Αδέλφια,
Με βαθιά θλίψη και οργή μάθαμε για το νέο εργοδοτικό έγκλημα στα ορυχεία της Σόμα, την Πέμπτη 1η Οκτωβρίου, όταν η κατάρρευση στοάς στο λιγνιτωρυχείο της εταιρείας İmbat Madencilik καταπλάκωσε επτά εργάτες. Οι δύο ανασύρθηκαν ζωντανοί από τα συντρίμμια. Οι άλλοι πέντε δεν γύρισαν ποτέ σπίτι τους.
Κατέβηκαν στα έγκατα της γης για το μεροκάματο, για να ζήσουν τις οικογένειές τους. Αφήνουν πίσω αγαπημένους ανθρώπους, φίλους και συναδέλφους. Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια και ευχόμαστε γρήγορη ανάρρωση στους δύο διασωθέντες εργάτες.
Πρόκειται για ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα με γνωστό τον ένοχο. Η εργοδοσία διέταξε επεμβάσεις στις στοές για να επιταχυνθεί η παραγωγή, οι οποίες οδήγησαν στην κατάρρευση. Ενημερωνόταν για τους ελέγχους των αρχών δύο με τέσσερις εβδομάδες νωρίτερα και έκλεινε προσωρινά τα επικίνδυνα σημεία.
Η συγκεκριμένη εταιρεία έχει μακρύ και ματωμένο μητρώο εργοδοτικών εγκλημάτων. Στο παρελθόν έχουν χάσει τη ζωή τους και άλλοι ανθρακωρύχοι στα ορυχεία που εκμεταλλεύεται. Είναι βαριές οι ευθύνες του κράτους που επιτρέπει στην εργοδοσία να συγκαλύπτει τις επικίνδυνες συνθήκες εργασίας και να συνεχίζει ατιμώρητη να βγάζει κέρδη από το αίμα των εργατών.
Είναι μια πραγματικότητα που ζούμε και εμείς στην Ελλάδα. Τον Ιανουάριο, πέντε εργάτριες χάθηκαν στη νυχτερινή βάρδια μετά από έκρηξη στο εργοστάσιο μπισκότων της «Βιολάντα» στα Τρίκαλα. Εργαζόμενοι χάνουν σχεδόν καθημερινά τη ζωή τους εξαιτίας της έντασης της εκμετάλλευσης, της απουσίας μέτρων υγείας και ασφάλειας και των ελλιπών ελέγχων των κρατικών αρχών. Οι χώροι δουλειάς γίνονται αρένες θανάτου για τα κέρδη των εκμεταλλευτών.
Και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, οι εργαζόμενοι γνωρίζουμε τι σημαίνει να δουλεύουμε με τον φόβο ότι μπορεί να μη γυρίσουμε στο σπίτι και στους αγαπημένους μας. Αντιμετωπίζουμε το ίδιο απάνθρωπο σύστημα της εκμετάλλευσης, τις κυβερνήσεις και το κράτος που το υπηρετούν και θυσιάζουν τις ζωές μας για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.
Το ΠΑΜΕ, τα συνδικάτα και η εργατική τάξη της Ελλάδας μοιραζόμαστε τον πόνο και την οργή σας και απαιτούμε μαζί σας την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων της ιδιοκτήτριας εταιρείας για το έγκλημα αυτό.
Η καλύτερη τιμή στη μνήμη των αδικοχαμένων αδελφών μας, του Χαλίτ, του Κερίμ, του Ραμαζάν, του Ισά και του Ομέρ είναι να δυναμώσουμε την οργάνωση στα συνδικάτα, την αλληλεγγύη και τον αγώνα, ώστε κανένας εργάτης, πουθενά, να μη χάνει τη ζωή του για τα κέρδη. Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας!
