ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ ΤΟ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗ ΒΙΟΛΑΝΤΑ
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΧΩΡΟ
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 3 ΦΛΕΒΑΡΗ
Το σωματείο μας καλεί όλους τους συναδέλφους να συμμετάσχουν μαζικά στην απεργία που έχει προκηρυχθεί σε ολόκληρο τον κλάδο Τροφίμων και Ποτών για το εργοδοτικό έγκλημα στη Βιολάντα.
Οι αδικοχαμένες συναδέλφισσές μας, μάς θυμίζουν τους νεκρούς που έχουμε θρηνήσει και στον υποκλάδο των Ιχθυοκαλλιεργειών.
Οι εργοδότες πολλές φορές δεν εφαρμόζουν στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας, ενώ στην καλύτερη περίπτωση φροντίζουν να είναι νομότυποι χωρίς στην πραγματικότητα να προστατεύουν, ούτε στο ελάχιστο τη ζωή και την υγεία των εργαζομένων.
Αυτό το τελευταίο είναι πολύ συνηθισμένο και στο μεγαθήριο της AVRAMAR. Τα μέτρα ασφαλείας τελειώνουν εκεί που εξασφαλίζονται οι πιστοποιήσεις και οι συνέπειες των ανεπαρκέστατων νόμων.
Μας χορηγούν ΜΑΠ και υπογράφουμε γι’ αυτά, όταν σε πολλές εργασίες ή δεν κάνουν ή δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε.
Μας κάνουν σεμινάρια και μας βάζουν να υπογράφουμε πως συμμετάσχουμε, στα οποία οι περισσότερες οδηγίες είναι άχρηστες για τις εργασίες που πραγματοποιούμε.
Χρησιμοποιούμε τεράστιες ποσότητες φαρμάκων, χημικών και απολυμαντικών, που είναι τοξικά, καυστικά και καρκινογόνα. Μας λένε πως είναι όλα εντάξει επειδή μας δίνουν μια μάσκα, που όμως δεν μπορούμε να τη φοράμε για ώρες, ούτε προστατεύει αυτούς που δουλεύουν κοντά μας.
Μπαίνουμε στη θάλασσα με βροχές ή τρικυμία, χωρίς να ξέρουμε αν θα βγούμε και μας λένε πως δεν υπάρχει πρόβλημα επειδή μας δίνουν σωσίβιο.
Όταν πρέπει να βγει η δουλειά όλοι οι κανόνες ξεχνιούνται.
Δεν μπορεί να υπάρξει ασφάλεια όταν υπάρχει εντατικοποίηση και έλλειψη προσωπικού.
Κάπως έτσι γίνονται τα “ατυχήματα” και πάντα η ευθυνη ρίχνεται στους εργαζόμενους ή στην κακιά ώρα.
Την ίδια στιγμή η νομοθεσία μας αφήνει εντελώς απροστάτευτους.
Δεν υπάρχει το παραμικρό νομοθετημένο μέτρο που να αφορά τη δουλειά μας. Ούτε για το πόσα βάρη επιτρέπεται να σηκώνουμε, ούτε για το πόσα χημικά επιτρέπεται να χρησιμοποιούμε, ούτε για τις καιρικές συνθήκες που πρέπει να σταματούν εργασίες και πολλά άλλα.
Κι ενώ το επάγγελμά μας είναι βαρύ, ανθυγιεινό κι επικίνδυνο, οι περισσότεροι δεν έχουμε ούτε καν κοινά ένσημα αλλά “μισά”, ενώ επί 13 χρόνια ήμασταν ασφαλισμένοι στον ΟΓΑ. Αυτό σημαίνει πως οι περισσότεροι θα αναγκαστούν να εργαστούν μέχρι τα βαθιά γεράματα και πάλι η σύνταξη θα είναι ψίχουλα.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ
Να νομοθετηθούν τώρα ουσιαστικά μέτρα ασφαλείας για τον κλάδο μας
Να στελεχωθούν τώρα οι ελεγκτικοί μηχανισμοί για να μπορούν να κάνουν περισσότερους ελέγχους.
Να καταργηθεί τώρα το αίσχος των “μισών” ενσήμων και του ΟΓΑ με αναδρομική ισχύ από το 2004 που πρωτοεφαρμόστηκε. Να ενταχθεί ο κλάδος στα ΒΑΕ.
Αν θέλουμε να μην θρηνούμε νεκρούς και να μην είναι σακατεμένοι οι ζωντανοί, πρέπει το κάθε σωματείο στο χώρο του, να δώσει τη μάχη για ουσιαστικά μέτρα ασφαλείας.
Η επιτυχία αυτής της απεργίας, θα είναι και ένα σημαντικό σκαλοπάτι, για τους αγώνες που έχουμε να δώσουμε το επόμενο διάστημα.
Οι αγώνες που δώσαμε το καλοκαίρι δείχνουν πως οι εργοδότες μας υπολογίζουν μόνο όταν αγωνιζόμαστε. Όταν τους αποδεικνύουμε στην πράξη πως χωρίς εμάς τα εργοστάσια είναι κουφάρια, τότε μπορούμε να αποσπάσουμε κατακτήσεις.
Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να φέρουμε πίσω τις συναδέλφισσές μας στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ, ούτε να απαλύνουμε τον πόνο των δικών τους.
Όμως μπορούμε και έχουμε καθήκον να κάνουμε ΤΩΡΑ ό,τι παιρνά από το χέρι μας, ώστε κανένας να μην ξαναθρηνήσει παιδί, σύζυγο, γονιό, δικό του άνθρωπο, που πήγε για μεροκάματο και δεν γύρισε.
