Οι αρχαιρεσίες του Σωματείου Εμποροϋπαλλήλων και λοιπών Ιδιωτικών Υπαλλήλων Νομού Θεσπρωτίας θα λάβουν παράταση διεξαγωγής και θα συνεχιστούν:

• Την Τετάρτη 11/03 από τις 12 μ.μ μέχρι τις 8 μ.μ στα γραφεία του Εργατικού Κέντρου Θεσπρωτίας στην Ηγουμενίτσα.
• Την Πέμπτη 12/03 από τις 2μ.μ μέχρι τις 6 μ.μ στα γραφεία του Εργατικού Κέντρου Θεσπρωτίας στην Ηγουμενίτσα.

Τιμούμε αγωνιστικά και μαχητικά
Την 8η Μάρτη, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
Βαδίζουμε στα χνάρια των μεγάλων γυναικείων εργατικών αγώνων!

Μπροστά στην Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, την 8η Μάρτη εμπνεόμαστε από τον μεγάλο λαϊκό ξεσηκωμό και δυναμώνουμε μαζί με εργατικά σωματεία, ενώσεις αυτοαπασχολουμένων, αγροτικούς συλλόγους, φοιτητικούς συλλόγους και άλλους μαζικούς φορείς την κοινή μας πάλη για να διεκδικήσουμε ότι είναι σύγχρονο και αναγκαίο για τη ζωή των γυναικών, την ισοτιμία και τη χειραφέτησή τους. Τώρα έχει σημασία να δυναμώσει η γυναικεία συμμετοχή στη λαϊκή οργάνωση και δράση.

Απευθύνουμε κάλεσμα, με αφορμή την 8η Μάρτη – Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, σε κάθε γυναίκα εργαζόμενη του κλάδου μας, να συμμετέχει στον κοινό αγώνα για ισότιμα δικαιώματα με τον άνδρα στην εργασία για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς, στη μόρφωση, στις προσωπικές σχέσεις, στην κοινωνική δράση!

Σε μια εποχή που τα τεχνολογικά επιτεύγματα και η επιστημονική πρόοδος μπορεί να εξασφαλίσει μόνιμη και σταθερή εργασία με λιγότερες εργάσιμες ώρες, δημόσιες και δωρεάν κοινωνικές δομές, βρισκόμαστε αντιμέτωποι, ιδιαίτερα οι εργαζόμενες γυναίκες, με την ολοένα και μεγαλύτερη επίθεση στα εργασιακά και κοινωνικά μας δικαιώματα.

Βιώνουμε, το σύνολο των εργαζομένων, την βαρβαρότητα της πολιτικής που μας αφήνει έρμαια των νόμων της αγοράς και του κέρδους των επιχειρηματικών κολοσσών, που υπερασπίζεται η πολιτική της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τα παραδείγματα στην ζωή μας είναι πολλά, όπως το εργοδοτικό έγκλημα που κόστισε την ζωή στις 5 εργάτριες μανάδες στη βιομηχανία «Βιολάντα», στις χιλιάδες εργαζόμενες που έφυγαν σακατεμένες σωματικά και ψυχικά από τη δουλειά τους εξαιτίας της εντατικοποίησης, των αυστηρών deadlines, της δήθεν «ευελιξίας».

Αρνούμαστε να μπούμε στο μάτι του κυκλώνα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και της πολεμικής προετοιμασίας!

Σε έναν κόσμο που φλέγεται από τους πολέμους οι επιδιώξεις των Κυβερνήσεων και επιχειρηματικών κολοσσών φτάνουν στο όνομα της «ισοτιμίας» να προωθούν ακόμα και την στράτευση των γυναικών. Νέο αίμα για τα κανόνια και τα ιμπεριαλιστικά σχέδια τους. Οι αστικοί σχεδιασμοί ΝΑΤΟ, ΕΕ για την αύξηση της γυναικείας απασχόλησης προσαρμόζονται στις συνθήκες της πολεμικής προετοιμασίας και πολεμικής οικονομίας, εντείνοντας τις σύγχρονες μορφές ανισοτιμίας.

Η 8η Μάρτη, Παγκόσμια Ημέρα της Εργαζόμενης Γυναίκας, εξακολουθεί να εμπνέει και σήμερα, το 2026, την οργάνωση και πάλη των εργαζομένων γυναικών σε όλο τον κόσμο.

Δεν δεχόμαστε να θέσουμε τα χέρια και τις επιστημονικές γνώσεις μας στην πολεμική μηχανή, για «να σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ»!

Η διέξοδος βρίσκεται στον ανυποχώρητο αγώνα, μέσα από τα σωματεία μας, ενάντια στην εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στον αγώνα για να κλείσουν τώρα όλες οι στρατιωτικές βάσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στη χώρα μας, για να αποδεσμευτεί από το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και κάθε ιμπεριαλιστικό οργανισμό ή ένωση, για να επιστρέψουν όλες οι ελληνικές στρατιωτικές αποστολές που βρίσκονται εκτός συνόρων!

Ασπίδα για τη ζωή και το μέλλον των γυναικών της εργατικής – λαϊκής πλειοψηφίας είναι η στράτευσή τους στην υπόθεση της πάλης για το τσάκισμα της εκμετάλλευσης, των πολέμων και της ανισοτιμίας.

Η πάλη για μία κοινωνία, όπου οι δημιουργικές δυνατότητες της εργασίας των γυναικών και των ανδρών θα αξιοποιούνται για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών και όχι για τα συμφέροντα των εργοδοτών που πάνε χέρι-χέρι με τα σχέδια της άρχουσας τάξης.

Κλιμακώνουμε τη συλλογική μας πάλη για το δικαίωμα στην σταθερή εργασία- στο σταθερό ωράριο- για την προστασία της εργαζόμενης γυναίκας, της μητρότητας και του γυναικείου οργανισμού, για μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, για δημιουργικό ελεύθερο χρόνο!

Καλούμε όλες τις εργαζόμενες γυναίκες του κλάδου να στρέψουν τα βέλη τους, μέσα από τα σωματεία μας ενάντια στην πραγματική αιτία της γυναικείας ανισοτιμίας και της αναπαραγωγής παλιών και νέων μορφών βίας και καταπίεσης, ενάντια στην εκμετάλλευση, που θυσιάζει τις ανάγκες μας στο βωμό της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων και των ανταγωνισμών τους που φτάνουν μέχρι τις πολεμικές συγκρούσεις.

ΤΙΜΑΜΕ την 8 η ΜΑΡΤΗ

Δυναμώνοντας τον αγώνα μας ενάντια στην εκμετάλλευση και τους πολέμους

Το Εργατικό κέντρο Θεσπρωτίας  καλεί όλες τις γυναίκες της εργατικής τάξης να τιμήσουν την φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας κάνοντας το αποφασιστικό βήμα, να οργανωθούν στα συνδικάτα τους. Να δυναμώσει η πάλη σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, σε κάθε πόλη και χωριό της Θεσπρωτίας , ενάντια στο σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης, της ανισότητας, της φτώχειας και των πολέμων.

Η 8η Μάρτη δεν είναι μια απλή επέτειος. Είναι ημέρα μνήμης και αγώνα για τις εργάτριες όλου του κόσμου που πάλεψαν και θυσιάστηκαν για μια ζωή με αξιοπρέπεια και δικαιώματα. Από τις ηρωικές απεργίες των εργατριών στις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι τους σημερινούς αγώνες, η εργαζόμενη γυναίκα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή απέναντι στην αδικία και την καταπίεση που γεννά το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης. Στην πρώτη γραμμή της πάλης για να μπει τέλος στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Από αυτούς τους μεγάλους αγώνες αντλούμε δύναμη και έμπνευση. Από τις γυναίκες που στάθηκαν όρθιες στους εργατικούς αγώνες του χθες, αλλά και από τις σύγχρονες μάχες των εργαζομένων: των αγροτών, των ναυτεργατών, των εργαζομένων στα τρόφιμα – ποτά,τα SUPER MARKET,  από τους μεγάλους αγώνες για να μην συγκαλυφθούν τα εργοδοτικά και κρατικά εγκλήματα στα Τέμπη και στη Βιολάντα.

Όλοι αυτοί οι αγώνες δείχνουν τον δρόμο. Τον δρόμο της οργάνωσης και της ταξικής πάλης, τον δρόμο που μπορούν να βαδίσουν μαζί εργαζόμενες και εργαζόμενοι απέναντι στην ένταση της αντεργατικής και αντιλαϊκής πολιτικής που τσακίζει τις ζωές μας για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

Στον 21ο αιώνα, οι εργαζόμενες γυναίκες συνεχίζουν να βιώνουν την εντατικοποίηση της εργασίας, τη γενίκευση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, τη μισθολογική ανισότητα και την ανασφάλεια για το μέλλον των παιδιών τους. Η μητρότητα αντιμετωπίζεται ως «κόστος», οι κοινωνικές δομές στήριξης διαλύονται, ενώ η ακρίβεια και η φτώχεια χτυπούν πρώτα τα λαϊκά νοικοκυριά.

Γνωρίζουμε καλά ότι οι κυβερνήσεις και η Ευρωπαϊκή Ένωση, στο όνομα της λεγόμενης «συμφιλίωσης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής», έχουν απογειώσει την εντατικοποίηση της εργασίας. Έχουν γενικεύσει τις εργασιακές σχέσεις – λάστιχο, την «ευελιξία», τα εξαντλητικά ωράρια μέχρι και 13 ώρες την ημέρα. Την ίδια στιγμή, δεν υπάρχει καμία ουσιαστική μέριμνα για την προστασία της υγείας των εργαζόμενων γυναικών. Οι επαγγελματικές ασθένειες και τα εργατικά ατυχήματα θερίζουν τις γυναίκες του μόχθου, που συχνά μένουν απροστάτευτες απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία και βία.

Ξέρουμε καλά ότι για κράτος, κυβερνήσεις, την ΕΕ και τους επιχειρηματικούς ομίλους οι ζωές μας λογίζονται ως κόστος. Το ίδιο το «κράτος δικαίου», που επικαλούνται με τόση ευκολία κυβέρνηση και βολική αντιπολίτευση, αποδεικνύεται καθημερινά ποιον υπηρετεί. Είναι το κράτος που ενώ περικόπτει δαπάνες για την υγεία, την παιδεία και την πολιτική προστασία, εξασφαλίζει δισεκατομμύρια για τους πολεμικούς εξοπλισμούς, για την πολεμική προετοιμασία και οικονομία.

81 χρόνια μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, η ανθρωπότητα νιώθει ξανά την απειλή ενός γενικευμένου πολέμου να απλώνεται σαν σκιά πάνω από τις ηπείρους του πλανήτη. Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα είναι φωτιά που κατακαίει λαούς. Από τον Ειρηνικό μέχρι την Ουκρανία, οπού ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ/ ΝΑΤΟ- ΕΕ και Ρωσίας μαίνεται εδώ και 4 χρόνια, από τις κυρώσεις και τις επεμβάσεις στη Βενεζουέλα μέχρι τον εγκληματικό αποκλεισμό της Κούβας, από την Ανταρκτική μέχρι τη Μέση Ανατολή, ο κόσμος σπρώχνεται σε μια γενικευμένη σύγκρουση για τα μερίδια των κερδών, για τις πηγές και τους δρόμους μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων, για τις σπάνιες γαίες.

Πίσω από τα ψέματα των ιμπεριαλιστών ξεχειλίζει η υποκρισία για τα «δικαιώματα του λαού του Ιράν», τη θέση των γυναικών. Για αυτό ΗΠΑ και Ισραήλ στη νέα γκανγκστερική στρατιωτική τους επίθεση στο Ιράν βομβάρδισαν σχολείο και δολοφόνησαν 168 μαθήτριες, για να τις απαλλάξουν από την καταπίεση; Η κυβέρνηση της ΝΔ που κόπτεται για το καθεστώς στο Ιράν έχει πολιτικές, οικονομικές, στρατιωτικές σχέσεις με το κράτος – δολοφόνο Ισραήλ που δολοφονεί μανάδες και παιδιά στην Παλαιστίνη, με τους «συμπεριληπτικούς» τζιχαντιστές στην Συρία, με τα σκοταδιστικά και μοναρχικά καθεστώτα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Σαουδικής Αραβίας.

Για αυτό πρέπει τώρα να σημάνει συναγερμός! Να βγει η Ελλάδα από τον πόλεμο! Να ξεκουμπιστούν όλες οι ξένες στρατιωτικές βάσεις που κάνουν τη χώρα μας ορμητήριο πολέμου, το λαό και τα παιδία μας στόχο αντιποίνων. Να ανακληθεί η ελληνική πυροβολαρχία Patriot από τη Σαουδική Αραβία. Να επιστρέψουν όλες οι φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού, τα F-16 και κάθε ελληνικό πολεμικό μέσο που βρίσκεται εκτός συνόρων.

Η απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση και στον συλλογικό αγώνα. Η πραγματική ισοτιμία της γυναίκας δεν μπορεί να υπάρξει μέσα σε ένα σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Κατακτιέται μέσα από την πάλη για δουλειά και ζωή με δικαιώματα, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση. Οι εργαζόμενες γυναίκες, οι άνεργες, οι αυτοαπασχολούμενες, οι αγρότισσες και οι φοιτήτριες μπορούν να εξασφαλίσουν την πραγματική ισότητα και τη χειραφέτησή τους μόνο με την ενεργή συμμετοχή στους αγώνες που στο επίκεντρο βάζουν την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων αναγκών τους.

Η 8η Μάρτη είναι μέρα αγώνα. Μέρα που μας θυμίζει ότι τίποτα δεν χαρίστηκε. Όλα κατακτήθηκαν με θυσίες, οργάνωση και συλλογική πάλη. Και με τον ίδιο δρόμο θα συνεχίσουμε.

Έχουν περάσει 3 χρόνια από τις μεγάλες κινητοποιήσεις των Καλλιτεχνών και απ’ ότι φαίνεται από το ν/σ που κατατέθηκε, η Κυβέρνηση δεν έχει κάνει τίποτα στην κατεύθυνση δημιουργίας ενός ενιαίου συστήματος Δημόσιας και Δωρεάν Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης, που ειδικά για τη μουσική χρειάζεται να ξεκινά από τα παιδικά χρόνια και να καταλήγει στο Πανεπιστήμιο. Με το ν/σ του ΥΠΑΙΘ  όχι μόνο δεν προβλέπεται τίποτα για τον εξ ορθολογισμό της Καλλιτεχνικής και ιδιαίτερα της Μουσικής Εκπαίδευσης, αλλά αντίθετα διευρύνεται ακόμα περισσότερο η κατηγοριοποίηση των σπουδών. Συγκεκριμένα με την ίδρυση της ΑΣΠΤ δημιουργείται μια νέα κατηγορία Πανεπιστημιακών αποφοίτων. Πραγματοποιείται μια συγκόλληση των ήδη υπαρχόντων Κρατικών σχολών κάτω από την ταμπέλα Ανώτατη Σχολή Παραστατικών Τεχνών, στις ήδη υπάρχουσες υποδομές και με αδιευκρίνιστο ποιοι θα αποτελούν το εκπαιδευτικό προσωπικό. Αντικειμενικά οι εισακτέοι θα είναι πολλοί λίγοι αφού οι εγκαταστάσεις δεν επιτρέπουν περισσότερους εισακτέους,  από όσους  σήμερα εισάγονται σε αυτές τις σχολές. Η εξαγγελία για διασφάλιση της διακαλλιτεχνικότητας στις σπουδές αυτές, εξασφαλίζεται μόνο στα Διοικητικά όργανα, τη στιγμή που μιλάμε για εγκαταστάσεις που είναι διεσπαρμένες ακόμα και σε άλλες πόλεις. Το ΥΠΑΙΘ τα 3 χρόνια που επεξεργάζεται το ν/σ δεν έχει κάνει την παραμικρή ενέργεια για να βρει σε πιο χώρο θα στεγαστεί, αυτό που με τυμπανοκρουσίες εξαγγέλλει ως μεγάλη τομή στην Καλλιτεχνική Εκπαίδευση. Το νέο «πανεπιστήμιο» που δημιουργείται, στην πραγματικότητα δεν έχει τίποτα νέο. Δε δίνεται καμιά κεντρική κατεύθυνση για το τι πρέπει να περιλαμβάνουν τα προγράμματα σπουδών τους. Δεν προβλέπεται πουθενά φοιτητική μέριμνα, εστίες λέσχες, φοιτητικά πάσο, δωρεάν συγγράμματα.

Η μισθολογική κατάταξη των αποφοίτων Καλλιτεχνικών σχολών στο σε νέα κατηγορία Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης (ΚΕ) που αντιστοιχεί στην κατηγορία ΤΕ, στην οποία ήδη κατατάσσονται οι απόφοιτοι των Ωδείων, έχει εξαγγελθεί από το 2023 και χρειάστηκαν 3 χρόνια για να ενταχθεί σε ν/σ , παρά το ότι στους μουσικούς ισχύει από το 2015.

Στο ν/σ γίνεται προσπάθεια να ανοίξει ένας διάδρομος των αποφοίτων των ανωτέρων σχολών και των Ωδείων προς την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Όμως στην πράξη πρόκειται για “κενό γράμμα” αφού θα πρόκειται για εισακτέους που θα μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού στους οποίους θα περιλαμβάνονται και οι  απόφοιτοι του ΚΩΘ.  Επίσης η αναφορά στο Ν/Σ για δυνατότητα πρόσβασης στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ) δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα για το πώς αντιλαμβάνεται  το ΥΠΑΙΘ τις σπουδές μας, όταν το ΕΑΠ  δεν έχει εγκαταστάσεις και οι σπουδές γίνονται μόνο εξ αποστάσεως.  Η πρόβλεψη ώστε η ΑΣΠΤ να έχει και προγράμματα δια βίου μάθησης  φανερώνει τη λογική του Υπουργείου, που έχει στόχο να μετατρέψει την Καλλιτεχνική Εκπαίδευση σε μια μεγάλη αγορά επαγγελματικών προσόντων, που έχει διαμορφωθεί από τις κατευθύνσεις της ΕΕ με το σπάσιμο του ενιαίου της Εκπαιδευτικής διαδικασίας σε  πιστωτικές μονάδες, που θα πουλιούνται και θα αγοράζονται σε μια Διεθνή αγορά σχολών, σεμιναρίων, κύκλων μαθημάτων. Μόρφωση στο blender !!!

Η Πανεπιστημιακή μόρφωση δεν μπορεί να είναι ατομική διαδρομή άθροισης πιστωτικών μονάδων. Το ξεχωριστό χαρακτηριστικό των Πανεπιστημιακών σπουδών είναι πως συνδυάζουν εκπαίδευση και έρευνα, μπορούν να οδηγήσουν σε Διδακτορικό τίτλο, αναπαράγουν το διδακτικό προσωπικό τους και παράγουν νέα γνώση. Αυτό ισχύει για όλες τις εφαρμοσμένες επιστήμες επομένως και για τις παραστατικές τέχνες παρά τους ιδιαίτερους όρους και τις διαφορετικές προϋποθέσεις για τη διεξαγωγή της έρευνας.

Η διαβάθμιση των πτυχίων των Ωδείων στο επίπεδο 5 αποτελεί “αντιστοίχιση” τίτλων σπουδών μετά από  12 χρόνια απαιτητικών σπουδών με τίτλους που προέρχονται από  διετή κατάρτιση. Μια τέτοια ρύθμιση αποτελεί πρόκληση για χιλιάδες αποφοίτους και για εκατοντάδες Καλλιτέχνες που προσφέρουν σήμερα στην σύγχρονη Καλλιτεχνική πράξη και στην ουσία θεωρούνται απόφοιτοι ΙΕΚ από το Υπουργείο. Σήμερα διεθνώς βρισκόμαστε σε μια μετάβαση από το Ωδειακό σύστημα στην Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση και αυτό το θεωρούμε θετική εξέλιξη γιατί αναγνωρίζει και καλλιεργεί την επιστημονικότητα στην Καλλιτεχνική πράξη. Το σημερινό ν/σ δεν απαντά ούτε στο ελάχιστο σε αυτή την ανάγκη.

Το Σωματείο μας  την περίοδο των μεγάλων κινητοποιήσεων το 2023 κατέθεσε  τα παρακάτω αιτήματα προς υλοποίηση :

• Ανάπτυξη και διεύρυνση των αναγκαίων υποδομών για την Ανώτατη Δημόσια Καλλιτεχνική Εκπαίδευση παράλληλα με την αξιοποίηση όσων ήδη υπάρχουν. Να μην αποσυνδέεται η θεωρία από την πράξη της μουσικής.
• Δημιουργία Δημόσιων και δωρεάν Κέντρων Καλλιτεχνικής Παιδείας με ενιαίο πρόγραμμα σπουδών υπό την ευθύνη του ΥΠΑΙΘ τα οποία θα λειτουργούν στα όρια κάθε Δήμου ή Δημοτικού διαμερίσματος, και θα παρέχουν τις απογευματινές ώρες καλλιτεχνικά και μουσικά μαθήματα. Μέσα από αυτά, να μπορούν οι μαθητές να έρχονται από μικρή ηλικία σε επαφή με την τέχνη της μουσικής, να κάνουν όσοι επιθυμούν εκεί την προετοιμασία τους για τις αντίστοιχες ανώτατες Κρατικές σχολές. Τα κέντρα αυτά δε θα οδηγούν στην απόκτηση πτυχίων και διπλωμάτων. Η λειτουργία τους να γίνεται με μόνιμο προσωπικό, κατάλληλα εκπαιδευμένο με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.
• Όσοι κατέχουν δίπλωμα οργάνου, μονωδίας ή σύνθεσης από Ωδεία που είναι αναγνωρισμένα από το Κράτος μέχρι και την περίοδο εφαρμογής αυτού, να μπορούν να αντιστοιχίσουν τους τίτλους σπουδών τους με αυτούς των αντίστοιχων Κρατικών Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων με βάση το πρόγραμμα σπουδών τους ή με κριτήρια που θα ορίσουν τα ίδια τα ιδρύματα.
• Αξιοποίηση του σημερινού εκπαιδευτικού, καλλιτεχνικού δυναμικού για τη στελέχωση του Δημόσιου συστήματος Καλλιτεχνικής – Μουσικής Παιδείας σε όλες τις βαθμίδες.
• Αναβάθμιση και διεύρυνση των μαθημάτων αισθητικής αγωγής στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Κατάργηση της δυνατότητας δεύτερης ανάθεσης στους εκπαιδευτικούς. Πρόσληψη μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού για την κάλυψη των αναγκών.
• Σύνδεση του επαγγελματικού δικαιώματος με το πτυχίο. Απορρίπτουμε κάθε μηχανισμό πιστοποίησης κατάργησης, κατηγοριοποίησης και υποβάθμισης των πτυχίων μας.

 Όπως όλοι καταλαβαίνουμε τίποτα από τα παραπάνω δεν υλοποιείται με το νέο ν/σ.  Με την αναγνώριση των ιδιωτικών Πανεπιστημίων και τη διαμόρφωση προγραμμάτων από μεγάλα Ωδεία σε συνεργασία με Πανεπιστήμια του εξωτερικού θα δίνονται Πανεπιστημιακοί τίτλοι σπουδών με το αζημίωτο, μετατρέποντας  ακόμα περισσότερο την εκπαίδευση σε ένα πανάκριβο εμπόρευμα.

Ουσιαστικά το ΥΠΑΙΘ αντί να αξιοποιήσει την πείρα των Πανεπιστημίων που έχουν εξειδίκευση σε Καλλιτεχνικά αντικείμενα, να την ενώσει  με τη γνώση και την πείρα δεκάδων σημαντικών Καλλιτεχνών  και να αναπτύξει το Δημόσιο σύστημα μουσικών σπουδών από την παιδική ηλικία μέχρι το Πανεπιστήμιο, φέρνει ένα ν/σ που μόνο στόχο έχει την ανάπτυξη των ανταγωνισμών ανάμεσα στους αποφοίτους και τους Καλλιτέχνες. Έτσι η Κυβέρνηση αξιοποιεί το αίτημα μας για Δημόσια Δωρεάν Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση για τις Παραστατικές Τέχνες για να εδραιώσει  από την πίσω πόρτα την κατάργηση του αρ. 16 και την κολλεγιοποίηση των δημόσιων Πανεπιστημίων.

 ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ-ΚΟΡΟΪΔΙΑ, ΠΟΥ ΕΜΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

 ΖΗΤΑΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ

Οι σπουδαστές της Σχολής Μηχανικών της ΑΕΝ Ασπροπύργου, είναι και πάλι αντιμέτωποι με το οξυμμένο πρόβλημα των ελλείψεων σε γραμματειακό προσωπικό στην ΑΕΝ Ασπροπύργου.

Από εχθές 5 Μάρτη, δεν υπάρχει κανένας υπάλληλος στην Γραμματεία προκειμένω να εξυπηρετήσει της ανάγκες της Σχολής Μηχανικών και είναι άγνωστο το πότε θα αποκατασταθεί το πρόβλημα.

Για το συγκεκριμένο πόστο προβλέπονται 5 οργανικές θέσεις, αλλά μετά από μετάθεση τεσσάρων υπαλλήλων απ’ αυτούς, στη θέση είχε παραμείνει μία μόνο υπάλληλος, η οποία απουσιάζει λόγω ασθένειας και δεν υπάρχει κανένας να την αντικαταστήσει.

Υπάρχουν επαναλλειμμένες καταγγελίες του Σπουδαστικού Συλλόγου, για το συγκεκριμένο πρόβλημα, οι οποίες έχουν προκλητικά αγνοηθεί από το υπουργείο Ναυτιλίας.

Υπάρχει ήδη σοβαρό πρόβλημα στην έκδοση ΚΕΠ, Διπλωμάτων, Πτυχίων, αλλά και στις Εγγραφές στη Σχολή Μηχανικών και είναι αδύνατη κάθε επικοινωνία με τη Σχολή για την οποιαδήποτε ζήτημα.

 Οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις και το υπουργείο Ναυτιλίας,  παρότι γνωρίζουν τα διαχρονικά προβλήματα στη ναυτική εκπαίδευση και συγκεκριμένα στην ΑΕΝ Ασπροπύργου, δεν παίρνουν κανένα ουσιαστικό μέτρο για την αντιμετώπισή τους.

Απαιτούμε την άμεση αντιμετώπιση του προβλήματος! Να στελεχωθεί με επάρκεια η Γραμματεία της Σχολής Μηχανικών της ΑΕΝ Ασπροπύργου, με όλες τις οργανικές θέσεις που προβλέπονται και να αποκατασταθεί τώρα η εύρυθμη λειτουργία της Σχολής.

Το Εργατικό Κέντρο Εύβοιας εκφράζει τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια και τους οικείους του εργαζόμενου που έχασε τη ζωή του δουλεύοντας σε εταιρεία ζωοτροφών στο Αυλωνάρι Εύβοιας.

Πρόκειται για τον τρίτο συνάδελφο που θρηνεί η Εύβοια μέσα σε διάστημα δύο εβδομάδων.

Αναδεικνύεται με τον πιο τραγικό τρόπο ότι μπροστά στο “να βγει η δουλειά”, η ασφάλεια και η ζωή των εργαζομένων δεν υπολογίζεται, δεν παίρνονται τα απαραίτητα μέτρα γιατί θεωρούνται “κόστος”.

Το νομοθετικό πλαίσιο που έχουν συνδιαμορφώσει οι κυβερνήσεις διαχρονικά μετατρέπει τους χώρους δουλειάς σε αρένες θανάτου, με 13ωρη δουλειά και εκτόξευση των υπερωριών, με καθήλωση του εισοδήματος που εξαναγκάζει τους εργαζόμενους να δουλεύουν περισσότερο, να κάνουν δυο και τρεις δουλειές για να τα βγάλουν πέρα. Αυτή η πολιτική αποθρασύνει την εργοδοσία, εκτινάσσει την ανασφάλιστη εργασία, επιτρέπει να “ξεχειλώνουν” τα μέτρα ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, να εργάζονται ανειδίκευτοι εργαζόμενοι σε εξειδικευμένες εργασίες (πχ χειριστές μηχανημάτων). Η υποστελέχωση των αρμόδιων ελεγκτικών μηχανισμών επιδεινώνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση.

Οι εργαζόμενοι, μόνο μέσα από την οργάνωση στα Συνδικάτα τους μπορούν να υπερασπιστούν τη ζωή και το εισόδημά τους, να διεκδικήσουν ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, μέτρα Υγείας και Ασφάλειας σύμφωνα με τις δυνατότητες της εποχής μας.

Απαιτούμε να διαλευκανθούν πλήρως οι αιτίες του δυστυχήματος και να αποδοθούν οι ευθύνες. Να μην υπάρξει καμία προσπάθεια συγκάλυψης, καταλογισμού “συνυπευθυνότητας” στον εργαζόμενο που έχασε τη ζωή του ή σε άλλο εργαζόμενο.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ – ΤΡΙΤΗ 10 ΜΑΡΤΗ
Δεν θα δουλεύουμε για ψίχουλα!

Οι εργαζόμενοι του εργοστασίου, μέσα από τις συνελεύσεις μας, αποφασίσαμε απεργία την Τρίτη 10 Μάρτη ως απάντηση στην αδιαλλαξία της εργοδοσίας και στην κοροϊδία που συνεχίζεται στις διαπραγματεύσεις για την Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.

Το τελευταίο διάστημα πραγματοποιήθηκαν επανειλημμένες συναντήσεις του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου με τη διοίκηση της εταιρείας. Παρά τις συγκεκριμένες προτάσεις που καταθέσαμε για μια σύμβαση που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας, η εργοδοσία επιμένει να προτείνει εξευτελιστικούς όρους, υποτιμώντας το σύνολο των εργαζομένων.

Είναι πρόκληση να ζητούν από τους εργαζόμενους να συμβιβαστούν με μισθούς που δεν καλύπτουν ούτε τις βασικές ανάγκες, την ώρα που τα κέρδη της εταιρείας αυξάνονται από τον δικό μας καθημερινό μόχθο.

Κάθε φορά που οι εργαζόμενοι οργανώνονται και διεκδικούν, η εργοδοσία προσπαθεί να καλλιεργήσει φόβο και υποταγή.
Δεν θα περάσει!

Η απάντηση των εργαζομένων είναι ο συλλογικός αγώνας, η ενότητα και η οργάνωση στο σωματείο μας.

Η απεργία της Τρίτης είναι μήνυμα ότι δεν κάνουμε πίσω από το δικαίωμά μας σε αξιοπρεπείς μισθούς και δουλειά με δικαιώματα.

• Υπογραφή Επιχειρησιακής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με:

Ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς

Καθολική εφαρμογή σε όλους τους εργαζόμενους

• Κατάργηση της εργολαβίας μέσω της Adecco και άλλων “δουλεμπορικών” –

Μονιμοποίηση όλων των συναδέλφων που εργάζονται μέσω εργολάβων

• Επαναφορά και κατοχύρωση όλων των επιδομάτων (ανθυγιεινό, βάρδιας, επικινδυνότητας κλπ.)
• Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού – Όχι άλλες εξαντλητικές βάρδιες.
• Κατάργηση της αυθαίρετης διευθέτησης του χρόνου εργασίας και των αδειών
• Βελτίωση παροχών (bonus, επιδόματα, λίτρα βενζίνης κλπ)
• Τήρηση του 8ώρου – 5ήμερου με πλήρη πληρωμή υπερωριών.

 Καλούμε όλους τους συναδέλφους:

• Κανείς στη δουλειά την Τρίτη 10 Μάρτη!
  • Όλοι στην απεργία!
  • Όλοι στην περιφρούρηση της απεργίας στην πύλη του εργοστασίου από νωρίς το πρωί!

Η δύναμή μας είναι η ενότητα και η αλληλεγγύη!

Κανείς μόνος του απέναντι στην εργοδοσία!

Όλοι μαζί μπορούμε να επιβάλλουμε το δίκιο μας!

 8 ΜΑΡΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Το Δ.Σ του Σωματείου χαιρετίζει την επέτειο της 8ης Μαρτίου, Παγκόσμιας Μέρας της Γυναίκας η οποία καθιερώθηκε το 1910.

Ήταν 8η του Μάρτη του 1857, όταν οι γυναίκες εργάτριες στην κλωστοϋφαντουργία της Νέας Υόρκης κατέβηκαν σε απεργία και διαδήλωσαν απαιτώντας βελτίωση των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας, μείωση των ωρών εργασίας τους και εξίσωση των μισθών τους με αυτούς των ανδρών. Η συγκέντρωση πνίγηκε στο αίμα.

Από τότε η 8η Μάρτη είναι μία ημερομηνία άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία και τους αγώνες του γυναικείου και του εργατικού κινήματος. Οι γυναίκες πλέον συνειδητοποιούν την αξία και το ρόλο τους ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας, καθώς και την ανάγκη ανάδειξης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους.

Σήμερα, παρά τις σημαντικές κατακτήσεις του γυναικείου κινήματος, η ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών είναι ζητούμενο. Οι γυναίκες συνεχίζουν να αποτελούν ένα κομμάτι της καπιταλιστικής κοινωνίας που υφίσταται πολύ μεγάλη εκμετάλλευση. Παρότι σημειώνεται σχετική υποχώρηση του γυναικείου κινήματος, δεν λείπουν και σήμερα παραδείγματα γυναικών που πρωτοπορούν στους αγώνες για εργατικές και γυναικείες διεκδικήσεις.

Ο αγώνας για τη γυναικεία χειραφέτηση δεν μπορεί να περιορίζεται σε φιέστες και επετείους αλλά οφείλει να διεξάγεται μέσα στην ίδια την καθημερινότητα, σε κάθε σπίτι, σε κάθε εργασιακό χώρο, σε κάθε γειτονιά. Η μνήμη και ο συμβολισμός της ημέρας αυτής αποτελεί οδοδείκτη για τη συνέχιση των αγώνων προς την έμφυλη απελευθέρωση.

Τιμάμε αγωνιστικά όσες γυναίκες, όπου γης, σηκώνουν το ανάστημά τους ενάντια στην εκμετάλλευση του καπιταλισμού, αλλά και εκείνες που συνεχίζουν να δέχονται μοιρολατρικά την καταπίεσή του χωρίς να αντιδρούν.

Τις καλούμε όμως να ενωθούν με το εργατικό λαϊκό κίνημα και μέσα από τα σωματεία, τους συλλόγους, τις ενώσεις επαγγελματιών, να μετατρέψουμε αυτή την επέτειο σε απαρχή νέων αγώνων για τα αναφαίρετα δικαιώματά μας, για τη ζωή μας, για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας.

Σήμερα η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας μπορεί να εξασφαλίσει μόνιμη και σταθερή δουλειά, με μισθό που θα καλύπτει τις ανάγκες μας, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα και λιγότερες ώρες εργασίας.

Αντί για όλα αυτά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την ολοένα και εντεινόμενη επίθεση στα δικαιώματα μας που αντιμετωπίζονται με την θεωρία του κόστους – κέρδους. Τα παραδείγματα στην ζωή μας είναι πάμπολλα, όπως το εργοδοτικό έγκλημα που κόστισε την ζωή στις 5 εργάτριες μανάδες στη βιομηχανία «Βιολάντα», στις χιλιάδες εργαζόμενες που έφυγαν σακατεμένες σωματικά και ψυχικά από τη δουλειά τους εξαιτίας της εντατικοποίησης, των αυστηρών deadlines, της δήθεν «ευελιξίας».

Ταυτόχρονα η ίδια πολιτική που θυσιάζει την ασφάλεια στο όνομα του κέρδους, κλιμακώνει και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο με πρόσφατες τις επιθέσεις ΗΠΑ–Ισραήλ στο Ιράν, στο πεδίο σκληρών ανταγωνισμών για ενέργεια και αγορές. Για τη διασφάλιση των κερδών τους ξεκληρίζουν μέχρι και δημοτικά σχολεία με δεκάδες νεκρά κοριτσάκια.

Η ελπίδα και η αισιοδοξία για τις γυναίκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων μπορούν να γεννηθούν στο δρόμο της συλλογικής διεκδίκησης, του ταξικού αγώνα με βάση τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, για τη γυναικεία ισοτιμία και χειραφέτηση σε μια κοινωνία απαλλαγμένη από τα καπιταλιστικά δεσμά, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Σε αυτή την κατεύθυνση μπορούμε να ξανακερδίσουμε κατακτήσεις που χάσαμε, να αποσπάσουμε νέες. Αν δε δράσουμε τώρα θα μας πάρουν κι άλλα. Γι’ αυτό οι αγώνες σήμερα αποκτούν μεγάλη σημασία για να γίνει το αύριο δικό μας. Ενώνουμε τις φωνές μας με τις γυναίκες- θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων, που θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους των επιχειρηματικών ομίλων. Παλεύουμε κατά της εμπλοκής, συμμετοχής της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Αγωνιζόμαστε για μια ζωή με κοινωνική ισοτιμία των δυο φύλλων και χειραφέτηση των σχέσεων τους από οποιαδήποτε καταπίεση και οικονομική εξάρτηση.