12 ΦΛΕΒΑΡΗ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

 Εργαζόμενες και εργαζόμενοι στην καθαριότητα των σχολείων,

 Η Πανελλαδική Γραμματεία του ΠΑΜΕ στο εμπόριο και τις υπηρεσίες, σας καλεί να πάρετε μαζικά μέρος στην πανελλαδική απεργία στις 12 Φλεβάρη, βάζοντας στο επίκεντρο τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος.

 Κάθε χρόνο, κάθε σχολικό έτος, οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα των σχολείων βρίσκονται στον αέρα! Δε γνωρίζουν αν θα έχουν εργασία τον επόμενο χρόνο, πληρώνονται με άθλιους μισθούς, αντιμετωπίζουν συνεχώς κύματα μειώσεων στα δεδουλευμένα, υπάρχει απλήρωτη εργασία, η εντατικοποίηση πιάνει κόκκινο. Οι συμβάσεις έργου αποτελούν το κυρίαρχο καθεστώς εδώ και χρόνια στα σχολεία. Οι δεκάμηνες συμβάσεις έργου, που αρχίζουν και τελειώνουν μαζί με τη σχολική χρονιά και οι άθλιοι μισθοί που βρίσκονται στην πλειοψηφία τους κάτω από 400 ευρώ, καθώς το ύψος τους υπολογίζεται αποκλειστικά με βάση τις σχολικές αίθουσες που καθαρίζονται, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι υπόλοιποι χώροι των σχολείων όπως οι αναρίθμητες αίθουσες εργαστηρίων αλλά και οι βοηθητικοί και αύλειοι χώροι, τα γραφεία καθηγητών και οι τουαλέτες, αποτελούν τον κανόνα στον κλάδο.

 Η μόνη ρεαλιστική απάντηση σήμερα, είναι αυτή που η κυβέρνηση κάνει πως δεν ακούει! Τόσο στο πρόβλημα της επαρκούς καθαριότητας των σχολείων όσο και στο εργασιακό ζήτημα των εργαζομένων, η λύση βρίσκεται στην άμεση μονιμοποίηση των καθαριστριών σε όλα τα σχολεία, με 8ωρη απασχόληση, στην κάλυψη των μεγάλων κενών που υπάρχουν στα σχολεία με νέες προσλήψεις. 

 Συνάδελφοι-ες,

 Δεν αρκούν πλέον οι καθιερωμένες κινητοποιήσεις-τουφεκιές στον αέρα!

 Το πρόβλημα είναι πιο βαθύ! Το μεγαλύτερο αγκάθι στον κλάδο είναι η πολυδιάσπαση του, ο κατακερματισμός με διαφορετικές συμβάσεις και μισθούς στον ίδιο ή αντίστοιχο φορέα, οι διαφορετικές εργασιακές σχέσεις, οι εργολαβίες.Όλοι οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα βράζουν στο ίδιο καζάνι όσον αφορά τα εργασιακά δικαιώματα, τους μισθούς, το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία.

 Η κατάσταση δε θα αλλάζει όσο οι εργαζόμενοι παρακολουθούν το παιχνίδι ως θεατές, όσο μένουν αμέτοχοι πίσω από κυβερνητικές ή άλλες υποσχέσεις, όσο συντάσσονται πίσω από συνδικαλιστικές ηγεσίες και παρατάξεις (ΠΑΣΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ/ΛΑΕ σε ΟΙΥΕ), που ενισχύουν το συντεχνιασμό, που παζαρεύουν για το ελάχιστο, που προσπαθούν να βρουν νίκες σε δικαστικές αίθουσες και νομικές προσφυγές.

 Παρά τις λαμπερές υποσχέσεις της κυβέρνησης για ομαλότητα στο εργασιακό καθεστώς των σχολικών καθαριστριών ή για τον δήθεν εξοστρακισμό των εργολαβικών-δουλεμπορικών συνεργείων, οι εργαζόμενες στην καθαριότητα αντιμετωπίζουν καθημερινά αμέτρητες δυσκολίες και εμπόδια σε όλους τους κλάδους και τους εργασιακούς χώρους. Απληρωσιά, ανασφάλεια, ανεργία, κακοπληρωμένη εργασία παντού!

 Είναι ανάγκη να ξεπεραστούν οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους εργαζόμενους στην καθαριότητα, η ψεύτικη κατηγοριοποίηση τους σε σχολικές καθαρίστριες, καθαρίστριες εργολάβων, καθαρίστριες σε νοσοκομεία, σε παιδικούς σταθμούς, σε υπηρεσίες. Είναι αντιλήψεις που διασπούν, που υψώνουν τείχη ανάμεσα στους εργαζόμενους, δε βοηθούν στην ενότητα στον κλάδο, στις διεκδικήσεις, στην άσκηση πίεσης στην εργοδοσία.

 Άλλωστε η ίδια η εμπειρία φανερώνει πλέον τα αδιέξοδα τέτοιων αντιλήψεων και αγώνων. Αυτή η κατάσταση βολεύει τα αφεντικά αλλά όχι εμάς. Τα προβλήματα που λύνονται προς στιγμή σε έναν εργασιακό χώρο, δημιουργούνται την επόμενη ώρα σε έναν άλλον. Πόσοι συνάδελφοι πέρασαν από την εργασία στην ανεργία με έναν νόμο ή μια εγκύκλιο και ανάποδα;

 Σήμερα που κάποιος έχει εργασία αύριο θα τη χάσει ή θα κληθεί να αντιμετωπίσει ως αντιπάλους τους συναδέλφους που δήθεν του παίρνουν τη δουλειά. Τα παραδείγματα δεκάδες, σε νοσοκομεία, σε οργανισμούς, σε εργασιακούς χώρους. Το παζάρι που γίνεται γύρω από διαγωνισμούς, οι μειοδοσίες εταιρειών αλλά και η σταθερή κυβερνητική πρόταση για «μείωση των δαπανών» για εμάς σημαίνει, παγίωση των άθλιων μισθών, επέκταση της ευελιξίας.

 Συνάδελφοι, συναδέλφισσες στην καθαριότητα,

 Είναι ανάγκη σήμερα να συζητηθεί πλατιά στους χώρους δουλειάς, η πρόταση για ενιαία συλλογική σύμβαση στον κλάδο της καθαριότητας. Να σπάσει το απόστημα του διαχωρισμού που εξυπηρετεί το κράτος, τις εργολαβίες. Να συνταχθούν οι εργαζόμενοι πίσω από ένα πλαίσιο διεκδικήσεων που θα το καλύπτει μια ενιαία κλαδική σύμβαση με βάση τις σημερινές ανάγκες.

 Το ΠΑΜΕ καλεί τα σωματεία στην καθαριότητα να οργανώσουν το επόμενο βήμα τους, αμέσως μετά την απεργία. Να οργανωθεί μέτωπο για να δυναμώσει ο διεκδικητικός αγώνας απέναντι σε κυβέρνηση και εργολάβους, για το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία, για αυξήσεις στους μισθούς, για πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, για την ένταξη του επαγγέλματος στα βαρέα και ανθυγιεινά.

Η νέα πρόσφατη επίθεση της κυβέρνησης, μέσω του υπουργού Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων κ. Σπίρτζη, ενάντια στους εργαζόμενους μόνο τυχαία δεν είναι. 

Είναι εδώ και καιρό σχεδιασμένη και σταδιακά κλιμακώνεται το τελευταίο διάστημα.

Ξεκαθαρίζουμε εξ’ αρχής ότι τους “σαμποτέρ” που καταγγέλλει ο υπουργός, καλύτερα να τους αναζητήσει στις προηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, στη δική του κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και φυσικά στον καθρέφτη του.

Η στοχοποίηση των συναδέλφων μας, πότε στην ΟΣΥ, πότε στη ΣΤΑΣΥ, για την άθλια κατάσταση του στόλου και του συγκοινωνιακού έργου, γίνεται για να δημιουργήσει κοινωνικό αυτοματισμό και να κρύψει τις ευθύνες της κυβέρνησης.

Η συκοφάντηση των εργαζομένων είναι “παλιά μου τέχνη κόσκινο” για όλες τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις διαχρονικά, κυρίως όταν θέλουν να κρύψουν τις βρωμιές τους.

Την ώρα που καταγγέλλουν τους εργαζόμενους για σαμποτάζ, οι αποθήκες σε ΟΣΥ και ΣΤΑΣΥ αραχνιάζουν από έλλειψη ανταλλακτικών.

Προσπαθούν να κρύψουν ότι από το 2009, στο όνομα της μείωσης των δαπανών, έχουμε συνεχείς καταργήσεις και μειώσεις βαρδιών και δρομολογίων, έχουμε μείωση προσωπικού κατά 35%, έχουμε μείωση της κρατικής επιχορήγησης κατά 80% και αντίστοιχα έχουμε αύξηση της τιμής του εισιτηρίου κατά 75% και μείωση των μισθών των εργαζομένων κατά 45%.

Το 43% των λεωφορείων είναι 16-20 ετών και το 60% των τρόλεϋ είναι 18-20 ετών. Το ίδιο γερασμένοι είναι και οι συρμοί της γραμμής 1 (Ηλεκτρικός), ενώ σοβαρά προβλήματα βλαβών αντιμετωπίζει το μετρό και το τραμ.

Η επίθεση της κυβέρνησης γίνεται όμως και για πολλούς ακόμα λόγους, όπως το να κρύψει τις ακόμα παραπέρα επιπτώσεις που θα έχει, σε εργαζόμενους και επιβάτες, η ένταξη της συγκοινωνίας στο υπερταμείο. 

• Με την εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και τις αυξήσεις που αυτό φέρνει μαζί του. 

• Με το κλείσιμο του Α/Σ Ελληνικού. 

• Με την αλλαγή, προς το χειρότερο, του Γενικού Κανονισμού Προσωπικού. 

• Με το αυταρχικό πειθαρχικό συμβούλιο.

• Με το διευθυντικό δικαίωμα και τις απολύσεις.

Βέβαια, για άλλη μια φορά η κυβέρνηση δεν παίζει μπάλα μόνη της.

Έχει, όπως πάντα, συμπαίκτη της τον εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό ΜΕΤΑ – ΔΑΚΕ – ΠΑΣΚΕ, που στήριξαν και στηρίζουν την αντεργατική πολιτική όλων των κυβερνήσεων διαχρονικά, λειτουργώντας ως κυματοθραύστης των αγωνιστικών διαθέσεων των εργαζομένων.

Έχουν βαριές ευθύνες οι πλειοψηφίες του χώρου για την σημερινή κατάσταση.

Την αντιπαλεύουν τάχα, ενώ στην πράξη συμφωνούν.

• Με τη δική τους συμβολή πέρασαν οι αντεργατικοί, αντισυγκοινωνιακοί νόμοι, που εφαρμόζονται σταδιακά στην πράξη. 

• Με δική τους ευθύνη είναι πολυδιασπασμένο το εργατικό κίνημα στις αστικές συγκοινωνίες. 

• Με τις δικές τους “υπογραφές” κάνουν πάρτι οι εργολάβοι σε διάφορους τομείς στα ΜΜΜ.

• Είναι δική τους ευθύνη, αντί οι εργαζόμενοι να βρίσκονται σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις, οι πλειοψηφίες να αναλώνονται σε τηλεοπτικές διαμάχες, σε δικαστικές και εξωδικαστικές αντιδικίες, με εξώδικα και μηνύσεις.

Οι χθεσινοί πολιτικοί συνεργάτες τους δεν τους χρειάζονται πια και προσπαθούν να ξεκαθαρίσουν το τοπίο. Τους πετούν στη θάλασσα, αφού τους χρησιμοποίησαν όλα τα προηγούμενα χρόνια για την προώθηση της αντεργατικής πολιτικής τους.

Εμείς από τη μεριά μας απευθυνόμαστε στους εργαζόμενους, λέγοντάς τους ότι δεν χρειάζονται ούτε αντεργατικές κυβερνήσεις, ούτε συνδικάτα που βάζουν πλάτη στην αντεργατική πολιτική.

Χρειάζονται συνδικάτα ταξικά, αγωνιστικά, προσανατολισμένα στην Κοινωνική Συμμαχία, σωστά οργανωμένα στην πάλη για συγκοινωνία στην υπηρεσία του λαού. Κρατική συγκοινωνία συχνή, ασφαλή και αξιόπιστη, με φθηνό εισιτήριο για τις ανάγκες μετακίνησης και όχι για την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.