Παρέμβαση του Κώτση Παναγιώτη, Μέλος του ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Άρτας στη Συνέντευξη Τύπου

0
image_pdfimage_print

Κώτσης Παναγιώτης: Μέλος Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου Άρτας

Ένα χρόνο μετά το ξεκίνημα της πανδημίας, οι εργαζόμενοι βγάζουν πια τα συμπεράσματα τους.  Στην Άρτα που δεν είναι και καμιά βιομηχανική πόλη, τα κρούσματα ξεκίνησαν από εργοστάσιο γάλακτος, και χρειάστηκε να παρέμβει το Εργατικό Κέντρο για να συμμορφωθεί κάπως η κατάσταση, πάρθηκαν κάποια μέτρα, ενώ χρειάστηκε να φτάσουμε μέχρι και την εισαγγελία για να κλείσει το εργοστάσιο και να αντιμετωπιστεί στη γέννηση της η μεταδοτικότητα.Το γεγονός ότι το εργατικό κέντρο της Άρτας κινήθηκε άμεσα και αποφασιστικά από την αρχή της πανδημίας, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαφύλαξη της ζωής και της υγείας των εργαζομένων. Με την ίδια αποφασιστικότητα κάναμε παρεμβάσεις  από την αρχή της πανδημίας σε μεγάλα σούπερ – μάρκετ, απαιτήσαμε και πετύχαμε μέτρα προστασίας, απευθυνθήκαμε μέχρι και στα κεντρικά του ΕΟΔΥ. Όλη αυτή η δουλειά, οι απανωτές κινητοποιήσεις και παρεμβάσεις, είχαν τη δική της αποφασιστική συμβολή, στο να κρατηθεί ο νομός μας με μηδενικά κρούσματα, να τη βγάλει καθαρή στο δεύτερο κύμα της πανδημίας.

Σήμερα πια,  και στην αρχή του τρίτου, όπως λένε κύματος, αποκαλύπτεται ξανά, ότι ο κίνδυνος υπερμετάδοσης του κορονοιού, ξεκινάει πάλι από χώρους  εργασίας,  και με ψηλή μεταδοτικότητα διαμορφώνοντας σε ελάχιστες μέρες εντελώς διαφορετική κατάσταση. Σε  εργοστάσιο γάλακτος από 12 προχτές, σήμερα συζητιέται ότι φτάνουν πια τα 16, σε σούπερ μάρκετ ανάλογα μεγέθη κρουσμάτων,σκόρπια κρούσματα και σε άλλους εργασιακούς χώρους, επιβεβαιώνοντας και με τον τρόπο αυτό τις ευθύνες της εργοδοσίας, που με τις πλάτες της κυβέρνησης, δείχνουν το κυνικό τους πρόσωπο, απέναντι στη ζωή και την υγεία, όχι μόνο των εργαζομένων αλλά και των οικογενειών τους, μετατρέποντας τους σε μπαλάκι του πινγκ-πονγκ, μεταξύ των εργασιακών χώρων και της ενδοοικογενειακής διασποράς.  Και δεν είναι μεγάλα λόγια, γιατί πρόκειται για το ίδιο εργοστάσιο που έγιναν προσπάθειες συγκάλυψης στο πρόσφατο εργατικό ατύχημα πού έχασε τη ζωή του ένα νέο παιδί.Οι εργαζόμενοι μας καταγγέλλουν, ότι κάθε αντίδραση τους αντιμετωπίζεται με την απειλή απόλυσης, ενώ οι ανησυχίες για την υγεία τους αντιμετωπίζονται με αναγκαστική αποχώρηση των εργαζομένων, που μέχρι στιγμής καταγράφονται δύο.

Το Εργατικό Κέντρο Άρτας, έγκαιρα έκανε παρέμβαση, επιμένοντας στον έλεγχο για το αν τηρούνται τα μέτρα, ζητώντας να δοθούν άδειες με  αποδοχές στους εργαζόμενους που ήρθαν σε επαφή με κρούσματα και  στους ευπαθείς που δουλεύουν στους χώρους αυτούς  και τελικά και στο κλείσιμο για κάποιες μέρες κρίνοντας από την πορεία των κρουσμάτων.

Ίδια κατάσταση εμφανίζεται και σε σούπερ – μάρκετ,με προσπάθειες να επιβληθεί σιγή ασυρμάτου, αδιαφορώντας, για τον κίνδυνο λαμπαδιάσματος της εξάπλωσης. Για την κυβέρνηση και την εργοδοσία, η σιωπή είναι χρυσός, προκειμένου να μην ακουστούν  οι εκβιασμοί για απολύσεις,  για να δεχθούν οι εργαζόμενοι την εργασιακή ζούγκλα σαν μονόδρομο.

Η κατάσταση επιτείνεται με κρούσματα και σε σχολικές μονάδες, που όχι μόνο η κυβέρνηση δεν φρόντισε να αραιώσει, και να προσλάβει δασκάλους και καθηγητές, αλλά περιορίζει και την δυνατότητα καθαριότητας και απολύμανσης των σχολικών μονάδων, απαγορεύοντας προσλήψεις και επεκτάσεις στα ωράρια των καθαριστριών. Σ΄ αυτή την κατάσταση ξεσηκώθηκαν το νυχτερινό σχολειό με κατάληψη, σύλλογοι γονέων, και εργαζόμενοι.

Σε αυτές τις συνθήκες, η δράση του ταξικού εργατικού κινήματος στην Άρτα, απέδειξε ότι τα καλυμμένα με τη μάσκα του φόβου στόματα, έχουν φωνή.  Οι καταγγελίες των εργαζομένων είναι πια απανωτές και σε καθημερινή βάση. Σε κάθε εργασιακό χώρο πια, οι εργαζόμενοι απευθύνονται στο εργατικό κέντρο, φέρνουν στην επιφάνεια προβλήματα, που μέχρι πριν τα «πλάκωνε η σκλαβιά». Η αποφασιστική στάση των ταξικών δυνάμεων, άνοιξε δρόμο για να επεκταθούν οι αγωνιστικές αντιδράσεις, σε όλους τους χώρους δουλειάς, διαμορφώνοντας όρους, μιας αγωνιστικής ανάτασης. Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, οι εργαζόμενοι εμπιστεύονται το εργατικό κέντρο της Άρτας και τα ταξικά σωματεία του, και πρέπει να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα, στη μετατροπή της οργής σε συλλογική οργάνωση και αγώνα.

 

 

 

Share.

Comments are closed.