Παρασκευή, 7 Αυγούστου

Σωματείο Εργαζομένων Εθνικής Λυρικής Σκηνής : Για την υπογραφή Επιχειρησιακής Συλλογικής Σύμβασης στην Ε.Λ.Σ

image_pdfimage_print

Την Πέμπτη 30/7, με την εκπνοή της καλλιτεχνικής σεζόν, υπογράφθηκε επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Είναι η πρώτη συλλογική σύμβαση στην Ε.Λ.Σ μετά από 12 ολόκληρα χρόνια. Αυτό από μόνο του είναι ένα θετικό στοιχείο, ειδικά όταν γίνεται σε μια πολύ δύσκολη περίοδο που η υγειονομική βόμβα του κορωνοϊού έχει επιταχύνει μια σειρά αντεργατικών μέτρων και έχει δώσει σημαντικό κτύπημα στο εργασιακό τοπίο του καλλιτεχνικού χώρου, όπως αντίστοιχα συμβαίνει στο κλάδο του επισιτισμού-τουρισμού αλλά και σε μια σειρά άλλους κλάδους. Άλλο ένα θετικό στοιχείο είναι ότι εξασφαλίζει μέσω της παροχής του επιδόματος σίτισης μια μικρή αλλά σημαντική βοήθεια στους εργαζόμενους του θεάτρου, που με την ένταξή τους στο ενιαίο μισθολόγιο άλλαξε απότομα η ζωή τους προς το χειρότερο, όπως δυστυχώς συνέβη σε χιλιάδες εργαζόμενους του δημοσίου και των φορέων γενικής κυβέρνησης.

Ένα θετικό συμπέρασμα της διαδικασίας είναι ότι επιβεβαιώθηκε αυτό που το σωματείο μας βροντοφώναζε εδώ και χρόνια: «η ισχύς εν τη ενώσει» για την υπεράσπιση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων όλων των εργαζομένων του θεάτρου. Προσπαθούσαμε ως σωματείο εργαζομένων της ΕΛΣ να το κάνουμε πράξη, παραμερίζοντας όποιες φωνές έβαζαν εμπόδια στη κοινή διεκδίκηση ή όσους επέμεναν να προκρίνουν το διαχωρισμό των εργαζομένων σε καλλιτέχνες και τεχνικούς-διοικητικούς-βοηθητικό προσωπικό. Ένας διαχωρισμός που εντέχνως καλλιεργήθηκε με τη δικαιολογία της μισθολογικής διαφοροποίησης, η οποία δημιουργήθηκε από τη εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου, λες και ήταν απόφαση των καλλιτεχνών κι όχι των κατευθύνσεων των κυβερνήσεων με τους νόμους που ψήφισαν από κοινού ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ.      

Παράλληλα, η διαδικασία ανέδειξε και το πραγματικό εμπόδιο που συνεχίζει να υπάρχει και δεν είναι άλλο από το νομοθετικό πλαίσιο το οποίο ουσιαστικά καταργεί τη διαπραγμάτευση της συλλογικής σύμβασης καθώς απαγορεύει την όποια οικονομική απαίτηση, δένοντας έτσι χειροπόδαρα τους εργαζόμενους για οποιαδήποτε βελτίωση των όρων επιβίωσής τους. Ακόμα και τη χορήγηση του επιδόματος επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας, ενός επιδόματος που το είχαμε θεσμοθετημένο από τις προηγούμενες ΣΣΕ κι εδώ και σχεδόν 9 χρόνια μάς το στερούν βάζοντας διάφορες προφάσεις, το θέτει η διοίκηση και η κυβέρνηση – τόσο η προηγούμενη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η τωρινή της ΝΔ – ως «ευχή».

Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα που χρειάζεται να βγάλουν οι εργαζόμενοι του θεάτρου και να στοχεύσουν την πάλη τους όχι ενάντια στους άλλους εργαζόμενους αλλά στην ένωση με τον αγώνα των εργαζομένων των άλλων κλάδων για κατάργηση του ενιαίου μισθολογίου, για αυξήσεις στους μισθούς, για απόδοση όλων των αναγκαίων και απαραίτητων παροχών, για καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας, για κατάργηση όλων των φόρων που μειώνουν σημαντικά το καθημερινό τους εισόδημα, για αυξήσεις στις συντάξεις ώστε να μην οδηγείται ο εργαζόμενος να δουλεύει ως στα βαθιά γεράματα, για ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας κ.α. Με άλλα λόγια, ένα κοινό αγώνα με το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα ώστε να καταργηθεί όλο αυτό το αντεργατικό οπλοστάσιο όλων των κυβερνήσεων, που διαχρονικά μάς «μαυρίζουν» τη ζωή. Ταυτόχρονα, χρειάζεται να απομονώσουμε αντιλήψεις που καλλιεργεί η ηγεσία της ομοσπονδίας μας, της Π.Ο.Θ.Α, αλλά και κάποιων σωματείων, που βασίζονται στην ηττοπάθεια και στη λογική του «εφικτού», το οποίο καθορίζουν οι νόμοι και η εκάστοτε κυβερνητική πολιτική της «δημοσιονομικής στενότητας». Με άλλα λόγια, «σφιγμένο ζωνάρι» μόνο για τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους και τους συνταξιούχους και μύρια δώρα για τους μεγαλοεργοδότες και τους εφοπλιστές.

Κλείνοντας, πρέπει να τονίσουμε ότι χρειάζεται όλοι οι εργαζόμενοι να είμαστε σε επαγρύπνηση, για να εξασφαλιστεί ότι θα εφαρμοσθούν στο ακέραιο όλοι οι όροι της συλλογικής σύμβασης. Ότι δε θα αφήσουμε η νέα οικονομική κρίση να γίνει αφορμή για να μειωθούν για άλλη μια φορά οι αμοιβές μας και τα δικαιώματά μας. Η εμπειρία μάς δείχνει ότι τίποτα δε θα μας χαρισθεί αλλά και τίποτα δε θα μας δοθεί αν εμείς «βάλουμε νερό στο κρασί μας».

«Οι πιο σημαντικοί αγώνες είναι μπροστά μας»

Comments are closed.