Χαιρετίζω τη 4^η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ

Αγαπητοί συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Το τελευταίο καιρό ζούμε τραγικές εικόνες, εικόνες ντροπής με τους πρόσφυγες και μετανάστες από Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν, στα νησιά του Αιγαίου, στην Αθήνα εδώ στον Πειραιά, στην Ειδομένη στα σύνορα με τα Σκόπια στη Νότια Ιταλία.

Είδαμε ανθρώπους να θαλασσοπνίγονται καθημερινά ακόμα και μικρά παιδιά. Είδαμε ανθρώπους πεινασμένους να κοιμούνται στη βροχή και στο κρύο. Ανθρώπους να ζητάνε το αυτονόητο να ζήσουνε ! Να φύγουνε, να σωθούνε από τον πόλεμο, από την πείνα και τη δυστυχία, να πάνε να βρούνε τις οικογένειές τους στην Ευρώπη και αλλού.

Και όμως η ΕΕ και όλες οι χώρες της Ευρώπης υψώσανε φράκτες και έκλεισαν τα σύνορα με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούνε χιλιάδες πρόσφυγες στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Το ερώτημα είναι: Τί προκαλεί αυτό το κύμα προσφύγων ; Τι φταίει γι΄αυτή την κατάσταση που ζούνε αυτοί οι λαοί;

Και φυσικά και φταίει ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος για να το πούμε απλά και καθαρά. Οι μεγάλες δυνάμεις και οργανισμοί ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ ΡΩΣΙΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ που συμμετέχουνε σ΄αυτό τον πόλεμο. Προσπαθούνε να πούνε τα ΜΜΕ, οι κυβερνήσεις, τα κόμματά τους ότι ο πόλεμος είναι ανάμεσα σε φανατικούς μουσουλμάνους και δυτικούς, ότι πρόκειται για πόλεμο πολιτισμών.

Λένε ψέματα !

Ο πόλεμος γίνεται γιατί τα Αμερικάνικα και Ευρωπαϊκά μονοπώλια θέλουν να ελέγχουν τις (πηγές ενέργειας), τα νέα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου, και τον έλεγχο μιας μεγάλης περιοχής που αποτελεί πέρασμα για το εμπόριο και μεταφορές.

Είναι ίδιες αυτές οι δυνάμεις και οργανισμοί που καταδικάζουν τους λαούς, στην ανεργία, στη φτώχεια και στον πόλεμο, με αποτέλεσμα εκατομμύρια άνθρωποι να μεταναστεύουν για μια καλύτερη ζωή.

Οι κυβερνήσεις ΕΕ λένε ψέματα ότι δεν θέλουν μετανάστες.

Μας θέλουν εδώ, και στις άλλες χώρες αλλά μας θέλουν χωρίς δικαιώματα και με σκυμμένο κεφάλι. Μας θέλουν φτηνούς για τους βιομηχάνους, εφοπλιστές, μεγαλοεργολάβους και ξενοδόχους.

Προσπαθούνε να μας βοηθήσουνε με βάση τις εθνικότητες, θρησκείες, χρώματος. Κάνουνε τα πάντα οι εργαζόμενοι να μην οργανωθούνε, να μην ενωθούνε.

Πολλές φορές φασιστικές οργανώσεις κατηγορούσαν το ΠΑΜΕ ότι υποστηρίζει τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, ότι έχετε τους μετανάστες στη πρώτη γραμμή.

Εμείς είμαστε υπερήφανοι που μας κατηγορούνε γι΄αυτό. Είμαστε περήφανοι που είμαστε στο πλευρό των μεταναστών και προσφύγων.

Είμαστε περήφανοι που τα προβλήματα που βιώνουμε οι μετανάστες και πρόσφυγες το ΠΑΜΕ τα έχει κάνει δικά του προβλήματα και παλεύουμε να τα λύσουμε όλοι μαζί.

Είμαστε περήφανοι που βγαίνουμε μπροστά σε κάθε πρόβλημα που έχουν οι μετανάστες. Και έχουμε και διώξεις συναδέλφων 22 βρίσκονται στα δικαστήρια για εργατικό ατύχημα, απολύσεις στη Ζάκυνθο. Μας κάνει πιο δυνατούς το γεγονός ότι οι μετανάστες έχουν εμπιστοσύνη στο ΠΑΜΕ.

Απευθύνονται στα σωματεία για τα προβλήματα τους, γράφονται στα σωματεία, ψηφίζουν όμως δεν φτάνει αυτό χρειάζεται περισσότερη δουλειά.

Υπάρχει μια λογική στους μετανάστες ότι : Να φύγουμε να πάμε στη βόρεια Ευρώπη γιατί εκεί είναι καλύτερα τα πράγματα.

Εμείς λέμε ότι δεν πρέπει να παλέψουμε να αλλάξουμε αυτόν που μας κάθετε στο σβέρκο, αλλά πρέπει να παλέψουμε να μην έχουμε κανέναν στο σβέρκο.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι η επίθεση του κεφαλαίου, της ΕΕ που γίνετε στους εργαζόμενους και στα λαϊκά στρώματα γίνεται σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και αλλού μόνο το χέρι που μας βαράει αλλάζει σε κάθε χώρα.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό το βάρβαρο σύστημα που λέγετε καπιταλισμός έχει σαπίσει και μόνο φτώχεια, ανεργία και πολέμους μπορεί να προσφέρει στους λαούς σε όλο τον πλανήτη.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι και στις χώρες που εμείς οι μετανάστες προερχόμαστε, αυτό το βάρβαρο σύστημα μας έχει αναγκάσει να φύγουμε από τα σπίτια μας.

Αυτό το σύστημα δεν μερεμετίζεται, δεν γίνεται ανθρώπινο, διότι έχει εκεί στο επίκεντρο την κερδοφορία των λίγων και την εκμετάλλευση των πολλών.

Σήμερα από αυτά που ζούμε και από την πείρα που έχουμε βλέπουμε ότι δεν μπορεί να υπάρχει φιλολαϊκή πολιτική χωρίς σύγκρουση με επιχειρηματικούς ομίλους, χωρίς αμφισβήτηση της κερδοφορίας τους.

Όμως αυτό απαιτεί την ενότητα και την οργάνωση όλων των εργαζομένων ελλήνων και μεταναστών. Να βροντοφωνάξουμε το σύνθημα σε κάθε τόπο δουλειάς “Έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι”.

Εκεί που οι εργαζόμενοι ενωθήκανε, οργανωθήκανε είχανε κατακτήσεις πήραμε πίσω δικαιώματα. Εξάλλου ξέρουμε πολύ καλά ότι τα πάντα κατακτούνται με αγώνες, τίποτα δεν χαρίζεται. Αυτό δείχνει η πείρα με τους εργαζόμενους στην Επιχείρηση (ΞΙΦΙΤΑ) στα Ξενοδοχεία.

Δεν λέμε ότι τα έχουμε καταφέρει όλα, ότι τα κάναμε όλα καλά, ξέρουμε ότι είναι δύσκολος αυτός ο δρόμος, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα εμείς και τα παιδιά μας.

Αυτό τον δρόμο μας το δείχνει το ΠΑΜΕ καθημερινά, που ξεκίνησε πριν 17 χρόνια το 1999, το ξεκίνησαν 1.500 αγωνιστές από όλη την Ελλάδα, αυτός ο δρόμος πρέπει να συνεχιστεί να πάει πιο πέρα στην Ελλάδα, και στις άλλες χώρες του κόσμου, με εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη και στη δύναμή της.

Γι΄αυτό καλούμε όλους τους μετανάστες μαζί με τους Έλληνες συναδέλφους μας να ενωθούμε, να οργανωθούμε σε κάθε τόπο δουλειάς.

Να οργανωθούμε στα σωματεία μας, στις λαϊκές επιτροπές, και να τα δυναμώσουμε αυτά. Να δυναμώσουμε το ταξικό αγώνα ενάντια σε αυτούς που τσακίζουμε τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας. Ενάντια στα μονοπώλια, στο καπιταλιστικό σύστημα που σαπίζει όλο και περισσότερο που γεννάει πείνα, φτώχεια, ανεργία και πολέμους.

Συνάδελφοι, Συναγωνιστές,

 Χαιρετίζω την 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.

Κοιτώντας τις εξελίξεις στην Ηλεκτρική Ενέργεια θα διαπιστώσει κανείς ότι είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τις γενικότερες αναδιαρθρώσεις στην ενέργεια και τις συγκρούσεις και τις αντιθέσεις των επιχειρηματικών ομίλων για το ποιος θα έχει καλύτερη πρόσβαση σε αυτό το χρυσοφόρο κομμάτι με στόχο την μεγαλύτερη κερδοφορία.

Η διαφορά με τα προηγούμενα χρόνια είναι, ότι πλέον πρέπει η απελευθέρωση αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας να προχωρήσει με γρηγορότερους ρυθμούς, όμως η επιδίωξη των επενδυτών είναι η διασφάλιση της κερδοφορίας τους, με πετσόκομμα ακόμη περισσότερο των εναπομεινάντων εργασιακών και μισθολογικών κατακτήσεων.

Οι μορφές ιδιωτικοποίησης που προωθούνται, έχουν να κάνουν με ποια επιχειρηματικά συμφέροντα εξυπηρετεί η κάθε κυβέρνηση όπως π.χ. η κυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, προωθούσαν τη Μικρή ΔΕΗ, ενώ η σημερινή προωθεί τα ΝΟΜΕ (Δημοπρασία Ρεύματος) τα ΣΔΙΤ και δεν αποκλείεται με βάση τα Μνημόνια να επιστρέψουν στην Μικρή ΔΕΗ.

Οι αναδιαρθρώσεις που επιβλήθηκαν από την Ε.Ε. από τα τέλη της 10ετίας του 90 είχαν σαν αποτέλεσμα μεγάλες αλλαγές στις προσλήψεις προσωπικού, στις εργασιακές σχέσεις και φυσικά στην αύξηση της τιμής της Kwh, που επιβαρύνει φυσικά τα λαϊκά στρώματα.

Στην πορεία της ιδιωτικοποίησης προωθήθηκαν 5 διαφορετικές σχέσεις εργασίας (τακτικό προσωπικό, εργαζόμενοι σε εργολαβίες, 8μηνα, 2μηνα και εργαζόμενοι με μπλοκάκι κυρίως στο επιστημονικό προσωπικό.). αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να βάλει εμπόδια στην ενότητα των εργαζόμενων στην επιχείρηση. Στην διάσπαση των εργαζομένων συνέβαλε και ο κοινωνικός αυτοματισμός που καλλιεργήθηκε με βάση τοπικιστικά ζητήματα όσον αφορά το ζήτημα της εντοπιότητας ως κριτήριο στις προσλήψεις προσωπικού με οκτάμηνες συμβάσεις (με βάση τις απαλλοτριωμένες εκτάσεις και προτιμούνται κατά κύριο λόγο εργαζόμενοι από τα πληττόμενα χωριά.)

Ένα πολύ σημαντικό θέμα που απασχολεί τους εργαζόμενους στον κλάδο είναι τα ζητήματα Υγείας και Ασφάλειας στους χώρους εργασίας. Η παρέμβασή μας σ’ αυτό το πεδίο δράσης είναι μεγάλο. Μάλιστα με αφορμή κινητοποίηση για ένα ατύχημα στο μεγαλύτερο ορυχείο, η εργοδοσία μας αντιμετώπισε με την πρόσκληση αστυνομικής δύναμης, με τρομοκρατία για πρώτη φορά στα χρονικά μέσα στον χώρο δουλειάς. Για το πολύ σημαντικό αυτό ζήτημα παρεμβαίνουμε τακτικά με ανακοινώσεις, υπομνήματα και πρόσφατα με την πραγματοποίηση ημερίδας.

Με αδυναμίες παρεμβαίνουμε στους ανέργους, όμως είναι μέσα στον προσανατολισμό μας, για την ένταξή τους στο κίνημα με διαμορφωμένα αιτήματα.

Βασικό λοιπόν ζήτημα και καθήκον που έχουμε μπροστά μας είναι η ενότητα όλων των εργαζομένων.

Κάνουμε προσπάθεια όταν γίνονται απεργίες, η άλλες κινητοποιήσεις από εργαζόμενους που δουλεύουν στις εργολαβίες και είναι απλήρωτοι για μήνες, να τραβήξουμε στον αγώνα και το τακτικό προσωπικό. Είμαστε το μοναδικό σωματείο που έχουμε μέλη απ’όλο το προσωπικό ανεξαρτήτου εργασιακής σχέσης. Το βασικότερο όμως είναι το διεκδικητικό πλαίσιο του ΣΕΕΕΝ που συμβάλει στην ενότητα των εργαζομένων.

Ζητήματα που μπαίνουν σε προτεραιότητα στο πλαίσιο μας και αναπτύσσουμε δράση γι’αυτά αφορούν τις μειώσεις μισθών που επιβλήθηκαν τα τελευταία χρόνια από τα Μνημόνια, την κατάργηση των Σ.Σ.Ε.,στη λογική ανάκτησης των απωλειών αλλά και αιτήματα που αφορούν πάνω την γενικότερη αντιλαϊκή πολιτική (χαράτσια, κόψιμο ρεύματος) μαζί με τα ειδικότερα κλαδικά αιτήματα.

Θετικό βήμα είναι ότι στα πλαίσια της αλληλεγγύης και της συμμαχίας με εργαζόμενους και από άλλους κλάδους και με άλλα κοινωνικά στρώματα, είναι η οργάνωση του Λαϊκού Φροντιστηρίου όπου για μια 4ετία συμμετέχουν μαθητές που αδυνατούν οι οικογένειες τους να πληρώσουν τα πανάκριβα φροντιστήρια.

Επίσης ένα από τα βασικότερα καθήκοντα μας είναι προσανατολίσουμε τον αγώνα των εργαζομένων ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο και να εμποδίσουμε την προπαγάνδα του αντιπάλου που προσπαθεί να ενσωματώσει όποιες αντιδράσεις, να τους οδηγήσει να σηκώσουν ξένη σημαία. Η εργοδοσία κάνει κάθε φορά μεγάλη προσπάθεια να ταυτιστούν οι αγώνες τους με τα δικά της συμφέροντα. Άλλωστε η διοίκηση το ζητάει πλέον με πρόσφατη επιστολή που έστειλε προσωπικά σε κάθε εργαζόμενο που μας προτρέπει να βάλουμε πλάτη για να σωθεί η επιχείρησή μας.

Σ’ αυτή την προσπάθεια της η εργοδοσία έχει στο πλευρό της τον εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό, που είχε καθοριστική συμβολή στο να περάσουν όλα τα αντιλαϊκά μέτρα.

Συνέβαλαν στο να περάσουν όλες οι αναδιαρθρώσεις στην Η.Ε. (τριχοτόμηση, διάλυση ασφαλιστικό, μετοχοποίηση) ότι στην ουσία επέβαλε η πολιτική της Ε.Ε. Ένα μεγάλο επίτευγμα τους είναι ότι βάθαιναν ακόμη πιο πολύ την πολυδιάσπαση. Κάνουν ότι μπορούν για να καταδείξουν ότι δεν είναι κοινά τα αιτήματα και τα συμφέροντα του τακτικού με του έκτακτου προσωπικού. Υπονομεύουν τους αγώνες ανοικτά και απροκάλυπτα ακόμα και όταν είναι με απόφαση της ΓΣΕΕ που παίρνει μετά από δική μας πίεση. Ετοιμάζονται και τώρα βάζοντας κάποια κλαδικά αιτήματα, να υπονομεύσουν την απεργία στις 8 Δεκέμβρη.

Αποκαλύψαμε τον ρόλο τους και συνεχίζουμε να τους αποκαλύπτουμε. Όμως το βασικό είναι ότι έγινε αισθητή, διακριτή η γραμμή που μας χωρίζει όμως δεν απέφερε ακόμα καρπούς όσον αφορά την αλλαγή συσχετισμού δύναμης.

Έχουμε ακόμα πολύ δουλειά ώστε να καταφέρουμε να συνδέουμε το ειδικά προβλήματα του κλάδου με τα γενικά.

Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα η επίθεση θα ενταθεί. Τι θέλουμε λοιπόν από την απεργία της 8ης Δεκέμβρη. Πέρα από την αποτροπή των νέων αντεργατικών μέτρων που φέρνει η 2^η αξιολόγηση να βάλουμε με μεγαλύτερη ένταση τη θέση μας ενάντια στην παραπέρα ιδιωτικοποίηση, την μείωση παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από λιγνίτη που θα έχει σαν αποτέλεσμα το χάσιμο χιλιάδων θέσεων εργασίας, με μεγαλύτερη ένταση την θέση μας για ΔΕΗ πλήρως κοινωνικοποιημένη. Για ρεύμα φθηνό για τον λαό.

Καλησπέρα συναγωνιστές συναγωνίστριες ,

Προέρχομαι από ένα δύσκολο χώρο από τον χώρο των Τηλ/νιων και συγκεκριμένα από τον Όμιλο ΟΤΕ. Ένα κλάδο που δεν γνώρισε τη κρίση στον ίδιο βαθμό και έκταση με άλλους κλασσικούς κλάδους της οικονομίας και βρίσκεται εδώ και κάποιο διάστημα σε ανάπτυξη. Μια ανάπτυξη φυσικά που δεν έχει καμία σχέση με την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι εργαζόμενοι .

Ένα κλάδο και ένα μονοπώλιο με συνεχώς αυξανόμενη λειτουργική κερδοφορία στα χρόνια της κρίσης όπου αποτυπώνεται καθημερινά σε πλήρη έκταση ο σχεδιασμός , η προσπάθεια και η αγωνία της ντόπιας και διεθνούς πλουτοκρατίας για το πέρασμα σε μια νέα εποχή του ανθρώπινου πολιτισμού .

Σε μια εποχή όπου κλάδοι όπως οι Τηλεπικοινωνίες και η πληροφορική , η Ενέργεια και οι Τράπεζες θα διαπλέκονται σε τέτοιο βαθμό όπου η κλασσική ανάλυση δεν θα αρκεί και θα πρέπει να ανακαλύψουμε νέα εργαλεία τα οποία όχι απλά θα ενισχύουν την οργάνωση ανά κλάδο αλλά θα εισάγουν την έννοια της διακλαδικότητας για να καταφέρουμε την ενότητα των εργαζομένων στην νέα εποχή. Ένα παράδειγμα των παραπάνω: Πριν από είκοσι χρόνια το μεγαλύτερο ποσοστό της δουλειάς σε ένα πιστωτικό ίδρυμα γινόταν στο γκισέ εγγράφως τώρα για πόσο καιρό νομίζετε ότι μπορεί να σταθεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα μιας χώρας χωρίς τηλεπικοινωνιακά δίκτυα , είναι πάνω από μέρα πολύ αμφιβάλω.

Την νέα αυτή εποχή οι πλουτοκράτες και το στελεχικό τους δυναμικό την ονομάζουν τρίτη βιομηχανική επανάσταση στα διάφορα φόρουμ που συσκέπτονται και φιλοδοξούν να διαμορφώσουν ένα νέο τύπο ανθρώπου . Ένα τύπο ανθρώπου συνδεδεμένου δικτυωμένου 24 ώρες το 24ωρο συνεχώς διαθέσιμου να παράγει χωρίς δικαιώματα και κεκτημένα. Ένα τύπο ανθρώπου που συγχρόνως θα συγκεντρώνει δυο αντιφατικά χαρακτηριστικά , θα έχει το υψηλότερο βαθμό ικανοτήτων στην ιστορία της εργατικής τάξης και δικαιώματα σύγχρονου σκλάβου.

Δεν σας περιγράφω συναγωνιστές συναγωνίστριες το μακρινό μέλλον. Ήδη το κύριο πεδίο επενδύσεων των μονοπωλίων του κλάδου αφορά νέα προηγμένα δίκτυα και υποδομές ικανές να υποστηρίξουν έναν ευρυζωνικό κόσμο όπου όλα θα γίνονται με απομακρυσμένη πρόσβαση ΙΟΤ (internet of things) . Πρόκειται για μια πραγματικά σημαντική εξέλιξη που θα καθορίσει και το περιβάλλον των εργαζομένων του κλάδου. Είναι λογικό λοιπόν όσο εξελίσσεται αυτή η «διαδικασία» να έχουμε σημαντική μείωση των διοικητικών υπαλλήλων του εκτός από το κομμάτι των οικονομικών αναλυτών και πολύ σοβαρή μείωση των θέσεων εργασίας στα ΤΚ (εκτός της τεχνικής υποστήριξης όπου αντίστροφα θα έχουμε σημαντική αύξηση ) καθώς το 80% των εργασιών θα μπορεί να τα κάνει ο ίδιος ο συνδρομητής από το σπίτι του. Ταυτόχρονα θα έχουμε σημαντική αύξηση των τεχνικών εργαζόμενων μέσης και υψηλής εξειδίκευσης . Θα υπάρχει πολύ μεγάλη αύξηση των εργαζόμενων στο κλάδο που δεν θα έχουν φυσική παρουσία σε χώρο δουλειάς ( ήδη τα ρεφορμιστικά και εργοδοτικά συνδικάτα σε επίπεδο ΕΕ συμπεριλαμβάνουν την τηλεργασία στις ΣΣΕ τους ) . Ενώ όταν ολοκληρωθεί η ψηφιοποίηση του περιβάλλοντος εργασίας του τεχνικού πεδίου θα βρεθούν εκτός κλάδου τεχνίτες που είναι κοντά στα 50 διαμορφώνοντας και τους όρους με τους οποίους οι κύριοι πάροχοι θα μοιράζουν κομμάτι του τζίρου τους σε εργολαβικές εταιρίες στις οποίες και θα εφαρμόζονται οι νέες μορφές εργασίας , συμβάσεις μηδενικών ωρών δουλειά με το κομμάτι κλπ .

Το νέο περιβάλλον θέλει πολύ προσοχή καθώς δεν αρκούν τα εργαλεία που έχουμε μέχρι τώρα και πιθανή συμβατική δράση μας ακολουθώντας την πεπατημένη μπορεί να μας αποξενώσουν από μάζες νέων άπειρων εργαζομένων που δεν έχουν καμία συνδικαλιστική εμπειρία και μηδενική σχεδόν επίγνωση των δικαιωμάτων τους . Καθώς όμως έχουν απόλυτη επίγνωση τόσο των ικανοτήτων τους όσο και του πλούτου που παράγουν μπορεί εύκολα η οργή που συγκεντρώνουν να μην μετατραπεί σε ταξική συνείδηση αλλά να διοχετευτεί σε ακίνδυνα κανάλια αδιέξοδης εκτόνωσης . Τι νόημα θα έχει σε 3 χρόνια από τώρα μια παράσταση διαμαρτυρίας σε μια εταιρία πληροφορικής για έναν εργαζόμενο που εργαζόταν από το σπίτι και δεν έχει καμία επαφή με τους υπόλοιπους εργαζόμενους , μια απόλυση που θα γίνεται απλά κόβοντας μια ip από τον εταιρικό router ή τι νόημα έχει να πούμε γενικόλογα ότι οι εργολάβοι στους παρόχους στοιχίζουν λιγότερο από το τακτικό προσωπικό του όταν αυτό αν το αναλύσουμε (κάτι που θέλει γνώση και επιστημονική δουλειά) δεν είναι αλήθεια διότι ο εργολαβικός είναι πολύ ακριβότερος αλλά είναι πιο σημαντικό για την εργοδοσία το είδος των συμβατικών υποχρεώσεων που θα έχει απέναντι του.

Τι θα πούμε για τις ΣΣΕ νέου τύπου όπου ο εργοδότης θα συνδέσει αξιολόγηση με την μισθολογική εξέλιξη και θα γενικεύσει την διευθέτηση χρόνου εργασίας ωθώντας τους νέους συναδέλφους σε υποταγή και εντείνοντας τον υπάρχοντα κατακερματισμό; Αρκεί απλά να αναδείξουμε την υπεροχή και την αναγκαιότητα των κλαδικών συμβάσεων έναντι των επιχειρησιακών ή να κάνουμε από τα τώρα σοβαρή δουλειά και για το περιεχόμενο τους.

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες πρόκειται για σοβαρά ζητήματα τα οποία θα επιτρέψουν στην εργοδοσία του κλάδου να δώσει καίριο χτύπημα στον αγώνα για τις συνειδήσεις των εργαζομένων στο κλάδο καθώς είναι εργαλεία που θα τους επιτρέψουν να «μαζέψουν για άλλη μια φορά όλο το χαρτί από το τραπέζι». Είναι προβληματισμοί που πρέπει να δημιουργικά να μας βασανίσουν καθώς μπορεί επιφανειακά να φανερώνουν αδυναμίες μας με τις οποίες πρέπει να αναμετρηθούμε αλλά μας φανερώνουν και τις δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά μας.

Πρέπει όλοι εμείς οι εκλεγμένοι στα συνδικάτα που ακολουθούμε την ταξική γραμμή είτε είμαστε από θέση μειοψηφίας είτε από θέση πλειοψηφίας να μην επαναπαυόμαστε να μην μας αρκεί η πεπατημένη οδός να αναζητούμε την καινοτόμα δράση να διαβάζουμε να εμβαθύνουμε στις νέες εξελίξεις. Πρέπει να μπορούμε με απλά λόγια να εξηγούμε τι αλλάζει στα οικονομικά μεγέθη του εργοδότη όταν συγκεντρώνει υπηρεσίες και τι όταν μοιράζει εργολαβίες ένα απλό τον συμφέρει πλέον δεν αρκεί.

Πρέπει να παρακολουθήσουμε τις νέες μορφές επιχειρηματικότητας όπως αυτές ξεκίνησαν με την χρηματοδότηση start up από τις συστημικές Τράπεζες και θα διαμορφωθούν με την δημιουργία του «Ταμείου Συμμετοχών» (Fund of Funds) και άλλα παρόμοια επενδυτικά προγράμματα ενδεχομένως από άλλες επενδυτικές τράπεζες, καθώς και από εξειδικευμένα ιδιωτικά funds, τα οποία θα μπορούν να αναλάβουν την αξιολόγηση των νεοπαγών επιχειρήσεων που θα βαφτίσουν το κρέας ψάρι για να πείσουν τους νέους εργαζόμενους ότι η ανεργία είναι ευκαιρία επιχειρηματικότητας. Να δώσουμε ιδιαίτερη έμφαση στους οχτώ τομείς που δίνουν προτεραιότητα και τα μονοπώλια (Αγροδιατροφή / Βιομηχανία Τροφίμων, Πολιτιστικές και Δημιουργικές Βιομηχανίες, Υλικά / Κατασκευές, Εφοδιαστική Αλυσίδα, Ενέργεια, Περιβάλλον, Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνίας ΤΠΕ, Υγεία) και προπάντων στον τομέα των νέων τεχνολογιών και της έρευνας. Και τέλος πρέπει να παλέψουμε για τις συνειδήσεις των νέων στους χώρους σπουδών και κατάρτισης. Δεν περνάει ούτε μια μέρα στη χώρα μας που ο ταξικός μας αντίπαλος να μην αλωνίζει τα πολυτεχνεία και τα ΤΕΙ με ημερίδες TEDx και σεμινάρια. Η πρωτοβουλία που πήραμε στο κλάδο μας μέσω του ΣΕΤΗΠ του κλαδικού συνδικάτου την οποία έχουμε παρουσιάσει και στην Γραμματεία Νέων του ΠΑΜΕ συμπληρώνει φέτος 4 χρόνια δεν υπάρχει ΑΕΙ και ΤΕΙ όπου να μην έχουμε κάνει εκδήλωση . Τα αποτελέσματα δείχνουν όμως και το μέγεθος του ζητήματος με δείγμα που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί . Δεν μπορεί η δουλειά που χρειάζεται που είναι αναγκαία μέσα στις σχολές κατάρτισης με τα ποσοστά της εργαζόμενης σπουδάζουσας νεολαίας τόσο διογκωμένα να αφεθεί να γίνεται μόνο από τις δυνάμεις του ΜΑΣ . Τα κλαδικά σωματεία πρέπει να συστήσουν από χτές αν γίνεται γραμματείες που να παρακολουθούν τις σχολές που έχουν αναφορά στο κλάδο τους να καταρτίσουν πρόγραμμα παρέμβασης που η υλοποίηση του να μην παρεκκλίνει από την καθημερινότητα και να ιεραρχείται όπως ιεραρχεί και η εργοδοσία τους χώρους αυτούς . Να κάνουμε ημερίδες και σεμινάρια να καθορίσουμε εμείς σύγχρονο ταξικό περιεχόμενο να χρησιμοποιήσουμε εμείς τις μεθόδους δουλειάς των εκμεταλλευτών μας χωρίς να χάνουμε χρόνο ξαναανακαλύπτοντας το τροχό. Δεν μπορεί στις νέες συνθήκες η κλαδική δουλειά στους χώρους κατάρτισης να αποτιμάται από το πόσα πανό ΦΣ έχουμε σε μια απεργιακή συγκέντρωση, αλλά από το τι έχουμε κάνει για να έχουν τα κλαδικά σωματεία καθημερινή παρουσία στις σχολές με τραπεζάκι ακόμα και με ένα χώρο δικό τους που να έχει διεκδικηθεί αγωνιστικά και από το πώς απαντάμε με αντανακλαστικά στα ιδεολογήματα που βάζει η εργοδοσία από νεαρή ηλικία στα κεφάλια των νέων συναδέλφων.

Συνάδελφοι,

Ο χώρος του αεροδρομίου είναι ιδιαίτερος. Τα σωματεία που διοικούσαν πριν την τωρινή διοίκηση, ήταν εργοδοτικά και μια ομοσπονδία αερομεταφορών ανύπαρκτη στον κλάδο έχοντας στη διοίκησή της ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.

Οι συνθήκες στο αεροδρόμιο είναι μεγάλης επιθετικότητας από τη μεριά της εργοδοσίας, λόγω της μείωσης έργου που γίνεται κάθε Οκτώβρη, λόγω μειώσεων των πτήσεων. Οι ιδιωτικοποιήσεις των 14 αεροδρομίων περιφερειακών θα φέρουν αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και τα δικαιώματά μας στο αεροδρόμιο της Αθήνας!

Πέρασε μια σεζόν με αυξημένη επιβατική κίνηση, κάτι που σημαίνει αυξημένα κέρδη συνολικότερα για τις εταιρίες του αεροδρομίου.

Από τη μεριά όμως των υπαλλήλων του αεροδρομίου σήμαινε μισθούς πείνας για να βγει η δουλειά με το ελάχιστο κόστος, ελλείψεις στις βάρδιες σε όλα τα πόστα, με εργατικά ατυχήματα σε καθημερινή βάση. Μετά από κόπο και με πολύ δουλειά και με συχνές περιοδείες των συναδέλφων του ΠΑΜΕ και του Εργατικού Κέντρου Λαυρίου και με την εμπειρία που αποκομίσαμε καταφέραμε να πάρουμε έδρα σαν ΔΑΣ Αερομεταφορών στην Ομοσπονδία. Έτσι μπορούμε και έχουμε και την ομοσπονδία, που μέχρι πριν δούλευε με κρυφά σενάρια.

Σύμβαση: Ο προηγούμενος πρόεδρος του ΔΣ μη μπορώντας να διαπραγματευτεί τη σύμβαση, γιατί η διοίκηση του πρότεινε μειώσεις σε ανταλλαγή με κουπόνια σίτισης, παραιτήθηκε και με την ανασύσταση πήραμε τη διαπραγμάτευση στα χέρια μας και καταφέραμε να ακυρώσουμε τις μειώσεις και να πάρουμε πίσω τα επιδόματα που είχαν καταργηθεί, λόγω μνημονίων το 2014. Σημειωτέων ότι είμαστε οι μόνοι μέσα στο αεροδρόμιο που έχουμε υπογράψει σύμβαση.

Θα ήθελα να εξηγήσω ότι υπάρχουν και άλλες 2 εταιρίες η SCAYSERV και η SWISSPORT. λόγω κανονισμού Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να υπάρχουν 3. εταιρείες

Εκλογές: Μετά από όλα αυτά και με την καθημερινή επικοινωνία φυσικό είναι να κερδίσουμε το σωματείο με τους συναδέλφους του ΠΑΜΕ, 5 τον αριθμό, πήραμε το 65% των ψήφων …..

Κυνηγηθήκαμε.

Μομφή στο πρόσωπό μου. με αποβάλουν από το ΔΣ με ψευδείς κατηγορίες, οι εργοδοτικοί του ΔΣ.

Κλίση σε απολογία από τη Διοίκηση. Γιατί ενημερώναμε συναδέλφους άλλης εταιρίας για το συνταξιοδοτικό. Αρχίσαμε τις επαφές με τα περιφερικά αεροδρόμια. Τίποτα δε μας φόβισε.

Με την εμπειρία και με τους καρπούς που μας έδωσε αυτή η δουλειά μας, προχωράμε μπροστά με ελπίδα και ανατροπή.

Αδυναμίες: Συνάδελφοι, ομολογώ ότι βρέθηκα στο αεροδρόμιο πριν 10 χρόνια με μια θάλασσα από προβλήματα και οπωσδήποτε οι αδυναμίες φαίνονται.οταν δεν υπάρχει εμπειρία χώρου

ΥΓ.Οι εργαζόμενοι έχουν τον κίνδυνο στην δουλειά τους για τυχόν λάθη από την ασφάλεια αεροδρομίου όπου και δημιουργείται μεγάλη πίεση

Ευχαριστώ

Η απόφαση του σωματείου στο Χρηματοπιστωτικό να συμμετέχει στην Συνδιάσκεψη του Π.Α.ΜΕ συνοδεύτηκε από αξιόλογη προσπάθεια ανοίγματος της δουλειάς μας.  Φανέρωσε κενά και αδυναμίες μας, κατέδειξε όμως και δυνατότητες  που αντις αξιοποιήσουμε, θα συμβάλλουμε στο δυνάμωμα του κινήματός μας, στη μαζικοποίηση αυτού του σωματείου  που δρα με γνώμονα τα συμφέροντα των εργαζόμενων στις τράπεζες και τις εισπρακτικές εταιρείες, αυτού του σωματείου που παλεύει για την ανασύνταξη του κινήματος στο χρηματοπιστωτικό,  κόντρα στη ρεφορμιστική αντίληψη των ηγεσιών του κλάδου μας και στην εργοδοτική τους πολιτική και στάση. Η δουλειά που προηγήθηκε για την Συνδιάσκεψη μας γεμίζει αισιοδοξία ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις να δυναμώσουμε το κίνημά μας σε ταξική κατεύθυνση στον κλάδο.

(Μπροστά στην Συνδιάσκεψη  πραγματοποιήσαμε Γενικές συνελεύσεις και συγκεντρώσεις σε χώρους δουλειάς,  εκεί  που η εργοδοτική τρομοκρατία τσακίζει κόκαλα,  εκεί που οι συνάδελφοί μας εργάζονται με μισθούς 300 και 400 ευρώ, με ελαστικές εργασιακές σχέσεις, μη έχοντας κλαδική ή επιχειρησιακή σύμβαση. Κάναμε Γενικές Συνελεύσεις μέσα στο χώρο εργασίας στη FIRST DATA με πρωτοπόρα τη δράση των μελών της σωματειακής μας επιτροπής. Στη ΜΕΛΛΟΝ, όπου το επιχειρησιακό σωματείο βγήκε δυνατότερο στις τελευταίες αρχαιρεσίες την βδομάδα που μας πέρασε, δυναμώνοντας το ψηφοδέλτιο που στηρίζει το πλαίσιο του ΠΑΜΕ. Οργανώσαμε συσκέψεις στην PDS, την EUROBANK Καλλιθέας, εκεί δηλαδή που έχουμε στήσει σωματειακές επιτροπές και τα μέλη μας παρεμβαίνουν για κάθε ζήτημα που προκύπτει στο χώρο δουλειάς, αλλά και για κάθε θέμα που προβληματίζει τους εργαζόμενους.)

Συνάδελφοι

Στον κλάδο των τραπεζών η τελευταία 7ετία, της οικονομικής κρίσης βρήκε τους τραπεζοϋπάλληλους απροετοίμαστους να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της αντεργατικής επίθεσης. Το τραπεζικό σύστημα ενιαία αξιοποίησε κάθε μέσο για να ρίξει την τιμή πώλησης της δύναμής μας, αυξάνοντας σημαντικά τα κέρδη του. Μέσα στην κρίση είναι χαρακτηριστικό ότι οι τράπεζες κατάφεραν όχι μόνο να επιβιώσουν αλλά και να αυξήσουν την κερδοφορία τους, να κλέψουν χρήματα του λαού μας με τρεις συνεχόμενες ανακεφαλαιοποιήσεις, οι οποίες κόστισαν εκατομμύρια ευρώ στα αποθεματικά των ταμείων των εργαζομένων (580 εκ υπολογίζονται τα χρήματα που κλάπηκαν για το PSI το κούρεμα δηλαδή από τα ταμεία των τραπεζοϋπαλλήλων).

Μέσα στην κρίση, απολύθηκαν, έφυγαν με εθελούσιες (με τις συγχωνεύσεις των τραπεζών) χιλιάδες τραπεζοϋπάλληλοι (υπολογίζεται ότι μειώθηκε ο αριθμός κατά 20.000 εργαζόμενους) γεγονός που φυσικά σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι που απέμειναν, καλούμαστε να δουλέψουμε πολλές φορές και απλήρωτα – υπερωριακά για να καλύψουμε τα κενά, να βγάλουμε τη δουλειά, ενώ ταυτόχρονα οι όποιες προσλήψεις… γίνονται μέσω εταιριών ενοικίασης, εργολαβικά.

Η εντατικοποίηση της εργασίας, η πίεση να πιαστούν οι στόχοι των τραπεζών και οι πωλήσεις είναι το νούμερο ένα θέμα συζήτησης μέσα στα καταστήματα των τραπεζών. Σήμερα το κλίμα που αντιμετωπίζουμε στις τράπεζες είναι προσμονή για τις εθελούσιες (για να γλιτώσουν από την εντατικοποίηση της δουλειάς), φόβος της απόλυσης, αύξηση της νοικιασμένης εργασίας, στοχοθεσία, έντονη κινητικότητα στις εισπρακτικές.

Η ανασφάλεια που επικρατεί στους τραπεζοϋπάλληλους σήμερα εκφράζεται και μέσα από την ανησυχία που καλλιεργεί ο αντίπαλος (εργοδότες και ηγεσία της ΟΤΟΕ και των ρεφορμιστικών σωματείων που υπάρχουν στις τράπεζες) για το ποιο τμήμα της αστικής τάξης θα επικρατήσει στην αλλαγή των διοικήσεων των τραπεζών. Επανέρχονται ψευτοδιλλήματα για δήθεν αφελληνισμό του τραπεζικού συστήματος και ιδεολογήματα για κρατικοποίηση/ εθνικοποίηση των τραπεζών και κοινωνικό πρόσωπο του τραπεζικού συστήματος.

Υπεύθυνοι για την κατάσταση αυτή στις τράπεζες είναι οι ηγεσίες στην ΟΤΟΕ και τα επιχειρησιακά σωματεία που υπάρχουν στον κλάδο.

Είναι αυτοί που όλα αυτά τα χρόνια υπέγραψαν κλαδικές και επιχειρησιακές συμβάσεις με μειώσεις στο μισθό μας που άγγιξαν το 30% σε ορισμένες περιπτώσεις. Είναι αυτοί που μαζί με τον εργοδότη έριξαν όλες τους τις δυνάμεις για να πετύχουν οι ανακεφαλαιοποιήσεις και να χαθούν τα χρήματα του λαού μας.  Έφτασαν στο σημείο να κάνουν στάση εργασίας για την επίτευξη αυτού του εθνικού όπως λένε στόχου. Είναι οι ίδιοι που χρυσοπληρώνονται για να είναι συνδικαλιστές. Οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ και του ΜΕΤΑ στις τράπεζες κάνουν χρήση των συνδικαλιστικών κινήτρων (ένας νόμος που επί ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε για να μπορούν οι συνδικαλιστές των τραπεζών να απολαβαίνουν μισθούς που αγγίζουν τους μισθούς των Γενικών Διευθυντών) και μόνο οι συνδικαλιστές που είναι με το ΠΑΜΕ δεν τα παίρνουν.

Είναι αυτοί που με δική τους ευθύνη σε κάθε τράπεζα λειτουργούν 5-6 επιχειρησιακά σωματεία, τα οποία αρνούνται να κάνουν μέλη τους τους εργαζόμενους με ελαστικές σχέσεις, γιατί δεν τους θεωρούν συναδέλφους, λειτουργούν σαν μια κλειστή κάστα, με συντεχνιακά μόνο αιτήματα, διασπούν την ενότητα των εργαζόμενων για να μειώνουν τη δύναμή μας απέναντι στην ενιαία επίθεση των εργοδοτών. Συμβάλλουν στα ιστορικά χαμηλά ποσοστά στιςαπεργίες. Γίνονται και οι ίδιοι απεργοσπάστες. Συνειδητά δεν οργανώνουν τους εργαζόμενους, είναι εργοδοτικοί.

Σε αυτό το κλίμα συνάδελφοι και συναδέλφισσες, με τέτοια επίθεση από πλευράς εργοδοσίας και με δεδομένους αντίπαλους τις ηγεσίες του κινήματος στον κλάδο, είναι μεγαλύτερη από ποτέ η ανάγκη ενίσχυσης της ταξικής αντεπίθεσης των εργαζομένων.

Κι αν θέλουμε να μιλάμε για ανασύνταξη του κινήματος στον κλάδο, πάνω απ’ όλα χρειάζεται να στοχεύσουμε στην οργάνωση της ενιαίας πάλης που πρέπει να αναπτύξουμε οι εργαζόμενοι απέναντι στα μεγάλα μονοπώλια του κλάδου, δηλαδή τις τράπεζες. Τα αιτήματά μας, η δράση μας, οι παρεμβάσεις μας χρειάζεται να είναι τέτοιες που να στοχεύουν στην καρδιά, στην αιτία των προβλημάτων μας, που είναι η ανάγκη των τραπεζών να αυξάνουν την κερδοφορία τους. Τις τράπεζες πρέπει να στοχοποιήσουμε, σε αυτές χρειάζεται να αναπτύξουμε δράση, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι θα κάνουμε πίσω από τη δράση που έχουμε αναπτύξει και στις εισπρακτικές εταιρείες ή τις θυγατρικές των τραπεζών.

Είναι όμως σημαντικό να συνειδητοποιηθεί από τους εργαζόμενους, και πρώτα απ’ όλα από εμάς, το ταξικό κίνημα στον κλάδο, ότι χωρίς σχεδιασμένη παρέμβαση, εξειδικευμένα αιτήματα, σχέδιο σε κάθε τράπεζα Πανελλαδικά, δεν θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την νέα επίθεση που ετοιμάζουν. Αυτό το στόχο μπορούμε να τον πετύχουμε με εργαλεία οργάνωσης των τραπεζοϋπαλλήλων σε κάθε μεγάλη πόλη ή νομό. Είναι στόχος του κλάδου να φτιαχτούν κλαδικά σωματεία με τέτοιο περιεχόμενο σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα. Κλαδικά σωματεία που θα στοχεύουν το συλλογικό εργοδότη,  θα αποκαλύπτουν τις ηγεσίες του κλάδου (ΟΤΟΕ και επιχειρησιακά σωματεία), θα παρεμβαίνουν σε κάθε ζήτημα που σκάει στον κλάδο και απασχολεί τους συναδέλφους. Θαναι βήμα να δημιουργήσουμε επιτροπές αγώνα στην κατεύθυνση να φτιαχτεί κλαδικό σωματείο στα Γιάννενα ή στα Χανιά. Κι είναι υπόθεση των συνδικαλιστών που μπαίνουν στα ψηφοδέλτιά μας στα επιχειρησιακά σωματεία να δημιουργήσουν αυτές τις προϋποθέσεις. Θαναι βήμα στην κατεύθυνση της ανασύνταξης να δώσουμε ξανά περιεχόμενο στα σωματεία της Λάρισας και της Κεφαλονιάς, να μαζικοποιήσουμε τα σωματεία στη Ζάκυνθο και ιδίως αυτό της Αττικής.

Συνάδελφοι, έχοντας πλήρη συναίσθηση των δυσκολιών που έχουμε να αντιμετωπίσουμε, αλλά και με την αισιοδοξία που πηγάζει από τις αποφάσεις μας και τη δουλειά που αναπτύξαμε μπροστά στη Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ, αποφασιστικά θα ρίξουμε όλες μας τις δυνάμεις στην υπόθεση για την ανασύνταξη του κινήματος.

Η 4^η Συνδιάσκεψη έρχεται να επιβεβαιώσει την ιστορικής σημασίας απόφαση για την εργατική τάξη της χώρας και όχι μόνο, που πήραν πρωτοπόροι – εργαζόμενοι συ συνδικαλιστές πριν από 17 χρόνια να ξεπεράσουν τις συμβιβασμένες ηγεσίες στο συνδικαλιστικό κίνημα, μια ανάγκη που γέννησε το ΠΑΜΕ.

Η εισήγηση αυτή είναι μπούσουλας για κάθε συνδικαλιστή που δεν είναι ξεπουλημένος, που είναι τίμιος και θέλει να παλέψει για την τάξη του.

Υποχρέωσή μας όμως είναι να την εξειδικεύσουμε στα σωματεία μας, τα εργατικά κέντρα και τις ομοσπονδίες, παίρνοντας υπόψη ιδιαίτερα ζητήματα, υποχρέωσή μας να την κάνουμε δίφραγκα στον κάθε εργαζόμενο.

Συνάδελφοι, προέρχομαι από το χώρο του Μαρινόπουλου, που ήταν στην επικαιρότητα το προηγούμενο διάστημα, όχι για τους 12.000 εργαζόμενους, αλλά για το πώς ο καπιταλιστής Μαρινόπουλος θα αυξήσει την κερδοφορία του με τα όπλα που του δίνει η κυβέρνηση της «ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» σε συνέχεια των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Τα πανηγύρια της κυβέρνησης περί βελτίωσης των οικονομικών δεικτών και για τη «δίκαιη ανάπτυξη», οι εξελίξεις στην αλυσίδα των σούπερ μάρκετ Μαρινόπουλος ήρθαν να μας υπενθυμίσουν ότι καπιταλιστική ανάπτυξη και ευημερία για τους εργαζόμενους δεν πάνε μαζί.

Όλα τα προηγούμενα χρόνια αξιοποίησε όλο το αντεργατικό οπλοστάσιο που είχε στα χέρια του – 1000δες απολύσεις – μειώσεις – κόψιμο επιδομάτων. Σ΄ αυτή τη φάση βλέποντας πως δεν έχει τα επιθυμητά κέρδη στον τομέα των σούπερ μάρκετ, μεταφέρει τα κεφάλαιά του στον κλάδο του φαρμάκου.

Όλα τα παραπάνω μείωναν το επίπεδο ζωής των εργαζομένων όλο και περισσότερο, δεν τα έβγαζαν πέρα. Με αποκορύφωμα την αίτηση πτώχευσης και την απληρωσιά.

Είναι αυτά από μόνα τους ικανά να ξεσηκώσουν τους εργαζόμενους;

Όχι.

Απαιτήθηκε από τις ταξικές δυνάμεις, από πρωτοπόρους εργαζόμενους που μπορεί ηλικιακά να ήταν μικροί, αλλά έχουν όπλο τους τις αποφάσεις της 1^ης, της 2^ης, της 3^ης Συνδιάσκεψης.

Έχουν όπλο τους την ιστορία τουπαγκόσμιου και του εγχώριου ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Έχουν όπλο τους τις σύγχρονες ανάγκες της τάξης τους και βλέπουν ξεκάθαρα τον εχθρό τους εργοδοσία – κυβέρνηση – εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό – τις ενώσεις των ιμπεριαλιστών.

Απαιτήθηκε από τις ταξικές δυνάμεις να έχουν καθημερινή επαφή με τους εργαζόμενους με ατομική και συλλογική συζήτηση. Για να προσπεράσουν οι συνάδελφοί μας δυσκολίες και να κάνουν το βήμα να μπουν στον αγώνα.

Απαιτήθηκε να απαντήσουμε σε ιδεολογήματα που τσακίζουν τη συνείδηση του εργάτη σε κάθε κλάδο. Καλός ή κακός εργοδότης. Υγιής ανάπτυξη. Τίμιος καπιταλιστής και λαμόγιο καπιταλιστής. Να σπάσουμε την τρομοκρατία και το φόβο απόλυσης. Να αντιμετωπίσουμε το χαμήλωμα του πήχη και της λογικής «δουλίτσα να έχουμε».

Απαιτήθηκε να βρούμε απάντηση στο ιδεολογικό τσάκισμα της συνείδησης των εργαζομένων που προσέφερε η «κυβέρνηση της Αριστεράς» στα Αφεντικά. Χρειάστηκε να συγκρουστούμε με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό σε επιχειρησιακό σωματείο και Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων.

Όλη αυτή η δουλειά ήταν πρόπλασμα που στην κρίσιμη στιγμή στην αίτηση πτώχευσης της εταιρίας και στα φαινόμενα απληρωσιάς, έδωσε το έναυσμα για το στήσιμο επιτροπών αγώνα.

Οργάνωση της πάλης δηλαδή από τα μέσα και από τα κάτω, ανάγκη που γεννήθηκε για να ξεπεραστούν τα εμπόδια που έβαλε το επιχειρησιακό σωματείο.

ΠΩΣ ΣΤΗΣΑΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ

Χρεώθηκαν τα μέλη των Δ.Σ. των κλαδικών σωματείων με στήριξη και άλλων σωματείων που κινούνται σε ταξική κατεύθυνση, αλλά και των λαϊκών επιτροπών στα καταστήματα με ένα κείμενο που ήταν βάση για να συγκαλεστεί Γενική Συνέλευση και θα εξέλεγε επιτροπή αγώνα 3 ατόμων που θα είχε την ευθύνη του καταστήματος, σε σύνδεση με τι κλαδικό σωματείο. Έτσι και έγινε σε κάποια καταστήματα κιόλας υπέγραψαν 20-30 εργαζόμενοι όπως στο κατάστημα της συναδέλφισσας Αγγελικής, που μέχρι τότε δεν ήταν καν γραμμένη στο σωματείο και σήμερα βρίσκεται εδώ ανάμεσά μας, ως αντιπρόσωπος στην 4^η Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ.

Οι επιτροπές αγώνα οργάνωσαν με τη στήριξη των κλαδικών σωματείων και μαζί με το επιχειρησιακό σωματείο εργαζομένων Θεσσαλονίκης 2 μεγάλες κινητοποιήσεις (4ωρη, απεργία), με κοντά στους 1000 απεργούς πανελλαδικά, με αιτήματα που ερχόντουσαν σε σύγκρουση με την εργοδοσία και την κυβέρνηση.

Οι επιτροπές αγώνα ανέλαβαν πρωτοβουλίες πέρα από τα καταστήματα τους, ανέλαβαν να ενημερώσουν και να οργανώσουν και άλλα μαγαζιά. Έβγαλαν ιδίοις όμμασι συμπεράσματα για το ρόλο της κυβέρνησης, με τις συναντήσεις που είχαμε με τον υπουργό εργασίας και τον Γενικό Γραμματέα του υπουργείου. Ήταν εργαζόμενοι που η πλειοψηφία τους είχαν ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ.

Συνεδριάζαμε, βάζοντας και άλλα ζητήματα για να μαζικοποιηθεί η δουλειά μας π.χ. Να μην κοπούν σε κανένα εργαζόμενο οι παροχές ΔΕΚΟ, να μην πληρώνουν κόμιστρα στις συγκοινωνίες και εκεί οι κυβερνητικοί φορείς ήταν αποκαλυπτικοί. Την ώρα που κόβουν το ρεύμα σε εργάτες και λαϊκές οικογένειες, ο καπιταλιστής Μαρινόπουλος χρώσταγε 35 εκατομμύρια για τα καταστήματά του. Την ώρα που κόβουν συντάξεις και παροχές υγείας με πρόσχημα το χρέος, παραδέχτηκαν ότι για διευκόλυνση του καπιταλιστή δεν του παίρνουν εισφορές από τον Απρίλη.

Σήμερα έχουμε μπει σε νέα φάση, η δήθεν εξυγίανση που είναι στη φάση των δικαστηρίων, με την προοπτική εξαγοράς από τον όμιλο Σκλαβενίτη. Αυτό έχει οδηγήσει τους εργαζόμενους σε εφησυχασμό, παρόλο που η πλειοψηφία των καταστημάτων είναι άδεια.

Οι επιτροπές αγώνα είναι σε εμβρυακή κατάσταση, με διαφορετικό επίπεδο συνείδησης ανά εργαζόμενο, άλλοι κάνουν βήματα μπρος και άλλοι πίσω.

Απαιτείται λοιπόν σε αυτή τη φάση να ανοίγουμε και ζητήματα που άπτονται των Συλλογικών Συμβάσεων, τα νέα αντιλαϊκά μέτρα, ώστε να μην εγκλωβίζεται μόνο στο ζήτημα της απληρωσιάς ή του εκάστοτε προβλήματος που σκάει.

Κρατάμε τις περίπου 100 νέες εγγραφές σε επίπεδο Αττικής. Την πολύτιμη εμπειρία που απέκτησαν οι εργαζόμενοι. Το νέο αίμα που μπαίνει μπροστά στην πάλη για δουλειά με δικαιώματα στην ανασύνταξη του κινήματος.

Από το βήμα της σημερινής συνδιάσκεψης, οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ στην Πρέβεζα, το ταξικό κίνημα της περιοχής, υψώνουμε τη γροθιά μας και στέλνουμε τους αγωνιστικούς μας χαιρετισμούς στην Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ, στα εκατοντάδες σωματεία, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα, που όλο το προηγούμενο διάστημα κουβέντιασαν πλατιά στους χώρους δουλειάς, συζήτησαν, αποφάσισαν και έστειλαν σήμερα εδώ, πάνω από 1.000 αντιπροσώπους, σε μια πρωτόγνωρη διαδικασία, σε ένα πρωτόγνωρο σταθμό για το εργατικό – λαϊκό κίνημα στη χώρα μας, που είμαστε σίγουροι ότι θα μας ανοίξει νέες προοπτικές το επόμενο χρονικό διάστημα.

Χαιρετίζουμε αγωνιστικά και διεθνιστικά τους συναδέλφους από τις ξένες αντιπροσωπείες και τους στέλνουμε μήνυμα ταξικής ενότητας της παγκόσμιας εργατικής τάξης: προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε.

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,

Το ΠΑΜΕ ιδρύθηκε πριν από 17 χρόνια, μέσα στις στάχτες του ιμπεριαλιστικού πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, ως ώριμο τέκνο της ανάγκης του εργατικού-λαϊκού κινήματος να αναζωογονηθεί, να ανασυντάξει τις δυνάμεις του, να πατήσει γερά στα πόδια του, να μπει σε πιο στέρεες βάσεις, σε γραμμή ρήξης και ανατροπής με τον πραγματικό μας αντίπαλο: τους μονοπωλιακούς ομίλους, το κεφάλαιο και την εξουσία του, τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις και τα κόμματα που στηρίζουν το αστικό κράτος, τους βαστάζους τους στο κίνημα, τους κυβερνητικούς και εργοδοτικούς συνδικαλιστές, τις ιμπεριαλιστικές τους ενώσεις, την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ.

Όλα αυτά τα χρόνια, τα στελέχη και τα μέλη του ΠΑΜΕ σταθήκαμε σταθερά και αταλάντευτα, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, στο πλευρό του εργάτη, του μισθωτού, του άνεργου, του συνταξιούχου, σε κάθε πρόβλημα τους, μικρό ή μεγάλο. Αγωνιστήκαμε για την επίλυσή τους, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τις αιτίες τους, δείχνοντας το δρόμο, τη διέξοδο, την προοπτική για το μέλλον. Αναπτύξαμε κοινές αγωνιστικές δράσεις με τους αυτοαπασχολούμενους, τη φτωχομεσαία αγροτιά, τους νέους και τις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών, σε κατεύθυνση ενάντια στα μονοπώλια και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Προσπαθήσαμε να ξεπεράσουμε τις όποιες αδυναμίες στην οργάνωση και τη δράση μας. Δεν τα διπλώσαμε, δε φοβηθήκαμε, παρά τις αντιξοότητες και τους αρνητικούς συσχετισμούς, παρά τον βρώμικο πόλεμο και την ανελέητη επίθεση του αστικού κράτους και της καπιταλιστικής εργοδοσίας, των μηχανισμών καταστολής, της ναζιστικής – εγκληματικής Χρυσής Αυγής.

Για όλα αυτά, το ΠΑΜΕ έχει κερδίσει το κύρος και την εκτίμηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων. Γνωρίζουν ότι σε μας θα βρουν το αποκούμπι τους, το απάνεμο λιμάνι τους, ότι θα σταθούμε στο πλευρό τους, χωρίς ταμπέλες και διαχωρισμούς. Αυτά αποδεικνύονται καθημερινά σε κάθε κλάδο, σε κάθε χώρο δουλειάς.

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

Μας λένε: τίποτε δε γίνεται, μην αντιδράτε, καθίστε στη γωνιά σας να περιμένετε τη σφαγή σας.

Εμείς τους απαντάμε: με οργάνωση παντού, θα ‘ρθουν τα πάνω κάτω. Σε κάθε επιχείρηση, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο. Δεσμευόμαστε σήμερα από εδώ να δώσουμε ακόμα πιο δυναμικά τη μάχη και τον αγώνα για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, για το σωστό προσανατολισμό του, για σωματεία ταξικά, με γνώση των επιμέρους προβλημάτων, με εξειδικευμένο σχέδιο δράσης και αιτήματα προσαρμοσμένα στις ιδιαιτερότητες του κάθε χώρου δουλειάς. Για σωματεία μαζικά, με ενεργή συμμετοχή όλων των εργαζομένων, καρφί στην καρδιά της εργοδοσίας.

Αυτό τον αγώνα δίνουμε καθημερινά στο χώρο των ΟΤΑ στην Πρέβεζα. Σ΄ αυτό τον αγώνα απευθύνουμε κάλεσμα συστράτευσης σε κάθε εργαζόμενο, σε κάθε τίμιο συνδικαλιστή, σε όσους λένε ότι δεν πάει άλλο, που πονάνε το κίνημα, που θέλουν να αλλάξουν αυτή την κατάσταση. Ακόμα και να μη συμφωνούνε σε όλα μαζί μας, τους καλούμε να βγάλουν συμπεράσματα, να σηκώσουν ψηλά τη σημαία των ταξικών τους συμφερόντων, να συμπορευτούν με μας.

Συνεχίζουμε με περισσότερη πείρα και εφόδια μετά τη συνδιάσκεψη αυτή. Ακόμη πιο μαχητικά και αποφασιστικά ο καθένας από το δικό του μετερίζι, στο δρόμο της ελπίδας και της ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής. Για την ανάκτηση των απωλειών, για μια ζωή με δικαιώματα, που θα ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες μας. Για μια ανάπτυξη φιλολαϊκή, για μια άλλη κοινωνία. Το χρωστάμε στους εαυτούς μας, το χρωστάμε στα παιδιά μας, στους νεκρούς της τάξης μας. Είμαστε πολλοί, έχουμε το δίκιο με το μέρος μας, έχουμε πίστη και γνώση ότι θα τα καταφέρουμε. Μέχρι το τέλος του δρόμου, την τελική νίκη, το ξέφωτο.

Γεια σας.

Χαιρετίζουμε τις εργασίες της 4ης πανελλαδικής συνδιάσκεψης του ΠΑΜΕ που αποτελούν σημαντικό βήμα για την ανασύνταξη του κινήματος, σημαντικό γεγονός για τους εργαζόμενους που μέσα από μαζικές διαδικασίες εξέλεξαν αντιπροσώπους για να ενισχύσουν την οικοδόμηση ενός μαχητικού – ταξικού κινήματος ελπίδας και ανατροπής.

Στον κλάδο μας, τους εργαζόμενους στην τοπική διοίκηση, σχεδόν σε όλα τα σωματεία που ελέγχουμε πάρθηκαν αποφάσεις συμμετοχής στη συνδιάσκεψη και εκλέχθηκαν αντιπρόσωποι από μαζικές Γενικές Συνελεύσεις. Σε όσα σωματεία δεν κάναμε Γενικές Συνελεύσεις, κυρίως στην περιφέρεια, όπου υπάρχουν δυσκολίες, λόγω των απομακρυσμένων χώρων δουλειάς, γυρίσαμε χώρο του χώρο, με συγκεντρώσεις σε αμαξοστάσια, κήπους, δημαρχεία. Σε κάποια σωματεία που δεν έχουμε την πλειοψηφία με παρεμβάσεις μας στα ΔΣ καταφέραμε να πάρουμε αποφάσεις παρακολούθησης της συνδιάσκεψης.

Τα υλικά, ανακοινώσεις – αφίσες του ΠΑΜΕ για τη συνδιάσκεψη, μοιράστηκαν εκτεταμένα στους δήμους όλης της χώρας και άνοιξε πλατιά συζήτηση με τους εργαζόμενους για τη δράση και το ρόλο του ΠΑΜΕ. Γενικά είμαστε ικανοποιημένοι από το άνοιγμα που πραγματοποιήθηκε, από τη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στη συζήτηση για το κίνημα που χρειαζόμαστε, την ανάδειξη του ΠΑΜΕ ως μέτωπου συσπείρωσης πρωτοπόρων συνδικαλιστών, πρωτοβάθμιων σωματείων, εργατικών κέντρων και ομοσπονδιών. Μέσα από τις διαδικασίες αναδείχθηκαν και αδυναμίες τις οποίες καλούμαστε να αντιπαλέψουμε το επόμενο διάστημα. Θα μπορούσαμε και καλύτερα.

Το διάστημα της καπιταλιστικής κρίσης, ανεξάρτητα από τα κόμματα που βρέθηκαν στη διακυβέρνηση της αστικής εξουσίας , οι εργαζόμενοι του κλάδου μας είδαν τους μισθούς τους να μειώνονται κατά 40%. Παράλληλα η υλοποίηση από την τοπική διοίκηση της μεταρρύθμισης του Καλλικράτη οδήγησε – επιτάχυνε τις αρνητικές για τα εργασιακά δικαιώματα εξελίξεις, για τις οποίες έγκαιρα και με συνέπεια είχαν προειδοποιήσει οι ταξικές δυνάμεις. Ενισχύθηκαν οι ιδιωτικοποίησης δημοτικών υπηρεσιών, με έμφαση στις κερδοφόρες για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους υπηρεσίες, όπως η καθαριότητα. Ενισχύθηκαν δραματικά οι ελαστικές μορφές εργασίας. Αποδείχθηκε στην πράξη ότι οι Δημοτικές Αρχές των κομμάτων της αστικής τάξης χρησιμοποιούν τους δήμους ως δοκιμαστικούς σωλήνες για την εφαρμογή κάθε νέας αντεργατικής νομοθεσίας για τις ελαστικές σχέσεις εργασίας. Παράλληλα ενισχύθηκε η ανταποδοτικότητα με αποτέλεσμα οι λαϊκές οικογένειες στους δήμους να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να πληρώσουν στοιχειώδεις κοινωνικές υπηρεσίες όπως οι παιδικοί σταθμοί, η άθληση και ο πολιτισμός. Γενικά η μεταρρύθμιση του και Καλλικράτη ενίσχυσε τη λειτουργία των δήμων ως επιχειρήσεων.

Οι ταξικές δυνάμεις στους δήμους είχαν να αντιμετωπίσουν την διασπαστική και εκφυλιστική δράση της εργοδοτικής κυβερνητικής πλειοψηφίας στην ομοσπονδία (ΠΟΕ ΟΤΑ). Η ηγεσία της αναλαμβάνοντας δήθεν αγωνιστικές πρωτοβουλίες, μακριά από μαζικές διαδικασίες συμμετοχής των εργαζομένων, αλλά στην λογική των παρεμβάσεων από τα πάνω, με ακτιβισμό της μειοψηφίας και μαεστρία στον εκφυλισμό κάθε αγωνιστικής διάθεσης, επιχείρησε να συσκοτίσει το χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης και πρόσδεσε την συνδικαλιστική της δράση στην εναλλαγή των αστικών κομμάτων εξουσίας. Με την ίδια ευκολία και τις ίδιες μεθόδους με τις οποίες στήριξε την ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ σε κυβέρνηση, στήριξε και την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια στιγμή συστηματικά αφήνει εκτός συζήτησης τον πραγματικό εχθρό των εργαζομένων, τον καπιταλισμό, τα μονοπώλια και τις ιμπεριαλιστικές τους ενώσεις. Στο πιο κρίσιμο θέμα, την ενότητα της εργατικής τάξης, η θέση της ταυτίστηκε με τα συμφέροντα της εργοδοσίας που θέλει τους εργαζόμενους διασπασμένους, χωρίς συμμετοχή στα συνδικάτα, αποκλείοντας όλους τους εργαζόμενους με ελαστικές μορφές εργασίας από τη δύναμη της.

Αντιμέτωπες με αυτή την κατάσταση οι ταξικές δυνάμεις έδωσαν σκληρές μάχες τόσο με τις κυβερνήσεις και τις δημοτικές αρχές των αστικών κομμάτων, όσο και με τον κυβερνητικό εργοδοτικό συνδικαλισμό. Με κεντρικό σύνθημα την μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, με το πλαίσιο πάλης του ΠΑΜΕ εξειδικευμένο στο κλάδο, καταφέραμε να μαζικοποιήσουμε τη δράση μας, να αυξήσουμε τη συμμετοχή των εργαζομένων στις κάθε είδους κινητοποιήσεις, να σημαδέψουμε τον πραγματικό εχθρό των εργαζομένων. Δώσαμε σκληρό αγώνα για την ενότητα των εργαζομένων, εγγράφοντας όλους τους εργαζόμενους με ελαστικές μορφές εργασίας με πλήρη δικαιώματα στα σωματεία τα οποία έχουμε την πλειοψηφία, δίνοντας τους δικαίωμα ψήφου στις εκλογές για την ομοσπονδία, ενώ δεν κάναμε πίσω ούτε όταν άρχισαν οι συστηματικοί αποκλεισμοί πρωτοπόρων σωματείων από τα συνέδρια της ΠΟΕ – ΟΤΑ. Οξύναμε την αντιπαράθεση αποχωρώντας από το προηγούμενο συνέδριο, χωρίς να νοιαζόμαστε για τις καρέκλες, μπροστά στο διακύβευμα, την ενότητα της εργατικής τάξης. Σήμερα, ως δεύτερη πλέον δύναμη στην ΠΟΕ – ΟΤΑ, δίνουμε την ίδια μάχη ενόψει του καταστατικού της συνεδρίου

Παράλληλα, η δημιουργία κλαδικών συνδικάτων, ποδιών του ΠΑΜΕ, σε Αττική, Πάτρα, Λάρισα, Βόλο και Άρτα ενίσχυσε την ικανότητα παρέμβασης των ταξικών δυνάμεων στο κίνημα, συσπείρωσε νέους εργαζόμενους με την εγγραφή όλων των εργαζομένων με ελαστικές μορφές εργασίας, βελτίωσε την δυνατότητα οργάνωσης κινητοποιήσεων και συντονισμού της δράσης των ταξικών δυνάμεων. Με καλή εκλαΐκευση της γραμμής μας, με συνθήματα που πυροδότησαν τους αγώνες και ανέδειξαν τις δύο γραμμές στο κίνημα, όπως π.χ. ή με τις γραβάτες ή με τους εργάτες, κάτω τα ξερά σας από τα βαρέα και ανθυγιεινά κτλ. οργανώσαμε σημαντικούς αγώνες και πετύχαμε αρκετές μικρές νίκες, όπως η παρεμπόδιση, προς το παρόν, της κατάργησης των βαρέων και ανθυγιεινών στο κλάδο, η αναβάθμιση των μη μισθολογικών δικαιωμάτων των εργαζομένων με προγράμματα του ΟΑΕΔ στο επίπεδο των μονίμων, η εκδίωξη των ΜΚΟ από τα προγράμματα και πρόσφατα η παράταση των συμβάσεων των ορισμένου χρόνου συναδέλφων μέχρι το τέλος 2017. Όλα αυτά με σοβαρή οργανωτική δουλειά, επιτροπές αγώνα πλάι στα σωματεία μας και μαζικότατες κινητοποιήσεις για τις σημερινές συνθήκες, 700 – 800 ανθρώπων ακόμα και το Σεπτέμβρη του 2015, μόλις δηλαδή είχε επανεκλεγεί η συγκυβέρνηση ΑΝΕΛ – ΣΥΡΙΖΑ.

Αναπτύξαμε δράσεις με τη διεθνή κλαδική του Δημοσίου, όπως η παγκόσμια ημέρα κινητοποιήσεων ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, ενώ έχουμε την ευθύνη για την Ευρώπη.

Το επόμενο διάστημα πρέπει ποιο αποφασιστικά να αναμετρηθούμε και με τις αδυναμίες μας, όπως το γεγονός ότι έχει κολλήσει η διεύρυνση των μελών στα κλαδικά συνδικάτα. Δεν πάμε θαρρετά να ζητήσουμε εγγραφές. Εκεί που οργανωμένα το κάνουμε, όπως πχ στη Θεσσαλονίκη με τους συναδέλφους συμβασιούχους είδαμε 500 νέες εγγραφές.

Θεωρούμε ότι το ΠΑΜΕ βοήθησε την ανάπτυξη και οργάνωση του κινήματος στο κλάδο μας, τον προσανατολισμό των διεκδικήσεων μας, την ποσοτική και ποιοτική βελτίωση των δυνάμεων στις γραμμές μας. Η λειτουργία της πανελλαδικής γραμματείας στους ΟΤΑ βοήθησε τη δουλειά. Προσπαθούμε να οργανώνουμε, να παρακολουθούμε, να σχεδιάζουμε, με τη συμμετοχή προέδρων και στελεχών από όλη την Ελλάδα. Έχουμε εικόνα από τους χώρους δουλειάς, παρακολουθούμε τις αρχαιρεσίες, παρά τις αδυναμίες. Αξιοποιήσαμε και εξειδικεύσαμε στη γραμματεία τη πρωτοβουλία με τα 530 σωματεία για συλλογικές διαπραγματεύσεις, διαμορφώσαμε το αίτημα για συλλογική σύμβαση σε όλο το κλάδο, το βάλαμε σε γενικές συνελεύσεις.

Έχουμε να αντιμετωπίσουμε τα νέα μέτρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, την αξιολόγηση που θα οδηγήσει σε απολύσεις, νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, επέκταση των ελαστικών μορφών εργασίας , νέο νόμο για την κοινωνική οικονομία, ατομικές συμβάσεις, νέο συνδικαλιστικό νόμο, διεύρυνση των ιδιωτικοποιήσεων και εντατικοποίηση της εργασίας σε ένα κλάδο που μετράει ήδη δεκάδες θύματα από εργοδοτικά εγκλήματα κάθε χρόνο.

Συνεχίζουμε, με μεγαλύτερη πείρα, ενισχυμένοι από τις εισηγήσεις και τις αποφάσεις της 4ης συνδιάσκεψης του ΠΑΜΕ, δίνουμε αποφασιστικά τη μάχη για την επιτυχία της 24ωρης απεργίας στο Δημόσιο στις 24 Νοέμβρη, με γενικές συνελεύσεις, εργαζόμενο τον εργαζόμενο, χωρίς να αφήσουμε χώρο δουλειάς χωρίς ενημέρωση, κλιμακώνουμε με την πανεργατική απεργία στις 8 Δεκέμβρη, γιατί χωρίς εμάς κανένα αμαξοστάσιο, καμία υπηρεσία δεν λειτουργεί!

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι 

Μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετωπίζουμε η εισήγηση βάζει συγκεκριμένους άξονες δράσης μέσα από τα πολύτιμα συμπεράσματα που έχουμε βγάλει από την προηγούμενη συνδιάσκεψη μας μέχρι σήμερα. Επάνω σε αυτούς τους άξονες έχουμε καθήκον να συζητήσουμε, να προβληματιστούμε και να διαμορφώσουμε εκείνο το πλαίσιο δράσης που θα ενώνει όλους τους εργαζόμενους και θα διαμορφώνει τους όρους να περάσουμε στην αντεπίθεση, που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη πλέον σαν εργαζόμενοι. Γιατί το κυριότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα, στον 21ο αιώνα, η πλειοψηφία των εργαζομένων σε όλους τους κλάδους, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, με τα αντεργατικά μέτρα που έχουν ήδη εφαρμοστεί και με αυτά που έχουν συμφωνήσει τα αστικά κόμματα στα πλαίσια της ΕΕ, δεν είναι «η πτώση του βιοτικού επιπέδου» όπως λένε τα παπαγαλάκια των μονοπωλίων στα μμε, αλλά η επιβίωση. Γιατί με την εφαρμογή αυτών των μέτρων αν μέχρι σήμερα υπήρχε πρόβλημα επιβίωσης για το 1,5 εκατομμύριο των ανέργων ή αντιμετώπιζε πρόβλημα μια μικρή ομάδα χαμηλοσυνταξιούχων, σήμερα το πρόβλημα αυτό επεκτείνεται και σε αυτούς που δουλεύουν με τις απαράδεκτες εργασιακές σχέσεις τους μισθούς και τις συντάξεις χαρτζιλίκι και με την διατήρηση της ανεργίας σε αυτά τα επίπεδα, ήδη πεινάνε και αυτοί που δουλεύουν και κυριολεκτικά πεθαίνουν στη ψάθα αυτοί που δούλεψαν μια ζωή σκληρά για να γεράσουν με αξιοπρέπεια. Όλα αυτά τα μέτρα που πάρθηκαν και που σχεδιάζει να περάσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ το επόμενο διάστημα, έχουν ένα βασικό στόχο. Την διατήρηση και την αύξηση της κερδοφορίας των μεγάλων μονοπωλίων. 

Ο κλάδος των τηλεπικοινωνιών και της πληροφορικής, είναι ακόμα ένας κλάδος που μπορεί κανείς να καταλάβει πως ακριβώς οι προηγούμενες και η σημερινή κυβέρνηση παίρνουν μέτρα κομμένα και ραμμένα στις ανάγκες των μονοπωλίων. την στιγμή που υπάρχει ειδικευμένο εργατικό δυναμικό στον κλάδο, τεχνολογικές δυνατότητες ώστε το αγαθό της επικοινωνίας (τηλεφωνία, ιντερνετ, τηλεόραση) να φτάνει φτηνά γρήγορα αξιόπιστα με ασφάλεια στον λαό οι μεγάλοι όμιλοι τσακώνονται για το ποιος θα κατοχυρώσει το ζεστό χρήμα : ΕΣΠΑ, ΣΔΙΤ, κρατικές επιχορηγήσεις. Αυτό έρχεται να λύσει και το νέο υπουργείο το πώς θα μοιραστεί η πίτα. Ο κλάδος των τηλ/νιων και της πληροφορικής αυτή την στιγμή αναπτύσσεται εκτός από τους παρόχους μεγαθήρια, μεγάλοι όμιλοι της πληροφορικής έρχονται στην Ελλάδα γιατί εδώ υπάρχει φτηνό ειδικευμένο ανοργάνωτο εργατικό δυναμικό. Αυτή είναι η ανάπτυξη τους: ζεστό χρήμα και φτηνοί εργαζόμενοι γαι τα μονοπώλια, εντατικοποίηση, ανεργία, μισοδουλειά για τους εργαζόμενους 

Από το 2007 ξεκίνησαν οι πτωχεύσεις με πρώτη την Lannet του γνωστού Λαναρά με τα κλωστοϋφαντουργία, μετέπειτα ακολούθησε η Altec. Δεκάδες ήταν συγχωνεύσεις και οι εξαγορές  και είχαν όλες ένα κοινό παρονομαστή. Πετάχτηκαν στο δρόμο χιλιάδες εργαζόμενοι, τα μονοπώλια που συγκεντρώθηκαν πραγματοποίησαν χιλιάδες απολύσεις με προγράμματα που τα βάφτισαν «εθελούσιες». Το προσωπικό αυτό αντικαταστάθηκε, όχι στο σύνολο του,  με νέους εργαζόμενους, με λιγότερα δικαιώματα, ελαστικά απασχολούμενους και ταυτόχρονα χτυπήθηκε και ο μισθός των παλιότερων εργαζομένων. 

Αποτέλεσμα; Η μεγάλη πλειοψηφία των μονοπωλίων στον κλάδο, με προεξέχον τον ΟΤΕ δεν είδαν ποτέ την κερδοφορία τους να μειώνεται και σήμερα που έχουν αξιοποιήσει όλους τους νόμους των προηγούμενων και της παρούσας κυβέρνησης με την μείωση των εργοδοτικών εισφορών να βγάζουν ανακοινώσεις και να πανηγυρίζουν για τα θετικά οικονομικά αποτελέσματα τους. Μάλιστα, το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν εντείνει και την ιδεολογική επίθεση στους εργαζόμενους. Στην Vodafone ο επικεφαλής της πολυεθνικής επισκέφτηκε την Ελλάδα 3 φορές και έκανε συναντήσεις με όλους τους εργαζόμενους. Στην wind οι διευθυντές θυμήθηκαν ξαφνικά ότι είναι φίλοι με τους εργαζόμενους και κάνουν συναντήσεις επί συναντήσεων παρουσιάζοντας το σχέδιο ανάπτυξης της ειταρείας. Στην forthnet γέμισαν τους χώρους με μπαλόνια, στη cyta που ετοιμάζετε για πώληση έφτιαξαν video για τους στόχους της εταιρείας και στον ΟΤΕ ο διευθύνον σύμβουλος έστειλε ανοιχτή επιστολή προς όλους τους εργαζόμενους. Όλα τα παραπάνω με το κοινό χαρακτηριστικό της προσπάθειας από πλευρά της εργοδοσίας να εντάξει τους εργαζόμενους στον μεταξύ τους ανταγωνισμό, να θεωρούν οι εργαζόμενοι τους στόχους της εταιρίας, δικούς τους στόχους. 

Ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός όπως αυτός εκφράζεται στην ΓΣΕΕ είναι δυστυχώς πλειοψηφία και στον κλάδο μας. Η ΟΜΕ- ΟΤΕ έτρεξε να συνδράμει στην προσπάθεια του διευθύνοντος, βγάζοντας ανακοίνωση που ήταν πιο εργοδοτική από τις εργοδοσίας. Εγκαλούσε τις αρχές να τηρήσουν ίσους όρους ανταγωνισμού και να «επιτρέψουν» στον ΟΤΕ να ανταγωνιστεί τους άλλους παρόχους. Είναι αυτοί που με τις υπογραφές τους παρέδωσαν το δικαίωμα στην μόνιμη και σταθερή δουλειά το 2006, που μείωσαν 11% τους μισθούς των παλιών εργαζομένων και 40% τους μισθούς των νέων. Που πρώτοι από όλους χλεύαζαν τον ηρωικό αγώνα των χαλυβουργών και εξακολουθούν και σήμερα να το κάνουν σαν παράδειγμα αναποτελεσματικότητας. Βλέπουν των ηρωικό αυτό αγώνα εφιάλτη στον ύπνο τους.  Βέβαια στον κλάδο μας έχουμε από όλα τα λουλούδια. Όπως αυτούς στην πλειοψηφία της Intracom που είδαν το φως τους και άλλαξαν στρατόπεδο. Στις εκλογές πριν το 2012 περιόδευαν με τον Πάγκαλο μέσα στην intracom. Το 2012 περιόδευαν με τον Μητρόπουλο, πήγαν με το ΣΥΡΙΖΑ. Σε όλες τις περιόδους όμως στηρίζουν τον εργοδότη και παίρνουν εντολές για το ποιον θα στηρίξουν. Δεν αφήνουν καμία ευκαιρία να πάει χαμένη προκειμένου να χύσουν το δηλητήριο της ταξικής συνεργασίας και να συντηρούν τις αυταπάτες που θέλουν τους εργαζόμενους να περνούν δήθεν καλά στις επιχειρήσεις  που πάνε καλά, άρα και τα συμφέροντα μας είναι κοινά. Αυτά λένε στους εργαζόμενους Τι και αν η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Σε ένα κλάδο που χρησιμοποιήθηκε σαν υπόδειγμα απελευθέρωσης και ιδιωτικοποιήσεων, τα αρνητικά αποτελέσματα και για τον λαό και για τους εργαζόμενους είναι πλέον ορατά σε όλους. Κακό για την πραγματικότητα λοιπόν. 

Έχουμε και από τους άλλους που καλούν σε απεργίες διαρκείας από συνελεύσεις με 9 ανθρώπους. Που νομίζουν ότι απεργία κάνουν με ένα χαρτί που βγάζουν. Σπέρνουν άλλου είδους αυταπάτες του συντεχνιασμού ότι σε μια εταιρεία μόνο, χωρίς κλαδική οργάνωση, μπορούμε να τα καταφέρουμε. Ενισχύουν τον εκφυλισμό και την διάσπαση των εργαζομένων με διάφορα συντονιστικά της λογικής «ενότητα  στο πρόβλημα». Συντονιστικά που εκτός από καμιά  15 αριά εκλεγμένους σε διάφορα ΔΣ δεν έχουν καμιά επαφή και σχέση με τους εργαζόμενους. Κοινό χαρακτηριστικό όλων των παραπάνω είναι οι αντιΠΑΜΕ λογική που τους ενώνει και κατεβαίνουν σε κοινά ψηφοδέλτια προκειμένου να μας αντιμετωπίσουν. Γράφουν ανακοινώσεις ολόκληρος για να αναπαραγάγουν τα γνωστά αισχρά επιχειρήματα κατά του ΠΑΜΕ και του ΣΕΤΗΠ. 

Αυτές τις ημέρες πριν 10 χρόνια ξεκινήσαμε να μαζεύουμε τις υπογραφές για την δημιουργία του ΣΕΤΗΠ Ν. Αττικής.  Είχε προηγηθεί η δημιουργία του σωματείου Νέων Τεχνολογιών στη Πάτρα σε ομοιοεπαγγελματική κατεύθυνση. Το ΣΕΤΗΠ Δημιουργήθηκε με την πρωτοβουλία των ταξικών δυνάμεων στον κλάδο, με  120 υπογραφές που ξεκίνησαν να μαζεύονται το Νοέμβρη του 2006 και από την πρώτη συνέλευση πήραμε απόφαση να συμμετέχουμε στο ΠΑΜΕ. Από την πρώτη στιγμή βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την συκοφαντία των άλλων δυνάμεων στο κλάδο και την εργοδοτική τρομοκρατία σε κάθε χώρο δουλειάς. Το ΣΕΤΗΠ, όμως, βρέθηκε μπροστά σε κάθε αγώνα των εργαζομένων στον κλάδο. Έβαλε στο επίκεντρο της πάλης του και έδωσε όλες του τις δυνάμεις για κάθε μικρό ή μεγάλο πρόβλημα που βασάνιζε και βασανίζει κάθε εργαζόμενο στον κλάδο μας. Από τα διαλείμματα στα ΤΚ του ΟΤΕ όταν ακόμα εργάζονταν φοιτητές ως «κοινωνική παροχή» μέχρι την 3μηνη απεργία στην Phone Marketing , την ίδια περίοδο με τον ηρωικό αγώνα των χαλυβουργών. HOL – VF – 360, Forthnet. Χιλιάδες είναι οι καταγγελίες – πρωτοβουλίες παραστάσεις. Αναδείξαμε τον πραγματικό αντίπαλο για την εργατική τάξη, που δεν είναι άλλος από τους επιχειρηματικούς ομίλους και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους, από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς. Αναδείξαμε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος, αυτός της ρήξης, της σύγκρουσης και της ανυπακοής. Αναδείξαμε ποιος παράγει τα πλούτη ολόκληρης της κοινωνίας, ποιος τα καρπώνεται και ποιος πρέπει να τα καρπώνεται. Τα αιτήματά μας, οι δράσεις μας, το πλαίσιο πάλης μας είχε πάντα το συμφέρον της εργατικής τάξης για αυτό και δυναμώνουμε, μεγαλώνουμε, συσπειρώνουμε συνεχώς νέους εργαζόμενους στη μάχη. Αυτή είναι η κατεύθυνση που χάραξε το ΣΕΤΗΠ στον κλάδο για αυτό 10πλασιάστκε η δύναμη του από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα. 

Με την δημιουργία και του ΣΕΤΗΠ Θ. σήμερα παλεύουμε με καλύτερους όρους στον κλάδο. Ενισχύεται και η προσπάθεια των δυνάμεων μας στα επιχειρησιακά σωματεία που είμαστε μειοψηφία ώστε να ανατραπούν οι συσχετισμοί και θα τα καταφέρουμε στο βαθμό που ξεπερνάμε τις αδυναμίες μας. Αυτές οι αδυναμίες έχουν να κάνουν με την συγκρότηση των σωματειακών επιτροπών σε κάθε χώρο δουλειάς, όπου υπάρχουν μέλη των κλαδικών μας σωματείων. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην εξειδικεύεται το πλαίσιο πάλης, οι ανακοινώσεις και τα επιχειρήματά μας να είναι γενικόλογα να μην ακουμπάνε τους εργαζόμενους. Ή άλλες φορές πάλι να εξειδικεύουμε στο πρόβλημα και να αντιμετωπίζουμε δυσκολία να αναδείξουμε τη συνολική γραμμή πάλης που πρέπει να έχουν οι εργαζόμενοι σήμερα να μην μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στην προπαγάνδα των άλλων δυνάμεων που πότε βγάζουν λάδι την εργοδοσία και ρίχνουν το φταίξιμο στην κυβέρνηση όπως ο παλιός εργοδοτικός συνδικαλισμός ή και εκεί που ο νέος κυβερνητικός συνδικαλισμός π.χ στη ΝΟΚΙΑ βγάζει τετρασέλιδο που περιγράφει τα μέτρα αλλά ούτε καν καταγγέλλει το κακό μονοπώλιο και φυσικά δεν λέει κουβέντα για την κυβέρνηση. Βέβαια το γεγονός ότι έχουμε πλειοψηφία στα 3 κλαδικά σωματεία που υπάρχουν στον κλάδο μας, που μέχρι λίγο χρονικό διάστημα δεν παρέμβαιναν οι άλλες δυνάμεις, δεν σημαίνει ότι είμαστε και πλειοψηφία στον κλάδο. Ο χαμηλός βαθμός οργάνωσης σε σχέση με τον συνολικό αριθμό των εργαζομένων το αντίθετο δείχνει και το ίδιο ισχύει και στα επιχειρησιακά (360 connect και forthnet) που έχουμε την πλειοψηφία. Το γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν υπήρξε κλαδική σύμβαση, παρά μόνο ομοιοεπαγγελματικές στον κλάδο μας, είναι ένα εμπόδιο που, όμως δεν μας δικαιολογεί, για το ότι δεν έχουμε καν συντάξει σχέδιο κλαδικής σύμβασης. Είναι ευθύνη και καθήκον μας να ανοίξει πλατιά η συζήτηση για το τι σημαίνει σύμβαση, συλλογική και οργανωμένη διεκδίκηση αιτημάτων σε πανελλαδικό, κλαδικό, και στο επίπεδο της κάθε επιχείρησης. Ειδικά αν πάρουμε υπόψη μας ότι στον κλάδο υπάρχουν πολλοί νέοι εργαζόμενοι που έπιασαν δουλειά μέσα στην κρίση χωρίς κοινωνική πολιτική πείρα που δεν γνώρισαν το καθεστώς των συμβάσεων. Τέλος έχουμε αδυναμία στο συντονισμό του κλάδου μας σε πανελλαδικό επίπεδο, γεγονός που η 4η πανελλαδική συνδιάσκεψη μας βοήθησε να κάνουμε βήματα ώστε να την ξεπεράσουμε το επόμενο διάστημα. 

Εξάλλου η συμμετοχή περισσότερων των 500 οργανώσεων, ο τρόπος που εκλέχθηκαν οι αντιπρόσωποι που βρισκόμαστε σήμερα εδώ, μέσα από μαζικές συλλογικές διαδικασίες, το γεγονός ότι βρίσκονται  ανάμεσα μας, παρατηρητές από συνδικάτα που δεν συμφωνούν σε όλα μαζί μας, όμως έχουν το δικαίωμα όχι μόνο να παρακολουθήσουν, αλλά να πουν και την γνώμη τους, οδηγούν σε ένα πολύτιμο συμπέρασμα. Η 4η  πανελλαδική μας συνδιάσκεψη είναι η πιο σημαντική εργατική, συλλογική, ζωντανή, δημοκρατική, διαδικασία που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Επίσης, η παρουσία των συντρόφων και συναγωνιστών μας από δεκάδες χώρες από όλο τον κόσμο που εκπροσωπούν εκατομμύρια εργαζομένων δείχνει τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να απομονωθούν όλες οι ακροδεξιές και φασιστικές δυνάμεις που σηκώνουν κεφάλι και στη χώρα μας και σε όλο τον πλανήτη. Η σημαντική διεθνιστική ταξική αλληλεγγύη που έδειξε το ΠΑΜΕ όλο το προηγούμενο διάστημα με τη συμμετοχή στην ΠΣΟ και όχι μόνο, δείχνει τον δρόμο που πρέπει να συνεχίσουμε και να βαθύνουμε την δράση μας το επόμενο διάστημα. Η 4η πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ μπορεί και πρέπει  να γίνει εφαλτήριο αγώνα και συσπείρωσης  των εργαζομένων στην κατεύθυνση τις υπεράσπισης και της διεύρυνσης των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης στην χώρα μας, ενίσχυσης της αλληλεγγύης μας σε κάθε πρόσφυγα σε κάθε μετανάστη και σε κάθε εργάτη που αγωνίζεται σήμερα σε όλο τον κόσμο. Απέναντι στα μονοπώλια και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους, τις κυβερνήσεις και τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς που μακελεύουν τους λαούς για να διασφαλίσουν τα μεγάλα συμφέροντα. 

Με την ενίσχυση της οργάνωσης κανένας εργαζόμενος μόνος του
Με την μαζικοποίηση των σωματείων μας στη ταξική γραμμή πάλης
Με τον σωστό προσανατολισμό με κριτήριο τις ανάγκες της εργατικής τάξης
Μπορούμε και να ανακτήσουμε τα χαμένα δικαιώματα και να διαμορφώσουμε τους όρους για την ανατροπή του σάπιου συστήματος τους που είναι η πηγή της δημιουργίας από των πιο μικρών προβλημάτων σε κάθε χώρο δουλειάς μέχρι τους πολέμους και την σφαγή των λαών 

ΖΗΤΩ ΤΟ ΤΑΞΙΚΌ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΊΝΗΜΑ
ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΑΜΕ