Συμβάσεις και τους μισθούς μας. Θα το δούμε πάλι στη νέα κινητοποίηση ενάντια στην ντροπιαστική Κοινωνική Συμφωνία στις 13 Φλεβάρη.
Στις μεγάλες απεργίες για το έγκλημα στα Τέμπη, όπου εκατομμύρια απαίτησαν να μην συγκαλυφθεί η εγκληματική πολιτική που θυσιάζει την ανθρώπινη ζωή. Θα το ξαναζήσουμε στις νέες μεγάλες κινητοποιήσεις στις 28 Φλεβάρη.
Το είδαμε στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και εναντία στο κράτος δολοφόνο Ισραήλ, όπου εκφράστηκε η αντίθεση των εργαζομένων να γίνουν συνένοχοι στα εγκλήματα των ιμπεριαλιστών. Τέτοιες ήταν και οι χθεσινές απεργιακές κινητοποιήσεις στον Πειραιά και στο Θριάσιο, για να μην μετατραπεί η Αττική σε κόμβο μεταφοράς πολεμικού υλικού. Τέτοια ήταν η χθεσινή ιστορική απεργία των λιμενεργατών 20 λιμανιών της Μεσογείου, που είχε προμετωπίδα το σύνθημα «οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο» και που παρόμοιά της δεν έχει γίνει ποτέ ξανά.
Τίποτα από αυτά δεν έγινε τυχαία. Όλοι αυτοί οι αγώνες οργανώθηκαν και στηρίχτηκαν στα σωματεία. Στηρίχτηκαν στη συλλογική δράση. Και απέδειξαν κάτι καθοριστικό. Όταν οι εργαζόμενοι οργανώνονται, έχουν δύναμη. Όταν συγκρούονται, μπορούν να στριμώξουν κυβερνήσεις και εργοδοσία, να ανατρέψουν την κυρίαρχη πολιτική.
Αυτό έδειξαν και οι αγροτικές κινητοποιήσεις. Οι μεγαλύτερες των τελευταίων τριάντα ετών. Ένας πρωτοφανής σε μαζικότητα, διάρκεια, ενότητα και συσπείρωση στην Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων αγώνας. Με πρωτοφανή αλληλεγγύη των συνδικάτων, των εργαζομένων στις πόλεις που ακύρωσε όλα τα σχέδια καταστολής και διάσπασης της κυβέρνησης. Θα τους υποδεχτούμε αγωνιστικά μαζί με τα υπόλοιπα ΕΚ της Αττικής, Ομοσπονδίες και συνδικάτα στις 13 Φλεβάρη.
Καθοριστική σε όλη αυτή την αγωνιστική πορεία ήταν η συμβολή των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ και των άλλων πρωτοπόρων αγωνιστών που απαρτίζουν το ψηφοδέλτιο της ΔΑΣ. Βρεθήκαμε στην ίδια πλευρά, συνδικαλιστές και αγωνιστές με διαφορετικές πολιτικές και συνδικαλιστικές αφετηρίες, από διαφορετικούς κλάδους και χώρους δουλειάς, όμως με κοινή διάθεση για δράση απέναντι στην εργοδοσία και την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, απέναντι στο άδικο, απέναντι στο κέρδος που μας στερεί τις ζωές μας. Κατακτήσαμε την πραγματική ενότητα παρά τις διαφορές μας μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες και αποφάσεις των σωματείων μας γιατί συμφωνήσαμε ότι πάνω απ’ όλα είναι η ζωή και τα δικαιώματα, τα δικά μας και των οικογενειών μας. Με πολλούς από εσάς ξενυχτήσαμε στις πύλες των εργοστασίων, έξω από δικαστήρια και αστυνομικά τμήματα, στις κινητοποιήσεις. Κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον στα μάτια χωρία δισταγμό, τίμια και καθαρά.
Αυτοί οι αγώνες ανέδειξαν όμως και κάτι ακόμα. Ποιοι ήταν μπροστά και ποιοι ήταν απόντες. Ποιοι πίεζαν για αγωνιστικές αποφάσεις και ποιοι έβαζαν φρένο. Ποιοι στήριξαν έμπρακτα τα σωματεία και ποιοι υπερασπίστηκαν την κυβερνητική πολιτική.
Η πλειοψηφία στη διοίκηση του ΕΚΑ ήταν μακριά από τις ανάγκες των εργαζομένων και των αγώνων τους. Άλλοτε σιωπηλή. Άλλοτε αδρανής. Άλλοτε ανοιχτά υπονομευτική.
Δεν είναι τυχαία αυτή στάση. Οι παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ έχουν κοινή στρατηγική. Υπηρετούν την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρήσεων, τις κατευθύνσεις της ΕΕ. Αποδέχονται ότι τα δικαιώματα των εργαζομένων είναι «κόστος». Προωθούν τον λεγόμενο κοινωνικό διάλογο και τον κοινωνικό εταιρισμό. Θέλουν συνδικάτα ακίνδυνα και υποταγμένα.
Γι’ αυτό υπέγραψαν όλοι μαζί στη ΓΣΕΕ και την αποδέχτηκαν στη διοίκηση του ΕΚΑ τη ντροπιαστική συμφωνία για τις Συλλογικές Συμβάσεις. Γι’ αυτό συνθηκολόγησαν με τον καθορισμό του κατώτατου μισθού από τον υπουργό Εργασίας, με βάση την κερδοφορία των ομίλων. Γι’ αυτό στήριξαν το αντεργατικό νομικό πλαίσιο. Γι’ αυτό αποδέχτηκαν το ΓΕΜΗΣΟΕ παρά το γεγονός ότι το ΕΚΑ έχει προσφύγει ενάντια του στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Για αυτό ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΕΑΚ/ΕΜΕΙΣ ήθελαν να κάνουν ηλεκτρονικό συνέδριο, σε μία ακόμα προσπάθεια να απονευρώσουν τις μαζικές και δημοκρατικές διαδικασίες, να αποφύγουν τη ζωντανή και συλλογική συζήτηση, την ουσιαστική διαπάλη για τη γραμμή του συνδικαλιστικού κινήματος. Αυτό όμως δεν είναι Εργατικό Κέντρο. Είναι μηχανισμός ενσωμάτωσης.
Οι ηγεσίες αυτών των παρατάξεων στο ΕΚΑ ούτε θέλουν ούτε μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες των εργαζομένων. Και δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς, αφού πρόκειται για στελέχη των κομμάτων που είτε ως κυβέρνηση είτε ως βολική αντιπολίτευση ψήφισαν και στήριξαν όλα τα αντεργατικά εκτρώματα που τσακίζουν τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας.
Για αυτό το πέταγμα δεκάδων σωματείων έξω από το ΕΚΑ δεν ήταν απλά τεχνικό ζήτημα. Ήταν πολιτική συνειδητή τους επιλογή. Για να χτυπηθεί η συλλογική δράση. Για να περιοριστεί η ζωντανή παρουσία των σωματείων. Για να ελέγχεται το εργατικό κίνημα. Θέλουν συνδικάτα χωρίς χώρους, χωρίς υποδομές, χωρίς ζωή.
Εμείς λέμε καθαρά ότι το Εργατικό Κέντρο Αθήνας πρέπει να αλλάξει σελίδα. Να γίνει πραγματικό στήριγμα των σωματείων. Να είναι ανοιχτό στους εργαζόμενους. Να λειτουργεί με συλλογικές διαδικασίες. Να μη μετρά τις ανάγκες μας με βάση τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων. Να μην λειτουργεί ως βαλβίδα εκτόνωσης της αγανάκτησης.
Χρειαζόμαστε ένα ΕΚ που θα μπαίνει μπροστά για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, μισθούς και Συλλογικές Συμβάσεις με ουσιαστικές αυξήσεις. Για σταθερό χρόνο δουλειάς. Για μέτρα Υγείας και Ασφάλειας. Για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, ενάντια στην εμπορευματοποίηση – ιδιωτικοποίηση του νερού, της Ενέργειας, των Μεταφορών και άλλων κοινωνικών αγαθών. Για το δικαίωμα στη στέγη. Ένα ΕΚ που δεν θα αφήνει τους εργαζόμενους μόνους απέναντι στις φυσικές καταστροφές και τις συνέπειες μιας πολιτικής που θεωρεί τη ζωή κόστος.
Χρειαζόμαστε ένα ΕΚ που θα λέει όχι στον πόλεμο και στην εμπλοκή της χώρας μας. Όχι στις βάσεις. Όχι στη μετατροπή του λαού σε στόχο. Ένα ΕΚ που θα υπερασπίζεται τα δημοκρατικά δικαιώματα και τη συνδικαλιστική δράση. Που δεν θα αποδέχεται την καταστολή και το φακέλωμα. Που θα λέει καθαρά ότι τα σωματεία δεν γίνονται με πλατφόρμες και «like», αλλά με συλλογική ζωή και αγώνα.
Οι αγώνες των τελευταίων χρόνων έβαλαν ξεκάθαρα το δίλημμα. Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Αυτό είναι το μέτρο με το οποίο πρέπει να κριθούμε όλοι.
Το ΠΑΜΕ και άλλοι συναγωνιστές που συγκροτούν το ψηφοδέλτιο της ΔΑΣ βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή αυτών των αγώνων. Όχι στα λόγια. Στην πράξη. Στους χώρους δουλειάς. Στις απεργίες. Στην αλληλεγγύη. Μαζί με συνδικαλιστές και αγωνιστές από διαφορετικούς κλάδους και αφετηρίες, αλλά με κοινή κατεύθυνση σύγκρουσης με την εργοδοσία και την αντιλαϊκή πολιτική.
Αυτή η πείρα δείχνει τον δρόμο. Εκεί που άλλαξαν οι συσχετισμοί, τα σωματεία ζωντάνεψαν. Οι εργαζόμενοι συμμετέχουν. Οι αγώνες απέκτησαν προοπτική.
Η ελπιδοφόρα αλλαγή συσχετισμών που συντελείται σε δεκάδες σωματεία, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα, στην ΑΔΕΔΥ, είναι η ελπίδα και πρέπει να συνεχιστεί και στο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας και στο Συνέδριο της ΓΣΕΕ που είναι τον Απρίλη.
Για αυτό χρειάζεται να στηριχθεί αποφασιστικά το ψηφοδέλτιο της ΔΑΣ. Για να περάσει το Εργατικό Κέντρο στα χέρια των εργαζομένων και των σωματείων τους. Για να έχει λόγο και δύναμη ο εργαζόμενος και η εργαζόμενη, η νεολαία, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες.
Το δίλημμα είναι καθαρό: `Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Με τη ΔΑΣ ακόμα πιο δυνατή, με το Εργατικό Κέντρο στα χέρια των εργαζομένων, μπορούμε να μετατρέψουμε την οργή σε οργανωμένη δύναμη ανατροπής της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής.
Για ισχυρά και μαζικά συνδικάτα, για τη ζωή που μας αξίζει, χωρίς εκμεταλλευτές, φτώχεια και πολέμους.
Να μην περάσει το αντεργατικό έκτρωμα της κυβέρνησης-ΣΕΒ και ξεπουλημένης ηγεσίας της ΓΣΕΕ
Επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας
Συγκέντρωση Τετάρτη 11 Φλεβάρη, 6μμ στην Κεντρική Πλατεία
Κατατέθηκε για συζήτηση στη Βουλή το νομοσχέδιο έκτρωμα για τις Συλλογικές Συμβάσεις, που έχει την υπογραφή της σύγχρονης τρόικας κυβέρνησης, εργοδοτών και εργατοπατέρων, με τίτλο “Εθνική Κοινωνική Συμφωνία για την Ενίσχυση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας”. Αναμένεται να τεθεί σε ψηφοφορία την επόμενη βδομάδα.
Οι εργοδότες θέλουν τα χέρια τους λυμένα, με εξασφαλισμένο φθηνό, ευέλικτο και υποταγμένο εργατικό δυναμικό. Αυτό χρειάζονται την στιγμή που όλες οι μηχανές δουλεύουν στο φουλ για την στροφή στην πολεμική οικονομία, τώρα που για την κερδοφορία τους απαιτείται ακόμα πιο ανταγωνιστική οικονομία, δηλαδή ακόμα λιγότερα εργατικά δικαιώματα. Δεν θέλουν στα πόδια τους σωματεία που να διεκδικούν, όπως έδειξε η εργοδοσία στη “Βιολάντα” που έκλεινε την πόρτα στα ταξικά συνδικάτα, λίγους μήνες πριν το θανατηφόρο έγκλημα στα Τρίκαλα.
Η κυβέρνηση εξασφαλίζει όλο το νομικό οπλοστάσιο ώστε να θωρακιστούν τα κέρδη των μετόχων, να τρέξουν γρηγορότερα οι σχεδιασμοί της πολεμικής προετοιμασίας, να χαθούν πιο άμεσα εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών, με στόχο την πολυπόθητη «εργασιακή ειρήνη», με άλλα λόγια, τους εργαζόμενους υποταγμένους στα κέφια της εργοδοσίας και του κράτους τους.
Πατάει πάνω σε νόμους όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, στη στρατηγική συμφωνία όλων των κομμάτων της βολικής αντιπολίτευσης. Εκείνων που ψηφίζουν από κοινού τις Ευρωενωσιακές Οδηγίες, για τα 13ωρα, για τον περιορισμό των απεργιών, για το πετσόκομμα των μισθών.
Η θλιβερή, διεφθαρμένη ηγεσία της ΓΣΕΕ, με το αζημίωτο παλεύει για να είναι τα συνδικάτα υποταγμένα στα θέλω της εργοδοσίας, να κόβουν τις ανάγκες τους για να χωράνε στην κερδοφορία μιας χούφτας παράσιτων. Την συμφωνία αυτή επικύρωσαν τόσο η ΠΑΣΚΕ, όσο η ΔΑΚΕ και οι δυνάμεις του όλου ΣΥΡΙΖΑ. Οι τελευταίες εξελίξεις, που μόνο αηδία προκαλούν, αναδεικνύουν γιατί επιστρατεύτηκαν ΜΑΤ και όλα τα ΜΜΕ ώστε η συγκεκριμένη συνδικαλιστική μαφία να εξασφαλίσει τις καρέκλες της στο προηγούμενο συνέδριο της ΓΣΕΕ.
“Κοινωνική Συμφωνία” για δουλειά με σκυφτό το κεφάλι!
H συμφωνία αυτή έγινε πίσω από κλειστές πόρτες, χωρίς να ερωτηθούν τα εκατομμύρια των εργαζόμενων της χώρας. Πάνω της πατάει το νομοσχέδιο που φέρνει προς ψήφιση η κυβέρνηση της ΝΔ, με τις πλάτες των κομμάτων της ΕΕ και «ανάπτυξης» για όλους. Τέτοια πρεμούρα έχουν, που από τη συζήτηση στη Βουλή έκοψαν ζωντανές συνδικαλιστικές οργανώσεις, όπως την Ομοσπονδία Οικοδόμων, την Ομοσπονδία Τροφίμων Ποτών, και το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων. Πιο συγκεκριμένα, το νομοσχέδιο αυτό:
Για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι πρέπει να χάσει το κεφάλαιο!
Ο μόνος δρόμος που μπορεί να αποφέρει θετικά αποτελέσματα για τους εργαζόμενους είναι ο δρόμος του αγώνα με επίκεντρο τις δικές τους ανάγκες και όχι τα κέρδη των λίγων. Κόντρα στην αντιλαϊκή πολιτική που θέλει εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα, αναλώσιμους και υποταγμένους στις επιθυμίες της εργοδοσίας.
Η υπογραφή ΣΣΕ με πραγματικές αυξήσεις, με κατοχύρωση δικαιωμάτων, στους Οικοδόμους, στα Μεταλλεία Χαλκιδικής, ο αγώνας των εργαζόμενων σε δεκάδες κλάδους και επιχειρήσεις φωτίζουν τι πρέπει να κάνουμε σήμερα οι εργαζόμενοι.
Δυναμώνουμε τα σωματεία μας, γεννάμε νέα σε κάθε επιχείρηση και χώρο δουλειάς. Πετάμε έξω τους ανθρώπους της εργοδοσίας, τα τσιράκια τους μέσα στο εργατικό κίνημα.
Όλοι στον αγώνα για:
Πρόσκληση
σε σύσκεψη Σωματείων, Συλλόγων και άλλων μαζικών φορέων την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου, στις 7.30 μ.μ., στην αίθουσα του Εργατικού Κέντρου Έβρου.
Συνάδελφοι – συναδέλφισσες,
στις 28 Φλεβάρη συμπληρώνονται 3 χρόνια από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη, που στοίχισε τη ζωή σε 57 συνανθρώπους μας και συγκλόνισε ολόκληρο τον λαό. Λίγες μέρες μετά, στις 23 Μάρτη, ξεκινά η κύρια δίκη. Μετά από 3 χρόνια, οι αιτίες που επέτρεψαν τα 2 τρένα να κινούνται για 12 λεπτά στις ίδιες ράγες είναι εδώ.
Η ημέρα αυτή δεν είναι μία απλή επέτειος, αλλά συνέχεια του αγώνα ενάντια στην πολιτική που θυσιάζει καθημερινά τις ζωές μας, παντού όπου ζούμε και κινούμαστε, για τα κέρδη μιας χούφτας παρασίτων.
Σας καλούμε λοιπόν να συζητήσουμε, να οργανώσουμε τη δράση μας, να κάνουμε πράξη την υπόσχεση για πραγματική δικαίωση που θα έρθει μέσα από τον οργανωμένο, συλλογικό, αγώνα απέναντι στον πραγματικό ένοχο, την εγκληματική πολιτική του κέρδους και όσους την υπηρετούν.
Τα σωματεία:
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΤΕΜΠΗ ΠΟΥ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ,
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΤΑΞΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη: « Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας» – Συλλαλητήριο στις 28 Φλεβάρη στις 12 το πρωί στον άγνωστο.
Τρία χρόνια συμπληρώνονται το Σάββατο 28 Φλεβάρη από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη, που στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους, στην πλειοψηφία τους νέους και νέες.
Φέτος, τρία χρόνια μετά, το δίλημμα που έβγαλε λαό και νεολαία στους δρόμους, με τα εγκλήματα στις ράγες του κέρδους να μη σταματούν, παραμένει: «’Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».
Με τη μαύρη αυτή επέτειο να πλησιάζει, η οργή και η αγανάκτηση φουντώνουν, αφού ένας ακήρυχτος πόλεμος διεξάγεται καθημερινά απέναντι στις ζωές μας.
Αυτός ο πόλεμος, η εγκληματική πολιτική του κέρδους, με τη βούλα των νόμων που οι κυβερνήσεις τους κόβουν και τους ράβουν στα μέτρα της κερδοφορίας, κόστισε τη ζωή στις 5 εργάτριες μανάδες στη μπισκοτοβιομηχανία «Βιολάντα» στα Τρίκαλα. Προκαλούν όσοι, πριν στεγνώσει το αίμα, σαν παπαγάλοι μιλούσαν για το «πλήγμα στην επιχειρηματικότητα», για «καινοτόμα επιχείρηση χωρίς καμινάδα» που έγινε ολόκληρη μια καμινάδα με την έκρηξη, ενώ είναι από τις επιχειρήσεις που πίεζαν να ψηφιστεί ο νόμος για τις 13 ώρες δουλειάς…
Μια ολόκληρη κοιλάδα των Τεμπών βρίσκεται μπροστά μας… Γιατί οι αιτίες και οι υπεύθυνοι είναι εδώ: η εγκληματική πολιτική του κέρδους που δε λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή, το εχθρικό για τον εργαζόμενο λαό κράτος που υπηρετεί η κυβέρνηση της ΝΔ και όλα τα κόμματα που πίνουν νερό στο όνομα της κερδοφορίας, της ανταγωνιστικότητας των ομίλων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Χώροι δουλειάς που έχουν μετατραπεί κυριολεκτικά σε σύγχρονα σφαγεία, με τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους να φεύγουν για το μεροκάματο από το σπίτι και να μην ξέρουν αν θα γυρίσουν σώοι και αβλαβείς στα σπίτια τους, στις οικογένειές τους, στους φίλους τους.
Τα εργοδοτικά εγκλήματα στους χώρους δουλειάς με εκατοντάδες νεκρούς κάθε χρόνο φωνάζουν ότι τα Τέμπη βρίσκονται ανάμεσα μας. Μόνο στον κλάδο των κατασκευών είχαμε το 2025, 51 νεκρούς εργάτες (στο Ρέθυμνο μόνο τα τρία τελευταία χρόνια είχαμε 14 νεκρούς συναδέλφους) και συνολικά 201 θύματα εργοδοτικών εγκλημάτων.
Η ζωή μας βρίσκεται καθημερινά σε κίνδυνο. Οι χώροι δουλειάς έχουν γίνει αρένες θανάτου, χωρίς μέτρα προστασίας, χωρίς ελέγχους, με τα αφεντικά να έχουν στα χέρια τους ολόκληρο νομοθετικό οπλοστάσιο για να επιβάλλουν δουλειά από το πρωί ως το βράδυ, με πάμφθηνα μεροκάματα και με πρωτόκολλα ασφάλειας της εργασίας μόνο στα χαρτιά.
Το μεροκάματο εξανεμίζεται, η κατάσταση στην Υγεία, στα νοσοκομεία χειροτερεύει, τα παιδιά μας σπουδάζουν με χίλιες δυο στερήσεις και πολλές θυσίες.
ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΤΗΝ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ, ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΟΡΟΝΑ-ΓΡΑΜΜΑΤΑ!
Γιατί για να υπερασπιστούμε τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας απαιτείται σύγκρουση, συλλογικός, οργανωμένος, διεκδικητικός αγώνας που να στρέφεται απέναντι στον πραγματικό ένοχο, την εγκληματική πολιτική του κέρδους και όσους την υπηρετούν. Μέσα από την οργάνωσή μας στα συνδικάτα και τα σωματεία, με κατεύθυνση σύγκρουσης με τη μεγαλοεργοδοσία και το κράτος της, μπορεί να ανοίξει ο μόνος ελπιδοφόρος δρόμος για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας.
Με την εργατική τάξη μπροστά, στον κοινό αγώνα με όσους στενάζουν από την αντιλαϊκή πολιτική, τους βιοπαλαιστές αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες και επιστήμονες, έχουμε τη δύναμη να κατακτήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και ευημερία.
Για να κερδίσουμε εμείς, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Μέση λύση δεν υπάρχει.
Γι΄αυτό και όσοι εξαπατούν λέγοντας ότι μπορεί να είναι και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος… Όσοι προσπαθούν να παρουσιαστούν ως σωτήρες και μεσσίες για να μασκαρέψουν το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης…Όσοι προβάλλουν ότι η λύση είναι να αλλάξει ο Μανωλιός απλά βάζοντας τα ρούχα του αλλιώς… Όσοι προωθούν διάφορα δήθεν κινήματα χωρίς οργάνωση και συνδικάτα, το μόνο που προσφέρουν είναι η πραγματική δικαίωση να παραπέμπεται στις καλένδες.
Η πραγματική δικαίωση για τα Τέμπη, για τους νεκρούς στους χώρους δουλειάς, για τα παιδιά μας, θα έρθει μέσα από τον οργανωμένο αγώνα για να ανατραπεί η πολιτική που γεννά καθημερινά νέα εγκλήματα.
Σε αυτόν τον αγώνα τα συνδικάτα μας, το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να τα καταφέρουμε, όσα εμπόδια και αν βρεθούν μπροστά μας μέχρι το τέλος, για να μπορούν τα παιδιά μας να ζήσουν σε μια κοινωνία που θα έχει στο επίκεντρο τις ανάγκες μας και όχι τα συμφέροντα και τα κέρδη του κεφαλαίου.
Μόνο ο οργανωμένος λαός μπορεί να σώσει το λαό, να επιβάλλει το δίκιο του και να ανατρέψει αυτή την κατάσταση.
ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΣΤΟΣ
ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΘΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΟΥΜΕ ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ
Κανένα άλλο εργατικό ατύχημα – Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας
Ένα ακόμη σοβαρό εργατικό ατύχημα ήρθε να προστεθεί στη μακριά αλυσίδα των εγκλημάτων στους χώρους δουλειάς. Το Σάββατο 31/1, σε διαγνωστικό κέντρο μεγάλου ομίλου ιδιωτικής υγείας στην Αθήνα, 24χρονος εργαζόμενος τραυματίστηκε σοβαρά έπειτα από έκρηξη στον χώρο στάθμευσης. Υπέστη εισπνευστικό έγκαυμα και νοσηλεύεται διασωληνωμένος στη ΜΕΘ του νοσοκομείου «Ερυθρός Σταυρός», έχοντας υποβληθεί και σε τραχειοτομή.
Ευχόμαστε στον συνάδελφο γρήγορη και πλήρη ανάρρωση. Ξεκαθαρίζουμε όμως: δεν πρόκειται για “ατυχία” ή “κακιά στιγμή”. Πρόκειται για προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα της πολιτικής που βάζει την κερδοφορία πάνω από την ανθρώπινη ζωή.
Δεν έχουν περάσει πολλοί μήνες από τη φωτιά στο Metropolitan General, όπου από τύχη δεν θρηνήσαμε θύματα, αλλά και μόλις λίγες ημέρες από το έγκλημα στο εργοστάσιο της «Βιολάντα», με 5 νεκρές εργαζόμενες.
Κοινός παρονομαστής:
• Ανύπαρκτα ή ανεπαρκή μέτρα υγείας και ασφάλειας
• Ελλιπής συντήρηση εγκαταστάσεων
• Εντατικοποίηση, υποστελέχωση και εξοντωτικά ωράρια
• Ελλιπείς έλεγχοι από το κράτος
Οι χώροι δουλειάς έχουν μετατραπεί σε παγίδες θανάτου. Για τη στάση του προεδρείου του Σωματείου Ιδιωτικής Υγείας Αθήνας Η εκλεγμένη της ΔΑΣ στο κλαδικό σωματείο επικοινώνησε με τον πρόεδρο του σωματείου, ζητώντας ενημέρωση και παρέμβαση του σωματείου. Παρότι δήλωσε ότι γνωρίζει το περιστατικό και ότι «θα βγει ανακοίνωση», μέχρι στιγμής:
• Δεν ενημερώθηκε το Διοικητικό Συμβούλιο
• Δεν ενημερώθηκε η Ομοσπονδία
• Δεν ενημερώθηκε το Εργατικό Κέντρο Αθήνας
Αυτή η στάση είναι απαράδεκτη. Τα εργατικά ατυχήματα δεν αντιμετωπίζονται με καθυστερήσεις, σιωπή και αναμονή. Απαιτούν άμεση κινητοποίηση, δημόσια καταγγελία, έλεγχο και παρέμβαση στους χώρους δουλειάς.
Απαιτούμε:
• Άμεση διερεύνηση των αιτιών του ατυχήματος
• Απόδοση ευθυνών στην εργοδοσία του ομίλου
• Έλεγχο όλων των εγκαταστάσεων του ομίλου
• Ουσιαστικά μέτρα υγείας και ασφάλειας σε όλους τους χώρους δουλειάς
• Προσλήψεις προσωπικού
Καλούμε τα σωματεία Ιδιωτικής Υγείας Αθήνας και Πειραιά και την ΟΣΝΙΕ να προχωρήσουν σε ΑΜΕΣΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στον όμιλο, ώστε να διασφαλιστούν όλα τα παραπάνω και να ενημερωθούν οι εργαζόμενοι για τα δικαιώματά τους. Η ΔΑΣ καλεί τους εργαζόμενους να μην συμβιβαστούν με τη λογική “έτσι είναι τα πράγματα”.
Οι ζωές μας δεν είναι αναλώσιμες.
Ή θα συνεχίσουν να μετράνε τα κέρδη τους πάνω στα κορμιά μας
ή θα επιβάλουμε με τον αγώνα μας ασφαλείς χώρους δουλειάς και δικαιώματα.
28 Φλεβάρη 2026 – 3 χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη:
Δεν ξεχνάμε – Δεν συγχωρούμε!
‘Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας!
Συμμετέχουμε στο συλλαλητήριο στις 12:00μμ στο Σύνταγμα
Στις 28 Φλεβάρη, συμπληρώνονται 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη και το θάνατο 57 ανθρώπων. Δεν πρέπει να είναι μία απλή επέτειος αλλά κλιμάκωση του αγώνα ενάντια στην εγκληματική πολιτική και σε όσους την υπηρετούν, που συνεχίζει να παίζει τη ζωή μας κορώνα- γράμματα!
Μετά από 3 χρόνια, οι αιτίες που επέτρεψαν 2 τρένα να κινούνται για 12 λεπτά στις ίδιες ράγες δεν είναι απλά εδώ αλλά συνεχίζουν να προκαλούν εγκλήματα, που βαφτίζονται «ατυχήματα». Τα νούμερα είναι αποκαλυπτικά, μόνο το 2025 σε όλη τη χώρα 201 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε χώρους δουλειάς, χιλιάδες σακατεύονται.
Τραγικό παράδειγμα οι 5 εργάτριες στη βιομηχανία «Βιολάντα». Για μήνες μύριζε η διαρροή εύφλεκτων αερίων αλλά δεν πάρθηκε κανένα μέτρο. Τα εργοδοτικά εγκλήματα δεν είναι ούτε μεμονωμένα περιστατικά, ούτε φταίει «η κακιά η ώρα», όπως προσπαθούν να τα παρουσιάσουν τα επιτελεία κυβέρνησης και εργοδοσίας. Ο μοναδικός και πραγματικός ένοχος είναι η εγκληματική πολιτική του κέρδους που υπηρετεί η κυβέρνηση της ΝΔ και όλα τα κόμματα που πίνουν νερό στο όνομα της κερδοφορίας, της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων, της πολεμικής εμπλοκής, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Οι δήθεν “θεσμοί” της “δημοκρατίας” των λίγων, του σάπιου κράτους τους, είναι εξαρτημένοι από τα μεγάλα συμφέροντα και ανεξάρτητοι από το πραγματικό δίκαιο που αφορά τα δικαιώματα της μεγάλης εργατικής – λαϊκής πλειοψηφίας. Γι’ αυτό η Δικαιοσύνη τους αφήνει τη συγκάλυψη να συνεχίζεται, βγάζει λάδι τους διάφορους ΟΠΕΚΕΠΕδες, γιατί αυτή είναι η νομιμότητα γι’ αυτούς.
Για τους εργαζόμενους που αγωνίζονται για τη ζωή τους επιφυλάσσει αυταρχισμό, καταστολή, νόμους για να τους τυλίγει σε μια κόλλα χαρτί… Αυτή είναι η πολιτική που δε λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή μπροστά στα κέρδη τους, με το κράτος και τους μονοπωλιακούς ομίλους να είναι συνέταιροι στην εκμετάλλευση και συνένοχοι στη συγκάλυψη. Αυτή είναι η πολιτική που επιτρέπει μια ολόκληρη κοιλάδα των Τεμπών να βρίσκεται απειλητικά μπροστά μας γιατί:
▪ Είναι εδώ οι σιδηρόδρομοι – καρμανιόλα, που λειτουργούν στο πλαίσιο της πολιτικής της “απελευθέρωσης”, των κατευθύνσεων και Οδηγιών της ΕΕ γι’ αυτό βλέπουμε Τέμπη σε όλη την ΕΕ. Μαζί με τα “Τέμπη του αέρα” με το μπλακάουτ του συστήματος ελέγχου στο “Έλ. Βενιζέλος”, αποτελούν την ευρωπαϊκή κανονικότητα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και όχι μια ελληνική ιδιαιτερότητα.
▪ Είναι εδώ ο κίνδυνος Βιομηχανικού Ατυχήματος Μεγάλης Έκτασης, από τα καζάνια του θανάτου, τους αγωγούς που περνάνε κάτω από ολόκληρες πόλεις, τις αποθήκες με επικίνδυνα φορτία, τα χημικά που καταδικάζουν χιλιάδες εργατικές και λαϊκές οικογένειες να ζουν δίπλα στις ασθένειες, τη μόλυνση και τον φόβο για αλυσιδωτές εκρήξεις.
▪ Είναι εδώ τα όλο και πιο συχνά περιστατικά εμφραγμάτων, εγκεφαλικών, κρίσεων άγχους που αντιμετωπίζουν οι συνάδελφοι στις τράπεζες, τις εισπρακτικές εταιρείες και τα δικηγορικά γραφεία.
▪ Είναι εδώ η μετατροπή κρίσιμων υποδομών, όπως τα λιμάνια, οι δρόμοι μεταφοράς, βιομηχανίες κ.ά., σε κρίκους της πολεμικής εμπλοκής, της δολοφονικής αλυσίδας του ΝΑΤΟ, με τους εργαζόμενους να γινόμαστε αναλώσιμοι, η χώρα μας ορμητήριο εναντίον άλλων λαών και ταυτόχρονα στόχος αντιποίνων, για πολέμους που δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας συμφέροντα.
▪ Είναι εδώ η ανασφάλεια και το αβέβαιο μέλλον που η ίδια πολιτική καταδικάζει τα παιδιά μας, τη νέα γενιά, με την εμπορευματοποίηση της Παιδείας και της Υγείας, με ταβάνια στα σχολεία να πέφτουν σαν βροχή, με σπουδές χωρίς υποδομές και ασφάλεια, τη στιγμή που δίνονται δισ. ευρώ για τους πολεμικούς εξοπλισμούς για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ, που δεν έχουν σχέση με την άμυνα της χώρας.
Για να υπερασπιστούμε τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας απαιτείται σύγκρουση, συλλογικός, οργανωμένος, διεκδικητικός αγώνας που να στρέφεται απέναντι στον πραγματικό ένοχο, μέσα από την οργάνωσή μας στα συνδικάτα και τα σωματεία, με κατεύθυνση σύγκρουσης με τη μεγαλοεργοδοσία και το κράτος της. Έχουμε τη δύναμη να κατακτήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και ευημερία. Όσοι προσπαθούν να παρουσιαστούν ως σωτήρες και μεσσίες για να μασκαρέψουν το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης. Όσοι προωθούν διάφορα δήθεν κινήματα χωρίς οργάνωση και συνδικάτα, το μόνο που προσφέρουν είναι η πραγματική δικαίωση να παραπέμπεται στις καλένδες
Η πραγματική δικαίωση για τα Τέμπη, για τους νεκρούς στους χώρους δουλειάς, για τα παιδιά μας, θα έρθει μέσα από τον οργανωμένο αγώνα για να ανατραπεί η πολιτική που γεννά καθημερινά νέα εγκλήματα.
Για να κερδίσουμε εμείς, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο.
Μέση λύση δεν υπάρχει!
Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας!
Δίνουμε μαχητικό «παρών» στο συλλαλητήριο το Σάββατο 28 Φλεβάρη, στις 12μ.μ. στο Σύνταγμα.
Η Υγεία είναι δικαίωμα και όχι εμπόρευμα.
Πανσαμιακά Συλλαλητήρια για την Υγεία Τετάρτη 11 Φλεβάρη
Σάμος: πλατεία Πυθαγόρα στις 18:00
Ικαρία: Αγίος Κήρυκος, Νοσοκομείο στις 18:30
Χριστός Ραχών, Αίθουσα πολιτιστικού Συλλόγου στις 18:30
Δίνουν λεφτά για του πολέμου τα σφαγεία και στα νησιά μας διαλύουν την υγεία
Ένα χρόνο μετά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις και την απεργία, με χιλιάδες λαού των νησιών μας και οι υποσχέσεις που δόθηκαν ότι θα προκηρυχτούν όλες οι κενές οργανικές θέσεις στα νησιά μας, δεν έχει γίνει τίποτα! Ενάμιση χρόνο μετά το κυβερνητικό «μασάζ» σε τοπικούς παράγοντες και μερικούς μήνες μετά την επίσκεψη πολυμελούς κυβερνητικής αντιπροσωπείας στη Σάμο, η κατάσταση χειροτερεύει ακόμη περισσότερο. Οι τραγικές ελλείψεις, τόσο στα δύο νοσοκομεία του νομού, όσο και σε όλες τις άλλες δομές, είναι αποτέλεσμα της εγκληματικής πολιτικής που ακολουθούν στην υγεία εδώ και χρόνια τόσο η σημερινή κυβέρνηση όσο και όλες οι προηγούμενες!
Οι μισές ειδικότητες απουσιάζουν πλήρως, υπάρχουν ακάλυπτες εφημερίες σε βασικά τμήματα, μονήρης ειδικότητες στα περισσότερα, τα Επείγοντα λειτουργούν με αγροτικούς γιατρούς άλλων ειδικοτήτων, ενώ δεν γίνεται καμία προκήρυξη νοσηλευτών παρά το γεγονός του ότι υπάρχουν πολλές συνταξιοδοτήσεις. Επίσης και στους υπόλοιπους τομείς όπως στην καθαριότητα, τη σίτιση, τη φύλαξη κ.α. το προσωπικό κυριολεκτικά δεν επαρκεί με αποτέλεσμα να κλείνουν τμήματα όπως αυτό του τηλεφωνικού κέντρου! Η κυβέρνηση προσπαθεί να μπαλώσει τις γιγάντιες τρύπες με μετακινήσεις προσωπικού από εδώ και από κει κάνοντας μπαλάκι από τη μία τους εργαζόμενους και από την άλλη αφήνοντας ακάλυπτα τα πόστα από τα οποία φεύγουν αυτοί οι εργαζόμενοι, συνεχίζοντας τη διαχρονική πολιτική εγκατάλειψης.
Μας μιλάνε, ακόμα, για «δημοσιονομικά περιθώρια», «ξύσιμο του βαρελιού» και «Ευρωπαϊκούς περιορισμούς». Την ίδια ώρα όμως βλέπουμε την «πανηγυρική» έλευση φρεγατών και αεροπλάνων τα οποία δεν προορίζονται καν για την άμυνα της χώρας αλλά εξυπηρέτηση των πολεμικών σκοπών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Όπως άλλωστε οι ίδιοι παραδέχονται, λέγοντας πχ ότι οι νέες φρεγάτες είναι κρίμα να περιορίζεται στο Αιγαίο».
Βλέπουμε ενισχύσεις, επιδοτήσεις και δωράκια σε εφοπλιστές και επιχειρηματικούς ομίλους για να διασφαλίσουν την κερδοφορία τους και την ανάπτυξή τους όπως τα 300εκ ευρώ στους εφοπλιστές για αφορολόγητο πετρέλαιο και 50εκ. ευρώ στους φαρμακοβιομήχανους για παραγωγή νέων φαρμάκων.
Για την Υγεία όμως, ΨΙΧΟΥΛΑ! Δεν δεχόμαστε το 2025 που η επιστήμη και η τεχνολογία έχει κάνει άλματα, που η εργασία μας παράγει τεράστιο πλούτο, που δίνονται λεφτά με τη σέσουλα για πολέμους, ΝΑΤΟϊκούς εξοπλισμούς, να μειώνονται διαρκώς οι παροχές για την υγεία.
Οι αγώνες του προηγούμενου διαστήματος προς τιμήν του λαού τω νησιών μας έφερε αποτελέσματα ακόμη και αν αυτά δεν είναι ορατά. Και το αποτέλεσμα ήταν η τρομοκράτηση της κυβέρνησης, οι διάφορες εξαγγελίες της και η αποστολή των κομματαρχών τους για να δώσουν καθρεφτάκια στους «ιθαγενείς» των νησιών μας!
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΧΥΔΑΙΑ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΙΤΗΔΕΥΜΕΝΗ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ ΜΑΣ
Στις 11 Φλεβάρη διαδηλώνουμε και απαιτούμε να μπορούμε να ζήσουμε στον τόπο μας δίχως τον φόβο να πάθουμε κάτι εμείς και τα παιδιά μας! Δίχως να πρέπει να ξοδέψουμε εκατοντάδες και χιλιάδες ευρώ στους εμπόρους Υγείας που εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο για να βγάλουν κέρδη! Για μία Υγεία Δημόσια και Δωρεάν για όλους!
Καλούμε όλα τα σωματεία εργαζόμενων, τους συλλόγους και φορείς αυτοαπασχολουμένων, αγροτών, γονέων και κηδεμόνων, πολιτιστικούς και αθλητικούς των νησιών μας να πάρουν αποφάσεις συμμετοχής στις κινητοποιήσεις και στις συγκεντρώσεις.
Η υγεία είναι υπόθεση όλου του λαού. Δεν ανεχόμαστε να μας κοροϊδεύουν.
Δεν εφησυχάζουμε – Δεν συμβιβαζόμαστε!
Τώρα είναι η ώρα ακόμη περισσότερο να δυναμώσει ο αγώνας!
ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΝΟΜΟΥ ΣΑΜΟΥ
ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΟ ΤΜΗΜΑ ΣΑΜΟΥ ΑΔΕΔΥ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ Γ. ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΣΑΜΟΥ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΙΚΑΡΙΑΣ