Σε κάθε χώρα η συνδικαλιστική δράση, η οργάνωση και τα δικαιώματα των εργαζομένων βρίσκονται στο στόχαστρο κυβερνήσεων και εργοδοσίας! Δείτε ένα σύντομο βίντεο με το παράδειγμα από την επίθεση και τα μέτρα Κυβερνήσεων και Εργοδοτών στην Γαλλία, όπως μας μεταφέρουν οι συνάδελφοι του Εργατικού Κέντρου Βαλ ντε Μαρν της Γαλλίας
Δείτε το βίντεο https://youtu.be/IPXe3socqRw
(Το βίντεο έχει ελληνικούς υπότιτλους-Ενεργοποιούνται με το τετράγωνο εικονίδιο κάτω δεξιά της οθόνης)
Τα επιχειρησιακά σωματεία του κλάδου που συμμετέχουν στην 24ωρη απεργία που έχει προκηρύξει το Συνδικάτο για τις 2 Νοέμβρη 2020 και στην απεργιακή κινητοποίηση στις 11 πμ. στην πλατεία Κλαυθμώνος :
Η Διοίκηση του Συνδικάτου Εργατοϋπαλλήλων Μετάλλου Ν. Αττικής και εργαζομένων Ναυπηγοεπισκευαστικής Βιομηχανίας Ελλάδας σε χθεσινή συνεδρίασή της , αφού ενημερώθηκε για την παρουσίαση του Εργασιακού Νομοσχεδίου , από τον Υπουργό Εργασίας Γ. Βρούτση στο Υπουργικό Συμβούλιο, αποφάσισε να προετοιμάσει τον Κλάδο του Μετάλλου για μαζική απεργιακή απάντηση .
Στην κατάσταση που έχει διαμορφωθεί με αφορμή την πανδημία , με τις τραγικές ελλείψεις μέτρων προστασίας στους χώρους δουλειάς , τις ελλείψεις στον χώρο της Υγείας , στα σχολεία, στα ΜΜΜ , αλλά και γενικά σε όλα όσα καθημερινά αντιμετωπίζει η λαϊκή οικογένεια, έρχεται να προστεθεί μια σειρά «μεταρρυθμίσεων» στα εργασιακά , με απλήρωτες υπερωρίες, εργασία τις Κυριακές κ.λ.π.
Αντίστοιχα με μια σειρά μέτρων χτυπάνε το δικαίωμα στη συνδικαλιστική οργάνωση και δράση και στα δικαιώματα των εργαζομένων .
ΚΑΛΟΥΜΕ όλους τους Μεταλλεργάτες σε ετοιμότητα και επαγρύπνηση για μαζική απεργιακή απάντηση .
Θέλουμε σήμερα στο κλείσιμο της θεματικής αυτής εκδήλωσης να θυμίσουμε σε όλους ότι είναι σε εξέλιξη ζητήματα φωτιά για την εργατική τάξη, μετά και τα όσα συζητήθηκαν λίγες ώρες πριν στο υπουργικό συμβούλιο.
Τα Συνδικάτα, έχοντας πλήρη επίγνωση της κατάστασης που διαμορφώνεται στους χώρους δουλειάς από την πανδημία, έχουν το καθήκον και το δικαίωμα να πάρουν στα χέρια τους την υπόθεση της προστασίας της υγείας και της ασφάλειας στους χώρους δουλειάς. Οι Επιτροπές Υγείας και Ασφάλειας, κι όπου δεν υπάρχουν τα ίδια τα σωματεία, χρειάζεται να αποκαλύπτουν τη γραμμή της εργοδοσίας που για τα κέρδη της δεν έχει κανένα ενδοιασμό να βάζει σε κίνδυνο τις ζωές των εργαζομένων, να διεκδικούν όλα εκείνα τα μέτρα που χρειάζονται για να αισθανθεί ο κόσμος ασφαλής, να μπορεί να γυρίσει σπίτι του υγιής.
Σε σχέση με τα όσα αναμασούν κυβέρνηση και εργοδότες για τη σημασία της ατομικής ευθύνης, χωρίς να την αρνούμαστε, βάζουμε μπροστά τα αιτήματα που διαμορφώσαμε από τον Απρίλη για τη θωράκιση του δημόσιου συστήματος Υγείας, την άμεση επίταξη του ιδιωτικού τομέα Υγείας και Πρόνοιας, για να εξασφαλιστούν οι αναγκαίες ΜΕΘ, μαζικά δωρεάν τεστ. Αλλά και επιπλέον μέτρα στα Μέσα Μεταφοράς και στα σχολεία.Όλα αυτά συνάδελφοι μπορούμε μαζικά, μαχητικά να τα επιβάλουμε για να συνεχίσουμε όρθιοι και δυνατοί, απέναντι σε όσα παραπέρα σχεδιάζουν για τις ζωές μας. Και ειπώθηκαν αρκετά σήμερα.
Οι επιχειρούμενες ανατροπές στις υπερωρίες, με στόχο κυρίως τη βιομηχανία αλλά και αλλού, ηεπιβολή δεκάωρης εργασίαςπου θα σπαραλιάσει το σταθερό ημερήσιο χρόνο δουλειάς και θα τσακίσει τις συλλογικές συμβάσεις, οι όποιες αλλαγές στην άδεια και στα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, θα δημιουργήσουν ένα ασφυκτικό περιβάλλον δουλειάς, που όμοιό του δεν έχουμε ξαναζήσει.
Για να μπορέσουν να εφαρμοστούν όλα αυτά κι όσα ακόμη σχεδιάζουν να φέρουν το επόμενο διάστημα, χρειάζονται τις ανατροπές που συζητήσαμε κι απόψε.
Το χτύπημα στην απεργία, αφού θα απαιτείται πλέον ηλεκτρονική ψηφοφορία για τη λήψη απόφασης,η καταστολή της περιφρούρησης της απεργίας από τα σωματείαπου θα είναι ποινικό αδίκημα και θα αποτελεί λόγο για να κηρυχτεί η ίδια η απεργία παράνομη, οι αλλαγές με το προσωπικό ασφάλειας που σε ορισμένες επιχειρήσεις θα επιβάλλεται να είναι το 40% (δηλαδή πάνω κι από την κανονική βάρδια)και η απογραφή στο ηλεκτρονικό μητρώο ως προϋπόθεση για την άσκηση οποιουδήποτε συνδικαλιστικού δικαιώματος, είναι μερικά μόνο από αυτά που ανακοινώθηκαν σήμερα μετά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου.
Όλα αυτά συνάδελφοι και συναδέλφισσες, αγαπητές φίλες και φίλοι, καθιστούν όχι μόνο επιτακτική την ανάγκη να ξεσηκωθούμε, αλλά και μονόδρομο αν θέλουμε να συνεχίσουμε στο δρόμο που έχουμε τραβήξει σαν ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, σε πορεία σύγκρουσης με τους εκμεταλλευτές μας.
Άλλωστε όσα μέτρα καταφέρονται ενάντια στα συνδικάτα, στην οργάνωση και δράση τους φάνηκε απόψε ότι δεν έχουν στόχο τους εργατοπατέρες. Τα προνόμιά τους όχι μονάχα διατηρούνται αλλά και ενισχύονται από τη νέα παρέμβαση του κράτους και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Εμάς είχαν, έχουν και θα έχουν πραγματικό αντίπαλο. Το ΠΑΜΕ, τις Ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα και τα Συνδικάτα που το συγκροτούν.
Η προσπάθειά μας να συγκεντρώσουμε δυνάμεις ικανές να σμπαραλιάσουν τους νόμους τους θα συνεχιστεί ό,τι κι αν σκαρφιστούν.
Το κάλεσμά μας για Πανεργατική Απεργία είναι ήδη απόλυτη προτεραιότητα για κάθε σωματείο που δεν είναι δεμένο στο άρμα του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.
Οι απεργιακές αποφάσεις κάθε μέρα που περνά θα πολλαπλασιάζονται.
Από μας θέλει δύναμη, υπομονή και επιμονή. Αλλά πάνω από όλα να διατηρήσουμε και να αναπτύξουμε παραπέρα τους δεσμούς με τους εργαζόμενους σε κάθε τόπο δουλειάς και γειτονιά.
Να επαναλάβουμε τέτοιες εκδηλώσεις με αυτό το περιεχόμενο παντού σε κάθε σωματείο, σε κάθε περιοχή της χώρας.
Σας ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας.
Καλό κουράγιο και δύναμη σε όλους και όλες.
Εργαζόμενε, εργαζόμενη στον κλάδο απευθυνόμαστε σε σένα, που από το ξέσπασμα της πανδημίας Covid-19 στην Ελλάδα, σου κουνάνε το δάκτυλο με το ευφυολόγημα της «ατομικής ευθύνης», την ιδία ώρα που στοιβάζεσαι με άλλους συναδέλφους σου στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς γιατί η ασφαλής μεταφορά στον χώρο εργασία σου θεωρείται κόστος .
Εσένα που ενώ η εργοδοσία με τις πλάτες της κυβέρνησης δεν τηρεί ούτε τα τυπικά μετρά προστασίας της υγείας σου, αναγκάζεσαι να βάλεις το χέρι στην τσέπη, για να κανείς το test μονός σου για να προστατέψεις την υγεία της οικογένειας σου αφού για τον εργοδότη η υγεία σου θεωρείται επίσης κόστος.
Που τρέμεις μην αρρωστήσεις, γιατί μετά από επτά μήνες, προτεραιότητα της κυβέρνησης δεν ήταν η θωράκιση του συστήματος Υγείας με προσλήψεις μόνιμων γιατρών και νοσηλευτών αλλά και ενίσχυσης της υλικοτεχνικής υποδομής που εξακολουθεί να λείπει από τα νοσοκομεία, όπως λείπουν επίσης και τα «αυτονόητα» απλά μέσα προστασίας (γάντια, μάσκες κ.λπ.). Που ακούς από τα Μ.Μ.Ε (μέσα μαζικής εξημέρωσης) ότι το καλό(!) σενάριο είναι να έχουμε 3000 νεκρούς από την πανδημία ενώ το άσχημο είναι πάνω από 14 χιλιάδες.
Που γνωρίζεις ότι στον κλάδο μας έχουμε την θλιβερή πρωτιά μαζικών κρουσμάτων σε μεγάλους εργασιακούς χώρους στην Αττική, Πέλλα , Ημαθία , Χαλκιδική, Ιωάννινα, Καβάλα κ.α , που έχουν μετατρέψει τις επιχειρήσεις και τα εργοστάσια σε κέντρα διασποράς αφήνοντας το αποτύπωμα της πανδημίας σε ολόκληρους νομούς.
Που για εσένα η διαφαινόμενη κρίση τους, επιταχύνθηκε λόγο της πανδημίας, μεταφράζεται σε εκ περιτροπής εργασία, τηλεργασία, απολύσεις, εντατικοποίηση, μισθό στο επίπεδο του επιδόματος, κατάργηση κάθε έννοιας ΣΣΕ και σταθερής εργασίας, ενώ για τους βιομήχανους του κλάδου, υπάρχει ζεστό χρήμα μέσω του “Ταμείου Ανάκαμψης” της ΕΕ με στόχο τη σωτηρία της κερδοφορίας τους και ο λογαριασμός για τα σπασμένα θα σταλεί πάλι σε εσένα , με αντεργατικές μεταρρυθμίσεις και μέτρα διαρκείας.
Που πρακτικά σημαίνει ότι:
Τώρα με τον νέο πτωχευτικό κώδικα, τράπεζες και κράτος,γνωρίζοντας την αδυναμία πληρωμής των οφειλών μεγάλου μέρους από την εργατική και λαϊκή οικογένεια έρχονται να σφίξουν περισσότερο τη θηλιά στον λαιμό σου, σε καλούν ή να πτωχεύσεις και να χάσεις το σύνολο της περιουσίας σου ή να αποδεχτείς να γίνεις νοικάρης στο ίδιο σου το σπίτι.
Με την εργασιακή «ευελιξία» σου, να συνιστά το νέο κυβερνητικό δώρο στην εργοδοσία με μισθό 200 ευρώ για προσλήψεις ανέργων, δίνοντας τους την δυνατότητα να προσλάβουν μακροχρόνια ανέργους για μία ή δύο ημέρες την εβδομάδα και να τους δίνουν μόνο τα χρήματα της επιπλέον κρατικής επιδότησης των 200 ευρώ.
Το δεκάωρο αντί του οχτάωρου που προωθεί με νομοσχέδιο η κυβέρνηση, επιδιώκοντας να γυρίσει τους εργαζόμενους 134 χρόνια πίσω, στο 1886 που με το αίμα των εξεγερμένων εργατών του Σικάγο καθιερώθηκε η 8ωρη ημερήσια εργασία αλλά και για την εκτίναξη της ευελιξίας κάνοντας λόγο για τους εργαζόμενους που τάχα θα επιλέγουν πώς θα μοιράζεται το 8ωρο.
Ο φόβος φυλάει τα έρμα λέει ο λαός μας. Γι΄αυτό και θέλουν να προλάβουν τις αντιδράσεις των εργαζόμενων απέναντι σε αυτόν τον εργασιακό μεσαίωνα που έχουν επιβάλλει στην σημερινή γενιά αλλά και στις επόμενες γενιές των παιδιών μας. Στόχος τους είναι η καρδιά του συνδικαλιστικού κινήματος, τα ταξικά συνδικάτα και σπεύδουν άρον –άρον να τροποποιήσουν τον συνδικαλιστικό νόμο 1264/82 με νέα χτυπήματα στη συνδικαλιστική δράση και ελευθερίες, στο παραπέρα χτύπημα του δικαιώματος στην απεργία, ακολουθώντας τα βήματα των προηγούμενων κυβερνήσεων.
Μάλιστα για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, πρέπει να «χτυπηθεί» το δικαίωμα στην απεργία, σε σημείο που τα νέα εμπόδια που θα μπαίνουν να συνιστούν απαγόρευση της απεργίας, ειδικά στους μεγάλους χώρους εργασίας που είναι στρατηγικής σημασίας για το κεφάλαιο. Φυσικά έξω από το στόχο τους δεν μένει η ζωντανή λειτουργία των συνδικάτων οι μαζικές διαδικασίες όπως είναι η συνέλευση των μελών. Η αντικατάσταση αυτών των διαδικασιών με τηλεψηφοφορία και τηλεσυμμετοχή είναι μορφές που αφήνουν ελεύθερο έδαφος να παρεμβαίνει ωμά η εργοδοσία.
Ταυτόχρονα προστατεύεται κάθε μηχανισμός απεργοσπασίας που θα στήνει η εργοδοσία με το προσωπικό ασφάλειας που θα είναι σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι της επιχείρησης, η οποία θα διευκολύνεται ακόμα περισσότερο και στο θέμα των διαφορών επί των Συλλογικών Συμβάσεων, που από την Επιθεώρηση Εργασίας περνάει στον ΟΜΕΔ όπου κυριαρχούν οι εργοδότες και το κράτος τους.
Η ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ ΔΕΝ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ! ΘΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΟΙ ΑΙΣΧΡΟΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΙ ΤΟΥΣ!
Η κυβέρνηση να πληρώσει πολιτικά το νέο έγκλημα που επιχειρεί σε βάρος της εργατικής τάξης της χώρας.
Εδώ δεν χωράει κανένας συμβιβασμός καμιά αναμονή. Να δοθεί άμεσα πολιτική ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ απάντηση από τα συνδικάτα και τους εργαζόμενους.
Συναδέλφισσα και συνάδελφε η δύναμή σου βρίσκεται στον διπλανό σου, στους εργαζόμενους της επιχείρησης που προβληματίζονται το ίδιο όπως και εσύ, σε εργαζόμενους άλλων επιχειρήσεων σε όλους τους κλάδους οικονομίας, που βιώνουν την ίδια εκμετάλλευση και μπορούν να σε καταλάβουν. Η δύναμη σου βρίσκεται στο σωματείο, που είναι το δικό μας αποκούμπι και που κανένας δεν είναι μόνος του απέναντι στην κυβέρνηση και τον ΣΕΒ.
Το δίλλημα είναι θα συνεχίσουμε να αφήνουμε την παρασιτική τάξη των βιομηχάνων και των μονοπωλίων, δηλαδή μια χούφτα κηφήνες να απομυζούν και να γεύονται όλον αυτό τον τεράστιο πλούτο που βγαίνει από τον ιδρώτα και το αίμα εκατομμυρίων εργαζομένων; Ή θα αποφασίσουμε να τους στείλουμε στα τσακίδια μια ώρα γρηγορότερα μπας και ζήσουμε τις μέρες που οι εργάτες θα βαδίζουν στις δικές τους λεωφόρους του μέλλοντος;
Παίρνουμε θέση μάχης, συγκεντρώνουμε τις δυνάμεις μας στο κύριο μέτωπο για την ανατροπή της εκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας.
Η Ομοσπονδία και τα συνδικάτα που είναι στην δύναμη της δεν ανέστειλαν τον αγώνα.
Εξαρχής κάλεσαν τους εργαζόμενους να μείνουν δυνατοί, να μην υποκύψουν στην προσπάθεια της κυβέρνησης και του κεφαλαίου να επιβάλουν γενικό σιωπητήριο. Το χτύπημα των δικαιωμάτων μας δεν είναι μια ¨μπόρα που θα περάσει ¨ είναι τα σπασμένα της κρίσης τους που προσπαθούν να τα φορτώσουν ξανά σε εμάς.
Καλούμε τους εργαζόμενους και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις όλης της χώρας να είναι σε ετοιμότητα. Να συνεδριάσουν τα όλα τα ΔΣ, να γίνουν ΓΣ, να παρθούν αποφάσεις για ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΑΓΩΝΑ όποτε η κυβέρνηση φέρει το νέο έγκλημα για να το κάνει νόμο.
Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και όχι του κεφαλαιοκράτη.
Κάτω τα χέρια από τα συνδικάτα-Έξω το κράτος και οι μηχανισμοί του από την λειτουργία και δράση τους.
Συνδικάτα εργατών και όχι των εργοδοτών.
Η επέμβαση στην λειτουργία των συνδικαλιστικών οργανώσεων, η παρεμπόδιση της συνδικαλιστικής δράσης, η επιβολή «σιγής νεκροταφείου» στους χώρους δουλειάς, αποτελεί διαχρονικό στόχο του κεφαλαίου και μάλιστα από τα πρώτα κιόλας βήματα της οργάνωσης των εργαζομένων.
Τα τελευταία χρόνια, μέσα σε συνθήκες υποχώρησης του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος, κράτος και εργοδοσία έχουν εξαπολύσει μία λυσσαλέα επίθεση απέναντι στα εργατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, έχοντας το βλέμμα στραμμένο όχι μόνο στο σήμερα, αλλά και στην αυριανή ημέρα.
Βασικός στόχος της επίθεσης αυτής είναι και το δικαίωμα στην απεργία, που αποτελεί μία από τις κορυφαίες διεκδικητικές μορφές της ταξικής πάλης. Είναι ένα από τα ισχυρότερα όπλα που διαθέτει ο εργάτης απέναντι στον κεφαλαιοκράτη, αφού προσωρινά παύει να θέτει στην διάθεσή του την εργατική του δύναμη -χωρίς την οποία είναι αδύνατη η συνέχιση της παραγωγής- καταργώντας έτσι την δυνατότητα κέρδους από την εκμετάλλευση της υπεραξίας της εργατικής δύναμης, που αποτελεί βασικό όρο ύπαρξης του κεφαλαίου.
Η απεργία, όπως είναι φυσικό, πρώτα διαμορφώθηκε σαν μία πραγματικότητα της ταξικής πάλης, χωρίς να γνωρίζει νομική ρύθμιση. Από την άποψη αυτή, αντιμετωπίσθηκε εξαρχής από τους κεφαλαιοκράτες, το κράτος τους και το αστικό δίκαιο σαν παράνομη πράξη, που αντιμετωπίζεται με βίαιο και πολλές φορές δολοφονικό τρόπο από τις δυνάμεις καταστολής του αστικού κράτους και τους ιδιωτικούς στρατούς της εργοδοσίας.
Η αναγνώριση της απεργίας ως εργατικού δικαιώματος στην νομοθεσία των αστικών κρατών ήταν αποτέλεσμα της σκληρής και τις περισσότερες φορές αιματηρής πάλης της εργατικής τάξης.
Η νομοθετική όμως αναγνώριση του δικαιώματος στην απεργία, συνοδευόταν πάντοτε από ασφυκτικούς όρους και περιορισμούς. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά, αφού το αστικό δίκαιο -τμήμα του οποίο είναι και το εργατικό δίκαιο- πάντοτε θα εκφράζει τις εκμεταλλευτικές καπιταλιστικές σχέσεις και τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών. Γι’ αυτό και οι όποιες νομοθετικά κατοχυρωμένες κατακτήσεις του ταξικού εργατικού κινήματος είναι ανεπαρκείς, προσωρινές και εξαρτώνται πάντοτε από το επίπεδο της ταξικής πάλης και τον συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα στην αστική και την εργατική τάξη.
Στην Ελλάδα, ρητή συνταγματική αναφορά για την απεργία υπάρχει για πρώτη φορά στο σύνταγμα του 1975, ενώ ο βασικός συνδικαλιστικός νόμος που καθορίζει τους όρους και τις προϋποθέσεις άσκησης του απεργιακού δικαιώματος είναι ο Νόμος 1264/1982.
Ωστόσο ο συγκεκριμένος νόμος, τόσο αυτοτελώς όσο και σε συνδυασμό με άλλες διατάξεις του ελληνικού δικαιϊκού συστήματος, όχι απλά δεν διασφαλίζει την ανεμπόδιστη άσκηση του απεργιακού δικαιώματος, αλλά απεναντίας εισάγει σημαντικούς περιορισμούς και εμπόδια σχετικά με την άσκησή του. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι: α) Η συνταγματικά κατοχυρωμένη δυνατότητα πολιτικής επιστράτευσης των απεργών από το κράτος, β) Ο αντιδραστικός – αντεργατικός νόμος 330/1976, ο οποίος ισχύει μέχρι σήμερα για τους ναυτεργάτες, γ) Η υποχρέωση ενημέρωσης του εργοδότη προ 24 ωρών για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα και προ 4 ημερών για τους εργαζόμενους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, που δυσχεραίνει την πραγματοποίηση απεργιακών κινητοποιήσεων, δ) Οι περιορισμοί στο πλαίσιο των αιτημάτων, ε) Οι περιορισμοί στην απεργία αλληλεγγύης, στ) Η απαγόρευση ουσιαστικά της απεργίας που έχει αμιγώς πολιτικά αιτήματα, ζ) η κήρυξη της απεργίας μόνο από δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες οργανώσεις προκειμένου για δημοσίους υπαλλήλους και υπαλλήλους ΟΤΑ, η) η κατ’ εξαίρεση –ακόμη και αυθημερόν- συζήτηση των αγωγών της εργοδοσίας για να κηρυχθεί μία απεργία παράνομη και καταχρηστική, παρά την τυπική απαγόρευση της άσκησης ασφαλιστικών μέτρων, θ) ο τυπικός αποκλεισμός των εργολαβικών εργαζόμενων κι άλλων εργαζόμενων με ευέλικτες μορφές εργασίας, όπως της μαθητείας, της πρακτικής άσκησης κ.λ.π., από το δικαίωμα στην απεργία.
Με βάση μάλιστα τις διατάξεις του ίδιου αυτού Νόμου, 9 στις 10 δικαστικές αποφάσεις που κρίνουν απεργιακές κινητοποιήσεις, τις κηρύσσουν παράνομες ή/και καταχρηστικές και μάλιστα με τέτοιο τρόπο που να απαγορεύεται να ξαναπραγματοποιηθούν με τα ίδια αιτήματα.
Κι αν σε όλα αυτά προσθέσουμε την εργοδοτική τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς, η οποία εκδηλώνεται με ποικιλόμορφους τρόπους (ωμοί εκβιασμοί της εργοδοσίας, παρεμπόδιση συνδικαλιστικής δράσης, απολύσεις για συνδικαλιστικούς λόγους κ.α.), την ποινικοποίηση και καταστολή των εργατικών και λαϊκών αγώνων, γίνεται εύκολα αντιληπτό πως οι έννοιες της συνδικαλιστικής ελευθερίας και δράσης αποτελούν στην πραγματικότητα κενό γράμμα του νόμου.
Πάνω σε αυτό ακριβώς το αντιδραστικό νομοθετικό πλαίσιο, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, με την απεργοκτόνα διάταξη Αχτσιόγλου, έδωσε ένα ακόμη χτύπημα στο δικαίωμα στην απεργία. Νομοθέτησε την υποχρεωτική παρουσία του ½ τουλάχιστον των οικονομικά τακτοποιημένων μελών, για την λήψη απόφασης για απεργία στις πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις. Εκεί ακριβώς δηλαδή, που βρίσκεται η καρδιά του εργατικού κινήματος, στους τόπους δουλειάς και που γι΄ αυτόν ακριβώς τον λόγο, οι εκβιασμοί και οι απειλές της εργοδοσίας, οι προσπάθειες παρεμπόδισης της οργάνωσης και της συνδικαλιστικής δράσης των εργαζομένων είναι πιο έντονες από οπουδήποτε αλλού.
Και σήμερα η κυβέρνηση της Ν.Δ., παίρνοντας επάξια την σκυτάλη από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται να δώσει το τελειωτικό χτύπημα στο απεργιακό δικαίωμα.
Με βάση τα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας, στις διατάξεις που ετοιμάζει να φέρει προς ψήφιση η κυβέρνηση, περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων:
– το ηλεκτρονικό «φακέλωμα» των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των μελών τους
– περιορισμοί στον τόπο, αλλά και στον χρόνο διεξαγωγής των συγκεντρώσεων, σε συνέχεια του νόμου – εκτρώματος για τον περιορισμό των διαδηλώσεων
– βαριές ποινές και πρόστιμα στα σωματεία και αποζημίωση της εργοδοσίας, για τις απεργίες που θα κριθούν παράνομες και καταχρηστικές, δίνοντας ένα ακόμη όπλο στους εργοδότες, που θα εκβιάζουν και θα τρομοκρατούν του εργαζόμενους και τα σωματεία με οικονομική εξόντωση
– και βεβαίως εφαρμογή της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας για την λήψη απόφασης για απεργία.
Η κατοχύρωση μάλιστα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, η οποία έχει ήδη προβλεφθεί αρχικά με τον Νόμο 4635/2019, αλλά και με ΠΝΠ εν μέσω πανδημίας, υπηρετεί έναν βαθύτερο και διαχρονικό στόχο του κεφαλαίου και των κομμάτων που το υπηρετούν.
Η ηλεκτρονική ψηφοφορία, ανοίγει καταρχάς τον δρόμο στην άμεση παρέμβαση της εργοδοσίας στις συλλογικές διαδικασίες των σωματείων, αφού πλέον ο εργοδότης και οι εκπρόσωποί του, θα μπορούν να παρεμβαίνουν ευθέως κι άμεσα στην διαμόρφωση της ψήφου των εργαζομένων, υπονομεύοντας έτσι το απεργιακό δικαίωμα και στρώνοντας το δρόμο για την ένταση της εργοδοτικής τρομοκρατίας, των απειλών κι εκβιασμών της εργοδοσίας. Τα όποια επιχειρήματα αξιοποιεί ή θα αξιοποιήσει η κυβέρνηση πλησιάζοντας στην ψήφιση του νομοσχεδίου, όπως για παράδειγμα ότι η εφαρμογή της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας σημαίνει «περισσότερη δημοκρατία» στο συνδικαλιστικό κίνημα, κινούνται σε μία σφαίρα εκτός πραγματικότητας. Γιατί σε ένα σύστημα που κυριαρχεί η καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, σε μία κοινωνία ταξικά διαιρεμένη, η δημοκρατία είναι ταξική, είναι της τάξης που εξουσιάζει, δηλαδή της αστικής. Η πραγματική έλλειψη δημοκρατίας στους χώρους δουλειάς, δεν βρίσκεται πουθενά αλλού, παρά στο γεγονός ότι μια χούφτα κεφαλαιοκράτες πλουτίζουν από τον μόχθο της εργατικής τάξης, κλέβοντας τον πλούτο που παράγει.
Πέρα όμως από τα ζητήματα ασφάλειας και γνησιότητας των ψηφοφοριών που δικαιολογημένα εγείρει η ηλεκτρονική ψηφοφορία, το κύριο και βασικό είναι ότι υπονομεύει την ίδια την λειτουργία των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Βάζει στο στόχαστρο την συλλογική δημοκρατική λειτουργία των συνδικάτων, τις ζωντανές διαδικασίες τους, με φυσική παρουσία των εργαζομένων, ανταλλαγή επιχειρημάτων και απόψεων, συλλογική απόφαση και διαμόρφωση των αιτημάτων, των μορφών δράσης κ.λ.π. Θέλουν να διαμορφώσουν εργαζόμενους απομονωμένους από κάθε έννοια συλλογικής δράσης, να κόψουν τους δεσμούς των ίδιων των εργαζόμενων μεταξύ τους, να θέσουν εμπόδια στην συλλογική τους έκφραση, στην συλλογική οργάνωση της πάλης τους απέναντι στην εργοδοσία και στο κεφάλαιο. Κι από κοντά βέβαια, ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός που με δηλώσεις του τύπου: «η απεργία τα ΄φαγε τα ψωμιά της», ρίχνει νερό στον μύλο των προωθούμενων αντεργατικών μέτρων.
Η επίθεση που ετοιμάζει η κυβέρνηση στο απεργιακό δικαίωμα, υλοποιώντας τις απαιτήσεις του ΣΕΒ και του μεγάλου κεφαλαίου, δεν είναι καθόλου τυχαία. Κι αυτό γιατί οι συλλογικοί αγώνες των εργαζομένων και ειδικά η απεργία, ανεξάρτητα από το συγκεκριμένο κάθε φορά αποτέλεσμά τους, οδηγούν σε αυτό που με τρόμο απεύχεται η αστική τάξη της χώρας μας, όπως και οι αστικές τάξεις όλων των χωρών. Οδηγούν τους εργαζόμενους στην συνειδητοποίηση της ταξικής αντίθεσης με την καπιταλιστική εργοδοσία και το κεφάλαιο, στην αφύπνιση των συνειδήσεων και στην συνειδητοποίηση της δύναμης που απορρέει από την οργανωμένη συλλογική πάλη των εργαζομένων, η οποία στο βαθμό που θα συνδέεται και με την πάλη για την εξουσία θα δείχνει τον δρόμο της απελευθέρωσης των εργαζομένων από την εκμετάλλευση.
Έτσι λοιπόν, ο «εκδημοκρατισμός» και «εκσυγχρονισμός» του συνδικαλιστικού κινήματος, που διαφημίζει η κυβέρνηση, δεν είναι παρά η εκ βαθέων υπονόμευση του συνδικαλιστικού κινήματος και του ίδιου του πυρήνα της συλλογικής οργάνωσης και δράσης των εργαζομένων.
Μία ακόμα μεγάλη κατάκτηση της εργατικής τάξης, που έχει βρεθεί στο στόχαστρο της επίθεσης του κεφαλαίου τα τελευταία χρόνια, είναι και ο θεσμός των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.
Οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας γεννήθηκαν από την ανάγκη βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης από την εκμετάλλευση των εργοδοτών κι επιβλήθηκαν μέσα από σκληρούς απεργιακούς αγώνες. Η νομοθετική τους κατοχύρωση αποτελούσε την νομική αναγνώριση της συλλογικής δύναμης της εργατικής τάξης να διαπραγματεύεται τους όρους πώλησης της εργατικής της δύναμης.
Η επίθεση της ΕΕ και όλων των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων, ανέτρεψε όλο το νομικό πλαίσιο για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας που είχε σταδιακά κατακτηθεί από το εργατικό κίνημα της χώρας μας, με αποτέλεσμα σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων να μην καλύπτεται από Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και να βρίσκεται στο έλεος της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και των ατομικών συμβάσεων εργασίας.
Σήμερα λοιπόν και με βάση το νομοθετικό πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις συναντούν πολλά εμπόδια στο να διαπραγματευθούν όρους που ανέκαθεν αποτελούσαν αντικείμενο μίας Σ.Σ.Ε., όπως για παράδειγμα την τιμή που οι εργαζόμενοι πουλάνε την εργατική τους δύναμη, αφού πλέον ο κατώτερος νόμιμος μισθός και ημερομίσθιο καθορίζονται από τον κρατικό νόμο. Το γεγονός αυτό, υπονομεύει αντικειμενικά τον βαθμό συσπείρωσης των εργαζομένων στα σωματεία, αφού η ένταξη του νέου εργαζόμενου στο σωματείο -στην αρχή τουλάχιστον- βρίσκει έρεισμα στην ανάγκη του να διαπραγματευθεί μέσω των συλλογικών του οργάνων τους όρους αμοιβής και εργασίας του. Ο νέος λοιπόν εργαζόμενος, άπειρος από τα οφέλη της ταξικά προσανατολισμένης συνδικαλιστικής δράσης, αντικειμενικά θα διστάσει να γίνει μέλος του σωματείου, όταν γνωρίζει ότι το τελευταίο δεν μπορεί -λόγω του συνεχώς επιδεινούμενου νομοθετικού πλαισίου- να διαπραγματευθεί για τους όρους πώλησης της εργατικής του δύναμης. Έτσι, οι συνέπειες για τους εργαζόμενους είναι τραγικές, αφού πλέον η διαπραγμάτευση από το πεδίο της συλλογικής διαπραγμάτευσης περνάει σε ατομικό επίπεδο, όπου αντικειμενικά ο εργαζόμενος βρίσκεται σε πολύ χειρότερη θέση απέναντι στον κεφαλαιοκράτη – εργοδότη.
Το νέο τερατούργημα που σχεδιάζει η κυβέρνηση, αξιοποιώντας και τις σημερινές συνθήκες υποχώρησης του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος, πρέπει να λάβει την μόνη απάντηση που του αξίζει: ότι δεν θα περάσει. Στο κάλεσμα αγωνιστικής ετοιμότητας που έχουν ήδη εξαγγείλει εκατοντάδες σωματεία, Ομοσπονδίες και Εργατοϋπαλληλικά Κέντρα σε όλη την χώρα, κάθε εργαζόμενος, κάθε προοδευτικός και ριζοσπάστης άνθρωπος που αναγνωρίζει την σπουδαιότητα και το μεγαλείο της συλλογικής οργάνωσης των εργαζομένων, δεν μπορεί παρά να δώσει το δυναμικό παρών.
Το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Κέρκυρας της πλειοψηφίας των αντιπροσώπων των σωματείων καλεί τους εργαζόμενους όλων των κλάδων , τους αυτοαπασχολούμενους , τους μικρούς επαγγελματίες ,τους αγρότες , τους άνεργους , τα λαϊκά στρώματα του κερκυραϊκού λαού , να δώσουν αγωνιστικό παρών στο συλλαλητήριο που διοργανώνει την Δευτέρα 2 Νοεμβρίου στις 11 το πρωί στο Εργατικό Κέντρο το Συνδικάτο Ξενοδοχοϋπαλλήλων και Εργαζομένων Επισιτισμού Τουρισμού διεκδικώντας :
-Επέκταση του προγράμματος στήριξης των εποχιακά εργαζομένων και ένταξη σ αυτό όσων εργαζομένων, άνεργων και αυτοαπασχολούμενων πλήττονται απ την υγειονομική κρίση και μέχρι σήμερα η κυβέρνηση δεν έχει λάβει κανένα μέτρο στήριξης τους.
-Μέτρα προστασίας της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς και ολόκληρου του λαού.
-Κατάργηση των αντεργατικών πράξεων νομοθετικού περιεχομένου και ακύρωση των σχεδίων της κυβέρνησης για περαιτέρω ανατροπές στα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα.
Καλούμε όλους και όλες να δώσουμε αυτή την μάχη μαζί , γιατί η απώλεια των εισοδημάτων των εποχιακά εργαζομένων θα έχει σοβαρές συνέπειες όχι μόνον στην ζωή των εποχιακών , αλλά σε ολόκληρη την κερκυραϊκή οικονομία και κοινωνία.
Χρειαζόμαστε στις δύσκολες αυτές συνθήκες , ενότητα των λαϊκών δυνάμεων και όλων των κλάδων των εργαζομένων , ενότητα που διαμορφώνεται μέσα από ενιαίους αγώνες με κοινό περιεχόμενο και δράση , δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για αποτελεσματική διεκδίκηση των άμεσων αιτημάτων της εργατικής τάξης και του λαού.
Όσον αφορά την πρόσφατη μονοπαραταξιακή ανακοίνωση της τέως διορισμένης και ληγμένης διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Κέρκυρας έχουμε να παρατηρήσουμε τα ακόλουθα:
1.Το ποιος βρίσκεται στον δικό του ‘’κόσμο’’ και το δικό του ‘’σύμπαν’’ και ποιος δρα μέσα στους εργαζόμενους , το γνωρίζει καλά η κερκυραϊκή εργατική τάξη.
2.Το ποιος έχει πάρει ‘’διαζύγιο’’ με την νοημοσύνη και την νομιμότητα , το γνωρίζουν επίσης οι εργαζόμενοι και το έχει πει η δικαιοσύνη επανειλημμένως.
3.Τα περί ‘’ κομματικών ’’ και ‘’μεταξύ φίλων συνελεύσεις ’’ όπως αναφέρουν είναι οι συνελεύσεις που έγιναν την πρώτη φορά με 56 νόμιμα εκλεγμένους αντιπροσώπους των σωματείων, την δεύτερη φορά με 59 νόμιμα εκλεγμένους αντιπροσώπους των σωματείων (χωρίς συνταξιούχους) και γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι αντιπρόσωποι αυτοί δεν είναι ούτε μιας παράταξης , ούτε ενός κόμματος.
Στις συνελεύσεις κλήθηκαν και αυτοί και δεν ήρθαν ,είναι επίσης γνωστό ότι αρνήθηκαν αντικαταστατικά να συγκαλέσουν συνέλευση οι ίδιοι.
Που αλήθεια θα οικοδομηθεί η ενότητα αν αυτό δεν γίνει στις συνελεύσεις , στους εργατικούς αγώνες και την κοινή δράση ,στις λέσχες ;
Τους καλούμε να έρθουν μαζί μας να το κρατήσουν.
Το σωματείο εργαζομένων στα ξενοδοχεία, τα τουριστικά γραφεία και τα επισιτιστικά επαγγέλματα Σάμου συμμετέχει στη μέρα κοινής δράσης με τα ταξικά συνδικάτα του κλάδου μας πανελλαδικά για την υπεράσπιση της δουλειάς, των μισθών και των δικαιωμάτων μας.
Πριν καλά καλά ολοκληρωθεί η πετσοκομμένη φετινή σεζόν, η κυβέρνηση της ΝΔ και τα κόμματα των επιχειρηματικών ομίλων, έχουν έτοιμα τα σχέδια για να νομιμοποιήσουν την «κλεψιά» που μας έκαναν τόσα χρόνια οι μεγαλοεπιχειρηματίες σε επισιτισμό και ξενοδοχεία. Στο όνομα λοιπόν της πανδημίας και της νέας καπιταλιστικής κρίσης, νομιμοποιούν το 7ήμερο, τα 12ωρα, τα απλήρωτα ρεπό και τις υπερωρίες, απολύσεις, εκ περιτροπής εργασία (μισή δουλειά – μισός μισθός), αναστολή συμβάσεων, την κατάργηση των συλλογικών μας συμβάσεων.
Μας υπολογίζουν σαν σκλάβους. Πιόνια στη σκακιέρα των κερδών τους, να μας χρησιμοποιούν όποτε και όπως θέλουν, με μισθούς πείνας των 500 ευρώ. Ακόμα και η προστασία της Υγείας μας είναι κόστος για αυτούς. Γι’ αυτό σε όλο το νησί υπολειτουργούν ειδικότητες στο νοσοκομείο, τα κέντρα υγείας, ενώ τα περιφερειακά και αγροτικά ιατρεία δεν έχουν μόνιμους ειδικευμένους γιατρούς. Αν νοιαζόντουσαν θα είχαμε επαρκείς δομές υγείας και προσωπικό. Θα είχαμε μέτρα προστασίας και ασφάλειας και δε θα τσακιζόμασταν οι μάγειρες, σερβιτόροι, καμαριέρες, λαντζέρηδες από την εντατικοποίηση και τις επαγγελματικές ασθένειες στους χώρους δουλειάς.
ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ- ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ
Μάθαμε πια! Το τουριστικό θαύμα χτίστηκε στα τσακισμένα μας δικαιώματα ιδιαίτερα στα χρόνια της προηγούμενης οικονομικής κρίσης. Είμαστε σίγουροι ότι με το πέρας της πανδημίας δε θα σταματήσει η εντατικοποίηση, η δουλειά ήλιο με ήλιο, οι συμβάσεις της μίας μέρας, του μήνα ή των 10 ωρών την εβδομάδα; Όχι! Αυτό θα σταματήσει μόνο με το δικό μας αγώνα. Σε αυτούς δεν ιδρώνει το αυτί. Όπως και δεν ίδρωσε όταν στην αρχή της φετινής χρονιάς δεν ήθελαν να εντάξουν στο μηχανισμό στήριξης χιλιάδες συνάδελφους. Εμείς όμως το καταφέραμε (κυρίως για τον κλάδο των ξενοδοχείων) κάτω από την πίεση των μαζικών κινητοποιήσεων ανά την Ελλάδα (Κρήτη, Ρόδο, Κέρκυρα) αλλά και τη δράση του σωματείου μας στη Σάμο. Γι’ αυτό η κυβέρνηση στοχεύει να βάλει νέα εμπόδια στο δικαίωμα στην απεργία και στη λειτουργία των συνδικάτων, με το νέο συνδικαλιστικό νόμο που ετοιμάζει. Αυτόν που ετοίμασε κυριολεκτικά ο ΣΕΒ και τον προωθεί ο «υπηρέτης» τους, ο υπουργός της εργοδοσίας Βρούτσης, συνεχίζοντας το έργο του ΣΥΡΙΖΑ.
ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΠΙΛΟΓΗ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ
Κύριε Υπουργέ,
το τελευταίο διάστημα μετράμε όλο και αυξανόμενα κρούσματα covid 19 στους εργασιακούς χώρους του κλάδου μας. Προφανώς τα ελλιπή μέτρα προστασίας και ο συγχρωτισμός των εργαζόμενων μέσα στους χώρους δουλειάς που επιβάλει η εργοδοσία προς όφελος της κερδοφορίας της, δημιουργούν αυτή την εκρηκτική και άκρως επικίνδυνη κατάσταση για όλους τους εργαζόμενους.
Είναι μεγάλη η ευθύνη του Υπουργείου Εργασίας για την λήψη και την επιβολή στους εργοδότες των απαιτούμενων μέτρων για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας των εργαζόμενων μέσα στους χώρους δουλειάς.
Για τον λόγο αυτό οι συνδικαλιστικές οργανώσεις μας πραγματοποιούν παράσταση διαμαρτυρίας στο Υπουργείο σας την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2020 και ώρα 18:00 και ζητούν συνάντηση μαζί σας ώστε να συζητήσουμε αυτό το τόσο σημαντικό ζήτημα που αφορά την προστασία της υγείας και της ζωής.
Όλοι οι νόμοι, που αφορούν τη λειτουργία των συνδικάτων και τους αγώνες των εργαζομένων είναι νόμοι που προσπαθούν να βάλουν τους αγώνες, τις διεκδικήσεις, τον προσανατολισμό του κινήματος, στο καλούπι που απαιτεί η μεγαλοεργοδοσία.
Είναι νόμοι περιορισμών και απαγορεύσεων, νόμοι για να διευκολυνθεί η εκμετάλλευση. Τέτοιος νόμος ήταν ο νόμος Λάσκαρη, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ΄70.
Νόμος με περιορισμούς και εμπόδια είναι και ο ν.1264 του 1982, που αντικατέστησε το νόμο Λάσκαρη και που κάτω από τους ορμητικούς αγώνες των εργαζομένων κερδήθηκαν ορισμένες συνδικαλιστικές ελευθερίες.
Βέβαια, και ο ν.1264 περιόριζε τη δράση των συνδικάτων. Κάτω από την εποπτεία του αστικού κράτους και των μηχανισμών του είχε τις ασφαλιστικές δικλείδες για την προστασία των μεγαλοεπιχειρηματιών που αναγκάστηκαν στη δεδομένη ιστορική στιγμή να αποδεχτούν ορισμένες ελευθερίες και δικαιώματα της συνδικαλιστικής δράσης.
Απόδειξη των παραπάνω είναι ότι και με τον ν.1264, παρά το γεγονός ότι δεν είχε σχέση με τον προηγούμενο νόμο Λάσκαρη,σχεδόν το σύνολο των απεργιών που πήγαν στα δικαστήρια βγήκαν παράνομες και καταχρηστικές, σημαντικός αριθμός αποφάσεων της επιτροπής του άρθρου 15, για την προστασία των συνδικαλιστών και της συνδικαλιστικής δράσης, οδήγησαν σε απολύσεις πρωτοπόρων εργαζομένων μέσα στους χώρους δουλειάς.
Το συμπέρασμα είναι ότι το αστικό κράτος φτιάχνει συνδικαλιστικούς νόμους για να διευκολύνει το κεφάλαιο και να περιορίσει ή να απαγορεύσει τους αγώνες των εργαζομένων. Δεν φτιάχνει νόμο για να εμποδίσει τον επιχειρηματία να αρπάζει το δώρο των εργαζομένων από τα ΑΤΜ, αλλά για να τον διευκολύνει να συνεχίζει να το κάνει χωρίς να ακούγεται καμιά φωνή διαμαρτυρίας. Και όποιος διαμαρτύρεται, να στήνεται στο «εκτελεστικό απόσπασμα» του συνδικαλιστικού νόμου, να απαγορεύεται να έχει δίπλα του το συνδικάτο στην Επιθεώρηση Εργασίας ή να απαγορεύεται να βρεθεί ο συνδικαλιστής στο χώρο δουλειάς για να γίνει ενημέρωση, άμεση κινητοποίηση και να δοθεί απάντηση στην εργοδοτική ασυδοσία.
Ενδεχομένως, οι σχεδιασμοί για νέο συνδικαλιστικό νόμο από την ΝΔ, στα πλαίσια του εξορθολογισμού και του εκσυγχρονισμού, μπορεί να «δίνει τη δυνατότητα» στα συνδικάτα και τους συνδικαλιστές να επικοινωνούν με τους χώρους δουλειάς και τους εργαζόμενους με τη μέθοδο της τηλεδιάσκεψης …. Είναι και αυτό ένα ενδεχόμενο, ώστε στο συνδικαλιστικό νόμο να μην υπάρχουν μόνο απαγορεύσεις, αλλά να υπάρχει και κανένα «επιτρέπεται» που στην ουσία θα κάνει με άλλο τρόπο τη δουλειά των αφεντικών, δηλ. «συζήτηση, συζήτηση – λάδι, λάδι και τηγανίτα τίποτα».Αυτή είναι η μία πλευρά του χαρακτήρα του συνδικαλιστικού νόμου, όπως κάθε συνδικαλιστικού νόμου.
Αυτός ο νόμος, που σχεδιάζει η κυβέρνηση και όπως δείχνουν οι διαρροές στα μέσα ενημέρωσης, είναι ο χειρότερος. Γεμάτος αντιδραστικές αλλαγές, γεμάτος απαγορεύσεις. Είναι νόμος για να κάνει τους χώρους δουλειάς γκέτο, ακόμη περισσότερης εκμετάλλευσης και εργοδοτικής ασυδοσίας.
Υπάρχει όμως και άλλη πλευρά που πρέπει να δούμε. Οι σχεδιασμοί για το νέο συνδικαλιστικό νόμο δεν είναι αποσπασμένοι από τη γενικότερη επίθεση που δέχεται η εργατική τάξη σε όλα τα επίπεδα. Είναι κομμάτι που συμπληρώνει το αντεργατικό πάζλ. Είναι σε αντιστοίχιση με άλλες πλευρές της επίθεσης, λειτουργούν υποστηρικτικά και καθοριστικά στην υλοποίηση του συνόλου της αντεργατικής επίθεσης, προσπαθώντας να ξεμπερδέψει με τις ενοχλητικές φωνές και αγώνες. Όπου «ενοχλητικές φωνές και αγώνες» βάλτε τα ταξικά συνδικάτα, τα αιτήματα και τους αγώνες που έρχονται σε αντίθεση και σύγκρουση με τη γραμμή του κεφαλαίου. Εκεί στοχεύει ο νόμος που σχεδιάζεται. Δε στοχεύει την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, τον κυβερνητικό, εργοδοτικό συνδικαλισμό. Όλοι αυτοί είναι από την πλευρά του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του.
Το είδαμε, πριν λίγους μήνες, ότανφέραν ένα «σύνταγμα στρατού» για να κάνουν συνέδριο που να τους διατηρεί στις θέσεις τους, ώστε να μπορούν να προωθούν την πολιτική του κεφαλαίου.
Συνεπώς, ο νόμος για τα συνδικάτα και τη συνδικαλιστική δράση κουμπώνει και ενισχύει την επίθεση της εργοδοσίας.Είναι μέρος της γενικευμένης επίθεσης. Πάρτε για παράδειγμα τι γίνεται στο ζήτημα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Με εκατοντάδες νόμους, εγκυκλίους, πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, όλες οι κυβερνήσεις και η σημερινή σε αγαστή συνεργασία αποψιλώνουν την ουσία των Συλλογικών Συμβάσεων.
Με νόμους που ψηφίστηκαν έχει ανασταλεί η εφαρμογή της υποχρεωτικότητας, της επέκτασης των ΣΣΕ, η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης για τον κάθε εργαζόμενο. Τώρα, ισχυρότερες είναι οι επιχειρησιακές συμβάσεις που υπογράφουν οι ενώσεις προσώπων (γνωστά εργαλεία της εργοδοσίας) έναντι των κλαδικών συμβάσεων με προφανή στόχο πλέον η διαμόρφωση του μεροκάματου, του μισθού, να κατρακυλάει στο ατομικό επίπεδο που είναι πανεύκολο να χειραγωγηθεί στα μέτρα που θέλει ο κάθε μεγαλοεπιχειρηματίας. Είναι άλλο πράγμα, να είναι μόνος του ένας εργαζόμενος στο ζήτημα της διαμόρφωσης του μισθού και αδύνατος να αντιμετωπίσει την απειλή της απόλυσης και άλλο πράγμα η συλλογική διαπραγμάτευση του μισθού στο επίπεδο του κλάδου πανελλαδικά. Είναι η παροιμία, που λέει ο λαός μας, «απ΄ τα ξεκομμένα τρώει ο λύκος».
Με τους νόμους για τις ΣΣΕ προσπαθούν να αφαιρέσουν από τα συνδικάτα τον δίαυλο επικοινωνίας με τους εργαζόμενους.
Ο καημός τους είναι η συλλογική ταξική δράση. Αυτήν θέλουν να χτυπήσουν και με τις αντεργατικές ανατροπές στις ΣΣΕ, στις εργασιακές σχέσεις και στο συνδικαλιστικό νόμο. Είναι τόσος ο καημός που τον παλιό αντεργατικό νόμο τον κάνουν στη συνέχεια ακόμη πιο αντεργατικό μπας και οχυρωθούν απέναντι στους αγώνες.
Ξέθαψε, η υπουργός της προηγούμενης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Αχτσιόγλου, μια διάταξη νόμου από το 1990 για να μην μπλοκάρει την πιθανότητα να γενικευτεί μια συλλογική σύμβαση που τυχόν θα υπογραφεί σε έναν κλάδο. Τι λέει αυτή η διάταξη: Ότι για να επεκταθεί η σύμβαση και να γίνει υποχρεωτική πρέπει αποδεδειγμένα η εργοδοτική πλευρά που την υπογράφει να εκπροσωπεί το 50% συν 1 των εργοδοτών του κλάδου. Και πως διαπιστώνεται αυτό; Δε διαπιστώνεται, γιατί οι εργοδότες επικαλούνται την προστασία των προσωπικών δεδομένων. Εμάς μας ζητάνε, με απειλές και πρόστιμα, να δηλώσουμε τους εκπροσώπους της συνδικαλιστικής οργάνωσης στους εργοδότες,εδώ «πετάνε την μπάλα στην εξέδρα», σφυρίζουν αδιάφορα οι κυβερνώντες και δηλώνουν αδυναμία να παρέμβουν σε «ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα».
Τώρα ακούγεται ότι το 50% συν 1 θα γίνει 70% για περισσότερη σιγουριά και ασφάλεια των εργοδοτών από τις «κακοτοπιές».
Συνάδελφοι,
Έχει βρεθεί πολλές φορές το εργατικό κίνημα μπροστά σε αντεργατικό κυκλώνα, έχοντας να αντιμετωπίσει αντεργατικούς νόμους, περιορισμούς, απαγορεύσεις. Καταφέραμε και τα αντιμετωπίσαμε με μαζικούς ταξικούς αγώνες. Τα φάρμακο απέναντι στην επιθετικότητα του κεφαλαίου, των κυβερνήσεων και των κομμάτων του είναι ο αγώνας με βάση τις δικές μας ανάγκες, με βάση αυτό που δικαιούμαστε να ζήσουμε με βάση τη δουλειά και τον πλούτο που παράγουμε.
Η εξουσία του κεφαλαίου μας στερεί το δικαίωμά μας να ζήσουμε καλύτερα. Όσες απαγορεύσεις, όσους περιορισμούς, όσα μέτρα και αν πάρουν, εμείς δεν κάνουμε πίσω θα προστατεύσουμε τη ζωή μας, θα αγωνιστούμε μέχρι το τέλος, μέχρι εκεί που στοχεύουμε και θα μπορούμε πραγματικά να ζήσουμε καλύτερα, χωρίς την καπιταλιστική εκμετάλλευση και τους νόμους που την προστατεύουν.
Αγίας Φιλοθέης 5β
Τηλ.: 210 3301842,210 3301847,210 3833786
email: [email protected]
