PAME (All Workers Militant Front) that represents the class trade union movement of Greece expresses its support to the trade unions and the workers of France, to the victims of the attacks and their families for the brutal, terrorist attacks they suffered the last days.
Religious fanaticism, racism and fascism are notions hostile to the working class of all around the world.
The workers and the peoples’ movement during this difficult time must question “who benefits from such actions” and also, which political forces, governments and imperialist organisations supported, and even funded organisations like Al Qaeda.
In this difficult time, however, we witness a repetition of the terror-hysteria and the hypocrisy that followed the 9/11 in the USA. In all countries the political forces and the governments that have a leading role in imperialist interventions, wars and cultivating “ethnic differences” etc, they also have a leading role in calling for “unity against terrorism”, a terrorism, however, they also helped grow.
The workers’ experience, especially with the attack against social rights and liberties in the USA after the 9/11, demonstrates the need for the labour movement to be alert, ready to respond to any attempt of abolishing our democratic rights and liberties, to respond against racist and nationalist calls. At the same time to strengthen internationalist solidarity, the denunciation of imperialist interventions that are committed in the name of “the war on terror” and end in new bloodbaths. Already the European Union opened the debate for new actions against “dangerous individuals”. In Greece we have great experience on who are targeted as dangerous for the EU and the Capital, where every day trade unionists and fighters of the peoples’ movement are arrested and prosecuted for their trade union action.
PAME expresses its support to the trade union movement of France. Against religious fanaticism and terrorism of imperialism we respond with class unity and action. We are all class brothers!
Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο εκφράζει την συμπαράσταση του στα συνδικάτα και την εργατική τάξη της Γαλλίας, στα θύματα των επιθέσεων και τις οικογένειες τους για τις βάρβαρες τρομοκρατικές επιθέσεις που βίωσαν τις τελευταίες μέρες.
Ο θρησκευτικός φανατισμός, ο ρατσισμός και ο φασισμός είναι έννοιες εχθρικές προς την εργατική τάξη όλου του κόσμου.
Οι εργαζόμενοι και το λαϊκό κίνημα πρέπει αυτή τη δύσκολή στιγμή να θέσουν το ερώτημα
«ποιος ωφελείται από αυτές τις πράξεις» και επίσης, ποιες πολιτικές δυνάμεις, κυβερνήσεις και ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί στήριξαν, ακόμα και χρηματοδότησαν αυτές τις οργανώσεις όπως η Αλ Κάιντα.
Στις δύσκολες αυτές ώρες όμως, γινόμαστε μάρτυρες μιας επανάληψης της τρομοϋστερίας και της υποκρισίας που ακολούθησε και την 11η Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ. Σε όλες τις χώρες, οι πολιτικές δυνάμεις και οι κυβερνήσεις που πρωταγωνιστούν στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, στους πολέμους και την καλλιέργεια «εθνικών διαφορών» κτλ, να πρωταγωνιστούν στα καλέσματα για «ενότητα απέναντι στην τρομοκρατία», μια τρομοκρατία που εξέθρεψαν οι ίδιοι.
Η πείρα των εργαζομένων, ειδικά με το χτύπημα των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών στις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου, δείχνει ότι το εργατικό κίνημα πρέπει να είναι σε ετοιμότητα να απαντήσει σε οποιαδήποτε προσπάθεια περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του λαού, στο ξεπέταγμα του ρατσισμού και του εθνικισμού. Ταυτόχρονα, να δυναμώσει η διεθνιστική αλληλεγγύη. Η καταδίκη των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων που γίνονται υπό το πρόσχημα της τρομοκρατίας, που καταλήγουν σε νέα αιματοκυλίσματα. Ήδη η ΕΕ άνοιξε την συζήτηση για νέα μέτρα εναντίον «επικίνδυνων προσώπων». Στην Ελλάδα έχουμε πείρα για το ποιοι θεωρούνται επικίνδυνοι για την ΕΕ και το κεφάλαιο, που καθημερινά συνδικαλιστές και αγωνιστές του λαϊκού κινήματος σέρνονται στα δικαστήρια.
Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο εκφράζει την συμπαράσταση του στο εργατικό κίνημα της Γαλλίας. Απέναντι στον θρησκευτικό φανατισμό και την τρομοκρατία του ιμπεριαλισμού απαντάμε με ταξική ενότητα και πάλη. Είμαστε όλοι ταξικά αδέρφια!
El PAME (Frente Militante de Todos los Trabajadores) que representa el movimiento sindical de clase de Grecia, expresa su apoyo a los sindicatos, los trabajadores de Francia, a las familias de los victimas de los ataques brutales, terroristas que sufrieron los últimos días.
El racismo, fascismo y el fanatismo religioso son conceptos hostiles a la clase obrera del mundo.
Los trabajadores y el movimiento popular en este difícil momento debe poner la cuestión
¿Quién se beneficia a tales actos ? y también ,cuales fuerzas políticas, gobiernos y organizaciones imperialistas apoyaron e incluso financieron organizaciones como Al Qaeda?
En estos tiempos dificiles, estamos siendo testigos de una repetición de la histeria de terror y de la hipocresía que siguió el 9.11 en los Estados Unidos. En todos los países las fuerzas políticas y los gobiernos que tienen un papel importante en las inervenciones imperialistas, las guerras, que cultivan “diferencias nacionales” etc, ahora estan protagonizados a los llamados a “la unidad contra el terrorismo”, un terrorismo que ellos han creado.
La experiencia de los trabajadores, especialmente de los ataques contra a los derechos sociales y libertades en los Estados Unidos después de 9-11, demuestra la necesidad por el movimiento obrero estar en alerta, estar listo de responder a cualquier atento de abolición de los nuestros derechos democraticos y libertades, estar listo de responder contra a los llamados racistas y nacionalistas. Al mismo tiempo el movimiento obrero se debe fortalecer la solidaridad internacional, denunciar las intervenciones imperialistas que se realizan con el pretexto de ¨guerra contra el terror¨ que concluye a nuevos matanzas. Ya la Unión Europea ha abierto la discusión por nuevos actos contra ¨personas peligrosas¨. En Grecia tenemos gran experiencia quién consideran peligroso la UE y el capital, son los sindicalistas y los militantes del movimiento popular que son arrestados y enjuiciados por su acción sindical.
PAME expresa su apoyo al movimiento sindical de Francia. Contra el fanatismo religioso, el terrorismo imperialista respondemos con unidad de clase y acción. ¡Somos todos hermanos de clase !
Atenas, 13.1.2015
El Secretariado
Ακούστε την εκπομπή του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας
Για αποθήκευση των εκπομπών κάντε δεξί κλικ στο σύνδεσμο και επιλέξτε “Αποθήκευση ως…”
Ακούστε την εκπομπή του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών
Για αποθήκευση των εκπομπών κάντε δεξί κλικ στο σύνδεσμο και επιλέξτε “Αποθήκευση ως…”
Ακούστε την εκπομπή “Οι αγώνες στο επίκεντρο” με καλεσμένο σε τηλεφωνική επικοινωνία τον Μήτσουρα Χρήστο, πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων στα διόδια Ακτίου
Ακούστε την εκπομπή του Εργατικού Κέντρου Λαυρίου
Ακούστε την εκπομπή της Γραμματεία Αχαΐας του ΠΑΜΕ
Για αποθήκευση των εκπομπών κάντε δεξί κλικ στο σύνδεσμο και επιλέξτε “Αποθήκευση ως…”
Estimados compañeros,
El Frente Militante de Trabajadores de Grecia (PAME), representante del movimiento sindicalista de clase en Grecia, saluda el seminario internacional “La tierra es de quien la trabaja”, celebrado en Paraguay. Queremos expresar nuestra solidaridad a los militantes paraguayos perseguidos, a Rubén Villalba y a las organizaciones que luchan contra la política antipopular. Asimismo, queremos felicitarlos por la iniciativa de organizar este seminario, cuyo tema es un asunto que está preocupando miles de obreros y campesinos en todo el mundo, un asunto que objetivamente está vinculado con la supervivencia y el nivel de vida de los pueblos de cada país.
En los países de la Unión Europea se esta promoviendo una política única para la agricultura, denominada Política Agrícola Común (PAC). La PAC 2014-2020, así como las políticas agrícolas anteriores, no tiene como objetivo aprovecharse de la capacidad productiva del país a fin de asegurar a nivel nacional el abastecimiento de productos básicos de alimentación y mejorar el nivel de vida de los campesinos pobres. Su objetivo final no es otro que servir la competitividad capitalista actual, tanto dentro de la UE como en las relaciones económicas con otros países, a favor de los monopolios industriales. Bajo las nuevas condiciones internacionales, en que prevalece la competitividad agudizada, es imprescindible acelerar la creación de grandes explotaciones agrarias, capitalistas.
Según las declaraciones de la UE, los objetivos básicos perpetuos en cuanto a la agricultura en la UE son dos. El primero concierne a la mejora de su competitividad, de modo que sin subvenciones o reduciéndolas al mínimo, pueda competir en el mercado internacional con los productos agrarios de otros países. Y el segundo concierne en adaptarse a las necesidades del mercado europeo e internacional, como éste mercado se está configurando según la Organización Mundial de Comercio (OMC) y no según las necesidades agroalimentarias de los pueblos.
En cuanto al primer objetivo, la UE considera a la pequeña propiedad agrícola como el obstáculo básico, para la mejora de la competitividad de su producción agraria. Por tanto, la UE pretende resolver a este problema a través de la transformación capitalista de su agricultura, todavía más intensiva. Es decir, con la exterminación masiva de los campesinos pequeños y medianos y la concentración de la tierra y producción en manos de pocos agricultores-comerciales grandes. En cuanto al segundo objetivo, la producción no está calculada a base de las necesidades agroalimentarias de los pueblos, con que más de 850 millones de personas se hallan desnutridas o pasan hambre. Más bien, se calcula a base de la cantidad de alimentos que puedan estar vendidos a precios tales que garanticen beneficios para las industrias de alimentos.
Según todo lo aludido es obvio que la UE desea una producción agraria concreta, que pueda garantizar más ganancias a los industriales y comerciales. Al mismo tiempo quiere que dicha producción provenga de grandes agricultores comerciales, para obtener costo de producción reducido y sea competitiva en el mercado internacional. Este objetivo central, que requiere concentración de la tierra en pocas manos, es el objetivo de las reformas en la producción agraria. Esta concentración se está acelerando durante los últimos años a nivel de la UE y del gobierno griego, en medio de una crisis profunda y prolongada. La meta final es la expansión de las relaciones capitalistas dentro del sector agrario también, es decir la expansión del trabajo asalariado, la dominación de la ganancia capitalista, la ampliación de las explotaciones agrarias capitalistas a través de la concentración de la producción y de la tierra. Esto tiene como consecuencia la reducción de los campesinos pequeños y medianos, ya que mayor parte de ellos, comparando con el pasado, no aguantan bajo las nuevas circunstancias.
El ritmo de disminución de los agricultores pequeños y medianos se calcula a 3,5% cada año en la UE, mientras que en Grecia los agricultores han disminuido durante los últimos 10 años un 35% (del 17% de la población en 2000 al 11% en 2009). La gran mayoría de los agricultores pequeños y medianos está en una situación económica terrible, viendo su ingreso reducirse de manera drástica cada año. Llegan hasta enfrentarse con problemas de supervivencia a causa del gran incremento en el costo de producción, la baja de precios de los productores bajo la presión de industriales-comerciales, el aumento de los impuestos tremendos que el gobierno impone. Es muy característico de que el 50% de los agricultores no tienen asistencia médica-farmacéutica porque no pueden pagar el Seguro Social, mientras están agotados por los impuestos sucesivos sobre su casa, su tierra, su almacén, el petróleo y la electricidad, la salud. Se están ahogando en deudas. Los agricultores y ganaderos pobres, junto a estar procesados por haber participado en luchas de protesta para su supervivencia, están juzgados también para deudas que no pueden pagar, con que se les imponen sanciones.
Antes en Grecia el problema era la redistribución de la tierra. Ahora el problema es el desplazamiento de la mayor parte de los pequeños y medianos agricultores de su tierra. Los campesinos se sublevan porque están sufriendo, no sólo a causa del ingreso, pero porque se les caen encima todos los problemas sociales graves que atormentan nuestro pueblo. El campesino tiene el problema con la carestía de la supuesta educación “gratis”, con las malas condiciones en asuntos de salud, con los problemas en el sector de cultura. La campesina sufre los mismos, y a veces peores tormentos con la mujer de la ciudad. Es una historia conocida, el campesino compra caro los fertilizantes y vende barato sus productos. Obtiene un precio “humillante” para la leche que vende y compra el yogurt y la leche embotellada carísimo. Nunca bajaron los precios para los consumidores, a pesar de la baja de precios respectivos de los productores y la baja en el costo de producción debido a los cultivos más intensivos y con medios tecnológicos modernos.
Sin embargo, dichos objetivos conducen a la exterminación de los agricultores pequeños y medianos y crean callejones sin salida para los jóvenes que desean permanecer en el campo y dedicarse en la agricultura. Callejones sin salida que empeoran a causa de los problemas sociales agudizados que enfrentan, especialmente los jóvenes del campo. Las guarderías infantiles son escasas en las áreas rurales, que consecuentemente dificultan la vida de la campesina. En muchas aldeas y pueblos pequeños no disponen ni siquiera escuela primaria, los servicios públicos de salud están degradados, mientras que para aprovechar de manera creativa del tiempo libre que disponen los jóvenes en áreas rurales no hay alternativa por falta total de infraestructuras culturales y deportivas.
El Frente Militante de Trabajadores de Grecia expresa con firmeza y de hecho su apoyo y solidaridad a las luchas y las reivindicaciones de los agricultores pequeños y medianos. Se trata de una lucha que nos concierne, por que se opone a nuestro enemigo común, la política antipopular del capital y de la UE, que ha lanzado una guerra antipopular sin precedente, por todos los flancos. Una guerra que con portada la PAC extermina los campesinos, impone precios de saldo al agricultor-productor pequeño y ofrece inmensas ganancias a los comerciales grandes de productos agrarios, que consecuentemente imponen precios inaccesibles para el consumidor, la clase obrera y todos los estratos populares del campo y de la ciudad. Así aspiran concentrar la producción agraria en pocas manos de grandes latifundistas que, con criterio la ganancia, producirán productos agrarios de calidad y sanidad dudables. Al mismo tiempo, los campesinos se echarán al desempleo y los trabajadores, los estratos populares pagarán carísimo los productos alimentarios básicos, a favor de la rentabilidad de los grandes latifundistas y comerciales que monopolizarán la producción y comercialización de los productos agrarios.
Los trabajadores y los estratos populares pobres de la ciudad están aplastados bajo la misma política gubernamental, la cual degrada su nivel de vida y atormenta los agricultores, los autónomos, los pequeños comerciantes y artesanos. Por tanto es necesario que fortalezcan un frente común para el rechazo y el derrocamiento de dicha política. Es necesidad urgente, que a través de luchas comunes llevan a la práctica la alianza social, tan indispensable hoy en día, que constituirá el rival eficiente a la estrategia del capital, la famosa competitividad y que creará la perspectiva para cambios socioeconómicos generales. Cambios que llevarán a un camino de desarrollo diferente, en que las riquezas estarán aprovechadas por parte de los que las producen, dentro del marco de un Poder y Economía Popular. En este marco y con esta perspectiva marchamos a la par a las luchas de los campesinos. Condenamos la política en contra de los campesinos y el autoritarismo del gobierno, de la UE y del Capital, con que penalizan las movilizaciones campesinas.
Organizamos el Frente común del movimiento obrero con los agricultores pequeños y medianos en contra al Capital, la Unión Europea, en contra de la Política Agrícola Común.
Αγαπητοί Σύντροφοι,
Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο, που εκπροσωπεί το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα της Ελλάδος χαιρετίζει το Διεθνές Σεμινάριο “La tierra es de quien la trabaja” που πραγματοποιείται στην Παραγουάη. Θέλουμε να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους διωκόμενους αγωνιστές της Παραγουάης, στον Ruben Villalba, και τις οργανώσεις που αγωνίζονται ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική. Επίσης να σας συγχαρούμε για πρωτοβουλία, να καλέσετε το συγκεκριμένο σεμινάριο, με το συγκεκριμένο θέμα που αποτελεί ζήτημα που απασχολεί χιλιάδες εργάτες και αγρότες σε όλον τον κόσμο, ένα ζήτημα που συνδέεται αντικειμενικά με την επιβίωση και το βιοτικό επίπεδο των λαών κάθε χώρας.
Καθώς το ΠΑΜΕ δεν μπορούσαμε να παραστούμε στο Σεμινάριο, σας στέλνουμε ορισμένα στοιχεία και εκτιμήσεις για την κατάσταση που αντιμετωπίζει το εργατο-αγροτικό κίνημα στην Ελλάδα.
Στην Ελλάδα, συγκριτικά με άλλα κράτη, υπάρχει ακόμα υψηλό ποσοστό μικρομεσαίων αγροτών με μικρή και πολυτεμαχισμένη ιδιοκτησία γης. Στις χώρες της ΕΕ προωθείται Ενιαία πολιτική για την Αγροτιά που ονομάζεται Κοινή Αγροτική Πολιτική. Στην αγροτική οικονομία η παραγωγή των αγροτικών προϊόντων και κατ’ επέκταση των τροφίμων καθορίζεται με την Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) από το 1981 που η χώρα μας μπήκε στην ΕΟΚ, μετέπειτα ΕΕ. Διαχρονικοί στόχοι της ΚΑΠ, οι οποίοι προσαρμόζονται με βάση την εξέλιξη της ΕΕ είναι η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της αγροτικής οικονομίας, η προσαρμογή της αγροτικής παραγωγής στα δεδομένα της αγοράς όπως αυτή διαμορφώνεται με τις κρατικές, διακρατικές (ΕΕ) και διεθνείς (ΠΟΕ) ρυθμίσεις και η εξασφάλιση φθηνής πρώτης ύλης και υψηλής κερδοφορίας στις βιομηχανίες τροφίμων.Η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) 2014-2020, όπως και οι προηγούμενες, δε στοχεύει στην αξιοποίηση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας με στόχο πρώτα απ’ όλα τις εγχώριες διατροφικές ανάγκες και την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των φτωχών αγροτών, αλλά εξυπηρετεί τις ανάγκες του σύγχρονου καπιταλιστικού ανταγωνισμού τόσο εντός της ΕΕ όσο και στις οικονομικές της σχέσεις με τρίτες χώρες, προς όφελος κυρίως των βιομηχανικών μονοπωλίων. Οι νέες διεθνείς συνθήκες του οξυμένου ανταγωνισμού καθιστούν αναγκαία την επιτάχυνση της δημιουργίας μεγάλων καπιταλιστικών αγροτικών εκμεταλλεύσεων.
Σύμφωνα με τις διακηρύξεις της ΕΕ δύο είναι οι βασικοί διαχρονικοί στόχοι της κοινοτικής γεωργίας. Ο πρώτος αφορά στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητάς της, έτσι ώστε χωρίς ή με ελάχιστες επιδοτήσεις να μπορεί να ανταγωνισθεί στη διεθνή αγορά τα αγροτικά προϊόντα τρίτων χωρών. Και ο δεύτερος στην προσαρμογή της στις ανάγκες της κοινοτικής και διεθνούς αγοράς, όπως αυτή διαμορφώνεται από τον ΠΟΕ και όχι από τις διατροφικές ανάγκες των λαών.
Οσον αφορά στον πρώτο στόχο, βασικό εμπόδιο στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της κοινοτικής γεωργίας η ΕΕ θεωρεί τη μικρή ιδιοκτησία Αυτό το σοβαρό διαρθρωτικό πρόβλημα η ΕΕ επιδιώκει να το λύσει με την παραπέρα καπιταλιστικοποίηση της κοινοτικής γεωργίας. Δηλαδή με το μαζικό ξεκλήρισμα της μικρομεσαίας αγροτιάς και τη συγκέντρωση της γης και της παραγωγής σε λίγους μεγαλοαγρότες επιχειρηματίες.
Οσον αφορά στο δεύτερο στόχο, η ΕΕ εκτιμάει ότι οι ανάγκες της αγοράς σε τρόφιμα αυξάνονται με ετήσιο ρυθμό 1%, ενώ η παραγωγή τροφίμων με διπλάσιο ρυθμό 2%, πράγμα το οποίο δημιουργεί διαρθρωτικά πλεονάσματα, η εκποίηση των οποίων επιβαρύνει τον κοινοτικό προϋπολογισμό με υπέρογκα ποσά. Εξυπακούεται ότι οι ανάγκες της αγοράς σε τρόφιμα δεν υπολογίζονται με βάση τις διατροφικές ανάγκες των λαών, όπου πάνω από 850 εκατομμύρια άνθρωποι υποσιτίζονται ή λιμοκτονούν. Αλλά με βάση τις ποσότητες των τροφίμων που μπορούν να πουληθούν σε τιμές τέτοιες που να εξασφαλίζουν τα επιδιωκόμενα κέρδη στις βιομηχανίες τροφίμων. Για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος η ΕΕ προσπαθεί να μειώσει τους ρυθμούς αύξησης της κοινοτικής γεωργίας, για να προσαρμοσθεί στα δεδομένα της αγοράς.
Από τους παραπάνω στόχους φαίνεται ότι η ΕΕ θέλει μια συγκεκριμένη αγροτική παραγωγή που εξασφαλίζει μεγαλύτερα κέρδη στους εμποροβιομήχανους. Ταυτόχρονα θέλει αυτή η παραγωγή να παράγεται από μεγαλοαγρότες επιχειρηματίες, για να έχει μειωμένο κόστος παραγωγής και να είναι ανταγωνιστική στη διεθνή αγορά, με χωρίς ή ελάχιστες επιδοτήσεις. Δηλαδή, η ΕΕ δεν θέλει να εξαφανίσει όλους τους αγρότες. Αλλά θέλει να τους μειώσει σημαντικά για να φτιάξει τους μεγαλοαγρότες επιχειρηματίες.
Αυτόν τον κεντρικό στόχο, ο οποίος προϋποθέτει τη συγκέντρωση της γης σε λίγα χέρια, έχουν οι αναδιαρθρώσεις στην αγροτική παραγωγή. Αυτή η συγκέντρωση επιταχύνεται τα τελευταία χρόνια σε επίπεδο ΕΕ και ελληνικής κυβέρνησης σε συνθήκες βαθιάς και παρατεταμένης κρίσης. Ο στόχος είναι η επέκταση των καπιταλιστικών σχέσεων και στον αγροτικό τομέα, η επέκταση δηλαδή της μισθωτής εργασίας, η κυριαρχία του καπιταλιστικού κέρδους, η μεγέθυνση των καπιταλιστικών αγροτικών εκμεταλλεύσεων μέσω της συγκέντρωσης της παραγωγής και της γης. Αυτό έχει ως συνέπεια μείωση του αριθμού των μικρών και μεσαίων αγροτών, αφού μεγαλύτερο μέρος τους σε σχέση με το παρελθόν δεν αντέχει στις νέες συνθήκες. Ο ρυθμός μείωσης των μικρομεσαίων αγροτικών νοικοκυριών υπολογίζεται στο 3,5% κάθε χρόνο σε επίπεδο ΕΕ, ενώ στην Ελλάδα οι αγρότες μειώθηκαν την τελευταία δεκαετία κατά 35% (από το 17% του πληθυσμού το 2000 σε 11% το 2009).
η μεγάλη πλειοψηφία των μικρών και μεσαίων αγροτών βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση βλέπει κάθε χρόνο το εισόδημα να μειώνεται δραστικά και να αντιμετωπίζει θέμα επιβίωσης, από την μεγάλη αύξηση στο κόστος παραγωγής, τη μείωση τιμών παραγωγού από τους εμποροβιομήχανους, από τα χαράτσια και τους φόρους-φωτιά της κυβέρνησης. Είναι χαρακτηριστικό, ότι το 50% των αγροτών δεν έχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, γιατί δεν έχει να πληρώσει τις εισφορές του στον ΟΓA, αφού εξοντώνονται με τα απανωτά χαράτσια στο σπίτι, το χωράφι, την αποθήκη, το πετρέλαιο και το ρεύμα, την υγεία. Τους πνίγουν τα χρέη. Μαζί με τα αγροτοδικεία για την συμμετοχή στους αγώνες διαμαρτυρίας για την επιβίωση, καλούνται σε δίκες και επιβάλλονται ποινές για τα χρέη που δεν μπορούν να πληρώσουν φτωχοί γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Μαζεύονται λεφτά από τη φτωχολογιά για να κατευθυνθούν στους τραπεζίτες, βιομήχανους, μεγαλέμπορους, εφοπλιστές για τους οποίους θεσπίζονται νέες φοροαπαλλαγές και προνόμια.
Παλιά στην Ελλάδα το πρόβλημα ήταν η αναδιανομή της γης από τους τσιφλικάδες. Τώρα το πρόβλημα είναι η εκτόπιση του μεγαλύτερου μέρους της μικρομεσαίας αγροτιάς από την γη της.Η αγροτιά ξεσηκώνεται γιατί υποφέρει όχι μόνο εισοδηματικά αλλά ξεσπάνε στις πλάτες της όλα τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα που ταλαιπωρούν τον λαό μας. Ο αγρότης έχει πρόβλημα με την ακρίβεια της “δωρεάν” δήθεν παιδείας, με την κακή υποδομή στα θέματα της υγείας, με τα προβλήματα στο τομέα του πολιτισμού. Η αγρότισσα ζει τα ίδια, και σε ορισμένα ζητήματα ακόμα χειρότερα, βάσανα από την γυναίκα της πόλης.Το έργο είναι γνωστό, ο αγρότης αγοράζει ακριβά λιπάσματα και πουλά φθηνά τα προϊόντα του. Παίρνει τιμή ντροπής για το γάλα που πουλάει και αγοράζει το γιαούρτι και το εμφιαλωμένο γάλα πανάκριβα.
Ουδέποτε οι τιμές καταναλωτή μειώθηκαν παρά τη μείωση των αντίστοιχων τιμών στον παραγωγό και την μείωση του κόστους λόγω εντατικότερης καλλιέργειας και με σύγχρονα μηχανικά μέσα. Ουδέποτε στην αγροτιά δόθηκαν τιμές που αφήνουν λογικό κέρδος, στην πραγματικότητα και στις πιο καλές στιγμές η αγροτιά έπαιρνε τιμή κάτω από την αξία του παραγομένου προϊόντος. Αλλο πράγμα ότι με αυτές τις τιμές μπορούσε να ζήσει με ένα σχετικά ανεκτό τρόπο ζωής, πράγμα που έχασε σήμερα.
Όμως αυτές οι επιδιώξεις οδηγούν στο ξεκλήρισμα την μικρομεσαία αγροτιά και δημιουργούν αδιέξοδα στους νέους που θέλουν να παραμείνουν στην ύπαιθρο και να ασχοληθούν με τη γεωργία. Αδιέξοδα που επιδεινώνονται και από τα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν, ιδιαίτερα οι νέοι στην ύπαιθρο. Οι βρεφονηπιακοί σταθμοί είναι ελάχιστοι στην ύπαιθρο, με συνέπεια να δυσκολεύουν τη ζωή της αγρότισσας. Σε πολλά χωριά δεν λειτουργούν ούτε Δημοτικά σχολεία, υποβαθμισμένη υγεία,, ενώ για δημιουργική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου των νέων στην ύπαιθρο δεν υπάρχει καμιά διέξοδος επειδή υπάρχει παντελής έλλειψη των απαιτούμενων πολιτιστικών και αθλητικών υποδομών.
Το πρόβλημα δεν είναι στενά η έκταση της γης, μικρή ή μεγάλη, αλλά ποιός ελέγχει την γη, ποιός καρπώνεται το κέρδος.
Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο εκφράζει σταθερά και έμπρακτα τη συμπαράσταση και αλληλεγγύη του στους αγώνες και τα αιτήματα των αγροτών. Πρόκειται για αγώνα που μας αφορά γιατί εναντιώνεται στον κοινό μας αντίπαλο, την αντιλαϊκή πολιτική του κεφαλαίου κυβέρνησης και Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχει εξαπολύσει έναν πρωτοφανή και ολομέτωπο, αντιλαϊκό πόλεμο. Μια πολιτική που με προμετωπίδα την ΚΑΠ ξεκληρίζει τους αγρότες, επιβάλλει εξευτελιστικές τιμές στο μικροπαραγωγό αγρότη και δίνει τεράστια κέρδη στους μεγαλέμπορους των αγροτικών προϊόντων, επιβάλλοντας σ’ αυτά τα προϊόντα τιμές που είναι απλησίαστες για τους καταναλωτές, την εργατική τάξη και όλα τα φτωχά λαϊκά στρώματα στην πόλη και στο χωριό. Έτσι επιδιώκουν να συγκεντρώσουν την αγροτική παραγωγή σε λίγα χέρια μεγαλοτσιφλικάδων που με κριτήριο το κέρδος θα παράγουν αμφιβόλου ποιότητας και υγιεινής αγροτικά προϊόντα. Ταυτόχρονα οι ξεκληρισμένοι αγρότες θα ρίχνονται στον καιάδα της ανεργίας και οι εργαζόμενοι – τα λαϊκά στρώματα, θα πληρώνουν πανάκριβα τα βασικά είδη διατροφής, για χάρη της κερδοφορίας των μεγαλοτσιφλικάδων και μεγαλεμπόρων που θα μονοπωλούν την παραγωγή και την εμπορία των αγροτικών προϊόντων.
Οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα της πόλης που συνθλίβονται από την ίδια κυβερνητική πολιτική της υποβάθμισης του βιοτικού τους επιπέδου που ταλανίζει και τους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικροεπαγγελματοβιοτέχνες, είναι ανάγκη να δυναμώσουν το ενιαίο μέτωπό τους για την απόκρουση και ανατροπή αυτής της πολιτικής. Είναι άμεση ανάγκη, μέσα από τους κοινούς τους αγώνες να κάνουν πράξη την αναγκαία σήμερα κοινωνική συμμαχία που θα αποτελέσει το αποτελεσματικό αντίπαλο δέος στη στρατηγική του κεφαλαίου, τη διαβόητη ανταγωνιστικότητα και θα ανοίξει τις προοπτικές για γενικότερες κοινωνικοοικονομικές αλλαγές, για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, για την κοινωνία όπου θα εξαλειφθεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Στα πλαίσια αυτά και σ’ αυτήν την προοπτική συμπορευόμαστε στους αγώνες των αγροτών. Καταδικάζουμε την αντιαγροτική πολιτική και τον αυταρχισμό της κυβέρνησης και απαιτούμε:
Φθηνά και καλής ποιότητας αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα, ικανοποιητικές τιμές για τους παραγωγούς. Ενίσχυση της μικρομεσαίας αγροτιάς με κίνητρα για τη συνέχιση της αγροτικής τους απασχόλησης
Όχι στην ποινικοποίηση των αγροτικών κινητοποιήσεων
