Στις 28 Φλεβάρη συμπληρώνονται 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη, όπου για 12 λεπτά δύο τρένα κινούνταν στις ίδιες ράγες, με αποτέλεσμα τον θάνατο 57 συνανθρώπων μας. Μερικές μέρες μετά ξεκινάει η κύρια δίκη, στις 23 Μαρτίου.

Τα εγκλήματα και πριν τα Τέμπη και μετά συνεχίζονται ασταμάτητα, Μάτι, Μάνδρα, με τις πυρκαγιές καιγόμαστε, με τις πλημμύρες πνιγόμαστε. Οι χώροι δουλειάς έχουν μετατραπεί σε αρένες θανάτου, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τον θάνατο των εργατριών στο εργοστάσιο ΒΙΟΛΑΝΤΑ. Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες καθημερινά φεύγουν το πρωί να πάνε για δουλειά και δεν γνωρίζουν αν και πως θα επιστρέψουν σπίτι τους, στα παιδιά τους, στις οικογένειές τους.

Ενδεικτικά αναφέρουμε πως το 2025, θρηνούμε 201 νεκρούς εργαζόμενους-ες και εκατοντάδες σακατεμένους από εργοδοτικά εγκλήματα που τα βαφτίζουν «ατυχήματα». Και όλα αυτά είναι αυτά που δηλώνονται επίσημα καθώς δεν προσμετρούνται αυτά που δεν δηλώνουν οι εργαζόμενοι ως «εργατικά ατυχήματα» κάτω από την πίεση της εργοδοσίας.

Για όλα αυτά δεν φταίει «η κακιά μας η μοίρα», η «κακιά στιγμή». Φταίει η πολιτική της ΕΕ που εφαρμόζει και η κυβέρνηση της ΝΔ σήμερα, παίρνοντας την σκυτάλη από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις που την εφάρμοσαν στο παρελθόν, προς όφελος των επιχειρηματικών ομίλων, των εργοδοτών, για να αυξάνουν συνεχώς τα κέρδη τους. Αυτό τους νοιάζει, η «ανταγωνιστικότητα της οικονομίας», τα κέρδη τους. Δεν δίνουν καμία σημασία στην ανθρώπινη ζωή.

Εξάλλου παραμένουν:

• Οι σιδηρόδρομοι καρμανιόλες που πάνω τους κινούνται τρένα «σαπάκια». Γιατί λειτουργούν στο πλαίσιο της πολιτικής της απελευθέρωσης, των οδηγιών της ΕΕ και γι’ αυτό συνεχίζονται τα «Τέμπη» σε ολόκληρη την Ευρώπη, όπως σε Ισπανία και Ρουμανία πρόσφατα. Είχαμε και τα «Τέμπη του αέρα» με το ολικό μπλακ άουτ στα συστήματα ελέγχου του αεροδρομίου «Ελ. Βενιζέλος».
• Ο πολύ μεγάλος κίνδυνος Βιομηχανικού Ατυχήματος Μεγάλης Έκτασης από τα «καζάνια του θανάτου», από αποθήκες με επικίνδυνα υλικά, με επικίνδυνα χημικά που βρίσκονται μέσα στις πόλεις μας, δίπλα στα σπίτια μας.
• Η μετατροπή κρίσιμων υποδομών της χώρας μας, όπως τα λιμάνια, οι δρόμοι μεταφοράς κλπ. σε κρίκους της πολεμικής εμπλοκής του ΝΑΤΟ, με τους εργαζόμενους να γινόμαστε αναλώσιμοι, η χώρα μας ορμητήριο κατά άλλων λαών και ταυτόχρονα στόχος αντιποίνων για πολέμους που δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας συμφέροντα.
• Η εμπορευματοποίηση της Παιδείας και της Υγείας, με ταβάνια στα σχολεία να πέφτουν στα κεφάλια των παιδιών μας, με σπουδές χωρίς υποδομές και ασφάλεια, με ράντζα στα νοσοκομεία τη στιγμή που δίνονται δις ευρώ για τους πολεμικούς εξοπλισμούς για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ που δεν έχουν σχέση με την άμυνα της χώρας.
• Οι δήθεν «θεσμοί» της «δημοκρατίας» των λίγων, του σάπιου κράτους τους, που είναι εξαρτημένοι από τα μεγάλα συμφέροντα και ανεξάρτητοι από το πραγματικό δίκαιο που αφορά τα δικαιώματα της μεγάλης εργατικής – λαϊκής πλειοψηφίας. Γι’ αυτό η δικαιοσύνη τους, αφήνει τη συγκάλυψη να συνεχίζεται, βγάζει λάδι τους διάφορους «φραπέδες», γιατί αυτή είναι η νομιμότητα για αυτούς. Ενώ για τους εργαζόμενους που αγωνίζονται καθημερινά για τη ζωή τους επιφυλάσσει αυταρχισμό και καταστολή.

Επομένως, για να κερδίσουμε εμείς, η εργατική τάξη, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο, δεν υπάρχει άλλη λύση. Με αγώνα και διεκδίκηση οργανωμένα, μέσα από τα συνδικάτα μας. Η πραγματική δικαίωση για τα Τέμπη, για τους νεκρούς στους χώρους δουλειάς, για τα παιδιά μας, θα έρθει μέσα από τον οργανωμένο αγώνα για να ανατραπεί η πολιτική που γεννά καθημερινά νέα εγκλήματα.

Το Συνδικάτο μας δεσμεύτηκε πως δεν θα αφήσει αυτό το έγκλημα να ξεχαστεί, να συγκαλυφθεί. Επομένως καλεί το σύνολο του κλάδου να συμμετέχει στο Συλλαλητήριο στις 28 Φλεβάρη 12.00 στο Σύνταγμα! Γιατί όλοι μαζί είμαστε πιο δυνατοί!

Γιατί το δίλημμα είναι ένα:

Ή ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ, Ή ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ