Συνάδελφοι,

Από πλευράς της διοίκησης σας καλωσορίζουμε στη σημερινή μας Γενική Συνέλευση. Το κυριότερο ζήτημα που θα μας απασχολήσει είναι η οργάνωση της πανεργατικής απεργίας στις 25 Νοεμβρίου, στην οποία καλούμαστε να έχουμε την δική μας συμβολή.

Παίρνουμε το νήμα από εκεί που το άφησαν οι κινητοποιήσεις του λαού στη χώρα μας αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Στη Γαλλία, την Ιταλία, το Βέλγιο, την Πορτογαλία, την Αλβανία και αλλού. Κρατάμε τις εικόνες από τις παν-εκπαιδευτικές συγκεντρώσεις στη χώρα, που τα παιδιά μας με τους συλλόγους γονέων και τους εκπαιδευτικούς παλέψανε για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν παιδεία, την εξάλειψη των ταξικών φραγμών. Στους υγειονομικούς και τους συνταξιούχους, τις μανάδες και τους πατεράδες μας που διεκδίκησαν αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν υγεία. Στην ημέρα κοινής δράσης σε πάνω από 110 λιμάνια και στη μεγάλη παν-πειραϊκή απεργία στις 30 Οκτώβρη με σύνθημα: «οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουν για τον πόλεμο».

Όλα τα παραπάνω δεν έπεσαν σαν κεραυνό εν αιθρία. Η γενίκευση των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων και πολέμων, η όλο και πιο βαθιά εμπλοκή της χώρας μας και οι κίνδυνοι που γεννιούνται. Η όξυνση των προβλημάτων, που ήδη αντιμετωπίζουμε, όπως η ακρίβεια σε είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, η μεγάλη αύξηση των τιμών στα καύσιμα, στο πετρέλαιο θέρμανσης και αλλού. Όλα αυτά είναι οι λόγοι που μας βγάζουν στο δρόμο.

Η ανάγνωση των εξελίξεων διεθνώς αλλά και στη χώρα μας, μπορεί να μας δείξει και τα καθήκοντα της εργατικής τάξης, του καθενός και της καθεμιάς μας, σήμερα. Αυτό γιατί καταλύτης είναι ο πόλεμος. Η στροφή όλων των οικονομιών στην πολεμική οικονομία. Κατακτήσεις χρόνων θυσιάζονται και νέα βάρη προστίθενται στις πλάτες μας για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες της προετοιμασίας για τη συμμετοχή της χώρας μας στους πολέμους. Ακούμε για δισεκατομμύρια που πάνε σε εξοπλιστικά προγράμματα, για τις επενδύσεις του Μυτιληναίου σε οπλικά συστήματα στο Βόλο, για παραγωγή ΤΝΤ στο Λαύριο και για την επέκταση στη βάση της Σούδας, για αγορά αντιπυραυλικού θόλου από το Ισραήλ, που δεν θα το ελέγχουμε εμείς, ενώ για την χρήση του θα απαιτείται η έγκριση των ΗΠΑ.

Μας λέει ο Δένδιας ότι είναι «εθνικό καθήκον» η επένδυση της χώρας στον πόλεμο και ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να αρχίσουμε να διαμορφώνουμε κουλτούρα φερέτρων με τη σημαία πάνω. Όλα όσα ζήσαμε στο παρελθόν, όσα ζούμε σήμερα και όσα σχεδιάζουν για το μέλλον έχουν κάτι κοινό: ποιος κερδίζει και ποιος χάνει.

Ο πόλεμος είναι εδώ και μας πιάνει όλους, φοβόμαστε δε φοβόμαστε, το υποτιμούμε δεν το υποτιμούμε, το βλέπουμε δεν το βλέπουμε. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον αντιμετωπίσουμε. Ο πόλεμος δεν έρχεται, είναι ήδη εδώ! Είναι εδώ γιατί ζούμε τις συνέπειες του καθημερινά. Το μεροκάματο δεν φτάνει, δουλεύουμε ατελείωτες ώρες για να επιβιώσουμε. Τα εργατικά ατυχήματα θερίζουν, η εντατικοποίηση και η πίεση την ώρα της δουλειάς βαράει κόκκινο. Τα δικαιώματα μας αυτά ολοένα και πετσοκόβονται. Αυτή είναι η πραγματικότητα που έχουν διαμορφώσει για εμάς και τις οικογένειές μας οι εργοδότες και όλα τα κόμματα που τους υπηρετούν.

Μια πραγματικότητα που συνθλίβει τις ζωές μας, μας γεμίζει αδιέξοδα και πρέπει να μας εξοργίζει γιατί συνέχεια υπάρχει δουλειά, ενώ εκατομμύρια περνάνε δίπλα μας αυτά μπαίνουν στις ίδιες τσέπες. Στους μεγαλοεργολάβους, στους βιομήχανους, στους εφοπλιστές, στους κατασκευαστικούς ομίλους. Εμείς ακούμε για πόλεμο και φοβόμαστε για τις δικές μας ζωές και των οικογενειών μας και εκείνοι λένε: «ωραία πιο πολύ δουλειά, πιο πολλά κέρδη». Δυο πατρίδες, δύο κόσμοι ολότελα αντίθετοι. Ο ένας των εργατών και ό άλλος των αφεντικών. Ο ένας των πολλών και ο άλλος των λίγων.

Ας απαντήσουμε στο ερώτημα γιατί δεν επαναφέρουν στο κλάδο το καθεστώς των βαρέων. Η κυβέρνηση μας λέει ότι δεν αντέχει η οικονομία και συμπληρώνουν με αναφορές για την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρήσεων. Ας αναρωτηθούμε: Όλα αυτά εμάς τι μας νοιάζουν; Τι σχέση έχουν με εμάς; Εμάς μας νοιάζει να βγαίνουμε 5 χρόνια νωρίτερα στη σύνταξη με μεγαλύτερες απολαβές. Αντίθετα, αυξάνονται τα όρια ηλικίας και «δίνουν την δυνατότητα» όπως λένε, να δουλεύουν οι συνταξιούχοι, αφού πρώτα φρόντισαν κυβέρνηση και εργοδότες να μη φτάνει η σύνταξη ούτε για τα φάρμακα.

Η ουσία, λοιπόν είναι μία: Επιλέγουν να μην έχουμε βαρέα για να είμαστε κοστίζουμε λιγότερο στα αφεντικά. Επιλέγουν να κόψουν το κόστος των βαρέων από τους ηλεκτρολόγους και να στείλουν φρεγάτες στο περσικό κόλπο και Patriot στη Σαουδική Αραβία. Χάνουμε εμείς για να συνεχίσουν να κερδίζουν οι λίγοι.

Σήμερα δεν υπάρχει καμία εταιρεία του κλάδου που να μην έχει δουλειά. Για τις εταιρείες που απασχολούν ηλεκτρολόγους είναι χρυσή περίοδος. Τα μεροκάματα που παίρνουμε, αν και σε απόλυτα νούμερα αυξήθηκαν, αναλογιζόμενοι την ακρίβεια και τον πληθωρισμό, ουσιαστικά είναι μειωμένα από 25% έως και 35% σε σχέση με το 2009. Αυτή είναι η ανάπτυξη που μας λένε. Όταν τα αστικά επιτελεία μιλάνε για ανάπτυξη, εννοούν την αύξηση των κερδών για το κεφάλαιο. Γιατί το κεφάλαιο την βλέπει. Εμείς που την φτιάχνουμε όχι. Δείτε το θαύμα του Ελληνικού, μην πάτε μακριά!

Απ’ όποια σκοπιά και αν το δούμε δεν γίνεται να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα τα δικά μας και τα συμφέροντα των αφεντικών. Δεν γίνεται να έχουμε ικανοποιητικούς μισθούς και να παραιτηθούν οι εργολάβοι από το κλέψιμο του ιδρώτα μας, γιατί αυτός ο ιδρώτας είναι που τους εξασφαλίζει την ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη τους. Δεν γίνεται να δίνονται για τις επιδοτήσεις δισεκατομμύρια και φοροαπαλλαγές στο μεγάλο κεφάλαιο, και να έχουμε την ίδια ώρα εμείς κατακτήσεις. Δεν γίνεται να σπαταλούν το 5% και παραπάνω του ΑΕΠ της χώρας για εξοπλισμούς και πολέμους και να έχουμε συμβάσεις με ουσιαστικές αυξήσεις.

Οι εργάτες δεν έχουμε κανένα συμφέρον από την συμμετοχή τη χώρας μας στον πόλεμο. Δεν έχουμε τίποτα να κερδίσουμε από την αντιπαράθεση της ελληνικής αστικής τάξης με τις άλλες στη γύρω περιοχή, όπως της Τουρκίας. Δεν εξυπηρετεί σε τίποτα τα δικά μας συμφέροντα η μετατροπή της πατρίδας μας σε ενεργειακό κόμβο. Δεν είναι προς όφελός μας να δουλεύουμε σε συνθήκες ειρήνης και να πεθαίνουμε σε συνθήκες πολέμου για να συνεχίζουν να θησαυρίζουν οι εκμεταλλευτές μας.

Σε αυτές τις συνθήκες δεν μπορούμε να μένουμε με σταυρωμένα τα χέρια, αλλά να συσπειρωθούμε στο συνδικάτο μας, συμβάλλοντας στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, συνεισφέροντας στην αντεπίθεση της εργατικής τάξης με γνώμονα της ανάγκες μας και μόνο.

Χρειάζεται να αξιοποιήσουμε την πείρα του τελευταίου διαστήματος. Το συλλαλητήριο στη ΔΕΘ, που ήταν το μαζικότερο των τελευταίων χρόνων. Απέναντι την πασαρέλα της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων, παλιών και νέων πολιτικών μορφωμάτων που υπόσχονται ότι μπορούν να ικανοποιηθούν και οι ανάγκες των εργαζομένων και τα συμφέροντα των καπιταλιστών με τον κατάλληλο διαχειριστή, εργάτες, αγρότες, νεολαία, αυτοαπασχολούμενοι φωνάξαμε: «δώστε λεφτά για μισθούς, παιδεία και υγεία – καμιά συμμετοχή στον πόλεμο». Η επίσκεψη του Ρούμπιο, υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ στην Ελλάδα, που τους βγήκε «ξινή» γιατί χιλιάδες λαού βροντοφώναξε στους δρόμους ότι εκείνοι που ευθύνονται για το μακέλεμα λαών και τη συμμετοχή της χώρας μας στο πόλεμο είναι ανεπιθύμητοι. Οι παρεμβάσεις μας σε χώρους δουλειάς για τα εργατικά ατυχήματα, το ωράριο. Οι παρεμβάσεις στο εργοτάξιο του Βοτανικού μαζί με τα υπόλοιπα σωματεία του κλάδου ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία. Η συμμετοχή μας στη μεγάλη μέρα δράσης σε πάνω από 110 λιμάνια του κόσμου με σύνθημα: «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο» και που απέδειξε ότι οι εργάτες δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν ό,τι χρώμα, θρησκεία και φύλλο έχουν. Απέδειξε ότι τα προβλήματα είναι κοινά και ο αντίπαλος ίδιος σε όλες τις χώρες. Απέδειξε ότι σύμμαχοι είναι μόνο οι συνάδελφοι. Ότι όταν οι εργάτες το επιλέξουν, μπορούν να βάλουν εμπόδια σε κάθε σχεδιασμό τους. Για αυτό και η Παρασκευή 30 Οκτώβρη δεν ήταν ακόμα μια Παρασκευή. Ήταν μέρα ελπίδας.

Και από αυτό το βήμα καταγγέλλουμε τη στάση της πλειοψηφίας της Ομοσπονδίας Ηλεκτρολόγων. Εδώ ο κόσμος χάνεται και αυτοί το χαβά τους. Η πρόσφατη στάση εργασίας που προκήρυξαν στον κλάδο των ανελκυστήρων απέδειξε ότι όχι μόνο είναι συμβιβασμένοι αλλά προδότες απέναντι στα συμφέροντα των εργαζόμενων. Η απάντηση τους απέναντι στην πρόταση των εργοδοτών στους ανελκυστήρες για 30% μείωση των αποδοχών μέσα από την μείωση των τριετιών από 10 σε 5, ήταν να προκηρύξουν στάση εργασίας στις 27/10, τέλος του μήνα, που η πίεση να βγουν οι συντηρήσεις είναι μεγάλη και ήταν και παραμονή αργίας. Μπράβο!! Τους κάνατε τα μούτρα κρέας!

Η στάση τους είναι εχθρική απέναντι στους εργαζόμενους του κλάδου. Έχουν απομακρυνθεί από τους αγώνες και έχουν περάσει από τον συμβιβασμό στο ανοιχτό ξεπούλημα. Οι εργαζόμενοι χρειάζεται να τους παραμερίσουμε, πράγμα που ήδη γίνεται γιατί είναι «πουθενάδες». Τους λέμε, λοιπόν, να μην διανοηθούν να πατήσουν το πόδι τους στους χώρους δουλειάς γιατί είναι επικηρυγμένοι στον κλάδο. Το κίνημα μπορεί και πρέπει να τους προσπεράσει και να βάλει μπροστά τις ανάγκες των συναδέλφων. Όπως ακριβώς κάνουμε και με την ΓΣΕΕ.

Επιμένουμε στο εξής. Η διαδικασία για υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης, αλλά και για οποιοδήποτε άλλο ζήτημα δεν είναι κάτι που αφορά τους εκλεγμένους, τη διοίκηση, τον «καπάτσο» πρόεδρο ή κάποιους «πεφωτισμένους». Είναι ζήτημα και υπόθεση όλων των εργαζομένων. Δεν γίνεται να πας να υπογράψεις Συλλογική Σύμβαση χωρίς να την κουβεντιάσεις με τους εργαζόμενους, χωρίς Γενικές Συνελεύσεις, συσκέψεις. Δεν γίνεται αν δε μπει σε κίνηση όλος ο κλάδος. Δεν γίνεται χωρίς ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, με κλιμάκωση του αγώνα, αξιοποιώντας όλες τις μορφές και την απεργία ώστε να ασκηθεί ουσιαστική πίεση στην εργοδοσία. Η συμβολή της διοίκησης και η δύναμή της είναι να συμβάλει στο σωστό προσανατολισμό, την οργάνωση και την κινητοποίηση του ίδιου του κλάδου. Αυτή είναι η γνώμη μας. Αυτός είναι ο δρόμος που επιλέξαμε να ακολουθήσουμε και σε αυτόν σας καλούμε. Στο δρόμο του αγώνα. Τον μόνο ρεαλιστικό δρόμο με το βλέμμα στις δικές μας διεκδικήσεις και συμφέροντα, που για να ικανοποιηθούν πρέπει κάποιος να χάσει. Ή εμείς θα χάσουμε ή αυτοί. Για εμάς αυτά που λένε οι εργατοπατέρες, η κυβέρνηση, τα υπόλοιπα αστικά κόμματα και τα αφεντικά περί δίκαιης ανάπτυξης και κέρδη για όλους είναι φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Δεν μας πείθουν γιατί ξέρουμε που οδηγούν, σε περαιτέρω τσάκισμα της ζωής μας.

Νομίζουμε ότι χρειάζεται να κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά σε ένα ζήτημα που έχει προκύψει το τελευταίο διάστημα και αρχίζει να κλιμακώνεται τις τελευταίες μέρες. Οι φασίστες έχουν αρχίσει να βγαίνουν από τις τρύπες τους. Με την ανοχή της κυβέρνησης και τη βοήθεια των μεγαλοκαναλαρχών – εφοπλιστών – επιχειρηματιών που τους ξεπλένουν, διοργανώνουν φασιστομαζώξεις, πλασάροντας τον εαυτό τους ως αντισυστημικούς και υπερασπιστές της νομιμότητας. Ποιοι; Οι εγκληματίες!

Συνάδελφοι έχουν περάσει χρόνια και χρειάζεται να πούμε πάλι ότι με αυτά τα κατακάθια δεν πρέπει να γελιόμαστε. Οι φασίστες ήταν, είναι και θα είναι πάντα τα μπάσταρδα παιδιά του συστήματος, μεγαλωμένα με τις σάπιες αξίες του, αποφασισμένα για το χειρότερο έγκλημα στο όνομα της κυριαρχίας του κεφαλαίου. Σαν τέτοιους τους γνωρίσαμε, τέτοιοι είναι και σαν τέτοιους πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε. Αυτή την εβδομάδα είχαμε δύο μεγάλα γεγονότα που αποδεικνύουν τα παραπάνω. Φαντάρος στις ειδικές δυνάμεις, συνάδελφος ηλεκτρολόγος και μέλος του συνδικάτου κατήγγειλε ότι εκπαιδευτής του, δεκανέας, στο όνομα της σκληραγώγησης και του εθνικού σκοπού, έκαψε το μάγουλο συναδέλφου του φαντάρου, ενώ κλώτσησε άλλον στην πλάτη, με αποτέλεσμα να πέσει και να σπάσει τα δόντια του. Επίσης στην Πάτρα 40 ένοπλοι φασίστες επιτέθηκαν σε μαθητές – αγωνιστές και τους ξυλοκόπησαν στέλνοντας δύο άτομα στο νοσοκομείο.

Το σύστημα και οι μηχανισμοί του, που τους γέννησαν τους μεγάλωσαν και όταν δεν τους χρειαζόταν άλλο τους μάζεψαν, τώρα τους ξαναβάζουν στο προσκήνιο. Αυτά τα καθάρματα αρχίζουν να σηκώνουν κεφάλι. Αρχίζουν να σηκώνουν τα χέρια τους απέναντι σε συναδέλφους μας, απέναντι στα παιδιά μας, απέναντι στο λαό. Δεν θα το επιτρέψουμε. Θα τους τα κόψουμε. Τους απομονώνουμε στους χώρους δουλειάς. Δεν θα τους επιτρέψουμε να βρούνε χώρο να σταθούν.

Με όλα αυτά στο μυαλό μας προχωράμε με την δική μας απάντηση, οργανώνοντας την 24ωρη Πανελλαδική Πανεργατική απεργία στις 25 Νοέμβρη μαζί με Εργατικά Κέντρα, ομοσπονδίες και εκατοντάδες πρωτοβάθμια σωματεία. Σε αυτή την απεργία πάμε σε αντιπαράθεση εφ’ όλης της ύλης με εργοδότες, κυβέρνηση και όλους τους μηχανισμούς της, όπως και την ξεπουλημένη ΓΣΕΕ και τα συνδικαλιστικά όργανα που την ακολουθούν. Προβάλλουμε τα αιτήματά μας και απαιτούμε να ικανοποιηθούν. Δείχνουμε την δύναμή μας και γινόμαστε περισσότεροι. Όπλο μας θα είναι το Πλαίσιο Πάλης που επιδιώκουμε να γίνει υπόθεση όλων μας.

Απαιτούμε:

1. Αυξήσεις στους μισθούς και υπογραφή ΣΣΕ. Στον κλάδο δεν υπάρχει εν ενεργεία καμία ΣΣΕ. Για το μισθολογικό προτείνουμε 1150€ κατώτερο μισθό μεικτά για τον βοηθό. 1200€ ο τεχνίτης και 1250€ ο αρχιτεχνίτης. Λαμβάνουμε υπ’ όψη ότι ο μισθός είναι σε άμεση σύνδεση με την ακρίβεια, τον πληθωρισμό κ.α. Ο μισθός είναι ο βασικότερος τρόπος να ανταποκριθούμε στην καθημερινότητά μας.
2. Μέτρα Υγείας και Ασφάλειας στους χώρους δουλειάς. 7ωρο-5νθήμερο-35ωρο. Είναι δύο ζητήματα που συνδέονται άμεσα. Αυτό γιατί από τη μία θα πρέπει να πυκνώσουν οι έλεγχοι από το ΣΕΠΕ, αφού κάθε μέρα μαθαίνουμε για ένα τραυματία στη δουλειά, και από την άλλη να μειωθεί ο εργάσιμος χρόνος μιας και σχεδόν όλα τα ατυχήματα γίνονται κάτω από το βάρος της εντατικοποίησης και των εξαντλητικών ωραρίων, πολλά δε μετά το 8ωρο. Τα 10ωρα και 12ωρα είναι ο κύριος παράγοντας που μετατρέπει αργά ή γρήγορα το ατύχημα σε δυστύχημα.
3. Επανένταξη στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα όλων των εργαζομένων σε ηλεκτρολογικές εργασίες ανεξάρτητα από το πτυχίο, την προϋπηρεσία και το ρόλο στην παραγωγή. Θέλουμε να βγαίνουμε 5 χρόνια νωρίτερα στη σύνταξη με μεγαλύτερες απολαβές. Οι μεγαλύτερης ηλικίας συνάδελφοι να τα πάρουν αναδρομικά.
4. Χορήγηση αδειών στους εμπειροτεχνίτες με ευθύνη του Υπουργείου Εργασίας. Συγκεκριμένα:
   1. Όσοι έχουν συμπληρώσει 2 χρόνια ή 600 ένσημα συνεχόμενης προϋπηρεσίας σε εταιρείες του κλάδου να δίνεται η αντίστοιχη άδεια του βοηθού.
   2. Με 5 χρόνια ή 1500 ένσημα προϋπηρεσίας να δίνεται η άδεια του τεχνίτη.

• Με 3000 ένσημα προϋπηρεσίας ή 10 χρόνια η άδεια του αρχιτεχνίτη.

Όλα αυτά με βάση την ειδικότητα του κάθε εργαζόμενου στον κλάδο (ανελκυστήρες, συντηρητές, εγκαταστάτες), με εξετάσεις με ευθύνη του Υπουργείου Εργασίας, όπως γινόταν και παλαιότερα. Οι συνάδελφοι άνω των 45 που έχουν συμπληρώσει τα ένσημα να έχουν το δικαίωμα να δώσουν απευθείας εξετάσεις με βάση τα ένσημα τους. Παράδειγμα: εργαζόμενος 45 χρονών με 15 χρόνια στον κλάδο να δώσει εξετάσεις για αρχιτεχνίτης. Εδώ να σκεφτούμε όμως και το εξής: Για αρκετούς από εμάς, η ζωή επιφύλασσε οικονομικές δυσκολίες και μεγάλα εμπόδια που μας ανάγκασαν να δουλεύουμε αντί να σπουδάζουμε. Όσο είμαστε χωρίς άδεια υπαγόμαστε στην Εθνική Συλλογική Σύμβαση και στερούμαστε δικαιώματα και επιδόματα που τα δουλεύουμε. Αυτό πρέπει να αλλάξει, γιατί στερούμαστε έσοδα απαραίτητα για την επιβίωσή μας, ενώ εξασφαλίζει φθηνούς εργάτες στα αφεντικά.

5. Νομιμοποίηση όλων των συναδέλφων μεταναστών στο κλάδο και αναγνώριση των πτυχίων και αδειών τους από τις χώρες προέλευσής τους.
6. Πλήρης συνταξιοδοτικά δικαιώματα μόλις ένας εργαζόμενος θεμελιώσει τα απαιτούμενα ένσημα δηλαδή 10500 χωρίς άλλο περιορισμό ή 4500 για τα Βαρέα. Παράδειγμα: να καταργηθεί η απαίτηση πως για να θεμελιώσει ένας μετανάστης πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα θα πρέπει να συμπληρώσει 40 χρόνια συνεχούς, νόμιμης και μόνιμης διαμονής στην Ελλάδα.
7. Προσαύξηση 10% και για τις 10 τριετίες στους εργαζόμενους σε ηλεκτρολογικές εργασίες ανεξαρτήτως πτυχίου ή πιστοποίησης.
8. Επιδόματα οικογενειακών βαρών σε όλους τους συναδέλφους ανεξαρτήτως αδειών. Τέτοια είναι 10% επίδομα γάμου και 5% για κάθε παιδί έως 20 χρονών ή 25 χρονών εάν σπουδάζει. Αυτά τα επιδόματα να υπολογίζονται πάνω στο μισθό. Να διατηρούνται και την περίοδο της στρατιωτικής θητείας του/των παιδιού/παιδιών.
9. Επίδομα επικίνδυνης εργασίας σε όλους τους εργαζόμενους σε ηλεκτρολογικές εργασίες 20% πάνω στο μισθό. Τα παραπάνω τα τονίζουμε γιατί στις τελευταίες συμβάσεις που υπέγραψε η Ομοσπονδία, προβλέπεται: Για τις τριετίες, ότι τις δικαιούνται μόνο οι αδειούχοι με ποσοστό 10% για τις 5 πρώτες, για τους εγκαταστάτες-καταστήματα 8% για ακόμα 4 τριετίες, για τους ανελκυστήρες 6% για τις υπόλοιπες 5 τριετίες. Με βάση τις συμβάσεις που υπογράφει η Ομοσπονδία σήμερα, το επίδομα επικίνδυνης εργασίας, το δικαιούνται μόνο οι αδειούχοι αρχιτεχνίτες εγκαταστάτες Α’ ειδικότητας, 1^ης και 2^ης ομάδας. Αλλά η σύμβαση επίσης λέει, ότι οι εργαζόμενοι στην εκτέλεση νέων ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων ή επέκταση αυτών δεν θεωρούνται ότι προσφέρουν επικίνδυνη εργασία και συνεπώς δεν δικαιούνται το επίδομα αυτό. Το ίδιο ισχύει και για τα επιδόματα οικογενειακών βαρών. Λες και ο μη αδειούχος δεν έχει οικογενειακά βάρη. Η τακτική της Ομοσπονδίας, που υπογράφει τις συμβάσεις, είναι επικίνδυνη, συντεχνιακή, στενόμυαλη και αποκλείει μεγάλο μέρος του κλάδου. Πρέπει να το σπάσουμε και για να γίνουμε σαφέστεροι: δύο τεχνίτες που κάνουν ακριβώς τη ίδια εργασία, όπως για παράδειγμα τεχνίτες με 15 χρόνια προϋπηρεσία, όπου ο ένας παίρνει 5 τριετίες με 10% προσαύξηση επειδή έχει πτυχίο και άδεια ενώ ο δεύτερος υπάγεται στην Εθνική Συλλογική Σύμβαση και παίρνει 3 τριετίες με 10% προσαύξηση. Αντίστοιχα και με τα υπόλοιπα επιδόματα.
10. Για τους ανελκυστήρες χρησιμοποιείται η εφαρμογή της νέας τεχνολογίας ως μέσο ελέγχου, αξιοποίησης και επιβολής αντεργατικών νόμων, όπως του ενεργού – ανενεργού χρόνου. Τέτοιο παράδειγμα είναι η χρήση του GPS και άλλων προγραμμάτων όπως μας καταγγέλλουν οι συνάδελφοι. Απαιτούμε η τεχνολογία να αξιοποιηθεί προς όφελος των εργαζομένων και όχι για την αύξηση της εντατικοποίησης όπως γίνεται σήμερα.
11. Υψώνουμε τείχος ενάντια στον πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας σε αυτόν. Άμεσα να παρθούν μέτρα αντιμετώπισης του στην καθημερινότητά μας, όπως:

α. η κατάργηση του ειδικού φόρου στα καύσιμα,

β. κατάργηση του ΦΠΑ και έμμεσων φόρων στα προϊόντα πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης,

γ. πλαφόν τη τιμή πετρελαίου και τα καύσιμα.

12. Ιδιαίτερη πλευρά και εξίσου σημαντικό είναι το ζήτημα της κατοικίας. Την ώρα που όλοι οι εργαζόμενοι στις κατασκευές φτιάχνουμε θαύματα ο καθένας από το δικό του πόστο, πληρώνουμε δυσβάσταχτο κόστος για να βάλουμε το κεφάλι μας κάτω από ένα κεραμίδι.

Απαιτούμε:

• Σχέδιο εργατικής κατοικίας με ευθύνη του κράτους.
• Να παρθούν μέτρα για την μείωση των ενοικίων.
• Μέτρα για την κάλυψη των στεγαστικών αναγκών για τις οικογένειές μας (κατοικία, κόστος για την ενέργεια, νερό, κόστος συντήρησης, κ.α.).

Σε αυτό το σημείο χρειάζεται να αποσαφηνίσουμε τα εξής: Με το πλαίσιο πάλης μας προτείνουμε επί της ουσίας:

α. να μην πληρώσουμε εμείς την πόλεμο των καπιταλιστών. Να γυρίσουν πίσω οι φρεγάτες, οι Patriot και τα υπόλοιπα οπλικά συστήματα που απλόχερα δώσαμε για να σκοτώνεται ο κόσμος. Αυτό θα εξασφαλίσει έσοδα.

β. Για όσο διάστημα είναι σε εξέλιξη ο πολεμικές συμπλοκές που φορτώνουν τις πλάτες μας με νέα βάρη, όπως το κόστος της ενέργειας, να παρθούν άμεσα μέτρα ελάφρυνσης της ζωής μας με μειώσεις φόρων.

γ. να μη συνεχίσουμε να δίνουμε πάνω από το 1/3 του μισθού μας και πολλές φορές και το μισό μισθό μόνο για να έχουμε ένα σπίτι.

δ. υπογραφή ΣΣΕ που θα εξασφαλίζουν ότι με όσα παίρνουμε θα ζούμε πιο ανθρώπινα και δεν θα αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε όλη μέρα για να τα καταφέρουμε. Παράδειγμα ένας εργαζόμενος στο κλάδο με 21 χρόνια, παντρεμένος με 2 παιδιά να παίρνει κατώτερο μισθό 1.150€ συν 10% για 7 τριετίες, 20% επίδομα επικινδυνότητας, 10% επίδομα γάμου και 5% για κάθε παιδί. Συνολικά 2.415€ μεικτά, δηλαδή περίπου 1650€ περίπου με βαρέα ένσημα.

Αυτός είναι ο τρόπος που εκτιμάμε ότι χρειάζεται σήμερα να πάμε και όλα τα παραπάνω να αγκαλιάσουν από αύριο κιόλας το σύνολο του κλάδου.

Με σταθμό την απεργία στις 25 Νοέμβρη έχουμε ήδη παρέμβει με όλους τους διαθέσιμους τρόπους (εξόρμηση, περιοδεία, αφίσα, κουβέντα άνθρωπο τον άνθρωπο) στο εργοτάξιο του Ελληνικού, στα εργοτάξια στο δαχτυλίδι στο Μαρούσι, σε μεμονωμένα εργοτάξια του κέντρου, στα μεγάλα γραφεία ανελκυστήρων και σε αρκετά μικρότερα. Έχουμε πάει σε σχολές κατάρτισης από τις οποίες φαίνεται ότι οι συνάδελφοι ανταποκρίνονται (πήραμε εγγραφές).

Παρόλα αυτά μπορούμε καλύτερα, βλέποντας και την εικόνα σήμερα. Θέλουμε όλοι οι συνάδελφοι να κάνουν δική τους υπόθεση την οργάνωση της απεργίας. Όλοι να συμμετέχουν σε ότι οργανώνουμε. Η απεργία δεν είναι υπόθεση μόνο της διοίκησης. Είναι υπόθεση του κλάδου είναι υπόθεση της εργατικής τάξης, είναι υπόθεση του λαού.

Για το επόμενο διάστημα θα υπάρξει ένα πλούσιο πρόγραμμα παρεμβάσεων του συνδικάτου μας. Όλα τα Σάββατα θα βγαίνουμε εξόρμηση σε μεγάλους χώρους δουλειάς από απασχολούν συναδέλφους όπως για παράδειγμα το data center, ενώ θα κανονιστούν και περιοδείες-συγκεντρώσεις μαζί με άλλα σωματεία του κλάδου. Τετάρτες και Πέμπτες θα βγαίνουμε στη σχολές κατάρτισης. Σας καλούμε όλους να συμμετέχετε και φεύγοντας να προμηθευθείτε τα υλικά του συνδικάτου (αφίσα, ανακοίνωση) και να μπουν παντού στις γειτονιές μας, εκεί που δουλεύει ο καθένας.

Ιδιαίτερα για το εργοτάξιο του Ελληνικού μαζί με το σωματείο εργαζομένων εκεί, το συνδικάτο οικοδόμων και το σωματείο μισθωτών τεχνικών στοχεύουμε στην υπογραφή εργοταξιακής σύμβασης που να καλύπτει όλους τους εργαζόμενους που δουλεύουν στο συγκεκριμένο έργο. Η συγκεκριμένη κίνηση μπορεί να φέρει εξελίξεις, πιέζοντας το σύνολο των εργοδοτών που απασχολούν εργαζόμενους στις κατασκευές να υπογράψουν συμβάσεις.

Θέλουμε το επόμενο διάστημα να αυξηθούν τα μέλη μας όλοι οι συνάδελφοι να γίνουν μέλη του σωματείου μας και να στρατευτούν με το πλαίσιο πάλης μας. Να βάλουμε στόχο τουλάχιστον τις 50 νέες εγγραφές.

Συνάδελφοι κλείνοντας να πούμε πάλι ότι τα πράγματα πλέον έχουν αλλάξει. Ναι θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να αποσπάσουμε όσα περισσότερα μπορούμε. Ο μεγάλος σκηνοθέτης όμως είναι ο πόλεμος. Όλες οι χώρες έχουν μπει σε αυτούς του ρυθμούς και οι καπιταλιστές ακονίζουν τα μαχαίρια τους για τη μοιρασιά της λείας στο φόντο της αντιπαράθεσης ΗΠΑ-ΚΙΝΑΣ για την πρωτοκαθεδρία.

Με το μυαλό μας σε αυτό, χρειάζεται σήμερα να παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να αποσπάσουμε το οτιδήποτε από τους πραγματικούς αντιπάλους που βρίσκονται στην ίδια μας τη χώρα και έχουν ονοματεπώνυμο. Όταν όμως, μπούμε για τα καλά στον πόλεμο και μας δώσουν όπλα, θα πρέπει να μην ξεχάσουμε ότι ο πραγματικός αντίπαλος συνεχίζει να έχει το ίδιο ονοματεπώνυμο. Αυτοί είναι οι καπιταλιστές, οι κυβερνήσεις τους, το κράτος τους, οι μηχανισμοί τους, τα κόμματά τους. Και όλους αυτούς τους έχουμε στην ίδια μας τη χώρα. Πάνω από τα κεφάλια μας, να ροκανίζουν το εισόδημα που βγάζουμε με το αίμα μας. τις μάχες του σήμερα θα τις δώσουμε και θα επιδιώξουμε να είναι κερδοφόρες. Όταν μας βάλουνε να σκοτωθούμε για τα δικά τους συμφέροντα, χρειάζεται, με το όπλο στο χέρι να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας.

Αυτή η πατρίδα για τους εργάτες δεν είναι ούτε οι δρόμοι μεταφοράς, ούτε τα καλώδια διασύνδεσης, ούτε τα κέρδη τους. Είναι οι μανάδες μας, οι πατεράδες μας, τα αδέρφια μας, οι σύντροφοι μας στη ζωή, τα παιδιά μας, τα σπίτια μας, οι συνάδελφοί μας, ο λαός μας. Όμως, δεν πρέπει να δώσουμε συγχωροχάρτι σε αυτούς που τόσα χρόνια μας απολύανε, μας βάζανε να δουλεύουμε ήλιο με ήλιο, μας άφηναν να πνιγόμαστε το χειμώνα και να καιγόμαστε το καλοκαίρι, να πεθαίνουμε σαν το σκυλί στο αμπέλι γιατί καταστρέψανε το σύστημα υγείας, να στέλνουμε τα παιδιά μας σε σχολεία βόμβες. Γιατί όλα αυτά τα ωραία και μεγάλα τα φτιάχνουμε εμείς και πρέπει να γίνουν δικά μας.

Παίρνουμε την υπόθεση της οργάνωσης της απεργίας στα χέρια μας. Από αύριο κιόλας το κάνουμε γνωστό παντού. 25 Νοέμβρη είναι ημέρα αγώνα. Είναι μέρα απεργίας και το κάλεσμα απευθύνεται σε όλους μας.

Ορθώνουμε το ανάστημά μας, συσπειρωνόμαστε στο σωματείο. Όλοι στον αγώνα ως την τελική νίκη.