Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αυτές τις μέρες διαπραγματεύεται με τους δανειστές ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ για το πώς θα εξασφαλίσει περισσότερα οφέλη για τους ντόπιους επιχειρηματικούς ομίλους, πως αυτοί θα γίνουν πιο ανταγωνιστικοί.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν συζητάνε για το πώς θα λυθούν τα δικά μας προβλήματα, ή πως θα ικανοποιήσουμε τις δικές μας ανάγκες.

Διαπραγμάτευση σημαίνει κατακόρυφη αύξηση της φορολογίας, σημαίνει νέα μείωση σε μισθούς και συντάξεις, σημαίνει επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, σημαίνει απελευθέρωση των απολύσεων, ξεπούλημα του πλούτου της χώρας μέσω ιδιωτικοποιήσεων, κτύπημα των συνδικαλιστικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Η κυβέρνηση λέει ψέματα, προσπαθεί να παραπλανήσει με τα <<αντισταθμιστικά μέτρα>> που κανένα από αυτά δεν θα έχει αντίκρισμα για εμάς, καθώς και αυτά είναι κομμένα και ραμμένα για τους έχοντες και κατέχοντες, και τα μονοπώλια.

Θέλει να περάσει τα μέτρα με όσο το δυνατόν λιγότερες αντιδράσεις. Να μας πείσει ότι όλα αυτά γίνονται για το καλό μας.

Όμως στην πραγματικότητα προωθεί νέες φοροαπαλλαγές και χρηματοδοτήσεις για τους ομίλους, προτάσσοντας επενδύσεις «υψηλής προστιθέμενης αξίας». Δηλαδή που θα αυξάνουν την παραγωγικότητα, για να βγαίνουν ακόμα περισσότερα προϊόντα ανά εργαζόμενο και θα αυξάνουν την εκμετάλλευση.

Αυτή η χρηματοδότηση θα εξασφαλιστεί με ένταση της φοροληστείας των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, είναι αποκαλυπτικά τα στοιχεία για το πρωτογενές πλεόνασμα (ΑΕΠ) όπου διαμορφώθηκε κατά 75% από εμάς και κατά 25% από τις επιχειρήσεις.

Ήδη οι εργαζόμενοι που από τον ΟΓΑ πήγαν στον ΕΦΚΑ, είδαν τους μισθούς τους να μειώνονται 7,5% από 1/1/2017 ενώ στην πορεία προβλέπονται και άλλες μειώσεις.

Αυτές είναι οι ευνοϊκές συνθήκες για προσέλκυση εγχώριων και ξένων επενδύσεων. Τέτοιες επενδύσεις έγιναν και γίνονται και στις τριτοκοσμικές χώρες από μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους αλλά και εκεί οι εργαζόμενοι υποφέρουν.

Όλα αυτά είναι μέτρα είναι απαιτήσεις του Σύνδεσμου Ελληνικών Βιομηχανιών (ΣΕΒ).

Από την άλλη, η προώθηση των παραπάνω μέτρων θα εντείνει τη δυσαρέσκεια, την αγανάκτηση, θα οδηγήσει περισσότερους εργαζόμενους στο δρόμο του αγώνα. Αυτό το γνωρίζουν εργοδοσία και κυβέρνηση και για αυτό ταυτόχρονα προωθούν νέο συνδικαλιστικό νόμο που θα βάζει επιπλέον εμπόδια στην οργάνωση και στις κινητοποιήσεις.

Οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις που διεκδικούν τον κυβερνητικό θώκο συμφωνούν με τα μέτρα και λένε ότι μπορούν να τα εφαρμόσουν πιο καλά, πιο γρήγορα και με τις λιγότερες αντιδράσεις.

ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΑΥΤΗ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Στον κλάδο μας υπάρχουν μονοπώλια που αυξάνουν την παραγωγή, με εξαγωγικό κυρίως προσανατολισμό, όμως και σε αυτούς τους εργασιακούς χώρους η εκμετάλλευση εντείνεται.

Η COCACOLA δημιουργεί στα Οινόφυτα το 7^ο μεγαλύτερο εργοστάσιό της στο κόσμο ενώ σταμάτησε την παραγωγή σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Βόλο και έκανε απολύσεις. Τώρα στα Οινόφυτα εντείνει την επίθεση στα δικαιώματα και επεκτείνει την παροχή εργασίας μέσω εργολάβων, στους οποίους οι εργαζόμενοι δουλεύουν με πολύ χειρότερους όρους.

Πολλά από αυτά τα προϊόντα που εξάγονται λείπουν από σπίτια εργαζομένων ενώ είναι αναγκαία για τη διατροφή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι ιχθυοκαλλιέργειες όπου η χώρα μας είναι η πρώτη παραγωγός χώρα στον κόσμο στο μεσογειακό ψάρι αλλά το 80% της παραγωγής εξάγεται. Σε αυτές τις επιχειρήσεις πολλοί είναι οι απολυμένοι, άλλοι είναι απλήρωτοι, γίνονται μειώσεις, μέρος του μισθού πληρώνεται με κουπόνια κα.

Ο όμιλος PEPSICO έβαλε λουκέτο στο εργοστάσιο των Οινοφύτων, εξασφαλίζοντας και με αυτόν τον τρόπο την κερδοφορία του, πετώντας στην ανεργία δεκάδες εργαζόμενους.

Ο όμιλος ΦΙΛΙΠΟΥ κάνει μειώσεις στο ΜΙΜΙΚΟ, απολύσεις σε ΕΛΜΠΙΣΚΟ, ΚΑΝΑΚΗ και ΜΟΡΝΟ ενώ παράλληλα χρηματοδοτείται για νέες επενδύσεις από την κυβέρνηση και την ΕΕ.

Ο ΝΙΤΣΙΑΚΟΣ έγινε κυρίαρχος στην πτηνοτροφία με την εκμετάλλευση να χτυπάει κόκκινο.

Είναι πολλά τα παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι εμείς πληρώνουμε τα κέρδη τους.

ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΑΠΕΡΓΙΑ – ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΣ

Αυτή είναι η μοναδική ελπίδα για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων μας. Η κερδοφορία τους συνδέεται με την εκμετάλλευσή μας. Στην απεργία είναι πολύ μικρή η χασούρα του μεροκάματου, μπροστά στα κέρδη που χάνει η εργοδοσία. Να πάρει σάρκα και οστά η ενότητα των εργαζομένων απέναντι στην εργοδοσία και το κράτος της, με πλαίσιο αιτημάτων που βασίζεται στις δυνατότητες της εποχής μας.

Το πλαίσιο αιτημάτων δεν μπορεί να μην συμπεριλαμβάνει την εξασφάλιση αποκλειστικά δημόσιων και δωρεάν κοινωνικών υπηρεσιών, εξασφάλιση δουλειάς για όλους κα.

Σε κάθε εργασιακό χώρο απαιτείται να δώσουμε τη μάχη για κάθε μικρό ή μεγαλύτερο πρόβλημα, για την υπογραφή ΣΣΕ με αυξήσεις, βελτίωση συνθηκών υγιεινής και ασφάλειας, για να μην υπάρχει απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία, να παρθούν πίσω απολύσεις κα.

Αυτή η δράση είναι ανάγκη να εξασφαλιστεί μέσα από τα επιχειρησιακά και κλαδικά σωματεία με κοινό σχέδιο στον κλάδο. Απέναντι στην περιχαράκωση κάθε χώρου που καλλιεργεί ο εργοδοτικός – κυβερνητικός συνδικαλισμός, που υπογράφει μειώσεις στο όνομα των κοινών συμφερόντων εργοδοσίας – εργαζομένων, ενώ σε άλλες περιπτώσεις κάνει προτάσεις ανάπτυξης της επιχείρησης όπως η κυβέρνηση και ο ΣΕΒ.

Η Ομοσπονδία καλεί όλα τα σωματεία του κλάδου να συμπορευτούν με το ταξικό κίνημα, να οργανώσουμε τώρα απεργιακή απάντηση μπροστά στην επέκταση της εκμετάλλευσης μας, στο τσάκισμα της ζωής των οικογενειών μας.

Να μην χαθεί ούτε λεπτό, κάθε τόπος δουλειάς να γίνει κάστρο οργάνωσης του αγώνα, περισσότεροι να μπουν στην μάχη για να ανατρέψουμε αυτήν την κατάσταση, μπορούμε να τα καταφέρουμε, μπορούμε να νικήσουμε.

Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Δεν υπάρχει πλέον χρόνος για αναμονή και αδράνεια!

Με οργάνωση του αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς να δώσουμε τη δική μας απάντηση στα νέα μέτρα που έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ και οδηγούν σε μεγαλύτερη φτώχεια εργαζόμενους και συνταξιούχους.

Μέτρα που αφορούν τα εργασιακά με απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, νέα μείωση μισθών ακόμα και αυτού του κατώτερου.

Νέα εκτεταμένη φοροληστεία επιπλέον από αυτή που ζούμε με τη μείωση του αφορολόγητου σε ακόμα χαμηλότερα επίπεδα, για να φορολογούνται ακόμα και όσοι αμείβονται με 400 ευρώ.

Νέες μειώσεις στις συντάξεις και νέα συμφωνία για παγίωση των αιματοβαμμένων πλεονασμάτων και μετά το 2019.

Αποτελούν πρόκληση τα ψέματα και οι απάτες των κυβερνητικών στελεχών που μιλούν για δήθεν αντισταθμιστικά, ισοδύναμα, για το τέλος της λιτότητας, αλλαγή μείγματος και άλλα τέτοια φαιδρά. Η θεωρία του δήθεν ρεαλισμού για υπομονή και θυσίες που θα φέρουν την ανάπτυξη, η δημιουργία αναμονής και ελπίδας ότι κάτι αλλάζει και επομένως ας παρθούν ακόμα κάποια μέτρα για να μην χαθεί η ελπίδα.

Αναπτύσσουν επιχειρήματα για να αποπροσανατολίσουν, να χειραγωγήσουν τους εργαζόμενους ότι αυτό που αποφασίζουν είναι για το συμφέρον του λαού.

Γι’ αυτό το λόγο όσο πλησιάζει το κλείσιμο της αξιολόγησης δυναμώνει η κυβερνητική προπαγάνδα και τα ψέματα.

Τα παραπάνω τα ακούσαμε πολλές φορές τα τελευταία χρόνια απ’ όλες τις κυβερνήσεις και βρεθήκαμε με την πλάτη στον τοίχο. Φτάσαμε στο σημείο ο κατώτατος μισθός του 2012 να είναι το ταβάνι για την πλειοψηφία των εργαζομένων, το 60% των νέων προσλήψεων να είναι δουλειά λάστιχο χωρίς δικαιώματα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει δίκαιη ανάπτυξη στο σύστημα της εκμετάλλευσης, δεν ωφελούνται και οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι.

Για το γεγονός ότι η ανάπτυξη που προωθεί η κυβέρνηση δεν σημαίνει ούτε ελάχιστη βελτίωση της ζωής της εργατικής τάξης, του λαού υπάρχει μεγάλη εμπειρία.

Είναι όλα αυτά που ζούμε καθημερινά στους χώρους δουλειάς!

Εκεί που βασιλεύουν οι ατομικές συμβάσεις, η τρομοκρατία, τα δουλεμπορικά γραφεία, οι απολύσεις και τα λουκέτα σε επιχειρήσεις που συνεχίζονται. Δεν υπάρχει μέρα που να σταμάτησε η επίθεση της εργοδοσίας.

Ακόμα και σε κλάδους που υπάρχει ήδη ανάπτυξη, που γίνονται επενδύσεις, αγοράζονται νέες μηχανές, οι νέες προσλήψεις είναι με το βασικό μισθό και με ελαστικές μορφές απασχόλησης.

Η ανάπτυξή τους θα χτιστεί με τα συντρίμμια των εργατικών λαϊκών δικαιωμάτων, με ανεργία και μισθούς ψίχουλα.

Όλα αυτά την ίδια ώρα που οι επιχειρηματικοί όμιλοι απολαμβάνουν φοροαπαλλαγές, απαλλαγές από τα ασφαλιστικά ταμεία, τα πρόστιμα, στήριξη με προγράμματα και προνόμια, πρόσβαση σε φτηνό χρήμα, κρατική ενίσχυση με τσάμπα εργάτες μέσω μαθητείας και άλλων προγραμμάτων ανακύκλωσης της ανεργίας.

Να έχουμε καθαρό ότι η επίθεσή τους δεν θα έχει τέλος αν δεν βάλουμε εμείς τέλος με τον οργανωμένο αγώνα μας. Δεν πρέπει να αφήνουμε να περάσει η λογική που καλλιεργείται για την αναποτελεσματικότητα των αγώνων. Είναι η λογική της υποταγής που δουλεύεται από την εργοδοσία και τους ανθρώπους της, τις πολιτικές δυνάμεις που τους υπηρετούν, είναι ξένη και εχθρική για τα δικά μας συμφέροντα.

Να σκεφτούμε πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα αν δεν υπήρχε η αντίσταση, οι αγώνες που πραγματοποιήθηκαν το προηγούμενο διάστημα.

Αντιπαλεύουμε τη λογική της ανάθεσης, της λύσης σε πολιτικούς εργολάβους που από πάνω και με το λαό στη γωνία θα έδινε ανακούφιση. Τη δοκιμάζει ο λαός μας και βλέπει τα αποτελέσματα!

Δεν είμαστε διατεθειμένοι να μείνουμε με σταυρωμένα χέρια, αλλά με όλες μας τις δυνάμεις οργανώνουμε τον αγώνα ενάντια σε παλιά και νέα μέτρα, ενάντια στην πολιτική που χαντακώνει τις ζωές μας.

Απευθύνουμε κάλεσμα οργάνωσης και κλιμάκωσης της πάλης με επίκεντρο το χώρο δουλειάς με συντονισμό και αλληλεγγύη.

Καλούμε τα σωματεία να πάρουν πρωτοβουλίες ενημέρωσης και προετοιμασίας των εργαζομένων μέσα από μαζικές συλλογικές διαδικασίες για να δοθεί μαζική, μαχητική απεργιακή απάντηση στην ολομέτωπη επίθεση. Να πολλαπλασιαστούν οι προσπάθειες για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και την ενίσχυση του ΠΑΜΕ. Για να ηττηθεί η γραμμή συναίνεσης και συνεργασίας στο κίνημα, ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, που έφερε τις απαιτήσεις των εργοδοτών στα σωματεία, που έβαλε τους εργαζόμενους να υπηρετούν ξένα συμφέροντα.

Δεν συμβιβαζόμαστε με τη φτώχεια, τη μίζερη ζωή!

Δίνουμε μάχη με εμπιστοσύνη στη δύναμή μας για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας, για δικαιώματα στη δουλειά και τη ζωή με βάση την εποχή μας.

Εμείς οι εργαζόμενοι με τον αγώνα μας, με σκληρή και ανυποχώρητη πάλη θα επιβάλλουμε το δίκιο μας.