Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
Γίνεται μια κουβέντα το τελευταίο διάστημα και σε κάποιες πλευρές της πατάει και σε μια πραγματικότητα όσο αφορά την λεγόμενη ανάπτυξη που έρχεται, βεβαίως διαφημίζεται με διάφορα υποκοριστικά, ως δίκαιη ανάπτυξη, ανάπτυξη από τα κάτω κτλ. Γίνεται επίσης μια ολόκληρη κουβέντα για έξοδο από τα μνημόνια. Εγώ να φέρω μια εικόνα, που όσο μπορούμε την παρακολουθούμε και την συγκεντρώνουμε από τον κλάδο του μετάλλου, όπου πραγματικά φαίνεται ότι η δουλειά σε μια σειρά χώρους τσιμπάει, αυξάνεται η παραγωγή, υπάρχουν κάποιες παραγγελίες. Ένας από τους κλάδους που έχει ανέβει η παραγωγή το τελευταίο διάστημα είναι η ναυπηγοεπισκευή. Είναι μια πραγματικότητα αυτό, έτσι κι αλλιώς έτσι λειτουργεί ο καπιταλισμός, υπάρχουν οι κρίσεις θα έρθουν οι αναπτύξεις, ξανά οι κρίσεις, αυτό στον καπιταλισμό δεν τελειώνει έχει τα στοιχεία της νομοτέλειας.
Το ερώτημα όμως που εμείς πρέπει ν’ απαντήσουμε και σήμερα και στο επόμενο διάστημα είναι το ανάπτυξη για ποιον ; Δηλαδή με τι όρους θα γίνει αυτή η ανάπτυξη. Μπορούμε να φέρουμε παραδείγματα από διάφορους κλάδους, εγώ θέλω να πω κάποια παραδείγματα από τον κλάδο του μετάλλου και πως αντιμετωπίζεται. Το ανάπτυξη για ποιον έχει ας πούμε να κάνει με όλα τα ζητήματα των εργασιακών σχέσεων αλλά και με το θέμα των συλλογικών συμβάσεων που λέμε ότι πρέπει ν’ ανοίξει και που έχει γίνει μια προσπάθεια το προηγούμενο διάστημα. Ίσως το πιο σημαντικό σημείο που μπορούμε να δούμε τι σημαίνει αυτού του είδους η ανάπτυξη και ποιον ωφελεί είναι το ζήτημα της υγιεινής- της ασφάλειας των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς και πως το αντιμετωπίζουμε φυσικά η κάθε δύναμη εδώ, συνδικαλιστική και εκεί πρέπει να κρινόμαστε, και εκεί αν θέλετε ξεσκεπάζεται και η πηγή και η αιτία της αντιπαράθεσής μας που δεν έχει να κάνει με τις διάφορες μορφές παλης που μπορεί να προτείνονται ή με άλλα συνδικαλιάρικα ή δημοσιοσχετίστικα πράγματα αλλά έχει να κάνει με την ουσία των ζητημάτων που παλεύει και υπερασπίζεται τελικά ο καθένας. Θα πω ένα – δυο παραδείγματα. Να ξεκινήσω από το θέμα των συλλογικών συμβάσεων. Έγινε ένας αγώνας στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, αναφέρθηκε και ο Γιώργος στην ομιλία του, για την συλλογική σύμβαση εργασίας, να πω δύο – τρία στοιχεία γιατί και σε αυτό κάποιοι και όχι τυχαία προσπαθούν και να σπεκουλάρουν ή να κρύψουν πράγματα, πολύ απλά για να κρύψουν ότι πίσω από αυτό και τη θέση τη δικιά τους βρίσκεται διαφορετική αντίληψη και σε αυτό το ζήτημα. Τι συλλογική σύμβαση θέλουμε, τι πρέπει να υπηρετεί μια συλλογική σύμβαση ή τέλος πάντων πως διαμορφώνεται το πλαίσιο αιτημάτων για να παλέψεις μια συλλογική σύμβαση, αφού έτσι κι αλλιώς όταν ξεκινάς έναν αγώνα το αποτέλεσμα δεν είναι δεδομένο. Όλοι κρινόμαστε από το τι πλαίσιο διαμορφώσαμε και πως το παλέψαμε.
Έτσι λοιπόν έγινε ένας αγώνας, ο οποίος κράτησε 9 μήνες, που ξεκίνησε με διεκδικητικό πλαίσιο, με βάση αυτό που ίσχυε το 2009 που ήταν η τελευταία κλαδική σύμβαση. Σε ένα περιβάλλον όμως που εν τω μεταξύ είχε διαμορφωθεί διαλυμένων εργασιακών σχέσεων, σε έναν κλάδο που είχε χτυπηθεί και από την ανεργία που κάποιες στιγμές έφτασε να ξεπερνάει το 90% στην ναυπηγοεπισκευή, με τα ναυπηγεία διαλυμένα, με ατομικές συμβάσεις να έχουν επικρατήσει και που από το 2009 που είχαμε κατακτημένο το 7ωρο – 5νθημερο – 35ωρο, στο μεγαλύτερο κομμάτι του κλάδου πλέον να έχει επιβληθεί το 8ωρο, να επικρατεί το ωρομίσθιο δηλαδή να μην υπάρχει προσαύξηση στην υπερωρία και γενικά να έχουν ισοπεδωθεί τα μεροκάματα μεσώ των ατομικών συμφωνιών. Σε αυτό το περιβάλλον κληθήκαμε να φτιάξουμε, το πλαίσιο για τη νέα συλλογική σύμβαση εργασίας. Δεν είχαμε αυταπάτες, ξέραμε και έχει περιγραφεί εδώ πέρα ποιο είναι το νομικό, το καινούργιο νομικό πλαίσιο των συμβάσεων, αλλά εμείς δεν πήγαμε με γνώμονα το τι νόμοι έχουν ψηφιστεί αλλά το τι έχει ανάγκη ο εργαζόμενος, κάτω από ποιες συνθήκες πρέπει να πουλάει την εργατική του δύναμη.
Το πλαίσιο λοιπόν ήταν στην κατεύθυνση ανάκτησης των απωλειών, στην κατεύθυνση να πάρουμε πίσω τις κατακτήσεις τις οποίες είχαμε από την τελευταία κλαδική σύμβαση . Έγινε ένας αγώνα ο οποίος δεν κράτησε μια και δυο μέρες, κράτησε εννιά ολόκληρους μήνες. Με απεργίες, με στάσεις εργασίας, με γενικές συνελεύσεις και ανά επιχείρηση, γιατί μιλάμε για μια κλαδική σύμβαση, με σημείο αναφοράς σε πάνω από 350 επιχειρήσεις εκ των οποίων 30 είναι μικρά ή μεγαλύτερα ναυπηγεία.
Κινητοποιήσεις λοιπόν που είχανε και συλλαλητήρια, είχανε και συγκεντρώσεις σε χώρους δουλειάς. Πραγματικά μια δουλειά που στήθηκε από τα κάτω και αξίζει να συζητηθεί η εμπειρία της, με τη συμμετοχή όλων των εργαζομένων και με περιφρουρήσεις που από τα πάνω δεν ξεπέρναγαν τα 10 άτομα για όλους αυτούς τους χώρους, αλλά που πραγματικά τον αγώνα τον πήραν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις στην πλάτη τους περιφρουρώντας τον καθημερινά.
Να πω ότι στη ναυπηγοεπισκευή αυτή την στιγμή σε σχέση με το κομμάτι πριν το 2016 ας πούμε που δεν είχε τσιμπήσει η δουλειά, δουλεύανε το διάστημα αυτό περίπου στους 4.000 εργαζόμενους, δηλαδή ήταν ένας αγώνας που πάταγε σε μια διαδικασία αύξησης της παραγωγής κυρίως κατασκευών νέων πλοίων .
Στο τέλος του αγώνα καταφέραμε και υπογράψαμε μια σύμβαση που σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες των εργαζόμενων υπολείπεται. Φυσικά αυτή η προσπάθεια δεν σταματάει ποτέ ούτε περιορίζεται στα όρια μιας σσε. Η σύμβαση είναι μονοετής και στο τέλος του χρόνου θα επανέλθουμε με νέο επικαιροποιημένο πλαίσιο στην ίδια κατεύθυνση. Σίγουρα θα θέλαμε και εμείς να είναι καλύτερη αλλά στην παρούσα στιγμή με βάση την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί είναι μεγάλη επιτυχία. Πρώτον επανέφερε από το 8ωρο στο 7ωρο, να το ξαναπώ λίγο αυτό για να δούμε και το πως διαμορφώνουμε και τα πλαίσια και τι αγώνα κάνουμε από το 8ωρο στο 7ωρο – 5νθημερο – 35ωρο, με Σαββάτο και Κυριακή αργία και την υπερωρία από την πρώτη ώρα στο 100% από ωρομίσθιο, με αυξήσεις στο μεροκάματο που ξεκινούν από το 30% και φτάνουν στο 100%.
Την ίδια ώρα που στο λιμάνι δίπλα μας, (μέσα στο ίδιο λιμάνι δουλεύουμε και τα παράπονα από συναδέλφους που δουλεύουνε στο λιμάνι για το ζήτημα του ωραρίου έρχονται και πάνε) με τον κανονισμό εργασίας, με την σύμβαση που υπογράφτηκε από την ΟΜΥΛΕ στο κομμάτι αυτό του ωραρίου, που προβλέπει την κατάργηση του 7ωρου και του 7μισαωρου. Παράδοση στο μονοπώλιο της COSCO το ωράριο, χωρίς να ανοίξει μύτη, και αυτό γιατί ; Για να γίνουν οι Κινέζοι πρώτοι στην Ευρώπη και πρώτοι στον κόσμο . Αυτή είναι η διαφορά μας, ότι εμείς διαμορφώνουμε το πλαίσιο των αιτημάτων μας με γνώμονα την κάλυψη των αναγκών των εργαζομένων και των οικογενειών τους, κι εσείς με γνώμονα την αύξηση της κερδοφορίας των εργοδοτών. Γι αυτό και κλείνεται την ανάπτυξη σε όλες τις πτώσεις, γιατί αυτή η ανάπτυξη αφορά μόνο τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων και πατά πανω στο τσάκισμα των εργασιακών σχέσεων.
Κάποιοι βάζοντας το τι ίσχυε το 2009 προσπαθούν να σπεκουλάρουν ότι τελικά η σύμβαση που υπογράψαμε δεν ήτανε καλή. Σε όσες όμως επιχειρήσεις και είναι πάρα πολλές έχουμε καταφέρει να εφαρμόζεται η σύμβαση οι εργαζόμενοι δουλεύουνε λιγότερες ώρες και παίρνουν πολύ περισσότερα χρήματα από αυτά που έπαιρναν πριν από 2- 3 μήνες. . Η υποχρεωτικότητα των συμβάσεων είναι ένα θέμα. Εμείς έχουμε υπογράψει με μια ένωση που από τις 330 – 340 περίπου επιχειρήσεις, εκπροσωπεί τις 120, έχουμε υπογράψει την ίδια κλαδική σύμβαση με άλλες 50 – 60 επιχειρήσεις και συνεχίζουμε και υπογράφουμε, ενώ υπάρχουν επιχειρήσεις που πλέον την εφαρμόζουν από την παρέμβαση των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, χωρίς να έχουν υπογράψει ούτε διμερής συμφωνία, ούτε να είναι στην ένωση. Είναι ζήτημα αγώνα που θα συνεχιστεί.
Ποια είναι όμως η στάση των άλλων δυνάμεων σε αυτό το ζήτημα; Βάλαμε το ζήτημα της υπογραφής ΣΣΕ στην Ομοσπονδία Μετάλλου , όταν ήτανε ο αγώνας στη Ζωνη στο ΤΟΠ. Να υπάρξει στήριξη σ αυτόν τον πολύ σοβαρό αγώνα , να ανοίξουν κι αλλού τέτοια μέτωπα και να μπει και το ζήτημα της πανελλαδικής κλαδικής σύμβασης. Υπήρξε άρνηση από τις δυνάμεις που είναι πλειοψηφία και στην ΓΣΕΕ και στην Ομοσπονδία, ν’ ανοίξει το θέμα των συλλογικών συμβάσεων, βάζοντας ζητήματα θεσμικού πλαισίου, ανταγωνιστικότητας και αντοχής της οικονομίας. Το ποιος θα πάρει την πρωτοβουλία ή την απόφαση θυμίζει πινγκ πονγκ, το πινγκ πονγκ που είδαμε και σήμερα εδώ, δηλαδή τι λένε οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ στην Ομοσπονδία (το είδαμε και στο αίτημά μας για 24ωρη απεργία μπροστά στην Κατάργηση του Δικαιώματος στην Απεργία), αν τα σωματεία δεν αποφασίσουν, εμείς δεν μπορούμε να πάρουμε απόφαση, πηγαίναμε στα σωματεία και το βάζαμε, οι ίδιες παρατάξεις μας έλεγαν, αν δεν αποφασίσει η ΠΟΕΜ εμείς δεν μπορούμε να πάρουμε απόφαση, το ίδιο γίνεται και εδώ μπροστά στο αίτημά μας για απεργία τον Μάρτη. Ο ένας το ρίχνει στον άλλονε για να κάνουμε τι ; Να υποτάσσονται όλα στα θέλω των βιομηχάνων και οι εργαζόμενοι να μάθουν να περιορίζουν τις απαιτήσεις τους τόσο ώστε να μην θίγονται τα κέρδη των εργοδοτών. Γι αυτό βάζετε και πλάτη για να καταργηθεί το δικαίωμά μας στην απεργία.
Να πω κι ένα τελευταίο, υπάρχει ένα πρόβλημα σοβαρό και με τον αμίαντο που έχει προκύψει στη Ζώνη το τελευταίο διάστημα άλλα και γενικότερα με την μη τήρηση των μέτρων προστασίας στους χώρους δουλειάς. Αυτό το οποίο μπαίνει από την εργοδοσία και από τις άλλες δυνάμεις όπως στο ζήτημα των συλλογικών συμβάσεων και στο ζήτημα των μέτρων υγιεινής και ασφάλειας (όπου δεν μπορούνε ευθέως να βγούνε να το πούνε το κάνουν με τα γνωστά παπαγαλάκια) ποιο είναι συνάδελφοι ; Ότι το να παλεύεις να τηρούνται τα μέτρα ασφαλείας αυξάνει το κόστος και διώχνει τις δουλειές. Είναι εχθρικό στην ανταγωνιστικότητα και στην επιχειρηματικότητα, μέχρι και προδοτικό φτάσανε να πουν, αφού εμποδίζει την εθνική προσπάθεια να έρθει η ανάπτυξη και να απαλλαχτούμε από τα μνημόνια.
Αυτη ειναι η αναπτυξη για την οποια τελικα μιλατε ολοι σας Εργοδοτες, κυβερνηση, αστικα κομματα, κυβερνητικος – εργοδοτικος συνδικαλισμος. Να δουλεύουμε δηλαδή για 20 και για 30 ευρώ την ημέρα και με κίνδυνο να μη γυρίσουμε στα σπίτια μας, γιατί είναι κόστος, μεγάλο, η τήρηση των μέτρων υγιεινής και ασφάλειας. Να δεχτούμε να δουλεύουμε δηλαδή να σπάμε αμίαντο χωρίς καμία προστασία και να λεμε κι ευχαριστώ που έχουμε μια δουλίτσα. Αυτή είναι η διαφορετική μας αντίληψη. Αυτή την αντίληψη υπηρετεί και η πλειοψηφία στη ΓΣΕΕ και στην Ομοσπονδία Μετάλλου και δεν προχωράει σε κινητοποιήσεις.
Μιλάτε για σωματεία, για σωματεία στην Ομοσπονδία, ας πούμε στην Αμυντική Βιομηχανία, ΕΑΣ – ΕΑΒ – ΕΛΒΟ με σοβαρότατα προβλήματα, που εσείς έχετε την πλειοψηφία και στην ομοσπονδια και σε όλα τα σωματεία και δεν εχεται κανει μια κοινή κινητοποίηση, με επιλογή σας, βάζοντας εσείς οι ίδιοι λόγια στους εργαζόμενους, να βρίζει ο ένας τον εργαζόμενο της άλλης επιχείρησης ότι “να κοιτάμε το μαγαζάκι μας, γιατί άμα πάμε όλοι μαζί μπορεί να μη βρεθεί λύση, ενώ άμα βρεθεί λύση για εμάς ας μείνουν άνεργοι οι άλλοι ” και τα ζυμώνεται και τα διαπαιδαγωγείται εσείς αυτά. Σε όλους το ίδιο και στα Ναυπηγεία, φτάσαμε στο σημείο, να μιλάνε για κάποιες αναβαθμίσεις φρεγατών και να βάζουν στα σωματεία οι παρατάξεις σας στο ένα ναυπηγείο λόγια στους εργαζόμενους ότι άμα πάνε οι φρεγάτες στο άλλο ναυπηγείο θα γίνει χαμός και να νοιώθουν οι εργαζόμενοι μεταξύ τους εχθροί και να μιλάτε για ενότητα εσείς εδώ, να μιλάτε για ενότητα και ότι το πρόβλημα είναι το ΠΑΜΕ που κάνει ξεχωριστές συγκεντρώσεις.
Εμείς καλούμε στην απόφαση για την 24ωρη απεργία με αιχμή τις συλλογικές συμβάσεις, τα μέτρα πρόληψης υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, την προστασία των ανέργων, των εργαζομένων απέναντι στους πλειστηριασμούς.
