Στα πλαίσια της 4^ης Συνδιάσκεψης φανερώνεται ένα μικρό μέρος της πραγματικά τεράστιας δύναμης που έχει η εργατική τάξη. Μια δύναμη που μπορεί να εκφραστεί μόνο όταν, αλλά και όσο βαθαίνει το ταξικό περιεχόμενο της πάλης, όσο απορρίπτεται η λογική της ταξικής συνεργασίας που φορέας της είναι ο κυβερνητικός – εργοδοτικός συνδικαλισμός.

Μοναδικός δρόμος που μπορεί να δώσει λύση στα προβλήματα είναι ο δρόμος της ταξικής πάλης. Της πάλης για κάθε μικρό ή μεγαλύτερο πρόβλημα που συνδυάζεται με τη συσπείρωση δυνάμεων απέναντι στην εργοδοσία, το κράτος της και τους διακρατικούς της οργανισμούς. Της πάλης που έχει στην ημερήσια διάταξη την ανατροπή της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και διαμορφώνει το πλαίσιο αιτημάτων με βάση τις δυνατότητες της εποχής μας και όχι τις ανάγκες της κερδοφορίας. Αυτό είναι το δίκιο της τάξης μας, αυτός είναι ο δρόμος της τάξης μας και αυτό δεν κρίνεται από το συσχετισμό δυνάμεων. Απαιτείται να είμαστε σίγουροι γι΄ αυτόν το δρόμο, χρειάζεται υπομονή, επιμονή και εμπιστοσύνη στους συναδέλφους ότι ναι θα ακολουθήσουν, θα συσπειρωθούν ακόμα περισσότεροι, τόσοι που να αποδείξουν ότι οι εργάτες μπορούν χωρίς αφεντικά.

Αυτή δεν είμαι μια μάχη για το αύριο, είναι σημερινή μάχη. Ορισμένα βήματα έχουν γίνει στην περιοχή της Εύβοιας – Βοιωτίας στον κλάδο των Τ.Π. και σε ορισμένα από αυτά θα ήθελα να αναφερθώ.

Μέχρι και πριν μια 5ετία το συνδικάτο της περιοχής συσπείρωνε δυνάμεις μόνο σε 2-3 εργασιακούς χώρους. Ξεκίνησε μια δουλειά να απευθυνθούμε και αλλού στον κλάδο, σε άλλα εργοστάσια, να συσπειρώσουμε δυνάμεις και σε άλλους εργασιακούς χώρους, αξιοποιώντας όλες τις μορφές οργάνωσης. Ιδρύθηκαν 3 επιχειρησιακά σωματεία και μια επιτροπή του κλαδικού σε χώρο όπου υπάρχει εργοδοτικό σωματείο. Έχουμε τακτική παρουσία σε πολλούς χώρους δουλειάς επιδιώκοντας την επαφή με τους συναδέλφους του κλάδου. Με εξορμήσεις, περιοδείες, συνελεύσεις τμημάτων, συσκέψεις ανά χώρο δουλειάς στα γραφεία του συνδικάτου για να εξετάσουμε συγκεκριμένα ζητήματα του χώρου, επιδιώκοντας να εντάσσουμε στην όποια δράση τους ίδιους τους συναδέλφους. Αξιοποιούνται συνδικαλιστικές άδειες ενάντια στη λογική ότι όταν παίρνω συνδικαλιστική άδεια χάνω τους συναδέλφους. Έχουμε έρθει σε επαφή και γίνονται βήματα συσπείρωσης σε αυτά τα πλαίσια και σε άλλα επιχειρησιακά σωματεία, ενώ επιδιώκουμε την επικοινωνία με όλα τα επιχειρησιακά του κλάδου. Βήματα έχουν γίνει και σε άλλους εργασιακούς χώρους χωρίς μέχρι σήμερα να έχουν σχηματοποιηθεί.

Με αυτή τη δράση ανακλήθηκαν απολύσεις, πάρθηκαν πίσω μειώσεις, λήφθηκαν μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, πληρώθηκαν δεδουλευμένα, δόθηκαν άδειες που δε δίνονταν, ρεπό κ.α. Εργαζόμενοι που δούλευαν σε εργολάβο προσλήφθηκαν από την εργοδοσία του χώρου με κοινή κινητοποίηση όλων των συναδέλφων του χώρου. Τα αποτελέσματα πάντα ήταν ανάλογα με το βαθμό συσπείρωσης των ίδιων των εργαζομένων. Το συνδικάτο είναι αναγνωρίσιμο στην περιοχή σε πολλούς εργασιακούς χώρους, το υπολογίζει η εργοδοσία. Είναι σίγουρο ότι η κατάσταση θα ήταν διαφορετική αν δεν υπήρχε αυτή η δράση. Σε έναν από τους εργασιακούς χώρους που δημιουργήθηκε επιχειρησιακό σωματείο, στο ΖΟΥΡΑ, καταγράφηκε μεγάλος αγώνας απέναντι στα σχέδια της εργοδοσίας. Ένας αγώνας που συνεχίζεται εδώ και περισσότερο από έναν χρόνο, ενώ σε συνδυασμό με τη δράση της ταξικής ομοσπονδίας Γ.Τ.Π. αυτός ο αγώνας αξιοποιήθηκε σε όλο τον υποκλάδο της πτηνοτροφίας πανελλαδικά.

Πρέπει να επισημάνουμε ότι καταλυτικό ρόλο σε αυτή τη δράση που αναπτύχθηκε στον κλάδο είχαν οι μετανάστες εργάτες κυρίως από το Πακιστάν και την Ινδία, αλλά και από άλλες χώρες. Ενάντια στην ξενοφοβία και το ρατσισμό, που επίσης ήταν στο στόχαστρο της δράσης μας, όπως και ο κύριος φορέας αυτών των απόψεων η φασιστική – εγκληματική – ναζιστική οργάνωση της Χ.Α. Οι μετανάστες εργάτες μπήκαν στη μάχη με αυταπάρνηση βοηθώντας το σύνολο της δουλειάς. Από το να γίνει το Δ.Σ. στο οποίο συμμετέχουν ως εκλεγμένοι παρά τη δυσκολία της γλώσσας, η Γ.Σ., να φτιαχτεί ανακοίνωση στη γλώσσα τους, στην περιφρούρηση, στο άνοιγμα του συνδικάτου σε άλλους εργασιακούς χώρους του κλάδου, αλλά και εκτός κλάδου. Πριν λίγο καιρό βοήθησαν σε εκλογές κλαδικού συνδικάτου σε άλλη περιοχή με πολύ συγκεκριμένα αποτελέσματα στη συσπείρωση των μεταναστών συναδέλφων εκεί. Η δράση του συνδικάτου πήρε υπόψη τα ιδιαίτερα προβλήματα των μεταναστών. Έγινε παρέμβασης στο ΙΚΑ Οινοφύτων για να ανανεώσουμε το βιβλιάριο ασθενείας παιδιού συναδέλφου ετών 18 γιατί μόλις τα είχε κλείσει και δεν δικαιούταν πλέον ανανέωση του βιβλιαρίου λόγο της ρατσιστική πολιτική που στηρίζει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Σήμερα 2 από αυτούς τους συναδέλφους μετανάστες είναι μαζί μας συμμετέχοντας στις εργασίες της 4^ης Συνδιάσκεψης του ΠΑΜΕ, εκλεγμένοι από Γενικές Συνελεύσεις.

Σημαντικό ρόλο σε αυτή τη δράση που αναπτύχθηκε είχε και η αλληλεγγύη από τον κλάδο, αλλά και από άλλες εκτός κλάδου δυνάμεις που οργανώθηκε από το ΠΑΜΕ.

Από την άλλη καταλυτικά αρνητικός ήταν ο ρόλος του κυβερνητικού εργοδοτικού συνδικαλισμού. Παρά τα ψηφίσματα αλληλεγγύης που αναγκάστηκε σε ορισμένες περιπτώσεις να βγάλει, επί της ουσίας όχι απλά δε βοήθησε αλλά είχε συμβολή στην επίθεση της εργοδοσίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι π.χ. στον αγώνα στο ΖΟΥΡΑ τα επιχειρησιακά σωματεία της πτηνοτροφίας στην περιοχή όπου κυριαρχεί ο κυβερνητικός – εργοδοτικός συνδικαλισμός δεν έβγαλαν ούτε ένα ψήφισμα αλληλεγγύης, ενώ μέσα στους χώρους δουλειάς αναπαράγουν όλα τα επιχειρήματα της εργοδοσίας, όπως των κοινών συμφερόντων, να βάλουμε πλάτη, ότι οι αγώνες κλείνουν τα εργοστάσια, ότι δεν γίνεται τίποτα κ.α. Την ίδια στιγμή εκλεγμένος στη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Εύβοιας από ένα από αυτά τα επιχειρησιακά στήριξε το ψήφισμα αλληλεγγύης του ΕΚΕ.

Η μέχρι σήμερα δουλειά που πρέπει να συνεχιστεί δείχνει τις δυνατότητες, μέσα σε μια 5ετία υπερδιπλασιάστηκαν οι δυνάμεις του συνδικάτου. Πρέπει να ξεπεραστούν και οργανωτικά ζητήματα όπως η καθημερινή λειτουργία γραφείων του συνδικάτου, τα οικονομικά κ.α., που και αυτά ως ένα βαθμό σε κάποιες περιπτώσεις έχουν βελτιωθεί, αλλά δεν έχουν λυθεί.

Παρά τα συνολικά βήματα που έχουν γίνει, παραμένει βασικό πρόβλημα ο μικρός βαθμός οργάνωσης της εργατική τάξη συνολικά και στον κλάδο στην περιοχή. Το επόμενο διάστημα θα επιδιώξουμε να συσπειρώσουμε στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και άλλες δυνάμεις από τις ήδη υπάρχουσες, να οργανώσουμε πολλές νέες δυνάμεις, να αποκτήσουμε παρέμβαση σε όλους τους εργασιακούς χώρους του κλάδου, αξιοποιώντας όλες τις μορφές με παραδείγματα που προανέφερα, αλλά και με άλλες μορφές που θα προκύψουν.

Οι εργαζόμενοι μας περιμένουν για να κάνουμε μαζί μεγάλα βήματα για την άμεση ανακούφιση στη βασανιστική ζωή που ζούμε, για να κάνουμε μαζί μεγάλα βήματα για την ανατροπή της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Ο κλάδος της ιδιωτικής εκπαίδευσης περιλαμβάνει χώρους όπως ιδιωτικά σχολεία, ΦΜΕ, ΚΞΓ, Ι ΙΕΚ, Ι. Παιδικοί Σταθμοί, Κολέγια. Συνολικά 25.000 εκπαιδευτικοί στην Αττική, συν οδηγοί, γραμματείες κτλ. ξεπερνάμε τις 30.000, οι αλλαγές που έχουν έρθει στο νομικό πλαίσιο ενισχύθηκε η τάση συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης στον κλάδο με τη δημιουργία μεγάλων σχολικών μονάδων και συγκροτημάτων φροντιστηρίων. Δηλαδή πια υπάρχουν φροντιστήρια που κάνουν μάθημα σε δημοτικό, αγγλικά, λύκειο, μέχρι και ECDL και Δια Βίου Μάθηση.

Απελευθερώθηκε η αγορά της εκπαίδευσης ακόμα παραπέρα.

Ανταγωνισμός μεγάλος ανάμεσα σε ιδιοκτήτες, με μισθούς να κυμαίνονται από 3 ευρώ την ώρα, και αν πιάσουμε τα Κέντρα Μελέτης με καθεστώς ομηρίας και σκλαβιάς με απίστευτα θολό νομικό πλαίσιο.

Το Σωματείο μας και λόγω ηλικιακής σύνθεσης του ίδιου, Μ.Ο. 30, προσανατολίζεται στους νέους συναδέλφους. Κυριαρχούν δύο πράγματα : Η έντονη περιπλάνηση, που καλλιεργεί φόβο και χαμηλές απαιτήσεις. Δεύτερον, απειρία και άγνοια πάνω και στα πιο στοιχειώδη δικαιώματά μας. Βέβαια βοηθάει την εργοδοσία το καθεστώς μη ύπαρξης ΣΣΕ στο κλάδο από το 2010.

Στο σωματείο μας, που θεωρείται το δεύτερο μεγαλύτερο στην Αττική σε μαζικότητα είναι γραμμένοι μόλις 500, στις απεργίες απεργούν γύρω στα 110 άτομα, στις συνελεύσεις συμμετέχουν γύρω στα 70.

Άρα το βασικότερο πρόβλημα είναι η συσπείρωση των εργαζομένων. Το επίπεδο οργάνωσης στον κλάδο. Και η ένταξη των ήδη οργανωμένων στο σχεδιασμό και στη δράση. Επικρατεί η αντίληψη της ατομικής λύσης και ο συντεχνιασμός.

Κάτι που καλλιεργεί όλη η Ομοσπονδία με τη στάση στης, με πρόσφατο παράδειγμα να μην πάρει απόφαση για την απεργία στις 8 Δεκέμβρη, για να μη χαλάσει το κλίμα συνεργασίας και διαλόγου που υπάρχει με το Υπουργείο. Μια Ομοσπονδία που μας διέγραψε επειδή είμαστε κλαδικό , για να μην αλλάξουν οι συσχετισμοί.

Β. ΒΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΕΤΡΑΜΕ – ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΟΥΝ

Έχουμε κάνει και κάνουμε προσπάθεια να μπούμε στους χώρους δουλειάς. Να έρθουμε σε επαφή με τους συναδέλφους, να γίνουν εγγραφές. Γενικά φαίνεται μια ανοδική τάση και σε εγγραφές και σε επικοινωνία. Στόχος να αποκτήσουν περισσότερα μέλη μας την ικανότητα να μιλάνε σε μορφή περιοδείας στους χώρους. Να αναλάβουν δράση να πολλαπλασιαστεί η δουλειά.

Χωρίσαμε το μητρώο εδαφικά. Αυτό ήδη βοήθησε στη σύνδεση με Λαϊκές Επιτροπές και Λαϊκά Φροντιστήρια, από την άλλη μεριά μας δίνει έναν αέρα στην παρέμβασή μας στους χώρους, γιατί και ο συνάδελφος δε νιώθει μόνος, αλλά και ο εργοδότης μετράει να μη γίνει γνωστό στη γειτονιά του ότι απολύει κάποιο συνάδελφο ή περνάει σε μειώσεις κτλ.

Ζήτημα κύριο που πρέπει να προβληματίσει, είναι ότι από όλο το σχεδιασμό ή την ατομική παρέμβαση που μπορεί να κάνει ένας συνάδελφος, π.χ. εξόρμηση σε χώρους ή μοίρασμα μιας ανακοίνωσης στο χώρο δουλειάς ή ακόμα και σε μεμονωμένο συνάδελφο ή εγγραφή στο σωματείο, αυτή τη στιγμή μόνο το 2% καταφέρνουμε να εντάξουμε. Ενεργοποίηση μελών.

Μέτρο που έφερε άμεσα αποτελέσματα είναι η ξεχωριστή ομάδα δουλειάς που φτιάξαμε για το συγκρότημα φροντιστηρίων Πουκαμισάς. Με σχεδιασμό και στα ΚΞΓ, και στα Κέντρα Μελέτης.

Τελευταίο που αξίζει να αναφερθεί είναι ότι το τελευταίο διάστημα, έχει γίνει ιδιαίτερη προσπάθεια, και με αφορμή αλλαγές στο νομικό πλαίσιο στην Ιδιωτική Εκπαίδευση στο να μάθουμε λεπτομέρειες που αφορούν τα εργασιακά ζητήματα και σε αυτή τη διαδικασία έχουμε μόνιμη συνεργασία και ανταλλαγή πείρας με αντίστοιχα πρωτοβάθμια σωματεία ανά την Ελλάδα.

Αλλά αντικειμενικά η δύναμή μας φτάνει μέχρι εκεί που έχουμε μάχιμα μέλη. Π.χ. στα Ι. ΙΕΚ ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να αποκτήσουμε γνώση της κατάστασης που επικρατεί, αφού δεν έχουμε καν πάτημα. Το σωματείο έχει σοβαρή αδυναμία να παρακολουθεί και να παρεμβαίνει σε εξέλιξη σε χώρο με απολύσεις συναδέλφων.

Εκεί όμως που έχουμε επαφή με μέλη ή συναδέλφους μετράμε αρκετές κατακτήσεις. Σε αυτό βοήθησαν οι Ομάδες Δουλειάς και ασφαλώς ότι εντασσόμαστε στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, όπου πραγματικά δεν υπήρχε εργοδότης που να μην το μετρήσει. Δηλαδή η συσπείρωση στο ΠΑΜΕ δεν είναι απλά επιλογή για μας, αλλά είναι αναγκαιότητα. Γιατί αν δεν ενωθούμε σε ταξική κατεύθυνση, το μόνο που θα μετράμε θα είναι απώλειες και καταρράκωση των όρων ζωής μας. Η εικόνα που μπορούμε να σας φέρουμε σήμερα ως Βύρωνας είναι ότι αυτό φοβούνται και οι εργοδότες. Και εμείς πιστεύουμε στο φόβο του εργοδότη.

Γ. ΚΛΕΙΣΙΜΟ

Στη συνέλευσή μας πήραμε ομόφωνη απόφαση για συμμετοχή στη συνδιάσκεψη, βάζοντας γραμμή αντεπίθεσης.

Γραμμή αντεπίθεσης είναι ο φόβος του εργοδότη. Είναι να γυρίσουμε την πλάτη στις συμβιβασμένες ηγεσίες. Είναι να συνεχίσουμε τις μαζικές συνελεύσεις, τη σταθερή παρέμβαση.

Η συσπείρωση στο ΠΑΜΕ είναι αναγκαιότητα. Η 17χρονη ιστορία το αποδεικνύει. Αυτό αναγνωρίζεται από το κλάδο. Πρέπει με όλες μας τις δυνάμεις να προχωρήσουμε σε αυτό που λέμε ανασύνταξη του κινήματος.

Ο αντίπαλος δε σταματά αν δεν τον σταματήσουμε εμείς, έχουμε τη δύναμη, εμείς παράγουμε όλο το πλούτο. Συσπείρωση λοιπόν με σχέδιο την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής και των εκμεταλλευτικών σχέσεων.

Συναδέλφισσες-Συνάδελφοι, Συναγωνίστριες- Συναγωνιστές

Σήμερα ερχόμαστε, να συγκεντρώσουμε την πείρα που βγαίνει από την δράση μας, να διορθώσουμε αδυναμίες και να βάλουμε τους βασικούς άξονες της δουλειάς μας ως ταξικό κίνημα για τα επόμενα  χρόνια με στόχο την ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος.

Πρέπει να παραδεχτούμε συνάδελφοι ότι δράσαμε σε δύσκολες συνθήκες, πιο σύνθετες από ότι είχαμε συνηθίσει. Συνθήκες όπως περιγράφονται στην εισήγηση της Γραμματείας. Σε αυτές τις συνθήκες και στον χώρο των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης – Αποχέτευσης, η πλειοψηφία της ομοσπονδίας ΠΟΕ ΔΕΥΑ, πού εκφράζεται από όλες τις άλλες παρατάξεις σε αντί-ΠΑΜΕ κατεύθυνση, κινήθηκε στην λογική της αντιπροσώπευσης και της Κυβερνητικής εναλλαγής και έψαξε να βρει συμμάχους , βουλευτές Υπουργούς και Δημάρχους. Κράτησε στάση αναμονής τρέφοντας ψευδαισθήσεις ότι δεν γνωρίζουν τη δουλειάς μας, πού αν την κατανοήσουν  θα μας δικαιώσουν. Η τακτική αυτή έβγαλε λάδι την πολιτική της εξουσίας του Κεφαλαίου, ρίχνοντας ευθύνες στους κακούς Υπουργούς πού δεν καταλαβαίνουν. Έφτασαν στο σημείο να επικαλούνται την ανταποδοτικότητα για να στηρίξουν την σύμβαση και  το εισόδημα μας, λέγοντας «Αφού εμείς δεν  χρηματοδοτούμαστε από το Κράτος τα μέτρα δεν πρέπει να μας πιάσουν». Έτσι αποπροσανατόλιζαν συνειδητά,  ώστε να βγαίνει καθαρό το πολιτικό σύστημα. Αν ακόμα κάποιος πήγαινε να σκεφθεί και λίγο παραπέρα του πετούσαν και το δηλητήριο των μνημονίων. Λες και τα μνημόνια δεν είναι αποτέλεσμα της συνθήκης του ΜΑΑΣΤΡΙΧ και της κοινής Ευρωπαϊκής πολιτικής. Όλη τους η «ταξική πάλη»  εξαντλήθηκε στους δικαστικούς αγώνες δημιουργώντας συνθήκες αναμονής στέλνοντας τους εργαζόμενους στο σπίτι και στον καναπέ τους. Δεν οργάνωσαν ούτε μια κινητοποίηση ή απεργία στον κλάδο για τα προβλήματα μας, ακόμα και όταν είχαμε απολύσεις συναδέλφων.

Αυτή είναι η στάση της πλειοψηφίας. Αυτοί κάνουν την δουλειά τους. Εδώ πρέπει να εξετάσουμε την δική μας δουλειά. Να την μετρήσουμε στο πλαίσιο της ανασύνταξης του συνδικαλιστικού κινήματος. Δεν ήρθαμε εδώ να αυτοθαυμαστούμε. Σε επίπεδο γραμμής και θέσεων είμαστε ξεκάθαροι. Η εισήγηση νομίζω ότι μας καλύπτει.

Πάσχουμε στην εξειδίκευση στον κάθε χώρο και έχουμε αδυναμίες στην οργάνωση της δουλειάς μας για να γίνουμε ποιο αποτελεσματικοί

Να σας μεταφέρω μία εικόνα σχετικά με τις δυνάμεις μας στον χώρο. Στην δύναμη της ομοσπονδίας ανήκουν  63  Σωματεία, εκπροσωπώντας 4200 εργαζόμενους. Σε ένα μόνο σωματείο έχουμε καταφέρει να έχουν πλειοψηφία οι ταξικές δυνάμεις που υποστηρίζονται από το ΠΑΜΕ.

Σήμερα βρίσκονται εδώ 3 Σωματεία εκπροσωπώντας τα  με αποφάσεις. Δεν είναι τυχαία η συμμετοχή των 2 επι πλέον σωματείων. Εχει να κάνει με την διαχρονική δουλειά των συναγωνιστών χρόνια και την αναγνώριση του αγώνα. Όμως δεν έχουν καταφέρει να μεταφραστεί η αναγνώριση σε ψήφο στις εκλογές.

Γνωρίζοντας τον χώρο θεωρώ ότι μπορούσαμε να έχουμε μεγαλύτερη συμμετοχή.

Δεν μπήκε από τους συναγωνιστές όπου είμαστε μειοψηφία. Δεν ανοίξαμε κουβέντα στα σωματεία. Θεωρήσαμε ότι δεν έχει νόημα αφού δεν έχουμε πλειοψηφία.

Έχουμε συναγωνιστές έλλειψη στην οργάνωση.

Η πανελλαδική Γραμματεία ΠΑΜΕ ΟΤΑ, πού έχει την ευθύνη συντονισμού των συνδικάτων και συνδυασμών πού κινούνται σε ταξική κατεύθυνση, ασχολήθηκε μόνο με τον συντονισμό των δυνάμεων μας στους ΟΤΑ και ιδιαίτερα με την Αττική. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να δουλεύουμε αποσπασματικά στον χώρο και μόνο λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές της ομοσπονδίας. Επίσης είχε σαν αποτέλεσμα να μην έχουμε κοινή εξιδεικευμένη γραμμή πανελλαδικά, τόσο σε επίπεδο θέσεων, όσο και σε επίπεδο δράσης. Κάνοντας την αυτοκριτική μου οφείλω να καταθέσω ότι, δεν γνωρίζω τους συνδικαλιστές πού δραστηριοποιούνται στις ταξικές δυνάμεις που στηρίζονται από το ΠΑΜΕ, στην περιφέρεια Πελοποννήσου. Δεν έγινε ποτέ τέτοιος καταμερισμός στην Γραμματεία, ούτε και εγώ το λίγο διάστημα πού συμμετείχα ζήτησα τέτοιον καταμερισμό. Οι χρεωμένοι από την Γραμματεία υπεύθυνοι σε κάθε περιφέρεια ασχολιόντουσαν μόνο με τους ΟΤΑ και πολλές φορές μόνο με τον ΟΤΑ της πόλης πού διέμεναν. Ποτέ δεν είχαμε εικόνα για κάθε ΟΤΑ ξεχωριστά.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να κινούμαστε στην λογική της διεκπεραίωσης των αποφάσεων της Εκτελεστικής Γραμματείας και να μοιράζουμε τις κεντρικές ανακοινώσεις.

Σε πολλές ΔΕΥΑ, κάτω από και την πίεση των εργαζομένων, η όλη μας δράση εξαντλιόταν στους δικαστικούς αγώνες. Ακόμα και σήμερα πού μιλάμε υπάρχουν ψευδαισθήσεις και αναμονή δικαστικών αποφάσεων. Πρέπει γρήγορα να ξεπεράσουμε τις συντεχνιακές λογικές και τις παθογένειες του παρελθόντος. Και με δική μας ευθύνη, τα σωματεία υπήρχαν μόνο για να κλείνουν συλλογικές συμβάσεις. Μεγάλες μάχες γίνονταν και πλειοδοτούσαν οι παρατάξεις  ποιος θα προτείνει μεγαλύτερο ποσοστό αύξησης. Πολλές φορές γινόντουσαν και συμφωνίες, όπου οι αυξήσεις δινόντουσαν με μορφή διαφόρων επιδομάτων, βλέποντας το δέντρο και χάνοντας το δάσος.

Σήμερα η επίθεση είναι ολομέτωπη. Οι συλλογικές συμβάσεις και στον κλάδο μας καταργήθηκαν με νομοθετική παρέμβαση.

Πρέπει άμεσα να μπούμε στην λογική της επίθεσης. Η επιθετική στρατηγική του Κεφαλαίου επιβάλλει επιθετική πολιτική από μεριά μας για αναπλήρωση των απωλειών και όχι άμυνα για σταμάτημα εδώ πού είμαστε.  Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά πρέπει να μας απασχολήσουν τα ζητήματα της υγείας της παιδείας της συνταξιοδότησης της ανεργίας και της προστασίας στην ποιότητα ζωής μας μέσα από την  διεκδίκηση προστασίας της κατοικίας, της  αντισεισμικής και αντιπλημμυρικής προστασίας, της διαχείρισης των απορριμμάτων των υδάτινων πόρων και της ενέργειας.

Σήμερα συνάδελφοι σε συνθήκες κρίσης ο συντονισμός των δυνάμεων στον χώρο της τοπικής διοίκησης είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαίος . Οι  ιδιωτικοποιήσεις και η  αλλαγή στις εργασιακές σχέσεις, τόσο στους ΟΤΑ, όσο και στις ΔΕΥΑ αποτελούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την ανταγωνιστικότητα και την διατήρηση της κερδοφορίας.

Ηρθε η ώρα να μελετήσουμε τα βήματα της ενοποίησης στο κλάδο πλέον, των εργαζομένων στην τοπική διοίκηση.

Οι εργοδότες μας είναι   ενωμένοι και εκφράζονται από τους Δημάρχους με ίδια πολιτική τόσο στους Δήμους όσο και στις Δημοτικές επιχειρήσεις.

Έχουν ξεκινήσει ιδιωτικοποιήσεις σημαντικών τομέων της δουλειάς μας. Υπηρεσίες λειτουργίας και συντήρησης έχουν ιδιωτικοποιηθεί , κάτω από την απαγόρευση των προσλήψεων. Κάτω από αυτές τις πολιτικές απαξιώνεται η δουλειά μας και ανοίγει ο δρόμος για την πλήρη ιδιωτικοποίηση .

Γνωρίζουμε δε πολύ καλά και δεν τρέφουμε αυταπάτες. η διαχείριση του νερού προς όφελος των εργαζομένων και του λαού, προϋποθέτει ένα ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης, με κοινωνικοποιημένα τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, με κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας και εργατικό έλεγχο. Αυτός είναι ο νέος, ο λαϊκός μονόδρομος που πρέπει να ανοίξουμε με τους αγώνες μας .

Στο πλαίσιο αυτής της οικονομίας κι ανάπτυξης η γη, οι υδάτινοι πόροι τα δάση, τα εργοστάσια επεξεργασίας νερού, τα δίκτυα ύδρευσης, άρδευσης, η υποδομή αποχέτευσης και επεξεργασίας λυμάτων, οι υδροηλεκτρικοί σταθμοί θα αποτελούν κοινωνική κρατική ιδιοκτησία, κι ο επιστημονικός σχεδιασμός θα μπορεί να προβλέπει και να ικανοποιεί το σύνολο των λαϊκών αναγκών και στο συγκεκριμένο τομέα.

Μέσα σε  αυτό το πλαίσιο, ο  Ενιαίος Κρατικός Φορέας Διαχείρισης του νερού, θα κατοχυρώνει το νερό ως κοινωνικό αγαθό και θα μπορεί να υλοποιεί ολοκληρωμένη πολιτική διαχείρισης του με γνώμονα τη λαϊκή ευημερία, αξιοποιώντας  τα αποτελέσματα της επιστημονικής έρευνας και των τεχνολογιών .

Θα μπορεί να  ελέγχει και να μεριμνά για την προστασία των ποταμών, λιμνών και θαλασσών από τη βιομηχανική ρύπανση, για τον περιβαλλοντικό σχεδιασμό αντιπλημμυρικών έργων, για τη συντήρηση των δικτύων όμβριων υδάτων στις πόλεις.

Θα μπορεί να εξασφαλίζει την ολοκληρωμένη διαχείριση, προστασία και οικολογική ανόρθωση των δασικών οικοσυστημάτων ,  την ανάδειξη του υδρονομικού τους ρόλου.

Προς αυτή τη μόνη ελπιδοφόρα διέξοδο και  προοπτική είναι ανάγκη να συνδράμουν , οι σημερινοί αγώνες ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των υπηρεσιών ύδρευσης – αποχέτευσης.

Καλούμαστε σήμερα αξιοποιώντας την πείρα

Να διαμορφώσουμε πλαίσιο αγώνα τέτοιο που να συσπειρώνει την πλειοψηφία του λαού στην μάχη για την υπεράσπισή του νερού ως κοινωνικό αγαθό, που ενισχύει τις προϋποθέσεις δημιουργίας συμμαχιών με τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα που πλήττονται από την σημερινή του  διαχείριση.

       Καλούμαστε

Να δυναμώσουμε τους αγώνες μας για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών μας.

Η εργοδοσία, οι πολιτικοί και συνδικαλιστικοί τους υπηρέτες έδωσαν και δίνουν μεγάλο βάρος στην ιδεολογική επίθεση με στόχο τη συνείδηση των εργαζομένων, για να τους κρατά εγκλωβισμένους, η κυρίαρχη άλλωστε προπαγάνδα τους, να περνάνε τα αντεργατικά μέτρα, τα μνημόνια διαρκείας.

Η προσπάθεια τους για χειραγώγηση ή για αδρανοποίηση πατάει σε αυτό που συναντάμε στους χώρους δουλειάς, δηλαδή οι εργαζόμενοι να εκφράζουν αγανάκτηση, δυσαρέσκεια, σιχτίρισμα και για την τωρινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όπως και για τις προηγούμενες με μειωμένη όμως συμμετοχή στις κινητοποιήσεις και χαμηλό βαθμό οργάνωσης στους χώρους δουλειάς.

Πάνω σε αυτή την κατάσταση πατάνε και προσπαθούν να εξασφαλίσουν τη συναίνεση των εργαζομένων στη σφαγή τους. Στοχεύουν σε αυτό που δεν έχουν καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια, να νομιμοποιήσουν στη συνείδηση τους οι εργαζόμενοι τα αντεργατικά μέτρα, με την ακούραστη, ανυποχώρητη δράση του ταξικού εργατικού κινήματος.

Αυτό είναι ένα το κρατούμενο, ένα σημαντικό αποτέλεσμα που μπορεί να μην το μετράμε με καθημερινούς δείκτες αλλά από την άλλη δείχνει και το μέγεθος της δουλειάς που έχουμε μπροστά μας βγαίνοντας πιο δυνατοί, ενισχυμένοι, από την Πανελλαδική μας Συνδιάσκεψη.

Αυτό που χαρακτηριστικά αναφέρθηκε εισηγητικά, ότι έχουν έρθει τα πάνω κάτω στη ζωή της εργατικής λαϊκής οικογένειας πρέπει να το πάρουμε σοβαρά υπόψη για τον τρόπο δουλειάς μας που πρέπει να πατάει στην πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί, στις ανάγκες της πάλης, της ανασύνταξης.

Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους εργάτες, που πάντα είναι παρόν στον εκμεταλλευτικό τρόπο παραγωγής, δυνάμωσε σε συνθήκες κρίσης, μεγάλης ανεργίας, κατάργησης των Συλλογικών Συμβάσεων και της συλλογικής διαπραγμάτευσης, της επιβολής ευέλικτων μορφών απασχόλησης, της τεράστιας πίεσης «βάλε πλάτη να μην κλείσουμε» και της εργοδοτικής τρομοκρατίας.

Οδήγησε εργαζόμενους στο με οποιοδήποτε τρόπο να επιβιώσω, να μην απολυθώ από τους πρώτους, στο η σύμβαση είναι ατομική υπόθεση άρα τι μου χρειάζεται το συνδικάτο, για λίγους μήνες θα είμαι στη δουλειά κτλ.

Η υιοθέτηση ταξικής γραμμής από τους εργαζόμενους συναντούσε αντικειμενικές δυσκολίες, σοβαρά εμπόδια.

Όμως πάντα η ταξική πάλη διεξάγονταν κάτω από μύριες όσες δυσκολίες αλλά και μεγάλες δυνατότητες που έχουν επιβεβαιωθεί ακόμα και από την ίδια τη γέννηση του συνδικαλισμού ως ιστορική ανάγκη να ξεπεράσουν οι εργάτες τον μεταξύ τους ανταγωνισμό και να αντιμετωπίσουν από κοινού την εργοδοτική επίθεση.

Αυτές τις δυνατότητες έχουμε εμείς καθήκον να αξιοποιήσουμε, να αντιπαλέψουμε τις δυσκολίες, να εμπνεύσουμε, να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις για ανασύνταξη του εργατικού κινήματος στον κλάδο, συμβάλλοντας στην αλλαγή της κατάστασης συνολικά.

Σ’ αυτές τις συνθήκες για τους όρους δουλειάς και ζωής της εργατικής τάξης προβάλει και ξεπηδά η ταξική πάλη, μπορεί να διαμορφωθεί και να ατσαλώσει ταξική συνείδηση με την παρέμβαση των ταξικών συνδικάτων.

Σε αυτές τις συνθήκες γίνεται πιο επιτακτική η ανάγκη της οργάνωσης, της ενότητα της εργατικής τάξης, του σχεδίου για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής και των εκμεταλλευτικών σχέσεων, όπως μπαίνει και εισηγητικά.

Απ’ εδώ και από την ιστορία των αγώνων της τάξης μας αντλούμε και εμείς δύναμη, την αισιοδοξία μας.

Δεν είναι για παράδειγμα στα αποτελέσματα του ταξικού κινήματος, του ΠΑΜΕ, ότι σε ένα αποδεκατισμένο κλάδο πριν την εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης, όπως της κλωστοϋφαντουργίας, του ιματισμού και του δέρματος, τώρα βέβαια και άλλοι κλάδοι βρίσκονται σε τέτοια ή παρόμοια θέση, αλλά και κατά τη διάρκειας της ολομέτωπης επίθεσης του κεφαλαίου να υπάρχουν όρθιες δυνάμεις που να δίνουν τη μάχη στους χώρους δουλειάς; Και υπάρχουν όρθιες, στάθηκαν όρθιες δυνάμεις γιατί ακριβώς πάλευαν με αυτή τη γραμμή, τον προσανατολισμό, το πλαίσιο πάλης του ταξικού εργατικού κινήματος.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι χωρίς τις ταξικές δυνάμεις στον κλάδο δε θα κουνιόταν φύλλο, η συνείδηση των εργαζομένων θα είχε χειραγωγηθεί σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από την επιρροή και τις θέσεις της εργοδοσίας. Η εργοδοσία θα οργάνωνε και θα καθοδηγούσε κινητοποιήσεις για τα δικά της συμφέροντα με τις πλάτες του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού όπως είχε κάνει στην ΕΝΚΛΩ αν δεν είχαν αποκαλυφθεί τα καταστροφικά για τους εργαζόμενους αποτελέσματα.

Αυτή η διαπάλη ήταν καθοριστική, δεν κατάφεραν να απομονώσουν το ταξικό κίνημα στον κλάδο αλλά το αντίθετο η εργοδοσία σε άλλους χώρους όπως η ΕΛ.ΥΦ., Fintexport, Elite, Φειδά, Βαρβαρέσο δεν κατάφερε να βάλει κάτω από τη σημαία της τους εργάτες, να διεκδικούν την ενίσχυση των εκμεταλλευτών τους.

Τώρα πάλι με το νέο παραμύθι (για τα ελληνικά δεδομένα νέο) της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας έχουν ως στόχο, εκτός των άλλων, να πετύχουν καίριο χτύπημα και στη συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων αφού θα είναι πλέον μέτοχοι στην εκμετάλλευση τους.

Ο ρόλος του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, έχοντας την πλειοψηφία σε εργοστασιακά σωματεία, ήταν να εγκλωβίσει τους εργαζόμενους στο καβούκι του κάθε χώρου, απομονώνοντας τους ουσιαστικά από τα κύρια μέτωπα πάλης. Να μην συγκεντρώνονται οι δυνάμεις σε επίπεδο κλάδου, από μεγάλους χώρους δουλειάς που παίζουν σημαντικό ρόλο στο συσχετισμό δύναμης, σε σύγκρουση με την εργοδοσία, τις κυβερνήσεις, την ΕΕ.

Με σωστό προσανατολισμό δώσαμε μάχες, μικρότερες ή μεγαλύτερες, με σημαία τα συμφέροντα των εργαζομένων. Σε καμία περίπτωση δε λέμε ότι τα κάναμε όλα καλά και όσον αφορά την οργάνωση των ανέργων και των μεταναστών εργατών του κλάδου.

Πέρα από όσα μπήκαν εισηγητικά, για τις πρωτοβουλίες, τις μορφές συμμετοχής των ανέργων, που είναι απαραίτητα, και το διεκδικητικό πλαίσιο, απαιτείται από τα σωματεία, με βάση αυτό το τεράστιο ποσοστό που δίνουν τα στοιχεία τους, ότι το 60% των μισθωτών απολύθηκε τουλάχιστον μια φορά το 2015, μεγαλύτερο βάρος και στους χώρους δουλειάς για το ζήτημα της ανεργίας εκεί που γίνεται περισσότερο αντιληπτό ποιος και γιατί τον πετάει στο δρόμο, για τη διαμόρφωση ταξικής στάσης σήμερα αλλά και τη δημιουργία προϋποθέσεων για δρόμο ανάπτυξης, για την εξάλειψη της ανεργίας.

Και για το ζήτημα των μεταναστών, πέρα από το ότι αποτελεί ένα μεγάλο τμήμα της εργατικής τάξης. Είναι και ένα ζήτημα που πιθανόν θα οξυνθεί το επόμενο διάστημα.

Με τη συμφωνία κυβέρνησης, ΕΕ – Τουρκίας, χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες παραμένουν εγκλωβισμένοι, πολλοί από αυτούς θα ενταχθούν στην παραγωγική διαδικασία. Τα συνδικάτα με σχέδιο και ειδική δουλειά πρέπει να τους εντάξουν στις γραμμές τους.

Κυρίως δεν τα κάναμε καλά όσον αφορά τη λειτουργία των περισσότερων από τα πρωτοβάθμια σωματεία. Πριν την κάθε αναμέτρηση να παίρνουμε υπόψη μας την πείρα από την προηγούμενη, να κρατάμε τα θετικά, να αντιμετωπίζουμε δυσκολίες και μετά από αυτή να συζητάμε συλλογικά, να καταλήγουμε σε συμπεράσματα.

Ο κίνδυνος να θεωρούμε ζητήματα ως απλά και δεδομένα, να υποτιμούμε το Α και το Β για ένα σωματείο που όμως είναι κρίσιμα για τα παραπέρα βήματα.

Η αντίληψη μεροδούλι μεροφάι που είναι εχθρός της ουσιαστικής λειτουργίας και δράσης των σωματείων, σε αυτές τις συνθήκες που τα αποτελέσματα δεν είναι εύκολα, οδηγεί δυνάμεις στην απογοήτευση γιατί δύσκολα υπάρχει το μεροφάι, στην επικίνδυνη και λανθασμένη αντίληψη ότι «ο κόσμος δεν καταλαβαίνει».

Η υλοποίηση ενός σχεδιασμού μεγαλύτερης διάρκειας είναι κρίσιμο ζήτημα. Ο συνδυασμός της άμυνας με την επίθεση στον αγώνα μας έχει μεγαλύτερες απαιτήσεις από τον καθένα μας.

Έχουμε μαλί να ξάνουμε (όχι για τους βιομήχανους κλωστοϋφαντουργούς) αλλά για τη δική μας υπόθεση, σε αυτό πρέπει να γίνουμε καλύτεροι μαστόροι, στην οργάνωση στους χώρους δουλειάς, στη συσπείρωση και άλλων δυνάμενων, τη μαζικοποίηση των σωματείων για τη διεκδίκηση, την αντεπίθεση.

Χωρίς να υποτιμάμαι τον αντίπαλο, αυτό που φάνηκε και από συζητήσεις μπροστά στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, δεν υπήρχε υπολογίσιμο κομμάτι εργαζομένων που να εκφράζει, να πιστεύει στα σοβαρά ότι με την υποταγή και τους κοινωνικούς διαλόγους μπορεί να ανακτήσει απώλειες κ.τ.λ. .Είναι αποτέλεσμα της δουλειάς μας που μπορεί να αποτελέσει παρακαταθήκη για τη συνέχεια, να γίνει καθοριστικό βήμα, της οργάνωσης δηλαδή που κρίνουμε ότι είναι το σοβαρότερο πρόβλημα.

Η επίθεση βέβαια θα ενταθεί στο όνομα της ανεργίας, της ανταγωνιστικότητας, του «τώρα έρχεται η ανάκαμψη», θα μεγαλώσει η πίτα κ.ο.κ. . Εμάς θα κάψουνε για να μεγαλώσει η πίτα για αυτούς που έχουν στα χέρια τους, που κάνουν κουμάντο στα μέσα παραγωγής.

Η πάλη για την αύξηση του μισθού, ανάκτηση απωλειών, σημαίνει μείωση του κλεμμένου πλούτου που καρπώνονται, μείωση της υπεραξίας, του ποσοστού κέρδους των καπιταλιστών.

Υπάρχουν σήμερα δυνατότητες, προϋποθέσεις που έχουμε και από τη δουλειά των προηγούμενων χρόνων (όπως π.χ. για κυβερνητική εναλλαγή) για να σκεφτούν με βάση την πείρα τους, να διαφοροποιηθούν εργαζόμενοι, να αποσπαστούν από τα νύχια της εργοδοσίας, ΕΕ και κυβερνήσεων.

Χαιρετίζουμε την 4^η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ εκ μέρους της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Λογιστών. Είναι τιμή για εμάς η παρουσία μας εδώ και ταυτόχρονα μας γεμίζει ευθύνες για το επόμενο χρονικό διάστημα.

Η ΠΟΛ ιδρύθηκε το 1956. Είναι αναπόσπαστο στοιχείο του ταξικού κινήματος διαχρονικά και από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΑΜΕ. Πρόκειται για ομοσπονδία που συνενώνει τα σωματεία των μισθωτών λογιστών της χώρας. Από το 2008 αναπροσαρμόσαμε τον προσανατολισμό μας με βάση τις νέες συνθήκες. Νέες συνθήκες που προσδιορίζονται από τη σταδιακή δημιουργία ενός νέου κλάδου της οικονομίας, οριζόντιου κλάδου, αυτού των τεχνικοοικονομικών υπηρεσιών. Πρόκειται για κλάδο, που καθ’ όλη την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης έχει αυξανόμενους τζίρους και κέρδη.Αυτές οι υπηρεσίες έχουν συγκεντρωθεί σε μεγάλα μονοπώλια εξαιτίας της επέκτασης σε παγκόσμια κλίμακα του κύκλου εργασιών του εμπορίου και των επενδύσεων καθώς και του ανταγωνισμού, που σήμερα αναπτύσσεται μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου στην χώρα μας αλλά και παγκοσμίως. Όσο περνούν τα χρόνια βαθαίνει η εμπλοκή τους στον κρατικό μηχανισμό, διευρύνεται ο ρόλος τους στην οικονομία, παίζοντας βασικό ρόλο στις ιδιωτικοποιήσεις, στη διαχείριση των κόκκινων δανείων κτλ.

Στις ελεγκτικές-λογιστικές-συμβουλευτικές εταιρίες συγκεντρώνονται χιλιάδες εργαζόμενοι με διάφορες ειδικότητες, όπως λογιστής, ελεγκτής, πληροφορικάριος, μηχανογράφος, δικηγόρος, διοικητικός υπάλληλος κ.α. Αυτές οι εταιρείες συγκεντρώνονται στην Αττική και στη Θεσσαλονίκη. Σε αυτή την κατεύθυνση, σημαντικός σταθμός στην ιστορία της ΠΟΛ, είναι το 2013 η ενοποίηση των δυο σωματείων Αθήνας και Πειραιά σε συνδυασμό με την επέκταση του καταστατικού ως προς το δικαίωμα εγγραφής. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε πλέον το όχημα που θα εξασφαλίζει την συγκέντρωση δυνάμεων και την ενιαία δράση σε ταξική κατεύθυνση όλων των εργαζομένων στις μεγάλες εταιρείες του κλάδου σε επίπεδο Αττικής. Σε αυτό τον μεγάλο σταθμό χαρακτηριστική ήταν η στάση των άλλων δυνάμεων. Οι μεν δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ μας κατηγόρησαν ότι «θέλουμε να φτιάξουμε μια δεξαμενή για να υπογράψουμε ΣΣΕ» και αποχώρησαν από το σωματείο. Οι λεγόμενες “Παρεμβάσεις” (ΚΚΕ-μλ, μλ-ΚΚΕ, κα) απαίτησαν να παραμείνει το σωματείο ως έχει, δηλαδή μόνο λογιστών, για να έχει την απαραίτητη δυναμική να διεκδικεί καλύτερες προθεσμίες για τους λογιστές. Φυσικά, αμφότερες καταψήφισαν την καταστατική αλλαγή.

Βήμα στη δράση μας είναι ότι έχουμε καταφέρει το τελευταίο χρονικό διάστημα να υπάρχει συντονισμένη δράση των σωματείων Αττικής και Θεσσαλονίκης στους μεγάλους χώρους δουλειάς, όπως είναι η PWC, Deloitte, ΣΟΛ.Ταυτόχρονα, διατηρούνται τα υπόλοιπα σωματεία ως σωματεία μισθωτών λογιστών.

Στους χώρους που παρεμβαίνουμε συναντάμε όλη την γκάμα των εργασιακών σχέσεων. Στις μεγάλες εταιρείες έχουν γίνει κανόνας οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου (2μηνα,3μηνα,6μηνα,) 600-700€ μικτά μισθός, πολύ μικρότερος δηλαδή σε σχέση με τα 960€, όταν ήταν σε ισχύ η ΣΣΕ της ΠΟΛ. Μεγάλος αριθμός εργαζομένων λαμβάνει αμοιβή σε κουπόνια. Επιπλέον, αξιοποιούνται και διάφορα προγράμματα μαθητείας, πρακτική άσκηση, τα voucher.Το κυριότερο είναι ότι αυξάνεται η ένταση της εκμετάλλευσης μέσα από την εντατικοποίηση της δουλειάς, το αυξημένο κατά πολύ ωράριο, δουλειά χωρίς αργίες και σαββατοκύριακα. Στην κατεύθυνση αυτή αξιοποιείται και η αξιολόγηση των εργαζομένων ως εργαλείο εκφοβισμού και ενσωμάτωσης, αφού τυχόν κακή αξιολόγηση ταυτίζεται σε πολλές εταιρείες με απόλυση και μέσω αυτού του μηχανισμού οι εργαζόμενοι προσαρμόζουν τον καθημερινό εργασιακό τους βίο με τις απαιτήσεις της εταιρείας, Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και οι συνάδελφοι που εργάζονται σε μικρά λογιστικά γραφεία, τα οποία ασφυκτιούν κάτω από το βάρος της φοροαφαίμαξης, της μη ικανότητας είσπραξης, των ασφυκτικών προθεσμιών σε συνδυασμό με τη συνυπευθυνότητα. Και σε αυτούς τους χώρους ισχύει η εντατικοποίηση, οι πολλές ώρες δουλειάς και επιπλέον απλήρωτη δουλειά με ευέλικτες σχέσεις εργασίας που πολλές φορές είναι στα χαρτιά πχ δηλωμένος για 4ωρο και δουλειά 8ωρου και μισθό 4ωρου, μαύρα κλπ.

Σε αυτά τα προβλήματα θα πρέπει να προσθέσουμε και αυτά που προκύπτουν μέσα από το σμπαριάλασμα των όποιων επαγγελματικών δικαιωμάτων έχουν απομείνει. Δεν φτάνουν οι ατελείωτες ώρες δουλειάς, υπάρχει και η απαίτηση από τους εργοδότες για συνεχή επανακατάρτιση και επαναπιστοποίηση δεξιοτήτων, με το αζημίωτο βέβαια για τους εργαζόμενους. Αυτό βέβαια είναι ζήτημα που επιδεινώνει την κατάσταση και των αυτοαπασχολούμενων, αφού συνδυάζεται με την φοροαφαίμαξη, τις ασφυκτικές προθεσμίες, και την συνυπευθυνότητα.

Στην ομοσπονδία και στα περισσότερα σωματεία πλειοψηφία είναι οι ταξικές δυνάμεις, όμως δεν σημαίνει ότι είναι πλειοψηφία και στη μεγάλη μάζα των εργαζομένων. Πχ. στην Αττική οι εργαζόμενοι του κλάδου υπερβαίνουν τους 40.000, μέλη στο σωματείο όμως είναι περίπου οι 4.000, οι ψηφίσαντες δεν ξεπερνούν τους 1000. Δηλαδή η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων είναι ανοργάνωτη και ταυτίζεται με τα συμφέροντα και τα προτάγματα της μεγαλοεργοδοσίας, την προώθηση της ανταγωνιστικότητας, των ιδιωτικοποιήσεων, της επιχειρηματικότητας. Η μεγαλοεργοδοσία αξιοποιεί σε αυτή την κατεύθυνση πολυποίκιλους και προηγμένους μηχανισμούς, όπως πολιτιστικές, αθλητικές δραστηριότητες, μέχρι και ψυχολογική υποστήριξη των εργαζομένων, προκειμένου να κρατά αλυσοδεμένους τους εργαζόμενους με κάθε τρόπο. Επίσης, όσο γιγαντώνονται, τόσο πιο άμεσα συνδέονται με το ΟΕΕ, το οποίο, όπως και τα άλλα επιμελητήρια, ως σύμβουλος του αστικού κράτους, ως μηχανισμός εξωραϊσμού και αποδοχής του εκμεταλλευτικού συστήματος, αποτελεί εργαλείο ταξικής συνεργασίας και ενσωμάτωσης, όπου καλούνται να συνυπάρχουν μισθωτοί και μικροί αυτοαπασχολούμενοι με μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων, του κρατικού μηχανισμού και εκπροσώπους του κεφαλαίου.

Όπλο μας απέναντι σε όλη αυτή την κατάσταση, είναι η διεκδίκηση της δουλειάς και της ζωής μας με βάση τις σύγχρονες ανάγκες μας. Βασικά μέτωπα πάλης, τα οποία ποτέ δεν φεύγουν από την καθημερινή δράση μας είναι:

• Αυτά του ωραρίου με διεκδίκηση καταρχήν 8ωρου και της εντατικοποίησης, μάχη ενάντια στις απολύσεις, τα δικαιώματα που έχουν σχέση με τη μητρότητα, επαγγελματική εξέλιξη αναπόσπαστα δεμένα με την πάλη για ΣΣΕ. Κάτι το οποίο βεβαίως είναι δύσκολο, γιατί απευθυνόμαστε σε εργαζόμενους νέους σε ηλικία που δεν γνωρίζουν καν τι σημαίνει ΣΣΕ, δεν έχουν την εμπειρία αγώνων, και μάλιστα αγώνων με άμεσα αποτελέσματα. Ως αποτέλεσμα, το ζήτημα της αναποτελεσματικότητας το βρίσκουμε συνέχεια μπροστά μας. Σε αυτή τη βάση συνδέουμε την πάλη μας και με τις γενικότερες διεκδικήσεις του ταξικού κινήματος για κοινωνική ασφάλιση, υγεία, παιδεία για όλο το λαό, αναδεικνύοντας πχ. ότι όσο δεν τα έχουμε όλα αυτά, η γυναίκα θα γεννάει και θα απολύεται, επειδή δεν δουλεύει νύχτα – μέρα, αν φτάσει να γεννήσει βέβαια. Είμαστε όμως αισιόδοξοι, γιατί πλέον η πλειοψηφία των εργαζομένων που συσπειρώνεται στα σωματεία και κυρίως το πιο πρωτοπόρο κομμάτι αυτών είναι νέοι σε ηλικία και γυναίκες..

• Η συμπόρευση μαζί με όλα αυτά τα στρώματα που πλήττονται από τις μεγάλες επιχειρήσεις του κλάδου και την πολιτική που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους, δηλαδή τους αυτοαπασχολούμενους και τους σπουδαστές των οικονομικών σχολών, τους φτωχομεσαίους αγρότες. Είναι διαδικασία δύσκολη, σύνθετη, με απαιτήσεις. Έχουμε κάνει βήματα ουσιαστικά, όμως υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα. Σε αυτή τη βάση, πέρα από τη συμβολή μας στις κεντρικές κινητοποιήσεις της συμμαχίας, καθοριστικής σημασίας ήταν η παρέμβασή μας ως συμμαχία με κοινό πλαίσιο πάλης, κοινές πρωτοβουλίες, κοινές κινητοποιήσεις την περίοδο προώθησης των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στην παιδεία και στα επαγγελματικά δικαιώματα από το 2003 και μετά, με τους αυτοαπασχολούμενους του κλάδου και τους σπουδαστές, την περίοδο της φορολογικής μεταρρύθμισης το 2014 με τους αυτοαπασχολούμενους στην Αττική, με αγρότες σε Τρίκαλα και Κέρκυρα την περίοδο που ετοιμαζόταν το αντιασφαλιστικό έκτρωμα αρχές του 2016 μα αυτοαπασχολούμενους και σπουδαστές στην Αττική. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς ομοσπονδίες – φοιτητικοί σύλλογοι, συντάχτηκαν κάτω από τη σκέπη του ΟΕΕ και του συντονιστικού των επιμελητηρίων, αλλά και δήθεν ανένταχτες ανεξάρτητες δυνάμεις από το 2014 και μετά, πίσω από τις απαιτήσεις των μεγαλοεργοδοτών. Όμως, πρέπει αυτή η συμπόρευση να πάρει μόνιμα χαρακτηριστικά, να ριζώσει καλά στο μερίδιο που μας αναλογεί.

Η εμπειρία του τελευταίου χρονικού διαστήματος, οι μεγάλες μάχες για το ασφαλιστικό, η πάλη με βάση το κάλεσμα για την αποκατάσταση των απωλειών και για ΣΣΕ, η μάχη για την προετοιμασία της συνδιάσκεψης του ΠΑΜΕ, σε συνδυασμό με τις μάχες ενάντια στις απολύσεις και για το ωράριο στους μεγάλους χώρους δουλειάς, δείχνει το ανεβασμένο κύρος του ΠΑΜΕ, του ταξικού κινήματος συνολικά, αλλά και όπως αυτό εκφράζεται μέσα από τα σωματεία και την ομοσπονδία του κλάδου. Βγαίνουμε πιο δυναμωμένοι με νέες εγγραφές στα σωματεία, και κυρίως στην Αττική από μεγάλους χώρους δουλειάς, αλλά και με βελτιωμένη λειτουργία των σωματείων της περιφέρειας, με διαβαθμίσεις βεβαίως. Γεμίζουμε με αισιοδοξία για τις μεγάλες μάχες που έχουμε μπροστά μας, που βεβαίως είναι μέσα σε αυτές και η απεργία της 8 Δεκέμβρη, οι αρχαιρεσίες του σωματείου της Αττικής, οι εκλογές του ΟΕΕ. Βγαίνουμε πιο έμπειροι στη μάχη της ενίσχυσης της ταξικής γραμμής στον κλάδο. Δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις στην κατεύθυνση της ανασύνταξης, με την προσπάθεια μαζικοποίησης των ήδη υπαρχόντων σωματείων, αλλά και με νέα σωματεία, όπου βεβαίως υπάρχει η δυνατότητα.

1. Θεωρώ πως πράγματι η δράση του ΠΑΜΕ σ’ αυτή τη 17χρονη πορεία, των συνδικαλιστικών οργανώσεων που το συγκροτούν και συσπειρώνονται σ’ αυτό, αποτυπώνει απόλυτα την εκτίμηση, πως, χωρίς το ΠΑΜΕ το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στη χώρα μας θα ήταν σε πολύ κακή κατάσταση. Και δεν είναι θέμα οργάνωσης κινητοποιήσεων. Με μια έννοια τέτοιες θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν και οι φιλοεργοδοτικές και φιλοκυβερνητικές δυνάμεις, κάτω από κάποιες προϋποθέσεις. Ας πούμε η πίεση που τους ασκεί η ραγδαία χειροτέρευση της ζωής των εργαζομένων, αλλά φυσικά και η δράση των ταξικών δυνάμεων.

Κύρια είναι ο ταξικός προσανατολισμός, οι θέσεις, οι προτάσεις, τα αιτήματα του ΠΑΜΕ και των ταξικών συνδικάτων, που κάνουν τη διαφορά. Από κει πηγάζει και το γεγονός ότι οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ αποφασίζουμε, οργανώνουμε και πραγματοποιούμε δραστηριότητες, κινητοποιήσεις αντίστασης και διεκδίκησης από τους εργαζόμενους. Χωρίς τον ταξικό αυτό προσανατολισμό στην καλύτερη περίπτωση και η δική μας δραστηριότητα δεν θα ξέφευγε από την ρεφορμιστική δράση που ανέπτυξαν οι αντίπαλες δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα στις δεκαετίες του ‘ 80 και ’90.

Ακόμα να πούμε πως και η προσφορά του ΠΑΜΕ στο διεθνές εργατικό κίνημα δεν θα είχε αυτό το δυναμισμό, δεν θα μπορούσε να δώσει την ώθηση που σ’ ένα σημαντικό βαθμό μέχρι σήμερα έχει καταφέρει. Αυτό είναι κυρίως το στοιχείο που προκαλεί την σφοδρή συκοφαντική, προβοκατόρικη πολλές φορές επίθεση που δεχόμαστε και από τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές δυνάμεις και από την εργοδοσία και τις κυβερνήσεις της. Αυτός είναι ο λόγος που προετοιμάζεται η νέα επίθεση στα εργατικά συνδικαλιστικά δικαιώματα, με στόχο τον περιορισμό όχι γενικά κι αόριστα της δράσης του κινήματος, αλλά και του ταξικού εργατικό πόλου μέσα σ’ αυτό.

Σοβαρό καθήκον λοιπόν είναι όχι μόνο να περιφρουρούμε τα ταξικά χαρακτηριστικά μας, αλλά να τα ενισχύουμε, να τα αναδείχνουμε, να τα προβάλουμε μέσα στην εργατική τάξη, να προσπαθούμε αυτά να περάσουν στη συνείδηση όλο και περισσότερων εργαζόμενων. Είναι βασικό, κρίσιμο θέμα για την ανατροπή των συσχετισμών και την ταξική ανασύνταξη του εργατικού κινήματος.

Να γίνει ακόμα πιο καθαρό πως το κίνημά μας δεν αντιστέκεται απλά στην εφαρμοζόμενη πολιτική, δεν διεκδικεί μόνο κάποια αιτήματα, αλλά στοχεύει σαν ταξική επιλογή, στην ανατροπή αυτής της πολιτικής και την εφαρμογή εκείνης που θα δίνει λύσεις στα προβλήματα υπέρ των εργαζομένων και του λαού, απαλλάσσοντας την λαϊκή οικογένεια από τους εκμεταλλευτές της.

2. Είναι ανάγκη να απαντήσουμε στην επίθεση υποβάθμισης και συκοφάντησης των αγώνων μας. Αυτή η επίθεση έχει δυο βασικά σκέλη. Το πρώτο είναι αυτό της αναποτελεσματικότητας των αγώνων και το δεύτερο της υποτίμησης, που εκφράζεται με τη φράση “ το ΠΑΜΕ κάνει πορείες στη Σταδίου με φραπέδες”.

Δεν έχει νόημα βέβαια να αναφερθούμε στους βαλτούς προπαγανδιστές που ρίχνουν στους εργαζόμενους αυτά τα “επιχειρήματα”. Αξία έχει να απαντήσουμε σε εργαζόμενους που τα δέχονται και σε μεγάλο βαθμό τα υιοθετούν λίγο – πολύ, ακόμα και συνάδελφοι που μας ακολουθούν. Να εξηγήσουμε τι σημαίνει “αποτελεσματικότητα των αγώνων” στη σημερινή κατάσταση, ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να αρχίσει αυτή “να παίρνει σάρκα και οστά”. Να δώσουμε να γίνει κατανοητό τι εννοούμε με την αναφορά μας για την άσχημη κατάσταση που βρίσκεται το εργατικό κίνημα από άποψη συσχετισμών, οργάνωσης και δραστηριοποίησης. Την ανάγκη να βοηθήσουν όλοι, να πάρουν μέρος στην προσπάθεια ανασύνταξης.

Αλλά επίσης να κάνουμε γνωστό τι σημαίνει μια πορεία από την Ομόνοια στο Σύνταγμα. Να γίνει κατανοητό πως αυτές οι κεντρικές εκδηλώσεις αποτελούν επί μέρους κορυφώσεις της δράσης μας, που απαντούν βέβαια στην ανάγκη της συγκυρίας (ψήφιση αντεργατικών μέτρων στη Βουλή κλπ), αλλά κυρίως είναι συνέχεια μιας σειράς δράσεων που αναπτύσσονται από τα ταξικά συνδικάτα στους χώρους δουλειάς στις γειτονιές, από τους συνταξιούχους στο ενδιάμεσο διάστημα. Πως για να έχει επιτυχία μια αγωνιστική εκδήλωση, ειδικά απεργιακή, από τη μεριά των δυνάμεων μας γίνονται μεγάλες προσπάθειες, κινητοποιούνται δυνάμεις στους χώρους δουλειάς και έξω απ΄’ αυτούς, για ενημέρωση και συζήτηση με τους εργαζόμενους.

Πως ανάμεσα σε δυο κεντρικές εκδηλώσεις, δίνονται μάχες και συγκρούσεις με την εργοδοσία και τους μηχανισμούς της σε δεκάδες χώρους δουλειάς, σε επιχειρήσεις, εργοστάσια, για απόκρουση απολύσεων, απαίτηση, πληρωμής δεδουλευμένων, απόκρουση μείωσης μισθών, για την μονιμοποίηση εργαζομένων με ελαστικές σχέσεις εργασίας ή μέσω δουλεμπορικών γραφείων, για καταβολή επιδομάτων ανεργίας και βοήθειας σε απολυμένους κ.α. Πως η δράση του ταξικού εργατικού κινήματος ούτε αρχίζει, ούτε εξαντλείται στις γενικές απεργίες, συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια. Πως είναι ένας καθημερινός αγώνας, που δεν φαίνεται, δεν προβάλλεται από κανένα αστικό ΜΜΕ. Ακόμα κι η περιστασιακή προβολή μιας αγωνιστικής κινητοποίησης πχ των συνταξιούχων είναι η εξαίρεση του κανόνα της αποσιώπησης της δράσης μας.

Αυτό είναι ένα καθήκον που χρειάζεται υπομονή και επιμονή, σχέδιο, μέτρα οργάνωσης της δράσης των δυνάμεων μας. Να βελτιώσουμε προπαγάνδα και την επιχειρηματολογία μας, με αξιοποίηση των μέσων του ΠΑΜΕ, τα έντυπα των Συλλόγων, Εργατικών Κέντρων, Ομοσπονδιών, στις συσκέψεις και συζητήσεις με τους εργαζόμενους.

3. Ένα επίσης σοβαρό πρόβλημα είναι αυτό του συντεχνιασμού. Έχει τις ρίζες του στην προσπάθεια της αστικής τάξης να διατηρεί και ενισχύει τις συμμαχίες της με τμήματα της εργατικής τάξης να διασπά την ενότητα των εργαζομένων, να δημιουργεί τους μηχανισμούς ενσωμάτωσης τους, την αποδοχή εκ μέρους τους των εργοδοτικών προτεραιοτήτων. Ασφαλώς στην κατάσταση αυτή μεγάλο ρόλο έπαιξε και η πολιτική των αστικών κυβερνήσεων και κομμάτων, που δημιούργησαν τους κομματικούς στρατούς συνδικαλιστών και εργαζομένων, που τους ακολούθησαν.

Και στο κίνημα των συνταξιούχων το φαινόμενο αυτό συνεχίζει να λειτουργεί αρνητικά φυσικά, σε βάρος της προσπάθειας μας να συσπειρώσουμε στην ταξική γραμμή περισσότερους συνταξιούχους, να ενοποιήσουμε τη δράση, να τραβήξουμε στον αγώνα μεγαλύτερο αριθμό συναδέλφων . Δυστυχώς το πνεύμα του συντεχνιασμού, η λογική του “δικού μας κλαδικού ή επιχειρησιακού μαγαζιού, που δεν έχει καμία σχέση με τους άλλους”, εξακολουθεί να επηρεάζει πολύ κόσμο, ακόμα και δυνάμεις δικές μας. Το φαινόμενο αυτό είναι πιο έντονο στο χώρο των συνταξιούχων από τις πρώην ΔΕΚΟ και Τράπεζες, όπου η προσπάθεια μας να μαζικοποιήσουμε τους ταξικούς συλλόγους συναντά δυσκολίες, δισταγμό, επιφυλακτικότητα. Υπάρχουν βέβαια και οι δυνάμεις των άλλων παρατάξεων του παλιού κυβερνητικού συνδικαλισμού, που παίζουν σοβαρό ρόλο στη συντήρηση αυτής της κατάστασης, με κίνητρα εκτός από τα πολιτικά και ιδιοτελή, με οικονομικό περιεχόμενο και παραγοντίστικο.

Πρέπει να συνεχίσουμε την προσπάθεια, παρά τις δυσκολίες, υπάρχουν προοπτικές, μπορούμε να πετύχουμε καλύτερα αποτελέσματα από όσα, θετικά ασφαλώς έχουν γίνει μέχρι τώρα. Άλλωστε οι εξελίξεις, που οδηγούν με επιλογή στη σημερινή συγκυρία των καπιταλιστών για ενοποίηση των ασφαλιστικών οργανισμών στην υγεία – περίθαλψη και στο συνταξιοδοτικό ενισχύει την προσπάθεια μας αυτή. Η Εκτελεστική Γραμματεία και οι τοπικές γραμματείες του ΠΑΜΕ μπορούν να βοηθήσουν σ’ αυτό.

4. Στις προτεραιότητες της δράσης μας στο αμέσως επόμενο διάστημα, εκτός από τα σοβαρά προβλήματα πρώτης γραμμής που ιεραρχεί η εισήγηση της Εκτελεστικής Γραμματείας, πρέπει να δούμε πιο άμεσα και εξειδικευμένα την παρέμβασή μας (τρόπους και μορφές) για το ζήτημα των “κόκκινων στεγαστικών δανείων”, που αντιμετωπίζουν χιλιάδες εργαζόμενοι και οικογένειες. Το πρόβλημα θα οξυνθεί αφού εκτός από το κράτος και τους μηχανισμούς του (εφορίες, δήμοι, ταμεία, κλπ) που έχουν ήδη απλώσει τα δίχτυα τους, η επιδρομή των γνωστών κορακιών είναι προ των πυλών, αφού ένα από τα βασικά ζητήματα, στο οποίο είναι πιεστικοί οι διαπραγματευτές εκ μέρους των δανειστών της χώρας μας, είναι η οριστική ρύθμιση για την παράδοση των δανείων σ’ αυτά τα επενδυτικά κεφάλαια, ειδικά από τις τράπεζες.

Οι ρεφορμιστικές δυνάμεις του οπορτουνισμού εκμεταλλεύονται το πρόβλημα και αναπτύσσουν δράση, εμποδίζοντας ακόμη και τη διενέργεια πλειστηριασμών. Είναι γνωστή η τακτική τους να απομονώνουν ένα θέμα, στο οποίο ρίχνουν βάρος και δημιουργούν εντυπώσεις, ενώ υπονομεύουν τη δράση του εργατικού κινήματος για το σύνολο των προβλημάτων. Όμως δεν μπορούμε να αφήσουμε το θέμα, όχι επειδή κινούνται οι άλλοι, αλλά επειδή είναι ιδικό μας καθήκον να το αντιμετωπίσουμε. Χρειάζεται λοιπόν να δούμε πως θα οργανώσουμε και τις δικές μας παρεμβάσεις για την προστασία ειδικά της πρώτης κατοικίας.

Κλείνοντας νομίζω πως παρά τις δυσκολίες και τα κενά που έχουμε στη δουλειά μας, εντοπίζονται άλλωστε από την εισήγηση, μπορούμε να ανεβάσουμε το επίπεδο του εργατικού και λαϊκού κινήματος πιο ψηλά. Η ανάπτυξη αγώνων για τα άμεσα προβλήματα της εργατικής τάξης και του λαού δεν είναι ένα “παράλληλο πρόγραμμα” προς αυτό της ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού 0 συνδικαλιστικού κινήματος.

Ταυτίζονται, το ένα είναι απαραίτητη προϋπόθεση και αναγκαίος όρος για την επιτυχία του άλλου και των δυο μαζί.

4. Κυβερνητική και αστική προπαγάνδα: να πείσει εργαζόμενους να περιμένουν από τη ρύθμιση του χρέους τις επενδύσεις, την ανάπτυξη – άνοδο του ΑΕΠ, κλπ.

Να εξηγήσουμε πως :

• Η χρηματοδότηση από Ταμ. Γιούνκερ – ΕΣΠΑ κλπ θα είναι για τους κεφαλαιοκράτες

• η ανάπτυξη θα είναι των δικών τους επιχειρηματικών δραστηριοτήτων

• η αύξηση του ΑΕΠ θα κρατά το δικό τους ΑΕΠ και όχι μισθούς, μεροκάματα, συντάξεις

• η μείωση της φορολογίας θα είναι γι’ αυτούς

• το φθηνότερο ρεύμα θα είναι γι’ αυτούς

• τα κέρδη από την ανάπτυξη θα είναι δικά τους

• η αύξηση της ανταγωνιστικότητας θα ωφελήσει αυτούς για τους εργαζόμενους : εντατικοποίηση – μεγαλύτερη εκμετάλλευση

• τομείς ανάπτυξης = δική τους επιλογή όχι ανάγκη λαού

• ρύθμιση χρέους : του δικού τους όχι του λαού

• “μόνο “όφελος” για εργαζόμενους : κακοπληρωμένες χωρίς ασφάλιση και δικαιώματα θέσεις μερικής απασχόλησης”

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

Η 4^η συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ πραγματοποιείται σε μια περίοδο που οξύνεται ακόμη περισσότερο η επίθεση του κεφαλαίου και των δυνάμεων που το στηρίζουν απέναντι στη ζωή των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Επιπλέον, σε μια περίοδο όπου έχει συσσωρευτεί τεράστια πείρα που πρέπει να την αξιοποιήσουμε για να βοηθήσουμε τους εργαζόμενους να τη μετατρέψουν σε αγωνιστική ταξική δράση ώστε να εκφραστεί με το δυνάμωμα των σωματείων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, με την απόσπαση νέων σωματείων από την γραμμή του κυβερνητικού – εργοδοτικού συνδικαλισμού, τη γραμμή την προσαρμογής στις απαιτήσεις και τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Σήμερα, αυτή η γραμμή επανατροφοδοτείται και καλλιεργείται με τα ίδια συνθήματα από δυνάμεις μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα που αυτοπροβάλλονται ως «αμόλυντες και καθαρές» από το προηγούμενο βίο τους, που ήταν στο πλευρό της κυβέρνησης και βοηθούσαν την υλοποίηση της αντεργατικής πολιτικής, προσπαθώντας να κάνουν το μαύρο – άσπρο για να πείσουν για τις «αγαθές» προθέσεις της κυβέρνησης.

 Το βασικό ζήτημα, κατά την γνώμη μου, που πρέπει να ρίξουμε το βάρος της προσπάθειάς μας για να μετρήσουμε τα αποτελέσματα που θέλουμε:

Είναι πως θα αλλάξουμε το συσχετισμό δύναμης προς όφελος της ταξικής γραμμής σε κάθε κλάδο. Εδώ πρέπει να εμβαθύνουμε τη συζήτηση.

 Να πω ορισμένες σκέψεις πάνω σε αυτό το ζήτημα.

Καταρχήν, πρέπει να αποκτήσουμε ενιαία και ολοκληρωμένη αντίληψη τι εννοούμε αλλαγή του συσχετισμού δύναμης.

Αν εννοούμε και εφησυχάζουμε μόνο για τη διαδικασία και το κέρδισμα των αρχαιρεσιών, όταν αυτές γίνονται κάθε τρία χρόνια, δεν αντιμετωπίζουμε ολοκληρωμένα το μεγάλο αυτό ζήτημα.

Το να καταγραφεί σε περισσότερα σωματεία νίκη των ταξικών δυνάμεων μέσα από τις αρχαιρεσίες είναι πολύ σημαντικό, αλλά αυτό και μόνο δε σημαίνει αλλαγή συσχετισμών δυνάμεων στο κλάδο.

Δε σημαίνει π.χ. ότι λύνουμε το πρόβλημα της κινητοποίησης δυνάμεων στους αγώνες που εντοπίζουμε σε πρωτοβάθμια σωματεία, ακόμη και εκεί που μπορεί να έχουμε πετύχει καλή συσπείρωση στις αρχαιρεσίες.

Ούτε σημαίνει ότι έχουμε τους δεσμούς που θέλουμε μέσα στους χώρους δουλειάς.

Ούτε πολύ περισσότερο ότι δεν επιδρά διαλυτικά, αποτρεπτικά, στους εργαζόμενους η γραμμή του κεφαλαίου, του ρεφορμισμού.

Για παράδειγμα, θα ήταν λάθος να ισχυριστούμε ότι επειδή στο τιμόνι της Ομοσπονδίας Οικοδόμων είναι οι ταξικές δυνάμεις έχουμε εξασφαλίσει το συσχετισμό δύναμης .

Αν λοιπόν κατανοηθεί αυτό το βασικό συμπέρασμα πρέπει να σχεδιάσουμε τη δουλειά και τα καθήκοντα για να υπηρετήσουμε ολοκληρωμένα το ζήτημα της αλλαγής συσχετισμού δύναμης. Τι να κάνουμε:

• Το γεγονός ότι σωστά αναλύουμε την κατάσταση, ότι έχουμε επιβεβαιωθεί στις εκτιμήσεις μας, δε σημαίνει αυτόματα ότι οι εργαζόμενοι θα πεισθούν. Εδώ κατά την γνώμη μου, δε φτάνει μόνο η γενική επιχειρηματολογία απέναντι στην επιχειρηματολογία της μεγαλοεργοδοσίας, που κάνει ειδική δουλειά με επεξεργασμένα επιχειρήματα και με όλους τους τρόπους σε κάθε κλάδο, με σκοπό να συγκαλύψει τις αιτίες των προβλημάτων, να προσαρμόσει την απαιτητικότητα των εργαζομένων στα μέτρα της και να κρύψει ότι υπάρχει άλλος δρόμος.

Δείτε, για παράδειγμα, το ζήτημα της ανεργίας στις κατασκευές.

Πως ερμηνεύεται από τους ανέργους κάτω από την επίδραση της εργοδοσίας; Ότι το κράτος δεν κάνει καλή διαχείριση, ότι δεν απορροφούνται κονδύλια από την ΕΕ κ.ά. καταλήγοντας στο να έρθει μια καλύτερη κυβέρνηση που θα τα διαχειριστεί καλύτερα και θα σωθούμε.

Για να αντιμετωπιστεί αυτή η αντίληψη θέλει να αναδείξουμε τη ρίζα του προβλήματος, την αντίφαση που υπάρχει, ενώ οι ανάγκες αυξάνονται οι οικοδόμοι να μένουν άνεργοι.

Να δείξουμε τι φταίει και να προβάλλουμε ακόμη περισσότερο τη δική μας επιχειρηματολογία, τις επεξεργασίες μας που αναδεικνύουν γιατί δεν μπορούν οι εργαζόμενοι να ζήσουν καλύτερα ενώ υπάρχουν οι δυνατότητες και σε ποιον δρόμο, κάτω από ποιες προϋποθέσεις, θα δρομολογηθούν λύσεις στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη, σε ποια προοπτική. Συνοπτικά, το ζήτημα «ανάπτυξη από ποιον και για ποιον» πρέπει να δουλευτεί και να προβληθεί σε όλους τους κλάδους για να ανεβαίνει το ταξικό κριτήριο των εργαζομένων, να δημιουργούνται όροι που θα τον οδηγούν σε συμμετοχή στο αγώνα σε ταξική κατεύθυνση.

• Δεύτερο, αν δε χτίσουμε ποδάρια των συνδικάτων μέσα στους χώρους δουλειάς, με προτεραιότητα τους μεγάλους χώρους, δεν μπορούμε να δουλέψουμε με επάρκεια στην κατεύθυνση διαμόρφωσης συσχετισμού δύναμης που θέλουμε. Εδώ, χρειάζεται να σχεδιάσουμε καλά τη δουλειά μας και να πάρουμε μέτρα για το ποια θα είναι η μορφή οργάνωσης. Και ως προς την μορφή δεν υπάρχει ένας γενικός κανόνας. Σε ένα εργοτάξιο μπορεί να εξυπηρετεί η συγκρότηση επιτροπής αγώνα, αλλού μπορεί να αξιοποιείται μια απεργία για να δημιουργήσουμε απεργιακή επιτροπή που θα μας εξασφαλίσει ένα ξεκίνημα, να κάνουμε μια αρχή, αλλού που έχουμε καλύτερες προϋποθέσεις μια εργοταξιακή επιτροπή που θα συμμετέχουν όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξαρτήτως κλάδου, δηλ. υπάλληλοι και εργάτες ή και επιχειρησιακό σωματείο με δική μας πρωτοβουλία που είναι μια πιο συγκροτημένη μορφή οργάνωσης στο χώρο δουλειάς.

Σε κάθε περίπτωση, ο στόχος πρέπει να είναι να συνενώνουμε σε ενιαία αντίληψη και αγώνα όλους τους εργαζόμενους του χώρου και να παίρνουμε μέτρα για τη θωράκιση της λειτουργίας απέναντι στην εργοδοσία που θα παρέμβει για να αποτρέψει την οργάνωση των εργαζομένων ή αν δεν τα καταφέρει σε αυτό, να την ενσωματώσει, να την αποπροσανατολίσει, μέχρι να την προβοκάρει με τους μηχανισμούς της για να ακυρώσει το ρόλο και το χαρακτήρα της.

• Για να αλλάξουμε το συσχετισμό πρέπει να γίνουμε πιο ικανοί να δουλεύουμε το ζήτημα της συσπείρωσης στο σωματείο. Η δουλειά και η παρέμβασή μας να πιάνει όλα τα ζητήματα, να δημιουργεί προβληματισμό και ερεθίσματα και σε αυτούς που ίσως ακόμα δε συμφωνούν με αυτά που λέμε ή δεν έχουν καταλάβει την αναγκαιότητα της συλλογικής πάλης. Στην πράξη σημαίνει, ότι δεν είμαστε μόνο για το μεροκάματο, τις προϋποθέσεις για τη σύνταξη, που χωρίς δεύτερη κουβέντα πρέπει να τα γνωρίζουμε με ακρίβεια και να οργανώνουμε τον αγώνα, αλλά έχουμε ευθύνη να διαφωτίσουμε από ταξικής πλευράς για τα ζητήματα της υγείας, να προσεγγίσουμε τη νεολαία και να βελτιώσουμε τη δουλειά μας για να τροφοδοτήσουμε με νέες δυνάμεις τα συνδικάτα, να παρέμβουμε στα σχολειά που πηγαίνουν τα παιδιά μας, να βρεθούμε μπροστάρηδες ενάντια στην εμπορευματοποίηση υπηρεσιών που τσακίζει τη λαϊκή οικογένεια και αναγκάζουν τα παιδιά μας να έχουν ως απασχόληση το παιγνίδι στο σπίτι, να καθηλώνονται για ώρες μπροστά στη τηλεόραση, ενώ θα έπρεπε να είναι σε χώρους άθλησης, να έχουν πρόσβαση στο πολιτισμό, το θέατρο κλπ..

Όλα αυτά είναι θέματα που ενώ έχουμε κάνει βήματα είμαστε ακόμη πολύ πίσω στο να τα αξιολογήσουμε ως σημαντικά στο σχεδιασμό της δράσης του σωματείου και ως στοιχεία που θα μας δώσουν και πρόσβαση σε περισσότερους, αλλά και την ευκαιρία να διαμορφώσουμε νέους αγωνιστές που θα συμβάλλουν στους επόμενους αγώνες και στην αναγκαία αλλαγή του συσχετισμού δύναμης.

 Με αυτές τις σκέψεις θέλω να τελειώσω εκφράζοντας την βεβαιότητα ότι θα βγούμε από την συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ με συμπεράσματα και κατευθύνσεις που θα συμβάλουν στους αγώνες και τους στόχους που έχουμε.

Συνάδελφοι, 17 χρόνια πίσω και 3 μήνες πριν από την ίδρυση του ΠΑΜΕ, στις 18/1/99 συγκροτήθηκε η Επιτροπή για την ταξική αναζωογόνηση του συνδικαλιστικού κινήματος, η επιτροπή δηλαδή πρόπλασμα του ΠΑΜΕ. Στους άξονες από τότε, διατύπωνε καθαρά το εξής: Απαιτούμε και διεκδικούμε όχι μόνο τον περιορισμό της εκμετάλλευσης, αλλά την κατάκτηση όλων όσοι μάς ανήκουν, σύμφωνα με τις σημερινές ανάγκες και απαιτήσεις.

Γιατί το αναφέρω συνάδελφοι; Γιατί το ΠΑΜΕ, δεν κρύβεται αλλά μιλάει καθαρά! Mε τις συνέπειες από την κρίση να είναι βαθιές και αγιάτρευτες, είναι ανάγκη να βγουν συνολικά συμπεράσματα που αντικειμενικά μας φέρνουν πρόσωπο με πρόσωπο με την πραγματική διέξοδο και φάρμακο. Να εμβαθύνουμε για το τι σημαίνει ανατροπή, τι σημαίνει αγώνας, για ποιον σκοπό, ποιες είναι οι αιτίες της κρίσης και ποιες είναι οι προϋποθέσεις για αντεπίθεση και νικηφόρο αγώνα.

Κανένα σωματείο δεν επιτρέπεται σε αυτήν κατάσταση, να κρατά αποστάσεις, να έχει μεσοβέζικες θέσεις, να είναι ουδέτερο. Ο συσχετισμός δύναμης από το πρωτοβάθμιο σωματείο ως τα τριτοβάθμια όργανα πρέπει να δυναμώνει υπέρ των δυνάμεων που δεν τους αρκεί η διαχείριση, η οικονομική μόνο διεκδίκηση.

Τα αιτήματα που αποτελούν σήμερα την αφετηρία των διεκδικήσεων αντικειμενικά σε φέρνουν αγκαλιά με άλλο δρόμο ανάπτυξης διότι ο σημερινός καπιταλιστικός δρόμος τα περιορίζει, τα εκμηδενίζει. Το αίτημα για σταθερή εργασία βρίσκεται στο στόχαστρο των επιχειρηματικών ομίλων, δε μπορεί να ικανοποιηθεί στο σύστημα της εκμετάλλευσης όταν οργιάζει η ανεργία, η μερική δουλεία, η εκ περιτροπής εργασία, τα κακοπληρωμένα προγράμματα, δηλαδή οι απαιτήσεις των μεγάλων επιχειρήσεων που καθορίζουν τις τάσεις σε έναν κλάδο.

Η οικονομική πάλη έχει ταβάνι στη διεκδίκηση και στη βελτίωση των όρων της μισθωτής εργασίας αλλά δεν έχει όριο στη συμβολή της για την οριστική κατάργηση της εκμετάλλευσης. Η οικονομική πάλη που διεξάγεται σήμερα, η καθημερινή και ακούραστη δράση των σωματείων για τα καθημερινά προβλήματα πρέπει να είναι ενταγμένη στην πάλη για το μέλλον που μας ανήκει, για τη μεγάλη υπόθεση της απελευθέρωσης των εργατών και των καταπιεσμένων από τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Και αυτό δε λύνεται με συνθήματα ή απλά καλές ανακοινώσεις αλλά με σωματεία ζωντανά, μαχητικά, με δράση και παρέμβαση στους κλάδους, με πολιτικοποίηση της δράσης τους, που θα συνενώνουν την πάλη για απεγκλωβισμό από τα δεσμά των ταξικών επιλογών του μεγάλου κεφαλαίου με τους αγώνες για ανακούφιση των εργαζομένων με αιτήματα που θα τον βγάζουν από την ανέχεια, από τις συνθήκες σύγχρονης σκλαβιάς.

Η πολιτικοποίηση της δράσης των σωματείων έρχεται ως ώριμο φρούτο. Όταν λέμε πολιτικοποίηση της δράσης τους, φυσικά και δεν εννοούμε τη συνένωση δυνάμεων με κριτήριο την κομματική ταυτότητα των εργαζομένων. Πολιτικοποίηση της πάλης σημαίνει να συνειδητοποιεί ο κάθε εργαζόμενος μέσα από την πείρα του ότι δε φτάνει να αγωνίζεται για να βελτιώσει τους όρους που πουλά την εργατική του δύναμη στον καπιταλισμό και πως καμιά κατάκτηση, όσο μεγάλη κι αν είναι, δεν είναι κατοχυρωμένη, όσο τα μονοπώλια κυριαρχούν στην οικονομία, ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα διαχειρίζεται την πολιτική εξουσία. Πολιτικοποίηση της πάλης σημαίνει πχ πως τα σωματεία των εμποροϋπαλλήλων να αναπτύξουν πολύμορφη δουλειά στους εργαζόμενους του Μαρινόπουλου πως δεν υπάρχει κακός Μαρινόπουλος και κακός Σκλαβενίτης, πως η προσωρινή διάσωση όσων γλυτώσουν την ανεργία δε σημαίνει ευημερία, πως δεν πρέπει να υπάρχει συμβιβασμός με το τίποτα.

Η πολιτικοποίηση πρέπει να βοηθά στην κατανόηση του ερωτήματος ποιος έχει την εξουσία σήμερα, ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός και που πρέπει να στρέφεται η πάλη και ο αγώνας. Πολιτικοποίηση της πάλης σημαίνει να μπορεί το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα με την πάλη του να δυσκολεύει συνεχώς το πέρασμα της αντιλαϊκής πολιτικής, ακυρώνοντας ελιγμούς του συστήματος. Να κατανοείται πως ο πραγματικός αντίπαλος δεν είναι μόνο μια κυβέρνηση, αλλά τα μονοπώλια, η εξουσία τους, οι διεθνείς συμμαχίες τους, οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις στις οποίες συμμετέχει η αστική τάξη της χώρας.

Πολιτικοποιημένο κίνημα είναι αυτό που συνειδητοποιεί ότι στο πραγματικό ερώτημα που έχουμε βάλει σε χιλιάδες ανακοινώσεις μας ως σήμερα, στο δίλημμα «με τα μονοπώλια ή με το λαό» παίρνει σαφή και ξεκάθαρη αγωνιστική θέση μάχης. Το ΠΑΜΕ λοιπόν δεν είναι κάτι αόριστο, δεν είναι μια απλή συμφωνία σε αιτήματα, δεν είναι ένα παραταξιακό σύνολο αλλά συγκεντρώνει όλες αυτές τις δυνάμεις στους κλάδους, τα σωματεία, τις επιτροπές αγώνα που με την πάλη τους σπρώχνουν προς τα εμπρός την αντικαπιταλιστική, αντιμονοπωλιακή πάλη.

Μετά από 17 χρόνια συνάδελφοι το ΠΑΜΕ δε δίνει εξετάσεις! Έχει αποδείξει με όλους τους τρόπους και σε κάθε στιγμή της ταξικής πάλης σε ποια πορεία βαδίζει, χωρίς να διστάζει να τα βάλει με θεούς και δαίμονες, βγαίνοντας μπροστά στην οργάνωση της πάλης της εργατικής τάξης.

Αυτό το 2ημερο κουβεντιάζουμε την πείρα μας, κουβεντιάζουμε για την επόμενη μέρα, για την ανασύνταξη και αναζωογόνηση του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος. Το ΠΑΜΕ με την κατοχυρωμένη δυναμική και κύρος του, δεν είναι μια γενική αόριστη αρχή. Δυναμώνει όταν δυναμώνουν και αυξάνονται τα σωματεία που συσπειρώνονται στις γραμμές του, όταν μαζικοποιούνται, όταν ισχυροποιείται ο ταξικός προσανατολισμός τους, όσο προχωρά προς τα εμπρός η ανασύνταξη.

Τι σημαίνει όμως ανασύνταξη συνάδελφοι;

Ανασύνταξη του εργατικού κινήματος δε μπορεί να υπάρχει με τους εργάτες προσκυνημένους στους επιχειρηματικούς ομίλους και στην εργοδοσία, συμβιβασμένους με το εκμεταλλευτικό και απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα. Άρα πρώτο στοιχείο δουλειάς είναι η σύγκρουση με απόψεις υποταγής που ντύνονται με προτάσεις αγώνα και επαναστατικά συνθήματα, που βαφτίζουν ως αντικαπιταλιστική πάλη διάφορα τσιτάτα καλύτερης διαχείρισης του καπιταλισμού. Που αμφισβητούν την ύπαρξη ταξικού ρεύματος ή το θεωρούν διασπαστικό. Απαιτείται σύγκρουση με τον πυρήνα του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού σε κάθε κλάδο που δεν προωθεί τα συμφέροντα των εργατών αλλά στην ουσία περιορίζει την εργατική πάλη.

Πχ οι δυνάμεις που βρίσκονται στο τιμόνι της Ομοσπονδίας των ΙΥ δε τις αντιμετωπίζεις μόνο με τις κατηγορίες για αδράνεια ή γραφειοκράτισμο. Δεν είναι αδρανείς ούτε αντιμετωπίζουν υποκειμενικές ή αντικειμενικές δυσκολίες στο σχεδιασμό που πατάνε. Αντιθέτως έχουν δραστηριότητα, ταγμένη στα συμφέροντα της μεγαλοεργοδοσιας, με αιτήματα και πλαίσιο πάλης που κάθε φορά υπηρετεί τη μεγίστη κερδοφορία των αφεντικών τους.

Δεν αρκεί μόνο η αυξημένη επαγρύπνηση με μέτωπο σε αυτές τις αντιλήψεις και πρακτικές, δε φτάνει μόνο η επιμονή και η μεθοδική διαφώτιση αλλά χρειάζεται σταθερή και αδιάκοπη οργανωτική δουλειά στους εργαζόμενους. 

Δηλαδή, ανασύνταξη, σημαίνει σωματείο ενεργό, σωματείο ζωντανό. Σωματείο που βρίσκεται καθημερινά στους χώρους δουλειάς, που απαντάει αγωνιστικά με θέσεις και δράση στις καθημερινές αγωνίες.

Είναι τέτοιος ο βαθμός οργάνωσης στις μέρες που απαιτεί δουλειά και δράση σχεδόν απ την αρχή, σαν να ιδρύονται σήμερα τα σωματεία! Φυσικά δε μηδενίζεται η δράση, η ακούραστη πάλη εκατοντάδων σωματείων σε συνθήκες οικονομικής κρίσης αλλά είναι τέτοια η ανάγκη για νέο αίμα στις γραμμές του συνδικαλιστικού κινήματος, που απαιτούνται τολμηρά οργανωτικά μέτρα, ώστε να μην πηγαίνουν προς τα πίσω αξίες όπως η διεκδίκηση, ο αγώνας, η κατάκτηση, να μην είναι αυτά κτήμα και δουλειά των λίγων σε κάθε κλάδο αλλά να ακουμπούν στην πλειοψηφία των εργαζόμενων σε κάθε χώρο δουλειάς.

Πχ στο εμπόριο είναι καθοριστικής σημασίας ανάγκη το ρίζωμα, η είσοδος των σωματείων στους μεγάλους χώρους δουλειάς, στα πολυκαταστήματα, στα σουπερ μάρκετ. Εκεί που οργιάζει ο εργοδοτικός συνδικαλισμός, η ανοργανωσιά, η εργοδοτική τρομοκρατία αλλά και ο εταιρισμός. Χρειάζεται άπλωμα η δουλεία σε όλο και περισσότερους χώρους που απουσιάζουμε, χωρίς πολλά-πολλά αλλά με σχέδιο. Λίγα λόγια και σταράτα. «Αν δε θες να ζήσεις ως σκλάβος, να μην είναι η ζωή σου τα 12ωρα και τα parttime, αν δε θες να δουλεύεις στα ράφια ως τα 70, αν πληρώνεσαι μαύρα ή κακοπληρώνεσαι, οργανώσου στο σωματείο σου, έλα σε επαφή με τους συναδέλφους σου στο εμπόριο από άλλες επιχειρήσεις. Μη φοβάσαι!» Και αυτή η ανακοίνωση με τα τηλεφωνά του σωματείου, να φτάσει παντού! Να κυκλοφορήσει σε γειτονιές, σε μικρά μαγαζιά, σε κολώνες, σε αυτοκόλλητο έξω από εμπορικά κέντρα. Να είναι σταθερή δράση σε αυτό το μοτίβο μέχρι το σωματείο και το τηλέφωνο του σωματείου να γίνει γνωστό. Και αυτή η δουλεία δεν είναι για καμπανιά, για ένα-δυο μήνες και τέλος. Πρέπει να ναι απαράβατος και σταθερός τρόπος δουλειάς που θα πρέπει να μείνει. Και φυσικά το σωματείο δεν περιμένει τους εργαζόμενους στα γραφεία του αλλά παρεμβαίνει για κάθε ζήτημα, με κινητοποίησης-ανακοινώσεις για κάθε μικρό και μεγάλο πρόβλημα που προκύπτει στον κλάδο και γενικότερα. Ανακοινώσεις όχι για το θεαθήναι αλλά για να μοιράζονται στους χώρους δουλειάς, για να συμβάλουν στη δημιουργία δεσμών με τους συναδέλφους. Με ιεράρχηση χώρων, μεγάλων χώρων, σημαντικών στο εσωτερικό του κλάδου.

Αλλά και στο συντονισμό με άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις υπάρχουν δυνατότητες που φανερώνονται με τις τελευταίες αγωνιστικές πρωτοβουλίες. Και στον κλάδο του εμπορίου, σε σωματεία αλλά και σε χώρους δουλειάς, υπάρχουν δυνάμεις πρωτοπόρες και τίμιες που ξεχωρίζουν, που δεν γίνονται έρμαια των φωνών της μιζέριας, της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού, δυνάμεις που μπορούν να πρωταγωνιστήσουν στους αγώνες και τις διεκδικήσεις.

Ανασύνταξη συνάδελφοι σημαίνει καλύτερη διάταξη δυνάμεων, σωματείων, δημιουργία νέων κλαδικών αλλά και επιχειρησιακών σωματείων που να αγκαλιάζουν εργαζόμενους. Μέσα από τα σωματεία των ιδιωτικών υπάλληλων στις πόλεις της περιφέρειας μπορούν να ξεπηδήσουν σωματεία σε αρκετούς κλάδους, που να ενδυναμώσουν τη δουλειά τους στους κλάδους που ουσιαστικά ανήκουν. Η θετική εμπειρία από τα σωματεία ιδιωτικών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, κυρίως στην Αθήνα είναι ενδεικτική για τα αποτελέσματα που μπορούν να έρθουν με τέτοιες τολμηρές αλλά αναγκαίες κινήσεις. Το σωματείο των τηλεπικοινωνιών, του χρηματοπιστωτικού, των καθαριστριών, προήλθαν μέσα από τις γραμμές αυτών των σωματείων. Υπάρχουν δυνατότητες που η νέα ΕΓ πρέπει να μελετήσει ώστε με σχέδιο πρέπει να τολμήσουμε σε άλλες πόλεις να κάνουμε βήματα στην αναδιάταξη, που θα βοηθήσει ως εργαλείο στην οργάνωση, στους διεκδικητικούς αγώνες ανά κλάδο.