Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Σήμερα, από αυτήν εδώ τη συγκέντρωση ακούγεται για μια ακόμη φορά δυνατά η φωνή των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, της νεολαίας για την προστασία της δημόσιας υγείας, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας. Διεκδικούμε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα μέτρα για τη θωράκιση της υγείας μας στους χώρους δουλειάς, στις μετακινήσεις μας, μέτρα για την ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας, μέτρα τα οποία δε θα μετακυλύουν για πολλοστή φορά το κόστος στις πλάτες μας. Βροντοφωνάζουμε «ως εδώ! δεν πάει άλλο! πληρώσαμε ήδη αρκετά!»

Απαιτούμε εδώ και τώρα σχολεία ανοιχτά και ασφαλή! Ήδη ένα μήνα μετά το καθυστερημένο πρώτο κουδούνι της χρονιάς, η κυβέρνηση της Ν.Δ. και το Υπουργείο Παιδείας συνεχίζουν να μην παίρνουν κανένα ουσιαστικό μέτρο για τη διασφάλιση της υγείας των μαθητών και των εκπαιδευτικών. Όχι μόνο κλείνουν επιδεικτικά τα μάτια και τα αυτιά απέναντι στα δίκαια αιτήματα των εκπαιδευτικών, των γονιών και των μαθητών, αλλά χρησιμοποιούν τη συκοφάντηση, την τρομοκρατία και την καταστολή ενάντια σε όσους αγωνίζονται για το αυτονόητο στη σημερινή εποχή: για σχολεία ανοιχτά, καθαρά, με το αναγκαίο εκπαιδευτικό και βοηθητικό προσωπικό.

Αυτά τα αιτήματα, για τα οποία παλεύουν οι μαθητές, η κυβέρνηση όχι μόνο δεν τα ικανοποιεί, αλλά προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τους εκπαιδευτικούς, να μας στρέψει ενάντια στα παιδιά, να γίνουμε τηλε-ρουφιάνοι των ίδιων μας των μαθητών. Σε αυτά τα αιτήματα το Υπουργείο Παιδείας την περασμένη Παρασκευή απάντησε με βία και χημικά.

Δηλώνουμε από τη σημερινή συγκέντρωση πως είμαστε στο πλευρό τους! Ό αγώνας των μαθητών είναι και δικός μας αγώνας! Για αυτό και την Πέμπτη 15/10, θα βρεθούμε στον ίδιο δρόμο, θα ενώσουμε τη φωνή μας με τη νέα γενιά που παλεύει και διεκδικεί το αυτονόητο, το δικαίωμα στη μόρφωση και την υγεία. 

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι, δυο πράγματα αποδεικνύονται αυτή την περίοδο.

Η πανδημία απέδειξε για μια ακόμα φορά πως δεν είμαστε όλοι στο ίδιο μετερίζι. Από τη μια οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, η νεολαία, που διεκδικούμε μέτρα για την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας, μέτρα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων, της ζωής μας και αυτό που εισπράττουμε διαχρονικά είναι βία, καταστολή, προσπάθεια να ξηλωθεί κάθε δικαίωμα που έχει κατακτηθεί με αγώνες. Από την άλλη το μεγάλο κεφάλαιο μπροστά στο οποίο κάθε κυβέρνηση στέκεται σούζα, ικανοποιεί όλες τις απαιτήσεις του, με δις € ζεστό χρήμα, με φοροαπαλλαγές, με προκλητικές αντεργατικές ρυθμίσεις.    

Στον αντίποδα αυτής της κατάστασης η ελπίδα βρίσκεται μέσα στους αγώνες, αυτή είναι η δύναμή μας. Ότι καταφέραμε το έχουμε πετύχει με οργάνωση, διεκδίκηση, αγώνα! Με τους αγώνες μας καταφέραμε να μπλοκάρουμε μέτρα της κυβέρνησης όπως η απαράδεκτη τροπολογία για τοποθέτηση καμερών στις τάξεις, το μπλοκάρισμα της αντιδραστικής κρατικής αξιολόγησης, καταφέραμε να τη στριμώξουμε στο θέμα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. Με τη δύναμη του εργατικού, λαϊκού κινήματος, με τη μεγαλειώδη διαδήλωση στην Αθήνα στις 7 Οκτώβρη, γράψαμε λαμπρές σελίδες στην καταδίκη του φασισμού, συμβάλαμε αποφασιστικά στη δικαστική απόφαση και στην καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματική οργάνωση, στην καταδίκη της ναζιστικής ιδεολογίας.

Δυναμώνουμε λοιπόν τη φωνή μας. Συνεχίζουμε το δρόμο του οργανωμένου αγώνα, της διεκδίκησης. Την Πέμπτη 15/10 να νεκρώσει όλος ο δημόσιος τομέας, να γεμίσουν οι πλατείες και οι δρόμοι στις απεργιακές συγκεντρώσεις στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα.

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ, ΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΗ ΖΩΗ! ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ ΕΧΟΥΜΕ ΦΩΝΗ!

Χαιρετίζουμε το σημερινό μεγάλο συλλαλητήριο των Ομοσπονδιών, των σωματείων και άλλων μαζικών φορέων. Χαιρετίζουμε όλους τους εργαζόμενους και ανέργους, που βρισκόμαστε και σήμερα στο δρόμο για να υπερασπιστούμε την υγεία και τα δικαιώματα μας.

Εκ μέρους του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας θέλουμε να στείλουμε μήνυμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης στο λαό της Καρδίτσας, που σχεδόν ένα μήνα μετά τις καταστροφικές πλημμύρες βρίσκεται να παλεύει με τις ζημιές στα σπίτια, στα καταστήματα, στα χωράφια και το ζωικό κεφάλαιο. Έναν μήνα μετά και το οδικό δίκτυο σε πολλές περιοχές παραμένει απροσπέλαστο, ενώ ολόκληροι οικισμοί δεν έχουν παροχή πόσιμου νερού.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στα συνδικάτα και τους φορείς, τους αυτοαπασχολούμενους, τους αγροτικούς συλλόγους που βρέθηκαν δίπλα στους κατοίκους του νομού από την πρώτη στιγμή, συγκρότησαν επιτροπές αγώνα και διεκδίκησης για την άμεση και στο 100% αποκατάσταση των ζημιών και του εισοδήματός τους. Στεκόμαστε στο πλευρό τους γιατί τα αιτήματά τους είναι δίκαια και γιατί πρέπει να αποδοθούν ευθύνες. Γιατί είναι ευθύνη όλων των κυβερνήσεων που πέρασαν η μη ύπαρξη αντιπλημμυρικών έργων. Γιατί εν έτει 2020 υπάρχουν όλες οι δυνατότητες με τις κατάλληλες υποδομές να αποφευχθούν τέτοιες καταστροφές, για να μην θρηνήσουμε κι άλλα θύματα με την πρώτη βροχή.

Απαιτούμε εδώ και τώρα η κυβέρνηση της ΝΔ να αναλάβει τις ευθύνες της και να ικανοποιήσει τα δίκαια αιτήματα του λαού της Καρδίτσας, αλλά και των υπόλοιπων περιοχών της χώρας που πλήγηκαν από τις πλημμύρες. Δεν μπορεί η κυβέρνηση να μοιράζει απλόχερα εκατομμύρια στους επιχειρηματικούς ομίλους για τα «σπασμένα» της κρίσης και να δίνει ψίχουλα στο λαό, ίσα-ίσα για να επιβιώνουμε.

Συνάδελφοι,

Μοναδικό εμπόδιο στις διεκδικήσεις μας για μια καλύτερη ζωή για μας και τις οικογένειές μας είναι τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων, των μεγαλοεργοδοτών. Έτσι και στον κλάδο των κατασκευών το κράτος έχει αναλάβει με πιο ενεργή συμμετοχή να ελαχιστοποιήσει τις συνέπειες της νέας κρίσης στις κατασκευαστικές εταιρείες που ελέγχουν αυτοκινητόδρομους, μοιράζοντας 30 εκατομμύρια για τη «χασούρα» που είχαν από τα διόδια στο διάστημα της απαγόρευσης των μετακινήσεων.

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο. Έχουμε ήδη πληρώσει πολλά οι οικοδόμοι, με την προηγούμενη καπιταλιστική κρίση, δεν πρέπει να συμβιβαστούμε με τους όρους της εργοδοσίας και της κυβέρνησης. Με τη λογική του «ρίχτε τώρα το μεροκάματο και λιγότερα ένσημα για να ανασάνει η εταιρεία ή ο μεγαλοεργολάβος. Δε θα πληρώσουμε ξανά.

Καμιά εμπιστοσύνη δεν πρέπει να έχουμε στα παχιά λόγια της κυβέρνησης για δήθεν ανάκαμψη της οικονομίας το 2021 και καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας και ζωής στο μέλλον. Η νέα κρίση μπορεί να μην έχει το βάθος και την έκταση των προηγούμενων ετών στον κλάδο, λόγω της συρρίκνωσης, θα ενταθεί όμως η εκμετάλλευση, η εντατικοποίηση της εργασίας, θα αξιοποιηθούν όλα τα αντεργατικά νομοθετήματα (ιδιωτική ασφάλιση κ.τ.λ.).

Η ανάπτυξη που υπόσχεται η σημερινή κυβέρνηση είναι ακριβώς η ίδια που υποσχόταν και ο ΣΥΡΙΖΑ. Κρατικές επιδοτήσεις στους κατασκευαστικούς ομίλους, πακτωλός χρημάτων απ’ την τσέπη του λαού, μεροκάματα στον πάτο και ωράρια λάστιχο για τους οικοδόμους. Το ζήσαμε το προηγούμενο δίχρονο με τη σχετική ανάκαμψη που υπήρξε στον κλάδο.

Παλεύουμε για να κατανοηθεί ποιος κερδίζει και ποιος χάνει τόσο στη φάση της κατασκευής των έργων, όσο και στη λειτουργία τους. Στόχος μας είναι με σχεδιασμένη παρέμβαση στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές να φτάσουμε σε περισσότερους συναδέλφους, να ανέβει η διεκδίκηση, η ενεργή συμμετοχή στη ζωή και τη δράση του Συνδικάτου. Να οργανωθεί όσο το δυνατόν καλύτερα η αντεπίθεση των εργαζομένων, όχι μόνο για να υπερασπιστούμε δικαιώματα και κατακτήσεις, αλλά και να πετύχουμε νέα, να περάσουμε στην αντεπίθεση για σύγχρονους όρους και συνθήκες δουλειάς, με επίκεντρο τις σύγχρονες ανάγκες μας.

Το τελευταίο διάστημα διαμορφώσαμε ένα πλαίσιο πάλης και αιτημάτων που ακουμπάει πάνω στην εκρηκτική κατάσταση που επικρατεί στους χώρους δουλειάς: η ανασφάλιστη εργασία και η κλοπή ενσήμων οργιάζει, τα Σ/Κ η εργασία έχει σχεδόν καθιερωθεί, τα μεροκάματα παραμένουν καθηλωμένα στον πάτο, ενώ τα ωράρια έχουν ξεχειλώσει για να βγουν πιο γρήγορα τα έργα και φυσικά περισσότερα κέρδη για την εργοδοσία. Και όταν τα έργα τελειώνουν συνήθως βρίσκεσαι για ένα διάστημα ξανά στις ουρές του ΟΑΕΔ κι αν δικαιούσαι αυτό το πενιχρό επίδομα, αφού οι προϋποθέσεις είναι σχεδόν απαγορευτικές για τους οικοδόμους.

Με επίκεντρο τα παραπάνω πραγματοποιήθηκαν πετυχημένες στάσεις εργασίας και Γ.Σ. σε πολλά εργοτάξια της Αττικής, συσκέψεις στα Παραρτήματα, εξορμήσεις σε μικρά γιαπιά και απεργιακές κινητοποιήσεις σε όλες τις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες το προηγούμενο διάστημα.

Δώσαμε μια πρώτη απάντηση πως δεν συμβιβαζόμαστε με τη ζωή που προσπαθούν να μας επιβάλλουν. Σπάσαμε ως ένα βαθμό την αδιαλλαξία των εργοδοτών και της κυβέρνησης που αρνούνταν ως τότε ακόμα και να μας συναντήσουν. Τώρα όμως πρέπει να κάνουμε το βήμα παραπάνω. Να δυναμώσει η πίεση για:

• Υπογραφή κλαδικής ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις στα μεροκάματα.
• Κατώτερο μεροκάματο στα 45 ευρώ μικτά για ανειδίκευτους χωρίς τριετίες.
• Να σταματήσει το ξεχαρβάλωμα των ωραρίων, η δουλειά τα Σαββατοκύριακα. Καμιά υποχώρηση από το 5ήμερο, 7ωρο.
• Να μην υπάρχει καμιά καθυστέρηση πληρωμών.
• Να μπει τέλος στο κλέψιμο και το παζάρι των ενσήμων, να ισχύει το: κάθε μέρα εργασίας να είναι και μέρα ασφάλισης.
• Να τηρούνται τα μέτρα υγείας και ασφάλειας.
• Αύξηση του επιδόματος ανεργίας στα 600 €, με μόνη προϋπόθεση 50 ένσημα με την προσαύξηση το προηγούμενο έτος.
• Αλλαγή των προϋποθέσεων για το εποχικό βοήθημα των οικοδόμων, ώστε να το παίρνουν περισσότεροι οικοδόμοι.

Μόνο με τον οργανωμένο αγώνα, με ένα ισχυρό και μαζικό Συνδικάτο μπορούμε να βάλουμε τις βάσεις για να έρθουν στο προσκήνιο οι δικές μας σύγχρονες ανάγκες για μόνιμη σταθερή δουλειά με δικαιώματα, για δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία κ.ά.

Το δικό μας συμφέρον είναι να ενώσουμε τις δυνάμεις μας με όλους τους εργαζόμενους που πλήττονται από αυτή την πολιτική. Με τους μικρούς επαγγελματίες, τους επιστήμονες, τους αγωνιστές υγειονομικούς, για την ουσιαστική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας, με τους μαθητές και εκπαιδευτικούς για να παρθούν μέτρα για την προστασία της υγείας τους μέσα στα σχολεία, αλλά και την ουσιαστική λειτουργία της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Έχουμε πίστη στις δυνάμεις μας, στους εργαζόμενους, είμαστε σίγουροι πως θα μετρήσουμε νίκες και πως θα έρθει και η μέρα που η εργατική τάξη θα πάρει την υπόθεση στα χέρια της.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, νέοι και νέες, άνεργοι, επιστήμονες, φοιτητές και σπουδαστές

Μέσα από ένα πραγματικό ξέσπασμά του,ο λαός εδώ στην Αθήνα την περασμένη Τετάρτη έβγαλε για ακόμη μια φορά την ετυμηγορία του: «Στο βόθρο της ιστορίας και πίσω από τα κάγκελα!

Οι ναζί δολοφόνοι στη φυλακή!»

Ξέρουμε ότι η απόφαση του δικαστηρίου που ήρθε μετά από 6 χρόνια να επικυρώσει τη λαϊκή αυτή ετυμηγορία, δεν φτάνει να ξεμπερδέψει κανείς με τους φασίστες, γιατί οι προϋποθέσεις που δημιούργησαν τη Χρυσή Αυγή εξακολουθούν να υπάρχουν.

Δεν είναι τυχαίο ότι και τώρα τα αποβράσματα, όσα έχουν μείνει μακριά από τη δημοσιότητα,προσπαθούν να οργανώσουν νέα φασιστικά, ρατσιστικά και εθνικιστικά μορφώματα. Γιατί αποτελούν απαραίτητα και πολύτιμα πολιτικά εργαλεία για τη χειραγώγηση των εργαζομένων και του λαού, την υποταγή του εργατικού και λαϊκού κινήματος στους επιχειρηματικούς ομίλους. Γι’ αυτό η αστική δημοκρατία, το αστικό κράτος και οι θεσμοί του, ούτε θέλουν, ούτε μπορούν ποτέ να ξεκόψουν οριστικά μαζί τους.

Επομένως το βάρος πέφτει σε μας συνάδελφοι και στη νεολαία μας, γιατί και την πείρα έχουμε και τη δύναμη να χαλάσουμε τα σχέδια των εκμεταλλευτών μας.

Δεν θα σταματήσουμε να το λέμε: σημαδεύουμε τον πραγματικό μας αντίπαλο. Το βάρβαρο αυτό σύστημα, τον ορατό εχθρό, τον καπιταλισμό σε όλες τις μορφές του, από τις πιο ωμές μέχρι τις πιο «εκλεπτυσμένες».

Γιατί εμείς οργανώνουμε την πάλη μας όχι μόνο για την απομόνωση των εγκληματιών ναζιστών και του φασισμού, αλλά για να δημιουργούμε καθημερινά τις προϋποθέσεις, να απαλλαγούμε οριστικά και αμετάκλητα από τα δεσμά της εκμετάλλευσης.

 Ιδιαίτερα σήμερα, συναδέλφισσες και συνάδελφοι σε συνθήκες νέας, πιο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, όπου τα δύσκολα είναι μπροστά μας, τα καθήκοντά μας γίνονται μεγαλύτερα.

Το ίδιο όμως αντιλαμβάνεται την κατάσταση κι ο αντίπαλος, από την ανάποδη.

Μέσα σε τρεις μόνο μέρες, την προηγούμενη βδομάδα, η κυβέρνηση της ΝΔ προσπάθησε, χωρίς επιτυχία, να διαλύσει μαζικές συγκεντρώσεις λαού και νεολαίας. Συνεχίζει να θωρακίζεται απέναντι στον «εχθρό – λαό» με νέα κατασταλτική νομοθεσία και μέτρα, όπως με τον πρόσφατο νόμο για τις διαδηλώσεις, την επίθεση στο συνδικαλιστικό κίνημα και το απεργιακό δικαίωμα, το πιο συστηματικό και βαθύ ηλεκτρονικό φακέλωμα των εργαζομένων και του λαού.

Πίσω από παράτες του τύπου «εκσυγχρονισμός του συνδικαλιστικού νόμου και της εργατικής νομοθεσίας» επιχειρούν να περάσουν ό,τι πιο αντιδραστικό:

Τους ενοχλεί να μπορούμε να κάνουμε σωματεία, να οργανώνουμε τη δράση μας απέναντί τους με δημοκρατικές, συλλογικές διαδικασίες.

Φοβούνται την απεργία και γι’ αυτό αβαντάρουν όσους λένε ότι έφαγε τα ψωμιά της, τα συνεταιράκια τους στη ΓΣΕΕ.

Θέλουν να γεννιόμαστε και να πεθαίνουμε και να πιστέψουμε ότι στο μεσοδιάστημα που λέγεται ζωή, δεν υπάρχει τίποτε άλλο πέρα από τα κέρδη τους και τη χαμοζωή μας. Έτσι θέλουν να καταντήσουμε. Έτσι θέλουν να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας.

Συμψηφίζουν υπερωρίες με άδεια και ρεπό για να τα εξαφανίσουν και τα τρία. Να είσαι διαθέσιμος να δουλεύεις όποτε και όπως θέλει ο εργοδότης. Να μην ξέρεις πότε θα πας σπίτι, πότε και για πόσο θα δουλέψεις αύριο ή όλη τη βδομάδα. Να δουλεύεις απλήρωτος ή να μένεις άνεργος για όσο το θέλει το αφεντικό.

Χωρίς σταθερό ωράριο, δεν θα έχουμε ζωή συνάδελφοι, αφού ο προγραμματισμός της μπαίνει σε «δεύτερη μοίρα», μπροστά στην ανάγκη να έχουμε δουλειά.

Αλλά και η ίδια αύξηση του χρόνου εργασίας τί θα σημάνει; Υπερκέρδη για τις επιχειρήσεις, ενώ για μας περισσότερη εργασία, λιγότερα λεφτά, κι ο άνεργος θα δυσκολεύεται ακόμα πιο πολύ για να βρει δουλειά.

Ανακινούν ζήτημα πάλι για τις ΣΣΕ, καταργώντας επί της ουσίας τις ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις,  για να μας πληρώνουν όπως και όποτε θέλει ο εργοδότης.

Να γιατί χτυπούν αυτές τις μέρες εργάτες και μαθητές, είτε εξαπολύουν τα παπαγαλάκια τους να μας πείσουν ότι δε γίνεται αλλιώς, ότι για να τραβήξει το κάρο μπροστά πρέπει να υποζύγια να τρώνε λιγότερο και να τραβάνε περισσότερο.

Τέτοιες χάρες τα συνδικάτα και το ΠΑΜΕ δεν θα τους κάνουμε, ακόμη κι αν χρειαστεί να γυρίσουμε τον κόσμο ανάποδα.

Θα κόψουμε τα ξερά τους από τα σωματεία μας. Θα συνεχίσουμε να τα ισχυροποιούμε, πείθοντας να συμμετέχουν όλο και περισσότεροι εργάτες σε αυτά. Οι εργατικές οργανώσεις που δεν τους προσκυνούν, θέλουν δε θέλουν, θα παραμένουν και θα δυναμώνουν ως σχολειά ταξικής πάλης.

Τις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες να τις κρατήσουν για τα άνοστα τηλεπαιχνίδια τους. Εμείς και θα μαζευόμαστε και θα συνεδριάζουμε και θα κάνουμε αντιπαράθεση ζωντανή για τη γραμμή που πρέπει να έχει το κίνημα, ώστε να στέκεται εμπόδιο στα σχέδιά τους, μέχρι να στείλει οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας το κεφάλαιο και τους εκφραστές του.

Τις αυξημένες πλειοψηφίες για να απεργήσουμε να τις κρατήσουν για τον εαυτό τους. Αυτοί που σήμερα κυβερνούν με ποσοστά που δεν αντιπροσωπεύουν ούτε το ένα τρίο του λαού. Όσες ανταπεργίες κι αν σκαρφιστούν, όσες επιστρατεύσεις κι αν ανακοινώνουν, όσες απεργίες κι αν βγάζουν παράνομες, το έχουμε αποδείξει ότι και μπορούμε και ξέρουμε πώς να κουρελιάσουμε τις άθλιες αποφάσεις τους.

Δεν χρειαζόμαστε κανένα μηχανισμό τους για να κάνουμε εκλογές στα συνδικάτα μας. Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να διατηρεί την οργανωτική του αυτοτέλεια και να έχει τη δυνατότητα της απρόσκοπτης λειτουργίας των οργάνων του, που είναι υπεύθυνα για τη λήψη των αποφάσεων και τον καθορισμό της δραστηριότητάς του, χωρίς καμιά παρέμβαση από το κράτος και την εργοδοσία.

Να αφήσουν τα τερτίπια με τις συλλογικές συμβάσεις. Χρόνια τώρα ξηλώνουν το ελάχιστο πλαίσιο που είχαμε κατακτήσει για να διεκδικούμε συνθήκες και όρους δουλειάς που να μας επιτρέπουν να επιβιώνουμε. Δεν θα τους αφήσουμε να μας πάνε στο μεσαίωνα. Απαιτούμε πλήρη κατοχύρωση, χωρίς περιορισμούς των ελεύθερων συλλογικών συμβάσεων στον δημόσιο και ιδιωτικό  τομέα.

Θα παλεύουμε να μην μείνει κανένας χωρίς αξιοπρεπές εισόδημα. Να πληρώσουν κράτος κι εργοδοσία.

Να μην περνάνε οι μειώσεις μισθών και δικαιωμάτων.

Να έχουν επίδομα ανεργίας 600 ευρώ όλοι οι άνεργοι χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

Να πετάξουμε στα σκουπίδια τα πορίσματα των σοφών για την Κοινωνική Ασφάλιση. Εμείς παλεύουμε να είναι για όλους αποκλειστικά δημόσια και υποχρεωτική.

Να καταργηθούν οι πλειστηριασμοί και οι κατασχέσεις για την εργατική-λαϊκή οικογένεια. Να απαλλαγούμε από χρέη για ηλεκτρικό ρεύμα, νερό, ενοίκιο, τηλέφωνο, χρήση διαδικτύου για όλο το διάστημα της καραντίνας και για όσο διαρκούν τα έκτακτα μέτρα.

Να παρθούν άμεσα ουσιαστικά μέτρα προστασίας της υγείας και της ασφάλειας μαθητών και εκπαιδευτικών. Απαιτούμε σχολεία καθαρά με 15 μαθητές στην τάξη.

Διεκδικούμε πλήρη κι αποκλειστική χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό του δημόσιου συστήματος Υγείας με προσλήψεις μόνιμου ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού με πλήρη εργασιακά δικαιώματα. Να ανοίξουν όλες οι δημόσιες δομές υγείας που έκλεισαν τα προηγούμενα χρόνια. Να επιταχθούν όλα τα ιδιωτικά διαγνωστικά για μαζικά δωρεάν τεστ και όλες οι ιδιωτικές ΜΕΘ.

Να εφαρμοστούν πραγματικά μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς και στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Και τέλος, μην αμφισβητήσουν τη συλλογική πείρα μας. Τους ξέρουμε καλά. Την κυβέρνηση και τα κόμματα που στηρίζουν όλοι μαζί τα μονοπώλια, την ΕΕ και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς που κρύβονται πίσω από όσα γίνονται στην περιοχή μας και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Μας ξέρουν κι αυτοί καλά, γι’ αυτό και επιδιώκουν να μας βγάλουν από τη μέση. Τέτοιες προσπάθειες έκαναν το ΠΑΣΟΚ το 2009 και το 2010, η ΝΔ το 2014 και βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ το 2016. Όλοι μαζί έβαλαν το λιθαράκι τους στην προετοιμασία των αλλαγών που θα φέρνουν στη βουλή το επόμενο διάστημα.

Όσοι από αυτούς που κυβέρνησαν και σήμερα είναι στη αντιπολίτευση σκούζουν για να μην αποκαλυφθεί η συμφωνία τους με τους σημερινούς.

Τώρα τους έπιασε ο πόνος για όσα, αλήθεια, οι ίδιοι με νόμους έχουν επιβάλλει ή στρώσει το έδαφος τα προηγούμενα χρόνια;

Τους μάθαμε όλους καλά.

Τώρα ας το μάθουν κι όλοι αυτοί καλά.

Έχοντας πάντα μπροστά την ανάγκη να μείνουμε υγιείς και ασφαλείς, θαεξακολουθήσουμε εργαζόμενο τον εργαζόμενο, μαγαζί το μαγαζί, γειτονιά τη γειτονιά, να συγκεντρώνουμε δυνάμεις που αποφασιστικά και αποτελεσματικά θα βάλουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις.

Όλα μας τα ΔΣ, οι ΓΣ, οι επιτροπές αγώνα χτυπάνε συναγερμό.

Θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας να οργανώσουμε τους αγώνες που χρειάζονται για να πάρουμε πίσω όσα μας στερούν,  να διεκδικήσουμε όσα μας αξίζουν.