ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟΗ επίσημη ιστοσελίδα του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου

Η φετινή Πρωτομαγιά αποκτά ακόμα πιο ιδιαίτερη σημασία και ευκαιρία για την  εργατική τάξη της χώρας μας να στείλει μαχητικό αγωνιστικό μήνυμα με αποδέκτες τα μεγάλα μονοπώλια, τη σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ , τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Είναι μέρα επιθεώρησης των δυνάμεων στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα που είναι δεμένη με τις πιο μεγάλες στιγμές της εργατικής τάξης, από το Σικάγο του 1886 μέχρι τους σύγχρονους αγώνες στους χώρους δουλειάς, εδώ στον Πειραιά και σε όλη τη χώρα, είναι ημέρα που θα πρέπει να βγούμε με καθαρό προσανατολισμό για τους αγώνες που έχουμε μπροστά μας το επόμενο διάστημα.

Για τους εργαζόμενους στο λιμάνι, και όλη την εργατική τάξη της περιοχής μας και της χώρας το περιεχόμενο της Πρωτομαγιάς είναι εδώ και αποτελεί μια υπόθεση ζωντανή, που βρίσκεται στο επίκεντρο της καθημερινής μας πάλης. Ο αγώνας για να μη γυρίσουμε στον εργασιακό μεσαίωνα που επιβάλλουν οι μονοπωλιακοί όμιλοι και οι κυβερνήσεις τους, η σύγκρουση με την εντατικοποίηση, με τα εξαντλητικά ωράρια, με την έλλειψη μέτρων ασφάλειας που κοστίζουν ανθρώπινες ζωές, ο αγώνας απέναντι στην ακρίβεια που έχει εκτοξευθεί και εξαιτίας της βαθιάς εμπλοκής της χώρας μας στους Ιμπεριαλιστικούς πολέμους, αλλά και η αντίθεση μας με αυτούς χωρίς να μπαίνουμε στη διαδικασία επιλογής ληστών και φονιάδων είναι στο πυρήνα του περιεχομένου της ίδιας της Πρωτομαγιάς.

Στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, στον Πειραιά, όλο και πιο καθαρά είδαμε με τα μάτια μας να αποτυπώνεται τι σημαίνει «ανάπτυξη» για τους λίγους και τι σημαίνει για τους πολλούς. Την ώρα που οι όμιλοι καταγράφουν κέρδη ρεκόρ, οι εργαζόμενοι μετρούν σακατεμένα κορμιά, ανασφάλεια και πίεση για περισσότερη δουλειά με λιγότερα δικαιώματα. Αυτή η αντίθεση δεν είναι «παραφωνία». Είναι ο κανόνας ενός συστήματος που έχει στο επίκεντρο το κέρδος και όχι τις ανάγκες της εργατικής τάξης.

Η πείρα που έχουμε αποκτήσει τα τελευταία χρόνια δεν αφήνει περιθώρια αυταπατών. Όπου οι εργαζόμενοι εμπιστεύτηκαν τον «κοινωνικό διάλογο» που υπηρετούν οι άνθρωποι των εργοδοτών και των κυβερνήσεων μέσα στο εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα, βρέθηκαν με χειρότερους όρους δουλειάς. Από την άλλη όπου οργανώθηκαν, πάλεψαν, συγκρούστηκαν με την εργοδοσία και τους μηχανισμούς της, απέσπασαν κατακτήσεις. Οι μάχες που δώσαμε ως σωματείο, απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία και τους μηχανισμούς υπονόμευσης των αγώνων, είναι παρακαταθήκη για το σήμερα.

Η πρόσφατη πείρα από το συνέδριο της ΓΣΕΕ επιβεβαιώνει ακόμα πιο καθαρά ότι δεν υπάρχει χώρος για αυταπάτες σχετικά με τον ρόλο του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Όπως αναδείξαμε οι συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, πρόκειται για έναν μηχανισμό που όχι μόνο δεν εκφράζει τις ανάγκες των εργαζομένων, αλλά λειτουργεί ως στήριγμα της πολιτικής που χτυπά τα δικαιώματά τους. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, δυναμώνει η ανάγκη οι εργαζόμενοι να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους, να γυρίσουν την πλάτη σε αυτούς τους μηχανισμούς και να ισχυροποιήσουν τα σωματεία τους σε αγωνιστική, ταξική κατεύθυνση. Και το πιο θετικό είναι πως αυτόν τον ελπιδοφόρο δρόμο τον αντιλαμβάνονται όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι.

Ιδιαίτερα για τους εργαζομένους που ζουν και δουλεύουν σε καθεστώς ομηρίας, χωρίς πλήρη δικαιώματα, εκτεθειμένοι σε εκβιασμούς και ανασφάλεια όπως οι μετανάστες εργάτες, αποτελούν ένα ακόμα παράδειγμα του πώς το σύστημα αξιοποιεί τη διάκριση και την ανασφάλεια για να συμπιέζει συνολικά τα δικαιώματα της εργατικής τάξης. Ο αγώνας για σταθερή δουλειά, πλήρη δικαιώματα, ίση μεταχείριση για όλους, χωρίς διαχωρισμούς, είναι υπόθεση κοινή για όλους τους εργαζόμενους και εδώ το εργατικό κέντρο Πειραιά οφείλει να κάνει ακόμα πιο διακριτό το ρόλο ως ο συντονιστής της οργάνωσης της πάλης στην περιοχή μας όπως έγινε σε μεγάλες μάχες του προηγούμενου διαστήματος που πρωτοστάτησε και έγινε ασπίδα των σωματείων μελών του, όπως για το έγκλημα στα Τέμπη, στις 6 του Φλεβάρη με τη μεγάλη απεργία με πρωτοστάτες του λιμενεργάτες στις Προβλήτες 2 και 3, στις 5 του Μάρτη με τους ναυτεργάτες που τους στέλνουν με θανατόχαρτα στις εμπόλεμες ζώνες οι εφοπλιστές.

Η φετινή Πρωτομαγιά γίνεται σε μια περίοδο που τη χαρακτηρίζει η όλο και βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και στους πολέμους. Το λιμάνι του Πειραιά, όπως και άλλα στρατηγικά σημεία και βασικές υποδομές αξιοποιούνται ως κρίκοι στην αλυσίδα μεταφοράς στρατιωτικού υλικού για να εξυπηρετήσουν τις επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης για μεγαλύτερο κομμάτι από τη λεία αλλά και των συμμάχων της που δε διστάζουν να αιματοκυλούν λαούς στο αδυσώπητο κυνήγι του κέρδους. Αυτό σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι και ο ελληνικός λαός όμως γίνονται στόχος αντιποίνων από τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Γίνεται λοιπόν αντιληπτό ότι είναι ανάγκη ο αγώνας για δουλειά με δικαιώματα να είναι αδιαχώριστος από τον αγώνα ενάντια στην εμπλοκή στους πολέμους, χαράζοντας τον δικό μας αυτοτελή αγωνιστικό δρόμο, όχι κάτω από ξένες σημαίες αλλά για τις δικές μας ανάγκες για μια άλλη κοινωνία που εμείς που παράγουμε τα πάντα θα γευόμαστε τους καρπούς των κόπων μας. Η αλληλεγγύη στους λαούς που δοκιμάζονται, όπως ο λαός της Παλαιστίνης, της Κούβας, της Βενεζουέλας, του Ιράν και αλλού δεν είναι σύνθημα αλλά στάση ζωής και πάλης.

Για όλα αυτά και η Πρωτομαγιά φέτος οφείλουμε να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις ώστε να είναι ο σταθμός αυτός που θα ενισχύσει τα βήματα που χρειάζεται πιο αποφασιστικά να γίνουν ώστε να δυναμώσει η οργάνωση στους χώρους δουλειάς. Να δυναμώσουν τα σωματεία που δεν συμβιβάζονται, που δεν υπογράφουν τη ζωή των εργαζομένων πίσω από κλειστές πόρτες. Να μπουν στο περιθώριο οι δυνάμεις που καλλιεργούν αυταπάτες, που θέλουν τους εργαζόμενους θεατές των εξελίξεων.

Η πραγματική δύναμη βρίσκεται στη συλλογική οργάνωση και στη σύγκρουση με την πολιτική που θυσιάζει τις ανάγκες των πολλών για τα κέρδη των λίγων, από όποιο στόμα και να βγαίνει με όποιο αφήγημα και να φτιασιδώνεται. Σε αυτή την κατεύθυνση βρίσκεται η ελπίδα.

Φέτος δίνουμε την υπόσχεση εμπνεόμενοι και από το παράδειγμα των 200 κομμουνιστών αγωνιστών που κοίταξαν στα μάτια τον θάνατο, με το τραγούδι και το χαμόγελο στα χείλη στο θυσιαστήριο της λευτεριάς στη Καισαριανή ότι θα συνεχίσουμε στον δρόμο που φώτισαν με την θυσία τούς ώστε  η εργατική τάξη να γίνει πραγματικά αφέντης στον πλούτο που παράγει.

Με αυτή την πεποίθηση, με εμπιστοσύνη στη δύναμη των εργαζομένων, συνεχίζουμε.

Φρόντισαν γι’ αυτό οι ίδιοι οι 200 εκτελεσμένοι της Καισαριανής του ‘44, που με τα πρόσωπά τους, όπως αποτυπώθηκαν στις επίμαχες φωτογραφίες πριν δυο μήνες, έδωσαν σε μας τη σκυτάλη. Με αυτά τα πρόσωπα που ατένισαν με περηφάνια το μέλλον τη στιγμή που βάδιζαν προς την εκτέλεση, κατάφεραν να στείλουν από την αιωνιότητα που βρίσκονται ένα μήνυμα στους σημερινούς εργαζόμενους. Μήνυμα συνέχειας και συνέπειας, μήνυμα τιμής και ήθους!

Δεν είναι λοιπόν η φετινή Πρωτομαγιά μόνο μια επέτειος αγωνιστικής ανάτασης. Δε συμπληρώνονται απλά 140 χρόνια από την ηρωική εξέγερση του Σικάγο που επέβαλε τις 8 ώρες εργασία – 8 ώρες ξεκούραση – 8 ώρες ελεύθερο χρόνο. Δε  συμπληρώνονται απλά 90 χρόνια από την ηρωική απεργία των εργατών της Θεσσαλονίκης που ενέπνευσε την εργατική τάξη για τους αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση, στους αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση. Η φετινή Πρωτομαγιά είναι η ίδια μέρα διεκδίκησης κι αγώνα!

Για όλη την εργατική τάξη, για τους λαούς κάθε χώρας που υποφέρουν από την εγκληματική πολιτική του πολέμου και της εκμετάλλευσης. Γιατί αυτά πάνε μαζί. Η φτώχεια, τα εξαντλητικά ωράρια, οι χαμηλοί μισθοί που εξανεμίζονται στη μέση κάθε μήνα είναι αποτέλεσμα της σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής της πολεμικής οικονομίας. Βλέπουμε δίπλα μας σχολεία και νοσοκομεία να λειτουργούν οριακά γιατί δεν υπάρχουν χρήματα για την υγεία και την παιδεία παρά μόνο για τους πολέμους. Κανένας κλάδος δεν έχει ξεφύγει από αυτή την πραγματικότητα.

Στον κλάδο των τραπεζών, ένας από τους κλάδους που το κράτος και η εργοδοσία διαχρονικά “επένδυσαν” για να μπορέσουν να κρατήσουν βαθιά την επίδραση τους, η αγοραστική δύναμη των τραπεζοϋπαλλήλων μειώνεται ραγδαία. Το 2009 ο ονομαστικός κατώτερος κλαδικός μισθός ήταν 1.000€ όταν ο γενικός κατώτατος μισθός ήταν 740€. Σήμερα αγγίζει μόλις τα 1.040€ όταν ο κατώτατος μισθός είναι 920€ ευρώ. Μάλιστα, το πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων στις τράπεζες έχει μειωθεί κατά 23% σε σχέση με το 2009, αφού ο σημερινός κατώτερος κλαδικός μισθός 1.040€ αντιστοιχεί σε 803€ εκείνης της χρονιάς. Την ίδια στιγμή το ωράριο έχει γίνει λάστιχο κι οι εργασιακές σχέσεις σκλαβοπάζαρα. Για την κερδοφορία όμως ενός τέτοιου κλάδου, που επενδύει και χρηματοδοτεί την πολεμική βιομηχανία, είναι απαραίτητες οι “κοινωνικές συμφωνίες” του Παναγόπουλου και της παρέας του στην ηγεσία της ΓΣΕΕ.

Το εχθρικό προς το λαό κράτος και η εργοδοσία έχουν ανάγκη και γι’ αυτό στηρίζουν όλους αυτούς που τους κάνουν “τη βρώμικη δουλειά”, που προσπαθούν  να βάλουν στο γύψο τους εργατικούς αγώνες. Στις σημερινές συνθήκες που η χώρα μας εμπλέκεται με τα μπούνια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που διεξάγεται στη γειτονιά μας, που τα εργατικά και λαϊκά νοικοκυριά κυριολεκτικά στενάζουν κάτω από το βάρος των οικονομικών συνεπειών της εμπλοκής της Ελλάδας στον πόλεμο, η ηγεσία της ΓΣΕΕ παίζει το ρόλο του εκφραστή των αστικών κομμάτων που παρά τις προσχηματικές αντιπαραθέσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ όλοι μαζί συμφωνούν στην ανάγκη να διατηρηθεί και να ενισχυθεί η “ανταγωνιστικότητα” σε βάρος των λαϊκών κι εργατικών αναγκών.

Στον αντίποδα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με τα συνδικάτα τους! Όλοι αυτοί που συνεχίζουν τίμια τον αγώνα των 200 της Καισαριανής, όλων των ηρώων της τάξης μας. Όσοι δεν πασχίζουν για να “αποκτήσουν ρόλο ισχυρού κοινωνικού εταίρου” για να διασφαλιστεί η “κοινωνική ειρήνη” και “η σταθερότητα”, αλλά αντίθετα παλεύουν για ζωή κι εργασία ασφαλή και αξιοπρεπή. Ο δικός μας κόσμος, ο κόσμος των εργαζομένων βρίσκεται στην ακριβώς αντίπερα όχθη από την υποταγή και τη συναίνεση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ. Είναι ο δικός μας κόσμος, αυτός της ταξικής πάλης, της σύγκρουσης με την εργοδοσία, της σύγκρουσης με το μεγάλο κεφάλαιο και το κράτος του.

Σε όλους αυτούς που γνήσια προβληματίζονται τι κίνημα χρειάζεται σήμερα για την ανατροπή αυτής της βαρβαρότητας, η απάντησή μας είναι καθαρή. Είναι αυτή που αποτυπώθηκε στη μεγάλη σύσκεψη των 720 συνδικάτων και των 2.000 συνδικαλιστών στην Καισαριανή, που βάζει στο επίκεντρο τις σύγχρονες ανάγκες και τις διεκδικήσεις του λαού. Δεν υποτάσσεται στο αφήγημα περί “κοινών συμφερόντων” εργατών κι εργοδοτών, “εθνικής ομοψυχίας κι ενότητας” που εξισώνει εκμεταλλευτές κι εκμεταλλευόμενους, καταπιεστές και καταπιεζόμενους, κεφάλαιο και εργασία. Δεν υποτάσσεται στις ορέξεις των μεγαλοεργοδοτών, αλλά αντιπαλεύει το ίδιο το σύστημα του κέρδους και των πολέμων που εγκληματεί καθημερινά σε βάρος του λαού μας.

Ορθώνουμε τείχος απέναντι στη βαρβαρότητα του συστήματος, οργανώνουμε την πάλη των εργαζομένων και των συνδικάτων τους για νέες κατακτήσεις. Κρατάμε ζεστή τη φλόγα του αγώνα και στέλνουμε με τις Πρωτομαγιάτικες απεργιακές συγκεντρώσεις των συνδικάτων, όπως στο Σύνταγμα, στις 10.30πμ, αγωνιστικό μήνυμα ανάτασης εργατικής!

Με την οργάνωση της φετινής Πρωτομαγιάτικης απεργίας στεκόμαστε στο κάλεσμα της ιστορίας. Κρατάμε ζωντανή τη θυσία των 200 και βαδίζουμε στα βήματα των ηρώων της τάξης μας!

Έφη Χαλιού, μέλος Γραμματείας του ΠΑΜΕ, μέλος στο ΔΣ της ΓΣΕΕ, μέλος Γεν. Συμβουλίου της ΟΤΟΕ

Η εργατική Πρωτομαγιά δεν είναι μια τυπική επέτειος για τους εργαζόμενους. Δεν είναι αργία. Είναι ζωντανή μέρα αγώνα. Είναι απεργία.

Φέτος συμπληρώνονται 140 χρόνια από την Πρωτομαγιά στο Σικάγο, όπου οι εργάτες διεκδίκησαν με απεργίες και με το αίμα τους το αυτονόητο:

8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση, 8 ώρες ύπνο. Έβαλαν στο επίκεντρο το δικαίωμα να ζούμε σαν άνθρωποι και όχι ζούμε για να δουλεύουμε. Το μήνυμα εκείνου του αγώνα παραμένει συγκλονιστικά επίκαιρο. Γιατί, 140 χρόνια μετά, στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, της αυτοματοποίησης και των τεράστιων επιστημονικών και τεχνολογικών δυνατοτήτων, αντί να μειώνεται ο εργάσιμος χρόνος και να βελτιώνεται η ζωή μας, συμβαίνει το αντίθετο.

Το 8ωρο έχει καταργηθείι στην πράξη. Ο εργάσιμος χρόνος γίνεται «λάστιχο». Η 6ήμερη και 7ήμερη εργασία επανέρχεται. Η 13ωρη δουλειά προβάλλεται ως «αναγκαιότητα». Η σταθερή εργασία αντικαθίσταται από ελαστικές σχέσεις, ανασφάλεια και εντατικοποίηση.

Αυτή είναι η μεγάλη αντίφαση της εποχής μας: ενώ υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να ζούμε καλύτερα, μας ζητούν να ζούμε κάθε χρόνο και χειρότερα.

Η ιστορία των αγώνων της εργατικής τάξης μας δείχνει τον δρόμο. Από τη ματωμένη Πρωτομαγιά του 1936 στη Θεσσαλονίκη, μέχρι τη θυσία των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, αποδεικνύεται ότι τίποτα δεν μας χαρίστηκε. Όλα κατακτήθηκαν με οργάνωση, σύγκρουση και θυσίες. Ανάμεσά στους ήρωες της τάξης μας, όπως αποκάλυψαν οι συγκλονιστικές φωτογραφίες των 200 και δάσκαλοι, συνάδελφοί μας, που στάθηκαν όρθιοι μέχρι το τέλος, δίνοντας τη ζωή τους για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Η φετινή Πρωτομαγιά μας βρίσκει αντιμέτωπους με την κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου, με τον πλανήτη να φλέγεται για τα κέρδη των λίγων. Ο πλανήτης φλέγεται από πολέμους και επεμβάσεις που έχουν στο επίκεντρο το κέρδος: τον έλεγχο των αγορών, της ενέργειας, των δρόμων μεταφοράς και των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Δυναμώνει η εμπλοκή και η ενεργή συμμετοχή στους σχεδιασμούς ΗΠΑ – ΝΑΤΟ με τεράστιες ευθύνες της κυβέρνησης της ΝΔ και των κομμάτων του συστήματος.

Ο πόλεμος, όμως, δεν είναι μόνο εκεί που πέφτουν οι βόμβες. Είναι και εδώ στις άμεσες συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής: στην ακρίβεια που εξαντλεί το εισόδημα, στην εργασία χωρίς δικαιώματα, στην ανασφάλεια για το αύριο, στην υποβάθμιση της μόρφωσης και της ζωής.

Εκτοξεύονται οι πολεμικές ΝΑΤΟικές δαπάνες. Η ΕΕ διοχετεύει τεράστια κονδύλια στη βιομηχανία και την προετοιμασία του πολέμου. Και την ίδια στιγμή, για μισθούς, συντάξεις, παιδεία και υγεία, μας λένε ότι μονότονα και προκλητικά ότι « για εμάς δεν υπάρχουν χρήματα». Την ίδια στιγμή που οι επιχειρηματικοί όμιλοι σπάνε ρεκόρ κερδών σε αυτές τις συνθήκες, που η φοροληστεία έχει απογειωθεί, για τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους υπάρχουν δημοσιονομικοί περιορισμοί και κόφτες.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η απάντηση των εργαζομένων δεν μπορεί να είναι η αναμονή ή η προσαρμογή. Εμπνεόμαστε από τους εργαζόμενους που δίνουν μάχες, που δεν σκύβουν το κεφάλι σε πολύ δύσκολες συνθήκες: από τους ναυτεργάτες που αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε επικίνδυνες πολεμικές αποστολές, τους λιμενεργάτες που μπλόκαραν τη μεταφορά πολεμικού υλικού, τους εργαζόμενους που δεν αποδέχονται εξαντλητικά ωράρια που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους, τους φαντάρους και τους φοιτητές που αντιστέκονται, παίρνουν θέση και μπλοκάρουν τα επικίνδυνα πολεμικά σχέδια, σε όλους όσοι με τη στάση και τη δράση τους στέκονται «απέναντι» στους δήθεν «εθνικούς στόχους», στη λογική «τα κεφάλια μέσα» που μας σερβίρουν ξανά η Κυβέρνηση της ΝΔ και οι διάφοροι επίδοξοι «σωτήρες».

Η δύναμη βρίσκεται στην οργάνωση και στη συλλογική δράση. Μονόδρομος είναι η συσπείρωση στα σωματεία μας. Η καλύτερη τιμή στην εργατική Πρωτομαγιά είναι η συνέχιση και η κλιμάκωση του αγώνα: για δουλειά με δικαιώματα και αξιοπρέπεια, για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, για συλλογικές συμβάσεις εργασίας, για δημόσια και δωρεάν παιδεία και υγεία.

Είναι ο πολύχρονος αγώνας των εκπαιδευτικών ενάντια στην κατηγοριοποίηση σχολείων, εκπαιδευτικών και μαθητών. Η εναντίωση σε μια παιδεία και ένα σχολείο για λίγους και εκλεκτούς. Είναι ο αγώνας απέναντι στην καταστολή, στις διώξεις και στα πειθαρχικά, στηρίζοντας τους αγωνιζόμενους συναδέλφους μας.

Είναι η προσπάθεια μέσα στις σχολικές τάξεις να μιλήσουμε στους μαθητές μας για την ιστορία και τους αγώνες της εργατικής τάξης. Να καλλιεργήσουμε την αλληλεγγύη, τη συλλογικότητα και τη φιλία των λαών απέναντι στους ανταγωνισμούς και στους πολέμους.

Καμία θυσία για τους πολέμους και τα κέρδη τους. Στον δρόμο της οργάνωσης και της ανατροπής βρίσκεται η ελπίδα. Για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια, πολέμους και εκμετάλλευση. Για μια ζωή στο μπόι των ανθρώπων και των αναγκών μας.

Σπύρος Μαρίνης

Δάσκαλος – Πρόεδρος της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας

Φέτος συμπληρώνονται 140 χρόνια από τους αγώνες των εργατών στο Σικάγο που έβαλαν στην προμετωπίδα των διεκδικήσεών τους το ζήτημα του εργάσιμου χρόνου. «Οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες δουλειά και οχτώ ώρες για ό,τι θέλει ο καθένας από μας» φώναζαν οι εργάτες. Τα συνθήματα που αντήχησαν τότε σε δρόμους και πλατείες παραμένουν επίκαιρα και σήμερα που τα δικαιώματα και οι κατακτήσεις της εργατικής τάξης σε όλο τον κόσμο σαρώνονται από την επίθεση του κεφαλαίου και τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για την πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια οικονομία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η εντεινόμενη πολεμική προετοιμασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης βάζει ακόμα μία φορά τα δικαιώματα των εργαζομένων «στο κρεβάτι του Προκρούστη». Οι λαοί καλούνται να χύσουν το αίμα τους για τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών τους που ντύνονται με τον μανδύα ενός υποτιθέμενου «εθνικού συμφέροντος».

Οι εργάτες το 1886 έδωσαν τη μάχη με όπλο την οργάνωση και την αλληλεγγύη τους. Οι εκμεταλλευτές τους χρησιμοποίησαν κι εκείνοι τα δικά τους όπλα: το κράτος και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του, την αστική δικαιοσύνη και τον Τύπο.

Στην Ελλάδα οι νόμοι όλων των κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια ξεχείλωσαν τον εργάσιμο χρόνο και απογείωσαν την ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις. 13ωρη και εξαήμερη εργασία, διευθέτηση του χρόνου εργασίας, συλλογικές συμβάσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες των επιχειρήσεων, προσλήψεις και απολύσεις με sms, χτύπημα της συλλογικής δράσης των εργαζομένων και του απεργιακού δικαιώματος είναι μόνο μερικά από τα μέτρα που θεσμοθετήθηκαν. Αυτή είναι άλλωστε η καύσιμη ύλη για την «ανταγωνιστικότητα της οικονομίας» και η «μυστική συνταγή» για τα ρεκόρ κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων.

Τα μέτρα προστασίας της ζωής και της υγείας των εργαζομένων θεωρούνται κόστος για τους εργοδότες με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα θανατηφόρα και σοβαρά εργατικά ατυχήματα, να μην καταγράφονται οι επαγγελματικές ασθένειες. Την ίδια στιγμή η Κυβέρνηση δίνει τη χαριστική βολή στην Επιθεώρηση
Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία καθώς με τον πρόσφατο νόμο που ψήφισε ενεργοποιεί
παλαιότερες διατάξεις του ν. 4512/2018 και αλλάζει δραματικά τον χαρακτήρα της
μετατρέποντάς την σε «παραμάγαζο της εργοδοσίας».

Σε μια εποχή που η εισαγωγή των νέων τεχνολογιών και η τεχνίτη νοημοσύνη δίνουν πρωτοφανείς παραγωγικές δυνατότητες γίνεται αβυσσαλέο το χάσμα ανάμεσα στο «πως ζουν οι εργαζόμενοι» και στο «πως θα μπορούσαν να ζήσουν» αν όλα αυτά τα τρομερά εργαλεία περνούσαν στην ιδιοκτησία τους και δούλευαν για τις δικές τους ανάγκες.

Τα συγκλονιστικά φωτογραφικά ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στο σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944 που ήρθαν άξαφνα μετά από 82 χρόνια στο φως της δημοσιότητας δίνουν μια ξεχωριστή σημασία στον φετινό εορτασμό της Πρωτομαγιάς. Αυτοί οι 200 ήρωες του λαού μας όπως και χιλιάδες άλλοι που έδωσαν τη ζωή τους ήταν απλοί καθημερινοί άνθρωποι. Ανάμεσά τους υπήρχαν σιδεράδες, αρτεργάτες, λογιστές, οικοδόμοι, αγρότες, υπάλληλοι υπουργείων. Η στάση αυτή οφείλεται στην πίστη τους πως ο αγώνας που έδωσαν ήταν δίκαιος. Πηγάζει από τη σιγουριά ότι η θυσία τους δεν θα είναι μάταιη γιατί στα χνάρια τους θα βαδίσουν χιλιάδες άλλοι αγωνιστές.

Οι δύο ασυμφιλίωτοι κόσμοι που συγκρούστηκαν το 1886 στο Σικάγο, το 1936 στη Θεσσαλονίκη, το 1944 στον τοίχο της Καισαριανής υπάρχουν και συγκρούονται και σήμερα. Από τη μία ο κόσμος της δουλειάς, του μεροκάματου που δημιουργεί τα πάντα και καλείται να ζήσει με τα ψίχουλα των κυβερνητικών «pass» και από την άλλη ο κόσμος του κεφαλαίου, της εκμετάλλευσης, του παρασιτισμού και της σαπίλας.

Ο δικός μας κόσμος λοιπόν δίνει ραντεβού την Παρασκευή στο Σύνταγμα στις 10:30 και στις απεργιακές συγκεντρώσεις των ταξικών συνδικάτων σε όλη τη χώρα για να τιμήσει την εργατική Πρωτομαγιά όπως αξίζει στην ιστορία του λαού μας. Οι συγκεντρώσεις αυτές μπορούν να αποτελέσουν σταθμό στην κλιμάκωση των σημερινών μας αγώνων. Την ίδια ώρα εκατομμύρια εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο θα διαδηλώνουν κάτω από τις ίδιες σημαίες, διαψεύδοντας όσους βιάστηκαν να διακηρύξουν το «τέλος της ιστορίας».

Δούκας Γιώργος

Μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων Επιθεώρησης Εργασίας