Ο Πολιτισμός είναι ένας κλάδος που (τα τελευταία χρόνια) συνδέεται με την κερδοφορία μεγάλων επιχειρηματικών Ομίλων και άλλων κλάδων. Συγκεκριμένα συνδέεται με τον Τουρισμό, την αναψυχή, τη διασκέδαση, τη βιομηχανία του ελεύθερου χρόνου, ακόμα και με την αγορά ακινήτων και άλλους τομείς.

Χαρακτηριστικό είναι ότι πολύ μεγάλες επενδύσεις έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, όπως η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, η επέκταση του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, ο Ελληνικός Κόσμος, μεγάλες θεατρικές αίθουσες (ΠΑΛΛΑΣ, ΠΑΝΘΕΟΝ) και φυσικά οι εγκαταστάσεις του Ιδρύματος Σταύρου Νιάρχου που είναι η μεγαλύτερη επένδυση στο χώρο.

Συγχρόνως ο Πολιτισμός συνδέεται και με μεγάλες επενδύσεις στο παραλιακό μέτωπο όπως αυτή που αφορά την εκμετάλλευση του χώρου στο Ελληνικό.

Αυτή η κατάσταση σημαίνει όξυνση του ανταγωνισμού που έχει αποτέλεσμα να οδηγούνται σε κλείσιμο σύγχρονες υποδομές με άρτιο εξοπλισμό, όπως ο Ελληνικός Κόσμος, το Ίδρυμα Κακογιάννη και πιθανόν το Μέγαρο. Αυτή τη στιγμή που χιλιάδες οικογένειες στο λεκανοπέδιο της Αττικής αδυνατούν να πληρώσουν ακόμα και ένα φθηνό εισιτήριο, τη στιγμή που η ανάγκη για Πολιτισμό είναι διευρυμένη.

Αντίστοιχα για τους εργαζόμενους Καλλιτέχνες και Τεχνικούς σε αυτές τις υποδομές, αλλά και συνολικά στο χώρο της ψυχαγωγίας, της διασκέδασης, αλλά και της Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης είναι πολύ δύσκολη. Χαρακτηριστικό είναι ότι σε μια έρευνα που κάναμε στο χώρο των μουσικών του ελεύθερου επαγγέλματος είδαμε ότι οι συνάδελφοι χωρίζονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες. Αυτοί που έχουν εγκαταλείψει οριστικά και αμετάκλητα το επάγγελμα, δεύτερη και μεγαλύτερη κατηγορία είναι οι συνάδελφοι που ετεροαπασχολούνται δουλεύοντας μια πρωϊνή δουλειά (συνήθως του 4ωρου). Τέλος υπάρχει και η κατηγορία των συναδέλφων που είναι μειοψηφία των μελών μας και απασχολούνται αποκλειστικά στο επάγγελμα. Όμως αυτή η κατηγορία καταφέρνει πραγματικό ετήσιο εισόδημα μεταξύ 5.000 – 15.000 € !!! Αντίστοιχη ή και χειρότερη είναι η πραγματικότητα για τους Ηθοποιούς και τους Χορευτές.

(Αυτή η κατάσταση που είναι δυσδιάκριτη η ανεργία από την εργασία, που η απλήρωτη δουλειά είναι καθεστώς, που η μεγάλη μερίδα των νέων Καλλιτεχνών αναγκάζεται να γίνει ατζέντης του εαυτού του και να κινδυνεύει να πληρώσει από την τσέπη του για δουλειά μηνών, είναι η κύρια αιτία που ασκήθηκε μεγάλη πίεση στα Σωματεία του χώρου μας). Δημιουργήθηκε ένα κλίμα απογοήτευσης ότι «τίποτα δεν γίνεται», ότι τα Σωματεία πια δεν μπορούν να οργανώσουν τη δράση των εργαζομένων που τώρα πια ασχολούνται ατομικά με τη μάχη της επιβίωσης με τους όρους της αγοράς που θα ξεχωρίσει την ‘ήρα από το σιτάρι’.

Πάνω σε αυτήν την κατεύθυνση ήρθε να πατήσει η προοπτική της ‘αριστερής κυβέρνησης’ από τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ που στον κλάδο μας ελέγχουν την πλειοψηφία της Ομοσπονδίας. Η προσπάθεια επικράτησης αυτής της γραμμής ήρθε με εντατική προσπάθεια ενσωμάτωσης συνδικαλιστών του χώρου μέσα από τους μηχανισμούς της ΓΣΕΕ (βλ. Ακαδημία εργατοπατέρων) που έκαναν συστηματική προσπάθεια να περάσουν απ’ αυτή τη διαδικασία όσοι περισσότεροι συνδικαλιστές γινόταν. (Χαρακτηριστικό του περιεχομένου της διδασκαλίας ήταν ότι παρουσίαση της ιστορικής πορείας του εργατικού κινήματος γινόταν από εργατολόγο που αναδείκνυε σαν κύριο πρόβλημα του συνδικαλιστικού κινήματος τον κομματικό συνδικαλισμό).

Συγχρόνως προσπάθησαν να βάλουν μπροστά γνωστούς Ηθοποιούς και μουσικούς που σε μεγάλο βαθμό συνδέονται με το starsystem που ελέγχει η αγορά τάζοντάς τους ανταλλάγματα όταν θα γίνουν κυβέρνηση, αξιοποιώντας τους σαν μηχανισμό εγκλωβισμού κυρίως νέων Καλλιτεχνών που έχουν όνειρα και προσδοκίες για καριέρα στο χώρο.

Πέρα απ’ αυτή τη μεγάλη διαδικασία ενσωμάτωσης, επιτίθονταν στην αντίληψή μας με συκοφαντίες ότι στηρίζουμε τη δεξιά, ότι δε μας ενδιαφέρουν τα προβλήματα των συναδέλφων, παρά μόνο οι λύσεις στη ‘Δευτέρα Παρουσία’. Έκαναν χυδαία επίθεση στα αιτήματά μας για επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους και στο αίτημα για αφορολόγητο 40.000 € για 4μελή οικογένεια, λέγοντας ότι «είναι τρέλα σήμερα να ζητάμε να μη φορολογηθούν κάποιοι που παίρνουν για τη δουλειά τους 1.200 € το μήνα δημιουργώντας έντεχνα το έδαφος για την επιχειρηματολογία της κυβέρνησης ότι οι έχοντες και κατέχοντες είναι αυτοί που παίρνουν αυτούς τους μισθούς.

Όταν βέβαια οι δυνάμεις μας έβαζαν το επιχείρημα ότι ένας εφοπλιστής πληρώνει φόρο μόνο το ναύλο μιας μέρας, μας κατηγορούσαν ότι είμαστε στον προηγούμενο αιώνα και η γλώσσα μας είναι ‘ξύλινη’.

Η Π.Ο.Θ.Α. άνοιξε το ζήτημα της Σ.Σ.Ε. για το Θέατρο με τη λογική της νομικής διαπραγμάτευσης μέσω Ο.Μ.Ε.Δ. κατηγορώντας μας ότι, αρνούμαστε την υπογραφή Σύμβασης για τον κλάδο όταν αποκαλύπταμε ότι μεθοδεύουν την κατάργηση των κατακτήσεων των εργαζομένων με αυτές τις κινήσεις τους.

Οι δικές μας δυνάμεις στο χώρο έδωσαν τη μάχη της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος σε πολύ αντίξοες συνθήκες που διαμορφώνονταν από την απογοήτευση της ανεργίας, της κατάκτησης κάθε δικαιώματος, αλλά και των αυταπατών για εύκολη λύση ‘από τα πάνω’ με την εκλογή της ‘αριστερής κυβέρνησης’.

Στον Π.Μ.Σ. που είχαμε την πλειοψηφία κινηθήκαμε διαμορφώνοντας το Πλαίσιό μας βάζοντας το σύνολο των προβλημάτων, διαμορφώνοντας σχέδιο παρεμβάσεων και δράσεων γ’ αυτό. Συγκρουστήκαμε με τη λογική του συμβιβασμού με το εφικτό. Αποκαλύψαμε τις αιτίες των προβλημάτων μας. Ήμασταν δίπλα στους εργαζόμενους για κάθε μικρό ή μεγάλο πρόβλημα. Συγκρουστήκαμε με τη λογική του εκφυλισμού που έβαζαν οι άλλες δυνάμεις που προσπαθούσαν να μετατρέψουν το Σωματείο σε κέντρο εξυπηρέτησης πελατών μέσα από προγράμματα Ε.Σ.Π.Α. για ανέργους.

Αυτή η δουλειά βοήθησε να προετοιμάσουμε τον κόσμο που δρούσε γύρω μας να μην επαναπαυθεί, να κατανοήσει το χαρακτήρα της ‘αριστερής κυβέρνησης’, να μην απογοητευτεί. Αυτή η δουλειά με αυτό το περιεχόμενο ανέβασε το κύρος μας ακόμα και σε συναδέλφους που είχαμε διαφωνίες, ακόμα και αντιπαράθεση, και εκφράστηκε και στις τελευταίες Εκλογές του 2015 με αύξηση των ψηφισάντων και αύξηση του ποσοστού μας κατά 40%.

Η μάχη που έδωσαν οι δυνάμεις μας στους Ηθοποιούς ήταν από την πλευρά της μειοψηφίας και ήταν πιο δύσκολη, αλλά και πιο κρίσιμη γιατί το Σ.Ε.Η. είναι το μεγαλύτερο Σωματείο του χώρου, με μια μεγάλη αίγλη, που ξεπερνά και τα όρια του κλάδου. Δεν υποχωρήσαμε μπροστά στον αρνητικό συσχετισμό. Διαμορφώσαμε το Πλαίσιό μας, ανοίξαμε την αντιπαράθεση με την πλειοψηφία του νέου κυβερνητικού συνδικαλισμού αποκαλύπτοντας το χαρακτήρα του. Διαμορφώσαμε το σχέδιο δράσης μας σα να είμαστε πλειοψηφία. Κερδίσαμε το πιο ενεργό κομμάτι των Μελών του Σωματείου, συσπειρώσαμε τις δικές μας δυνάμεις ενάντια στις επιδιώξεις της πλειοψηφίας. Τους δυσκολέψαμε καταφέρνοντας να κερδίσουμε τις Γ.Σ. που συνήθως γίνονταν με δική μας προτροπή και μάζεμα υπογραφών. Όλη αυτή η δράση με αυτό το Πλαίσιο σύγκρουσης οδήγησε στο να αποκτήσουμε την απόλυτη πλειοψηφία στις τελευταίες Εκλογές.

Σήμερα, η κατάσταση στους χώρους εργασίας παραμένει δύσκολη. (η πολύχρονη συνεχιζόμενη επίθεση έχει μεγαλώσει την απογοήτευση και την αποστράτευση). Όμως μπορούμε να πούμε ότι, είμαστε σε θέση να δίνουμε καλύτερα τη μάχη είτε από θέση πλειοψηφίας είτε μειοψηφίας. Υπάρχουν ακόμα εργαζόμενοι που θέλουν να παλέψουν, που δε συμβιβάζονται, που ζητάνε τη βοήθειά μας ακόμα κι αν δε συμφωνούν μαζί μας. Έχουμε την ικανότητα να αξιοποιούμε αυτές τις δυνατότητες να δημιουργούμε ρήγματα σ’ αυτή την πολιτική. Πρόσφατο παράδειγμα η υπογραφή από το Σ.Ε.Η. Σύμβασης με μεγάλες αυξήσεις με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας που έχει ανοίξει και τις δυνατότητες με άλλα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. που ήδη συζητούν για Σ.Σ.Ε. Σημαντικό είναι όμως το παράδειγμα των εργαζομένων Ηθοποιών στο Κ.Θ.Β.Ε. που με μια φωνή είπαν στον Καλλιτεχνικό Διευθυντή ότι δεν έχουν να συζητήσουν τίποτα για τη Σ.Σ.Ε. την οποία θα πρέπει να υπογράψει με τη Διοίκηση του Σ.Ε.Η. άμεσα, ειδάλλως το Θέατρο δε θα ανοίξει. Αυτή η στάση οδήγησε στην υπογραφή της Σ.Σ.Ε.

Έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας. Πρέπει να αναμετρηθούμε με τις αδυναμίες μας. Είμαστε αισιόδοξοι γιατί η γραμμή μας επιβεβαιώνεται και κρατά ανοιχτό το δρόμο των δικών μας συμφερόντων.

Η Συνδιάσκεψη μπορεί να είναι σημαντικό βήμα σ’ αυτό το δρόμο.

Καλή δύναμη και καλή επιτυχία στις εργασίες μας.

Ο Κλάδος του Μετάλλου είναι ένας από τους πιο σημαντικούς κλάδους της οικονομίας , με μεγάλη συγκέντρωση κεφαλαίων και εργαζομένων .

Υπάρχουν σημαντικοί υποκλάδοι με μεγάλες Επιχειρήσεις , κυρίως στη Ναυπηγική Βιομηχανία ,στην αμυντική βιομηχανία, στη Μεταλλουργία – Χαλυβουργία και στην εξόρυξη μετάλλων . Υποκλάδοι στρατηγικής σημασίας για τη χώρα με χιλιάδες εργαζόμενους .

Τα στοιχεία προ κρίσης μας έδιναν ότι στη χώρα δραστηριοποιούνταν περίπου 20.000 Επιχειρήσεις Μετάλλου και άλλες 8.000 μη μεταλλουργικές που απασχολούσαν Μεταλλεργάτες .

Η οικονομική κρίση που πλήττει τα τελευταία χρόνια τη χώρα μας έχει χτυπήσει και τον Κλάδο μας και δεν θα μπορούσε να συμβεί και αλλιώς , από τη στιγμή που μιλάμε για γενικευμένη καπιταλιστική κρίση .

Γενικευμένη και διαρκώς εντεινόμενη είναι και η επίθεση της μεγαλοεργοδοσίας του Κλάδου να φορτώσει τα βάρη της κρίσης στις δικές μας πλάτες , αξιοποιώντας την παράλληλα για να αποψιλώσει ότι ως εργατικό κίνημα είχαμε κατακτήσει όλες τις προηγούμενες δεκαετίες .

Έτσι , εκτός από την γενική επίθεση της κατάργησης των Σ.Σ.Ε. , της διάλυσης της κοινωνικής ασφάλισης , της φοροληστείας των λαϊκών στρωμάτων κ.λ.π. , έχουμε να αντιμετωπίσουμε σαν Μεταλλεργάτες και μια καλά συντονισμένη , εξειδικευμένη , ανελέητη επίθεση από τους Μεγαλοβιομήχανους.

Στα ΕΑΣ προωθείτε εκποίηση τμημάτων των εργοστασίων ενώ οι απολύσεις και τα λουκέτα είναι μόνιμη απειλή. Στην ΕΛΒΟ είναι σε εξέλιξη η εκκαθάριση με το λουκέτο να είναι προ των θυρών. Στην ΕΑΒ προωθείτε η ιδιωτικοποίηση από το παράθυρο μέσω της συστηματικής υπονόμευσης, του οικονομικού στραγγαλισμού και της υπενοικίασης υποδομών σε ιδιώτες που κάνουν την δουλειά με εργαζόμενους άθλιων εργασιακών σχέσεων. Στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά ( τα οποία στην ουσία παραμένουν κλειστά ) το πρόγραμμα των υποβρυχίων που εξασφάλιζε ένα μισθό ( κι αυτόν πετσοκομμένο ) τελείωσε, έχει υπάρξει μια μικρή παράταση μέχρι το Πάσχα και το μέλλον προβλέπεται δυσοίωνο. Στα Ναυπηγεία Ελευσίνας μετά από συμφωνία με το πολεμικό ναυτικό έχει δοθεί μια ανάσα στους εργαζόμενους που όμως εξασφαλίζει μονό το 70% του μισθού κι αυτό για ένα μόνο χρονικό διάστημα μέχρι να παραδοθούν οι Πυραυλάκατοι στο ΠΝ, ενώ για τα δεδουλευμένα που οφείλονται στους συναδέλφους ( πάνω από δέκα μηνιάτικα ) ούτε κουβέντα. Στα ναυπηγεία της Σύρου οι εργαζόμενοι εργάζονται απλήρωτοι για μήνες με το λουκέτο να είναι μια διαρκή απειλή. Στην Ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη η ανεργία παραμένει σε πολύ υψηλά επίπεδα, οι εργολάβοι πατώντας στην ανέχεια του κόσμου και έχοντας στην φαρέτρα τους όλα τα αντεργατικά όπλα που έχουν νομοθετήσει όλες οι κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια, καταστρατηγούν δικαιώματα και κεκτημένα δεκαετιών. Για τις Χαλυβουργίες ούτε λόγος αφού τείνουν να μην υπάρχουν ως κλάδος στη χώρα. Χιλιάδες απολύσεις, λουκέτα, εκ περιτροπής εργασία, διαθεσιμότητες έχουν δημιουργήσει στην ουσία νεκρό τοπίο…

Συνολικά η ανεργία στον κλάδο ξεπερνά το 50% σε μόνιμη σχεδόν βάση….

Σ αυτές τις συνθήκες πραγματοποιήθηκε τον προηγούμενο μήνα και το 29^ο συνέδριο της ΠΟΕΜ.

Εκεί φάνηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο αυτό που βλέπαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια στους χώρους δουλειάς, μέσα από τις παρεμβάσεις όλων των δυνάμεων. Την σύγκρουση δηλαδή των δυο γραμμών στο κίνημα. Της γραμμής που θέλει τους εργαζόμενους να παλεύουν για τα δίκια των εργοδοτών και της ταξικής γραμμής που θέλει τους εργαζόμενους να συγκρούονται και να παλεύουν για τα δίκια τους ενωμένοι με βάση τον κλάδο.

Καμμία σκοτούρα ή έγνοια δεν είχαν οι δυνάμεις που είναι πλειοψηφία ( ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ ) για το αν θα συζητηθούν τα προβλήματα των μεταλλεργατών και οι εξελίξεις στον Κλάδο . Το μόνο που τους ένοιαζε να περάσει η νοθεία που είχαν στήσει με μαϊμού σωματεία για να εξασφαλίσουν την πλειοψηφία για μια ακόμη τριετία.

Καμμία σκοτούρα δεν είχαν αυτές οι δυνάμεις να κάνουν ένα Συνέδριο το οποίο να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα , με την κρίση και τον χαρακτήρα της , με την επίθεση που κάνει το Κεφάλαιο στα δικαιώματά μας και τις κατακτήσεις μας , με τις ανάγκες των εργαζομένων σήμερα και την οργάνωση της πάλης το επόμενο διάστημα .

Δεν το έκαναν άλλωστε τόσα χρόνια τώρα , θα το έκαναν στο Συνέδριο ; Δεν το έκαναν όχι από αμέλεια ή κάποια αντικειμενική αδράνεια ή ακόμα και υποκειμενική.

Δεν το έκαναν γιατί είναι ταγμένοι στο να υπηρετούν την Εργοδοσία να προωθεί τα συμφέροντά της στους Μεταλλεργάτες , να διαμορφώνει πλαίσια πάλης και αιτήματα που κάθε φορά θα προωθούν τα σχέδια εξασφάλισης της μέγιστης δυνατής κερδοφορίας των Εργοδοτών .

Να καλλιεργούν τον κοινωνικό εταιρισμό και την λογική ότι για να έχουμε μία δουλειά έστω και κακοπληρωμένη πρέπει να αγωνιζόμαστε για να έχει ανταγωνιστικότητα η Επιχείρηση κ.λ.π.

Παραδείγματα για την δράση τους αυτή έχουμε από τους υποκλάδους του Μετάλλου πολλά . Τι στάση έχουν κρατήσει μέχρι σήμερα ας πούμε για τις απολύσεις , όπου τις χώριζαν σε αναγκαίες και μη , με βάση την βιωσιμότητα της Επιχείρησης και τους ισολογισμούς της , ως κόστος δηλαδή . Για τους δεκάδες χιλιάδες απλήρωτους εργάτες , που ο αγώνας για να πάρουν τα δεδουλευμένα τους , βαφτιζόταν κίνδυνος να κλείσει το Εργοστάσιο. Ενώ ακόμη και τον ηρωικό πολύμηνο αγώνα των χαλυβουργών τον κατασυκοφάντησαν μιλώντας για τυφλή σύγκρουση που δεν οδηγεί πουθενά και θα οδηγήσει το εργοστάσιο στο λουκέτο…. Καλλιεργώντας και με αυτόν τον τρόπο το ιδεολόγημα ότι τα εργοστάσια τα κλείνουν οι εργάτες με τους αγώνες και τις κατακτήσεις τους κρύβοντας από τους εργαζόμενους την αλήθεια ότι τις επιχειρήσεις τις κλείνουν οι καπιταλιστές στο κυνήγι για μεγαλύτερη κερδοφορία.

Από την πρώτη στιγμή και μέχρι αυτή την ώρα η πλειοψηφία της Π.Ο.Ε.Μ. απέκρυψε σκόπιμα τον χαρακτήρα της κρίσης . Μιλώντας την μία για golden boys , την άλλη για καζινο-καπιταλισμό , κρίση χρέους κ.λ.π. , λειτουργώντας στην ουσία σαν παπαγαλάκι όλων των ιδεολογημάτων , όλων ανεξαιρέτως των Κυβερνήσεων , που επιχειρούν μέχρι σήμερα να διαχειριστούν την κρίση , προς όφελος των Τραπεζιτών – των Βιομηχάνων – των Εφοπλιστών – των Μεγαλεμπόρων.

Υπονομεύουν τα συμφέροντα των εργαζομένων , αρνούμενοι να προχωρήσουν σε οργάνωση ενιαίου αγώνα των Μεταλλεργατών εδώ και χρόνια. Υπονομεύουν τα συμφέροντα των εργαζομένων ακόμα και όταν εξαγγέλλουν κινητοποιήσεις , αφού καλούν τους Μεταλλεργάτες να στρατευθούν όχι κάτω από τα δικά τους αιτήματα με βάση τις δικές τους ανάγκες, αλλά κάτω από τις απαιτήσεις των Βιομηχάνων και των κερδών τους .

Καλούν δήθεν σε αλληλεγγύη στους εργαζόμενους στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά , ζητώντας λύση να’ ναι κι ότι να’ ναι . Ούτε κουβέντα για τις αποφάσεις Κυβέρνησης – Ε.Ε. που τον κλείνουν , ούτε κουβέντα για τη Ν/ Βιομηχανία που έχει ανάγκη ο λαός και οι εργαζόμενοι ,ούτε κουβέντα για τον κοινό αγώνα που πρέπει να αναπτυχθεί από όλους τους εργαζόμενους στην Ν/ Βιομηχανία (Ν/ ΖΩΝΗ , Ναυπηγεία Ελευσίνας , Ναυπηγεία Σκαραμαγκά κ.λ.π.) ενάντια στις ορέξεις των επιχειρηματιών.

Καλούν σε αλληλεγγύη στους εργαζόμενους στην Αμυντική Βιομηχανία , την ίδια ώρα που έχουν αποδεχτεί λύση στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης που κάνει η Κυβέρνηση (απολύσεις – μειώσεις μισθών κ.λ.π.) στο όνομα της διατήρησης του δημόσιου χαρακτήρα του κουφαριού που θα μείνει . Ούτε λόγος για οργάνωση κοινού αγώνα όλων των εργαζομένων στην Αμυντική Βιομηχανία για την ανάπτυξη του Κλάδου προς όφελος του λαού μας και των εργαζομένων .

Καλούν σε στήριξη (εδώ δεν κρατούν ούτε τα προσχήματα) των Βιομηχάνων (Χαλυβουργίες – Αλουμίνια ) , με φθηνή ενέργεια .

Να παλέψουν οι χιλιάδες Μεταλλεργάτες δηλαδή που δεν θα έχουν φέτος να αγοράσουν πετρέλαιο θέρμανσης να ζεστάνουν τα παιδιά τους ή που ζουν με κομμένο ρεύμα , όχι για να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσής της οικογένειάς τους αλλά για να έχουν οι Βιομήχανοι φθηνό ρεύμα .

Μιλούν για υπογραφή ΣΣΕ και εννοούν τυπικά τον θεσμό αποκομμένο από τις κατακτήσεις μας , και ταγμένοι στον θεό της ανταγωνιστικότητας των κερδών των βιομηχάνων είναι έτοιμοι για χοντρό παζάρι. Βέβαια ούτε κουβέντα για οργάνωση αγώνα όλων των Μεταλλεργατών κόντρα στις απολύσεις , για τους απλήρωτους συναδέλφους , για μέτρα προστασίας των ανέργων, για υπεράσπιση των κατακτήσεων μας, για υπογραφή ΣΣΕ που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των οικογενειών μας.

Οι ταξικές δυνάμεις του κλάδου που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ ερχόμαστε μέσα από σοβαρές προσπάθειες ανασύνταξης του κινήματος και στον Κλάδο του Μετάλλου , μέσα από την προσπάθεια να συμβάλλουμε και εμείς ως μέρος του ταξικού κινήματος .

Δώσαμε μικρές και μεγάλες μάχες για τα μέτρα προστασίας των ανέργων , για την ταξική αλληλεγγύη , για να πληρωθούν απλήρωτοι εργαζόμενοι , για τις Σ.Σ.Ε. , κόντρα στον νόμο λαιμητόμο για το ασφαλιστικό . Ανοίξαμε μέτωπο και είχαμε απέναντί μας τόσο την Εργοδοσία και τα κόμματά της , όσο και τον εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό , παλιό και νέο .

Σε αυτό το σημείο πρέπει να πούμε ότι συναντηθήκαμε με πολύ κόσμο , ο οποίος δεν συμφωνεί σε όλα μαζί μας . Το κύρος των ταξικών δυνάμεων που συσπειρώνεται στο ΠΑΜΕ είναι ανεβασμένο.

Στόχος δικός μας για το επόμενο διάστημα πρέπει να είναι οι δικές μας δυνάμεις , οι ταξικές δυνάμεις στο Μέταλλο να γίνουν ο αγωνιστικός πόλος συσπείρωσης όλων των Μεταλλεργατών .

Μέσα από την ανάδειξη των δύο γραμμών στο κίνημα , να καλέσουμε τους Μεταλλεργάτες να συσπειρωθούν στο πλευρό μας, στην κατεύθυνση ούτε βήμα πίσω από τις σύγχρονες ανάγκες μας . Να μην βάλουν άλλο πλάτη για την ανταγωνιστικότητα των Βιομηχάνων . Να αναδείξουμε την πρωτοβουλία των Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων για τις Σ.Σ.Ε. , να αξιοποιήσουμε αυτή την δυναμική που δημιουργείται για να ανοίξουμε παρτίδες στους χώρους δουλειάς .

Στόχος μας η ενιαία απάντηση στον Κλάδο , αλλά και ο συντονισμός στους υποκλάδους . Συγκέντρωση δυνάμεων και ανυποχώρητοι αγώνες κάτω από τις σημαίες των γενικών συμφερόντων των εργαζομένων και όχι κάτω από τις σημαίες των συμφερόντων του κάθε Εργοδότη .

Καμμία ταύτιση συμφερόντων εργαζομένων στην όποια Επιχείρηση με τον Εργοδότη τους .

Το παράδειγμα του πολύμηνου ηρωικού αγώνα των Ελλήνων Χαλυβουργών , απέδειξε ότι μπορούν να αναπτυχθούν αγώνες ανατρεπτικοί , κόντρα στη λογική της συναίνεσης , της υποταγής και της μοιρολατρίας . Κόντρα στον συμβιβασμό και την επιλογή πάντα του μικρότερου κακού .

Το παράδειγμα των ταξικών δυνάμενων στη Ν/ Βιομηχανία και η ανάπτυξη του συντονισμού χώρων που καταφέραμε το προηγούμενο διάστημα , που ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν βρεθεί στο ίδιο μετερίζι μας δείχνει τον δρόμο .

Αναγκαιότητα σήμερα όσο ποτέ ο συντονισμός αγώνα στον κλάδο του Μετάλλου (Κλάδος στρατηγικής σημασίας για την οικονομία) .

Χρειάζεται να δημιουργηθεί ο άλλος πόλος , απέναντι στη συμβιβασμένη πλειοψηφία της Π.Ο.Ε.Μ. , με επιτελείο που θα συντονίζει , ενιαιοποιεί τον αγώνα , τις πρωτοβουλίες , τις δράσεις σε Πανελλαδικό επίπεδο .

Παράλληλα με το ερώτημα σε κάθε χώρο δουλειάς : Τι Συνδικάτα θέλουμε , τι κίνημα θέλουμε ;

ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΠΕΙΘΑΡΧΙΑ στα μέτρα , να μην εφαρμοστούν στην πράξη

Επιτροπές αγώνα παντού , κανείς μεταλλεργάτης ασυνδικάλιστος (σήμερα μόνο το 25% των Μεταλλεργατών είναι γραμμένοι στα Σωματεία τους και πολύ λιγότεροι συμμετέχουν ενεργά) .

ΠΛΑΙΣΙΟ αιτημάτων με βάση τις πραγματικές μας ανάγκες και τις τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα, στη γραμμή που βάζει και η εισήγηση της συνδιάσκεψης μας, επεξεργασμένο και εξειδικευμένο στον κλάδο του μετάλλου.

ΑΓΩΝΑΣ για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης , που θα συνδέει τις ανάγκες της χώρας με την παραγωγική βάση και θα εξασφαλίζει μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους .

Ανάπτυξη που θα στηρίζεται στον κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγικής βάσης και της οικονομίας, με τέτοιο τρόπο ώστε να ανταποκρίνονται στις τεράστιες ανάγκες της χώρας, η οποία έχει ορυκτό πλούτο, υποδομές, που μπορούν να αναπτυχθούν, επιστημονικό προσωπικό, έμπειρο και εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Σχεδιασμός που μπορεί να εξασφαλίσει μόνιμη και σταθερή εργασία σε όλους, με συγκροτημένα εργασιακά δικαιώματα, που θα καλύπτουν τις σύγχρονες και διαρκώς διευρυνόμενες ανάγκες των εργαζομένων και των οικογενειών τους.

Μια ανάπτυξη που δεν χωρά όμως την ιδιοκτησία των εργοστασίων από τους κηφήνες που τα κατέχουν σήμερα και μας εκμεταλλεύονται αλλά που η ιδιοκτησία θα περάσει στα χέρια αυτών που τα δουλεύουν και παράγουν τα πάντα.

Έχουμε την δύναμη , έχουμε την θέληση , είμαστε πιο έμπειροι από ποτέ, κτίζουμε την οργάνωση μας από εργοστάσιο σε εργοστάσιο, από γραφείο σε γραφείο, δεν θα σταματήσουμε μέχρι την ολοκληρωτική κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Μπορούμε και θα τα καταφέρουμε. Μέχρι την τελική νίκη.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Ήρθαμε εδώ αυτό διήμερο να συζητήσουμε μεστά και ουσιαστικά, όπως αρμόζει στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα για όλα όσα κάναμε και δεν κάναμε, για ό,τι μας βασανίζει, μας δυσκολεύει, αλλά και για την πείρα που αποκτήσαμε μέσα στους αγώνες, κύρια όμως από την παρουσία και τη δράση μας στους χώρους δουλειάς.

Το τελευταίο μάλιστα είναι η πραγματική παρακαταθήκη που μας μένει, ο φάρος που θα μας δείχνει το δρόμο το επόμενο κρίσιμο διάστημα, το κριτήριο για να δούμε κατάματα τις αδυναμίες μας.

Κι είναι πραγματικότητα συνάδελφοι ότι μέσα στους χώρους δουλειάς, ιδιαίτερα σ’ αυτούς που παίζουν σημαντικό ρόλο για το κεφάλαιο και τους εκπροσώπους του, κρίνεται ειδικά και συνολικά η δουλειά μας.

Μ’ αυτό το πρίσμα θέλουμε σαν κλάδος του επισιτισμού-τουρισμού να συμβάλλουμε στη Συνδιάσκεψη, αφού συνυπάρχουν σ’ αυτόν μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, μονοπώλια που συν καθορίζουν την πορεία της ελληνικής οικονομίας και μαζί με αυτήν τη ζωή της εργατικής τάξης.

Στο δικό μας κλάδο αξιοποιήθηκαν διαχρονικά όσα σήμερα το κεφάλαιο περνά μέσα από νομοθετικά μέτρα των κυβερνήσεων και τώρα ετοιμάζεται και για άλλα, ακόμη πιο σκληρά, που θα αλλάξουν ριζικά τη μοίρα της εργατικής οικογένειας.

Μιλάμε για τις εργασιακές σχέσεις που αν μετρήσει κανείς σήμερα τις μορφές της είναι πολλαπλάσιες από εκείνες που υπήρχαν μόλις λίγα χρόνια πριν. Είναι μορφές που τις συναντά κανείς παντού. Σε επιχειρήσεις μεγάλες, αλλά και σε μικρότερες. Με επίφαση νομιμότητας, αλλά και έξω από όσα πρόλαβαν να εφαρμόσουν με νόμους. Είναι εργασιακές σχέσεις που για τους νέους είναι το μόνο που γνωρίζουν, για τους παλιότερους ένας εφιάλτης χωρίς τέλος.

Αποτελεί συνάδελφοι μεγάλη πρόκληση για ένα σωματείο όχι να αντιπαλέψει αυτήν την κατάσταση, αλλά ακόμη και να κρατήσει ένα σταθερό μέτωπο απέναντι σε αυτήν. Κυριαρχεί σε ένα μεγάλο μέρος η απογοήτευση και η μοιρολατρία, γιατί πρόκειται για κατάσταση που οξύνεται με πιο γοργούς ρυθμούς από όσο χρειάζεται κανείς χρόνο να τη μελετήσει, να βρει τα αιτήματα κρίκους που συσπειρώνουν κόσμο, να συγκεντρώσει δυνάμεις για να καθυστερήσει, να εμποδίσει την εξέλιξή τους.

Τα κλαδικά σωματεία βρέθηκαν απροετοίμαστα μπροστά σε αυτό τον ορυμαγδό ελαστικών μορφών εργασίας. Τα περισσότερα γιατί δεν είχαν καλή επαφή και δεσμούς με τους χώρους, ή πολύ απλά γιατί δεν υπήρχαν.

Τα επιχειρησιακά σωματεία άργησαν να αντιληφθούν τη σπουδαιότητα να εντάξουν ελαστικά απασχολούμενους στις γραμμές τους, ορισμένα δεν το κάνουν ούτε και σήμερα.

Σε κάθε περίπτωση υπήρξε μεγάλη δυσκολία να πείσουμε τους μόνιμους να κάνουν υπόθεσή τους το μεγάλο αυτό ζήτημα και παράλληλα να συσπειρώσουμε τους άλλους με αιτήματα αιχμής για τη ζωή που τους επιβάλλουν.

Τις ίδιες περίπου δυσκολίες αντιμετωπίσαμε με τους εποχικούς συναδέλφους. Τα λίγα επιχειρησιακά σωματεία σε εποχικές επιχειρήσεις ανέπτυσσαν την όποια δράση όσο δούλευαν, ενώ ελάχιστα κλαδικά είχαν τη μέριμνα να ανασυγκροτούνται το χειμώνα, να κρατούν επαφές με τα μέλη, να διαφωτίζουν, να προετοιμάζουν, να οργανώνουν τη δουλειά τους και με κλειστές τις επιχειρήσεις.

Αυτό που εισηγητικά ειπώθηκε και είναι αλήθεια, ότι δηλαδή η μαζικότητα κι η συμμετοχή στους απεργιακούς αγώνες ήταν αναντίστοιχη της επίθεσης που δεχτήκαμε, δεν είναι μια απλή παραδοχή και αναφορά. Πρέπει να συγκρουστούμε με τις αιτίες αυτής της εξέλιξης που όλοι ζήσαμε, γιατί στην επόμενη μάχη θα τις βρίσκουμε συνέχεια μπροστά μας.

Και δεν φταίει συνάδελφοι η γραμμή μας. Αυτή ποτέ δεν ήταν ούτε λάθος, ούτε λειψή.

Φταίει που καθυστερήσαμε την προσαρμογή της δουλειάς μας στα νέα δεδομένα που τα είδαμε ήδη από την αρχή της προηγούμενης δεκαετίας.

Και για να είμαι πιο σαφής να ξεχωρίσω σύντομα τα παρακάτω:

 Η οργάνωση του κλάδου.

Πρώτα σε ό,τι έχει να κάνει με την δημιουργία μορφών οργάνωσης, σωματεία, επιτροπές, παραρτήματα και στη συνέχεια με τις εγγραφές εργαζομένων σε αυτές. Αρκεστήκαμε σε ό,τι υπήρχε κι αυτό πρέπει να αλλάξει και αλλάζει. Εδώ στην Αττική το είδαμε και αποτελεί παράδειγμα. Ξεκινήσαμε το 2002 με δυο κλαδικά σωματεία. Συσπειρώσαμε το 2004 σε αυτά, τρία επιχειρησιακά και φτάσαμε σήμερα να δεκαπλασιάσουμε τον βαθμό οργάνωσης, συσπειρώνοντας 11 σωματεία και δημιουργώντας άλλα 4. Παράλληλα πατήσαμε πόδι στο άντρο των δυνάμεων του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού σε μια σειρά χώρους, δημιουργώντας φύτρα αγωνιστικά με επιτροπές αγώνα, με πρωτοπόρους αγωνιστές.

Αν είχαμε έγκαιρα γενικεύσει την πείρα καλύτερα, αν επιμέναμε σε μεγάλες τουριστικές περιοχές να κάνουμε την ίδια προσπάθεια, σήμερα ο βαθμός οργάνωσης του κλάδου θα ήταν διαφορετικός.

 Μετά είναι η λειτουργία των σωματείων που ιδρύσαμε, ανασυντάξαμε, συσπειρώσαμε στο ΠΑΜΕ. Έχουμε πλέον μια πείρα από την Αττική, από την Κέρκυρα, από τη Θεσσαλονίκη κι αλλού που έχουμε κάνει βήματα. Είναι ενταγμένα στην καθημερινότητα του κάθε σωματείου η επαφή με τα μέλη του, η ανάθεση ευθύνης στο πιο πρωτοπόρο του κομμάτι; Κι ακόμη περισσότερο, επιμένουμε στις μαζικές διαδικασίες, αποκτά νόημα η συνεδρίαση του ΔΣ, γίνεται κριτική εποικοδομητική; Πόσο συχνά καλούμε σε ΓΣ και για ποιο λόγο; Κι αν δεν το κάνουμε τί μας δυσκολεύει;

Θέλει να κάνουμε βαθιές τομές σε αυτήν την υπόθεση, γιατί ο τρόπος που προχωράμε χαρακτηρίζεται τις περισσότερες φορές από μονομέρεια και γενικεύσεις που δεν βοηθούν. Περιμένουμε συνήθως από τα πάνω να έρθει το επόμενο βήμα, γιατί απουσιάζει η πρωτοβουλία. Και απουσιάζει η πρωτοβουλία γιατί δεν βαθαίνουμε στα ζητήματα του κλάδου. Δεν παρακολουθούμε και δεν επεξεργαζόμαστε τις εξελίξεις. Ο αντίπαλος βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά.

Νομίζουμε ότι αυτή η υπόθεση και βέβαια ο χειρισμός της μπορεί να μας απογειώσει. Γιατί δεν μπορεί να έχεις τη γραμμή και το πλαίσιο και να μην μπορείς να μεγαλώνεις τη δύναμή σου, ποιοτικά και ποσοτικά.

Τέλος, δεν χωρά καμιά υποτίμηση του αντιπάλου. Εδώ στην Αττική το πληρώσαμε χάνοντας την πλειοψηφία σε δυο σωματεία που δεν πήραμε τα αναγκαία μέτρα, που δεν οξύναμε την αντιπαράθεση με τις άλλες δυνάμεις, που η δουλειά μας χαρακτηριζόταν από εφησυχασμό.

Είναι συνάδελφοι πρώτιστο καθήκον να αποκαλύπτεις τον αντίπαλο, ακόμη και εκεί που νομίζεις ότι δεν υπάρχει, που δεν έχει οργανωμένη έκφραση. Η εργοδοσία δρα ακόμη κι όταν δεν σου επιτίθεται ανοιχτά. Τα στηρίγματά της μπορούν να εμφανιστούν παντού, γιατί η εξαγορά τους σε αυτές τις συνθήκες γίνεται ευκολότερα. Πρέπει να μην τους αφήνουμε κανένα περιθώριο. Οι εργάτες μας εμπιστεύονται εύκολα, αλλά χάνουν αυτήν την εμπιστοσύνη ευκολότερα.

 Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

 Παρά τις αδυναμίες μας και τις καθυστερήσεις έχουμε διανύσει ένα μακρύ, δύσκολο δρόμο, για τον οποίο είμαστε περήφανοι. Συζητούμε σήμερα εδώ γιατί οι ευθύνες μας έχουν μεγαλώσει, η απεύθυνσή μας είναι μεγαλύτερη. Αλλά και ο αντίπαλος γίνεται όλο και πιο ισχυρός. Προσαρμόζεται εύκολα στα νέα δεδομένα. Έχει εργαλεία και πόρους. Έχει απλώσει ένα πέπλο τρομοκρατίας, όχι με τους παραδοσιακούς τρόπους μόνο αλλά και με όπλο την αβεβαιότητα για το αύριο.

Στο ποιο μέλλον οικοδομείται εμείς πρέπει να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας και τις δυνάμεις μας. Στην διέξοδο που προτείνει το κεφάλαιο εμείς πρέπει πιο καλά να παρέμβουμε. Το σύνθημα καμιά θυσία για την πλουτοκρατία ήταν καλό και κεντραρισμένο, αλλά η διέξοδο που προτείνει το ταξικό κίνημα θα κάνει τη διαφορά. Αυτή η διέξοδο όμως δεν μπορεί να καλυφθεί επαρκώς με ένα σύνθημα. Θέλει σε κάθε κλάδο και σε κάθε χώρο να γίνει κατανοητή μέσα στα πλαίσια που ζει κι εργάζεται ο εργάτης. Κανείς δεν είπε βέβαια ότι είναι εύκολο.

Ρωτήστε το σωματείο του Athens Ledra που έπρεπε να απαντά για μήνες πριν το κλείσιμο του ξενοδοχείου αν οι θυσίες που καλούσε η εργοδοσία να κάνουν θα είχαν αποτέλεσμα. Αν ήταν σωστό να διεκδικούν ΣΣΕ σε μια χρεοκοπημένη επιχείρηση. Αλλά πολύ περισσότερο μετά το κλείσιμο, αν είχε νόημα να συνεχίσουν το αγώνα. Τί αιτήματα έπρεπε να διαμορφώσουν, απέναντι σε ποιους έπρεπε να σταθούν παλικαρίσσια και να αμφισβητήσουν όσους έλεγαν ότι ήρθε το τέλος κι ότι τώρα ο καθένας μόνος του να βρει την άκρη. Ή και σε όσους τους καλούσαν με επιθέσεις φιλίας μέχρι και να αυτοδιαχειριστούν το ξενοδοχείο. Ακόμη και σήμερα, έξι μήνες μετά, τί θα ήταν αυτό που θα κράταγε αυτόν τον αγώνα, αν όχι η παρέμβαση στη συνείδηση του εργάτη ότι τις επιχειρήσεις δεν τις κλείνει η απαίτηση των εργαζομένων να καλύψουν τις ανάγκες τους, αλλά η αναζήτηση του καπιταλιστή για μεγαλύτερο μέσο ποσοστό κέρδους. Τί θα μπορούσε να πεισμώνει τον ξενοδοχοϋπάλληλο αν όχι η παραδοχή ότι η ανάπτυξη που του σέρβιραν τρία χρόνια τώρα όχι μόνο δεν έχει να κάνει με τα δικά του συμφέροντα, αλλά είναι στον αντίποδα, δηλαδή τον βλάπτει σοβαρά και ανεπανόρθωτα.

Και τελικά είναι ή δεν είναι η ανατροπή αυτής της βάρβαρης πραγματικότητας μονόδρομος για τη ζωή της εργατικής οικογένειας.

 Οι εργαζόμενοι του Λήδρα, που τους είχαν ξεγραμμένους από την αρχή αυτού του αγώνα, φίλοι κι εχθροί, είναι ακόμη εκεί. Δίνουν τη μάχη τους. Κατάλαβαν ότι ο πόλεμος θα είναι δύσκολος. Με θύματα και με θυσίες. Αλλά αυτό τους δίνει πια μεγαλύτερη δύναμη όπως κι αν καταλήξει αυτή η ιστορία.

Για μας τους υπόλοιπους έχει ουσία να πάρουμε παράδειγμα, αλλά όχι μόνο αυτό. Να στηρίζουμε τέτοιους αγώνες κλαδικά και διακλαδικά, μέχρι να γενικεύονται, να αποκτούν δυναμική πέρα από τα όρια της πόλης, της χώρας. Να τροφοδοτούνται από το μεγαλύτερο όπλο που έχουμε σαν τάξη. Από την ενότητα και την αλληλεγγύη μας.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες, αντιπρόσωποι

Αγαπητοί προσκεκλημένοι, στη 4^η πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ

Χαιρετίζω τη σημερινή μας δουλειά και μεταφέρω τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς από τους εργαζόμενους τους άνεργους, όλους όσους συμμετείχαν στις μαζικές διαδικασίες των σωματείων τους στην περιοχή της Πάτρας.

Μέσα από διοικητικά συμβούλια, συσκέψεις, συνελεύσεις των Συνδικάτων. Και στη περιοχή μας αναδείχτηκε μέσα και απ αυτές τις διαδικασίες πως το ΠΑΜΕ είναί ο πραγματικός υπερασπιστής των εργαζομένων στη περιοχή της Πάτρας.

Μέσα από τη δική μας δράση και πρωτοβουλίες κρατήθηκε όρθια και συγκροτημένη από το κύμα της ενσωμάτωσης, υποταγής και διάλυσης μια ικανοί δύναμη Συνδικάτων και Συνδικαλιστών που παλεύουν μαχητικά με ταξική γραμμή. Δεκάδες είναι τα νέα εργατικά στελέχη που αναδείχτηκαν την περίοδο που εξετάζουμε και στη Πάλη μας.

Τα συνθήματα του ΠΑΜΕ και του ταξικού κινήματος υιοθετήθηκαν από ευρύτερες ταξικές δυνάμεις. Το ταξικό κίνημα ενισχύθηκε με νέα Συνδικάτα στη περιοχή μας. δυνάμωσε η επιρροή μας μέσα στους χώρους δουλειάς, παλέψαμε και αλλάξαμε συσχετισμούς μέσα στους κλάδους και τα σωματεία.

Εχθροί και φίλοι αναγνωρίζουν ότι αποτελούμε το πιο συγκροτημένο και μαχητικό τμήμα του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, προσβλέπουν σε εμάς και στις πρωτοβουλίες που παίρνουμε.

Στους αγώνες που πρωτοστατήσαμε την περίοδο που κουβεντιάζουμε υπήρξαν αρκετές μικρές, βεβαίως, νίκες αλλά βάλαμε ένα λιθαράκι για να καθυστερήσουμε την ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε σαν τάξη, τους βάλαμε εμπόδια.

Εκατοντάδες νέοι γράφτηκαν στα συνδικάτα, πήραν το βάπτισμα του πυρός, διαπαιδαγωγήθηκαν στις αξίες της ταξικής πάλης, σε σύγκρουση με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό, τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες στο εργατικό κέντρο της πόλης μας, αλλά και σε μια σειρά σωματεία.

Κατανόησαν από πρώτο χέρι το πώς ο εργοδοτικός συνδικαλισμός στήνει σωματεία κάνει εκλογές διαμορφώνει συσχετισμούς. Κατανοήθηκε συνάδελφοι, στα νέα μας στελέχη τη σημαίνει εργοδοτικός συνδικαλισμός και αστικοί θεσμοί, π.χ. δικαστές, το πώς δηλαδή διαμορφώνουν αυτοί συσχετισμούς με σωματεία μαϊμού, με μεταφερόμενους ψηφίσαντες που συμμετέχουν στα προγράμματα του ΙΝΕ (και ψηφίζουν από σωματείο σε σωματείο).

Κάτω από αυτό το πρίσμα συνάδελφοι, οι απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ είναι πάντοτε μαζικές, χιλιάδες εργάτες διαδηλώνουν κάτω από τα πανό μας, με τα συνθήματα, με τη γραμμή, με τη λογική του ΠΑΜΕ, που έχει εκφραστεί με τη διαπάλη που γίνεται μέσα στους χώρους δουλειάς όλο το προηγούμενο διάστημα.

 Αγαπητοί Συνάδελφοι

Εκτιμάμε πως οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στη Πάτρα τη περίοδο που εξετάζουμε αναπτύξαμε μια πλούσια πολύμορφη δράση μέσα από τις κινητοποιήσεις της εκάστοτε περιόδου, προκειμένου να μην περάσει το κλίμα συναίνεσης και υποταγής, ανοχής που επιδίωκε η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα.

Οι δυνάμεις μας το πάλεψαν προκειμένου να δημιουργηθεί κίνημα αντίστασης και ανατροπής. Ανέβασαν το κύρος του ΠΑΜΕ και των Συνδικάτων που συσπειρώνονται σε αυτό. Βεβαίως αυτό δε σημαίνει ότι έχουμε ξεπεράσει αδυναμίες και προβλήματα στη λειτουργία και τη δράση των συνδικαλιστικών μας οργανώσεων που εμείς έχουμε την ευθύνη και ότι όλες μας οι δυνάμεις το πάλεψαν όσο μπορούσαν και όσο έπρεπε και εκεί που ήμαστε πλειοψηφία και εκεί που ήμαστε μειοψηφία.

Αυτή η δράση εκφράζεται μέσα από αρχιερεσίες που είχαμε το προηγούμενο διάστημα σε όλα τα σωματεία που προχώρησαν σε εκλογικές διαδικασίες στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Βγήκαμε πρώτη δύναμη στο σωματείο των υπαλλήλων του Δήμου της Πάτρας, από τέταρτη δύναμη, πήραμε αυτοδυναμία στο σωματείο καθαριότητας του Δήμου, πήραμε την πλειοψηφία στο σωματείο των ιδιωτικών εκπαιδευτικών, ανεβάσαμε τις δυνάμεις μας σε σωματεία που είναι στο ΠΑΜΕ όπως Οικοδόμοι, Μέταλλο, Νέες Τεχνολογίες, Επισιτισμός, Εμπόριο και Υπηρεσίες, Παράρτημα ΟΣΕ…

Οι δυνάμεις με σχέδιο και πρόγραμμα παρεμβάσεις ανοίχτηκαν στους κλάδους, στους χώρους δουλειάς, αναπτύξαμε δράση για οξυμένα προβλήματα εργαζομένων, όπως ενάντια στην απλήρωτη δουλειά, στις συνθήκες εργασίας, στα εργοδοτικά εγκλήματα μέσα στα εργοτάξια του άξονα Ακράτα – Πάτρα.

Ανοίξαμε χοντρή αντιπαράθεση με απολύσεις στα Χόντος Σέντερ, στη Βόνταφον, σε μια σειρά Σούπερ Μάρκετ, στη βιομηχανική περιοχή της Πάτρας.

Μέσα από αυτή τη δραστηριότητα σήμερα μετράμε πάνω από δέκα οργανώσεις που έχουμε ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας και συμπορεύονται μαζί μας, τραβάμε δυνάμεις και μεμονωμένους συνδικαλιστές σε όλους τους κλάδους.

Γενικά το διάστημα που σήμερα κουβεντιάζουμε, και είχαμε μια σειρά μεγάλες κινητοποιήσεις, στη περιοχή μας είχαμε και τη πεζοπορία Πάτρα – Αθήνα για την ανεργία, μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι βελτιώσαμε την ικανότητα μας να προσεγγίζουμε και να κρατάμε δεσμούς με εργαζομένους με διαφορετικό επίπεδο συνείδησης, που δε συμφωνούν σε όλα μαζί μας αλλά κρατάνε θετική στάση απέναντι στο ΠΑΜΕ.

Προσπαθούμε να εμπλέξουμε και εμπλέκουμε περισσότερο κόσμο στη δράση μας.

Μας απασχολούν , αγαπητοί συνάδελφοι, για τη διαπάλη μέσα στους χώρους δουλειάς οι απόψεις και τα ιδεολογήματα που ερχόμαστε αντιμέτωποι.

Κυριαρχεί η αναποτελεσματικότητα των αγώνων μαζί με το φόβο και τις αυταπάτες. Ακουμπάνε και βρίσκουν έδαφος κυρίως εκεί που δεν έχουμε δυνάμεις, δεν υπάρχει διαπάλη και δεν προβάλλεται και δεν αναδεικνύεται η διέξοδος και η προοπτική που εμείς λέμε.

Αυτές οι απόψεις εμποδίζουν τη συμμετοχή στη διεκδίκηση και τους αγώνες, αδρανοποιούν και κάνουν συμμέτοχους και συνένοχους τους εργαζόμενους στην πολιτική του κεφαλαίου και της ΕΕ.

Παραδείγματα αρνητικού συσχετισμού για το ταξικό κίνημα που επιδρά έχουμε και στη περιοχή μας. π.χ. στη βιομηχανία ενώ ήμαστε πλειοψηφία στο κλαδικό Τροφίμων – Ποτών, σε μεγάλα εργοστάσια μονοπωλιακών ομίλων, όπως είναι η Αμστελ, η Αύρα και άλλα στη βιομηχανική περιοχή, κυριαρχούν στα επιχειρησιακά σωματεία ο εργοδοτικός συνδικαλισμός ή στη ΝΟΥΟΝΟΥ όπου οργανωμένοι εργάτες είναι ελάχιστοι.

Επίσης και σε άλλους κλάδους όπως υγεία, εκπαιδευτικοί έχουμε αρνητικό συσχετισμό, δυσκολεύονται οι δυνάμεις μας. ενώ έχουμε θετικό παράδειγμα στο κλάδο του Μετάλλου που ήμαστε πλειοψηφία στο κλαδικό και συμπορεύονται με το ΠΑΜΕ τα επιχειρησιακά σωματεία όπως Φριγκοκλάς, Ελλας Καν.

 Εκεί έχουμε ενεργοποίηση των εργαζομένων και συμμετοχή στους αγώνες.

 Έχουμε, αγαπητοί συνάδελφοι, προσανατολισμό και παλεύουμε την κλαδική δουλειά στην περιοχή μας. επανειλημμένα προχωράμε σε συσκέψεις για συντονισμό της δράσης μας κατά κλάδο, όπως κατασκευές, μέταλλο , υγεία, παιδεία, στους ΟΤΑ, στο χαρτί.

Με τις άλλες δυνάμεις υπάρχει σφοδρή διαπάλη, έχουμε μέτωπο στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, χωρίς βεβαίως να ξεφεύγουμε από αδυναμίες. Το εργατικό κέντρο της Πάτρας, για παράδειγμα, είναι νύχι κρέας με την αστική τάξη της Πόλης.

Είναι οι άνθρωποι τους μέσα στο εργατικό κίνημα. Χρόνια τώρα παίζει βρώμικό ρόλο. Είναι αυτοί που όχι μόνο εναντιώθηκαν στην πρωτοβουλία του Δήμου της Πάτρας για την ανεργία, αλλά έβαλαν τη γραμμή και τα αιτήματα της αστικής τάξη, για το ποια έργα , ποια ανάπτυξη, σε ποια κατεύθυνση, μέσα σε ποιο εργασιακό περιβάλλον θα δουλεύει και θα αμείβεται η εργατική τάξη στην περιοχής μας.

Τα τελευταία χρόνια, κάναμε σοβαρή προσπάθεια σε κλάδους, όπως επισιτισμό – τουρισμό, εμπόριο – υπηρεσίες, που με τη ρεφορμιστική γραμμή που από κοινού εργοδότες και συνδικαλιστές, εγκλώβιζαν εργαζόμενους, δεν έγραφαν κόσμο στα σωματεία ή τους «έδιναν» στους εργοδότες. Φτιάξαμε σωματεία παρεμβαίνουμε στους χώρους δουλειάς, κινητοποιούμε εργαζόμενους, αναδεικνύουμε δυνάμεις, έχουμε σοβαρά βήματα στη δράση μας. βεβαίως έχουμε πολύ δουλεία να κάνουμε μπροστά μας με βάση και αυτά που κουβεντιάζουμε εδώ σήμερα.

Αγαπητοί συνάδελφοι,

οι υποδείξεις και οι επισημάνσεις που κάνει η σημερινή εισήγηση στην 4^η πανελλαδική συνδιάσκεψη ισχύουν και για τη δουλειά μας. Θα την ενσωματώσουμε στη δράση μας, θα κινηθούμε με τον τρόπο που θέτει η γραμματεία του ΠΑΜΕ και με βάση αυτή θα πορευτούμε το επόμενο διάστημα.

Θα επεξεργαστούμε και θα δουλέψουμε στην Πάτρα με βάση τις σημερινές αποφάσεις, για να βελτιώσουμε αδύνατες πλευρές της δουλειάς μας.

 Συνάδελφοι,

μέσα και από τις εργασίες της πανελλαδικής συνδιάσκεψης θα βγούμε ποιο δυνατοί και οι αντιπρόσωποι που συμμετέχουν από την Πάτρα σήμερα εδώ, θα δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό για να πραγματοποιηθούν οι σημερινές σημαντικές αποφάσεις της συνδιάσκεψης μας.

Συνάδελφοι είμαι από το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αρκαδίας.

Δουλεύω στην Ανακύκλωση στην Τρίπολη. Πριν ένα χρόνο είπαμε στο αφεντικό να μας δώσει 751 ευρώ, μάσκα, παπούτσια, γάλα και σπίτι για να μένουμε. Το αφεντικό είπε 586 ευρώ και όχι προστασία. Εμείς κάναμε 4ωρες στάσεις για 5 μέρες και μετά με τη βοήθεια του σωματείου και του ΠΑΜΕ κάναμε 15 μέρες απεργία.

Εργοστάσιο δεν δούλευε. Εμείς είμαστε όλοι μαζί έξω. Τα βράδια κοιμόμαστε έξω από το εργοστάσιο μαζί με σωματείο. Μετά από 15 μέρες απεργίας κερδίσαμε : 751 ευρώ, φόρμες παπούτσια, μάσκα και 2 σπίτια που τα πληρώνει το αφεντικό.

Ξέραμε ότι όλοι μαζί θα νικήσουμε και το σωματείο βοήθησε πολύ σε αυτό. Πριν 1 μήνα η δουλειά είναι πιο πολύ. Το αφεντικό έφερε και άλλα 22 άτομα για δυο βάρδιες.

Με 586 ευρώ και δεν δίνει μάσκα, φόρμα, παπούτσια, γάλα.

Εμείς λέμε να έρθουν μαζί μας στο σωματείο. Αυτοί φοβούνται.

Εμείς θα συνεχίζουμε να λέμε ότι οι εργάτες μαζί θα τα καταφέρουμε. Να γραφτούμε στο σωματείο και μαζί με το ΠΑΜΕ θα παλέψουμε για καλύτερη ζωή.