«Τρωάδες» του Ευριπίδη

«Τραγούδησε, Μούσα, καινούργιο τραγούδι,

ωδή νεκρική, ωδή των δακρύων

στης Τροίας απάνω τον τάφο…»

Ο Ευριπίδης γράφει και παρουσιάζει, στα Μεγάλα Διονύσια το 415 π.Χ τις Τρωάδες. Το έργο είναι ένα αμείλικτο κατηγορώ για τις φρικαλεότητες του πολέμου και ένα σπαρακτικό αίτημα για αλληλεγγύη και ανθρωπισμό. Είναι ένα έργο με φόντο τον πόλεμο, όχι μόνο εξαιτίας της θεματικής του αλλά και λόγω της ιστορικής πραγματικότητας της εποχής που γράφτηκε. Μία από τις σκληρότερες γενοκτονίες της αρχαιότητας, η καταστροφή της Μήλου, η σφαγή των Μηλίων, είχε συντελεσθεί, γεγονός αποτρόπαιο που απετέλεσε το στίγμα της Αθήνας…..

«Είναι μωρία δεινή,

Αρρώστια των ανθρώπων οι ανελέητες λεηλασίες των πολέμων.

Όποιος ναούς, τεμένη, Όποιος τους τάφους των νεκρών ρημάζει,

στο μέλλον σύντομα θα ρημάξει κι αυτός.»

Οι Τρωάδες αποτελούν μια κραυγή διαμαρτυρίας κατά της αυθαιρεσίας των νικητών απέναντι στους ηττημένους. Απέναντι σ αυτούς που οδηγούν τους λαούς, στην κάθε είδους  αιχμαλωσία και τη δουλεία. Αυτούς που ταπεινώνουν, βιάζουν, θανατώνουν και εξευτελίζουν, νέους, γέρους, παιδιά.

Ο πόνος και η δυστυχία στο πρόσωπο των αιχμάλωτων γυναικών της κάθε Τροίας, αποδεικνύουν το παράλογο του πολέμου.