Για κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα με βάση τις δικές μας ανάγκες !
Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι
Η τακτική ΓΣ του ΕΔΟΕΑΠ, μπορεί και πρέπει να αποτελέσει ένα βήμα ώστε οι χιλιάδες εργαζόμενοι, άνεργοι και συνταξιούχοι του κλάδου, να βάλουμε μπροστά αποφασιστικά και ανυποχώρητα μπαίνοντας στη δράση, το αίτημα για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας.
Οι εξελίξεις στον ΕΔΟΕΑΠ, όπως πχ η υπόθεση με τη Eurostat, ή την αμφισβήτηση από την εργοδοσία του πόρου 2%, δείχνουν ότι τη ζωή και την υγεία μας, αφεντικά, κυβέρνηση, αστικά κόμματα, εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός την αντιμετωπίζουν ως «κόστος».
Ολες οι ενέργειες τους για τη «διάσωση» δήθεν του Ταμείου, ανοίγουν το δρόμο για διαρκές ροκάνισμα των παροχών σε υγεία, επικουρικές συντάξεις, εφάπαξ. Τις έχουν δρομολογήσει ήδη με όλο το νομοθετικό οπλοστάσιο που εξασφάλισε στ’ αφεντικά τόσο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όσο και οι προηγούμενες των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ για το χτύπημα των κοινωνικοασφαλιστικών μας δικαιωμάτων και ιδιαίτερα με το νομοθέτημα για τον ΕΔΟΕΑΠ, το οποίο συμφώνησαν από κοινού, αφεντικά, κυβέρνηση, εργοδοτικός κυβερνητικός συνδικαλισμός. Αλλωστε όλοι μαζί συμφώνησαν τη συμμετοχή των αφεντικών με εκπρόσωπο τους στο ΔΣ του ΕΔΟΕΑΠ.
Η εργοδοσία με αλάνθαστη ταξική λογική κεφαλαιοκράτη, υπονομεύει τις σημερινές παροχές του ΕΔΟΕΑΠ, βάλλοντας κατά του θεσμοθετημένου πόρου 2% επί του τζίρου τους στο Ταμείο. Βεβαίως η υπονόμευση γίνεται με το νόμο για το σημερινό ΕΔΟΕΑΠ μετά και την κατάργηση του αγγελιοσήμου από το νόμο Κατρούγκαλου. Ο ίδιος ο πόρος 2% ωθεί σε αυτό, λειτουργώντας ως υποκατάστατο του αγγελιοσήμου και ας τον βαφτίζουν εργοδοτική εισφορά.
Αλήθεια αν η κυβέρνηση και οι δυνάμεις της εργοδοτικής-κυβερνητικής πλειοψηφίας στις Ενώσεις των εργαζομένων που καυχώνται ότι το 2% είναι εργοδοτική εισφορά γιατί δεν ενσωμάτωναν αυτό τον πόρο στις εργοδοτικές εισφορές στο Ταμείο ώστε να μην αφήσουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησής του παρά τον ξεχώρισαν;
Να που αυτό το ξεχώρισμα ανοίγει παράθυρο μείωσης των εσόδων και των παροχών ενισχύοντας την εργοδοσία που διεκδικεί δικαστικά την ακύρωσή του.
Αλήθεια που πήγαν η σιγουριά και οι διαβεβαιώσεις τους ότι σώθηκαν οι ασφαλιστικές παροχές του ΕΔΟΕΑΠ;
Εχει κατοχυρωθεί στο Καταστατικό του ΕΔΟΕΑΠ η υποχρέωση για σύνταξη ετήσιας έκθεσης φερεγγυότητας (άρθρο 22 παρ. 8) που ως αναλογιστική μελέτη αποτελεί κόφτη παροχών.
Ετσι το πραγματικό ερώτημα είναι κατά πόσο σήμερα και για πόσο θα παραμείνουν στο μέλλον βιώσιμες οι παροχές και τα δικαιώματα μας στην περίθαλψη, επικούρηση και το εφ΄άπαξ.
Την ώρα λοιπόν που θα έπρεπε να σημάνει γενικός ξεσηκωμός για τα δικαιώματά μας, ο κυβερνητικός-εργοδοτικός συνδικαλισμός επιδίδεται σε «συνεννοήσεις» προκειμένου οι αναγκαίες τουλάχιστον στο σημερινό ύψος αν όχι καλύτερες για τη ζωή και την υγεία μας παροχές του ΕΔΟΕΑΠ να «παζαρευτούν» στα δικαστήρια.
Την στιγμή που το θέμα του ΕΔΟΕΑΠ μαζί με όλα τα άλλα, απληρωσιές, εντατικοποίηση της δουλειάς, μισθοί συνεχώς μειούμενοι, αυξανόμενη ανεργία, έχουν κάνει τη ζωή των εργαζομένων αφόρητη αποτελεί λόγο για συμμετοχή στην Πανεργατική απεργία , η πλειοψηφία των Ενώσεων απέρριψε την πρόταση του ΠΑΜΕ Τύπου & ΜΜΕ περιμένοντας να «απεργήσει» -με «μέιλ»- αν μπει στην απεργία η ΓΣΕΕ η οποία από τη μεριά της συστήνει στους εργαζόμενους «να περιμένουν»!!!
Οπως είχε προειδοποιήσει το ΠΑΜΕ Τύπου & ΜΜΕ, οι εξελιξεις στο νέο ΕΔΟΕΑΠ ανοίγουν το δρόμο μετατροπής του σε επαγγελματικό ταμείο που αν γίνει θα σημάνει ότι βγαίνουν εκτός ΕΔΟΕΑΠ οι συνταξιούχοι και οι άνεργοι.
Ηδη με πρόσχημα τις προβλέψεις του νέου Καταστατικού, ωθούν σε αποκλεισμό από τη ΓΣ άνεργους και απλήρωτους εργαζόμενους που δεν μπορούν να καλύψουν τις ασφαλιστικές εισφορές τους, οι τελευταίοι επειδή τα αφεντικά δεν καταβάλλουν τις εισφορές, εργατικές και εργοδοτικές, καλυπτόμενοι πίσω από τη νομική προσφυγή έναντι του πόρου 2% επί του τζίρου των επιχειρήσεων ΜΜΕ. Αλήθεια τί κάνουν γι’αυτό οι διοικήσεις του ΕΔΟΕΑΠ, των Ενώσεων, γιατί η κυβέρνηση δεν υποχρεώνει την εργοδοσία να συμμορφωθεί;
Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι
Η ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ξεκομμένα από τη γενικότερη πολιτική και οικονομική κατάσταση, που διαχειρίζεται η κυβέρνηση, σε όφελος των επιχειρηματικών ομίλων με τη σύμπλευση των άλλων αστικών κομμάτων.
–Δεν είναι ρεαλισμός για τους εργαζόμενους τα παρακάλια για ζεστό χρήμα στις τσέπες των αφεντικών, (οι Ενώσεις των εργαζομένων στα ΜΜΕ διεκδικούν ενίσχυση του Τύπου και των άλλων ΜΜΕ από την κυβέρνηση), ενώ εμείς συνεχίσουμε να «ζούμε» στο καθεστώς της απληρωσιάς, των μειωμένων μισθών, της ανεργίας, της ανασφάλειας με το μεταμνημονιακό μνημόνιο σε πλήρη εφαρμογή, αφού κανένας από τους εφαρμοστικούς νόμους τριών μνημονίων, που ψήφισαν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και μαζί και χώρια, δεν έχει ούτε πρόκειται να καταργηθεί.
–Δεν είναι ρεαλισμός για τους εργαζόμενους να ανέχονται να καθορίζεται ο μισθός τους με υπουργικές αποφάσεις, βάσει της πορείας της «οικονομίας», όπως συμβαίνει με τον νόμο «Βρούτση-Αχτσιόγλου, αντί να διεκδικήσουν με συλλογικές διαπραγματεύσεις και αγώνα, αυξήσεις που να τείνουν στην κάλυψη όλων των απωλειών των προηγούμενων χρόνων.
–Δεν είναι ρεαλισμός για τους εργαζόμενους η ζωή και η υγεία μας να εξαρτάται από τις «μελέτες» για τη «βιωσιμότητα» του ΕΔΟΕΑΠ, γιατί η «βιωσιμότητα» αυτή αφορά την πορεία της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλιακών ομίλων ενάντια στα δικαιώματά μας.
–Δεν είναι ρεαλισμός για τους εργαζόμενους η σιωπή και η ανοχή της μετατροπής της χώρας με την συμφωνία ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και όλων των συνιστωσών τους σε απέραντο ΝΑΤΟϊκό στρατόπεδο γιατί έτσι επιτάσσει το συμφέρον της αστικής τάξης που κάθε φορά το βαφτίζει «εθνικό». Τα ίδια μονοπωλιακά συμφέροντα που μας τσακίζουν με τα μνημόνια, τους νόμους τους και τους μηχανισμούς επιβολής τους, είναι αυτά που μας θέλουν κρέας στα κανόνια του ιμπεριαλιστικού πολέμου.
Καμία ανοχή! Καμία υποχώρηση!
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Το ΠΑΜΕ Τύπου και ΜΜΕ επισημαίνει για άλλη μια φορά ότι οι πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων (δημοσιογράφων, τεχνικών, διοικητικών και καλλιτεχνικών ειδικοτήτων) βρίσκονται στον αντίποδα αυτών των κατευθύνσεων.
Μπορούμε, κόντρα στην άρνηση των δυνάμεων του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού και πρέπει να συμβάλουμε ώστε να οργανωθούν και να αναπτυχθούν αγώνες με κριτήριο την ικανοποίηση των σημερινών αναγκών όλων των εργαζομένων και των οικογενειών μας, ενάντια στις επιδιώξεις του πραγματικού μας εχθρού, που είναι το κεφάλαιο, οι μονοπωλιακοί όμιλοι και η εξουσία τους.
Με ενότητα και αλληλεγγύη, με οργάνωση της πάλης μας από τα κάτω σε κάθε τόπο δουλειάς και ενιαία όλων μαζί στον κλάδο, ανεξάρτητα από εργασιακές σχέσεις και ειδικότητες, να διεκδικήσουμε το δίκιο μας σήμερα, διεκδικώντας Συλλογικές Συμβάσεις με αυξήσεις, κατάργηση κάθε ευέλικτης μορφής εργασιακών σχέσεων, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, με κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα με βάση τις ανάγκες μας, ανοίγοντας δρόμο για ένα καλύτερο μέλλον για εμάς και τα παιδιά μας.
Ενα τέτοιο κίνημα μπορεί να βάλει φρένο στο κατρακύλισμα, ώστε να περάσουμε στην αντεπίθεση για την ανάκτηση των απωλειών και το άνοιγμα του δρόμου για την ικανοποίηση των ολοένα διευρυνόμενων αναγκών μας.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
ΚΑΜΜΙΑ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΟΧΗ !
ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ!
Ενιαίο, υποχρεωτικό, αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν καθολικό σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης, που θα εξασφαλίζει συντάξεις και όλες τις άλλες παροχές για όλους, αντίστοιχες των αναγκών μας.
Που σημαίνει :
