Η Γραμματεία Καβάλας του ΠΑΜΕ καταγγέλλει την απαράδεκτη, άδικη και ταξική απόφαση του Μονομελούς πλημμελειοδικείου Θάσου να καταδικάσει 29 ναυτεργάτες (εν ενεργεία και συνταξιούχους) και άλλους εργαζόμενους, σε 4 μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή.

Ήταν τέτοια η αποφασιστικότητα του δικαστηρίου να δικάσει έστω και μία δίκη από τις 4 και να υπάρχει καταδικαστική απόφαση, όπως και έγινε, ώστε, αφού πρώτα εισαγγελέας και πρόεδρος απέρριψαν όλα τα αιτήματα της υπεράσπισης για αναβολή των δικών, η δίκη ξεκίνησε το μεσημέρι αν και είχε παρέλθει το ωράριο του γραμματέα της έδρας. Μάλιστα ακόμα και όταν ο ίδιος δήλωσε στο ακροατήριο ότι προτίθεται να αποχωρήσει, μετά από ολιγόλεπτη διακοπή, «μεταπείστηκε» και συνεχίστηκε η διαδικασία.

Η Εισαγγελέας και η πρόεδρος του δικαστηρίου υιοθέτησαν πλήρως τα επιχειρήματα της εργοδοσίας. Αν και στα λόγια επικαλέστηκαν το συνταγματικό δικαίωμα της απεργίας, το αντιπαρέβαλαν όμως στο «δικαίωμα» στην εργασία των ναυτεργατών!!! Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ένα δικαστήριο «θυμάται» το δικαίωμα στην εργασία όταν δικάζονται εργαζόμενοι γιατί απεργούσαν και όταν είναι να κρίνουν τις απεργίες ως παράνομες και καταχρηστικές. Καμία δικαστική αρχή όμως δεν θυμήθηκε τα δικαιώματα των εκατοντάδων εργαζομένων που έχουν απολυθεί για την συνδικαλιστική τους δράση, καμία δικαστική αρχή δεν παρενέβη για τις 800.000 εργαζομένων σε όλη την χώρα που έχουν να παίρνουν δεδουλευμένα από 4 έως 12 μήνες. Καμία δικαστική αρχή δεν «θυμήθηκε» τους 1.500.000 ανέργους που έχουν το «δικαίωμα» στην εργασία.

Και από αυτή την περίπτωση αποδεικνύεται ότι η δικαιοσύνη ούτε «ανεξάρτητη» είναι ούτε «τυφλή», είναι ταξική και «υπηρετεί» βιομήχανους, εφοπλιστές, το μεγάλο κεφάλαιο που έχει την πραγματική εξουσία στα χέρια του.

Όσο θα συνεχίζεται η αντιλαϊκή πολιτική από την κυβέρνηση, ανεξάρτητα το περιτύλιγμα που έχει, «μνημονιακή»- «αντιμνημονιακή», που υπηρετεί την κερδοφορία των μεγαλοεπιχειρηματιών, των εφοπλιστών, των τραπεζιτών και κινείται στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τόσο και η Δικαιοσύνη θα «κρίνει» με βάση τα συμφέροντα των εργοδοτών, όπως έγινε και σε αυτή την περίπτωση.

Οι εργαζόμενοι, τα σωματεία, συνολικά το εργατικό-λαϊκό κίνημα χρειάζεται με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, οργανωμένα, αγωνιστικά να διεκδικήσουν τα δημοκρατικά τους δικαιώματα και συνδικαλιστικές ελευθερίες. Αυτός ο αγώνας είναι ανάγκη να συνδεθεί με την πάλη ενάντια στην πολιτική και το σύστημα που γεννά φτώχεια, ανεργία, εξαθλίωση για το λαό.

Καλούμε τα σωματεία του νομού, τους εργαζόμενους και κατοίκους της Θάσου να καταδικάσουν την απαράδεκτη απόφαση και να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους διωκόμενους ναυτεργάτες. Μέσα από το ταξικό εργατικό κίνημα να κάνουμε πράξη το σύνθημα «ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΗ»

Καβάλα 5/5/2014

Η διοίκηση του τσιμεντάδικου προχώρησε σε άλλες έξι απολύσεις και πλέον μόλις εικοσιτέσσερις εργαζόμενοι έχουν απομείνει στο εργοστάσιο. Οι απολύσεις αφορούν συνδικαλιστές καθώς πλέον η εταιρεία επιτίθεται ακόμα και στα ελάχιστα συνδικαλιστικά δικαιώματα που κατοχυρώνει η νομοθεσία στους εργάτες.

Η πολυεθνική προχωρά στα σχέδιά της για την πιο ωφέλιμη για την κερδοφορία της αξιοποίηση των εγκαταστάσεων, που δε χωράει ούτε τους εργαζόμενους που με τους κόπους τους χτίστηκαν, ούτε τις ανάγκες της κοινωνίας για το προϊόν.

Αποδεικνύεται περίτρανα ο παρασιτικός ρόλος των καπιταλιστών, που αφού στις «καλές» εποχές μετέτρεψαν σε κέρδη τον ιδρώτα και το αίμα των εργατών, τώρα απαξιώνουν τόσο τις σύγχρονες υποδομές του εργοστασίου, όσο και το εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό του, αναζητώντας σε άλλες μπίζνες τη μέγιστη κερδοφορία για τα κεφάλαιά τους.

Αποδεικνύεται πως όσο την ιδιοκτησία των εργοστασίων, των παραγωγικών μέσων συνολικά και κατ’ επέκταση την πραγματική εξουσία, την έχουν οι κεφαλαιοκράτες, καμιά δικαστική απόφαση και καμιά αλλαγή κυβέρνησης που δε συγκρούεται μαζί τους, που δε συγκρούεται με την ΕΕ που συνεχίζει κι επεκτείνει αντεργατικά μέτρα υπέρ του κεφαλαίου, δεν μπορεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα της εργατικής τάξης.

Σε αυτά τα πλαίσια καλούμε τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και τους μαζικούς φορείς των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων της περιοχής, να εκφράσουν με κάθε τρόπο την αλληλεγγύη τους στους τσιμεντάδες. Τώρα, χωρίς καμιά αναμονή, γιατί οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν μέρα με τη μέρα πως δεν υπάρχουν κοινά συμφέροντα ανάμεσα στους εργάτες και τα αφεντικά με τις κυβερνήσεις τους. Η ελπίδα βρίσκεται στην ενδυνάμωση του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος έτσι ώστε με κοινή δράση και σε συμμαχία με τα άλλα λαϊκά στρώματα η εργατική τάξη να γίνει κύριος του πλούτου που παράγει.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΤΗΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ