Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η εκδρομή του σωματείου συνταξιούχων ΙΚΑ Ν. Λάρισας στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής όπου την πρωτομαγιά του 1944 εκτελέστηκαν 200 κομμουνιστές από τα ναζιστικά στρατεύματα, μετά και την δημοσίευση των συγκλονιστικών φωτογραφιών από την εκτέλεση τους. Η μετάβαση του σωματείου και των μελών του στο σκοπευτήριο είχε και το χαρακτήρα στο να αποτίσουμε φόρο τιμής στους ήρωες της τάξης μας για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες στη χώρα μας σε έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Από την εμπεριστατωμένη ξενάγηση που έγινε στις δυο ώρες στο θυσιαστήριο μας γέμισε συγκίνηση, δέος, τιμή και υπερηφάνεια. Αφού ακόμη και την ύστατη στιγμή στάθηκαν όρθιοι, ώστε πάνω στους ώμους τους να ανυψωθεί λίγο ψηλότερα όλος ο λαός μας. Στα πρόσωπά τους αποτυπώνεται το ηθικό ανάστημα ανθρώπων που βαδίζουν προς τον θάνατο αλύγιστοι. Ακόμα και όταν πήγαιναν για εκτέλεση, θέλανε όλοι να ξέρουν πως “όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ”, όπως έγραψε στο τελευταίο του σημείωμά ένας από τους εκτελεσμένους.
Ανάμεσα στους 200 βρίσκονται και Θεσσαλοί αρκετοί και από το Ν. Λάρισας όπως: ο Αλεξόπουλος Δημήτρης κουρέας από το Στόμιο, ο Γκούθας Γιώργος, νεολαίος από το Δερελί (Γόννοι) Λάρισας, ο Ντάσιος Σωτήρης από τον Τύρναβο, πρόεδρος των εργατών γης, όπου πρόσφατα με απόφαση της δημοτικής αρχής στήθηκε μνημείο στη μνήμη του, ο Παπανδρέου Κώστας από τον Αμπελώνα όπου και εδώ θα στηθεί μνημείο με απόφαση της Δ.Α. Τυρνάβου, ο Πόλκας Βαγγέλης, δάσκαλος από την Ραχούλα Καρδίτσας, ο Τσαλίκης Τάσος, δάσκαλος από την Αργαλαστή Πηλίου.
Οι 200 γνώριζαν ότι η εκτέλεσή τους δεν ήταν μια πράξη “τυφλής βίας”. Ήταν πολιτική επιλογή. Χτυπήθηκε η πιο οργανωμένη, η πιο αφοσιωμένη δύναμη της εργατικής τάξης. Άλλωστε η πλάστιγγα του πολέμου ήδη έγερνε οριστικά εις βάρος των δυνάμεων του φασιστικού Άξονα. Η λήξη του πολέμου πλησίαζε με την ολοκληρωτική ήττα των ναζί. Η αστική τάξη όμως κοίταζε πιο μακριά, γι’ αυτό και χτυπούσε αλύπητα την πρωτοπορία της εργατικής τάξης. Πριν φτάσουν οι 200 στην Καισαριανή, είχαν προηγηθεί η Ακροναυπλία, η Ανάφη, οι φυλακές της δικτατορίας του Μεταξά. Το αστικό κράτος τούς είχε φυλακίσει. Ανάμεσά τους υπήρχαν απεργοί του Μάη του ’36, πολεμιστές του αλβανικού μετώπου, ανάπηροι πολέμου, εργατόπαιδα, νέοι επιστήμονες που αρνήθηκαν να αποκηρύξουν τα ιδανικά τους με αντάλλαγμα μια ήσυχη καριέρα.
Οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα όχι ως μεμονωμένα πρόσωπα, αλλά ως κομμάτι του συλλογικού αγώνα της εργατικής τάξης. Στάθηκαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα με το χαμόγελο και τη γροθιά υψωμένη. Είχαν κάνει το καθήκον τους για την τάξη τους και το γνώριζαν. Η μνήμη των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών, των αλύγιστων ηρώων της τάξης μας, είναι παρακαταθήκη στον αγώνα για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, φτώχεια και πολέμους. Δίνει ορμή στο σήμερα για να συνεχίσουμε την πάλη ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα που τσαλαπατάει εργαζόμενους και συνταξιούχους, γεννάει νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους σαν αυτούς που γέννησαν τα μεγαλύτερα εγκλήματα της Ιστορίας. Αποτελεί έμπνευση για τους νέους και τις νέες της τάξης μας την οποία και εμείς πρέπει να βοηθάμε να μεταλαμπαδεύεται, για να βαδίσουν στα βήματά τους, να κρατήσουν σφιχτά το νήμα της ταξικής πάλης.
Τα σπάνια αυτά ντοκουμέντα της θυσίας των εκτελεσθέντων, ανήκουν στην Ιστορία του εργατικού – λαϊκού κινήματος και ως τέτοια πρέπει να αξιοποιηθούν και να αποδοθούν εκεί όπου ανήκουν, στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στον Δήμο Χαϊδαρίου και στο ΚΚΕ, μέλη του οποίου ήταν η συντριπτική πλειοψηφία των εκτελεσμένων, για να είναι προσβάσιμα σε όλο τον λαό.
Έχουμε ευθύνη και χρέος να συνεχίσουμε σήμερα τον αγώνα που η θυσία τους άφησε στη μέση. Για να μη γίνει η ζωή μας και η δουλειά των παιδιών μας καύσιμο στην πολεμική οικονομία και στους πολέμους των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ. Για να μην πληρώσουν ξανά οι εργαζόμενοι το τίμημα των ανταγωνισμών των ιμπεριαλιστών, που γεννά το σύστημα της εκμετάλλευσης.
Η απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση, στη συμμετοχή, στη βαθιά πίστη ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει και θα αλλάξει. Κανείς δεν γεννιέται ήρωας. Οι 200 διαπαιδαγωγήθηκαν μέσα σε δύσκολες συνθήκες, μέσα στη συλλογική δράση, μέσα στη στράτευση σε έναν σκοπό μεγαλύτερο από τον εαυτό τους, για να μην υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Σήμερα, σε έναν κόσμο που φλέγεται από πολέμους, η κόκκινη γραμμή της Καισαριανής συμβολίζει την κατεύθυνση του αγώνα μας, την αταλάντευτη προσήλωση στον σκοπό. Υπενθυμίζει ότι οι εκμεταλλευτές και οι εκμεταλλευόμενοι δεν έχουν ποτέ κοινά συμφέροντα. Ότι η πραγματική ενότητα χτίζεται πάνω στην κοινή ταξική θέση μέσα στην κοινωνία. Μας ενώνει η τάξη μας. Μας ενώνει η ανάγκη για δουλειά με δικαιώματα, για ζωή με αξιοπρέπεια. Αυτή ήταν η ελπίδα που κράτησαν οι 200 μέχρι την τελευταία στιγμή. Κι αυτή η ελπίδα παραμένει ζωντανή όσο υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να συμβιβαστούν με αυτό το βάρβαρο καπιταλιστικό καθεστώς και παλεύουν να το ανατρέψουν.