Ομιλία του Νίκου Μαυροκέφαλου, Μέλος της Γραμματείας Αττικής του ΠΑΜΕ και Μέλος της Διοίκησης του ΕΚΑ στην 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη

Η πλειοψηφία των τοποθετήσεων έφερε την πείρα της δουλειά μας κατά κλάδο. Είναι μια επιπλέον απόδειξη ότι εδραιώνεται και ωριμάζει ο βασικός προσανατολισμός, η κατά κλάδο παρέμβαση και ανάπτυξη του ΠΑΜΕ. Επιτρέψτε μου ορισμένες σκέψεις που αφορούν τη δουλειά μας με βάση την πείρα που συγκεντρώσαμε εδώ στην Αττική που μπορούν να βοηθήσουν και σε αυτό τον προσανατολισμό.

Καταρχήν η ίδια η διαδικασία μέχρι να φτάσουμε στη Συνδιάσκεψη είναι βήμα προόδου και εδραίωσης του ΠΑΜΕ. Οι μαζικές διαδικασίες με επίκεντρο τους κλάδους και χώρους δουλειάς, το γεγονός ότι σε πάνω από 110 ΓΣ σωματείων, συγκεντρώσεις σε χώρους δουλειάς, συσκέψεις επιτροπών αγώνα εδώ την Αττική, πάνω από 7.000 εργατοϋπάλληλοι εξέλεξαν τους αντιπροσώπους τους για τη σημερινή Συνδιάσκεψη, ότι έγιναν επιπλέον δεκάδες ΔΣ που πήραν αντίστοιχες αποφάσεις, αυτός ο ουσιαστικός και ζωντανός τρόπος δουλειάς, που κατακτιέται στη φωτιά της καθημερινής πάλης είναι που ξεχωρίζει το ΠΑΜΕ από τη σαπίλα του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, από την αδράνεια και τη μιζέρια. Το γεγονός ότι μαζί με επιπλέον εκατοντάδες εργαζόμενους στους κλάδους και στους χώρους δουλειάς που πήραν το κάλεσμα του ΠΑΜΕ, συζήτησαν λιγότερο ή περισσότερο τη γραμμή του, συνειδητοποίησαν το χαρακτήρα του ως μετώπου συνδικαλιστικών οργανώσεων είναι μεγάλο κέρδος. Αντίστοιχα το γεγονός ότι δεκάδες νέα συνδικαλιστικά στελέχη δοκιμάστηκαν και διαπαιδαγωγήθηκαν σε τέτοιες διαδικασίες. Όλα αυτά, μαζί φυσικά με πολλές αδυναμίες και κενά, επιβεβαιώνουν το κύρος και τι δυνατότητες που έχει το ΠΑΜΕ μέσα στην εργατική τάξη, μας γεμίζουν αισιοδοξία για τη συνέχεια.

Στην Αττική όλη την προηγούμενη περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, το ΠΑΜΕ, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που συσπειρώνονται σε αυτό πάλεψαν για την ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος σε συνθήκες επιβολής συνεχούς μπαράζ επιβολής μνημονίων και αντιλαϊκών μέτρων. Πάλεψαν για την αποτροπή τους, για την καθυστέρησή τους, έβαζαν συνεχώς το σπόρο της πάλης για τις σύγχρονες ανάγκες. Δεχτήκαμε ισχυρή πίεση, πρώτα και κύρια υποταγής και ενσωμάτωσης. Από την πληγή του κοινωνικού εταιρισμού που κουβαλά η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ και άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις, από την προσπάθεια το ΠΑΜΕ να γίνει χυλός στην Πλατεία Συντάγματος μαζί με τους αγανακτισμένους, σκαλοπάτι στην κυβερνητική εναλλαγή, από την πίεση να στηρίξει το κίνημα τη δήθεν δίκαιη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτή την πίεση που ήταν ισχυρή βγήκαμε όχι μόνο χωρίς σοβαρές απώλειες αλλά σήμερα μπορούμε να μετρήσουμε καλύτερα τις δυνατότητες που γέννησε εκείνη η περίοδος όπου το ΠΑΜΕ επέμενε στο πραγματικό, ταξικό περιεχόμενο της ανατροπής, όχι στην κυβερνητική εναλλαγή και στην υποταγή στις ορέξεις του κεφαλαίου αλλά στη ρήξη με την καπιταλιστική βαρβαρότητα, με τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και την καπιταλιστική ιδιοκτησία.

Αντιμετωπίσαμε εκτός από το καρότο και το μαστίγιο, την κρατική και εργοδοτική βία, την προβοκάτσια της ΜΑΡΦΙΝ, το δολοφονικό χτύπημα στο ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα, τον Οκτώβρη του 2011, τη δολοφονική ενέδρα των ναζιστών της Χ.Α. στους κομμουνιστές συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα, τις εκατοντάδες απολύσεις, δίκες, αγωγές, αποφάσεις δικαστηρίων που έβγαζαν παράνομες και καταχρηστικές πολλές απεργίες. Οργιάζει η νοθεία στα συνδικάτα από εργοδοσία και εργοδοτικούς. Εδώ στην Αττική με δικαστική απόφαση στέρησαν από τις ταξικές δυνάμεις την πλειοψηφία στο ΕΚΠ, με δικαστική απόφαση αφαιρούν το δικαίωμα στο ΕΚΑ να νομιμοποιεί τους αντιπροσώπους του, απόφαση με γενικότερο χαρακτήρα. Αυτές οι επιθέσεις του κράτους και της εργοδοσίας ατσάλωσαν μια νέα γενιά συνδικαλιστών στην ταξική πάλη. Η στάση των ταξικών συνδικάτων και των συνδικαλιστών έγινε κριτήριο και παράδειγμα για χιλιάδες εργάτες.

Έχουμε συνείδηση ότι η ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στην Αττική έχει απαιτήσεις, είναι μια σύνθετη υπόθεση. Και αυτό γιατί στην Αττική συγκεντρώνεται ένα μεγάλο τμήμα της παραγωγής, εκατοντάδες επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας, η πλειοψηφία των εργατοϋπαλλήλων της χώρας μας, μάζες ανέργων και αυτοαπασχολούμενων. Εδώ στην Αττική κράτος και εργοδοσία συγκεντρώνουν τις δυνάμεις τους, είναι το διοικητικό, ιδεολογικό, πολιτικό και χρηματοοικονομικό κέντρο της χώρας, η βάση των εργοδοτικών οργανώσεων και μηχανισμών, συγκεντρώνεται πολύς και πολυπλόκαμος κατασταλτικός μηχανισμός.

Ορισμένες σκέψεις που μπορούν να συμβάλουν στη δράση των ταξικών συνδικάτων και του ΠΑΜΕ, στην πορεία της ανασύνταξης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

  1. Από το πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ, την 1η Νοέμβρη του 2014 έως σήμερα, πάνω από 70 συνδικαλιστικές οργανώσεις στην Αττική στηρίζουν, άλλες πιο σταθερά, άλλες λιγότερο, τις πρωτοβουλίες του ΠΑΜΕ και των συνδικάτων που συσπειρώνονται σε αυτό. Αυτό είναι αποτέλεσμα των βημάτων που κάνουμε στην επεξεργασία των θέσεων μας και στο σχέδιο πρώτα και κύρια κατά κλάδο. Γύρω στις 40 είναι σήμερα εδώ ως νέα μέλη του ΠΑΜΕ ή ως παρατηρητές, παρά το γεγονός ότι οι συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ σε αυτά τα σωματεία είναι μειοψηφία. Είναι γεγονός που δείχνει τη δυνατότητα που υπάρχει να δουλεύουμε, να προσεγγίζουμε και να συσπειρώνουμε νέες δυνάμεις με το ΠΑΜΕ και το πλαίσιο πάλης του. Γιατί η υπεροχή του ΠΑΜΕ βρίσκεται ακριβώς στις θέσεις του και στις διεκδικήσεις του ανεξάρτητα εάν αυτά τα σωματεία συμφωνούν σε όλα μαζί μας. Βρίσκουν όμως στα συνδικάτα του ΠΑΜΕ πραγματικό αποκούμπι. Δυνατότητες υπάρχουν πολλές. Οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς βράζουν, ανεξάρτητα εάν δεν εκφράζεται αυτό σε αγωνιστική ανάταση αλλά σε υποχώρηση. Το κύρος του ΠΑΜΕ είναι μεγάλο. Απαιτείται επίμονη και ουσιαστική δουλειά, σχέδιο κατά κλάδο ώστε να μετρήσουμε νέα βήματα ισχυροποίησης, να ετοιμαστούμε για νέα φάση ανάτασης του κινήματος.

  2. Να δυναμώσει η δουλειά μας κατά κλάδο. Η εισήγηση θέτει με σαφήνεια τα κενά μας, ιδιαίτερα των κλαδικών συνδικάτων. Δε νοείται ανασύνταξη εδώ στην Αττική όσο τα κλαδικά συνδικάτα παραμένουν έξω από τις επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας, τη ΔΕΗ, τα Πετρέλαια, τον ΟΤΕ, τις Τράπεζες, το Νερό, την αμυντική βιομηχανία, τα λιμάνια κ.α. Το βασικό που πρέπει να κατακτηθεί είναι ο προσανατολισμός, τα κλαδικά συνδικάτα να ενισχύσουν την προσπάθεια τους, να επεξεργαστούν τις θέσεις τους ώστε η δράση τους να ανοίγει δρόμους εδραίωσης τους σ’ αυτές τις επιχειρήσεις και ανάπτυξης με νέα μέλη. Να ιδρυθούν νέα συνδικάτα σε όσους κλάδους δεν υπάρχουν. Ταυτόχρονα τα θετικά παραδείγματα στον Τουρισμό, στους ΟΤΑ, στους λιθογράφους να γίνουν τρόπος δουλειάς για κάθε κλάδο, δηλαδή το κλαδικό συνδικάτο να είναι το επιτελείο, το κέντρο συντονισμού της πάλης κατά κλάδο για όσο το δυνατόν περισσότερες συνδικαλιστικές οργανώσεις του κλάδου.

  3. Να δυναμώσει η δράση των συνδικάτων για το σύνολο των ζητημάτων που απασχολούν την εργατική τάξη και το λαό. Να δυναμώσει η αλληλεγγύη. Είναι σε εξέλιξη δράση συνδικάτων και λαϊκών επιτροπών για την υγεία σε πολλούς δήμους της Αττικής. Αντίστοιχα είναι σε εξέλιξη πρωτοβουλίες συνδικάτων και Λαϊκών Επιτροπών για την ανεργία. Οι πρωτοβουλίες αυτές, συνέχεια προηγούμενων, είναι ένας σωστός τρόπος δουλειάς ώστε να εδραιώνεται η δράση και ο προσανατολισμός των συνδικάτων για όλα τα ζητήματα ζωής της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, όμως γενικά είμαστε πίσω, τα περιθώρια ακόμα είναι πολλά όπως για παράδειγμα με το θέμα των πλειστηριασμών. Το ίδιο ισχύει και γα την αλληλεγγύη. Τα πάνω από 30 λαϊκά φροντιστήρια που λειτουργούν στην Αττική και οι άλλες μορφές αλληλεγγύης είναι σημαντική δουλειά, όμως και εδώ ακόμα μας χαρακτηρίζει σε πολλές περιπτώσεις ερασιτεχνισμός. Δεν υπάρχει ουσιαστικός καταμερισμός στα ΔΣ των σωματείων, επιτροπές ανέργων έχουν μόλις 6 σωματεία στην Αττική. Απαιτείται πιο ολοκληρωμένος σχεδιασμός, μηχανισμός και υποδομές.

  4. Ανασύνταξη δε νοείται χωρίς τη συμμετοχή μαζικά μεταναστών στην ταξική πάλη, χωρίς τη μαζική συμμετοχή τους στα συνδικάτα, χωρίς ανάδειξη μεταναστών συνδικαλιστικών στελεχών. Η κατάσταση στα συνδικάτα, παρά τη πολύ σημαντική έκφραση αλληλεγγύης και στήριξης των μεταναστών και των προσφύγων είναι πολύ άσχημη. Δεν υπάρχει ούτε μια επιτροπή μεταναστών σε συνδικάτο της Αττικής. Οι συνδικαλιστές μετανάστες εκλεγμένοι στα ΔΣ είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Αυτή είναι η πραγματική κατάσταση. Απαιτείται στροφή. Επεξεργασία αιτημάτων, σχέδιο, στόχοι, μετάφραση υλικών, ακόμα και καταστατικών συνδικάτων. Ειδικά για την υποδοχή και την παρέμβαση των προσφύγων, το κοντέινερ που έστησαν τα συνδικάτα στο λιμάνι του Πειραιά για τους πρόσφυγες, η υποδοχή από σωματεία και άλλους φορείς των προσφυγόπουλων σε σχολεία της Αττικής που ακύρωσαν το σχεδιασμό των φασιστών, τα σχολεία για μετανάστες είναι παρεμβάσεις που δείχνουν τις δυνατότητες. Απαιτείται και εδώ καταμερισμός συνδικαλιστικών στελεχών, υποδομή και μηχανισμός σε επίπεδο Αττικής.

Ομιλία του Αρβανιτίδη Αλέκου, Μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ και Μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ, στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη

Η εισήγηση της συνδιάσκεψής μας αναφέρει «Το ΠΑΜΕ από την πρώτη ημέρα της ίδρυσής του πολεμήθηκε, συκοφαντήθηκε από το κεφάλαιο και τους ανθρώπους του ως κομματική παράταξη».

Η διαπίστωση αυτή της εισήγησης συνάδελφοι, δεν πρέπει να υποτιμηθεί, ούτε να προσπεραστεί ως 3 απλές σειρές του κειμένου. Γιατί το κεφάλαιο, τα κόμματα και οι συνδικαλιστικές του ηγεσίες επικεντρώνονται σ΄ αυτό το επιχείρημα; Έτσι τυχαία;

Μ΄ αυτό το προβοκατόρικο επιχείρημα επιδίωξαν να σηκώσουν τείχη ανάμεσα στα συνδικάτα και τους εργαζόμενους, να τους διαιρέσουν, να τους διασπάσουν, να χτυπήσουν την ταξική γραμμή πάλης, την ταξική ενότητα όλων των εργαζομένων. Δηλαδή να χτυπήσουν το πιο αποφασιστικό, το πιο καθοριστικό όπλο που έχει η εργατική τάξη για να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της, για να ανατρέψει την εξουσία του κεφαλαίου.

Και πρέπει να το εκτιμήσουμε συν/φοι και στη Συνδιάσκεψή μας ότι γύρω από αυτό το ζήτημα, από το χαρακτήρα του ΠΑΜΕ, ως αποτέλεσμα και της προβοκατόρικης επίθεσης, δεν δημιουργήθηκαν στα συνδικάτα και τους εργαζόμενους μόνο συγχύσεις. Οι αντίπαλοί μας κατάφεραν και χτύπημα στη δυναμική συσπείρωσης του Μετώπου, στη συσπείρωση ευρύτερων δυνάμεων σ΄ αυτό, συνδικάτων, συνδικαλιστικών φορέων.

Εντάξει, οι αντίπαλοι του Πανεργατικού Μετώπου τη δουλειά τους κάνουν. Μήπως όμως και εμείς στην πράξη μερικές φορές, χωρίς τη θέλησή μας βεβαίως, δυσκολεύουμε τη δουλειά μας, δεν διευκολύνουμε να φαίνεται, να κατανοείται ο χαρακτήρας του ΠΑΜΕ, ως Μέτωπο συνδικαλιστικών οργανώσεων; Μήπως καμιά φορά και εμείς στην πράξη κάνουμε το ΠΑΜΕ να φαίνεται ως παράταξη;

Δεν φτάνει συνάδελφοι να λέμε ότι το ΠΑΜΕ είναι Μέτωπο. Πρέπει ο τρόπος που δουλεύουμε να δείχνει ότι είναι Μέτωπο, να δουλεύουμε ως Μέτωπο.

Δεν φτάνει να λέμε ότι το ΠΑΜΕ δεν είναι παράταξη. Είναι ανάγκη να δουλεύουμε με τέτοιο τρόπο τη γραμμή μας στο κίνημα, ώστε το ΠΑΜΕ να μην ταυτίζεται με παράταξη. Αλλιώς τα παραπάνω «Το ΠΑΜΕ είναι Μέτωπο. Το ΠΑΜΕ δεν είναι παράταξη» θα καταντήσουν ένα απλό σύνθημα.

Μερικά παραδείγματα:

  1. Είναι σωστό να λέμε στο κάλεσμά μας « Όλοι στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ»; Εγώ λέω ότι είναι σωστό. Μήπως όμως αν πούμε: «Όλοι στη συγκέντρωση των Εργατικών Κέντρων, των Ομοσπονδιών, των Σωματείων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ» είναι πιο ολοκληρωμένο, αποτυπώνει καλύτερα το χαρακτήρα του ΠΑΜΕ, διευκολύνει ένα κόσμο να μας καταλαβαίνει, να μας παρακολουθεί καλύτερα; Άλλο παράδειγμα:

  2. Σε μια Ομοσπονδία που έχουμε πλειοψηφία καλεί σε κινητοποίηση. Την ίδια στιγμή από κάτω καλεί και ο συνδυασμός μας που κατεβαίνουμε στις αρχαιρεσίες. Μα εδώ έχεις την Ομοσπονδία. Μπορείς να κάνεις τη δουλειά σου με ευρύτερους και καλύτερους όρους συσπείρωσης μέσα από εκεί. Δε λέμε ότι είναι απαγορευτικό να βγεί ανακοίνωση του συνδυασμού, αλλά εδώ πρέπει να βλέπουμε συγκεκριμένα κάθε φορά στη δουλειά μας τι μας διευκολύνει.

  3. Στο Δημόσιο γίνονται Πανελλαδικές αρχαιρεσίες για τα Υπηρεσιακά Συμβούλια. Αφού ολοκληρώθηκαν οι αρχαιρεσίες η Πανελλαδική Γραμματεία του κλάδου βγάζει ένα Δελτίο Τύπου για το αποτέλεσμα των αρχαιρεσιών. Γιατί; Γιατί για όλα τα ζητήματα πρέπει να βγάζει ανακοίνωση η πανελλαδική Γραμματεία του ΠΑΜΕ στον κλάδο; Εκεί έχουμε συνδυασμό. Θα βγάλει ανακοίνωση ο συνδυασμός. Αλλιώς συνάδελφοι, μ΄ αυτόν τον τρόπο ταυτίζουμε στα μάτια του κόσμου το ΠΑΜΕ με παράταξη. Διευκολύνουμε την επιχειρηματολογία των άλλων ότι το ΠΑΜΕ είναι παράταξη. Δεν διευκολύνουμε τη δική μας επιδίωξη να κατανοείται το ΠΑΜΕ ως Μέτωπο συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Αν σ΄ αυτές τις διαπιστώσεις συμφωνούμε, τότε χρειάζεται να συμφωνήσουμε πως πρέπει να κάνουμε και τις αναγκαίες προσαρμογές, ακόμα και κάποια πράγματα να τα αλλάξουμε. Όπως: Δεν υπάρχει λόγος στο Δημόσιο να συνεχίσουμε να βγαίνουμε ως «Δυνάμεις του ΠΑΜΕ στο Δημόσιο» ή «Δυνάμεις του ΠΑΜΕ στο τάδε Υπουργείο». Κεντρική έκφρασή μας είναι η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ. Εκφραζόμαστε από τα σωματεία και όπου είμαστε μειοψηφία από την Επιτροπή Αγώνα ή το συνδυασμό μας.

Και όταν λέμε ότι κάποια πράγματα πρέπει να αλλάξουν, ας πούμε το site που έχουμε «Δυνάμεις του ΠΑΜΕ στο Δημόσιο», πρέπει να αλλάξει ονοματολογία. Site του ΠΑΜΕ υπάρχει, είναι αυτό της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ.

 Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,

Τέτοιες πλευρές στη δουλειά μας υπάρχουν πολλές και η ζωή θα αναδείξει και άλλες. Σήμερα είμαστε πιο ώριμοι να δούμε και να διορθώσουμε αδυναμίες, παραλήψεις, ακόμα και λάθη στη δουλειά μας, ώστε πιο αποτελεσματικά να υπηρετήσουμε το κεντρικό μας καθήκον, το σύνθημα της Συνδιάσκεψής μας: «Να χτίσουμε ένα μαχητικό ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα ελπίδας και ανατροπής».

Δικαιωνόμαστε! Θα τα καταφέρουμε και θα τα καταφέρνουμε καλύτερα, όσο καλύτερα αποτυπώνουμε το χαρακτήρα του ΠΑΜΕ ως συσπείρωση οργανώσεων, όσο καλύτερα δουλεύουμε ως Μέτωπο στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Ομιλία του Βαρδάκη Γιώργου, Μέλος της Γραμματείας Αστικών Συγκοινωνιών και Μέλος ΔΣ Σωματείου τεχνικών ΟΑΣΑ, στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη

Συναγωνιστές – στριες,

Εκ μέρους της Γραμματείας των Αστικών Συγκοινωνιών, χαιρετίζουμε την 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, μια διαδικασία απαραίτητη, μια διαδικασία που από μόνη της αποτελεί εφόδιο της δουλειάς για όλους όσους παρευρίσκονται και όσους την παρακολουθούν, μια διαδικασία που με τις αποφάσεις της μπορεί να γίνει μοχλός στην επίτευξη των στόχων που βάζουμε. Στο να χτίσουμε μαχητικό, ταξικό, συνδικαλιστικό – εργατικό κίνημα ελπίδας και ανατροπής. Οφείλουμε και εμείς ως γραμματεία να παραθέσουμε στοιχεία από τη λειτουργία και τη δράση της γραμματείας στο χώρο των Αστικών Συγκοινωνιών. Όπως διαπιστώνεται και εισηγητικά τίποτα δεν ήταν εύκολο στο διάστημα που μεσολάβησε έως σήμερα ούτε για εμάς ως γραμματεία.

Κύριο καθήκον μας ήταν να αναδείξουμε την πραγματική αιτία των προβλημάτων των εργαζομένων. Ένα ζήτημα που απαιτεί καλή γνώση του χώρου ευθύνης, καλά επεξεργασμένο σχεδιασμό και οργανωτική διάταξη των δυνάμεων μας που να μπορεί να ανταποκρίνεται το δυνατόν καλύτερα και να παρεμβαίνει ουσιαστικά στους χώρους δουλειάς. Δεχθήκαμε και δεχόμαστε τον βρόμικο πόλεμο ιδεολογικό και κανονικό, από το σύνολο των συνδικαλιστικών δυνάμεων του χώρου που κινείται σε όλο το φάσμα από άκρα αριστερά έως άκρα δεξιά, που ουσιαστικά προωθούν την πολιτική του κεφαλαίου ανεξάρτητα από το ποιος είναι κάθε φορά στην κυβέρνηση. Ιδιαίτερα τα χρόνια της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης που οι δυνάμεις μας, προσπαθώντας να περιορίσουν, να αντιστρέψουν τη ζημιά που έχουν προκαλέσει στις συνειδήσεις των εργαζομένων κυρίως οι παρατάξεις της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ που διοικούν τα σωματεία τα περισσότερα χρόνια μαζί με τα δεκανίκια τους ΜΕΤΑ – ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΥΛΗ, ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΟΔΗΓΩΝ κ.α ήρθε πιο καθαρά, πιο έντονα, το ότι αυξήθηκαν οι απαιτήσεις της οργάνωσής του ταξικού πόλου στο χώρο.

Προσπαθήσαμε να βρούμε νέους τρόπους καλύτερης επαφής με τους συναδέλφους, να ξεπεράσουμε αντικειμενικές και υποκειμενικές δυσκολίες των ίδιων των δυνάμεων μας, τη διαχείριση του χρόνου μας, την ετοιμότητα να απαντάμε άμεσα και οργανωμένα σε επιχειρήματα και ιδεολογήματα που καθημερινά γεννούσαν οι εξελίξεις, επιχειρήματα του τύπου “έξω τα κόμματα, έξω τα συνδικάτα, τίποτα δεν γίνεται, μη μιλάς που έχουμε μόνιμο μεροκάματο, να βάλουμε πλάτη να μην μας πουλήσουν στους ιδιώτες, τα λαμόγια οι συνδικαλιστές” και πολλά άλλα πάντα δεμένα αρμονικά με την κυρίαρχη αντίληψη για συναίνεση και υποταγή.

Παράλληλα στηριζόμενοι στην κεντρική κατεύθυνση της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ για την ανασύνταξη του ταξικού κινήματος, στήσαμε επιτροπές σχεδόν σε όλους τους χώρους των αστικών συγκοινωνιών. Μιλάμε για 9 Α/Σ στην ΟΣΥ και 3 εργοστάσια βάσης στη ΣΤΑ.ΣΥ. Η δημιουργία και η λειτουργία των επιτροπών έδωσε νέες εμπειρίες στους συναδέλφους, δοκιμάστηκαν στην πράξη οι θέσεις της γραμματείας για τα Μ.Μ.Μ

Σε κάθε σημείο της ταξικής πάλης, της αντιπαράθεσης, της δικής μας παρέμβασης υπήρχε η οργανωμένη απάντηση από το σύνολο των δυνάμεων και των μηχανισμών που διαθέτει το αστικό κράτος.

Για παράδειγμα, το 2011 μπροστά στις μεγάλες περικοπές του μισθού είχαμε 11 βδομάδες κινητοποιήσεων με 8 Γ.Σ. Αυτό δημιουργούσε προϋποθέσεις κλιμάκωσης και συνειδητοποίησης της ανάγκης του αγώνα γ’ αυτό και σταμάτησε μέσω της συνδικαλιστικής παρέμβασης με δημοψήφισμα – πραξικόπημα που οργάνωσε η ΠΑΣΚΕ. Με την αξιοποίηση της διάσπασης που χρόνια τώρα διατηρούν έχοντας 21 σωματεία μόνο στον χώρο των αστικών συγκοινωνιών, σε 8.500 περίπου εργαζόμενους. Από τότε αποφεύγουν τις γενικές συνελεύσεις όπως ο διάολος το λιβάνι. Το 2015 με την ένταξη στο ενιαίο μισθολόγιο, μόλις πήγε να υπάρξει αντίδραση είχαμε : επίθεση από οργανωμένα μέλη της Χ.Α στο Α/Σ της Π. Ράλλη στο ΠΑΜΕ που καλούσε για κλιμάκωση του αγώνα, σκίζοντας το πανό μας και απειλώντας φραστικά τα μέλη της επιτροπής. Επίταξη στους εργαζόμενους του Μετρό από την τότε κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Μια επίταξη που επιδίωξε με την στάση του το προεδρείο του σωματείου που ανήκε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Χαρακτηριστική φιγούρα ο Πρόεδρος που έφυγε κρυμμένος σε πορτ μπαγκάζ αυτοκινήτου όταν επιδίδονταν η επίταξη. Από την άλλη οι δυνάμεις ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ καλούσαν τους εργαζόμενους να συμβιβαστούν με την πραγματικότητα, με τις δυνατότητες της οικονομίας. Πρόσφατα, η στάση τους στο ΕΚΑ όπου τα συνδικαλιστικά στελέχη από τον χώρο των αστικών συγκοινωνιών διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο.

Στο προηγούμενο ΔΣ ο πρόεδρος του ΕΚΑ ήταν από την ΠΑΣΚΕ, από το συνδικάτο εργαζομένων ΟΑΣΑ ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο με την κατάθεσή του στο δικαστήριο, έδωσε βήμα για την τελευταία εξέλιξη. Ο εκλεγμένος γραμματέας μέχρι την δικαστική παρέμβαση ήταν από την ΠΑΣΚΕ από το σωματείο τεχνικών ΟΑΣΑ και αυτός. Αλλά και από τις άλλες παρατάξεις εκλεγμένοι από τα σωματεία του χώρου των Α/Σ αποδέχθηκαν την απόφαση και συμμετέχουν σήμερα στη δοτή διοίκηση. Με αυτά και άλλα πολλά οι εργαζόμενοι έχουν υποστεί μειώσεις έως και πάνω από το 50% του μισθού τους, εντατικοποίηση της δουλειάς κ.α., που έρχονται να προστεθούν στο σύνολο των αντιλαϊκών μέτρων που έχουν περάσει ως σήμερα και αυτά που θα έρθουν το επόμενο διάστημα. Αλλά κυρίως έχουν βουτηχτεί στη απογοήτευση και την απελπισία ιδιαίτερα μετά και την τελευταία σφαλιάρα από την πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που ένταξε και τις αστικές συγκοινωνίες στο ταμείο αξιοποίησης.

Όλη αυτή την περίοδο, με τις όποιες εξελίξεις, η δράση μας δεν ήταν σε ευθεία γραμμή. Υπήρχαν και υπάρχουν σκαμπανεβάσματα, από χώρο σε χώρο, από τον κάθε ένα ξεχωριστά. Έτσι κι αλλιώς τίποτα δεν είναι εύκολο και δεδομένο για το ταξικό κίνημα. Ιδιαίτερα αυτή την περίοδο έχοντας εξασφαλίσει ένα σημαντικό αριθμό εργαζομένων που δεν λυγίζει, που τα στρίβει, που δεν υποτάσσεται στην κυρίαρχη λογική, παρ΄όλο που και κάποιοι δεν συμφωνούν με όλα μαζί μας, έχουμε μεγάλη ευθύνη, και αυτή τη δέσμευση καταθέτουμε στη συνδιάσκεψη, να διευρύνουμε τον ταξικό πόλο στο χώρο μας και αριθμητικά και ποιοτικά.

Έχουμε υποχρέωση απέναντι στο κίνημα να ξεπερνάμε προσωπικές, οικογενειακές, οικονομικές δυσκολίες. Αντλούμε δυνάμεις από την εκτίμηση των εργαζομένων στο ΠΑΜΕ, από την επιμονή και την πίστη στο δίκαιο του αγώνα. Πιστεύουμε πως στην Πανελλαδική λειτουργία του ΠΑΜΕ σ’ ένα βαθμό συνέβαλε και η γραμματεία αστικών συγκοινωνιών.

Κλείνοντας, νομίζουμε πως χρειάζεται το επόμενο διάστημα ανάπτυξη των σχέσεων και ανταλλαγή εμπειρίας με άλλους συναδέλφους από όλο τον κόσμο. Έτσι κι αλλιώς ο κλάδος των μεταφορών που ανήκουν οι αστικές συγκοινωνίες είναι νευραλγικής σημασίας για το κεφάλαιο και για τη χώρα μας.

Χρειάζεται καλή παρακολούθηση των εξελίξεων. Οι ανταγωνισμοί για τους δρόμους μεταφοράς, που οξύνονται επικίνδυνα το τελευταίο διάστημα έχουν κοινό παρανομαστή στο ποιος θα είναι χαμένος. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στις μεταφορές, οι ίδιοι οι λαοί. Γι΄αυτό αφού από κοινού χαράσσει την στρατηγική του το κεφάλαιο, έτσι και οι εργαζόμενοι στις μεταφορές μπορούμε και πρέπει να οργανώσουμε καλύτερα την κοινή μας πάλη με όλους τους εργαζόμενους, μέσα από τη συμμετοχή μας στο ΠΑΜΕ μέσα από την συμμετοχή μας στην ΠΣΟ.

Ομιλία του Βασίλη Πετρόπουλου, Μέλος Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ στην 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ

Η 4η Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ είναι ένα ιστορικό γεγονός και σαν τέτοια θα καταγραφεί η προσπάθεια μέσα σε συνθήκες γενικευμένης επίθεσης του κεφαλαίου να ανοίξεις μέσα σε μαζικές διαδικασίες το ζήτημα του χτισίματος του ταξικού πόλου στο εργατικό κίνημα.

Αντιπρόσωποι που βρίσκονται εδώ δώσαν ιδεολογική πολιτική και συνδικαλιστική μάχη για να εξασφαλίσουν την εκλογή τους.

Στο Δήμο της Πεύκης κόντρα στις απειλές της Δημοτικής αρχής και τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ η Γενική Συνέλευση αποφάσισε να στείλει εδώ τον συνάδελφο Δασκαλάκη. Στη Καισαριανή οι δυνάμεις του ΜΕΤΑ επιχείρησαν να υπονομεύσουν την συμμετοχή στη Γενική Συνέλευση μιλώντας για το ότι το Σωματείο δεν πρέπει να γίνει παραμάγαζο του ΠΑΜΕ οι εργαζόμενοι όμως συμμετείχαν η συνέλευση έγινε και ο συνάδελφος είναι εδώ αντιπρόσωπος.

Αυτές οι δυνάμεις είναι που την ίδια ώρα μιλούν για την ενότητα των αριστερών δυνάμεων που επικαλούνται το ΕΑΜ ξεχνώντας ότι το ΕΑΜ πάει πακέτο με τον ΕΛΑΣ.

Αυτέ οι δυνάμεις που όπως λένε και οι συνάδελφοι στο δημόσιο είχαν πάθει τενοντίτιδα από τα παλαμάκια που βάραγαν στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτές οι δυνάμεις που βάλαν όλα τα συνδικαλιστικά τους στελέχη με την ιδιότητα του προέδρου η του μέλους διοικητικού συμβουλίου να υπογράψουν κείμενα στήριξης του ενός ή του άλλου στη διάσπαση του ΜΕΤΑ τώρα να κουνάνε το δάκτυλο στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ και να μιλούν για παραμάγαζα.

Αυτές οι δυνάμεις για τις οποίες τα σωματεία μπορούν να είναι αντιμνημονιακά να είναι υπέρ του όχι να είναι υπέρ του εθνικού νομίσματος όταν μπαίνει το θέμα να είναι αντικαπιταλιστικά τότε βγαίνουν οι φλύκταινες και τα σωματεία γίνονται παραμάγαζα.

17 χρόνια τώρα ύπαρξης του ΠΑΜΕ μέρα την μέρα χώρο το χώρο χτίστηκε το κύρος χτίστηκε η αποδοχή χτίστηκε η συμφωνία μικρή ή μεγάλη χτίστηκε ό άλλος πόλος η ταξική γραμμή και αντίληψη

Και τι έγινε θα μας πει κάποιος αφού περάσαν όλα τι να το κάνω εγώ και πρέπει να απαντήσουμε ότι μέχρι τα 200μισθό ευρώ και τα 150 σύνταξη που θέλουν σύμφωνα με τα ανταγωνιστικά στάνταρ υπάρχει δρόμος ακόμα.

17 χρόνια και φτάσαμε ως εδώ και τι θα σου πει κάποιος θα περιμένω άλλα 17 να γίνουν οι 1225 συμμετέχοντες 2000 χιλιάδες και πρέπει να απαντήσουμε ότι ο πολιτικός και συνδικαλιστικός χρόνος όπως και γενικά ο χρόνος είναι σχετικές έννοιες. Πράγματι χρειάστηκαν 17 χρόνια για να είναι σήμερα εδώ η Ομοσπονδία ΟΑΕΔ η άλλα σωματεία ή ομοσπονδίες

17 χρονιά για να κάνουν ένα βήμα μπορεί όμως σε 17 μήνες ή 17μέρες οι 17ώρες οι συνάδελφοι να για κάνουν το επόμενο βήμα.

Όσοι θεωρούν ότι υπερβάλλουμε την αξία ίδρυσης του ΠΑΜΕ ή ότι ευλογούμε τα γένια μας ας ρίξει μια ματιά στο διεθνή περίγυρο για το που πως και υπάρχει και οργανώνεται τέτοιο κίνημα αντίστασης και αμφισβήτησης

Επανέρχεται όμως ο δύσπιστος και σου λέει καλά τα λέτε και μπράβο σας αλλά ρε αδελφέ χάσαμε δικαιώματα και κατακτήσεις πέρασε ο σχεδιασμός του κεφαλαίου..

Και πρέπει να απαντήσουμε σε αυτό γιατί κάποιοι προσπαθούν να ξεπλυθούν μέσα από αυτό μιλώντας ότι είταν μονόδρομος τα μνημόνια και κάποιο άλλοι να σπεκουλάρουν σακουλιάζοντας ΓΣΕΕ και ΠΑΜΕ ότι έχουν ίδια ευθύνη.

Ας μοιράσουμε λοιπό τις ευθύνες εμείς έχουμε ευθύνη όχι γιατί είταν λάθος η ανάλυση και η εκτίμηση μας αλλά γιατί έχουμε καθυστερήσει στο χτίσιμο της δουλειάς μας.

Οι άλλες δυνάμεις έχουν όλο το πακέτο στο τομέα ευθύνη τόσο γιατι είχαν λάθος ανάλυση εκτίμηση ταυτισμένη με την ανάλυση του κεφαλαίου όσο και σε οργανωτικό επίπεδο γιατί όχι μόνο δεν οργανώνουν αλλά υπονομεύουν και τις απεργίες.

Υπάρχουν άλλα αίτια ? Σαφώς και υπάρχουν

Υπάρχουν 1,5 εκ. άνεργοι που λειτουργούν από το κεφάλαιο σαν εφεδρικός στρατός απειλής

Υπάρχουν 1 εκ απλήρωτοι ή κακοπληρωμένοι που λειτουργούν υπό το καθεστώς της διαρκούς απειλής και εκφοβισμού

Υπάρχουν 60% των νέων προσλήψεων που γίνεται με ελαστικές σχέσεις εργασίας.

Από την ίδια τη ζωή βγαίνουν και τα καθήκοντα για την επόμενη.

Μοιράζουμε τις ευθύνες του καθενός και παίρνουμε μέτρα για τα οργανικά προβλήματα της τάξης.

Όλα τα σωματεία μιλούν και φτιάχνουν σχέδιο πρόταση στο κλάδο για προσλήψεις και αυξήσεις στους μισθούς που θα αυξήσουν και την καταναλωτική ικανότητα.

Σ όλα τα σωματεία γράφονται όλοι οι εργαζόμενοι ανεξάρτητα από σχέση εργασίας

Κλείνοντας

πολύ συζήτηση στους χώρους δουλειάς για την αναποτελεσματικότητα των αγώνων. Πρέπει να απαντήσουμε,

η κυβέρνηση και το κεφάλαιο ετοιμάζουν νέο νόμο για τις απεργίες. Τι φοβούνται αφού η συμμετοχή είναι μικρή αφού ο κόσμος είναι στο καναπέ. Φοβούνται αυτό που περιγράφουμε φοβούνται αυτό που οργανώνουμε φοβούνται την οργή και το θυμό αυτού του θηρίου που λέγεται εργατική τάξη. Φοβούνται το ταξικό κίνημα που το βλέπουν να ριζώνει και να βάζει πόδι σε χώρους δουλειάς.

Φοβούνται την επιμονή μας να χτίσουμε σωματεία παντού.

σωματείο σχολεία της ταξικής πάλης που θα παλεύουν για τα καθημερινά και θα οργανώνουν την ανατροπή.

Ας κάνουμε τα όνειρα μας εφιάλτες τους

ΖΗΤΩ Η 4η ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ

Ομιλία της Γιώτας Ταβουλάρη, Προέδρου Ομοσπονδίας Εργαζομένων στο Φάρμακο

Η 4η πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ βρίσκει το εργατικό κίνημα σε μια κρίσιμη περίοδο.

Γιατί η επίθεση απέναντι στην εργατική τάξη και σε όλους τους ανθρώπους της βιοπάλης – σε όλους τους τομείς της ζωής μας – εξελίσσεται γενικευμένα και μεθοδευμένα, αφού στόχος για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου είναι να γίνουν πιο φτηνοί κι ευέλικτοι οι εργαζόμενοι.

Γιατί χτυπιέται η καρδιά της συλλογικής οργάνωσης και διεκδίκησης των εργαζόμενων μέσα από τις νομοθετικές ανατροπές που αφορούν τις σσε και τις επερχόμενες ανατροπές στα συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες.

Γιατί όλα αυτά επιδιώκουν να τα περάσουν με το «γάντι». Να γίνουν αποδεκτά στη συνείδηση των εργαζόμενων. Μέσα από αυταπάτες περί φιλολαϊκής κυβερνητικής διαχείρισης στα πλαίσια μιας καπιταλιστικής ανάπτυξης που έρχεται. Μέσα από τη φιλολογία περί «θεσμών» που θα διαμορφώνονται από όλους τους «κοινωνικούς εταίρους». Π.χ. η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ διατυπώνει ότι οι σσε αποτελούν «θεσμό» – «εργαλείο» για την επιχειρηματικότητα και την ανάπτυξη. Ως «θεσμός» αντιμετωπίζεται και η ίδια η συνδικαλιστική οργάνωση και μάλιστα «εκσυγχρονισμένη». Τέτοιους «θεσμούς» απαλλαγμένους από κάθε στοιχείο ταξικής συνείδησης, πάλης και σύγκρουσης θέλουν και το μεγάλο κεφάλαιο και η κυβέρνηση και οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που υπηρετούν τον καπιταλιστικό τρόπο ανάπτυξης.

Και η συζήτηση που γίνεται από όλους αυτούς σε σχέση με τέτοια ζητήματα, η λογική ότι το συγκεκριμένο σύστημα είναι δεδομένο, δεν αλλάζει, πρέπει να το διαχειριστούμε, δεν έχουν αποτέλεσμα οι αγώνες, επηρεάζει τους εργαζόμενους.

Παίρνουν τα μέτρα τους, λοιπόν, για να αντιμετωπίσουν τα αδιέξοδα του συστήματος που αντικειμενικά μεγαλώνουν και αυξάνονται, μέτρα που φτάνουν από την υποταγή των εργαζόμενων στη μεγαλύτερη εκμετάλλευση και τις μειωμένες απαιτήσεις μέχρι και τη σφαγή των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Τι θα κάνει επομένως το εργατικό κίνημα: θα ενσωματωθεί σε αυτή τη δίνη ή θα αντιπαρατεθεί, θα αντιταχθεί, θα παλέψει για να την ανατρέψει;

Σε αυτές τις συνθήκες και τις εξελίξεις, ο συγκροτημένος ταξικός πόλος στο συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, όχι μόνο επιβεβαιώνεται και δικαιώνεται, αλλά επιβάλλεται και η ενίσχυσή του. Για να ανασυνταχτεί το εργατικό κίνημα οργανωτικά και ιδεολογικά – πολιτικά. Η 17χρονη πορεία του ΠΑΜΕ μας έχει δώσει πολύτιμη πείρα πάνω σε αυτό.

Το σύνθημα «χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» συμπυκνώνει την ουσία της αντίληψής μας. Στη βάση αυτή οργανώνουμε – παλεύουμε – διεκδικούμε, αντιμετωπίζουμε και τις δικές μας αδυναμίες, βελτιωνόμαστε. Αντιπαλεύουμε τον εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό, την ενσωμάτωση, τον κοινωνικό εταιρισμό. Στη βάση αυτή απαντάμε και σε όσους μέχρι πρότινος εναγκαλίζονταν τον εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό και τώρα δήθεν διαχωρίζουν τη θέση τους, καλλιεργώντας τις ίδιες αυταπάτες με το ΣΥΡΙΖΑ πριν γίνει κυβέρνηση. Δηλ. ότι μπορεί να υπάρξει «φιλολαϊκή ανατροπή» εντός των τειχών του συστήματος με μια άλλη κυβέρνηση ή μέσα από άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Διεκδικούν τον τίτλο του «ανατρεπτικού» – «ταξικού», αλλά η «σύγκρουσή» τους πάει οπουδήποτε αλλού εκτός από την εργοδοσία και το χώρο δουλειάς.

Στον κλάδο του φαρμάκου έχουμε πείρα και από παλιό και νέο εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό και από δυνάμεις που αυτοτοποθετούνται σε έναν άλλο δήθεν «ταξικό πόλο», απέναντι στο ΠΑΜΕ. Όλοι αυτοί, παρά τις μεταξύ τους διαφωνίες, από κοινού παίζουν διασπαστικό ρόλο στον κλάδο απέναντι στα κλαδικά συνδικάτα και στην κλαδική Ομοσπονδία που συσπειρωνόμαστε στο ΠΑΜΕ.

Με αυτές τις αντιλήψεις που επιδρούν στους εργαζόμενους δίνουμε μάχη, μέσα από τους αγώνες και τις κινητοποιήσεις σε χώρους δουλειάς, κλαδικές και γενικότερες. Μέσα από την καθημερινή βασανιστική προσπάθεια οργάνωσης και κινητοποίησης του κλάδου. Και μπορούμε να πούμε ότι με τη δουλειά μας, τα συνδικάτα και η ομοσπονδία μας, με τη γραμμή του ΠΑΜΕ, έχουμε συμβάλει σημαντικά για να μην ταλανίζονται οι εργαζόμενοι του κλάδου μεταξύ συμβιβασμού, ταύτισης με τα επιχειρηματικά συμφέροντα (βλ. διασπαστική ΠΟΙΕ) και άσφαιρων πυρών. Έχουμε συμβάλει σημαντικά για να υπάρχουν ακόμα συγκροτημένα εργασιακά δικαιώματα στον κλάδο, να εφαρμόζεται σε μεγάλο βαθμό η κλαδική σσε και κυρίως για να υπάρχει ένα κομμάτι εργαζομένων ώριμο, προετοιμασμένο, χειραφετημένο από εργοδοσία και κυβερνήσεις. Ένα κομμάτι που αντιτάσσεται σε όλους αυτούς και διεκδικεί σήμερα με βάση τις ανάγκες των εργαζόμενων. Με τέτοιο προσανατολισμό μπορεί να έχει αποτελέσματα η πάλη σήμερα.

Η μάχη πρέπει να δοθεί το επόμενο διάστημα για να ενισχυθεί και να διευρυνθεί αυτό το κομμάτι, να προετοιμάζεται μέσα από τους αγώνες, να πετυχαίνει κατακτήσεις αλλά να μη συμβιβάζεται και να μην εφησυχάζει με αυτές, να ανοίγει το δικό του δρόμο προς την κατάργηση της εκμετάλλευσης.

Η 4η Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ και η 17χρονη παρακαταθήκη από τη συγκρότηση και δράση του μας δίνουν όλα τα εφόδια και τα όπλα για να συνεχίσουμε.

Ομιλία του Γιάννη Φραγγίδη, Προέδρου της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Εργατοϋπαλλήλων Εμφιαλωμένων Ποτών

Αγαπητές και αγαπητοί σύνεδροι

Φίλοι προσκεκλημένοι

Εκ μέρους των εργαζόμενων στα Εμφιαλωμένα Ποτά και τα Τυποποιημένα Τρόφιμα απευθύνω θερμό χαιρετισμό προς τις πρωτοπόρες δυνάμεις του ταξικού αγωνιστικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Σας μεταφέρω τους ταξικούς αγωνιστικούς χαιρετισμούς του Πρόεδρου της Α.Δ.Ε.Σ. (συν ιδρυτική δύναμη του Π.Α.ΜΕ.), του συν. Κώστα Αρτεμίου, ο οποίος μαζί και με άλλα συνδικαλιστικά στελέχη ήταν από τους εμπνευστές και πρωτεργάτες, αναλαμβάνοντας τότε την ιστορική ευθύνη της ίδρυσης, τον Απρίλη 1999, του Π.Α.ΜΕ..

Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, νομίζουμε ότι δικαιώνονται σε υπερθετικό βαθμό και δείχνουν σε όλους, νέους και παλιούς, πόσο χρήσιμη αλλά και ιστορικά αναγκαία ήταν η πρωτοβουλία αυτή, δηλαδή της ίδρυσης του Π.Α.ΜΕ., ίσως της μόνης συνδικαλιστικής παράταξης με καθαρά ταξικό προσανατολισμό και χαρακτήρα.

Φίλες και φίλοι αγαπητοί σύνεδροι

Το ότι οι εργαζόμενοι της χώρας μας αλλά και όλα τα λαϊκά κυρίως στρώματα παραδόθηκαν από τις κυβερνήσεις στην ντόπια εργοδοσία αλλά και στους διεθνείς κερδοσκοπικούς κύκλους του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου είναι πλέον ηλίου φαεινότερων.

Όλος ο ελληνικός λαός δοκιμάζεται και καθημερινά όλο και περισσότερα τμήματά του γλιστράνε με «σταθερούς» ρυθμούς στην φτώχεια, την ανέχεια και την εξαθλίωση. Η επίθεση που γίνεται εις βάρος τους είναι καθολική και δεν κάνει εξαιρέσεις σε κατηγορίες εργαζομένων.

Είναι εκ του πονηρού οποιαδήποτε προσπάθεια γίνετε για την διαίρεση των εργαζομένων και αυτή εξυπηρετεί σίγουρα μόνο εργοδοτικές και κομματικές σκοπιμότητες με κύριο στόχο τη διαρκή διάσπαση του εργαζόμενου λαού αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας.

Ο κατάλογος των κοινωνικών και αντεργατικών «εγκλημάτων» που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια είναι μακρύς, όπως και οι παραβιάσεις της νομιμότητας αλλά και της εθνικής κυριαρχίας της χώρας μας.

Το καθεστώς της διεθνούς επιτήρησης δεν είναι απλά αυστηρό, διότι η όποια αυστηρότητά του εξαντλείται σε μέτρα λεηλασίας του κοινωνικού πλούτου και εις βάρος του κόσμου της εργασίας, το καθεστώς λοιπόν αυτό είναι κυρίως ταξικά μονόπλευρο. Είναι ένα καθεστώς ενάντια στον κόσμο της εργασίας και τα δικαιώματά του. Όσο πιο γρήγορα αντιληφθεί ο εργαζόμενος ελληνικός λαός ότι αυτός είναι ο στόχος των μέτρων και όχι γενικώς και αορίστως η «πατρίδα» μας, τόσο πιο εύκολα θα στρατευτεί για να αποτινάξει αυτό τον σκληρό ταξικό ζυγό.

Η πολιτική των «μνημονίων» δεν ασκείται εις βάρος όλων των Ελλήνων, χωρίς καμία κοινωνική διάκριση, αλλά είναι μια ξεκάθαρη πολιτική «κοινωνικής προδοσίας» με τη βοήθεια και του ξένου πλέον παράγοντα.

Στο κοινωνικό σφαγείο έχουν οδηγηθεί όλα τα χαμηλά μικροαστικά στρώματα, οι μικρό αγρότες και φυσικά, η εργατική τάξη που με τα εκατομμύρια των ανέργων, τις υπεργολαβίες, τα ελαστικά ωράρια, την εκ περιτροπής και την ανασφάλιστη εργασία, αναγκάζει την νέα γενιά να πάρει το δρόμο της ξενιτιάς για να επιβιώσει, μήπως όμως το ίδιο δεν συμβαίνει με τις χαμένες γενιές των νέων και των μεσήλικων, που δε θα προλάβουν να εργαστούν και να προσφέρουν στην πιο παραγωγική περίοδο της ζωής τους; Και όλα αυτά γιατί; για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των δανειστών, αλλά και για χάρη της ντόπιας και πολυεθνικής εργοδοσίας.

Η καταστροφή κεφαλαίου, πόρων και φυσικά ανθρώπων είναι μια από τις προϋποθέσεις για να έλθει ανάπτυξη. Τουλάχιστον, αυτό πιστεύουν και εφαρμόζουν εκείνοι που έχουν ρίξει τον εργαζόμενο ελληνικό λαό στα τάρταρα της ανέχειας με τελικό στόχο το υπέρ κέρδος αλλά και την υποταγή και εκμηδενισμό κάθε φωνής αντίστασης.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, φίλες και φίλοι

Οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, αλλά και όλος ο εργαζόμενους λαός, έδωσαν και δίνουν, από την έναρξη της πολιτικής των μνημονίων μέχρι και τα σήμερα, σημαντικές μάχες απέναντι στην εργοδοσία, τις κυβερνήσεις, την Γερμανοκυριαρχούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ενάντια στους αντεργατικούς νόμους και τους σχεδιασμούς κατά του ασφαλιστικού συστήματος.

Μέσα στο γενικότερο κλίμα κοινωνικής κατήφειας και απαισιοδοξίας, δόθηκαν και δίδονται σημαντικοί αγώνες οι οποίοι δηλώνουν ότι η εργατική τάξη, παλιά και νέα, εργαζόμενη και άνεργη, είναι παρούσα αλλά και έτοιμη να υπερασπιστεί κεκτημένα και κατακτήσεις ενός αιώνα και πλέον.

Οι μάχες αυτές μπορεί να μην φαίνετε ότι φέρνουν τα άμεσα τα αποτελέσματα που θέλουμε, μπορεί να φαίνονται ως κινήσεις άμυνας, αλλά ο πόλεμος συνάδελφοι και συναδέλφισσες, είναι μπροστά μας και θα πρέπει να κινούμαστε με γνώμονα την μεγάλη εικόνα του οικονομικού, ταξικού κοινωνικού πολέμου που διεξάγεται με άνισα μέσα αυτή την ιστορική περίοδο για την εργατική τάξη.

Εμείς, ως εκφραστές του ταξικού αγωνιστικού συνδικαλισμού, οφείλουμε να δείξουμε δρόμους για όλη την εργατική τάξη, να εκπονήσουμε νέα αγωνιστικά σχέδια και να εφαρμόσουμε νέες τακτικές που να συμβαδίζουν με τις νέες συνθήκες μέσα στις οποίες ζούμε.

Εμείς, γιατί εάν δεν το κάνουμε εμείς, πέστε μου συναδέλφισες και συνάδελφοι ποιος θα το κάνει, οφείλουμε να συμβάλλουμε στην ενδυνάμωση της κοινής δράσης όλων των εργαζομένων, οι οποίοι εκβιάζονται διαρκώς από την ντόπια και πολυεθνική εργοδοσία, οι οποίες βρήκαν την μεγάλη ευκαιρία να μεταστρέψουν τη ροή των ιστορικών γεγονότων υπέρ των συμφερόντων τους και σε βάρος των συμφερόντων του εργαζόμενου λαού. Το φαινόμενο δεν περιορίζεται στην Ελλάδα, αλλά και σε όλες τις χώρες, όπου προωθούνται οι λεγόμενες αναδιαρθρώσεις στην οικονομία.

Πουθενά, όμως, η επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη και στα δικαιώματά της δεν γίνεται με τέτοια σφοδρότητα και τέτοια βιαιότητα όσο αυτή τη στιγμή ενάντια του εργαζόμενου ελληνικού λαού.

Όμως εμείς είμαστε εδώ, είμαστε εδώ και υψώνουμε τη φωνή μας καλώντας τους εργαζόμενους, σε όλους τους χώρους δουλειάς, τους άνεργους και του συνταξιούχους, τους σπουδαστές της χώρας και αυριανούς ανέργους ή μετανάστες, να πυκνώσουν τις γραμμές των ταξικών αγωνιστικών συνδικάτων, να έρθουν και να στρατευτούν με τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ για να έχουν όραμα, να έχουν ελπίδα, ελπίδα για να μπορούν να ονειρεύονται ότι το αύριο μπορεί να γίνει καλύτερο από το σήμερα, καλύτερο από το χθες.

Δώσαμε και δίνουμε μεγάλες μάχες σε διάφορους χώρους δουλειάς παρά τα εμπόδια που φέρνουν οι παλιές παθογένειες του ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος, μέσα από τον έλεγχο μεγάλου αριθμού σωματείων από την εργοδοσία και τα κυβερνητικά κόμματα.

Εμείς, το Π.Α.ΜΕ., είμαστε εκείνοι στις πλάτες των οποίων πέφτει η ιστορική ευθύνη της ανασύνταξης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, ενός κινήματος που θα αποκαταστήσει το ρόλο των εργαζομένων στην ελληνική κοινωνία, που η φωνή του θα ακούγεται και από τις κυβερνήσεις, αλλά και από τους διεθνείς επιτηρητές της χώρας μας.

Εάν δεν αναλάβουμε εμείς αυτή την ευθύνη συνάδελφοι, αν δεν αναλάβει το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο και οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που το συγκροτούν αυτή την ευθύνη ποιος θα την αναλάβει;

Μέσα σε αυτό το πνεύμα λοιπόν του δημοκρατικού ταξικού συνδικαλισμού, θεωρούμε ότι ο αγώνας και η δράση των εργαζόμενων μέσα από τα συνδικάτα πρέπει να στοχεύει ΟΧΙ ΜΟΝΟ στην υπεράσπιση και διεκδίκηση των οικονομικών, κοινωνικών, επαγγελματικών και ηθικών συμφερόντων τους , αλλά συνάμα και στην υπεράσπιση, διαφύλαξη και διεύρυνση της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας, στην υπεράσπιση και εδραίωση της παγκόσμιας ειρήνης και στην δημιουργία μιας δημοκρατικής, ανθρώπινης και δίκαιης κοινωνίας απαλλαγμένης από κάθε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Μέσα σε αυτή την προοπτική των στόχων και των σκοπών υπογραμμίζουμε ότι η πολιτική διάσταση της πάλης και των διεκδικήσεων των εργαζόμενων, μέσα από τα συνδικάτα, οδηγεί τον εργατικό συνδικαλισμό σε προσέγγιση, συνεννόηση και συνεργασία με τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις και τους πολιτικούς σχηματισμούς εκείνους που συμμερίζονται και αποδέχονται τους ίδιους σκοπούς της πάλης των εργαζόμενων, με σκοπό να θέσουν την πάλη και τις συνολικές διεκδικήσεις μέσα σε μια ποιο ευνοϊκή προοπτική.

Δεν πρέπει να θέτουμε ποτέ τον Εργατικό Συνδικαλισμό πάνω από την πολιτική και τα πολιτικά κόμματα, θεωρούμε όμως ότι ο Συνδικαλισμός από την φύση του και τα συμφέροντα που υπερασπίζετε ήταν και παραμένει η βάση της διαμόρφωσης και της ανάπτυξης της ταξικής συνείδησης και αλληλεγγύης των εργαζόμενων και το βασικό μέσο για την πραγμάτωση των σκοπών και των στόχων του.

Με πυξίδα αυτές τις αρχές και τις θέσεις και με βασικό σκοπό την συνεργασία και αλληλεγγύη των εργαζόμενων της Ευρώπης ιδιαίτερα αλλά και ολοκλήρου του κόσμου, θεωρούμε ότι ο αυτόνομος ταξικός και μαζικός συνδικαλισμός που χαρακτηρίζετε από την ικανότητα των εργαζόμενων, μετά από δημοκρατικό διάλογο να αποφασίζουν για τους στόχους και τα μέσα της δράσης τους , οφείλει αναπτύσσοντας με την δράση του την ταξική συνείδηση, να δημιουργεί κάθε στιγμή το ποιο ευνοϊκό συσχετισμό δυνάμεων για τους εργαζόμενους και το συνδικαλιστικό κίνημα.

Ένας τέτοιος ρόλος των εργατικών συνδικάτων με τέτοια συνδικαλιστική δράση και προοπτική, προϋποθέτει την ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ του εργατικού κινήματος, μια αυτονομία που αρνείται απόλυτα κάθε μορφή υποταγής του συνδικαλισμού, ανοιχτή η’ καμουφλαρισμένη, σε μια πολιτική δύναμη, σε ένα κόμμα, στο κράτος η’ στην κυβέρνηση.

Την ελπίδα συνάδελφοι, για ένα καλύτερο αύριο για μια ποιο δίκαιη κοινωνία, την ελπίδα για την νέα γενιά την έχουμε μόνο εμείς, μόνο το Π.Α.ΜΕ., και αυτή την ελπίδα, με τις προτάσεις, τις αποφάσεις αλλά και με τον αγωνιστικό, διεκδικητικό σχεδιασμό για το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, πρέπει να την μεταλαμπαδεύσουμε, πρέπει να την δυναμώσουμε, πρέπει να την μετατρέψουμε σε δύναμη αντίστασης, δύναμη σύγκρουσης, δύναμη ανατροπής.

Φέρουμε συνάδελφοι ιστορική ευθύνη και στους εαυτούς μας αλλά κυρίως στα παιδιά μας, στην νεολαία, στους αυριανούς εργαζόμενους αγωνιστές.

Τώρα μας δίνετε μια χρυσή ευκαιρία

Μπροστά μας έχουμε τις αλλαγές του νόμου για την λειτουργία των συνδικάτων.

Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα τα ενδεχόμενα και σε θέση να αποκρούσουμε κάθε απόπειρα περιορισμού του ρόλου των συνδικάτων στην ελληνική κοινωνία.

Το Π.Α.ΜΕ. έχει δώσει δείγματα γραφής από την εποχή της ίδρυσής του, τώρα όμως καλείται, μάλλον το καλούν οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες της συγκυρίας, να αναλάβει ακόμη μεγαλύτερες πρωτοβουλίες για την ανασύνταξη του εργατικού λαϊκού κινήματος.

Είμαστε υποχρεωμένοι να ενισχύσουμε την προοπτική του σχεδιασμένου και μεθοδικού αγώνα σε όλους τους χώρους δουλειάς, έχουμε την ιστορική ευθύνη, από τη μια να κάνουμε φανερούς τους βαθύτερους στόχους των κυβερνήσεων και των διεθνών πατρώνων τους και από την άλλη οργανώνοντας καθημερινά την αντίσταση στους χώρους εργασίας να φέρουμε όλους τους εργαζόμενους κάτω από τη σκέπη μιας ταξικής αγωνιστικής πρακτικής και αντίληψης.

Αυτοί, φίλες και φίλοι, οι ταξικοί μας αντίπαλοι, αποδεικνύουν καθημερινά ότι έχουν το δικό τους μακρόπνοο σχέδιο εις βάρος των συμφερόντων του εργαζόμενου λαού, εμείς από την άλλη, είμαστε υποχρεωμένοι να σχεδιάσουμε τη δική μας στρατηγική για την απαλλαγή των εργαζομένων από τις πολιτικές της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Έχουμε καθήκον όπως ανέφερα και ποιο πάνω, να μην αφήσουμε να περάσει η νοοτροπία του ταξικού συμβιβασμού, του συμβιβασμού με τους μισθούς της πείνας και τις εργασιακές συνθήκες του “μεσαίωνα”. Οι υποχωρήσεις των συμβιβασμένων ηγεσιών σε όλα τα μέτωπα, απέδειξαν ότι ανοίγουν την όρεξη της ντόπιας και ξένης εργοδοσίας.

Δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες ότι η περιβόητη οικονομική ανάπτυξη, αν έλθει ποτέ και όταν έλθει, θα προσφέρει αυτομάτως καλύτερη ζωή στους εργαζόμενους.

Αν οι εργαζόμενοι δεν είναι οργανωμένοι και δυνατοί να διεκδικήσουν τα δίκαια τους, η εργοδοσία όπως έχει αποδειχθεί στο παρελθόν και εδώ στη χώρα μας αλλά και διεθνώς, δε θα δώσει ούτε ένα κομμάτι ψωμί παραπάνω σε κανέναν, άλλωστε αυτό είναι καταγραμμένο και ιστορικά αποδεδειγμένο ότι το «δίκιο δεν χαρίζετε το κατακτάς μ’ αγώνα» γι αυτό δεν πρέπει να έχουμε καμία αυταπάτη.

Μπορούμε, συνάδελφοι να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική. Και αν κάποιοι νοτίζουν ότι δεν μπορούμε να την ανατρέψουμε συνολικά, μπορούμε να ανατρέψουμε τα πιο βασικά της σημεία, εκείνα τα σημεία κλειδιά για τη γενικότερη επέλαση της εργοδοσίας.

Μπορούμε να τους νικήσουμε σε βάθος χρόνου και να αποκαταστήσουμε τις κοινωνικές ισορροπίες.

Τώρα είναι η ώρα των μικρών και των μεγάλων μαχών, τώρα είναι η ώρα του αδιάκοπου και αταλάντευτου αγώνα, ενάντια στην ασυδοσία των διεθνών κερδοσκόπων, ενάντια στον αυταρχισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εθνικών κυβερνήσεων, ενάντια στην ντόπια και ξένη εργοδοσία.

Προέρχομαι φίλες και φίλοι αγαπητοί σύνεδροι και έχω την τιμή να είμαι ο πρόεδρος της Π.Ο.Ε.Ε.Π., μιας Ομοσπονδίας που από την ίδρυση της έχει ταξικό προσανατολισμό και χαρακτήρα, μιας Ομοσπονδίας που οι αγώνες της έχουν ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας μας, μιας Ομοσπονδίας που απέναντι στον ταξικό της αντίπαλο δεν έχει σκύψει ποτέ μα ποτέ το κεφάλι και σας λέω ότι έχει δώσει πολλούς και δύσκολους αγώνες.

Σε έναν τέτοιο αγώνα βρισκόμαστε και τώρα, με τη συνεχή συμπαράσταση του Π.Α.ΜΕ. των ταξικών σωματείων αλλά και πολλών κοινωνικών ομάδων , τα τελευταία τρία και πλέον χρόνια, δίνουμε ακόμα μια μεγάλη μάχη ενάντια στην πολυεθνική Coca-Cola, με σκοπό την επαναλειτουργία του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης.

Θέλω από αυτό το βήμα και έχει τη σημασία του αυτό, για όλη τη δουλειά που κάνουμε, θέλω λοιπόν να γνωρίζουν όλοι ότι αυτός ο αγώνας δεν είναι ένας συνηθισμένος αγώνας, πρόκειται για έναν αγώνα ενάντια στην εταιρία σύμβολο του καπιταλισμού και όλης της εργοδοσίας σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Είναι αγώνας άνισος, αλλά όλα δείχνουν ότι είναι αγώνας που μπορούμε να κερδίσουμε και θα κερδίσουμε. Και μια τέτοια νίκη θα είναι μια μεγάλη ένεση ηθικού και κουράγιου, όχι μόνο για τους απεργούς του κλάδου, αλλά για όλους τους εργαζόμενους που σκύβουν καθημερινά από ανάγκη στους χώρους δουλειάς το κεφάλι.

Ο αγώνας και το μποϊκοτάζ στα προϊόντα της Coca-Cola θα συνεχιστεί μέχρι να ανοίξει το εργοστάσιο και να γυρίσουν οι συνάδελφοί μας στις δουλειές τους. Είμαστε βέβαιοι ότι αυτό θα συμβεί και καλούμαστε να συμβάλλουμε όλοι μας ώστε να συμβεί το ταχύτερο δυνατόν, γιατί μια τέτοια νίκη είναι αναγκαία για όλο τον εργαζόμενο λαό της πατρίδας μας. Είναι και μια νίκη αναγκαία για το συνδικαλιστικό αγωνιστικό γόητρο του Π.Α.ΜΕ., γιατί θα το μετατρέψει σε ισχυρό πόλο έλξης όλων των εργαζομένων και κυρίως των νέων που συναντούν εφιαλτικές συνθήκες στην αγορά εργασίας, που τσακίζει τα όνειρά τους για τη ζωή και την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους.

Τέλος θα είναι μια νίκη όλων των εργαζομένων που έδωσαν και δίνουν σκληρούς αγώνες εναντίον της Κόκα Κόλα σε άλλες χώρες του πλανήτη, υπό άλλες πιο δύσκολες και πιο επικίνδυνες συνθήκες, όπως στην Τουρκία, στην Κολομβία κλπ.

Για αυτό, αγαπητοί σύνεδροι φίλες και φίλοι, αντιλαμβανόμαστε αυτόν τον αγώνα και ως μια υπόμνηση για τη διεθνή αλληλεγγύη των εργαζομένων απέναντι στην ασυδοσία του πολυεθνικού κεφαλαίου.

Οι έννοιες της αλληλεγγύης, της ειρήνης και της συνεργασίας των λαών, καθώς επίσης και της μη εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο είναι βασικές αξίες του εργατικού κινήματος.

Η οργάνωση , η ενότητα, ο αγώνας και η αλληλεγγύη ήταν είναι και θα συνεχίσουν να είναι τα ακατανίκητα όπλα στην συνδικαλιστική φαρέτρα των εργαζόμενων απέναντι στους ταξικού τους αντιπάλους

Ζήτω η διεθνής αλληλεγγύη των εργαζομένων

Ζήτω το Π.Α.ΜΕ.

Ομιλία του Καραντούσα Μανώλη, Προέδρου Ομοσπονδίας Τροφίμων στην 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ

Συναγωνιστές συναγωνίστριες

Χαιρετίζουμε τις εργασίες της 4ης πανελλαδικής συνδιάσκεψης τους ΠΑΜΕ.

Η εισήγηση έθεσε με σαφή τρόπο τους άξονες της δουλειάς των συνδικάτων καθως και το περιεχόμενο αυτής για την ανασύνταξη και αναζωογόνηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος για ένα κίνημα μαχητικό ταξικό ένα κίνημα ταξικό ένα κίνημα ελπίδας και ανατροπής.

Θα προσπαθήσω να μεταφέρω την δουλειά της ομοσπονδίας και των συνδικάτων απο τον κλάδο τροφίμων – ποτών.

Στον κλάδο είχαμε και έχουμε σοβαρές εξελίξεις και επιπτώσεις απο την καπιταλιστική κρίση όλα αυτά τα χρόνια.

Είχαμε κλείσιμο εργοστασίων που φαίνεται ότι είναι σε παραπέρα εξέλιξη (ΠΕΠΣΙ) συγχωνεύσεις εξαγορές μείωση στην παραγωγή προιόντων

Ταυτόχρονα υπάρχουν νέες επενδύσεις απο μονοπωλιακούς ομίλους σε γραμμές παραγωγής και νέες εγκαταστάσεις

Απο την κατάσταση αυτή οφελειμένοι βγαίνουν μια χούφτα μονοπωλιακοί ομίλοι που δραστηριοποιούντια στον κλάδο.

Ο πόλεμος μεταξύ τους είναι συνεχής στόχος τους είναι ποιός θα είναι πιο ανταγωνιστικός ποιος θα ενισχυθεί εν μέσω κρίσης αλλά και της προσδοκούμενης ανάπτυξης.

Στον κλάδο υπάρχουν χαμένοι και κερδισμένοι βιομήχανοι.

Το σίγουρο είναι ότι χαμένοι είναι οι εργαζόμενοι απο την ενιαία επίθεση των βιομηχάνων στην οποία υπάρχει ανομοιομορφία απο εργοστάσιο σε εργοστάσιο.

Στον κλάδο με τελευταία στοιχεία του ΙΚΑ δραστηριοποιούνται περίπου 7800 επιχειρήσεις. Οι 20 μεγαλύτερες συγκεντρώνουν πάνω απο το 30% του συνολικού τζίρου. Το 22% είναι επιχειρήσεις που απασχολούν απο 10 εργαζόμενους και πάνω οι οποίες απασχολούν το 85% των μισθωτών (ΙΚΑ) στον κλάδο.

Οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις έχουν προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό καθώς η κατάργηση με νόμους των ΣΣΕ του σταθερού χρόνου εργασίας την εφαρμογή ελαστικών μορφών όπως εκ περιτροπής μπλοκάκι δουλειά με την ώρα κ.α έχουν διαμορφώσει βάρβαρες συνθήκες εργασίας.

Τα δουλεμπορικά γραφεία που όλο και περισσότερο αξιοποιούντια απο τους ομίλους για να εξασφαλίσουν πιο φθηνούς και ευέλικτους εργαζόμενους είναι η μορφή εργασίας που προχωρά σε μεγάλο βαθμό την περίοδο αυτή.

Σε συνδυασμό με την ανεργία αλλά και τους όρους αμοιβής (βλέπε 511-586 ευρώ) την φορολογεία απο την κυβέρνηση η ζωή ενός εργάτη και της οικογένειας του συνθλίβεται για να πλουτίσουν κι άλλο τα μονοπώλια οι καπιταλιστές.

Παρά την περιγραφή των παραπάνω υπάρχουν χώροι δουλειάς που κρατάνε κατακτήσεις αλλά και τις αυξάνουν.

Αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει οργάνωση των εργατών στο χώρο στην περιοχή το σωματείο είναι μια απο τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του συνδικαλιστικού κινήματος.

Γίνεται ακόμα πιο σημαντικό εργαλείο υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζόμενων όταν έχει υιοθετήσει και παλεύει μέσα απο τις γραμμές του το περιεχόμενο του ΠΑΜΕ.

 ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Πήραμε πρωτοβουλίες οργανώσαμε πανελλαδικές συσκέψεις και αντίστοιχες σε περιοχές με τα συνδικάτα για την υπογραφή κλαδικής ΣΣΕ που είναι ένα απο τα βασικά μέτωπα πάλης αλλα και για απολύσεις απληρωσιά για το ασφαλιστικό για καλύτερες συνθήκες υγιεινής και ασφάλεις της εργασίας.

Μελετάμε και παρακολουθούμε τις εξελίξεις στον κλάδο διαμορφώνουμε επεξεργασίες που φωτίζουν δείχνουν τις τάσεις βοηθούν τα συνδικάτα να διαμορφώσουν αιτήματα παρεμβάσεις κ.α.

Ανοίξαμε καλύτερη συζήτηση μέσα στους χώρους δουλειάς με τα σωματεία δένοντας τις εξελίξεις στον κλάδο με τις γενικότερες αναδεικνύοντας την ουσία και τις αιτίες της κρίσης και της αντεργατικής πολιτικής συζητώντας για το ποια χαρακτηριστικά πρέπει να έχει το κίνημα σήμερα ποιον προσανατολισμό ποια είναι η πραγματική διέξοδος για τους εργαζόμενους. Έγιναν περισσότερες συνελεύσεις συζητήσεις μέσα σε χώρους δουλειάς αξιοποιήθηκαν καλύτερα οι δυνάμεις μας οι επιτροπές εργαζομένων αποκτήσαμε καλύτερη επαφή με τα σωματεία σε όλη την Ελλάδα.

Πρωτοβουλιες που πήρε η ομοσπονδία με κεντρικές συσκέψεις των σωματείων (πχ ΣΣΕ) αλλά και σε περιοχές μαζί με τα κλαδικά συνδικάτα βοήθησαν την δουλειά μας ώστε να υλοποιήσουμε τους στόχους που έχουμε θέσει.

Τώρα όμως χρειάζεται να ανέβει κι άλλο η μαχητικότητα απο όλες τις δυνάμεις η παρουσία και η παρέμβαση μας σε όλο τον κλάδο σε όλη την χώρα πρέπει να είναι περισσότερο ορατή και διακριτή.

Όλα αυτά τα χρόνια έγιναν αρκετοί και σημαντικοί αγώνες για τα προβλήματα που υπήρχαν σε εργοστάσια και γενικότερα. Υπήρξε συμμετοχή μας σε όλες τις γενικές απεργίες. Στον κλάδο έγιναν απεργίες για την υπογραφή ΣΣΕ. Η τελευταία ΣΣΕ υπογράφτηκε το 2009 μέσα απο κινητοποιήσιες οι βιομήχανοι μέχρι σήμερα παρά και τις προσπάθειες που έγιναν δεν θέλουν να υπάρξουν νέες κλαδικές ΣΣΕ ή αν υπάρξουν να είναι με 586 ευρώ.

Εκφράστηκε η αλληλεγγύη σε αγώνες έγιναν σε πολλές επιχειρήσεις ενάντια σε μειώσεις μισθών κλείσιμο εργοστασίων για απληρωσιά για ανασφάλιστη εργασία για απολύσεις για αλλαγή εργασιακών σχέσεων για την υπογραφή ΣΣΕ.

Αλλά και σε κινητοποιήσεις εργαζομένων άλλων κλάδων. Σε πολλές περιπτώσεις πληρώθηκαν οι εργαζόμενοι εξασφαλίσαμε ένσημα που δεν είχαν καταβληθεί πήραμε πίσω απολύσεις, βάλαμε προσωρινά εμπόδια να μην περάσουν οι σχεδιασμοί της εργοδοσίας κ.α.

Μεσα σε αυτούς τους αγώνες αναδείχτηκαν νέοι πρωτοπόροι εργαζόμενοι σε αρκετές περιπτώσεις φτιάχτηκαν εργοστασιακές επιτροπές.

Δημιουργήσαμε νέα επιχειρησιακά και κλαδικά σωματεία.

 Συναγωνιστές συναγωνίστριες ένα βασικό συμπερασμα που βγαίνει έιναι ότι όλοι οι αγώνες όσο ηρωικοί και να είναι δεν μπορούν να πάνε μακριά αν δεν υπάρχει ταξική διοικηση στο σωματείο αν δεν είναι έντονο το στοιχείο της αλληλεγγύης απο τον κλάδο αν δεν αποκτά ο αγώνας αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση. Αν δεν εξασφαλιζουμε μόνιμη και σταθερή παρέμβαση μέσα στους χώρους ώστε να βοηθάμε να καταλαβαίνουν οι εργαζόμενοι ότι για τα δεινά που περνάνε φταίνε οι βιομήχανοι τα μονοπώλια οι κυβερνήσεις και το κράτος τους που καθορίζουν ολάκερα την ζωή τους. Όσο δεν βοηθάμε ο συνδικαλιστικός αγώνας να πολιτικοποιείται η εργοδοσία θα εγκλωβίζει τις συνειδήσεις των εργαζόμενων στα δικά τους συμφέροντα.

 Η προοπτική για την ανασύνταξη του κινήματος και της μαζικοποίησης του περνά μέσα απο την οργάνωση στο εργοστάσιο στον όμιλο στον κλάδο μαζί με όλη την εργατική τάξη και με κοινωνική συμμαχία να διεκδικήσουμε τον τεράστιο πλούτο που παράγουμε.

Στόχος ειναι η μαζικοποίηση του κλάδου με την δημιουργία κλαδικών και επιχειρησιακών σωματείων σε όλες τις περιοχές και βιομηχανικές ζώνες σε όλα τα μεγάλα στρατηγικής σημασίας εργοστάσια.

 Σε μια τέτοια προοπτική και πορεία θα λύνεται και το πρόβλημα του κατακερματισμού στον κλάδο

 Αυτό είναι σοβαρό εμπόδιο δεν υπηρετεί την ενότητα του συνόλου των εργαζόμενων.

Απεναντίας συντηρεί τον συντεχνιασμό την λογική την περιχαράκωσης με αποτέλεσμα την διάσπαση των εργαζόμενων την μη συγκέντρωση όλων των δυναμεων ώστε να δοθούν οι αγώνες με καλύτερους όρους για την ανατροπή αυτής της βάρβαρης πολιτικής.

Αγαπητοί συναγωνιστές συναγωνίστριες σήμερα η ομοσπονδία τα συνδικάτα που βρισκόμαστε εδώ πορευόμαστε στην γραμμή ρήξης και σύγκρουσης και όχι στην γραμμή του κοινωνικού διαλόγου, της εθνικής ενότητας και συνεννόησης που προτάσσει ο κυβερνητικός εργοδοτικός συνδικαλισμός.

Σηκώνουμε ψηλά την σημαία της ταξικής πάλης τιμούμε τους νεκρούς της τάξης μας, στην χώρα σε όλο τον κόσμο.

Ο ταξικός εχθρός μας είναι ορατός όσο ποτέ άλλωστε είναι η κυβέρνηση τα κόμματα των καπιταλιστών η ΕΕ, το ΔΝΤ, το ΝΑΤΟ, ο ΣΕΒ, ο κυβερνητικός εργοδοτικός συνδικαλισμός όλοι οι υπαίτιοι της φτώχιας της εξαθλίωσης και την ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Σύμμαχοι μας η φτωχή αγροτιά οι αυτοαπασχολούμενοι οι γυναίκες οι φοιτητές όλοι αυτοί που πλήτονται απο αυτήν την πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Προχωράμε με πίστη μαχητικότητα να ανατρέψουμε τους δυνάστες μας να πάρουμε την ζωή στα δικά μας χέρια δεν έχουμε δοκιμάσει ακόμα την τεράστια δύναμη που έχουμε ως εργατική τάξη.

 Προσταγμά μας ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ

Ομιλία της Βέτας Πανουτσάκου, Προέδρου της Ομοσπονδίας Συλλόγων Υπαλλήλων Αιρετών Περιφερειών Ελλάδας, στην Συνδικάσκεψη του ΠΑΜΕ

Ζούμε σε εποχή υποχώρησης του κινήματος αλλά και σοβαρών διεργασιών στη συνείδηση των εργαζομένων.

Διεργασίες που δεν είναι πάντα ορατές,ούτε γενικευμένες, αναντίστοιχες της ταχύτητας της επίθεσης που ζούμε και αυτό κάνει πιο απαιτητική τη δουλειά μας.

Στις διεργασίες αυτές αποτυπώνονται βέβαια οι αντικειμενικές συνθήκες, οι γενικές επιδράσεις που υπάρχουν, όμως έχουν σε κάθε χώρο και τα δικά τους χαρακτηριστικά. Χαρακτηριστικά που συνδέονται με την δικιά μας παρέμβαση, την δικιά μας δουλειά.

Αν είναι μια φορά δύσκολο να αλλάξεις τους αρνητικούς συσχετισμούς στις αρχαιρεσίες ενός σωματείου, είναι πολλαπλά δύσκολο να εδραιώσεις και να διευρύνεις την ταξική αντίληψη στους εργαζόμενους,να βοηθήσεις να συνειδητοποιηθεί ότι απαιτείται να δυναμώσει η συλλογική δράση, η μαζική συμμετοχή σε όλες τις πλευρές της ζωής ενός σωματείου. Να συνειδητοποιηθεί ότι η ζωή των εργαζομένων δεν θα αλλάξει με τη δράση, κι ας είναι σημαντική, πρωτοπόρα κάποιων συνδικαλιστών. Δεν είναι πρωτοπόρα η δράση που δεν ξεκουνάει εργαζόμενους, που δεν κινητοποιεί, που δεν οδηγεί σε αυτό που λέμε χειραφέτηση της ζωής μας και της τάξης μας.

Οι διεργασίες που συντελούνται εκφράζονται στις Γενικές Συνελεύσεις των Σωματείων.

Τα θετικά βήματα εκφράζονται όταν βγαίνουν επιτέλους «νέοι» εργαζόμενοι και παίρνουν το λόγο στις Γενικές Συνελεύσεις και τοποθετούνται… Είναι σημαντική η συνεισφορά στα μυαλά των εργαζομένων όταν εργαζόμενοι εκτός από εμας τους «γνωστούς» για την τοποθέτησή μας, μιλάνε, αναδεικνύουν ζητήματα, εκφράζουν αυτό που συνειδητοποίησαν, την ανάγκη ενίσχυσης της συλλογικής, ταξικής δράσης.

Αυτό το απλό, το να παίρνουν οι άλλοι το λόγο δεν είναι απλό… Είναι τέχνη, να καταφέρνεις να εκφράζονται οι εργαζόμενοι με κάθε τρόπο. Να εξωτερικεύουν τις σκέψεις τους, να εκθέτουν τις απόψεις τους και τον εαυτό τους, να συζητούν. Είναι τέχνη που δεν κερδίζεται εύκολα, που θέλει σχέδιο, απαιτεί βοήθεια από μας, κλίμα ουσιαστικής συναδελφικότητας.

Το να μπορέσει ένα Σωματείο να κάνει σήμερα Γενική Συνέλευση με μαζική παρουσία εργαζομένων αποτυπώνει εκτός από τις αγωνίες των συναδέλφων και την εμπιστοσύνη τους προς το Δ.Σ. Δείχνει ότι περιμένουν να ακούσουν και να μάθουν πράγματα. Να θέσουν τους εαυτούς τους στις συλλογικές διαδικασίες, που τόσο προσπαθεί να απαξιώσει η εργοδοσία και το αστικό κράτος.

 Αυτά τα βήματα φαίνεται ότι καταφέραμε στο Σύλλογο Υπαλλήλων Περιφέρειας Αττικής, όχι μόνο από τότε που οι εργαζόμενοι μας ανάδειξαν πρώτη δύναμη, αλλά και πριν τις αρχαιρεσίες, όταν οι δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ δρώντας σαν πλειοψηφία απαιτούσαμε την πραγματοποίηση Γενικής Συνέλευσης.

Αυτά τα βήματα αποτυπώθηκαν και στη συνέχεια όταν συμπορεύτηκαν μαζί μας και συνδικαλιστές άλλων ψηφοδελτίων, που αποφάσισαν να τα αφήσουν πίσω τους και σήμερα βρίσκονται εδώ μαζί μας.

Στην πορεία προς την 4η Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ είπαμε αλλά και ακούσαμε πολλά…

Θα σταθώ σε ένα. Λέγανε αρκετοί συνδικαλιστές από άλλα ψηφοδέλτια: «Συμφωνούμε με τους στόχους του ΠΑΜΕ, διαφωνούμε όμως με την ταχτική που ακολουθεί»…Αυτό συναγωνιστές εκφράζει από την μια την σοβαρή πίεση που ασκεί το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, την ευρύτερη επιρροή που και αυτοί βλέπουν ότι έχει το ΠΑΜΕ, κυρίως όμως εκφράζει την πολιτικοσυνδικαλιστική τους αντίληψη για το ρόλο του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, που δεν συγκρούεται με την εργοδοσία και το κράτος της, που περνάει μέσα από τον συμβιβασμό με την καπιταλιστική εξουσία, που επί της ουσίας παραπέμπει στη «δευτέρα παρουσία» τη λύση των προβλημάτων της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Στην Περιφέρεια ζήσαμε όλους τους συνδυασμούς…κυβέρνηση ΝΔ, Νομαρχία (παλιότερα)-Περιφέρεια (τώρα) ΠΑΣΟΚ και το αντίστροφο, ζήσαμε τις πρώτες μέρες της Περιφερειακής Αρχής του ΣΥΡΙΖΑ με κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που μας ζήταγε να συστρατευτούμε μαζί της για να συγκρουστούμε όπως έλεγε…, όχι με τους επιχειρηματικούς ομίλους, όχι ενάντια στον ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ και τους αντεργατικούς νόμους, αλλά ενάντια στην τότε κυβέρνηση…

Δεν τσιμπήσαμε ούτε εμείς, ούτε οι εργαζόμενοι, γιατί όλα τα χρόνια αποκαλύπταμε αταλάντευτα το δούλεμα που μας κάνανε, αποκαλύπταμε ότι το αστικό κράτος και οι μηχανισμοί του έχουν συνέχεια… και όλοι τους συνδέονται με ένα νήμα, που το κινούν οι νόμοι που ψηφίζουν, οι αποφάσεις της ΕΕ, οι σχεδιασμοί του ΟΟΣΑ, της Παγκόσμιας Τράπεζας κλπ.

Μιλήσαμε με τους συναδέλφους και για το σήμερα και για το αύριο και για τα προβλήματα που μας φορτώνει η Περιφερειακή Αρχή του ΣΥΡΙΖΑ και για όσα βάσανα φορτώνει εμάς και τις οικογένειές μας το αστικό κράτος και οι μηχανισμοί του.

Πίσω από όλα κρύβεται η σταθερή τους προσπάθεια να στηρίξουν την επιχειρηματική δράση, την κερδοφορία τους, να δώσουν κίνητρα, ώθηση στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Εξάλλου αυτό θέλει να υπηρετήσει πιο αποτελεσματικά η συζητούμενη αναμόρφωση του θεσμικού πλαισίου της Τοπικής και Περιφερειακής Διοίκησης, που είναι προ των πυλών.

Όλοι μας ξέρουμε ότι είναι δύσκολο να τσιγκλήσεις συνειδήσεις, να ξεβουλώσεις αυτιά για να σε ακούσουν… Πήγαμε πολλές φορές σε γραφεία, που δεν σήκωναν κεφάλι όταν μιλάγαμε, χρειάστηκε χρόνος, υπομονή και επιμονή για να μας εμπιστευτούν, για να ξεπεράσουμε στερεότυπα και αγκιλώσεις που κουβάλαγαν στα μυαλά τους οι συνάδελφοι. Εμπιστευτήκαμε εργαζόμενους για να μπουν στο ψηφοδέλτιό μας, που δεν ξέραμε τι ψηφίζουν, τι θεό πιστεύουν…, ξέραμε μόνο και εκτιμούσαμε τη στάση τους στο χώρο δουλειάς…

Σπάσαμε έτσι πολλά στερεότυπα…, δείξαμε στη πράξη ότι οι δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, προχωρούν με σημαία την ταξική συσπείρωση, ότι το ΠΑΜΕ είναι ο ταξικός πόλος στο εργατοσυνδικαλιστικό κίνημα.

Ακούγαμε τους συναδέλφους, τη γνώμη τους για εμας, για το πώς τα είπαμε, τι κατάλαβαν από αυτά που είπαμε στη Γενική Συνέλευση, τι θα πρεπε να κάνουμε καλλίτερα. Καθιερώσαμε αυτές τις συζητήσεις μετά από κάθε Συνέλευση, αναπτύξαμε δεσμούς με συναδέλφους και με αρκετούς και με τις οικογένειές τους.

Δεν έχουμε κλείσει χρόνο στη διοίκηση του Σωματείου και καθημερινά πληθαίνουν οι συνάδελφοι, που καταθέτουν αίτηση εγγραφής, που μας λένε «τώρα καταλάβαμε ότι έχουμε Σωματείο» κ.α.

Αξιοποιούμε πολλές δυνατότητες για να αναζωογονήσουμε το Σωματείο, για να δώσουμε διέξοδο σε ιδιαίτερες κλίσεις και ανησυχίες των συναδέλφων, για να δυναμώσουμε τους δεσμούς μας.

Η πολιτιστική δράση αποτελεί βασικό εργαλείο σε αυτή την κατεύθυνση. Φτάχτηκε Μουσικό Σχήμα, που καλύπτει όλες μας τις εκδηλώσεις (αύριο εκδήλωση για το Πολυτεχνείο σε αμφιθέατρο), η ομάδα των εικαστικών έκανε την πρώτη της έκθεση, οι επισκέψεις και ξεναγήσεις σε αρχαιολογικούς χώρους έχουν τεράστια μαζικότητα, η παιδική γιορτή είχε 1300 άτομα, η παρακολούθηση θεατρικής παράστασης στην Επίδαυρο 600…

Έχει δημιουργηθεί ένα μελίσι, που δουλεύει και τα οργανώνει.

Νομίζουμε ότι αυτές είναι πλευρές της δουλειάς από τα κάτω, της δουλειάς στο πρωτοβάθμιο σωματείο που μας οδήγησε στο να αναδειχτούμε 1η δύναμη και στην Ομοσπονδία των εργαζομένων στις Περιφέρειες.

Η τέχνη να παλεύεις για το μικρό και το μεγάλο, να αξιοποιείς ότι χαραμάδα βρίσκεις για να λύνεις ζητήματα, χωρίς να αποκόβεσαι από το στόχο της ανατροπής δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Χρειάζεται να έχεις σταθερό μέτωπο στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό και στο ρεφορμισμό, που μπορεί να σε παρασύρει στη προσπάθεια να λύσεις προβλήματα. Και ο κίνδυνος αυτός στους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα είναι πολύ πιο μεγάλος, μιας και το αστικό κράτος για αρκετούς κλάδους τα προηγούμενα χρόνια επιφύλασσε μια καλλίτερη μεταχείρηση…

Γι αυτό η ανάδειξη του ρόλου του αστικού κράτους σε κάθε τομέα και οι επιπτώσεις της λειτουργίας του στα λαϊκά στρώματα αποτελούν βασικές πλευρές, που μπορούν να μας κρατούν στον ίσιο δρόμο, να βλέπουμε τις εξελίξεις χωρίς συντεχνιασμούς. Ούτε αυτό βέβαια είναι εύκολο…, να παλεύεις να έχεις δουλειά και ταυτόχρονα να ζητάς την κατάργηση του φορέα σου, που υπηρετεί το κεφάλαιο και καταδυναστεύει το λαό…

Σε κάποιους τομείς του δημοσίου είναι πιο εύκολο να δουλεύεις τα αιτήματά σου σε κοινό πλαίσιο με τους συμμάχους σου πχ για την υγεία, για την παιδεία, τον παιδικό σταθμό κλπ.

Σε αρκετούς άλλους όμως φορείς έχουμε σοβαρή δυσκολία, έχουμε υστέρηση στην επεξεργασία και την προώθηση κοινού πλαισίου. Πχ με τις αναδιαρθρώσεις στο δημόσιο ιδιωτικοποιούνται αρμοδιότητες, άλλες εκχωρούνται μέσα από την λεγόμενη πιστοποίηση, τα μητρώα αξιολογητών, ελεγκτών κλπ, που περιλαμβάνουν δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους, ελεύθερους επαγγελματίες κλπ.

Πχ πρόσφατα μάθαμε ότι το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης θα μεταφέρει την αρμοδιότητα των ελέγχων εφαρμογής των Προγραμμάτων Βιολογικής Γεωργίας & Κτηνοτροφίας από τις Δ.Α.Ο.Κ. των Περιφερειών στον Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. και μέσω αυτού θα τις ιδιωτικοποιήσει, με επιπλέον οικονομική επιβάρυνση των βιοκαλλιεργητών. Οι γεωπόνοι δημόσιοι υπάλληλοι ζητάνε να μείνει η αρμοδιότητα στις υπηρεσίες τους, ενώ οι γεωπόνοι ιδιωτικοί υπάλληλοι θεωρούν ότι θα έχουν δουλειά, θα την συγουρεύουν με αυτό τον τρόπο στις εταιρείες που δουλεύουν και λιμαίνονται αυτές τις διαδικασίες… και οι αγρότες βιοκαλλιεργητές πληρώνουν και τώρα που είναι στο δημόσιο και όταν πάνε στους ιδιώτες…

Μόνο η πάλη για ανατροπή των αντιλαϊκών θεσμών εξουσίας, η συμμαχία με την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα της πόλης και του χωριού, η διεκδίκηση του δικού μας μονόδρομου, έξω από την ΕΕ και τα άλλα ιμπεριαλιστικά όργανα μπορεί να λύσει τις σημερινές επίπλαστες αντιφάσεις, να οδηγήσει σε ζωή με αξιοπρέπεια και δικαιώματα.

Ομιλία του Παναγιώτη Κατάρα, Προέδρου της Ομοσπονδίας Τύπου – Χάρτου στην 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ

Η οικονομική κρίση χτύπησε περισσότερο ή λιγότερο όλους τους κλάδους της οικονομίας. Διαμορφώθηκε νέα κατάσταση. Στον δικό μας, στον Τύπο και το Χαρτί έγιναν και συνεχίζονται ανακατατάξεις, εξαγορές και συγχωνεύσεις που έχουν σαν αποτέλεσμα τη μείωση της παραγωγής και το κλείσιμο δεκάδων επιχειρήσεων. Περισσότερο από 1500 εργαζόμενοι έχασαν τη δουλειά τους με ποιο πρόσφατο το κλείσιμο της Σόφτεξ που πέταξε στην ανεργία περισσότερους από 100 εργαζόμενους και χαρακτηριστικό του τρόπου που «δουλεύει» ο καπιταλισμός.

Η εργοδοσία δεν έχασε ευκαιρία, αξιοποίησε την κατάργηση των Κλαδικών Συμβάσεων και το αντιδραστικό πλαίσιο που της πρόσφεραν απλόχερα οι κυβερνήσεις για να εντείνει την επίθεσή της σε όλα τα μέτωπα. Με απειλές, εκβιασμούς για απόλυση, έχουν πετύχει την κατάργηση δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν με αγώνα τα προηγούμενα χρόνια.

Σήμερα υπάρχει ανασφάλιστη εργασία, απλήρωτες υπερωρίες, καθυστερήσεις πληρωμών, ενώ αυξάνονται οι επιχειρήσεις που επιβάλλουν την εκ περιτροπής εργασία και χρησιμοποιούν ενοικιαζόμενους εργάτες. Είναι πολύ λίγοι πλέον οι εργαζόμενοι που πληρώνονται με βάση τη ΣΣΕ ενώ οι νεοπροσλαμβανόμενοι πληρώνονται με τον κατώτερο μισθό των 586 ευρώ. Πλάι στην εργασιακή ζούγκλα που επικρατεί έρχονται να προστεθούν τα φορολογικά βάρη, τα χαράτσια, η κατάργηση των συντάξεων και οι περικοπές σε υγεία – παιδεία.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και το κεφάλαιο δεν διστάζουν να καταδικάσουν την εργατική τάξη στην πιο άγρια εκμετάλλευση για να αυξηθούν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

Είναι ανάγκη να γίνει ξεκάθαρο στους εργαζόμενους ότι φιλολαϊκές διέξοδοι από την κρίση στο έδαφος του καπιταλισμού δεν μπορούν να υπάρξουν. Δεν πρέπει να περάσει η προπαγάνδα της κυβέρνησης για την δήθεν «δίκαιη ανάπτυξη» που έρχεται, που στόχο έχει να κερδίσει χρόνο και να χειραγωγήσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια.

Τα νέα μέτρα που είναι στα σκαριά περιλαμβάνουν την παγίωση και επέκταση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, τις ομαδικές απολύσεις, τον υποκατώτατο μισθό, το νέο συνδικαλιστικό νόμο.

Αυτά τα μέτρα θα τα ακολουθήσουν άλλα αν δεν τους σταματήσουμε με τον αγώνα μας και αυτόν τον αγώνα μόνο το ταξικό κίνημα οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ μπορούν να σηκώσουν. Να μην περιμένουν οι εργαζόμενοι λύσεις από τα πάνω, την καλή διάθεση του εργοδότη, την εναλλαγή των κυβερνήσεων που υπηρετούν την ίδια πολιτική. Είναι αυτοί που έχουν υπογράψει μαζί, χέρι – χέρι το 3ο μνημόνιο. Τώρα χωρίς καθυστέρηση να οργανώσουμε την πάλη μας σε κάθε χώρο δουλειάς με στόχο την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και την αλλαγή των συσχετισμών.

Για να βάλουμε εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης που θα υπηρετεί τις δικές μας ανάγκες και όχι τα κέρδη των μονοπωλίων.

Μπορεί το κίνημα να είναι πίσω από τις ανάγκες, να μην κατάφερε να αποτρέψει τα αντεργατικά μέτρα όμως έβαλε εμπόδια. Σε διάφορους χώρους και στον κλάδο μας ξέσπασαν και ξεσπούν αγώνες για μια σειρά οξυμένα προβλήματα, όπως ενάντια σε απολύσεις, μειώσεις μισθών, αφαίρεση δικαιωμάτων για τα δεδουλευμένα. Δόθηκαν σκληρές μάχες που πολλές φορές ακύρωσαν τους σχεδιασμούς της εργοδοσίας, έβαλαν νέες δυνάμεις στον αγώνα.

Δεν πρέπει να τα βλέπουμε όλα μαύρα. Στην ιστορία του κινήματος υπάρχουν παραδείγματα που μετά από ήττες και υποχωρήσεις αυτό έβγαινε στο προσκήνιο πιο δυνατό.

Η σημερινή αγανάκτηση και δυσαρέσκεια είναι σίγουρο ότι θα γεννήσει νέους αγώνες που θα είναι περισσότερο αποτελεσματικοί. Να παρακολουθούμε τις εξελίξεις και να ενθαρρύνουμε κάθε αγωνιστική πρωτοβουλία. Να μην περιοριζόμαστε στα προβλήματα της επιχείρησης ή του κλάδου αλλά να βάζουμε στην πρώτη γραμμή τα συμφέροντα της εργατικής τάξης απέναντι στο κεφάλαιο, την Ε.Ε., τον εργοδοτικό συνδικαλισμό.

Η μαζική οργάνωση των εργαζομένων στον τόπο δουλειάς είναι προϋπόθεση για αποτελεσματικούς αγώνες. Ο χαμηλός βαθμός οργάνωσης, η ένταξη στις γραμμές της εργατικής τάξης νέων δυνάμεων κατά κανόνα με ελαστικές σχέσεις, η αύξηση της ανεργίας δημιούργησαν νέα δεδομένα που απαιτούν προσαρμογή στη δουλειά μας. Τα κλαδικά συνδικάτα είναι ανάγκη να συσπειρώσουν όλους τους εργαζόμενους ανεξάρτητα από ειδικότητα, εργασιακή σχέση. Να οργανωθούν σε κάθε επιχείρηση σωματειακές επιτροπές που θα συνδέουν τους εργαζόμενους του κάθε χώρου με τη διοίκηση του σωματείου.

Είναι δύσκολη δουλειά που απαιτεί διαρκή προσπάθεια μια και η εργοδοσία παρεμβάλει εμπόδια, τρομοκρατεί αφού δεν θέλει να είναι οργανωμένοι οι εργάτες.

Τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί οι δυσκολίες για την ένταξη των εργαζομένων στα συνδικάτα. Η μαζικότητα, η συμμετοχή είναι καίριο ζήτημα για την ανασύνταξη. Η εργοδοτική τρομοκρατία ήταν πάντα μεγάλο εμπόδιο, ακόμα μεγαλύτερο στις μέρες μας είναι ο φόβος της ανεργίας. Η δυσκολία των συνδικάτων να κατακτήσουν ζωτικής σημασίας αιτήματα να υπογράψουν ΣΣΕ απομάκρυνε τους εργαζόμενους από την οργάνωση και τους οδήγησε σε ατομικές λύσεις.

Για να υπερνικηθούν αυτές οι δυσκολίες πρέπει να ανέβει κατακόρυφα η συλλογική λειτουργία των συνδικάτων, να βελτιωθεί το περιεχόμενο της δράσης τους. Να καταπολεμηθεί η άποψη ότι η αποστολή τους αρχίζει και τελειώνει με οικονομικού χαρακτήρα διεκδικήσεις.

Παλεύουμε για ζωντανά σωματεία που κατακτούν και βελτιώνουν τη συλλογική τους λειτουργία. Τα ΔΣ να συνεδριάζουν τακτικά και να γίνουν χώροι ουσιαστικής συζήτησης των εξελίξεων, χώροι διαπάλης διαφόρων απόψεων, επεξεργασίας της τακτικής, του σχεδιασμού και της δράσης.

Οι συνελεύσεις να αποκτήσουν ουσιαστικό περιεχόμενο, να αναπτύσσεται η συλλογική σκέψη και εμπειρία από τους χώρους δουλειάς, τις εξελίξεις στον κλάδο. Να συζητούνται τα αιτήματα, το διεκδικητικό πλαίσιο, να ενθαρρύνονται οι εργαζόμενοι να παίρνουν το λόγο. Να εμπλουτίζουμε τη δράση μας με εκδηλώσεις μορφωτικού και πολιτιστικού περιεχομένου αφού τέτοιες προσπάθειες συσπειρώνουν και διαπαιδαγωγούν.

Αποτελούν παρακαταθήκη οι αγώνες που αναπτύχθηκαν το τελευταίο διάστημα. Το συλλαλητήριο για τις ΣΣΕ, την αποκατάσταση των απωλειών και την κατάργηση των αντεργατικών νόμων, μας πήγε ένα βήμα μπροστά.

Είναι στο χέρι μας οι απεργίες στις 24/11 και στις 8/12 να αποτελέσουν σταθμό στην προσπάθειά μας για την ανασύνταξη του κινήματος.

PAME Document: The Working Class Against The Antiworkers’ Policies The Imperialist Interventions And Wars

0

Dear colleagues,

On the behalf of the Executive Secretariat of P.A.ME, with which Labour Centres, unions and Federations are rallied, we welcome you to our conference and we are sending you a warm and militant greeting.

We believe that the topic of today’s meeting is of particular importance as it highlights the common attack of the Capital, the monopolies and the capitalist governments against the workers within each country, with pension and wage cuts, privatization of the social services and social security, of hospitals, of education, etc.. as well as in their foreign policy, the imperialist rivalries for the control of the markets, of the natural resources and the routes of transport.

Colleagues, we reject the idea that the crisis is a Greek phenomenon. The same or similar measures are being taken in other countries regardless of whether they have memorandums or not. The anti-popular anti-labour measures that have been taken and are still in effect, by all the governments of the EU countries, either liberal or social democrat, or so-called “left” or “progressive”, “right-wing”, of cooperation, or self-efficient were a demand of the big capital. They are dictated by the Maastricht Treaty, the EU White Paper and the subsequent agreements. To increase the competitiveness and profitability of the EU business groups, both internally and internationally, in relation to the economy of China, India, etc. The capitalists, the bourgeois parties and the trade union leaders that serve the system, took advantage of the capitalist crisis to implement them.

These same forces, do not hesitate to massacre entire peoples to ensure their profitability. After the devastating wars of the 20th century, the voracious monopolies and the political forces that serve them, are preparing the new round for the re-division of markets, spheres of influence, transport routes. It is typical, in such cases, the role and positions of the big monopolies of Energy, construction, transport and new technologies as well.

In all EU countries, we, the workers, witness, on the one hand, the escalation of the anti-labour attack, the increase of the repression and the restrictions on democratic and trade union rights. On the other hand, we witness the intensification of the inter-imperialist rivalries, of the wars and interventions by the growing involvement of the European Union countries and NATO.

The examples of Germany are typical, whose policy and role at international level is well known, but it is, not accidentally, withheld that its economic growth was based on the mini-jobs, on the millions of workers under flexible employment relationships, the blow of established trade union rights, especially of young workers, on the exploitation of immigrants etc. A policy that has been served faithfully by Social Democrats and Christian Democrats, but also by some so-called left parties, like DIELINKE, which participated in the local governments.

In France, recently the social democratic government of Hollande, with the anti-labour law El Khomri lead the French workers to large protests and strikes. The same in England, with the renowned contracts of “zero hours.” Similar examples we see in every country, in Denmark, where the class barriers in education are being exacerbated, in Spain, where the pension cuts and the curtailment of social benefits go along with the sheer increase in unemployment, or in Italy, where the cover up of the employers by the government reached to the point to have workers on strike killed in cold blood!

 

But even in Turkey, where the role of the country in the inter-imperialist rivalries is associated with the attack on wages, on democratic and trade union rights of the workers of Turkey. In Ukraine, where after the selling off of the popular wealth in the 90s and the aggravation of the standard of living of the people, today the people is a victim of the rivalry between EU-US and Russia.

The consequences of the implementation of the anti-popular measures have literally crushed the life of the working people’s family, particularly of the young workers across Europe. At the same time, though, the capitalists, the ship-owners, the bankers, the monopoly groups are exempt from taxes, from their insurance contributions. They are given new incentives for profitability. The banks are being recapitalised with tens of billions, while the workers are being crimped by the brutal taxation.

In this context, the imperialist rivalries take place. In our region, the eastern Mediterranean (Greece, Cyprus, Turkey, Egypt, etc.), but also North Africa, the Middle East and the Eastern Europe are pieces of a chessboard where the pieces are falling one after another. The question is what happens when the pieces will have been eaten. Ukraine is an example. Libya is another.

The temporary and fragile compromises reached between the imperialist camps, are only preparing the next round of conflicts. There is a concentration of forces, changes of alliances, concentration of huge military formations, of new devastating weapons. At the same time the nationalism, the religious hatred, the racism and irredeemable tendencies are being, skilfully, cultivated.

The concentration of such enormous military forces in an area, no longer concerns a local conflict. Under the present conditions, the local conflicts express the conflict between the major imperialist centres, which occur mostly indirectly, or without the direct military involvement of the powerful states. But this is a situation that can change within hours and lead to regional or general conflict.

We have been watching a balance of terror, where as long as the developments will continue to be controlled by the big monopolies, the workers will be invited by the governments and the bourgeois parties, to be aligned behind “national” objectives, a false patriotism or even a nationalistic propaganda. Workers, even in peacetime deal with the war of the bosses. The workers, we face the daily attack of our exploiters. The workers, even in peacetime, we are in constant war for our survival.

During peacetime in Greece the workers have to deal with the anti-labour policy of SYRIZA. SYRIZA in Greece became a government with the promise to solve the people’s problems without disturbing the capitalist power, without rupture with the EU, the imperialist organizations and the monopoly groups. They promised to the people that they would abolish the memorandums and at the same time they would fulfill a number of necessary demands of the working class, the pensioners and the people.

Not only did they do none of these, but they continued steadily the policy of the previous governments. They swept away literally what was left in the reserves of the pension, schools, hospitals, local administration funds in order pay the EU creditors, IMF, ECB. In June 2015, they put on the working class and the people the burden of the third memorandum, the most appalling and destructive one, as it comes to be added on the previous ones. This memorandum in the Parliament was voted by the other bourgeois parties, too.

 

The new measures of the third memorandum could not be applied by the previous governments since the policies they implemented had the universal opposition and condemnation of the working class and the people. The government of SYRIZA has taken on this role now, to do the “dirty work” and they serve the capitalist system like no one has ever done before, that’s why they have the unlimited support of the bourgeoisie of our country and beyond. Some who have not watched closely the developments and the Syriza party, those who were misled by its demagoguery, they may have been surprised by these developments.

The same doesn’t happen with us. Not only have we not felt any surprise, but we had predicted this development a long time ago. Because SYRIZA never opposed to the EU, the imperialist organizations, the power of the bourgeoisie. On the contrary, the government deepened its cooperation with the state-killer of Israel. They expressed the support to the fascist government of Kiev. While they were imposing brutal taxation on the people, they paid billions for equipment, in the context of NATO. They let NATO’s fleet into Aegean Sea. While, just yesterday, in order to show the degree of their support to the murderous US policy, they tried to prohibit even this fundamental right of the people to protest. At the same time, they are currently preparing a new attack with further reductions in wages and pensions. They are preparing the release of redundancies, which is the request of large multinationals such as LAFARGE, but also the blow for the trade union rights and liberties. First and foremost, for the right of workers to strike.

However, the linking between the anti-labour policies within each country with the participation in imperialist rivalries is a universal phenomenon.

Therefore, serving the interests of the French monopolies in Africa, led France to the intervention in Mali, Central African Republic. The role of Italy in the intervention in Libya, of England in Iraq, Afghanistan, etc. and of course of the US, Russia, Turkey in the Middle East and elsewhere. Our country is either way at the centre after participating in the planning of the imperialists, NATO, US, EU.

So, under these circumstances, it is necessary that the labour movement of each country prepare the workers so as not to get aligned behind foreign flags. During a period of “imperialist peace” the workers must not accept to have their salary cut for the profitability of their bosses, and likewise, during a period of war they should not accept people being killed for the profit of the bosses.

But such an attitude is not simple and easy. Firstly, as to the question of the class struggle or class collaboration, as the question of the attitude towards the imperialist war, the union movement has not got a uniform perception and position. In particular, the forces of the ETUC, the ITUC, are part of the propaganda of the imperialist organizations. They are part of the mechanisms of ideological and political deception of the workers, so that workers would accept to become the pawns of the imperialists.

The examples of ETUC and ITUC position are still recent, as well as the largest European confederations in Libya and Syria. They were openly inviting the imperialist organizations to intervene to “bring democracy”. At the same time, for the refugees they accept the barbaric policy of the Schengen and the Dublin Regulation, while they are asking to upgrade it. The ETUC with the Association of European Employers BUSINESSEUROPE and the EU signed a joint statement in March, in which they jointly proposed the exploitation of refugees as cheap workforce, which will replace the aging workforce of Europe and will open up new fields of profitability for the employers.

Even today the ETUC speaks openly in favour of the fascist government of Kiev. In ITUC, the vice president is the Israeli, nationalist organization Histadrut that supports the settlements, the murderous policies of Israel against the Palestinian people. Surely, nobody would expect anything different from an organization such as the ETUC, which boasts, as the most historic success, about its role in the overthrow of labour, socialist states of Eastern Europe. Organizations, such as the sectoral organization of ITUC, named INDUSTRIALL, which in its recent conference states as a basic objective the front against “extremism and radicalization ‘! That means that, their enemy, which they declare to be the same as terrorism, is the radical struggle and ideas of the people.

That’s why the ETUC, about the Referendum in Greece, as in Britain recently, urged the workers to vote in favour of staying in the EU, in favour of the Memorandums! That’s why GSEE, a member of the ETUC in Greece, signed the reduction of the basic salary by 25% and by 32% for young workers. They want the workers to be submissive. Unprepared, unorganized, frustrated, without hope. Trapped in the logic of what is less bad, of the reduced demands.

 

 

The class trade unions, federations, labor centers and trade unions rallied in PAME in Greece are against them. With the daily action of PAME, all these years we have responded to fear, state and employer terrorism, pessimism, fatalism, social automation. The forces rallied in PAME and the class oriented trade union movement, struggled to make the working class and the people to understand the nature of the capitalist crisis and the causes that spurred it.

 

We refuted the false dilemmas by governments regarding the need for people to make sacrifices for the salvation of Greece, hiding that in the same country there are two “homes” that of the capital and that of the worker.

PAME struggles for the labor movement to acquire mass characteristics, organizes the struggles of the working class and the people with demands that meet their real current needs according to the wealth currently produced. PAME uses its forces to build and strengthen popular alliance among the working class, the poor farmers, the self-employed, scientists, youth and women of the popular families. We strengthen the struggle against imperialist war and its causes . For the class movement, the fight against the imperialist war is a struggle against the class enemy existing in our own country.

 

The compromised forces in the trade union movement, try to the damage this wide class force as well as limit its broad appeal and influence. They have not been able to do so, despite their enormous efforts. Today P.A.ME has been accepted, respected and recognized by the working class and our people.


It continues and escalates the struggle in every way it can against capitalist power and property, to abolish the exploitation of man by man. It struggles for the working class and popular strata to get the power and the means of production they have created so that the economy is organized and designed according to plans.

Through this action the solidarity movement was strengthened within pso with the universal labor and popular movement. This is a powerful weapon of the World Working Class.


During its battles,in many cases the class movement in Greece got the help, the support and solidarity of the WFTU, its members and many unions worldwide. In General Strikes, in rallies, in the 9-month heroic struggle of the steel industry. Hundreds of organizations were mobilized worldwide against the anti-labor measures promoted in Greece, supporting our struggles. The solidarity to PAME and the trade unions in Greece against authoritarianism, arrests, dismissals and unionists’ lawsuits, fascist and other violent attacks was huge. This solidarity was often a shield protecting our forces, our trade unionists, workers and we want to thank you via international delegations for your valuable support and assistance.

But we are also proud of the internationalist contribution and solidarity of PAME and the class trade unions of Greece. First and foremost , we are proud of the moving contribution and solidarity to the uprooted refugees and immigrants.

 

Workers of Greece, expressing their solidarity in difficult economic conditions, give the best answer to racism, xenophobia, the brutal anti-immigrant policy of the EU.
At the same time, the forces of PAME were firmly on the side of the struggles of workers in Europe as well as worldwide wherever possible, in whatever way we could. With messages of solidarity, protests, financial support, material assistance, even with PAME missions and participation in struggles and mobilizations, where we practically with our physical presence supported the just struggle of the workers. Of course, we are not satisfied. The question of solidarity, of internationalism, is the main issue for our unions and has become part of their daily action and orientation, especially in the sectors.

 

But we believe that our greatest contribution to the international class movement was the development of the struggles and movement in Greece. The struggles and the orientation of the struggle of the class movement have achieved strong blow to logics promoted by the political forces of the bourgeoisie. Through this action , workers think and learn about the real causes of the situation they experience, they draw conclusions from the class struggle.

 

Today through the experience we gained from this struggle, it is becoming increasingly understood that there cannot be positive solutions for the working class and the people in the EU. As long as the economy, means of production, wealth and power are in the hands of the capital and the bourgeoisie, nothing positive can came out of the changes in various government figures ,of across the political spectrum, “right”, “center”, “left” who serve and administer the exploitative system with EU.

The solution lies in the organization of labor struggle and popular movement in the direction of the rupture with the causes that destroy the lives of the working people’s family. With the rotten exploitative, brutal capitalist system and the EU.

It is our duty to strengthen struggle against nationalism, xenophobia, their imperialist plans within trade unions. To strengthen solidarity with other peoples, solidarity to refugees and immigrants, the isolation of the fascists. These problems cannot be away from the unions because workers have no interest to shed their blood for the bosses. We mustn’t let our country become a major base for the imperialist slaughter and we mustn’t let the children of our people, soldiers, become meat for their cannons.

 

Today we know that we have to deal with a difficult situation, a class war, that has been declared by the capital, the Eur. Union and forces who serve it. The struggle for the daily small or big problems of the working class require profound changes in the level of the economy and of Power.


On this basis ,thousands of militant workers fight their battle in all places every day in order to prevent disappointment, which is what the forces that support these policies want. Today, despite the difficulties,there are the conditions for wide participation of popular masses in the labor-popular movement with forms of organization and solidarity that elevate the militant mood.

 

We know and we are conscious that if we do not give the battle to build mass class movement that clashes with these policies and the system, basically cannot defend the rights of our class regardless of the massiveness and the forms of action that we follow.
There must be class unity, in a solid base, without the illusions and delusions fostered by the forces of compromise in the trade union movement. There must be a long-standing struggle based on plan, determination, selflessness and courage, a struggle that will escalate, will not remain halfway and requires personal sacrifice.

Capitalist development is not a common goal for both workers and capital, the people does not need the capitalist development ,but the planned socialized economy instead, this perspective corresponds to people’s interests.


  The so-called opposition between memorandum supporters and anti-memorandum, progressive-conservative people, social democrat-liberal, left-right forces does not exist. Those who support the EU and capitalism are supporters of the memoranda and the anti-labor policies, whatever form they take.

 

Today it becomes clear for the working class of Europe that governments around Europe, regardless of color, give their all to serve the needs of the capital. Their attack has no end whether there is crisis or capitalist growth.

Dear Colleagues, the working class must answer against this escalating assault by employers and governments that serve them, against the European Union, NATO and imperialist organizations We need the fight for the defense of the working class ,for a decent life, combined with the struggle for another path of development with disengagement from the imperialist unions EU and NATO ,with the working class and the people being at the helm of power.

It is necessary that militant trade unions of Europe and the world take new initiatives for coordination and joint action in this direction.

We have experience. We have taken steps. We have seen our weaknesses and obstacles. We know the harmful role of the yellow unions, the forces of class collaboration. We are stronger with the decisions of the 17th Congress of the WFTU.

In this direction the unions, federations, the Labor Centers that constitute PAME are calling you to look and decide new steps for coordination and cooperation at an international level with the coordination of workers in the sectors being our priority.

We commit ourselves that our federations and unions will participate and act in the international trade union movement more decisively and militantly. For the rally of Europe’s militant unions and the creation of a distinct, class-oriented trade union pole in Europe.

For the strengthening of the World Federation of Trade Unions

For the Strengthening of World class trade union movement

To strengthen the struggle for a society without exploitation of man by man.