Τη Δευτέρα 20 Απρίλη πραγματοποιήθηκε σύσκεψη του Συνδικάτου μας, με την συμμετοχή της ΟΙΥΕ και των σωματείων: Netcompany, Intracom Telecom, Nokia, Nova, Teleperformance, Cosmote e-value, Webhelp, Mitel, Openbet, Skroutz, Deutsche Telekom, Vodafone 360 Connect – κλθ, σωματειακών επιτροπών του ΣΕΤΗΠ, εκλεγμένων συνδικαλιστών και εργαζομένων από διάφορους χώρους δουλειάς.
Η σύσκεψη εντάσσεται στα πλαίσια των πρωτοβουλιών του συνδικάτου μας, να δυναμώσει συνολικά η διεκδίκηση στους χώρους δουλειάς, ενάντια στους αντεργατικούς νόμους, στην κατάσταση που διαμορφώνεται στους χώρους δουλειάς, τους μισθούς και τις συνθήκες που δουλεύουμε, τα εξαντλητικά ωράρια με τις υπερωρίες και το stand by. Σε αυτά μεταφράζεται η κερδοφορία και η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων.
Η στροφή το κλάδου στην πολεμική οικονομία γεννάει νέα δεινά για τους εργαζόμενους, που εκτός από το ότι πληρώνουμε την εμπλοκή με την ακρίβεια και τις ελλείψεις στην υγεία, την παιδεία κ.α, στον κλάδο μας την πληρώνουμε με απολύσεις, αβεβαιότητα και εντατικοποίηση.
Η απάντηση των εργαζομένων είναι να οργανωθεί αγώνας για την υπογραφή συλλογικών Συμβάσεων παντού, ώστε να μην πληρώσουμε τις επιπτώσεις του πολέμου στην εργασία και τη ζωή μας, να διασφαλίσουμε τα δικαιώματά μας και να προστατευτούμε από μια σειρά αντεργατικών νόμων που μας θέλουν να δουλεύουμε έως και 13 ώρες, χωρίς άδειες και βασικές κατακτήσεις. Να έχουμε ένα Τέτοιες πρωτοβουλίες θα πληθύνουν και μέσα στους χώρους δουλειάς!
Αυτήν την εβδομάδα δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την επιτυχία της πρωτομαγιάτικης απεργίας.
Εισήγηση για τη σύσκεψη του ΣΕΤΗΠ για τις ΣΣΕ
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
Σας καλωσορίζουμε στην σημερινή πρωτοβουλία του ΣΕΤΗΠ, για να συζητήσουμε για το μεγάλο και σοβαρό θέμα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας στον κλάδο μας, στις εταιρίες Τηλεπικοινωνίων, Πληροφορικής και Τηλεφωνικής Εξυπηρέτησης. Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, μέλη των Διοικητικών συμβουλίων επιχειρησιακών σωματείων, σωματειακών επιτροπών του ΣΕΤΗΠ, εργαζόμενοι από εταιρίες του κλάδου μας. Θεωρούμε ότι υπάρχει γόνιμος προβληματισμός για το πως θα προσχωρήσει η υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης στις επιχειρήσεις του κλάδου, και πως η σημερινή συζήτηση – συντονισμός μπορεί να μας φέρει σε καλύτερες θέσεις στο να δώσουμε αυτόν τον αγώνα.
Γνωρίζουμε ότι η ουσία γύρω από το ζήτημα των ΣΣΕ δεν βρίσκεται ούτε απλά στο αν υπάρχει ή όχι, ούτε στο ποιος γενικά την υπογράψει. Η ουσία είναι το περιεχόμενο της Σύμβασης. Το αν αυτή διαμορφώνεται με βάση την ανταγωνιστικότητα της επιχείρησης, του κλάδου, τις αντοχές της οικονομίας, δηλαδή την κερδοφορία της εργοδοσίας, ή με βάση τις ανάγκες μας, την εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, τις προϋποθέσεις για πραγματική ανακούφιση της εργατικής τάξης.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν υπάρχει περίπτωση να ισχύει και το ένα και το άλλο. Για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι πρέπει να χάσει η εργοδοσία και τα αφεντικά, και προφανώς ισχύει και το αντίστροφο. Γνωρίζουμε επίσης, ότι οι εργαζόμενοι έχουμε την δύναμη, σε όποιο εμπόδιο και αν μπαίνει, και διαχρονικά οι κυβερνήσεις έχουν συμβάλει αρκετά, να το ξεπεράσουμε, και να φτάσουμε σε νίκες. Έχουμε διαχρονική και πρόσφατη πείρα οι εργαζόμενοι. Πως οργανωμένοι και αποφασισμένοι μπορούμε να αναγκάσουμε την εργοδοσία να ικανοποιήσει τα περισσότερα αιτήματα των εργαζομένων, υπογράφοντας ακόμα και ΣΣΕ και σε επίπεδο επιχείρησης και σε επίπεδο κλάδου. Έτσι υπογράφηκαν οι ΣΣΕ στους Οικοδόμους, στην COSCO, στα Μεταλλεία Χαλκιδικής, στην Tasty πριν λίγες μέρες. Αυτά είναι ορισμένα παραδείγματα για το πώς μπορούν οι εργαζόμενοι να αποσπάσουν κατακτήσεις, πώς μπορούν να βάλουν φρένο στην επίθεση της εργοδοσίας, αχρηστεύοντας ακόμα και νόμους.
Βέβαια, οι συμβάσεις αυτές δεν ήρθαν επειδή ξύπνησε με κέφια ένα πρωί η εργοδοσία. Ήταν αποτέλεσμα πλούσιας, δράσης, πρωτοβουλιών και συζήτησης με εργαζόμενους μέσα στους χώρους δουλείας. Οι εργαζόμενοι συζήτησαν την πρόταση για την ΣΣΕ, συμμετείχαν στις ΓΣ, είπαν τη γνώμη τους πάνω στα αιτήματα και στην ουσία την συνδιαμόρφωσαν όλοι μαζί, πηγαίνοντας σε διαπραγμάτευση με την εργοδοσία. Προηγήθηκαν αγωνιστικές κινητοποιήσεις, στάσεις εργασίας και απεργίες, για να φτάσουν σε θετικό αποτέλεσμα. Μια τέτοια δραστηριότητα επιδιώκουμε να ξεδιπλωθεί το επόμενο διάστημα και στις επιχειρήσεις του κλάδου μας.
Η σημερινή μας συζήτηση δεν γίνεται στο κενό. Ο πόλεμος και η προσωρινή εκεχειρία στο Ιράν, η κλιμάκωση του πολέμου από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, οι απειλές, είναι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας για το κυνήγι του κέρδους. Για πρώτη φορά, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η ανθρωπότητα νιώθει ξανά την απειλή ενός γενικευμένου παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου να απλώνεται. Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτιά στην κούρσα των ανταγωνισμών γεννάει δεινά για τους λαούς. Από τον Ειρηνικό και τα στενά της Ταιβάν μέχρι την Ουκρανία όπου ο πόλεμος ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ με τη Ρωσία μαίνεται εδώ και τέσσερα χρόνια, από τις κυρώσεις και τις επεμβάσεις στη Βενεζουέλα μέχρι τον εγκληματικό αποκλεισμό της Κούβας, από την Αρκτική, τη Γροιλανδία μέχρι τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, ο κόσμος σπρώχνεται σε μια γενικευμένη σύγκρουση για τα μερίδια των κερδών, για τις πηγές και τους δρόμους μεταφοράς
Ενέργειας και εμπορευμάτων, για τις σπάνιες γαίες.
Η εμπλοκή της Ελλάδας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο είναι μια πραγματικότητα. Βάσεις, στρατιωτικές αποστολές στην Ερυθρά Θάλασσα, στα Βαλκάνια, συμφωνίες, αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις παντού, συστοιχία “Patriot” στη Σαουδική Αραβία, λιμάνια και αεροδρόμια που αξιοποιούνται για την μεταφορά πολεμικών φορτίων συμπληρώνουν το παζλ της εμπλοκής και της στοχοποίησης της χώρας.
Ο πόλεμος των εκμεταλλευτών μας δεν είναι δικός μας. Η κατάσταση για τους λαούς μπορεί να γίνει ακόμη πιο δύσκολη, ακόμη και απότομα, και στη χώρα μας. Οι εκτιμήσεις μεγάλων οικονομικών οίκων, της ΕΕ και του ΔΝΤ συγκλίνουν στο ότι διαμορφώνεται μια νέα περίοδος επιβράδυνσης, με ορατό το ενδεχόμενο μιας νέας γενικευμένης καπιταλιστικής κρίσης. Αυτή η εξέλιξη θα συνοδευτεί από νέα αντεργατική επίθεση, ένταση της εκμετάλλευσης και επιδείνωση συνολικά της ζωής μας. Η εντατικοποίηση, η επέκταση και ο κατακερματισμός του εργάσιμου χρόνου, η συμπίεση μισθών, το χτύπημα στην Κοινωνική Ασφάλιση, η ανασφάλεια, η ακρίβεια και η φτώχεια που ζούμε σήμερα είναι το πρόσωπο του συστήματος της εκμετάλλευσης που έχει φάει τα ψωμιά του.
Ταυτόχρονα, κυβέρνηση, κόμματα, εργοδοσία κάνουν προσπάθεια να χρυσώσουν το χάπι, φτάνουν στο σημείο να διαφημίζουν ως “ευκαιρία” για τους εργαζόμενους τον πόλεμο, μια και φέρνει δουλείες, projects και άλλα τέτοια, ενώ ήδη όλοι μας πληρώνουμε τον πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας με νέες θυσίες καθημερινά. Από τον νόμο Κεραμέως που προβλέπει 13 ώρες εργασίας την ημέρα και πλήρη διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου έως τις απολύσεις συναδέλφων μας και τις πολεμικές δαπάνες που πληρώνουμε από την τσέπη μας και οι οποίες έφτασαν τα 2,72 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ενώ στην Ελλάδα οι στρατιωτικές δαπάνες για ΝΑΤΟικούς σκοπούς προβλέπεται να ξεπεράσουν τα 30 δισεκατομμύρια ευρώ τα επόμενα χρόνια, ήταν πάνω από 7 δισ. το 2025. Πρόκειται για δαπάνες που δεν έχουν καμία σχέση με την άμυνα της χώρας.
Το έγκλημα των κυβερνήσεων απέναντι στους εργαζόμενους και συγκεκριμένα απέναντι στις Συλλογικές Συμβάσεις ξεκινάει πριν από πάνω 30 χρόνια. Από το 1992, η απαίτηση των εργοδοτών για μείωση του λεγόμενου μισθολογικού κόστους έγινε στρατηγική της ΕΕ, η οποία υπηρετείτε διαχρονικά και με τραγικές συνέπειες για εμάς, τους εργαζόμενους και τα δικαιώματά μας. Έχουμε ζήσει εμβληματικά χτυπήματα στους μισθούς και τα δικαιώματα μας τα τελευταία χρόνια. Από την μείωση του κατώτατου μισθού και την ρύθμιση του με υπουργική απόφαση, έως και την κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, την δυνατότητα υπογραφής συμβάσεων από ενώσεις προσώπων.
Όλα αυτά λύσανε τα χέρια των εργοδοτών, για τα κέρδη τους, να κρατάνε παγωμένους τους μισθούς και να πληρώνουν την δουλεία μας, τόσο όσο, να μην φύγετε η κερδοφορία και η ανταγωνιστικότητα τους. Βέβαια σε όλο αυτό έχουν συνεταιράκια, αρκετούς καλοθελητές και στο κίνημα, την ηγεσία της ΓΣΕΕ.
Όλα αυτά έχουν οδηγήσει σε μια δραματική μείωση του μέσου μισθού την τελευταία δεκαετία, μείωση που φτάνει το 25%. Με βάση τα στοιχεία του ΕΦΚΑ, τρεις στους δέκα μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα (28,27%) το 2025 είχε μεικτές αποδοχές κάτω ή γύρω από τον κατώτατο μισθό των 880 ευρώ, ενώ, περιορίζονται στο 1,46% (!), δηλαδή είναι κάτω και από τον επίσημο πληθωρισμό του έτους που διαμορφώθηκε στο 2,4%! Ενώ με βάση τα επίσημα στοιχεία, προκύπτει πως το περασμένο έτος περίπου 700 χιλιάδες (695.816) εργαζόμενοι με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου είχαν μηνιαίες αποδοχές κάτω από 900 ευρώ μεικτά. Σχεδόν οι μισοί (379.682) από αυτούς είχαν μεικτό μισθό κάτω από τα 800 ευρώ, δηλαδή σαφώς κάτω και από τον κατώτατο. Από 901 – 1.000 ευρώ μεικτά λάμβανε το 8,23% των μισθωτών και από 1.001 έως 1.200 ευρώ μεικτά το 24,29%. Δηλαδή, σε σύνολο 2,460 εκατομμύρια εργαζόμενων με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου οι 1,494 εκατομμύρια (60,79%) βλέπουν με το …κιάλι τα 1.500 ευρώ μεικτά. Η κατάσταση στον κλάδο μας δεν απέχει πολύ από την γενική κατάσταση. Χιλιάδες εργαζόμενοι στα τηλεφωνικά κέντρα αμείβονται με τον κατώτατο μισθό. Οι μισθοί εισαγωγής στις εταιρίες πληροφορικής είναι χαμηλοί σε πολλές περιπτώσεις μετά βίας ακουμπάνε τα 1000 ευρώ, ενώ μια σειρά ειδικότητες στο πεδίο είναι εξίσου κακά αμειβόμενες.
Στο πλαίσιο της πολεμικής προετοιμασίας στον κλάδο μας έχουμε εξελίξεις που σηματοδοτούν χτυπήματα στους εργαζόμενους. Όπως στην Ιντρακόμ που όπως έλεγε η εργοδοσία οι μισθοί καθυστερούσαν λόγω του πολέμου στην Μέση Ανατολή, εκεί οι συνάδελφοί μας με απεργία διεκδίκησαν τα δεδουλευμένα τους και κέρδισαν. Ακόμη και όταν μπήκε ο μισός μισθός οι εργαζόμενοι προκήρυξαν 48ώρη απεργία την οποία δεν ολοκλήρωσαν μιας και πληρώθηκαν την πρώτη μέρα της απεργίας.
Στην Vodafone που απέλυσε 200 εργαζόμενους γιατί περισσεύαν από την στροφή στην πολεμική οικονομία η απάντηση των εργαζόμενων ήταν η ίδια. Η Vodafone που το 2025 μετρά αυξημένα έσοδα που τα τελευταία επτά χρόνια, σημειώνει ρεκόρ κερδοφορίας και επενδύσεων. Από την άλλη οι εργαζόμενοι μετρούν απολύσεις, επέκταση της ευελιξίας, εντατικοποίηση και ασφυκτικά deadlines για να πιαστούν οι στόχοι. Στην Νοκια για την προσαρμογή της παραγωγής στα πολεμικά έργα η εργοδοσία ανακοίνωσε το κλείσιμο τμημάτων για να δημιουργηθούν καινούργια, που θα φέρουν μεγαλύτερα κέρδη, ανακοίνωσε χιλιάδες απολύσεις παγκοσμίως και εκατοντάδες στην Ελλάδα. Οι ανακοινώσεις βρήκαν την άμεση απάντηση των εργαζόμενων και του σωματείου, Γενική Συνέλευση και Απεργία, ετοιμότητα για να μην τολμήσουν να ακουμπήσουν ούτε ένα από μας.
Όπως φαίνεται και ήδη ξέρουμε, από την πολεμική εμπλοκή και την πολεμική οικονομία, χαμένοι βγαίνουμε μόνο εμείς. Κάποιοι κερδίζουν και μάλιστα πολλά, ετοιμάζονται για μεγάλες μπίζνες πολεμικών έργων, και πανηγυρίζουν όταν τα αναλαμβάνουν. Για μας είναι καθαρό, δεν θα πληρώσουμε την εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο, θα μας βρίσκουν μπροστά τους. Οι εργαζόμενοι μπορούμε να τους βάλουμε εμπόδια, να παρατάξουμε την δική μας δύναμη απέναντι στα σχέδια τους. Παίρνουμε παράδειγμα από τους λιμενεργάτες της Cosco και όλης της Μεσογείου, τους συναδέλφους στα διυλιστήρια.
Προβληματιζόμαστε με το πως η δουλεία μας σήμερα μπορεί να κάνει την ζωή μας καλύτερη αντί να αξιοποιείτε για την δολοφονική πολεμική μηχανή. Ξέρουμε ότι οι εργαζόμενοι του κλάδου είμαστε στόχοι αντιποίνων, γιατι οι επιχειρήσεις που δουλεύουμε εμπλέκονται χοντρά στους πολεμικούς ανταγωνισμούς. Έχουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του πολέμου, το αποδεικνύει και η ομολογία του ΙΡΑΝ που στις 15 επιχειρήσεις τις οποίες στοχοποίησε ως αντίποινα στην επίθεση των ΗΠΑ , οι 11 είναι εταιρίες τηλεπικοινωνίων και πληροφορικής.
Η οργάνωση του αγώνα για υπογραφή ΣΣΕ με αυξήσεις σε μισθούς -σε συνδυασμό πάντα με την πάλη για την κατάργηση των άδικων φόρων και άλλα επείγοντα μέτρα προστασίας ενάντια στην ακρίβεια- μπορεί να μπεί στην ημερήσια διάταξη κάθε σωματείου στον κλάδο. Την ώρα που η ακρίβεια, οι ανατιμήσεις συνθλίβουν τη δυνατότητα να ανταποκριθούν οι οικογένειές μας σε βασικές ανάγκες, τη θέρμανση, το ηλεκτρικό, το σούπερ μάρκετ, αλλά και την πρόσβαση στην υγεία, την εκπαίδευση, τον πολιτισμό και την αναψυχή, ενώ οι επιπτώσεις τις πολεμικής οικονομίας ήδη ανοίγουν πληγές.
Η Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας σήμερα μπορούν να μας διασφαλίσουν, να καθορίσουν τους μισθούς μας, οι οποίοι σήμερα βρίσκονται στην τύχη τους, τις ώρες που θα δουλεύουμε, τις άδειες μας, την ημερήσια ξεκούραση μας. Μπορούν οι Συλλογικές Συμβάσεις να μας προστατέψουν από την εφαρμογή μια σειράς αντεργατικών νόμων που έχουν ψηφίσει η τωρινή αλλά και οι προηγούμενες κυβερνήσεις.
Αυτή η κατάσταση, με τους χαμηλούς και παγωμένους μισθούς, οδηγεί πολλούς συναδέλφους μας, να αναζητούν δεύτερη και τρίτη δουλεία, να περιμένουν τις υπερωρίες και το standby, για να ανέβει ο μισθός και να βγει ο μήνας, έχοντας πάει περίπατο το 8ώρο και η ξεκούραση μας, η οικογενειακή ζωή, η διασκέδαση, η αναψυχή μας.
Είναι μεγάλο στοίχημα για μας, στη ζωή που προδιαγράφουν για μας, που θέλει να μας γυρίσουν 200 χρόνια πίσω, γιατί το οχτάωρο το κατακτήσαμε οι εργαζόμενοι το 19ο αιώνα, εμείς όχι μόνο θα αντισταθούμε αλλά θα χαράξουμε τη δικιά μας πορεία αγώνα και διεκδίκησης για κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη. Γιατί ξέρουμε ότι από τη δικιά μας δουλειά σήμερα έχει αναπτυχθεί η τεχνολογία, η τεχνητή νοημοσύνη, έχουμε αναπτύξει τα ίδια τα εργαλεία της δουλειάς μας να είναι πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά , άρα έχουμε διαμορφώσει όλες αυτές τις προϋποθέσεις για να δουλέψουμε λιγότερο και από τις 8 ώρες που δουλεύαμε παλιότερα. Σήμερα σύγχρονο για να ζήσουμε είναι να δουλεύουμε 7ωρο, να αμειβόμαστε με μισθούς που θα φτάνουν όχι απλά για να βγει ο μήνας τσίμα τσίμα έχοντας κάνει εκπτώσεις στην πρόσβαση μας στην αναψυχή και τον πολιτισμό, στο δημιουργικό ελεύθερο χρόνο μας. Μιας και η ακρίβεια έχει τσακίσει το εισόδημά μας.
Αυτό είναι για εμάς η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και η μεγάλη υπόθεση της διεκδίκησης της δεν χωράει καθυστέρηση. Σήμερα στον κλάδο μας ΣΣΕ υπογράφονται στον όμιλο ΟΤΕ, οι οποίες είναι κομμένες και ραμμένες στα μέτρα της εργοδοσίας του Ομίλου, και απέχουν πολύ από τις ανάγκες των εργαζόμενων, αρκεί να φανταστούμε ότι στην eValue ο εισαγωγικός μισθός είναι χαμηλότερος από τον κατώτερο και στην IBM που αφορά λίγους εργαζόμενους με σχέση εργασίας με την επιχείρηση. Ο αγώνας για ΣΣΕ, για αυξήσεις σε μισθούς, για εργασιακά δικαιώματα, είναι ένας αγώνας που διαχρονικά είχε μεγάλες δυσκολίες και εμπόδια να αντιμετωπίσει. Πρώτα από όλα, την μεγαλοεργοδοσία που ακόμη και όταν αναγκάζεται σε υποχώρηση, κάτω από το βάρος των αγώνων, δεν παραιτείται από τις επιδιώξεις της να κλέβει τον ιδρώτα μας, με όλους τους τρόπους. Όλοι γνωρίζουμε ότι η υπογραφή μιας σύμβασης είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση που απαιτεί αγώνες, συσπείρωση και κινητοποίηση δυνάμεων, αλλά επίσης γνωρίζουμε ότι και στη συνέχεια απαιτούνται σκληροί αγώνες για την εφαρμογή της. Οι εκάστοτε κυβερνήσεις διαχρονικά στέκονται δίπλα στις στρατηγικές επιδιώξεις του κεφαλαίου για μειώσεις μισθών, κατάργηση δικαιωμάτων και κατακτήσεων, αλλά και περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης. Με τελευταίο κερασάκι στην τούρτα την υπογραφή της στην «Κοινωνική Συμφωνία» της ντροπής, μεταξύ εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ, ΣΕΒ και
κυβέρνησης, η κυβέρνηση και οι επιχειρηματίες δίνουν ρόλο «πορτιέρη» των κλαδικών Συμβάσεων στη ΓΣΕΕ για να κρατήσουν τους κλαδικούς μισθούς στο ύψος του κατώτατου. Αυτό συνέβη άλλωστε με τις δυο κλαδικές συμβάσεις στα Ζαχαρώδη και των Επισιτισμό που υπέγραψε η ΓΣΕΕ κατοχυρώνοντας ταυτόχρονα τις 12 και 13 ώρες δουλειάς την ημέρα, τις 6 και 7 ημέρες δουλειάς την εβδομάδα.
Επιπλέον έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα νομοθετικό οπλοστάσιο με νόμους που έχουν ψηφιστεί τα τελευταία 10 χρόνια που επιχειρεί να μπλοκάρει τους αγώνες για ΣΣΕ, και να εμφανίσει τον αγώνας για ΣΣΕ είναι μάταιος γιατί άλλα ορίζουν οι νόμοι του κράτους. Εμείς όμως έχουμε τη ζωντανή απόδειξη των αγώνων μας ότι όλα ανατρέπονται αν οργανωθεί μαζικός αποφασιστικός αγώνας με επίκεντρο τις λαϊκές ανάγκες. Ξέρουμε και το έχουμε δει στην πράξη ότι με τους αγώνες και τις νίκες των συναδέλφων μας σε άλλους κλάδους και γι’ αυτό δεν υποχωρούμε.
Ότι έχουμε πετύχει εμείς οι εργαζόμενοι το πετύχαμε με τον αγώνα μας,. Έτσι χρειάζεται να συνεχίσουμε. Το σχέδιο κλαδικής συμβάσης του ΣΕΤΗΠ, που έχει καταλήχθει σε Γενική Συνέλευση του Σωματείου μας και έχει επικαιροποιήθει 3 φορές, με την πιο πρόσφατη επικαιροποίηση στο τελευταίο Διοικητικό Συμβούλιο, είναι η Σύμβαση που μπορεί να ζωντανέψει μια σειρά αγωνίες των συναδέλφων του
κλάδου.
Επιδιώκοντας:
Να μειωθεί ο εργάσιμος χρόνος σε 7ώρο ημερησίως και 35 ώρο σε επίπεδο βδομάδας, να κατοχυρωθεί η ανάπαυση μας, να απαγορευτεί κάθε διευθέτηση του χρόνου εργασίας Να κατοχυρωθούν οι μισθοί εισαγωγής, μαζί με την αναγνώριση των πτυχίων και της προϋπηρεσίας από την πρώτη μέρα δουλείας
Να μπει φρένο στις υπερωρίες και το standby που μας εξαντλούν, και φυσικά να πληρώνονται
Να διασφαλίσουμε την καλοκαιρινή μας άδεια, όπως και μια σειρά ακόμη άδειες, μέτρα προστασίας της μητρότητας και της πατρότητας
Να αναγνωριστούν οι επαγγελματικές ασθένειες και οι επαγγελματικοί κίνδυνοι
Ουσιαστικά να δικαιωθούν μια σειρά διεκδικήσεις μας.
Αρά σήμερα τα δεκάδες σωματεία του κλάδου, μαζί με το ΣΕΤΗΠ μπορούμε να ζωντανέψουμε αυτήν την συζήτηση μέσα στους χώρους δουλείας, σε κάθε επιχείρηση, να καταλήξουμε παντού σε σχέδια ΣΣΕ, να απαιτήσουμε από την εργοδοσία να κάτσει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, και να μπούμε μπροστά να οργανωθεί, αγώνας για την υπογραφή ΣΣΕ. Σε αυτόν τον αγώνα θα είμαστε όλοι μαζί και αυτό ακριβώς είναι που μπορεί να μεγαλώσει ακόμη παραπάνω την δύναμη μας. Γιατί θα ξέρουν ότι δεν έχουν να κάνουν μόνο με τους εργαζόμενους στην επιχείρηση τους, αλλά με τους εργαζόμενους σε όλον τον κλάδο.
Σε αυτήν την προσπάθεια θα επιδιώξουμε συντονισμό με σωματεία σε όλη την Ελλάδα, την ΟΙΥΕ. Προετοιμαζόμαστε ώστε να ετοιμάσουμε το έδαφος να χτυπήσουμε την πόρτα κάθε εργοδότη, του ΣΕΒ, του ΣΕΠΕ.
Γνωρίζοντας πολύ καλά, ότι δεν είμαστε και δεν θα είμαστε ικανοποιημένοι από καμία Σύμβαση, όσο από την δικιά μας δουλεία θα συνεχίζουν να πλουτίζουν μια χούφτα μέτοχοι. Γιατί σε εμάς που παράγουμε όλο αυτόν τον πλούτο, που η επιστήμη μας σήμερα έχει εκτοξεύσει τις τεχνολογικές δυνατότητες, δεν αξίζει η εκμετάλλευση και η βαρβαρότητα αυτού του συστήματος. Κλείνοντας, σε δέκα μέρες είναι η Απεργία της Πρωτομαγιάς. Από το Σικάγο του 1886, στους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης το 1936, στους 200 κομμουνιστές εκτελεσμένους στην Καισαριανή το 1944, το «κόκκινο νήμα» της Πρωτομαγιάς φτάνει στις ημέρες μας. Παίρνουμε τη σκυτάλη και συνεχίζουμε τον αγώνα απέναντι στο σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων!
Δύο κόσμοι είναι διαρκώς σε σύγκρουση: των εκμεταλλευτών μας, αυτός των κερδών, των ανταγωνισμών, της εκμετάλλευσης και των πολέμων — και ο δικός μας, όλων εμάς που παράγουμε τον πλούτο!
Το σύγχρονο σήμερα είναι η εργασία μας και η επιστήμη μας, η ανάπτυξη της τεχνολογίας, να συμβάλλει στο να βελτιώνεται η ζωή του λαού και της νεολαίας και όχι για να αξιοποιείται για πολεμικά έργα στη δολοφονική μηχανή του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και των σχεδιασμών του κεφαλαίου, για να κερδίζουν μια χούφτα μέτοχοι – παράσιτα.
140 χρόνια μετά το Σικάγο, στον 21ο αιώνα, υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να ζήσουμε στο ύψος των σύγχρονων αναγκών! Για αυτό το μέλλον παλεύουμε…
Και για αυτό δυναμώνουμε σήμερα τον αγώνα μας για:
αυξήσεις στους μισθούς και υπογραφή ΣΣΕ σε κάθε χώρο δουλειάς, σταθερό ωράριο, 7ώρο – 5μέρο – 35ώρο, απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, να επιστρέψουν όλες οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται εκτός συνόρων, να κλείσουν οι ξένες στρατιωτικές βάσεις στη χώρα.
Καλούμε όλα τα σωματεία του κλάδου μας, όλα τα σωματεία της Αθήνας, όλους τους εργαζόμενους, να οργανώσουμε την απεργία της Πρωτομαγιάς και να βρεθούμε στη Συγκέντρωση στις 10:30, στο Σύνταγμα.
Τις επόμενες μέρες, δίνουμε την μάχη της απεργίας, μεταφέρουμε το μήνυμα της Πρωτομαγιάς σε όλους τους χώρους δουλείας!! Καλούμε όλα τα επιχειρησιακά σωματεία να φροντίσουν για ακριβώς το ίδιο. Κάθε χώρος δουλείας να εκπέμπει το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς, του αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, του αγώνα για τις ζωές μας και όχι για τα κέρδη και τους πολέμους τους!
Δίνουμε το αγωνιστικό μας ραντεβού, την Παρασκευή 1η Μάη 2026, στις 10:30 στο Σύνταγμα, ξεκινώντας την πορεία μας από τις 9:00 από το κτήριο του ΟΤΕ στην οδό Κωλέττη, όπου την Πρωτομαγιά του 1944 οι συνάδελφοι μας της Τηλεφωνικής οργάνωσαν απεργία σε απάντηση των εκτελέσεων των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, η κατοχική κυβέρνηση έστησε μπλόκο και τους συνέλαβε. 250 συνάδελφοί μας πιάστηκαν στο Χαϊδάρι, αλλά η Τηλεφωνική δεν λειτούργησε και αναγκάστηκαν να τους αφήσουν, κρατήσαν 15 και τους εκτέλεσαν στην Καισαριανή. Παίρνουμε παράδειγμα και δύναμη από τις μάχες που έχει δώσει η τάξη μας, συνεχίζουμε, αγωνιζόμαστε θα
νικήσουμε!
