ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 26/04, 18.30, ΑΓ. ΦΙΛΟΘΕΗΣ 5Β, ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 1Η ΜΑΗ, ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 10.30
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
Η φετινή εργατική Πρωτομαγιά, μας βρίσκει αντιμέτωπους με την κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου, με όλο τον κόσμο να φλέγεται, με δεκάδες πολεμικά μέτωπα σε εξέλιξη. Με χιλιάδες αμάχους νεκρούς από τυφλούς βομβαρδισμούς στο Ιράν και το Λίβανο, με την συνεχιζόμενη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, και την εν δυνάμει γενοκτονία στην Κούβα να είναι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας για το κυνήγι του κέρδους. Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα κατακαίει λαούς.
Η εμπλοκή της Ελλάδας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο δεν είναι υποθετικό σενάριο. Η κυβέρνηση της ΝΔ, έχοντας τη συναίνεση των κομμάτων του ευρωατλαντισμού, μπλέκει τη χώρα μας όλο και πιο βαθιά στον πόλεμο. Με βάσεις, με στρατιωτικές αποστολές στην Ερυθρά Θάλασσα, στα Βαλκάνια, με συμφωνίες, με την εμπλοκή της συστοιχίας των “Patriot” στη Σαουδική Αραβία.
Το πλαίσιο για τους λαούς είναι εφιαλτικό καθώς καλούμαστε να προετοιμαστούμε και να γίνουμε πρόθυμοι για να θυσιαστούμε στα ιμπεριαλιστικά σφαγεία, αλλά και να πληρώσουμε το μάρμαρο της στροφής στην πολεμική οικονομία. Ήδη βιώνουμε τα πρώτα σημάδια της κλιμάκωσης του πολέμου, με την ακρίβεια να τσακίζει το εισόδημά μας. Στους χώρους δουλειάς ήδη οι σχεδιασμοί των εταιρειών στρέφονται προς τον πόλεμο, όπως στις εταιρείες ψηφιοποιήσεων, που άλλαξαν τροπάρι, κι από εκεί που υπήρχε δουλειά για την επόμενη πενταετία, τώρα ξαφνικά η ψηφιοποίηση δεν είναι προτεραιότητα για τις εταιρείες με συνέπεια εκατοντάδες απολύσεις, λήξεις συμβάσεων, περικοπές κλπ. Η πολεμική οικονομία είναι η άλλη όψη της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής που συνθλίβει τον λαό και απαιτεί νέες, σκληρές θυσίες. Οι πολεμικοί προϋπολογισμοί είναι στα ύψη και ό,τι κεκτημένο από Υγεία, Παιδεία και εργασιακά δικαιώματα είχαν απομείνει στους εργαζόμενους μπαίνουν στην ζυγαριά του κόστους- οφέλους.
Συνάδελφοι, δεν πρέπει να μείνουμε αμέτοχοι στις εξελίξεις! Οι εργαζόμενοι δεν έχουμε τίποτα κοινό με αυτούς που μας εκμεταλλεύονται. Ο πόλεμος, τους μόνους που συμφέρει είναι τους μεγαλοεργοδότες, που ετοιμάζονται για μπίζνες πάνω στο αίμα των λαών. Ήρθε η ώρα να υψώσουμε ανάστημα και να δείξουμε την δύναμή μας!140 χρόνια μετά τον ξεσηκωμό των εργατών στο Σικάγο, την πάλη των εργατών για 8ωρο, το δικαίωμα για 8ωρη εργασία αμφισβητείται ανοιχτά, με τον νόμο έκτρωμα που θέλει να μας επιβάλλει να δουλεύουμε ήλιο με ήλιο, με διευθέτηση του χρόνου εργασίας, τηλεργασία, εντατικοποίηση της εργασίας μας κλπ.
Εμπνεόμαστε από το Σικάγο του 1886, τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης το 1936. Παίρνουμε παράδειγμα και θάρρος από την θυσία των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών εργατών την 1η Μάη του 1944. Η δύναμη που νιώσαμε βλέποντάς τους να χαμογελάνε απέναντι στα τουφέκια των Ναζί, τώρα να γίνει δύναμη ανατροπής απέναντι στην βαρβαρότητα που μας καλούνε να συνηθίσουμε.
Η σκυτάλη είναι τώρα στα δικά μας χέρια. Η δύναμη των εργαζομένων βρίσκεται στην ταξική πάλη, στην οργάνωση και τον διεκδικητικό αγώνα. Ό,τι κατακτήθηκε στην ιστορία του εργατικού κινήματος δεν χαρίστηκε από καμία κυβέρνηση, κατακτήθηκε με σκληρούς ταξικούς αγώνες. Οι εργαζόμενοι δεν θα δεχτούμε καμιά θυσία για τα κέρδη τους! Να δυναμώσει η πάλη για διεκδίκηση για 7ωρο- 5ήμερο- 35ωρο. Την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης αυτό είναι πραγματικά σύγχρονο και αναγκαίο, κι όχι να δουλεύουμε 13 ώρες για να βγάλουμε τον μήνα.
Με την συμμετοχή μας στην γενική συνέλευση στέλνουμε μήνυμα ότι η ενιαία επίθεση που δεχόμαστε μπορεί να απαντηθεί! 1η Μάη να νεκρώσουν οι χώροι δουλειάς, με μια φωνή να διεκδικήσουμε «Καμία θυσία για τα κέρδη τους! Έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο», να κλείσουν οι βάσεις τώρα! Απαιτούμε αυξήσεις στους μισθούς, μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς. Δεν θα ανεχτούμε άλλες Βιολάντες, άλλους νεκρούς εργάτες στο βωμό του κέρδους
Για όλους εμάς, η Εργατική Πρωτομαγιά είναι εδώ όχι ως μνημείο αλλά ως σύμβολο αγώνα. Η ιστορική μνήμη, όπως και η σύγχρονη πείρα, δίνουν τα διδάγματα και δείχνουν τη συνέχεια.
Τιμάμε τα 140 χρόνια από την εξέγερση του Σικάγο, τα 90 χρόνια από τον ματωμένο Μάη του ’36 στη Θεσσαλονίκη, τους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής στην πλειοψηφία τους πρωτοπόροι Συνδικαλιστές του Μεσοπολέμου, που βάδισαν στο θάνατο με το χαμόγελο του νικητή στα χείλη και τις γροθιές υψωμένες.
Όλες αυτές οι θυσίες, όλοι αυτοί οι αγώνες δείχνουν πως όταν η εργατική τάξη οργανώνεται και παλεύει με τους δικούς της όρους, μπορεί να ανατρέπει συσχετισμούς, να μπλοκάρει σχεδιασμούς, να επιβάλλει κατακτήσεις.
Αυτή η πείρα υπάρχει δυνατότητα να μετατραπεί σε συνειδητή δύναμη, σε ενιαίο βηματισμό για να περάσει το εργατικό κίνημα από την άμυνα στην αντεπίθεση.
«Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε
Πόλεμος και ειρήνη
Είναι δυο πράγματα ολότελα διαφορετικά
Όμως η ειρήνη τους και ο πόλεμός τους
Μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα
Ο πόλεμος γεννιέται απ’ την ειρήνη τους
καθώς ο γιος από τη μάνα
έχει τα δικά της απαίσια χαρακτηριστικά
ο πόλεμός τους σκοτώνει
ό, τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους» Μπ. Μπρεχτ
Η Πρωτομαγιά αυτή είναι διαφορετική από όσες έχουμε ζήσει. Για πρώτη φορά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ τακτικών στρατών, η πολεμική προετοιμασία σε όλο τον κόσμο φέρνει όλο και πιο κοντά τον κίνδυνο γενίκευσης σε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.
Οι πολεμικές συνθήκες μάς έχουν φέρει ήδη σε δυσκολότερη θέση από αυτή που ήμασταν πριν την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, ενώ παράλληλα επισπεύδουν το ξέσπασμα μιας νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης που σύμφωνα με αναλυτές «θα είναι η μεγαλύτερη που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα».
Για τους στόχους που έχει θέσει το ελληνικό κεφάλαιο και όσοι το υπηρετούν για μερτικό από τη λεία και αναβαθμισμένο ρόλο στον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών και δρόμων μεταφοράς, έχουν ήδη παρθεί τα ανάλογα μέτρα:
αύξηση του εργάσιμου απλήρωτου χρόνου εργασίας, μείωση μισθών και συντάξεων, παραπέρα κατάργηση των σταθερών σχέσεων εργασίας, παραπέρα αφαίμαξη του πενιχρού εισοδήματός μας με νέους φόρους
γενική άνοδο της ακρίβειας, περιορισμός των συνδικαλιστικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, καταστολή και την κρατική βία, περιορισμός κοινωνικών δαπανών, όπως στην υγεία και την παιδεία ή δαπανών για την ασφάλεια και την προστασία της ανθρώπινης ζωής,
παραπέρα ιδιωτικοποίηση κεντρικών δομών και υπηρεσιών
στρατιωτική ετοιμότητα στα μέτωπα του πολέμου και προσπάθεια διαμόρφωσης «κουλτούρας φέρετρων».
Οι εργοδότες θα αξιοποιήσουν ακόμη πιο αποφασιστικά τις νομοθετικές αυτές αντεργατικές διατάξεις όλων των Κυβερνήσεων. Οι κυβερνήσεις στο όνομα της «εθνικής ομοψυχίας» θα εντείνουν την καταστολή για να πειθαρχούμε στα δημοσιονομικά μέτρα που απαιτεί το κεφάλαιο, «για να εξασφαλιστούν επενδύσεις στην πολεμική οικονομία», αλλά και να πειθαρχήσουμε στο ενδεχόμενο επιστρατεύσεων στα πολεμικά μέτωπα, στις φάμπρικες και τις υπηρεσίες που θα τα υποστηρίζουν.
Στο επίκεντρο των σχεδίων για να στηρίξουν την πολεμική οικονομία, των στόχων κερδοφορίας της «πράσινης», της «ψηφιακής» μετάβασης, είναι η αξιοποίηση Κρίσιμων Πρώτων Υλών όπως είναι ο βωξίτης, η αλουμίνα και το γάλλιο. Για αυτό άλλωστε και κάτω από τις γρήγορες πολεμικές εξελίξεις, γρήγορη είναι η προσαρμογή και οι πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ελληνικής Κυβέρνησης, οι οποίες στα πλαίσια της «στροφής στην πολεμική οικονομία» και στη μείωση της εξάρτησης από την Κίνα, έγκαιρα ενίσχυσαν με πακτωλό χρημάτων μονοπώλια όπως η METLEN που θα θησαυρίσουν πάνω στις πλάτες των εργαζομένων και συνολικά του ελληνικού λαού, οι οποίοι θα κληθούν να ματώσουν μεταφορικά και κυριολεκτικά για να εξασφαλιστούν τα κέρδη του επενδυτή και τα πολεμοκάπηλα σχέδια συνολικά.
Για το λαό, άρα, ξεπροβάλλουν μεγάλοι κίνδυνοι. Γι’ αυτό θέλοντας να επιβάλουν σιωπητήριο στις διεκδικήσεις του λαού που αφορούν την ίδια τη ζωή και την επιβίωσή του, ξεπροβάλλει –αν και όχι καινούριο- το αφήγημα της «εθνικής ομοψυχίας».
Όμως καταρρέουν σα χάρτινος πύργος όλα τα προσχήματα ότι η συμμετοχή στον πόλεμο γίνεται για κάποιο «εθνικό συμφέρον», που ενώνει τάχα τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών με αυτά της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Τίποτα τέτοιο δε συμβαίνει!
Δεν υπάρχει μία και ενιαία «πατρίδα» με κοινά συμφέροντα για όλους:
Έλληνες είναι οι εφοπλιστές που θησαυρίζουν στον πόλεμο, Έλληνες είναι και οι ναυτεργάτες που είναι εγκλωβισμένοι στον Περσικό Κόλπο και απαιτούν οι εφοπλιστές για τα δικά τους κέρδη να παίξουν τη ζωή τους κορώνα – γράμματα.
Έλληνες είναι και οι βιομήχανοι που σπάνε το ένα ρεκόρ κερδών μετά το άλλο. Έλληνες είναι και οι εργάτες που δε μπορούν να βγάλουν το μήνα.
Έλληνες είναι και οι σουπερμαρκετάδες με τα τεράστια κέρδη. Ελληνικός είναι ο λαός που ψωνίζει τα απαραίτητα και τα ελάχιστα.
Έλληνες και οι εμποροβιομήχανοι στον αγροδιατροφικό τομέα, και οι αγρότες που δεν μπορούν να καλλιεργήσουν και ξεριζώνονται από τη γη και από τα κοπάδια τους.
Τα παραδείγματα δεν έχουν τελειωμό. Μπορούμε όμως μέσα από αυτήν την κόλαση να βγούμε νικητές. Με επιπτώσεις αλλά νικητές. Οι αγώνες του προηγούμενου διαστήματος φωτίζουν το δρόμο:
Οι συγκλονιστικές κινητοποιήσεις για το έγκλημα στα Τέμπη, οι πανελλαδικές απεργίες των τελευταίων ετών, ο απεργιακός συντονισμός των εργαζομένων σε 20 λιμάνια της Μεσογείου, τα εκατοντάδες νέα σωματεία που δημιουργούνται σε όλη τη χώρα μέσα στη φωτιά του αγώνα για καλύτερες συνθήκες δουλειάς και ζωής, οι νικηφόρες μάχες για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας όπως στη ΔΕΛΤΑ, ο εξάχρονος αγώνας των εργατών της ΛΑΡΚΟ, η πανελλαδική σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Καισαριανή και συμμετείχαν 720 Σωματεία με πάνω από 2000 εκπροσώπους, έδειξαν ότι το εργατικό λαϊκό κίνημα είναι εδώ, ανασυντάσσεται και βγαίνει στην αντεπίθεση.
Να μην υποστείλουμε τη σημαία των διεκδικήσεών μας στο όνομα της “έκτακτης κατάστασης” και του δήθεν “εθνικού συμφέροντος”. Να βάλουμε μπροστά τις δικές μας ανάγκες!
Ακόμα και στο ξενοδοχείο «Creta Maris» που γίνεται το συνέδριο της ΓΣΕΕ, η εργοδοσία επιχειρεί να εμποδίσει την επαφή των εργαζομένων με τα Συνδικάτα!
Συνεχίζουν τις προσπάθειες οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι της ΔΑΣ από τον κλάδο του Επισιτισμού – Τουρισμού, να συνομιλήσουν με τους εργαζόμενους, καθώς ακόμα και στο ξενοδοχείο που γίνεται το συνέδριο της ΓΣΕΕ η εργοδοσία επιχειρεί να εμποδίσει την επαφή των εργαζομένων με τα Συνδικάτα.
Μετά τις αρχικές απαγορεύσεις (!), η εργοδοσία του ξενοδοχείου αναγκάστηκε να παραχωρήσει αίθουσα στην οποία οι εκλεγμένοι εργαζόμενοι με τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ θα συζητούσαν με τους συναδέλφους τους, συνάντηση που όμως υπονομεύτηκε, αφού οι εργαζόμενοι δεν ενημερώθηκαν ποτέ από την διοίκηση.
Τι δείχνουν τα παραπάνω; Τον φόβο των εργοδοτών που τρέμουν την πιθανότητα οι εργαζόμενοι να επιλέξουν τον δρόμο της συλλογικής διεκδίκησης, της αμφισβήτησης της κερδοφορίας τους. Αυτό δηλαδή που το ΠΑΜΕ παλεύει, με τους συνδικαλιστές να «οργώνουν» τους χώρους δουλειάς, σπάζοντας στην πράξη τα τερτίπια των εργοδοτών που θέλουν τους ξενοδοχοϋπαλλήλους με την πλάτη στον τοίχο, να αποδέχονται την θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των ομίλων που τσακίζει τις ζωές τους, λανσάροντας το αφήγημα της επιχείρησης – «οικογένειας».
Βαδίζουμε στον δρόμο της ανατροπής ενάντια στον πόλεμο και την εκμετάλλευση
Εμπνεόμαστε από τις θυσίες των ηρώων της ταξικής πάλης, από το Σικάγο μέχρι την Καισαριανή της Πρωτομαγιάς του 1944, που δείχνουν τον δρόμο της ανατροπής
Συγκέντρωση Παρασκευή 1/5 στις 10:30 π.μ. στην Πλατεία Δημοτικού Θεάτρου στον Πειραιά
Για τους εργαζόμενους σε όλο τον κόσμο η Πρωτομαγιά αποτελεί τη δική μας μέρα. Είναι η μέρα που η εργατική τάξη τιμάει τους νεκρούς της στο Σικάγο, στην Καισαριανή, στο Πασαλιμάνι, στις εξορίες, στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στις μεγάλες απεργιακές αναμετρήσεις, στους κοινωνικούς αγώνες, για να πάει η ιστορία εμπρός. Είναι η ημέρα που η εργατική τάξη, σε όλο τον κόσμο, επιθεωρεί τις δυνάμεις της και δίνει υπόσχεση συνέχισης του αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, χωρίς πολέμους, χωρίς εκμεταλλευτές. Είναι μέρα ποτισμένη με αίμα και αγώνα.
‘’Αγαπημένοι μου, ο θάνατός μου δεν θα πρέπει να σας λυπήσει αλλά να σας ατσαλώσει πιο πολύ για την πάλη που διεξάγετε. Σφίξετε τις καρδιές σας και βγείτε παλικάρια από τη νέα δοκιμασία. Έτσι θα μας τιμήσετε καλύτερα. Όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά δεν πεθαίνει ποτέ…’’, έλεγε στο τελευταίο του σημείωμα ο Μήτσος Ρεμπούτσικας πριν την εκτέλεσή του από τους ναζί στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944.
Ο φετινός αγωνιστικός εορτασμός της Πρωτομαγιάς αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Σε έναν κόσμο που φλέγεται από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους πολέμους, σε μια ζωή που μεγαλώνουν η εκμετάλλευση, η ανασφάλεια, η φτώχεια και τα αδιέξοδα, τώρα είναι αναγκαία όσο ποτέ η ενίσχυση της λαϊκής παρέμβασης και δράσης απέναντι στις εξελίξεις.
Οι συνέπειες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, της πολεμικής οικονομίας, αποτυπώνονται καθημερινά στις ανατιμήσεις και την ακρίβεια, στα καύσιμα, στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, στις τιμές των προϊόντων πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης. Αυτή η κατάσταση δεν αντιμετωπίζεται με τα διάφορα fuel pass της κυβέρνησης ή με την αύξηση-κοροϊδία των 24 ευρώ το μήνα. Ούτε στο ελάχιστο δεν αντισταθμίζονται οι απώλειες των εισοδημάτων μας από την περίοδο των μνημονίων, ενώ οι μισθοί μας βρίσκονται καθηλωμένοι στα επίπεδα προ 15 ετών και το κόστος ζωής έχει εκτοξευτεί.
Απέναντι στον πόλεμο, την εμπλοκή και τις συνέπειές τους, χρειάζεται καθαρή γραμμή και στάση. Ο πόλεμος των ιμπεριαλιστών, των εφοπλιστών, των πετρελαιάδων δεν είναι δικός μας. Έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο. Έξω οι βάσεις των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ από τη χώρα μας. Να ανακληθεί η πυροβολαρχία Patriot από τη Σαουδική Αραβία. Να επιστρέψουν πίσω οι φρεγάτες, τα F16, κάθε στρατιωτική δύναμη που είναι έξω από τα σύνορα. Να μη σταλούν στρατεύματα κατοχής στην Παλαιστίνη.
Δεν είμαστε όλοι το ίδιο, δεν έχουμε όλοι τα ίδια συμφέροντα. Οι εφοπλιστές θησαυρίζουν από τον πόλεμο, αλλά οι εργαζόμενοι στενάζουμε. Καμιά «εθνική ενότητα» δεν μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους. Η αποδοχή του ασφυκτικού πλαισίου, που καθορίζει ότι τα σπασμένα του πολέμου θα τα πληρώσουν για μια ακόμη φορά οι εργαζόμενοι, πρέπει να βρει απέναντί της τη μαχητική απάντηση και διεκδίκηση των συνδικάτων και των εργαζομένων.
ΔΩΣΑΜΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΑΧΕΣ
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΝΕΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ
Οι εκπαιδευτικοί του Πειραιά, μαζί με τους μαθητές μας και τους γονείς τους, μαζί με τους συναδέλφους άλλων κλάδων, βρεθήκαμε στις απεργίες για μισθούς, δουλειά με δικαιώματα και ζωή με αξιοπρέπεια, για να διεκδικήσουμε τις σύγχρονες ανάγκες μας. Δράσαμε μέσα από τους συλλόγους διδασκόντων ενάντια στις προσπάθειες να μπλέξουν τους μαθητές μας στους σχεδιασμούς τους, πήγαμε στην πράξη κόντρα στις συνδικαλιστικές διώξεις και ενάντια στο νέο πειθαρχικό που μας θέλει με σκυμμένο το κεφάλι.
Δε θα δεχτούμε να πληρώσουμε τον πόλεμό τους!
Δεν τους κάνουμε τη χάρη να στριμώξουμε τη ζωή μας στα σχέδιά τους!
Καλούμε όλους τους συναδέλφους, τους γονείς και τους μαθητές σε ξεσηκωμό!
Απαιτούμε:
Καμία συμμετοχή – καμία εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Να κλείσουν οι ξένες βάσεις και να μη χρησιμοποιούνται υποδομές της χώρας για πολεμικούς σκοπούς.
Αυξήσεις στους μισθούς και επιστροφή εδώ και τώρα του 13ου-14ου μισθού με υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.
Εδώ και τώρα μαζικοί μόνιμοι διορισμοί σε όλες τις ειδικότητες με βάση όλες τις ανάγκες. Να στελεχωθούν πλήρως τα σχολεία της περιοχής με άμεσο προγραμματισμό και τα αντίστοιχα κονδύλια. Ούτε ένα κενό στα σχολεία μας. Κατοχύρωση ίσων δικαιωμάτων στους αναπληρωτές. Άμεση μονιμοποίησή τους.
Μέτρα στήριξης της στέγασης και της μετακίνησης (ΚΤΕΛ, σιδηρόδρομος, ακτοπλοϊκά, πτήσεις) των εκπαιδευτικών που υπηρετούν εκτός τόπου κατοικίας. Κατάργηση του ΦΠΑ. Μείωση της τιμής στα εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών, στα καύσιμα και στην ενέργεια με κατάργηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης.
Μέτρα για την ασφάλεια στα σχολεία. Τεχνικοί έλεγχοι σε όλα τα σχολεία με ευθύνη κράτους και δήμων.
Να σταματήσουν τώρα όλες οι διώξεις απέναντι σε εκπαιδευτικούς που αγωνίζονται. Κάτω τα χέρια από την απεργία.
Όλοι-όλες στην απεργιακή συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς στον Πειραιά, στις 10.30 πμ στην πλατεία Δημοτικού Θεάτρου που οργανώνει το Εργατικό Κέντρο Πειραιά, στην πορεία και την κατάθεση στεφάνων στο Πασαλιμάνι στο Μνημείο των Πεσόντων Εργατών τον Αύγουστο του 1923
Όλοι-όλες στην Πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία στις 13/5
Μπορούμε και θα βάλουμε τη σφραγίδα μας στις εξελίξεις στον δρόμο της ανατροπής!
Έχουμε χρέος απέναντι στις οικογένειές μας, στη νέα γενιά, απέναντι στην ένδοξη Ιστορία του λαού μας, να ορθώσουμε το ανάστημά μας, να δείξουμε τη δύναμή μας.
Στον επικίνδυνο κατήφορο, φρένο μπορούμε να βάλουμε μόνο εμείς!
Καταγγέλλουμε την απαράδεκτη ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στον στρατιώτη των Τεθωρακισμένων Ρήγα Τσούνη, εκπαιδευτικό, εργαζόμενο στην Ιδιωτική Εκπαίδευση, ο οποίος υπηρετεί τη θητεία του στην 79 ΕΑΡΜΕΘ στην Σάμο, επειδή κατήγγειλε την εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο από το βήμα της πανελλαδικής σύσκεψης του ΠΑΜΕ.
Είναι ξεκάθαρο πως η κυβέρνηση και το Υπουργείο Άμυνας προσπαθούν να σπείρουν τον φόβο στους στρατευμένους. Θέλουν να τους φιμώσουν όταν δηλώνουν σθεναρά πως δεν θα γίνουν κρέας για τα κανόνια τους, πως δεν θα συμβάλουν ώστε να θεωρηθεί αναγκαία για τον λαό η βαρβαρότητα του πολέμου, πως δεν συναινούν με την πολιτική που θυσιάζει τις ανάγκες του λαού για τα κέρδη των λίγων.
Δεν τους βγαίνει!
Οι φαντάροι μας δεν τρομοκρατούνται, δεν είναι μόνοι.
Οι φαντάροι είναι γέννημα του λαού μας και στο λαό βρίσκουν τη δύναμή τους να συνεχίζουν κατά δεκάδες τις καταγγελίες της πολιτικής που βρίσκει δισεκατομμύρια για πολεμικούς εξοπλισμούς και για την αποστολή ελληνικών φρεγατών στην άλλη άκρη του πλανήτη, όταν ζητά από το λαό να σηκώσει το οικονομικό βάρος του πολέμου, της θητείας τους, που βάζει σε τελευταία μοίρα τις κοινωνικές ανάγκες, τους μισθούς, την Υγεία, την Παιδεία και την Πρόνοια.
Ξαναλέμε πως νιώθουμε περήφανοι για τον συνάδελφό μας και κάθε στρατευμένο νέο που δεν υποκύπτει στην κουλτούρα φέρετρων και την τυφλή υποταγή, που παλεύει μέσα κι έξω από τα στρατόπεδαγια τα δικαιώματά του, την ειρήνη ανάμεσα στους λαούς και την πάλη για μια πατρίδα χωρίς εκμετάλλευση, φτώχεια και πολέμους.
Να παρθεί άμεσα πίσω η άδικη ποινή που επιβλήθηκε στον Ρ. Τσούνη.
Να ακυρωθεί κάθε ποινή σε στρατευμένο που στέκεται στο πλευρό του αγωνιζόμενου λαού, ενάντια στην πολεμική εμπλοκή.
Με τη συμπλήρωση ενός χρόνου (5/3/2026) από την ημέρα που ο πρώην Υπουργός Παιδείας έθεσε σε δυνητική αργία τη συναδέλφισσα Χρύσα Χοτζόγλου, το Πειθαρχικό Συμβούλιο είναι υποχρεωμένο να συνεδριάσει εκ νέου (Τετάρτη 29/4/2026 9:30 π.μ.), προκειμένου να γνωμοδοτήσει ξανά για τη συνέχιση ή όχι της αργίας, για έναν ακόμα χρόνο. Τη τελική απόφαση θα λάβει η Υπουργός Παιδείας. Θυμίζουμε ότι με ψηφοφορία (5-0) στις 23/10/2025, το Πειθαρχικό Συμβούλιο είχε αρχικά γνωμοδοτήσει αρνητικά, δηλαδή να μη τεθεί σε αργία η συναδέλφισσα. Σημειώνουμε τέλος ότι, πριν λίγες μέρες, το Διοικητικό Εφετείο Πειραιά, με μια απαράδεκτη απόφαση, συνέχεια της προηγούμενης (βλέπε εδώ: ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΕΦΕΤΕΙΟΥ ΠΟΥ ΕΞΕΤΑΣΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΝΑ ΤΕΘΕΙ ΣΕ ΔΥΝΗΤΙΚΗ ΑΡΓΙΑ Η ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΑ Χ. ΧΟΤΖΟΓΛΟΥ-Κινητοποίηση Τρίτη 8/7 στις 19:00 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά – ΕΛΜΕ ΠΕΙΡΑΙΑ), επικύρωσε την απόφαση του πρώην Υπουργού Παιδείας, ουσιαστικά συντάχθηκε με αυτή και απέρριψε το αίτημα-προσφυγή της ΕΛΜΕ Πειραιά, ώστε να ακυρωθεί η απόφαση για τη δυνητική αργία. Όλα αυτά, ενώ ακόμα δεν έχει εκδικαστεί η υπόθεση από το Πειθαρχικό Συμβούλιο στην ουσία της.
Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Πειραιά, σε συνέχεια των δεκάδων κινητοποιήσεων-ανακοινώσεων καλεί τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες να εκφράσουν για μια ακόμα φορά την αλληλεγγύη τους. Να απαιτήσουμε όλοι μαζί, με μια φωνή, να γυρίσει πίσω στη δουλειά η συναδέλφισσα! Να σταματήσουν όλες οι διώξεις, να παρθούν πίσω όλες οι κατηγορίες.
Για το σκοπό αυτό, κηρύσσει την Τετάρτη 29/4/2026 3ωρη στάση εργασίας 08:00-11:00 και καλεί την ΟΛΜΕ να κηρύξει 3ωρη στάση εργασίας (11:00-14:00), για τα σχολεία του Πειραιά. Καλεί τα σωματεία και τις Ομοσπονδίες να εκφράσουν τη στήριξή τους.
Η τρομοκρατία δε θα περάσει! Με βιομηχανία διώξεων μας θέλουν σκυφτούς, φοβισμένους, ιδιαίτερα σε μια εποχή που η πολεμική προετοιμασία κορυφώνεται, που τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν.
Όλοι και όλες στις 29/4 στη συγκέντρωση στην ΠΔΕ Αττικής (Ξενίας 24) 08:30 π.μ.
Σήμερα 17 Απρίλη, στις 4:30 το απόγευμα, κατά τον απόπλου του Ε/Γ-Ο/Γ «CHAMPIONJET 1» της ναυτιλιακής εταιρείας SEAJETS, τραυματίστηκε σοβαρά στο πόδι και το κεφάλι ο 32χρονος ναυτεργάτης Λ.Δ., ειδικότητας ναύτη.
Το πλοίο που εκτελούσε το δρομολόγιο Πάρος – Μύκονος – Τήνος – Άνδρος – Ραφήνα, είχε καταπλεύσει στο λιμάνι της Άνδρου, που δεν πληροί τις στοιχειώδεις προδιαγραφές ασφάλειας για την πρόσδεση πλοίων της ακτοπλοΐας, με επικίνδυνες καιρικές συνθήκες, με αποτέλεσμα να σπάσει ο κάβος του πλοίου και να τραυματίσει σοβαρά το ναύτη, κατά την ώρα της εργασίας του.
Σοβαρά είναι τα ερωτηματικά και ευθύνες που προκύπτουν για το υπουργείο Ναυτιλίας και τις αρμόδιες λιμενικές αρχές που επιτρέπουν να εκτελούνται δρομολόγια με ακραίες καιρικές συνθήκες.
Το απαγορευτικό «βγήκε» την ώρα του ατυχήματος, ενώ ήδη επικρατούσαν θυελλώδεις άνεμοι, 8-9 Μποφόρ, υποτάσσοντας έτσι, στα κέρδη των ακτοπλοϊκών εταιρειών, την ασφάλεια των επιβατών και των ναυτεργατών.
Τα δρομολόγια των ακτοπλοϊκών πλοίων πραγματοποιούνται ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν, με τις ναυτιλιακές εταιρείες να αξιοποιούν το παράλογο μιας νομοθεσίας, «κομμένης και ραμμένης» στα συμφέροντα των εφοπλιστών, που προβλέπει ότι σε ακραίες καιρικές συνθήκες την ευθύνη έχει ο πλοίαρχος για την εκτέλεση των δρομολογίων, χωρίς φυσικά παράλληλα, να εξασφαλίζονται ουσιαστικά μέτρα τέτοιων λιμενικών εγκαταστάσεων, που να διασφαλίζουν τον ασφαλή κατάπλου και απόπλου των πλοίων, αφού τα περισσότερα λιμάνια στο ακτοπλοϊκό δίκτυο είναι παγίδες ατυχημάτων. Δημιουργούν έτσι ένα εκρηκτικό μείγμα επισφαλών συνθηκών ναυσιπλοΐας με σοβαρό κίνδυνο για επιβάτες και πληρώματα.
Τα σωματεία μας επαννειλλημένα έχουμε καταγγείλει παρόμοια περιστατικά, τα οποία θα ενταθούν την τουριστική περίοδο που έρχεται, όπως συμβαίνει κάθε χρόνο.
Καλούμε τους ναυτεργάτες και τους κάτοικους των νησιών, να διεκδικήσουμε ένα σύγχρονο ακτοπλοϊκό δίκτυο, με φθηνές και ασφαλείς ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες, με οργανικές συνθέσεις που θα ανταποκρίνονται στις σημερινές ανάγκες των πλοίων και με ναυτεργάτες με συγκροτημένα δικαιώματα.
Απαιτούμε από το υπουργείο Ναυτιλίας και τις αρμόδιες λιμενικές αρχές, την πλήρη ανάληψη των ευθυνών τους, για την ασφαλή μετακίνηση επιβατών και ναυτεργατών στις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες.
Την 1η Μαΐου οι εργάτες και οι εργάτριες όλης της γης γιορτάζουν τους αγώνες της τάξης τους. Αγώνες για ζωή και δουλειά με δικαιώματα. Από τους νεκρούς εργάτες του Σικάγο του 1886, τον ιστορικό εορτασμό της Πρωτομαγιάς σε πορτοκαλεώνες στις Κεραμάτες κρυφά τη δεκαετία του 1930, τους συναδέλφους εκτοπισμένους σε φυλακές και εξορίες, μέχρι τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, η ημέρα αυτή είναι ποτισμένη με αίμα και αγώνα.
Παίρνουμε θάρρος και δύναμη από τους αγώνες της τάξης μας για «να ανθρωπέψει ο άνθρωπος». Γεμίζουμε κουράγιο και αισιοδοξία από τη μεγαλειώδη Πανελλαδική Σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Καισαριανή με την συμμετοχή πάνω από 700 συνδικαλιστικών οργανώσεων, όπου συμμετείχε και το Εργατικό Κέντρο Άρτας και σωματεία – μέλη του. Εκεί συναντηθήκαμε με τους συναδέλφους μας από όλη τη χώρα και από όλους τους κλάδους και συζητήσαμε ζωντανά, ουσιαστικά, για την ακόμη καλύτερη οργάνωση της πάλης των εργαζόμενων σε συνθήκες διεξαγωγής ιμπεριαλιστικού πολέμου. Για να μπει η εργατική τάξη μπροστά στην οργάνωση ενός μεγάλου και μαχητικού πανελλαδικού κινήματος για την ανατροπή της αντεργατικής-αντιλαϊκής πολιτικής. Αυτή είναι η επιταγή των καιρών τη στιγμή που η ολοένα και βαθύτερη εμπλοκή της χώρας μας στους πολεμικούς σχεδιασμούς, εγκυμονεί ανυπολόγιστους κινδύνους για τον εργαζόμενο λαό και τα παιδιά μας.
Ο πόλεμος γεννιέται απ’ την ειρήνη τους – καθώς ο γιος από τη μάνα…
Ο πόλεμός τους σκοτώνει – Ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους…
Ξέρουμε καλά ότι η «ειρήνη» και ο πόλεμος τους είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Καμιά «εθνική ενότητα» δεν μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους. Κανένα «κοινό συμφέρον» δεν έχουν οι εφοπλιστές που στέλνουν τα καράβια τους στις εμπόλεμες περιοχές για να κερδοσκοπήσουν και οι ναυτεργάτες που καλούνται να υπογράψουν «οικειοθελώς» τα θανατόχαρτά τους, μετακυλώντας στην ουσία την ευθύνη για το ότι μπορεί να χάσουν ακόμα και τη ζωή τους για τα κέρδη των εφοπλιστών. Κανένα «κοινό συμφέρον» δεν είχαν οι συνάδελφοι στην Άρτα που έχασαν τη ζωή τους στο μεροκάματο επειδή τα μέτρα υγείας και ασφάλειας στο χώρο δουλειάς κοστίζουν και δεν κρίνονται απαραίτητο κόστος.
Η εργατική τάξη είναι η δύναμη που κινεί τα λιμάνια, τα καράβια, τα εργοστάσια, τις μεταφορές, όλη την παραγωγή. Χωρίς τους εργαζόμενους τίποτα δεν λειτουργεί. Αυτή η δύναμη μπορεί να γίνει πραγματική όταν οργανώνεται, όταν σπάει τον φόβο και την αναμονή, όταν περνάει στην αντεπίθεση. Καμία λύση δεν θα έρθει από κυβερνήσεις, «σωτήρες» και διαχειριστές της ίδιας πολιτικής. Μόνο ο οργανωμένος αγώνας των εργαζομένων μπορεί να βάλει φρένο σε αυτήν την επίθεση και να ανοίξει δρόμο για κατακτήσεις.
Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα του πολέμου τους!
Την ίδια στιγμή που μας στραγγαλίζουν μέσα στους χώρους δουλειάς, η ακρίβεια τσακίζει την καθημερινότητα μας. Οι τιμές στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης είναι στα ύψη, τα ενοίκια έχουν εκτοξευτεί, ο μισθός εξανεμίζεται στις 10 του μήνα και έρχεται να προστεθεί ακόμη μια νέα αύξηση στα καύσιμα και στα παράγωγα τους σαν συνέπεια του πολέμου που διεξάγουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στο Ιράν. Και ενώ εμάς μας πετάνε ψίχουλα με τις τάχα αυξήσεις στον κατώτατο μισθό, γεμίζουν τα κρατικά ταμεία μέσα από άμεσους και έμμεσους φόρους για να χρηματοδοτήσουν την περαιτέρω εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο, τις φοροαπαλλαγές και τα προνόμια των επιχειρηματικών ομίλων, επιδοτούν την εμπλοκή στον πόλεμο με τα 7 δις το χρόνο για το ΝΑΤΟ που δεν έχουν σχέση με την άμυνα της χώρας, με τα 800 δις της ΕΕ για την πολεμική της προετοιμασία.
Ως εδώ! Οι μεγάλοι απεργιακοί αγώνες του προηγούμενου διαστήματος, αποδεικνύουν ότι υπάρχει άλλος δρόμος: ο δρόμος του αγώνα, της οργάνωσης, της αλληλεγγύης και της σύγκρουσης με την πολιτική που θυσιάζει τις ανάγκες μας για τα κέρδη των ομίλων.
Έτσι θα συνεχίσουμε! Με ακόμα μεγαλύτερη μαζικοποίηση των σωματείων. Με οργάνωση στους χώρους δουλειάς! Με δημιουργία νέων σωματείων! Για να μη μείνει κανείς εργαζόμενος μόνος του!
Όλοι στον αγώνα! Όλοι στα συνδικάτα!
Με οργάνωση της πάλης ενάντια στην εγκληματική πολιτική του κέρδους! Καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και τα κόμματα που συμφωνούν με αυτήν και την υπηρετούν. Δεν περιμένουμε από κανέναν «μεσσία» να μας σώσει! Η δική τους σταθερότητα είναι αστάθεια για κάθε εργαζόμενο. Σημαίνει μόνιμη ανασφάλεια, μισθούς που δεν φτάνουν για τις ανάγκες μας, ζωή χωρίς δικαιώματα και ανασφάλεια σε κάθε πτυχή της ζωής μας.
Ή ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ – Ή ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ
Σήμερα 140 χρόνια μετά από τους ηρωικούς εργατικούς αγώνες για την διεκδίκηση του 8ωρου, η κυβέρνηση με την υποστήριξη των κομμάτων του κεφαλαίου, ξηλώνει ότι έχει μείνει όρθιο από εργασιακά δικαιώματα. Δημιουργούν συνθήκες πραγματικού εργασιακού μεσαίωνα χωρίς ΣΣΕ, με 13 ώρες δουλειά την ημέρα, ελαστικές σχέσεις εργασίας, εργολαβικούς εργαζόμενους έρμαια στα χέρια της εργοδοσίας, χωρίς μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς. Επιχειρούν να τρομοκρατήσουν θέτοντας το δόγμα «τα κεφάλια μέσα» απέναντι στην αυξανόμενη οργή και αγανάκτηση των εργαζομένων από την εφαρμοζόμενη πολιτική υπέρ των κερδών του μεγάλου κεφαλαίου.
Η εργατική τάξη έχει αποδείξει πως έχει την δύναμη να τσακίσει όλους αυτούς που ρημάζουν κάθε μέρα την ζωή της. Έχει την δύναμη να ξεμπερδεύει μια και καλή με αυτό το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης. Σε αυτούς τους αγώνες πρέπει να δώσουμε συνέχεια.
Με πιο δυνατά σωματεία δίνουμε τη μάχη για να αλλάξουν οι συσχετισμοί στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα υπέρ των εργαζόμενων. Γυρίζουμε την πλάτη σε όσους πάνω στις πλάτες των εργαζομένων κάνουν καριέρες, όπως ο εκατομμυριούχος πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Δεν ανεχόμαστε να αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς!
Σπάμε τον φόβο παντού, σε κάθε χώρο δουλειάς. Τώρα είναι ώρα για ακόμα καλύτερη οργάνωση της πάλης και των διεκδικήσεων μας απέναντι στην πολιτική του κέρδους των λίγων. Με δυνάμωμα του καθημερινού αγώνα για αυξήσεις στους μισθούς με Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, για 7ωρο-5ήμερο-35ωρο, για μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, για κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης και του ΕΦΚ στα καύσιμα.
Έτσι θα κάνουμε πράξη το σύνθημα «Καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους, οργάνωση και αγώνας για την ανατροπή» όπου διατράνωσαν χιλιάδες εργαζόμενοι αφήνοντας παρακαταθήκη για την συνέχιση της πάλης μας το επόμενο διάστημα.
Εμπνεόμαστε από τους αγώνες του παρελθόντος, δίνουμε όρκο στους αγώνες του μέλλοντος πως θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να εκπληρώσει η εργατική τάξη την ιστορική αποστολή της, να σπάσει μια για πάντα τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Τιμάμε την Εργατική Πρωτομαγιά! Τιμάμε τους νεκρούς της τάξης μας!
Το Δ.Σ. του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ» καταγγέλλει την απαράδεκτη ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στον στρατιώτη των Τεθωρακισμένων Ρήγα Τσούνη, ο οποίος υπηρετεί τη θητεία του στην 79 ΕΑΡΜΕΘ στην Σάμο, επειδή κατήγγειλε την εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο από το βήμα της πανελλαδικής σύσκεψης του ΠΑΜΕ.
Είναι ξεκάθαρο πως η κυβέρνηση και το Υπουργείο Άμυνας προσπαθούν να σπείρουν τον φόβο στους στρατευμένους. Θέλουν να τους φιμώσουν όταν δηλώνουν σθεναρά πως δεν θα γίνουν κρέας για τα κανόνια τους, πως δεν θα συμβάλουν ώστε να θεωρηθεί αναγκαία για τον λαό η βαρβαρότητα του πολέμου, πως δεν συναινούν με την πολιτική που θυσιάζει τις ανάγκες του λαού για τα κέρδη των λίγων.
Δεν τους βγαίνει!
Οι φαντάροι μας δεν τρομοκρατούνται, δεν είναι μόνοι!
Οι φαντάροι είναι γέννημα του λαού μας και στο λαό βρίσκουν τη δύναμή τους να συνεχίζουν κατά δεκάδες τις καταγγελίες της πολιτικής που βρίσκει δισεκατομμύρια για πολεμικούς εξοπλισμούς και για την αποστολή ελληνικών φρεγατών στην άλλη άκρη του πλανήτη, όταν ζητά από το λαό να σηκώσει το οικονομικό βάρος του πολέμου, της θητείας τους, που βάζει σε τελευταία μοίρα τις κοινωνικές ανάγκες, τους μισθούς, την Υγεία, την Παιδεία και την Πρόνοια.
Ξαναλέμε πως νιώθουμε περήφανοι για τον συνάδελφό μας και κάθε στρατευμένο νέο που δεν υποκύπτει στην κουλτούρα φέρετρων και την τυφλή υποταγή, που παλεύει μέσα κι έξω από τα στρατόπεδα για τα δικαιώματά του, την ειρήνη ανάμεσα στους λαούς και την πάλη για μια πατρίδα χωρίς εκμετάλλευση, φτώχεια και πολέμους.
Να παρθεί άμεσα πίσω η άδικη ποινή που επιβλήθηκε στον Ρ. Τσούνη
Να ακυρωθεί κάθε ποινή σε στρατευμένο που στέκεται στο πλευρό του αγωνιζόμενου λαού, ενάντια στην πολεμική εμπλοκή
Απευθυνόμαστε στην εργατική τάξη της χώρας μας, στους νέους, στις γυναίκες, στην αγωνιστική γενιά των συνταξιούχων που οι εκπροσωποί τους είναι μαζί μας, παρά τις προσπάθειές να αποκοπούν από την εργατική τάξη.
Απευθυνόμαστε στους εργάτες και τις εργάτριες που ακόμα είναι ανοργάνωτοι, να κάνουν τώρα το βήμα να οργανωθούν στα σωματεία τους, να βρεθούν μαζί με όλους τους συναδέλφους τους, για να δυναμώσει η οργάνωση, η ταξική ενότητα.
Χαιρετίζουμε τους εργαζόμενους που παρά την τρομοκρατία, την καταστολή εκαναν το βήμα και δημιούργησαν δκάδες νέα σωματεία στους χώρους δουλειάς.
Λέμε σε όλους οτι τώρα είναι η ώρα της πιο μεγάλης ακόμα κινητοποίησης απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τη συμμετοχή της χώρας μας σε αυτόν. Απέναντι στην προσπάθεια να φορτώσουν στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα τις οικονομικές του συνέπειες. Απέναντι στην βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ.
Στις 4 Απρίλη 720 Εργατικά Κέντρα, ομοσπονδίες, συνδικάτα και συνδικαλιστές στον τόπο της θυσίας των 200 κομμουνιστών μεταξύ των οποίων συνδικαλιστές από διάφορους κλάδους μέσα σε μια ζωντανή, μαχητική συζήτηση, αντάλλαξαν απόψεις, έφεραν την πείρα από εκατοντάδες πρωτοβουλίες, κινητοποιήσεις, αγώνες, έκαναν την κριτική, τι πρέπει να διορθωθεί, κατέληξαν σε σχέδιο για την συνέχεια. Συνδικάτα που αρκετά από αυτά έχουν και τις δικές τους απόψεις σε σχέση με το ταξικό κίνημα. Αυτό είναι το κίνημα με αυτά τα χαρακτηριστικά που έχει ανάγκη η εργατική τάξη και πρέπει να πορευτεί μπροστά.
Το 39ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ δεν είναι μια τυπική διαδικασία όπου θα καταγραφούν απόψεις. Είναι ένα ακόμα πεδίο αναμέτρησης. Αναμέτρησης δύο γραμμών, δύο κόσμων. Αναμέτρησης δύο αντιλήψεων για το τι είναι συνδικάτο, τι εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα χρειαζόμαστε, ποιων τα συμφέροντα και ποιους πρέπει αυτό να υπηρετεί.
Από τη μια βρίσκεται ο κόσμος των εργατών. Ο κόσμος του μεροκάματου και της αξιοπρέπειας, της οργάνωσης και του αγώνα. Ο κόσμος της βάρδιας, του εργοστασίου, του γραφείου, της αποθήκης, του εμπορίου, του τουρισμού, της εστίασης, του νοσοκομείου, της οικοδομής, του λιμανιού, του καραβιού, της μεταφοράς, της τηλεφωνικής εξυπηρέτησης, του delivery, των νέων τεχνολογιών, δηλαδή εκεί όπου σήμερα εκατομμύρια εργαζόμενοι παράγουν αμύθητο πλούτο και την ίδια στιγμή στενάζουν για να τα βγάλουν πέρα.
Από την άλλη, βρίσκεται ο κόσμος της μεγαλοεργοδοσίας, των κυβερνήσεων, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ, των δισεκατομμυρίων ευρώ κερδών, του συμβιβασμού, της μοιρολατρίας, του βούρκου των σκανδάλων και της ρεμούλας, της λογικής που λέει στον εργαζόμενο να σκύβει το κεφάλι, να περιμένει, να ελπίζει σε καλύτερη διαχείριση και σε παλιούς και νέους “σωτήρες”, να θυσιάζεται για τα κέρδη των εκμεταλλευτών του και να θεωρεί και χάρη ό,τι ψίχουλα του πετούν από το τραπέζι τους.
Αυτοί οι δύο κόσμοι δεν θα μπορέσουν ποτέ να συνυπάρξουν αρμονικά. Δεν έχουν καμία κοινή μοίρα και προοπτική. Δεν έχουν κανέναν κοινό συμφέρον. Δεν έχουν τίποτα που να τους ενώνει. Είναι δύο κόσμοι αντίθετοι, εχθρικοί και ξένοι.
Για αυτό σας καλούμε να αναρωτηθείτε, να προβληματιστείτε.
Γιατί απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και των αστικών κομμάτων η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ έχει επιλέξει την στήριξη της πολιτικής που χτυπάει τα δικαιώματα της εργατικής τάξης, τη ζωή της;
Γιατί έχει επιλέξει το ρόλο να μην ενοχλεί, να μην συγκρούεται, να μην οργανώνει;
Γιατί έχει επιλέξει τον συμβιβασμό, την ταξική συνεργασία, την νομιμοποίηση της εκμετάλλευσης;
Γιατί ενώ φλέγεται ο πλανήτης, γιατί η χώρα μας με τα μπούνια είναι χωμένη στον πόλεμο, γιατί εκατομμύρια λαών δολοφονούνται στηρίζει τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ;
Συνάδελφοι,
Δεν ζούμε σε ήσυχους καιρούς. Ζούμε σε περίοδο μεγάλων αναταράξεων και βαθιών ανακατατάξεων. Ο κόσμος γύρω μας φλέγεται από πολέμους και επεμβάσεις, από γεωπολιτικά παζάρια, από το αδυσώπητο κυνήγι του κέρδους. Είναι έκφραση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για τους δρόμους της Ενέργειας και των μεταφορών, για τα μερίδια αγορών, στα πλαίσια των εντεινόμενων ανταγωνισμών ΕΕ, Ρωσίας και κυρίως ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Σήμερα η πολεμική προετοιμασία και η πολεμική οικονομία δεν είναι κάτι θεωρητικό, αφηρημένο, έξω από την καθημερινότητά μας. Είναι εδώ. Είναι στα 13ωρα, στους μισθούς πείνας, στις τιμές των τροφίμων στα ράφια του σουπερ μαρκετ, στο βενζινάδικο. Είναι στα δισεκατομμύρια που δίνονται για εξοπλισμούς και τις ΝΑΤΟικές δεσμεύσεις. Είναι στις βάσεις που απλώνονται σε όλη τη χώρα. Είναι στα λιμάνια, στα αεροδρόμια, στις στρατιωτικές αποστολές, στις συμφωνίες που υπογράφονται πίσω από την πλάτη του λαού. Είναι στην όλο και βαθύτερη εμπλοκή της χώρας μας στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.
Η ελληνική αστική τάξη αναζητά αναβαθμισμένο ρόλο στο μοίρασμα της λείας και τη γεωστρατηγική της αναβάθμιση. Η κυβέρνηση της ΝΔ με τη συμφωνία των κομμάτων του ευρωατλαντισμού έχει εμπλέξει την χώρα βαθιά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Μέση Ανατολή, στηρίζοντας την βρώμικη επίθεση ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν. Η εμπλοκή στον πόλεμο δεν γίνεται για την “ασφάλεια” του ελληνικού λαού. Δεν γίνεται για τα συμφέροντα των εργαζομένων. Γίνεται για τα κέρδη των εφοπλιστών, των ομίλων, των πολεμικών βιομηχανιών, των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων.
Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, η εργατική τάξη καλείται να πληρώσει ξανά τον λογαριασμό. Όσο πιο βαθιά μπλέκεται η χώρα, τόσο περισσότερο ο λαός γίνεται στόχος. Τόσο περισσότερο εκτίθεται σε κινδύνους. Τόσο περισσότερο καλείται να δεχτεί ότι πρέπει να θυσιάσει μισθούς, δικαιώματα, κοινωνικές ανάγκες, για να υπηρετηθούν οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί. Η θέση του εργατικού κινήματος πρέπει να είναι αταλάντευτη. Δεν υπάρχουν μισόλογα εδώ. Δεν υπάρχουν “ναι μεν αλλά”.
Ο πόλεμος των ιμπεριαλιστών δεν είναι δικός μας πόλεμος. Η εμπλοκή της χώρας δεν υπηρετεί τον λαό. Έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο. Έξω οι βάσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Να επιστρέψουν οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται εκτός συνόρων. Καμία συμμετοχή, καμία διευκόλυνση, καμία ανοχή στους σχεδιασμούς που μακελεύουν λαούς και μετατρέπουν τον τόπο μας σε ορμητήριο πολέμου.
Το ζήτημα του ιμπεριαλιστικού πολέμου δεν είναι ξένο για τα συνδικάτα. Είναι ζήτημα που αφορά ουσιαστικά τη ζωή της εργατικής τάξης. Η πολεμική οικονομία σημαίνει νέες θυσίες για τους εργαζόμενους. Σημαίνει αυταρχισμό. Σημαίνει ένταση της καταστολής για να επικρατήσει γενικό σιωπητήριο και σιγή νεκροταφείου. Σημαίνει περιορισμό συνδικαλιστικών και λαϊκών ελευθεριών. Σημαίνει ιδεολογική πίεση να στοιχηθεί ο λαός πίσω από “εθνικούς στόχους” που στην πραγματικότητα είναι στόχοι του κεφαλαίου.
Την ένταση της καταστολής αποδεικνύουν και οι απαράδεκτες ποινές που επιβάλλονται σε νέους στρατευμένους επειδή δεν θέλουν να γίνουν κρέας στα κανόνια των πολέμων ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, επειδή δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με τη σφαγή άλλων λαών στην οποία συμμετέχει η ελληνική κυβέρνηση.
Πριν λίγες μόλις μέρες επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης σε στρατιώτη που υπηρετεί τη θητεία του στην Σάμο, ο οποίος από το βήμα της πανελλαδικής σύσκεψης Συνδικάτων, Εργατικών Κέντρων και Ομοσπονδιών κατήγγειλε την εμπλοκή των ενόπλων δυνάμεων της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Η τιμωρία αυτή είναι απαράδεκτη και κατάπτυστη. Έχουμε χρέος να πάρουμε όλοι θέση και να την καταδικάσουμε, όπως και συνολικά τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία της κυβέρνησης της ΝΔ απέναντι στους νέους στρατευμένους. Να απαιτήσουμε να ανακληθούν και αυτή και όλες οι ποινές που έχουν επιβληθεί σε στρατιώτες επειδή συμμετείχαν στους αγώνες του λαού.
Γιατί πού αλλού, αν όχι στο συνδικάτο του, θα μπορούσε να μιλήσει για τα προβλήματα του και να εκφράσει τις αγωνίες του ένας νέος άνθρωπος, συνάδελφος μας, που υπηρετεί τη θητεία του;
Είμαστε περήφανοι για τα παιδία μας, τους νέους συναδέλφους μας, που παρά τις ποινές και την τρομοκρατία παλεύουν μαζί με το εργατικό – λαϊκό κίνημα για να βγει η χώρα μας από τα σφαγεία του πολέμου!
Συνάδελφοι,
Ο μηχανισμός που εντείνει την καταστολή, που τροφοδοτεί τον πόλεμο με δισεκατομμύρια ευρώ, είναι ο ίδιος που τσακίζει και τα εργατικά δικαιώματα. Η ίδια πολιτική που δίνει λεφτά για εξοπλισμούς στερεί λεφτά από μισθούς, Υγεία, Παιδεία, κοινωνική προστασία, πρόνοια, μέτρα υγείας και ασφαλείας. Η ίδια πολιτική που προετοιμάζει πολεμικές συγκρούσεις στο εξωτερικό απαιτεί και περισσότερη εκμετάλλευση στο εσωτερικό.
Είναι εδώ ακριβώς που αποκαλύπτεται ο ρόλος των παρατάξεων ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ/Νέα Αριστερά που συγκροτούν την πλειοψηφία της ηγεσίας της ΓΣΕΕ.
Γιατί το ερώτημα είναι τι κάνει η ηγεσία της ΓΣΕΕ μπροστά σε όλα αυτά; Μήπως οργανώνει την απάντηση του εργατικού κινήματος; Μήπως βάζει στο στόχαστρο την πραγματική αιτία; Μήπως ξεσκεπάζει και συγκρούεται με την πολιτική που συνδέει τον πόλεμο, με την ακρίβεια, τη φτώχεια, τους χαμηλούς μισθούς, την επέκταση και κατακερματισμό του εργάσιμου χρόνου, την κατάργηση των ΣΣΕ; Μήπως σηκώνει ανάστημα απέναντι στην κυβέρνηση, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, την εργοδοσία;
Η απάντηση είναι ξεκάθαρα όχι. Η πλειοψηφία της ηγεσίας της ΓΣΕΕ είναι σταθερά απέναντι στους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους. Δεν είναι ούτε ανεπαρκής ούτε κακή. Έχει συγκεκριμένο ρόλο και αποστολή που της έχει ανατεθεί από κυβερνήσεις και επιχειρηματικούς ομίλους. Είναι μέρος του προβλήματος. Είναι δύναμη υπονόμευσης των αγώνων, είναι δύναμη ενσωμάτωσης και υποταγής της εργατικής τάξης. Τάσσεται ανοιχτά στο πλευρό και στηρίζει την κυβέρνηση της ΝΔ και των επιχειρηματικών ομίλων.
Μπαίνει εμπόδιο σε κάθε προσπάθεια οργάνωσης της πάλης των εργαζομένων. Είναι καλύτερος και φρονιμότερος συνομιλητής των κυβερνήσεων και των εργοδοτικών ενώσεων. Καλλιεργεί διαχρονικά τη λογική ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να περιμένουν, να κάνουν υπομονή, να είναι “ρεαλιστές”, να μη ζητούν πολλά, να μη συγκρούονται, να μην απεργούν, να μην αμφισβητούν τις κατευθύνσεις της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, να προσαρμόζουν τις απαιτήσεις τους στα όρια των “αντοχών της οικονομίας”.
Έκφραση αυτής της γραμμής είναι και τα σκάνδαλα εκατομμυρίων ευρώ με πρωταγωνιστές την κυβερνητική παράταξη της ΠΑΣΚΕ, τον επικεφαλής της και τα υπουργικά στελέχη της ΝΔ, με φόντο το αμαρτωλό ΙΝΕ, που έχουν μετατρέψει τη ΓΣΕΕ σε αστυνομική – δικαστική σαπουνόπερα και αποκρουστική στα μάτια των εργαζομένων.
Αυτή είναι η γραμμή του “κοινωνικού εταιρισμού”, δηλαδή της ανοιχτής υποταγής του εργατικού κινήματος στις ανάγκες του κεφαλαίου. Η γραμμή της ταξικής ειρήνης πάνω στα αποκαΐδια των δικαιωμάτων μας. Αυτή η γραμμή δεν εκφράστηκε μόνο με λόγια. Εκφράστηκε με συγκεκριμένες πράξεις. Με απεργοσπασία, με υπονόμευση αγώνων, με συναλλαγές πίσω από κλειστές πόρτες, με νομιμοποίηση και ξέπλυμα αντεργατικών πολιτικών.
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η λεγόμενη “Κοινωνική Συμφωνία”. Μια συμφωνία – ντροπή που παρουσιάστηκε περίπου ως “κατάκτηση”, ενώ στην πραγματικότητα ήταν συμφωνία προσαρμογής των εργαζομένων στα όρια που βάζουν το κράτος και οι εργοδότες. Μια συμφωνία που δέχεται ως φυσικό δεδομένο ότι οι μισθοί πρέπει να παραμένουν καθηλωμένοι. Ότι οι Συλλογικές Συμβάσεις πρέπει να κινούνται σε χαμηλά επίπεδα. Ότι οι διεκδικήσεις πρέπει να περνάνε από τα φίλτρα της «ανταγωνιστικότητας». Ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να συμβιβαστούν με το λιγότερο.
Απευθυνόμαστε στους αντιπροσώπους και τους καλούμε να σκεφτούν γιατί η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ ενώ στα κλειστά γραφεία την ώρα της συνεδρίασης του ΔΣ της ΓΣΕΕ για την συμφωνία ντροπής συμπορευόνταν και ψήφιζε με την κυβερνητική, νεοδημοκρατική ΠΑΣΚΕ και τους άλλους συναιτέρους της, μετά εβγαζε πύρινους λόγους, ανακοινώσεις καταγγέλοντάς την; Πότε έλεγε αλήθεια;
Και όλα αυτά την ώρα που τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων αυξάνονται, την ώρα που οι τράπεζες ανακοινώνουν κέρδη δισεκατομμυρίων, την ώρα που οι όμιλοι της Ενέργειας, του εμπορίου, του τουρισμού, των μεταφορών θησαυρίζουν, την ώρα που το κράτος μοιράζει προνόμια, επιδοτήσεις, φοροαπαλλαγές και διευκολύνσεις στο κεφάλαιο.
Να λοιπόν ποια είναι η μεγάλη απάτη στην οποία συμμετείχε . Όταν πρόκειται για τους εργαζόμενους, πάντα “δεν αντέχει η οικονομία”. Όταν πρόκειται για το κεφάλαιο, πάντα υπάρχουν λεφτά. Δεν αντέχει η οικονομία για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς. Δεν αντέχει η οικονομία για ΣΣΕ με δικαιώματα. Δεν αντέχει η οικονομία για μέτρα Υγείας και Ασφάλειας. Δεν αντέχει η οικονομία για δημόσια δωρεάν Υγεία και Παιδεία. Δεν αντέχει η οικονομία για προστασία της μητρότητας, για κοινωνικές δομές, για ασφάλιση, για μειωμένο εργάσιμο χρόνο.
Αλλά αντέχει μια χαρά για πολεμικές δαπάνες. Αντέχει μια χαρά για φοροαπαλλαγές στο μεγάλο κεφάλαιο. Αντέχει μια χαρά για επιδοτήσεις, για “αναπτυξιακά” πακέτα, για κονδύλια στους επιχειρηματικούς ομίλους. Αντέχει μια χαρά για να διασφαλίζονται τα κέρδη των λίγων. Αυτή η αλήθεια πρέπει να ακουστεί παντού.
Συνάδελφοι,
Σήμερα η κατάσταση των εργαζομένων είναι ασφυκτική. Οι μισθοί δεν φτάνουν. Η ακρίβεια καλπάζει. Το ρεύμα, το νερό, το ενοίκιο, τα τρόφιμα, τα καύσιμα, τα φάρμακα, οι εξετάσεις, τα σχολικά έξοδα, όλα ροκανίζουν το εισόδημα από τις πρώτες κιόλας μέρες του μήνα.
Μας είπε ο πρόεδρος ότι η μόνη που κάνει αντιπολίτευση είναι η ακρίβεια. Είναι έτσι; Προφανώς όχι. Η ακρίβεια βασανίζει τον κόσμο, του κατατρώει το εισόδημα και μόνο αντιπολίτευση δεν κάνει. Είναι σύμμαχος των καπιταλιστών για να μεγαλώνει η κερδοφορία και για να γεμίζουν τα κρατικά ταμεία από τους έμμεσους φόρους.
Τελικά ποιος κάνει αντιπολίτευση; Είναι οι μεγάλοι εργατικοί αγώνες που εσείς του πολεμήσατε λυσσασμένα. Και σε αυτούς εκατοντάδες εργατικά στελέχη του ταξικού κινήματος έλιωσαν τα παπούτσια τους στους χώρους δουλειάς για την επιτυχία τους. Η εργατική αντιπολίτευση είναι αυτή που δοκιμάζεται στους δρόμους και όχι στα σαλόνια του Μαξίμου και των εργοδοτικών ενώσεων. Εργατική αντιπολίτευση είναι αυτή που πάει κόντρα στην κυβέρνηση της ΝΔ, κόντρα στους βιομήχανους.
Ακούσαμε από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ ότι το «εργατικό δίκαιο επανήλθε, ότι επανήλθαν οι ΣΣΕ». Μόνο που δεν μα είπε να στήσουμε γλέντι και να ψήσουμε αρνιά. Ξέχασε εσκεμμένα και έκρυψε από όλους σας την αλήθεια. Ποια είναι αυτή; Ότι για την επαναφορά των ΣΣΕ παραμένουν τα εμπόδια και χρειάζονται προϋποθέσεις. Ποιες είναι αυτές; Χρειάζεται έκθεση ανταγωνιστικότητας των κλάδων που πρέπει η συνδικαλιστική οργάνωση να φέρει για τον κλάδο της. Χρειάζεται έκθεση εκπροσώπησης.
Για παράδειγμα, στη ΣΣΕ του μετάλλου οι βιομήχανοι εκβίαζαν και δεν έφερναν τα στοιχεία. Όσο για τη ΣΣΕ του επισιτισμού – τουρισμού, να σας θυμίσουμε ότι ο μισθός της κλασικής ΣΣΕ είναι 930 ευρώ και ο κατώτατος μισθός είναι 920, δηλαδή 10 ευρώ διαφορά. Ξεχνάει επίσης ότι στη ΣΣΕ υπέγραψαν την 7ημερη εργασία. Στην Ρόδο, υπέγραψαν την κατάργηση της 11ωρης ξεκούρασης από βάρδια σε βάρδια που πρακτικά σημαίνει 16ωρο.
Που ζείτε, κύριοι; Έχετε πάρει χαμπάρι τι γίνεται στους χώρους δουλειάς; To 13ωρο πάει σύννεφο και το 10ωρο.Η νέα γενιά ζει με χωρίς προοπτική σταθερής ζωής. Γυναίκες εργαζόμενες καλούνται να σηκώσουν διπλό και τριπλό βάρος, στη δουλειά, στην οικογένεια, στη φροντίδα των παιδιών, χωρίς ουσιαστική κρατική στήριξη. Μετανάστες εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται ως φτηνό εργατικό δυναμικό, πολλές φορές χωρίς στοιχειώδη δικαιώματα, χωρίς προστασία, χωρίς χαρτιά, εκτεθειμένοι στην εκμετάλλευση και στον ρατσισμό.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η κυβέρνηση και η εργοδοσία απαιτούν ακόμα περισσότερα. Ζητούν μεγαλύτερη ευελιξία. Ζητούν περισσότερες ώρες δουλειάς. Ζητούν λιγότερες απαιτήσεις. Ζητούν περισσότερη πειθαρχία. Ζητούν να θεωρεί ο εργαζόμενος φυσιολογικό να δουλεύει όλο και περισσότερο και να ζει όλο και χειρότερα.
Το 13ωρο είναι στρατηγική της ΕΕ και των κυβερνήσεων. Είναι κατάργηση στην πράξη του σταθερού εργάσιμου χρόνου. Το κεφάλαιο θέλει να έχει κάθε δευτερόλεπτο του χρόνου των εργαζομένων στη διάθεση του για τα κέρδη του. Όχι μόνο τον χρόνο της δουλειάς, αλλά και τον χρόνο της ξεκούρασης, της οικογένειας, της κοινωνικής ζωής, της συμμετοχής, της ίδιας της δυνατότητας μας να ανασάνουμε.
Εδώ η θέση μας είναι κατηγορηματική. Δεν αποδεχόμαστε την κανονικότητα της εκμετάλλευσης και της εξόντωσης. Δεν αποδεχόμαστε να δουλεύουμε ήλιο με ήλιο στον 21ο αιώνα. Δεν αποδεχόμαστε να παρουσιάζεται ως πρόοδος η επιστροφή σε συνθήκες εργασιακού Μεσαίωνα.
Απαιτούμε σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας. 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο. Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων που διαλύουν το ωράριο. Ουσιαστικά μέτρα Υγείας και Ασφάλειας σε όλους τους χώρους δουλειάς.
Μόνιμη και σταθερή εργασία με δικαιώματα. Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με πραγματικές αυξήσεις.
Γιατί εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της σύγκρουσης με τη χρεοκοπημένη γραμμή του “κοινωνικού εταιρισμού”, που έχουν ευαγγέλιο οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΕΑΚ/ΕΜΕΙΣ. Ή διεκδίκηση με βάση τις ανάγκες των εργαζομένων ή υποταγή στις ανάγκες της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων; Δεν γίνεται και τα δύο. Δεν γίνεται να “κερδίζουν όλοι”. Για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Για να βελτιωθεί πραγματικά η ζωή των παιδιών της εργατικής τάξης, πρέπει να αμφισβητηθεί και να ανατραπεί η πολιτική των κερδών και του πολέμου.
Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,
Αυτή η πολιτική γεννά φτώχεια και εγκλήματα. Είναι υπεύθυνη για τους νεκρούς και σακατεμένους εργάτες. Γεννά καταστροφές που βαφτίζονται “ατυχήματα”, ενώ τίποτα το “τυχαίο” δεν υπάρχει σε αυτά, καθώς είναι αποτέλεσμα της πολιτικής του κέρδους. Το έγκλημα στα Τέμπη έβγαλε στο προσκήνιο αυτό που χρόνια φωνάζουν τα συνδικάτα, ότι όταν η ασφάλεια λογαριάζεται ως κόστος, τότε οι ανθρώπινες ζωές μπαίνουν στη ζυγαριά της κερδοφορίας. Ότι όταν οι υποδομές εμπορευματοποιούνται και ιδιωτικοποιούνται, όταν λείπει προσωπικό, όταν οι ελλείψεις θεωρούνται “εξοικονόμηση”, τότε δεν μιλάμε απλά για τραγωδία αλλά για προδιαγεγραμμένο έγκλημα.
Το ίδιο συμβαίνει καθημερινά στους χώρους δουλειάς. Εκεί όπου ο εργάτης καλείται να βγάλει δουλειά σε συνθήκες κόπωσης, πίεσης, τρομοκρατίας, ελλείψεων, χωρίς μέτρα υγείας και ασφάλειας, χωρίς μέτρα προστασίας της ζωής του. Κάτεργα, σφαγεία, όπου οι εργάτες και οι εργάτριες δεν θα γυρνούν στις οικογενειες τους, στα παιδιά τους ζωντανοι, όπως στους οικοδόμους, στο μέταλλο, στον τουρισμό, στο εμπόριο, όπως οι πέντε συναδέλφισσες μας στη Βιολάντα.
Τα εργοδοτικά εγκλήματα δεν είναι “κακιά στιγμή”. Είναι η άλλη όψη της ίδιας πολιτικής. Γι’ αυτό το σύνθημα ”Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας” δεν είναι απλώς σύνθημα. Είναι συμπέρασμα και κριτήριο. Είναι πυξίδα. Με αυτό το κριτήριο κρίνουμε τα πάντα, κυβερνήσεις, κόμματα, ηγεσίες, συνδικαλιστικές δυνάμεις, συμφωνίες, θέσεις, στάσεις.
Με αυτό το κριτήριο η ηγεσία της ΓΣΕΕ είναι ένοχη. Γιατί όταν νομιμοποιείς την πολιτική της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των ομίλων, νομιμοποιείς και τα εγκλήματα που αυτή γεννά. Όταν σπέρνεις αυταπάτες για “κοινωνικό διάλογο” με την εργοδοσία, σπέρνεις απογοήτευση και αφοπλισμό. Όταν βάζεις φρένο στην οργάνωση της πάλης, ανοίγεις δρόμο στην ασυδοσία του κεφαλαίου.
Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει το γεγονός ότι ενώ εκατοντάδες Συνδικάτα, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα οργάνωναν την απεργιακή απάντηση ενάντια στα σχέδια επιβολής του 13ωρου, η ηγεσία της ΓΣΕΕ διαπραγματευόταν στα κρυφά με την Κεραμέως και τους βιομηχάνους την “Κοινωνική Συμφωνία”-έκτρωμα για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Μια συμφωνία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του κεφαλαίου, που νομιμοποιεί τη φτώχεια, τους καθηλωμένους μισθούς και τη διάλυση των εργατικών δικαιωμάτων.
Οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΕΑΚ/ΕΜΕΙΣ έχουν γράψει μαύρη ιστορία, μια ιστορία προδοσίας των εργατικών αγώνων που θα χρειαζόταν τόμους για να καταγραφεί. Κορυφαία πράξη προδοσίας ήταν η ιστορική κατάργηση του 8ωρου και η παράδοση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στο κράτος και στους εργοδότες, για τα οποία αυτή η ηγεσία όχι μόνο δεν έκανε τίποτα, αλλά λοιδορούσε τους αγώνες των εργαζομένων λέγοντας ότι “οι απεργίες έχουν φάει τα ψωμιά τους”. Για αυτό η κυβέρνηση της ΝΔ τους εξασφάλισε ρόλο και ύπαρξη, κάνοντας νόμο την κατάπτυστη συμφωνία κατάργησης των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, βάζοντας τους “σερίφη” στις διεκδικήσεις των εργαζομένων και των συνδικάτων τους.
Εδώ και χρόνια, τα Συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ έχουν αποκαλύψει τον πραγματικό ρόλο των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Δόθηκε μια σκληρή μάχη όλα τα προηγούμενα χρόνια και συνεχίζεται, για τον προσανατολισμό του κινήματος και για να ξεφύγει από τον θανάσιμο εναγκαλισμό κράτους και εργοδοσίας.
Αντιπαλέψαμε τους μηχανισμούς νοθείας και αλλοίωσης συσχετισμών οι οποίοι στήνονται από τους εργατοπατέρες για να παραχαράσσουν τη βούληση των εργαζομένων, να φιμώνουν τις αγωνιστικές φωνές και να διατηρούν τη ΓΣΕΕ σε γραφείο εξυπηρέτησης των εργοδοτών, αξιοποιώντας για αυτό τον σκοπό κονδύλια τα οποία υποτίθεται ότι προορίζονταν για την επιμόρφωση των εργαζομένων.
Τέτοιος μηχανισμός κατέληξε να είναι εκτός των άλλων και το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, που αξιοποιήθηκε ως όχημα για να περνά η αντεργατική πολιτική μέσα στα συνδικάτα, να προχωρά η ενσωμάτωση και η εξαγορά συνδικαλιστών και η “υλοποίηση” των προγραμμάτων που “εξασφάλιζε” πλαστούς συσχετισμούς σε ανύπαρκτα σωματεία.
Αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Πριν λίγα χρόνια αποκαλύφθηκε η σαπίλα της εξαγοράς και του εκφυλισμού της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας (ΣΕΣ/ETUC) που έβαζαν πλάτη σε αντιδραστικές διατάξεις με τα αιματοβαμμένα πετροδόλαρα του Κατάρ και άλλων λόμπι. Δέχονται και ανακυκλώνουν όλα τα προσχήματα και την προπαγάνδα των κυβερνήσεων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τον πόλεμο. Σε αυτές τις οργανώσεις είναι μέλος και η ΓΣΕΕ και ο Πρόεδρος μέλος της ΕΕ της ETUC.
Από την άλλη, η πείρα των αγώνων δείχνει κάτι πολύ σπουδαίο, οι εργαζόμενοι έχουν δύναμη. Δύναμη να παρεμβαίνουν. Να μπλοκάρουν σχεδιασμούς. Να επιβάλλουν λύσεις. Να εμπνέουν. Να αλλάζουν συσχετισμούς. Αυτό το είδαμε τα τελευταία χρόνια ξανά και ξανά. Αυτή η πείρα υπάρχει δυνατότητα να μετατραπεί σε συνειδητή δύναμη, σε ενιαίο βηματισμό που θα επιτρέπει στο εργατικό κίνημα να περάσει από την άμυνα στην αντεπίθεση.
Οι κινητοποιήσεις των λιμενεργατών στον Πειραιά και η απόφασή τους να μπλοκάρουν τη φόρτωση και τη μεταφορά πολεμικού υλικού προς το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, δεν ήταν μόνο μια συμβολική πράξη. Ήταν πράξη σύγκρουσης με την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Οι λιμενεργάτες δεν είπαν απλώς «όχι» στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού.
Άσκησαν στην πράξη τη δύναμη τους μέσα στον ίδιο τον χώρο όπου παράγεται και διακινείται ο πλούτος. Έβαλαν εμπόδιο εκεί όπου το κεφάλαιο οργανώνει ψυχρά και μεθοδικά τη μετατροπή των λιμανιών σε κόμβους της πολεμικής εμπλοκής. Και αυτή η πράξη ριζώθηκε μέσα στον λαό του Πειραιά, στηρίχθηκε από σωματεία, φορείς, νεολαία, που με τη στάση τους μετέτρεψαν την ανυπακοή των λιμενεργατών σε λαϊκό γεγονός με μεγάλη ακτινοβολία.
Η απαίτηση να σταματήσει κάθε στήριξη στο κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ δείχνει ότι η εργατική τάξη μπορεί να χαράσσει τη δική της, ανεξάρτητη γραμμή απέναντι στους ιμπεριαλιστές, να οικοδομεί στην πράξη τη διεθνιστική αλληλεγγύη με τους λαούς που αγωνίζονται. Το ΠΑΜΕ βρέθηκε με διεθνιστικές αποστολές στο πλευρό του λαού της Παλαιστίνης, του λαού της Κούβας.
Η ιστορική απεργιακή κινητοποίηση στις 6 Φλεβάρη, σε 20 λιμάνια της Μεσογείου, με πρωτοβουλία του Σωματείου ΕΝΕΔΕΠ των λιμενεργατών της COSCO και σε συντονισμό με συνδικάτα από την Ιταλία, τη Χώρα των Βάσκων, την Τουρκία, το Μαρόκο, τη Γαλλία, ήταν μια πρωτόγνωρη διεθνής δράση, μια συνειδητή εκδήλωση της διεθνιστικής ενότητας της εργατικής τάξης απέναντι στους κοινούς της εχθρούς: Τις κυβερνήσεις, το κεφάλαιο, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Οι εργάτες, πέρα από σύνορα, αμφισβήτησαν στην πράξη τη λειτουργία της καπιταλιστικής μηχανής που τους θέλει διαιρεμένους στην ειρήνη και αναλώσιμους στον πόλεμο.
Η απεργία στις 6 Φλεβάρη σε Πειραιά και Θριάσιο, με τη συμμετοχή των Εργατικών Κέντρων, εργαζομένων από τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, πήρε χαρακτήρα γενικής απεργιακής κινητοποίησης. Η σημασία της δεν βρισκόταν μόνο στην έκταση της, αλλά στο ότι συνέδεσε τα επιμέρους αιτήματα των κλάδων με τον συνολικό αγώνα ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, να μη γίνουν τα λιμάνια της χώρας μας ορμητήριο πολέμου. Ανέδειξε στην πράξη τι σημαίνει να μπαίνουν τα συνδικάτα μπροστά για να αναπτυχθεί ένα μεγάλο, ισχυρό και μαχητικό κίνημα, σε κοινή δράση με τους συλλόγους και τα σωματεία των αυτοαπασχολούμενων, με τους Φοιτητικούς Συλλόγους και τη νεολαία.
Στην ίδια γραμμή κινείται και ο αγώνας των ναυτεργατικών σωματείων ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ. Οι ναυτεργάτες αρνούνται να θυσιαστούν για τα κέρδη των εφοπλιστών και πετούν στα μούτρα τους τα ματωμένα δολάρια που τους προσφέρουν ως αντίτιμο θανάτου για να περνούν από τα Στενά του Ορμούζ. Απαιτούν εδώ και τώρα να γυρίσουν πίσω οι ναυτεργάτες από όλες τις εμπόλεμες ζώνες. Αυτά όταν η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ τάσονταν με το δίκαιο της αυτοάμυνας του Ισραήλ.
Οι κρίκοι στην αλυσίδα των κινητοποιήσεων της εργατικής τάξης στη χώρα μας πολλαπλασιάστηκαν αυτά τα χρόνια μέσα από τους μεγάλους απεργιακούς αγώνες για σταθερό ημερήσιο χρόνο δουλειάς, για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, για ελεύθερο και δημιουργικό χρόνο κόντρα στη φυσική και ψυχολογική εξόντωση που θέλουν να επιβάλουν οι κυβερνήσεις και η εργοδοσία με τα 12ωρα και τα 13ωρα. Οργανώνοντας τη δράση από τα κάτω εκατοντάδες Συνδικάτα, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα προσπέρασαν την οργανωμένη απεργοσπασία των πλειοψηφιών στη ΓΣΕΕ και οργάνωσαν αυτούς τους σημαντικούς αγώνες κόντρα σε νόμους-εκτρώματα όπως του Γεωργιάδη και της Κεραμέως.
Οι κινητοποιήσεις αυτές σημείωσαν ρεκόρ αποφάσεων συμμετοχής δεκάδων Συνδικάτων, Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων, πολύ ευρύτερων δυνάμεων που συμπαρατάχθηκαν στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ, παρά το γεγονός ότι δεν συμφωνούν σε όλα με τις θέσεις μας. Όμως ξεκινούσαν από μια κοινή αφετηρία, ότι δεν μπορεί να υπάρξει καμία άλλη ανοχή σε αυτή τη βαρβαρότητα, ότι πρέπει να φέρουμε στο προσκήνιο τις δικές μας ανάγκες. Ότι στις συνθήκες της Τεχνητής Νοημοσύνης και της ψηφιακής επανάστασης, σύγχρονο και αναγκαίο είναι η μείωση του εργάσιμου χρόνου και η εξασφάλιση μιας ζωής με δικαιώματα, αξιοπρέπεια και ελεύθερο – δημιουργικό χρόνο.
Ξεσπούν αγώνες μαχητικοί που αφήνουν το αποτύπωμά τους. Είναι αγώνες που με την παρέμβαση των ταξικών συνδικάτων κατακτούν σωστό προσανατολισμό, γεννάνε και πολλαπλασιάζουν την οργάνωση, τις μαζικές συλλογικές και δημοκρατικές διαδικασίες. Αγώνες που σχετίζονται με την πάλη για υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και άλλα εργασιακά δικαιώματα.
Ξεχωρίζουν τα παραδείγματα του επιχειρησιακού Σωματείου Εργαζομένων της “ΔΕΛΤΑ” στην Αττική, που μέσα από σημαντικές μάχες εδώ και καιρό ανάγκασε την εργοδοσία να υπογράψει Επιχειρησιακή ΣΣΕ που προβλέπει αυξήσεις στους μισθούς και μια σειρά άλλες κατακτήσεις. Μάλιστα η ΣΣΕ προβλέπει και το ξεπάγωμα των τριετιών, σμπαραλιάζοντας στην πράξη τη σχετική “απαγόρευση” που προβλέπουν οι μνημονιακοί νόμοι και η μούφα επαναφορά των τριετιών που έκανε η κυβέρνηση πριν μερικά χρόνια, εξαφανίζοντας τα χρόνια 2012-2024.
Τέτοιοι πρόσφατοι αγώνες, όπως των εργαζόμενων στην “Tasty Foods”, των εργολαβικών εργατών στα ΕΛΠΕ, των εργαζομένων στην ΕΤΕΜ που έφτιαξαν το σωματείο τους κόντρα στην τρομοκρατία και τις απολύσεις και κατάφεραν να τις πάρουν πίσω, των εργαζομένων στα KFC, προστίθενται στους αγώνες για υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης στους λιμενεργάτες της COSCO, στους ναυτεργάτες στα Ro/Ro, στους μεταλλεργάτες της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης στο Πέραμα, στους οικοδόμους, στους μεταλλωρύχους της Χαλκιδικής, στους εργαζόμενους στα “Praktiker”.
Τα Συνδικάτα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην έμπρακτη στήριξη του αγώνα των αγροτών και στην κοινή δράση, με οργάνωση απεργιακών κινητοποιήσεων, όπως από τα Εργατικά Κέντρα Λάρισας, Καρδίτσας, Τρικάλων, Λέσβου, με το μεγάλο συλλαλητήριο των αγροτών και του λαού στην Αθήνα, στις 13 Φλεβάρη. Ανέδειξαν ότι οι αγρότες στενάζουν στα χωράφια από τις χαμηλές τιμές που πουλάνε τα προϊόντα τους, οι εργαζόμενοι μπροστά από τα ράφια από τη μεγάλη ακρίβεια στις τιμές αυτών των εμπορευμάτων. Έγινε προσπάθεια να διαμορφωθούν κοινά αιτήματα απέναντι στον αιματοβαμμένο – πολεμικό προϋπολογισμό, απέναντι σε μια πολιτική που στηρίζει τα μονοπώλια, αλλά όχι το εισόδημα του λαού, τα σύγχρονα δικαιώματα του.
Η αλληλεγγύη και η κοινή δράση δυνάμωσε εκεί ειδικά που τα Εργατικά Κέντρα και τα συνδικάτα έχουν ένα πιο μόνιμο προσανατολισμό για δουλειά και κοινή δράση με μαζικούς φορείς του λαϊκού κινήματος μέσα από μεγάλα λαϊκά προβλήματα όπως φανερώνει η πείρα των Εργατικών Κέντρων της Θεσσαλίας, ειδικά της Λάρισας. Μια δουλειά που έχει δυναμώσει μέσα από κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, για αντιμετώπιση των συνεπειών από φυσικές καταστροφές όπως ο “Ντάνιελ” και πιο πριν ο “Ιανός”. Για τα προβλήματα στην Υγεία, στην Εκπαίδευση, στην εμπορευματοποίηση του νερού, τη φοροληστεία και την ακρίβεια. Σε αυτά, με μπροστάρη το Εργατικό Κέντρο Λάρισας και το πλαίσιο πάλης που διαμορφώνει σε συντονισμό με τους μαζικούς φορείς της πόλης, έχει δημιουργηθεί μια σχετικά πιο μόνιμη κοινή δράση που βάζει στο στόχαστρο την πολιτική της βαρβαρότητας.
Οι συγκλονιστικές απεργιακές κινητοποιήσεις για το έγκλημα στα Τέμπη όλα αυτά τα χρόνια έφεραν εκατομμύρια λαού στους δρόμους. Κόντρα στην απεργοσπασία της ΓΣΕΕ και άλλων δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι σε όλη την Ελλάδα ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των Συνδικάτων, πήραν μέρος στις απεργιακές συγκεντρώσεις των Εργατικών Κέντρων και των Ομοσπονδιών επιβεβαιώνοντας τη δύναμη της οργάνωσης των εργαζομένων.
Μαζί με τους γονείς και τους συγγενείς των αδικοχαμένων παιδιών ακυρώσαμε την προσπάθεια της κυβέρνησης, των άλλων αστικών κομμάτων, της “Hellenic Train”, της ΕΕ να συγκαλύψουν το έγκλημα και τον πραγματικό ένοχο, το σύστημα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Αναδείξαμε τις τεράστιες ευθύνες ενός άδικου κοινωνικού συστήματος και του πολιτικού προσωπικού που το υπηρετεί, τις ευθύνες ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ που άφησαν τον σιδηρόδρομο και τους επιβάτες χωρίς προσωπικό και συστήματα ασφαλείας στις ράγες του ιδιωτικοποιημένου σιδηρόδρομου.
Αυτά είναι τα πραγματικά παραδείγματα που δείχνουν ποια γραμμή έχει προοπτική για τους εργαζόμενους. Τα πραγματικά παραδείγματα είναι εκεί που ένας εργάτης τραβάει κι άλλους εργάτες στον αγώνα, εκεί που η συνέλευση γίνεται σχολείο συλλογικότητας, εκεί που συνδικάτο γίνεται πυρήνας οργάνωσης, εκεί που πατάει γερά στον χώρο δουλειάς και δεν υπάρχει μόνο στις αρχαιρεσίες ή στα χαρτιά του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, εκεί που η διεκδίκηση συνδέεται με τη συνολική αμφισβήτηση της πολιτικής που γεννά τα προβλήματα.
Για αυτό ακριβώς χρειάζεται να στηριχθεί η ΔΑΣ για να αλλάξει πορεία το συνδικαλιστικό κίνημα. Για να αποκτήσει προσανατολισμό αντάξιο των αναγκών των εργαζομένων Για να δυναμώσει μέσα στη Συνομοσπονδία η φωνή των συνδικάτων και των αγώνων. Για να γίνει πιο ισχυρή η γραμμή που λέει ότι το εργατικό κίνημα πρέπει να σταθεί απέναντι στην εργοδοσία, απέναντι στις κυβερνήσεις, απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, απέναντι στην πολιτική που υπηρετεί τα μονοπώλια. Για να μην είναι ο εργάτης χωρίς φωνή. Για να μην είναι η οργή διασκορπισμένη και ανεκμετάλλευτη. Για να μη μένουν οι δυνατότητες θαμμένες κάτω από τη σκουριά του συμβιβασμού.
Μερικοί ρωτούν: “Γίνεται;”. Η απάντηση είναι καθαρή: ναι, γίνεται. Γίνεται γιατί ήδη συμβαίνει. Γίνεται γιατί τα τελευταία χρόνια σημειώθηκαν βήματα. Γίνεται γιατί δυνάμεις του ταξικού κινήματος κερδίζουν έδαφος σε Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και σωματεία. Γίνεται γιατί οι εργαζόμενοι δοκιμάζουν στην πράξη ποιος είναι μαζί τους και ποιος απέναντί τους. Γίνεται γιατί η σαπίλα του συμβιβασμού δεν εμπνέει πια, βρωμάει. Γίνεται γιατί ολοένα περισσότεροι εργαζόμενοι καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα από ηγεσίες που έμαθαν να λειτουργούν ως Δούρειος Ίππος μέσα στο κίνημα. Ειδικά σήμερα, που τα αδιέξοδα της κυρίαρχης πολιτικής βαθαίνουν, που μεγαλώνει η ανασφάλεια, που συσσωρεύεται η οργή, που οι υποσχέσεις για “δίκαιη ανάπτυξη” έχουν καταρρεύσει, υπάρχει δυνατότητα να γίνουν βήματα πιο αποφασιστικά. Αλλά αυτά τα βήματα δεν θα γίνουν αυτόματα. Δεν θα τα φέρει κάποιος σωτήρας. Δεν θα τα φέρει μια εναλλαγή διαχείρισης. Δεν θα τα φέρει μια καλύτερη κυβερνητική σύνθεση. Θα τα φέρει μόνο η οργανωμένη πάλη, η ταξική γραμμή, η επιμονή, η σύγκρουση, η συλλογικότητα.
Γι’ αυτό το μήνυμα αυτού του Συνεδρίου πρέπει να είναι καθαρό. Όχι άλλος χρόνος χαμένος. Όχι άλλες αυταπάτες. Όχι άλλη ανοχή στη σαπίλα του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Όχι άλλη ομηρία των εργαζομένων από μηχανισμούς που δουλεύουν για το κεφάλαιο. Χρειάζεται ενίσχυση της ΔΑΣ. Χρειάζεται ενίσχυση της γραμμής της σύγκρουσης, για συνδικάτα εργατών και όχι των εργοδοτών.
Σήμερα ο αντίπαλος είναι ισχυρός, οργανωμένος, επιθετικός. Αλλά δεν είναι παντοδύναμος, ούτε ανίκητος. Η πείρα το αποδεικνύει. Κάθε φορά που οι εργαζόμενοι οργανώθηκαν, μίλησαν, απέργησαν, συγκρούστηκαν, άνοιξαν ρήγματα. Κάθε φορά που ξεπέρασαν την τρομοκρατία και τον φόβο, κέρδισαν κάτι πολύ περισσότερο από ένα επιμέρους αίτημα, κέρδισαν αυτοπεποίθηση, κέρδισαν συλλογική πείρα, κέρδισαν εμπιστοσύνη στη δύναμη τους.
Αυτό είναι το πιο πολύτιμο κεφάλαιο του κινήματος. Η συνειδητοποίηση ότι χωρίς εμάς τίποτα δεν κινείται. Ότι εμείς παράγουμε τον πλούτο. Ότι εμείς κινούμε τα εργοστάσια, τα λιμάνια, τα νοσοκομεία, τις υπηρεσίες, τα ξενοδοχεία, τα γραφεία, τις μεταφορές, τα τηλεφωνικά κέντρα, όλη την εφοδιαστική αλυσίδα. Και άρα εμείς μπορούμε και να μπλοκάρουμε, και να απαιτήσουμε, και να επιβάλουμε.
Με αυτήν τη βεβαιότητα πρέπει να βγούμε από το Συνέδριο. Με καθαρή δέσμευση να δυναμώσουμε την οργάνωση παντού, να μαζικοποιήσουμε τα συνδικάτα, να απαλλάξουμε το συνδικαλιστικό κίνημα από τον εναγκαλισμό με το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις.
Να παλέψουμε για Συλλογικές Συμβάσεις με αυξήσεις, να συγκρουστούμε με το 13ωρο και κάθε μορφή εξόντωσης, για 7ωρο – 5ημερο – 35ωρο, να διεκδικήσουμε μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, να παλέψουμε ενάντια στην ακρίβεια και τη φοροληστεία.
Να βάλουμε στο στόχαστρο την πολεμική οικονομία και την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, να δυναμώσουμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη με τους λαούς που αγωνίζονται, με την Παλαιστίνη, την Κούβα, τους λαούς του Ιράν και της Βενεζουέλας.
Να δυναμώσει η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και μετανάστες που βιώνουν τον ξεριζωμό από τις πατρίδες τους, ως απόρροια των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, των επεμβάσεων και των πολέμων.
Δεν πρέπει να συμβιβαστούμε με τις εικόνες της βαρβαρότητας της πολιτικής της ΕΕ, των εγκλωβισμένων, με τις εικόνες των πνιγμένων που δεν καταφέρνουν να φτάσουν στη στεριά.
Οι καραβιές των απελπισμένων αυξάνονται στην Κρήτη και σε άλλα νησία και θα αυξάνονται όσο μαίνεται ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και όσο θεριεύει η εξαθλίωση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Εμείς αντιμετωπίζουμε το μεταναστευτικό και προσφυγικό πρόβλημα ως ταξικό πρόβλημα και όχι ως κάτι που προέκυψε τυχαία ή όπως οι άλλοι το ονομάζουν «εθνικό», «ευρωπαϊκό».
Εμείς τους εργάτες – μετανάστες, τους θεωρούμε κομμάτι της εργατικής τάξης της χώρας μας, που πρέπει να έχουν ίδια εργατικά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα.
Η οργάνωση των μεταναστών εργατών πρέπει να είναι μέλημα πρώτης γραμμής για τα συνδικάτα, για να παλέψουν ενωμένοι με τους έλληνες εργάτες ενάντια στον κοινό εχθρό, το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις που το υπηρετούν.
Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια και η παρακαταθήκη του διεθνισμού της εργατικής τάξης, οι εργάτες μόνο ενωμένοι μπορούν να νικήσουν.
Συνάδελφοι,
Αυτό είναι και το μήνυμα της Πρωτομαγίας. Φέτος, εκατόν σαράντα χρόνια μας χωρίζουν από την 1η Μάη του 1886. Το 8ωρο δεν χαρίστηκε. Κατακτήθηκε με αγώνες, απεργίες, φυλακίσεις, εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Τότε που οι εργάτες του Σικάγου ύψωσαν το ανάστημα τους και απαίτησαν να πάψουν να ζουν σαν μηχανές. Πάλεψαν για να ζουν σαν άνθρωποι και νίκησαν. Η φλόγα εκείνης της εξέγερσης έγινε φάρος για όλους τους καταπιεσμένους. Πέρασε σύνορα, γλώσσες, ηπείρους, αιώνες. Έγινε παγκόσμιο σύμβολο της ακατανίκητης δύναμης της εργατικής τάξης, της δύναμης που γεννιέται όταν οι πολλοί καταλαβαίνουν ότι χωρίς αυτούς τίποτα δεν κινείται.
Αυτό σημαίνει στην πράξη το σύνθημα “Συνδικάτα εργατών, όχι των εργοδοτών”. Σημαίνει συνδικάτα που δεν λογαριάζουν ως “εθνικό συμφέρον” τα κέρδη των εφοπλιστών, των τραπεζιτών και των βιομηχάνων. Σημαίνει συνδικάτα που δεν χειροκροτούν την ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη, που δεν υπογράφουν τη φτώχεια μας, που δεν βάζουν πλάτη στους πολέμους και στις σφαγές, που θα παλεύουν για να μπει τέλος στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτός ο δρόμος είναι δύσκολος. Δεν χαρίζεται. Δεν είναι δρόμος εύκολων αποτελεσμάτων. Είναι όμως ο μόνος τίμιος δρόμος, ο μόνος που μπορεί να δώσει προοπτική για το μέλλον, ο μόνος που είναι αντάξιος της ιστορίας της εργατικής τάξης της χώρας μας.
Των καπνεργατών της Θεσσαλονίκης του Μάη του 1936. Εκεί όπου βγήκαν στους δρόμους, αψηφώντας σφαίρες και καταστολή. Εκεί όπου το αίμα έβαψε το οδόστρωμα, αλλά δεν έσβησε την ελπίδα. Της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944, των διακοσίων κομμουνιστών, στην πλειοψηφία τους πρωτοπόροι εργάτες – συνδικαλιστές του Μεσοπολέμου, στάθηκαν μπροστά στο απόσπασμα των ναζί κατακτητών με το κεφάλι ψηλά, χωρίς να λυγίσουν. Διακόσιοι ήρωες της εργατικής τάξης, που δεν υπέκυψαν ούτε στην εργοδοτική εκμετάλλευση ούτε στη βαρβαρότητα ενός κράτους που θυσίαζε τα εργατικά δικαιώματα στον βωμό της πολεμικής προετοιμασίας για την ανθρωποσφαγή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Από αυτό εδώ το βήμα απευθυνόμαστε σε κάθε τίμιο εργαζόμενο, σε κάθε αντιπρόσωπο που δεν θέλει να βλέπει το εργατικό κίνημα να σέρνεται άλλο πίσω από τις ανάγκες του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων του. Τώρα είναι η ώρα να πάρει θέση. Να ζυγίσει και να σκεφτεί καλά πως θα χρησιμοποιηθεί και για ποιο σκοπό η ψήφος του την επόμενη ημέρα του Συνεδρίου και
Θα κατατεθεί ως ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση της ΝΔ τις παρατάξεις που συγκροτούν την πλειοψηφία της ηγεσίας της ΓΣΕΕ και στα κόμματα τους, των οποίων την πολιτική έχουν στηρίξει με τα μπούνια.
Ή θα κατατεθεί στους αγώνες, για περισσότερα ζωντανά σωματεία, με μεγαλύτερη οργάνωση στους χώρους δουλειάς, με περισσότερη τόλμη και αδιαλλαξία απέναντι σε κυβέρνηση, εργοδοσία, ΕΕ και ΝΑΤΟ για να έχουμε νίκες.
Ψήφος στη ΔΑΣ σημαίνει πίστη στη δύναμη της τάξης μας, για να περάσουμε από την άμυνα στην αντεπίθεση. Για να μπουν στο προσκήνιο οι δικές μας ανάγκες. Για να μη δεχτούμε άλλες θυσίες για τα κέρδη τους. Για να δυναμώσει παντού το μήνυμα της ανατροπής του συστήματος των πολέμων και της βαρβαρότητας.
