Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 12ης ΙΟΥΝΙΟΥ ΗΤΑΝ Η ΑΡΧΗ – ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!
Όλοι και όλες στη στάση εργασίας την Τρίτη 14 Ιουλίου (11:00 – λήξη ωραρίου) και στην απεργιακή κινητοποίηση στα Προπύλαια στις 12:00
Δυναμώνουμε τον αγώνα για μόνιμη και σταθερή δουλειά ενάντια στην άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και τη συνταγματική αναθεώρηση
Η μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στην Υπηρεσία Ασύλου και την Αρχή Προσφυγών στην απεργία της 12ης Ιουνίου έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: δεν θα αποδεχτούμε τη διαρκή υποβάθμιση των υπηρεσιών μας, την υποστελέχωση, την εντατικοποίηση, την απαξίωση της δουλειάς μας και την υπονόμευση του δικαιώματος στο άσυλο.
Τα προβλήματα που αναδείξαμε στις 12 Ιουνίου δεν ήταν ούτε συγκυριακά ούτε καινούργια. Είναι χρόνια προβλήματα, αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών, που καμία κυβέρνηση δεν θέλησε να αντιμετωπίσει ουσιαστικά.
Έναν μήνα μετά, όχι μόνο δεν έχει δοθεί καμία λύση, αλλά η κατάσταση επιδεινώνεται. Η διακοπή της καθαριότητας και της φύλαξης σε πέντε Περιφερειακά Γραφεία Ασύλου, η εμφάνιση τρωκτικών και φιδιών στο ΠΓΑ Θεσσαλονίκης, τα χαλασμένα κλιματιστικά μέσα στο καλοκαίρι σε μια σειρά γραφεία αποδεικνύουν ότι ακόμη και οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις για την ασφαλή και αξιοπρεπή λειτουργία των υπηρεσιών αντιμετωπίζονται ως «κόστος». Οι εργαζόμενοι καλούμαστε καθημερινά να κρατήσουμε όρθιες κρίσιμες δημόσιες υπηρεσίες με λιγότερο προσωπικό, ελλιπείς υποδομές και ολοένα μεγαλύτερη πίεση.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση προχωρά στη συνταγματική αναθεώρηση ανοίγοντας τον δρόμο για την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Επιλέγει μάλιστα να το κάνει μέσα στο κατακαλόκαιρο, όπως έκανε και πέρυσι με την ψήφιση του νέου πειθαρχικού δικαίου των δημοσίων υπαλλήλων, επιχειρώντας να περάσει αυτές τις αντιδραστικές αλλαγές με όσο το δυνατόν μικρότερες αντιδράσεις.
Έχουμε ήδη πλούσια πείρα από την «κατάργηση στην πράξη της μονιμότητας»: εκατοντάδες συνάδελφοί μας δουλεύουν έως και 10 χρόνια σε καθεστώς εργασιακής ομηρίας, με ελαστικές σχέσεις εργασίας, χωρίς σταθερά και κατοχυρωμένα δικαιώματα.
Η χρόνια υποστελέχωση, η διαρκώς μειούμενη κρατική χρηματοδότηση, η εμπορευματοποίηση και η παράδοση κρίσιμων υπηρεσιών σε ιδιώτες έχουν οδηγήσει τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών σε οριακή κατάσταση. Τώρα επιδιώκουν να κάνουν κανόνα την ανασφάλεια, την ομηρία και τον φόβο της απόλυσης. Η λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών δεν υπονομεύεται από τη μονιμότητα των εργαζομένων. Το ακριβώς αντίθετο: Με την άρση της μονιμότητας θα ενταθούν φαινόμενα όπως η έλλειψη δασκάλων, καθηγητών, γιατρών και νοσηλευτών. Θα γενικευτούν και θα ενταθούν όλα όσα ήδη ζει ο λαός από την πολιτική που ασκείται.
Για χρόνια οι δημόσιοι υπάλληλοι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με παγωμένους μισθούς, την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, αυξήσεις-ψίχουλα που εξαφανίζονται από την ακρίβεια και συνεχή υποβάθμιση των συνθηκών εργασίας. Σήμερα, με την άρση της μονιμότητας επιχειρούν να αφαιρέσουν και το τελευταίο στοιχείο εργασιακής προστασίας.
Θέλουν έναν δημόσιο υπάλληλο που θα αμείβεται όλο και λιγότερο, θα εργάζεται σε όλο και χειρότερες συνθήκες, θα απειλείται ευκολότερα με πειθαρχικές κυρώσεις ή απόλυση και θα αποδέχεται σιωπηλά κάθε κυβερνητική επιλογή.
Χορτάσαμε από το αφήγημα ότι «δεν υπάρχουν χρήματα». Δεν υπάρχουν χρήματα για μόνιμες προσλήψεις, για αξιοπρεπείς μισθούς, για υγιεινή και ασφάλεια στους χώρους δουλειάς.
Όμως την ίδια ώρα, η κυβέρνηση διαθέτει εκατομμύρια ευρώ για την αντιλαϊκή της πολιτική. Τις τελευταίες ημέρες, μόνο το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου έχει διαθέσει: οικονομικά κίνητρα σε δικηγόρους για την προώθηση των «οικειοθελών επιστροφών», χρηματοδοτήσεις για μηχανισμούς ελέγχου και καταστολής, όπως τα 1,33 εκατομμύρια για τη Δημοτική Αστυνομία Αθηνών για τη «μείωση των παράνομων μεταναστευτικών ροών» και τα πάνω από 3 εκατομμύρια για παρεμβάσεις στη Λέσβο, την ώρα που το νησί μετατρέπεται ξανά σε «αποθήκη ψυχών» με την εφαρμογή του νέου Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο.
Αποδεικνύεται ότι είναι επιλογή της κυβέρνησης να αφήνει τις δημόσιες υπηρεσίες να απαξιώνονται και τους εργαζόμενους να εξουθενώνονται.
Απαντάμε συλλογικά – Παίρνουμε τη σκυτάλη από τις 12 Ιούνη – Συνεχίζουμε τον αγώνα και διεκδικούμε:
- Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους τους εργαζόμενους. Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων. Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Να καταργηθεί ο συνταγματικός “κόφτης” του άρθρου 103, που κρατά σε διαρκή ομηρία χιλιάδες συμβασιούχους
- Ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Ενίσχυση των κτιριακών υποδομών και του τεχνολογικού και λοιπού εξοπλισμού των χώρων εργασίας μας.
- Αυξήσεις 20% στους μισθούς – επαναφορά των μισθολογικών απωλειών και του 13ου και 14ου μισθού.