Σωματείο Εργαζομένων στην εταιρία “ΚΤΙΡΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ” ΑΕ: Παρέμβαση για δήθεν διαβούλευση στο νομοσχέδιο για φορείς Δημοσίου

0

ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ

 Ένα ακόμα βήμα προς την πλήρη εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση φορέων του Δημοσίου που παρέχουν σημαντικό κοινωνικό έργο και υπηρεσίες

             Ένα ακόμα αντιδραστικό νομοσχέδιο τίθεται προς διαβούλευση εν μέσω Αυγούστου (μέχρι τις 20 του μήνα!) αποδεικνύοντας ότι, μόνο πρόθεση διαβούλευσης δεν υπάρχει από πλευράς κυβέρνησης και του αρμόδιου υπουργείου Οικονομικών (ΥΠΟΙΚ). Και πώς αλλιώς θα ήταν, αφού το εν λόγω νομοσχέδιο σπρώχνει δεκάδες φορείς του Δημοσίου που παρέχουν σημαντικό κοινωνικό έργο και υπηρεσίες, ένα ακόμα βήμα προς την εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση.  Η λήψη δε σειράς μέτρων για το σφιχτό εναγκαλισμό, έλεγχο και εποπτεία αυτών των φορέων από το υπουργείο Οικονομικών, με στόχο «να συνεισφέρουν πόρους για την υλοποίηση της επενδυτικής πολιτικής με βάση τις κατευθυντήριες του ΟΟΣΑ», αποτελεί τρανταχτή απόδειξη ότι επιδιώκεται «δια ροπάλου» η «επιχειρηματική δραστηριότητα …με βάση τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας». Έτσι ολοκληρώνουν ουσιαστική αποκοπή αυτών των φορέων από τα υπουργεία που έχουν την αρμοδιότητα του αντικειμένου με το οποίο είναι επιφορτισμένοι και πλέον οι στόχοι γίνονται καθαρά οικονομικοί και τα κριτήρια ιδιωτικοοικονομικά στη «λογική» κόστους-κερδοφορίας, υπό τον πλήρη έλεγχο του ΥΠΟΙΚ.

Ένας από αυτούς τους Δημόσιους φορείς που αφορά το νομοσχέδιο είναι οι ΚΤΙΡΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΑΕ (ΚΤ.ΥΠ.), ένας δημόσιος φορέας που προήλθε από την μνημονιακή συγχώνευση του Ο.Σ.Κ.(που κατασκεύαζε σχολικά κτίρια), της ΔΕΠΑΝΟΜ (που κατασκεύαζε νοσοκομεία και άλλες δομές Υγείας), της ΘΕΜΙΣ (που κατασκεύαζε δικαστήρια και άλλες δομές Δικαιοσύνης) και του τεχνικού τμήματος της ΚΕΔ (που κατασκεύαζε άλλα δημόσια κτίρια όπως πυροσβεστικούς σταθμούς κ.ά.). Είναι προφανές ότι το αντικείμενο, το έργο και οι υπηρεσίες των ΚΤ.ΥΠ. είναι κρίσιμα για το κοινωνικό σύνολο, πρέπει να είναι στην αποκλειστική ευθύνη του κράτους και δεν πρέπει να αποτελούν αντικείμενο εκμετάλλευσης για αποκόμιση εσόδων-κερδών είτε από το κράτος είτε από ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα. Παρόλα αυτά οι πολιτικές που ασκούνται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις έχουν ήδη οδηγήσει προς αυτή την κατεύθυνση, με τις Συμπράξεις Δημόσιου με τον Ιδιωτικό τομέα (ΣΔΙΤ), τις κάθε λογής αναθέσεις και διάφορα χρηματοδοτικά προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τώρα επιχειρούν ένα ακόμα βήμα, προκειμένου να παρακάμψουν και τις αντιδράσεις των εργαζομένων, με το Υπουργείο Οικονομικών να αναλαμβάνει επί της ουσίας τον πλήρη έλεγχο και εποπτεία, γεγονός που φαίνεται ξεκάθαρα από σειρά έγγραφων δεσμεύσεων που πρέπει να κατατίθενται και να εγκρίνονται προς το ΥΠΟΙΚ (Δήλωση Αποστολής, Δήλωση Ειδικών υποχρεώσεων, Μνημόνιο συνεργασίας, Συμβόλαιο επίτευξης στόχων, Σύμβαση παροχής δημόσιας υπηρεσίας και άλλα). Όσον δε αφορά τους δείκτες και τα κριτήρια αξιολόγησης αυτών των φορέων, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρανόησης για τους στόχους και τις κατευθύνσεις (Δείκτες οικονομικών μεγεθών, κόστος παραγωγής και παροχής υπηρεσιών, χρηματοικονομική απόδοση, κερδοφορία, ρευστότητα, παραγωγικότητα, αποδοτικότητα, κ.ά.). Ούτε κουβέντα για τις σημαντικές ανάγκες σε σύγχρονα και ασφαλή δημόσια κτίρια (σχολεία, νοσοκομεία, κ.ά.). Παράλληλα ο ασφυκτικός εναγκαλισμός από το ΥΠΟΙΚ και τις κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ με βάση το εκάστοτε Μεσοπρόθεσμο, θα οδηγήσει εκτός των άλλων και σε παραπέρα μείωση της ήδη χαμηλής χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό, ως μέσο πίεσης για τη διεύρυνση της λειτουργίας τους με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και όρους κερδοφορίας. Εξάλλου η πρόταση που υπάρχει στην Αιτιολογική έκθεση στο «προς διαβούλευση» νομοσχέδιο ότι «η διάθεση περισσότερων ανθρώπινων και υλικών πόρων δεν δύναται να θεραπεύσει θέματα οργάνωσης και λειτουργίας» δείχνει ξεκάθαρα την πρόθεση για παραπέρα αποποίηση της ευθύνης του κράτους για παροχή σημαντικών κοινωνικών έργων και υπηρεσιών με την ουσιαστική  ενίσχυση της κρατικής χρηματοδότησης, με προσλήψεις εξειδικευμένου μόνιμου προσωπικού και τη βελτίωση της λειτουργίας και του παραγωγικού ρόλου και έργου αυτών των φορέων.

Τέλος αξίζει να κάνουμε ειδική αναφορά στην επιχείρηση παραπέρα διεύρυνσης των «ελαστικών» εργασιακών σχέσεων, ενώ στο νομοσχέδιο δεν παραλείπουν να επαναβεβαιώσουν το «πάγωμα» μισθολογικών και μη «παροχών» και Συλλογικών συμβάσεων, από το απαγορευτικό αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε κατά την περίοδο των μνημονίων και μέχρι σήμερα.

 

Print Friendly, PDF & Email
Share.

Comments are closed.