Από την Πρωτομαγιά του Σικάγο μέχρι και σήμερα, η ιστορική μνήμη και η σύγχρονη πείρα δείχνουν τη συνέχεια. Εκατόν σαράντα χρόνια μας χωρίζουν από την 1η Μάη του 1886. Τότε που οι εργάτες του Σικάγο πάλεψαν για να ζουν σαν άνθρωποι και νίκησαν. Το 8ωρο δεν χαρίστηκε. Κατακτήθηκε με αγώνες, απεργίες, φυλακίσεις, εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Η φλόγα εκείνης της εξέγερσης έγινε φάρος για όλους τους καταπιεσμένους.
Ζούμε σε μια περίοδο όπου, 81 χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η ανθρωπότητα βρίσκεται ξανά αντιμέτωπη με τον κίνδυνο ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα ισχυρά καπιταλιστικά κέντρα, με αιχμή τη σύγκρουση ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο σύστημα, οξύνονται και απλώνονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Από τον Ειρηνικό και τα στενά της Ταϊβάν μέχρι την Ουκρανία, όπου μαίνεται η σύγκρουση ανάμεσα σε ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ και τη Ρωσία, από τη Μέση Ανατολή μέχρι την Αφρική και τη Λατινική Αμερική, οι λαοί πληρώνουν το τίμημα. Αυτές οι συγκρούσεις δεν γίνονται για την ειρήνη ή τη δημοκρατία, αλλά για τον έλεγχο των αγορών, των ενεργειακών πηγών, των δρόμων μεταφοράς εμπορευμάτων και των σπάνιων πρώτων υλών.
Μέσα σε αυτή την επικίνδυνη κατάσταση, η Ελλάδα δεν είναι έξω από το κάδρο. Η εμπλοκή της δεν είναι ένα μελλοντικό σενάριο — είναι ήδη πραγματικότητα. Με στρατιωτικές βάσεις του ΝΑΤΟ, αποστολές στο εξωτερικό, συμμετοχή σε επιχειρήσεις και συμφωνίες, η κυβέρνηση της ΝΔ, με τη συναίνεση των υπόλοιπων κομμάτων του ευρωατλαντισμού, μπλέκει τη χώρα όλο και πιο βαθιά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Την ίδια στιγμή, αυτή η πολιτική συνδέεται άμεσα με την όξυνση της επίθεσης στα δικαιώματα του λαού. Η εντατικοποίηση της δουλειάς, η επέκταση του εργάσιμου χρόνου, οι χαμηλοί μισθοί, η ακρίβεια και η φτώχεια δεν είναι εξαιρέσεις — είναι η κανονικότητα ενός συστήματος που υπηρετεί τα κέρδη των λίγων. Η στροφή στην πολεμική οικονομία, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, σημαίνει νέες θυσίες για τον λαό. Η Υγεία, η Παιδεία, η Πρόνοια, οι κοινωνικές ανάγκες, η προστασία από φυσικές καταστροφές, οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, οι μισθοί, οι συντάξεις θυσιάζονται για να ενισχυθούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι της πολεμικής οικονομίας, για να αγοραστούν πολεμικοί εξοπλισμοί, να εξυπηρετηθούν οι ΝΑΤΟικές υποχρεώσεις της αστικής τάξης. Η ακρίβεια θερίζει, τα ενοίκια είναι σε αδιανόητα ύψη. Οι δαπάνες των εργαζομένων για ρεύμα, νερό, καύσιμα, τρόφιμα, φάρμακα, εξετάσεις, νοσηλείες μηδενίζουν τον μισθό, τη σύνταξη, μέσα στις πρώτες ημέρες του μήνα. Οι νέες γενιές πνίγονται στην ανασφάλεια.
Παράλληλα, εντείνεται ο αυταρχισμός και η καταστολή. Περιορίζονται συνδικαλιστικά δικαιώματα, ενισχύεται η εργοδοτική αυθαιρεσία και καλλιεργείται ένα κλίμα φόβου και υποταγής. Η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα προσπαθούν να πείσουν τον λαό ότι αυτή η πορεία είναι μονόδρομος, ακόμα και να παρουσιάσουν τον πόλεμο ως «ευκαιρία».
Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες στους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς γνωρίζουμε καλά τι σημαίνει να δουλεύεις σε αυτές τις συνθήκες. Καθημερινά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την εντατικοποίηση, με άπειρες εργατοώρες στα σπίτια μας όταν σχολάμε για να «προετοιμάσουμε» την επόμενη μέρα στη δουλειά, με απλήρωτες ενημερώσεις γονέων, σεμινάρια και γιορτές εκτός ωραρίου. Και κάθε τέλος της σχολικής χρονιάς να απολυόμαστε με ατομικές συμβάσεις και αβεβαιότητα για την επόμενη χρονιά.
Σήμερα χρειάζεται να βάλουμε στο επίκεντρο τις δικές μας ανάγκες, με αποφασιστικότητα, το αίτημα για σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας και ουσιαστική μείωση του εργάσιμου χρόνου. Για κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας κόντρα στην απαράδεκτη συμφωνία Κυβέρνησης-ΓΣΕΕ-Κοινωνικών Εταίρων που προσπαθούν να επιβάλουν σιωπητήριο στους χώρους δουλειάς, για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, με πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς. Η δύναμη των εργαζομένων βρίσκεται στην ταξική πάλη, στην οργάνωση και τον διεκδικητικό αγώνα όπως μας διδάσκει η οστορία μας
Αν θέλουμε να βάλουμε φρένο στην ένταση της εκμετάλλευσης, αν θέλουμε να αμφισβητήσουμε στην πράξη το αντεργατικό νομοθετικό οπλοστάσιο που τσακίζει τα δικαιώματά μας και προσπαθεί να ακυρώσει ακόμη και τη δυνατότητα διεκδίκησης, τότε χρειάζεται να δυναμώσει η πάλη, η οργάνωση, η συλλογική διεκδίκηση μέσα από τα ταξικά συνδικάτα σε κάθε χώρο δουλειάς! Να βάλουμε τέλος στα εξοντωτικά ωράρια-λάστιχο, στη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, στην απλήρωτη δουλειά που γενικεύεται.
Συνεχίζουμε μαζί με τους χιλιάδες εργαζόμενους που συμμετείχαν στις απεργιακές μάχες ενάντια στο ν/σχ έκτρωμα για το 13ωρο και το ξεπούλημα των κλαδικών ΣΣΕ. Η τεράστια συμμετοχή συνδικαλιστικών οργανώσεων στην πανελλαδική σύσκεψη του ΠΑΜΕ στις 4 Απρίλη, μας γεμίζει με αισιοδοξία και δύναμη για την συνέχεια, την οργάνωση των αγώνων που έχουμε μπροστά μας!
Γιορτάζουμε και τιμούμε την εργατική Πρωτομαγια με καμπάνια νέων εγγραφών του σωματείου μας, ώστε να φτάσουμε σε ακόμα περισσότερους χώρους δουλειάς, να δυναμώσει η φωνή του Σωματείου, να δυναμώσει ο δικός μας αγώνας!!
Δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την οργάνωση και την επιτυχία της πρωτομαγιάτικης απεργίας, γιατί ο πόλεμος αυτός δεν είναι δικός μας. Δικός μας είναι ο αγώνας για τη ζωή, τα δικαιώματά μας, την κάλυψη των σύγχρονων αναγκών μας!
Παίρνουμε όλοι μέρος μαζικά στην Πρωτομαγιάτικη Απεργία στις 10.30 στο Σύνταγμα!
Ζήτω η ΕΡΓΑΤΙΚΗ-ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ! Ζήτω η παγκόσμια εργατική τάξη!
