Η 8η Μάρτη δεν είναι γιορτή, είναι μέρα μνήμης, αγώνα και διεκδίκησης. Είναι η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας που γεννήθηκε μέσα από τις αιματοβαμμένες απεργίες των εργατριών κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη και συνεχίζει μέχρι σήμερα να φωτίζει το δρόμο της οργανωμένης πάλης των γυναικών της εργατικής τάξης .
Το Συνδικάτο Γάλακτος Τροφίμων Ποτών τιμά τη φετινή 8η Μάρτη δυναμώνοντας τον αγώνα για τα σύγχρονα δικαιώματα της εργαζόμενης γυναίκας ενάντια στην πολιτική που θυσιάζει τη ζωές μας για τα κέρδη των λίγων.
Στον κλάδο μας, όπου οι γυναίκες αποτελούν πάνω από το 60% των εργαζομένων, βιώνουμε καθημερινά διπλή εκμετάλλευση: δουλεύουμε με χαμηλά μεροκάματα, με εντατικοποίηση, με ανύπαρκτα μέτρα υγείας και ασφάλειας, με επαγγελματικές ασθένειες και εξαντλητικά ωράρια. Τα μυοσκελετικά προβλήματα λόγω της δουλειάς στη συσκευασία είναι καθημερινό φαινόμενο στις γυναίκες του κλάδου.
Εμείς που παράγουμε τα πάντα αμειβόμαστε με ψίχουλα. Δεν υπάρχει καμία ουσιαστική προστασία της μητρότητας, καμία κρατική μέριμνα για την ανατροφή των παιδιών, ενώ παράλληλη η μητρότητα αποτελεί αρνητικό πρόσημο γιατί μετά τη βάρδια μας περιμένει δεύτερο ωράριο στο σπίτι, η φροντίδα των παιδιών και των ηλικιωμένων, που το σύστημα βαφτίζει ατομική ευθύνη . Οι ανάγκες των γυναικών και των παιδιών για αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες υγείας, παιδείας, πρόνοιας, θυσιάζονται στο ζύγι του κόστους για το κράτος και του οφέλους για τους ομίλους, οδηγώντας σε τραγικές ελλείψεις και στην εμπορευματοποίηση τους. Τα οποία βάρη θα μπορούσαν να λύνονται από την κοινωνία με αυξημένη φροντίδα και παροχές.
Η οργή μας έγινε δύναμη και αγώνας στην κλαδική απεργία στις 3 Φλεβάρη για το εργοδοτικό έγκλημα στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ, όπου 5 συναδέλφισσες έχασαν τη ζωή τους. Δεν ήταν η “κακιά στιγμή” ήταν το αποτέλεσμα της πολιτικής που θυσιάζει την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων στο βωμό της κερδοφορίας. Αποδείχτηκε για ακόμη μία φορά, ότι χωρίς οργάνωση στο συνδικάτο, χωρίς σύγκρουση με την εργοδοσία και την πολιτική που τη στηρίζει δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε ούτε τη ζωή μας.
Στο συνδικάτο γάλακτος τροφίμων ποτών μας απασχολεί και επιδιώκουμε ως ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα να ξεχωρίσουμε και να προτάξουμε τις ιδιαίτερες ανάγκες για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα στην εργασία και στη ζωή.
Αυτό προϋποθέτει για κάθε εργαζόμενη γυναίκα να πιστέψει και να προτάξει τη δική της δύναμη γιατί διεκδίκηση στον κλάδο των τροφίμων χωρίς τις γυναίκες δεν μπορεί να υπάρξει .
Την ίδια ώρα η κλιμάκωση της σύγκρουσης με το χτύπημα του Ισραήλ κατά του Ιράν εντάσσεται στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Οι λαοί πληρώνουμε με αίμα, φτώχεια και προσφυγιά τα συμφέροντα των μονοπωλίων . Οι γυναίκες και τα παιδιά βρίσκονται ξανά στο στόχαστρο, γίνονται θύματα ενός συστήματος , που γεννά πολέμους, εκμετάλλευση και βία. Η ιμπεριαλιστική επέμβαση των Αμερικανών και Ισραηλινών κατά του Ιράν πυροδοτεί και ανάβει πέρα για πέρα τη φωτιά του πολέμου, όχι μόνο σε όλη τη Μέση Ανατολή αλλά ευρύτερα σε όλη την περιοχή.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει τεράστιες ευθύνες για όλη αυτήν την κατάσταση. Η χώρα μας έχει γεμίσει αμερικανικές βάσεις και γίνεται στην πράξη ορμητήριο του ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα η επίθεση στο Ιράν έχει οδηγήσει σε 100αδες νεκρούς, ανάμεσα τους 40 μαθήτριες μετά το βομβαρδισμό σχολείου. Αντίστοιχες σκηνές βλέπουμε καθημερινά να διαδραματίζονται τόσα χρόνια στην Παλαιστίνη.
Απέναντι σε όλα αυτά απαντάμε συλλογικά. Εμπνεόμαστε από την ιστορία του γυναικείου και εργατικού κινήματος. Αντλούμε δύναμη από την οργάνωση και τη μαζική συμμετοχή στους αγώνες. Δυναμώνουμε το συνδικάτο μας. Δυναμώνουμε τη συμμαχία με τις αυτοαπασχολούμενες, τις αγρότισσες, τις φοιτήτριες και τις μαθήτριες.
Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας.
Καλούμε όλες τις συναδέλφισσες στη σύσκεψη που οργανώνουμε από κοινού με την ΟΓΕ την Κυριακή 8 Μάρτη στις 17:30 μμ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με θέμα: Δυναμώνουμε τον αγώνα για προστασία της εργαζόμενης γυναίκας και μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, ενάντια στην εντατικοποίηση.
Τη Δευτέρα 9/3 στις 18:00 μμ θα πραγματοποιηθεί παράσταση διαμαρτυρίας στο Υπ. Εργασίας.
Με οργάνωση και αγώνα μπορούμε να επιβάλουμε το δίκιο μας.
