8η ΜΑΡΤΗ
ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ!
Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι,
Η 8η Μάρτη δεν είναι μέρα γιορτής ή μνημόσυνο. Είναι μέρα αγώνα και διεκδίκησης. Είναι η ημέρα της γυναίκας εργάτριας, της αυτοαπασχολούμενης, της αγρότισσας, της μετανάστριας που θαλασσοπνίγεται, της συναδέλφισσας που συμμετέχει στο σωματείο της, της μάνας που αντέδρασε, που δεν έσκυψε το κεφάλι. Οι μεγάλοι γυναικείοι εργατικοί αγώνες των κλωστοϋφαντουργών του Σικάγο του 1857 που διεκδίκησαν με το αίμα τους ίση αμοιβή για ίση εργασία με αυτή των ανδρών φωτίζουν και σήμερα το δρόμο του αγώνα και της συλλογικής και οργανωμένης δράσης. Για να διεκδικήσουμε όλα όσα έχουμε ανάγκη και μπορούν να εξασφαλίσουν την ισοτιμία και τη χειραφέτησή μας. Ειδικά σήμερα, σε έναν κόσμο που σαπίζει και φλέγεται.
Στρέφουμε τα βέλη μας ενάντια στα αίτια της γυναικείας ανισοτιμίας και της αναπαραγωγής παλιών και νέων μορφών βίας και καταπίεσης, ενάντια στην εκμετάλλευση, που θυσιάζει τις ανάγκες μας στο βωμό της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων και των ανταγωνισμών τους που φτάνουν μέχρι τις πολεμικές συγκρούσεις.
Ειδικότερα στον κλάδο μας, όπου η εργοδοσία καταπατάει ακόμα και τα ελάχιστα δικαιώματα που έχουν απομείνει. Και δεν διστάζει να κάνει εγκλήματα για να αυξήσει την τεράστια κερδοφορία της. Τα παραδείγματα με τις διαρροές προπανίου σε δύο φαρμακοβιομηχανίες. Με το καζάνι σε χώρο παραγωγής που έσκασε και σακάτεψε συνάδελφο σε μεγάλη φαρμακοβιομηχανία. Η καθημερινότητα με τα μυοσκελετικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στη συσκευασία, στην παραγωγή, στην αποθήκη, στη διανομή του φαρμάκου και των καλλυντικών. Οι κάμερες σε χώρους δουλειάς να καταγραφούν ακόμα και ήχο για να παρακολουθούν κάθε κίνηση μας, εντατικοποιούν την εργασία μας. Ο κακός εξαερισμός, η απουσία απαγωγών αέρα σε σημεία με υψηλή συγκέντρωση σκόνης, τα επικίνδυνα υλικά σε εργαστήρια και χημεία, κάνουν ακόμα πιο επιβλαβή την εργασία μας και μετατρέπουν τους χώρους δουλειάς σε αρένες θανάτου. Ενώ ταυτόχρονα η μαύρη στατιστική, όπου κάθε 3 μέρες 1 εργαζόμενος δεν γυρνάει από το μεροκάματο του, κάνει ακόμα πιο δύσκολη την καθημερινότητα μας. Με την απόλυση πριν τελειώσει η προστασία της μητρότητας σε φαρμακείο, με τη λήξη συμβάσεων – απολύσεις όταν μάθει η εργοδοσία ότι η εργαζόμενη κυοφορεί, με τις απολύσεις σε φαρμακοβιομηχανία επειδή δεν δέχτηκαν τις απλήρωτες υπερωρίες. Με τους πλειστηριασμούς και τις εξώσεις από τα σπίτια μας. Για όλα αυτά δεν φταίει «η κακιά η ώρα», ούτε είναι θέμα ενός «κακού» εργοδότη, δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά. Είναι η πολιτική που τσακίζει τη ζωή μας, που καθημερινά επιβεβαιώνει ότι το δίλημμα και τότε και σήμερα είναι ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Πάντα επιλέγουμε τη ζωή μας .
Συναδέλφισσα – συνάδελφε,
Η ζωή μας μπορεί και πρέπει να αλλάξει μέσα από συλλογικούς και οργανωμένους αγώνες. Υψώνουμε τοίχος αλληλεγγύης και προστασίας, γυναίκες και άντρες από κοινού σε αυτό τον αγώνα, συσπειρωνόμαστε – εγγραφόμαστε στο Συνδικάτο μας, συμμετέχουμε και διεκδικούμε την κάλυψη των σύγχρονων αναγκών μας. Στρέφουμε την οργή μας απέναντι στον πραγματικό ένοχο, στο σημερινό αντιλαϊκό κράτος, την κυβέρνηση και όλα τα κόμματα που βαδίζουν στις ράγες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Το κράτος τους δεν είναι «ανίκανο» ούτε «ανύπαρκτο». Είναι «παντού» κόβοντας από τις ανάγκες μας και χαρίζοντας απλόχερα στους επιχειρηματικούς ομίλους. Η πολιτική τους ευθύνεται για το χάλι στα νοσοκομεία και τα σχολεία. Για τις πλημμυρισμένες γειτονιές μας, τα καμμένα δάση, τα σπίτια και τις οικογένειες που τύλιξαν οι φλόγες. Η πολιτική τους είναι αυτή που δεν διαθέτει κονδύλια για αντιπλημμυρικά-αντιπυρικά έργα και για αντισεισμική προστασία. Αυτοί προώθησαν την απελευθέρωση των σιδηροδρομικών μεταφορών που οδήγησε βήμα-βήμα στο τραγικό έγκλημα των Τεμπών. Αυτοί δίνουν άδειες λειτουργίας σε εργοστάσια-τάφους όπως η «Βιολάντα», σκοτώνουν εργαζόμενες μανάδες και θωρακίζουν με τους αντεργατικούς τους νόμους τα κέρδη τους που είναι βουτηγμένα στο αίμα. Την ίδια στιγμή χαρίζουν δισεκατομμύρια σε μια χούφτα επιχειρηματικούς ομίλους για τις μπίζνες τους.
Απαντάμε μαχητικά στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει οι επιχειρηματικοί όμιλοι, οι κυβερνήσεις, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, σε κάθε πλευρά της ζωής μας. Οι τελευταίες δραματικές εξελίξεις στην Κύπρο, αλλά και σε άλλες χώρες της περιοχής, από μόνες τους επιβάλουν η Ελλάδα εδώ και τώρα να απεμπλακεί από τη φωτιά του πολέμου που άναψαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ με τη στρατιωτική επίθεσή τους στο Ιράν και το Λίβανο.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
1) Σταθερή εργασία, με σταθερό ωράριο και να απολαμβάνουμε ποιοτικό ελεύθερο χρόνο. Άμεσα να υπογραφεί η κλαδική και οι επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις εργασίας.
2)Αξιοπρεπείς μισθούς που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες μας.
3) Ασφαλείς συνθήκες εργασίας με μέτρα προστασίας της μητρότητας και του γυναικείου οργανισμού.
4)Δημόσιες και δωρεάν κρατικές υπηρεσίες υγείας – παιδείας – πρόνοιας για εμάς και τις οικογένειές μας.
5)Πραγματικά ελεύθερη επιλογή για την προσωπική μας ζωή, τη δημιουργία οικογένειας.
Συμμετέχουμε:
- Στην κοινή εκδήλωση της ΟΓΕ και σωματείων την Κυριακή 08 Μαρτίου στις 17:30 στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με θέμα: «Δυναμώνουμε τον Αγώνα για προστασία της εργαζόμενης γυναίκας και μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς ενάντια στην εντατικοποίηση».
- Στην Παράσταση διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Εργασίας, τη Δευτέρα 09 Μαρτίου στις 18:00 για να επιδοθεί ψήφισμα με κοινό πλαίσιο αιτημάτων για την προστασία της εργαζόμενης γυναίκας.
