«Να σημάνει συναγερμός!
Οι ζωές μας δεν είναι αναλώσιμες!»
Πραγματοποιήθηκε χθες Τετάρτη 22 Ιούλη η εκδήλωση-ενημέρωση του Παλλεσβιακού Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου (ΠΕΚ), για τα μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, δίνοντας συνέχεια στην καμπάνια ενημέρωσης που έχει ξεκινήσει το τελευταίο διάστημα η Διοίκηση του ΠΕΚ.
Εργαζόμενοι και εργαζόμενες του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα από διάφορους χώρους, υγειονομικοί και συνταξιούχοι, παρακολούθησαν με έντονο ενδιαφέρον την εισηγητική ομιλία και τις παρεμβάσεις που ακολούθησαν.
Στη συνέχεια αρκετοί εργαζόμενοι πήραν τον λόγο, αναδεικνύοντας ο καθένας από τον χώρο του, τις ελλείψεις που υπάρχουν, επισημαίνοντας ταυτόχρονα και τους υπεύθυνους που υπάρχουν πίσω από τα ατυχήματα και δυστυχήματα. Που δεν είναι κανένας άλλος πέρα από την εργοδοσία, η οποία πατώντας πάνω σε όλους τους αντεργατικούς νόμους που έχουν ψηφίσει όλες οι κυβερνήσεις, αξιοποιεί στο έπακρο τις ελλείψεις σε προσωπικό των ελεγκτικών μηχανισμών και δεν δίνει δεκάρα τσακιστή, για να προστατέψει τις ζωές των εργαζομένων.
Την εισηγητική έκανε ο Γιάννης Ζαφειρίου, πρόεδρος του ΠΕΚ και μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ, ενώ παρεμβάσεις έγιναν από τους Δημήτρη Ευσταθίου πρόεδρο της Ένωσης Ιδιωτικών Υπαλλήλων και αντιπρόεδρο του ΠΕΚ, Δημήτρη Κόνσουλα πρόεδρο του Συλλόγου Εργαζομένων ΟΤΑ Λέσβου, Βαγγέλη Χριστοδούλου πρόεδρο της Ένωσης Συνταξιούχων ΙΚΑ την Κάλλια Φαλαλή ειδικευόμενη γιατρό στο «Βοστάνειο» και τον Δημήτρη Κλαδίτη διαιτολόγος στο «Βοστάνειο».
Τονίστηκε, τα Σωματεία να είναι σε θέση μάχης και να παρεμβαίνουν όπου χρειαστεί, ειδικά την τωρινή περίοδο που οι θερμοκρασίες είναι υψηλές και σε μια σειρά κλάδους οι εργασίες εκτελούνται κανονικά παρά τις απαγορεύσεις.
«Δεν μπορούμε να αποδεχθούμε αυτήν την κατάσταση σαν κανονικότητα, να πηγαίνουμε στη δουλειά μας και να μην ξέρουμε αν και σε τι κατάσταση θα γυρίσουμε στο σπίτι μας» σημείωσαν στο σύνολο τους οι παρευρισκόμενοι.
Αμέσως μετά ακολούθησε η προβολή της ταινίας «I Daniel Blake».
Οι πρωτοβουλίες του Παλλεσβιακού Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου, για την ανάδειξη των προβλημάτων των εργαζομένων θα συνεχιστούν και το επόμενο διάστημα.
Αποσπάσματα από την εισηγητική ομιλία του Γιάννη Ζαφειρίου
Αφορμή της σημερινής εκδήλωσης, είναι, τα δεκάδες εργατικά δυστυχήματα, τα εκατοντάδες εργατικά ατυχήματα, εξαιτίας των μέτρων υγείας και ασφάλειας που δεν παίρνονται και δεν τηρούνται από την εργοδοσία, επειδή κοστίζουν. Δυστυχήματα και ατυχήματα, που έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνιση τους και στο νησί μας.
Είχαμε την περίπτωση του εργαζόμενου που έπεσε από την σκαλωσιά στο Κάστρο της Μυτιλήνης, των δύο εργαζομένων της εταιρείας ΕΒΙΝΤΑ, τον τραυματισμό του οδηγού που καταπλακώθηκε από το κλάρκ σε κάβα της Βόρειας Λέσβου. Είχαμε τον θάνατο του συνταξιούχου οικοδόμου πριν έναν μήνα περίπου στο Σκαλοχώρι, τον θάνατο του Μάριου που έπεσε από την πέργκολα το περασμένο φθινόπωρο.
Να αναφέρουμε, πως σε όλες τις περιπτώσεις, αντιπροσωπεία της Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Λέσβου, βρέθηκε δίπλα στους εργαζόμενους και στις οικογένειες τους, ενώ για τους 2 θανάτους πραγματοποιήσαμε με την αύριο των δυστυχημάτων, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, αναδεικνύοντας τις αιτίες και τους υπεύθυνους, που σκοτώθηκαν οι δύο συνάδελφοι μας.
Σκοπός λοιπόν της σημερινής πρωτοβουλίας, είναι να φωτιστούν οι βασικές πλευρές υγείας και ασφάλειας της εργασίας από τη σκοπιά των αναγκών των εργαζόμενων.
Να αναδειχτούν τα εμπόδια, οι αιτίες και η εχθρική πολιτική διαχρονικά των κυβερνήσεων που οδηγούν να μην λαμβάνονται μέτρα προστασίας και να μην εξασφαλίζεται με επάρκεια η εφαρμογή τους από τις αρμόδιες αρχές.
Να αναδείξουμε ποια είναι σήμερα η κατάσταση στους χώρους δουλειάς και γιατί οξύνεται.
Να μεταφερθεί η θετική πείρα από τις παρεμβάσεις και τους αγώνες των σωματείων που πρέπει να ενισχυθεί και είναι η προϋπόθεση για να προστατευτεί η ζωή των εργαζόμενων.
Για να ενισχυθεί με βάση τους αγώνες το πλαίσιο διεκδικήσεων και αιτημάτων ανά κλάδο και χώρο δουλειάς.
Διότι, το σημερινό ζήτημα που κουβεντιάζουμε, πρέπει να είναι στην πρώτη γραμμή ιεράρχησης της δράσης των Σωματείων.
Κάθε δύο μέρες χάνεται και ένας εργάτης
Πέρυσι σκοτώθηκαν 201 εργάτες και εργάτριες, ενώ από την αρχή του 2026 μέχρι σήμερα έχουν σκοτωθεί πάνω από 80. Τα νούμερα είναι αμείλικτα.
Ταυτόχρονα οι επαγγελματικές ασθένειες που θερίζουν τους εργαζόμενους, συνεχίζουν να μην καταγράφονται ως τέτοιες και οι εργαζόμενοι είναι αναγκασμένοι να επωμίζονται το τεράστιο κόστος για να τις αντιμετωπίσουν αλλά και να εργάζονται χωρίς να λαμβάνει μέτρα η εργοδοσία για την υγεία τους.
Είναι ο «ακήρυχτος πόλεμος» που έχει εξαπολύσει η εργοδοσία σε βάρος των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς. Σε αυτόν τον πόλεμο όμως, θύματα μετρά μόνο η μία πλευρά, οι εργαζόμενοι.
Και αυτό διότι, η ίδια η ζωή των εργαζομένων αντιμετωπίζεται ως κόστος από τους ομίλους και τις κυβερνήσεις και όχι ως κοινωνική ανάγκη που πρέπει να ικανοποιηθεί, με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε εγκλήματα. Και είναι έγκλημα, όταν ένας εργαζόμενος δε γυρίζει σπίτι του, στην οικογένεια του.
Είναι χαρακτηριστικό πως μεγαλώνει συνεχώς ο αριθμός των εργαζομένων άνω των 65 ετών που αφήνουν τη ζωή τους στο μεροκάματο.
Μάλιστα, τα περισσότερα εργατικά δυστυχήματα γίνονται προς το τέλος της βάρδιας. Επιβεβαιώνεται λοιπόν, ότι μετά τις 8 ώρες δουλειάς, ο κίνδυνος έκθεσης σε εργατικά ατυχήματα αυξάνεται δραματικά.
Σε αυτά βέβαια προστίθεται το μόνιμο άγχος και η ανασφάλεια που δημιουργεί στον κάθε εργαζόμενο, η αγωνία να τα βγάλει πέρα με την ακρίβεια, με το υψηλό κόστος ζωής. Κανένα μέτρο προστασίας δεν μπορεί να λειτουργήσει μετά τις 8 ώρες δουλειάς γιατί η κόπωση, η σωματική, η ψυχολογική, καταβάλλει κάθε εργαζόμενο, κάθε εργαζόμενη.
Δικαίως λοιπόν χαρακτηρίζουμε προδιαγεγραμμένα εργοδοτικά εγκλήματα τους θανάτους εργαζομένων, καθώς οι εργοδότες δεν παίρνουν μέτρα ασφαλείας όταν αυτά γίνονται εμπόδιο στα κέρδη τους, ενώ η ασύδοτη αυτή δράση τους θρέφεται από την πολιτική των κυβερνήσεων, που εξαφανίζει τα εργατικά «ατυχήματα», αποδυναμώνει τις ελεγκτικές υπηρεσίες και αδιαφορεί για τη διερεύνηση των συνθηκών που προκαλούν τα «ατυχήματα» και τις «νόσους» στη δουλειά.
Σε αυτό το σημείο να πούμε ότι η εργοδοσία έχει το δικαίωμα από το νόμο να απολύει εργαζόμενους ακόμα και την περίοδο της αναρρωτικής άδειας.
Εργοδότες, υπουργεία και κρατικοί φορείς έχουν κατά καιρούς θίξει το ζήτημα των εργατικών ατυχημάτων, αλλά το κάνουν από την δική τους σκοπιά και με βάση τα δικά τους συμφέροντα.
Γι’ αυτό και πάντα καταλήγουν στο συμπέρασμα πως πρόκειται για κάποιο ατομικό λάθος, όπως έχουμε ακούσει τελευταία να μας λέει εκπρόσωπος της εργοδοσίας, ή πως υπήρχε κάποια στρέβλωση στα μέτρα που ισχύουν, ή ακόμα έχουμε ακούσει και για το «τυχερό» του εργαζόμενου.
Τα κέρδη της εργοδοσίας είναι πάνω απ’ όλα!
Ακόμα και από την ανθρώπινη ζωή!
Η αρχή του κακού, η ουσία του προβλήματος βρίσκεται στο κυνήγι του κέρδους από την εργοδοσία. Αυτό προϋποθέτει:
- Την ένταση της εκμετάλλευσης του εργαζόμενου, δηλαδή ο κάθε εργάτης να παράγει περισσότερα και γρηγορότερα, όσο το δυνατό περισσότερες ώρες και με όσο το δυνατό λιγότερο μισθό.
- Αυτό σημαίνει εντατικοποίηση της δουλειάς με απάνθρωπα ωράρια, πίεση για να ολοκληρωθεί η οποιαδήποτε εργασία με υπερωρίες, κόντρα βάρδιες σε χαμηλές ή σε υψηλές θερμοκρασίες σε χώρους δουλειάς και κλάδους με μεγάλη επικινδυνότητα.
- Την μείωση του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους, που σημαίνει έλλειψη μέτρων υγιεινής και ασφάλειας στην εργασία, έλλειψη ΜΑΠ, απαρχαιωμένα μηχανήματα.
- Χρηματοδότηση για νέες επενδύσεις στους εργοδότες, που σημαίνει υποχρηματοδότηση των ελεγκτικών μηχανισμών, μείωση προσωπικού στο ΣΕΠΕ, της πρωτοβάθμιας υγείας.
Οι 13 ώρες δουλειά δεν είναι σύγχρονο. Είναι Μεσαίωνας!
Η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο που ψήφισε τον περασμένο Οκτώβρη, έκανε ακόμα χειρότερη την κατάσταση στους χώρους δουλειάς.
Να θυμίσουμε πως η κυβέρνηση και οι μεγαλοεργοδότες, υλοποιώντας τις οδηγίες της ΕΕ, βάφτισαν σύγχρονο, επίκαιρο και επωφελές για τους εργαζόμενους να δουλεύουμε 13 ώρες την ημέρα!
Όταν λοιπόν έχει ψηφίσει νόμους που καταργούν το 8ωρο, που επιβάλλουν 12 και 13 ώρες δουλειάς, τότε αντικειμενικά γίνεσαι ο ηθικός αυτουργός του εγκλήματος.
Όταν πάνω από 230.000 συνταξιούχοι βρίσκονται επίσημα ακόμα στη δουλειά, γιατί με την πενιχρή τους σύνταξη δεν μπορούν να επιβιώσουν γιατί πρέπει να στηρίξουν παιδιά, εγγόνια, τότε όλες οι Κυβέρνησες που έχουν περάσει από τον τόπο, είναι εγκληματίες.
Επιβεβαιώνατε λοιπόν, πως σύγχρονο για τους εργοδότες και τις Κυβερνήσεις τους, είναι να γίνει η ζωή μας λάστιχο, να μην έχουμε ελεύθερο χρόνο και όλα αυτά για την αύξηση των κερδών των μεγάλων μονοπωλίων.
Θέλουν οι εργοδότες να διαπραγματεύονται απευθείας με τον κάθε εργαζόμενο ακόμα και για το αν θα μπορεί να δει τα παιδιά του, πότε και αν θα κάνει διακοπές, οδηγώντας στο σμπαράλιασμα του ελεύθερου κοινωνικού χρόνου.
Σύγχρονο γι’ αυτούς είναι να αυξάνεται ο χρόνος εργασίας στα όρια της φυσικής εξόντωσης και να συμπιέζεται το εργατικό εισόδημα στα όρια της επιβίωσης, να περικόπτονται πόροι για την υγεία, την παιδεία, την πρόνοια και ταυτόχρονα να δίνονται δισεκατομμύρια για τα κέρδη τους και τα πολεμικά σφαγεία που ετοιμάζουν.
Βαφτίζουν “δικαίωμα” του εργαζόμενου να φεύγει για δουλειά και να μην ξέρει αν θα γυρίσει σπίτι του, γιατί με 13 ώρες δουλειάς είναι προφανές ότι δεν ισχύει κανένα μέτρο υγείας και ασφάλειας.
Όλα τα παραπάνω κουμπώνουν με τις εργασιακές σχέσεις μηδενικών ωρών και τις συμβάσεις κατά παραγγελία που μετατρέπουν τον εργαζόμενο σε μια ευέλικτη μηχανή παραγωγής εργασίας χωρίς δικαιώματα.
Σήμερα την ένταση της εκμετάλλευσης την βαφτίζουν πραγματική ζωή και τον σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας, τον αξιοπρεπή μισθό, εμπόδιο στην ανάπτυξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας.
Καμία ανοχή στη σύγχρονη βαρβαρότητα.
Με βάση όλα τα παραπάνω αποδεικνύεται ότι στο σημερινό καπιταλιστικό σύστημα η ανθρώπινη ζωή μπαίνει στο ζύγι κόστους οφέλους, το οποίο υπηρετεί και η στρατηγική της ΕΕ για πάμφθηνη εργατική δύναμη.
Ενώ με βάση την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας υπάρχουν οι δυνατότητες για να ληφθούν μέτρα ώστε οι εργαζόμενοι να είναι ασφαλείς στην εργασία.
Σήμερα κανένας εργαζόμενος, καμία συνδικαλιστική οργάνωση δεν πρέπει να δείξει ανοχή στην σύγχρονη βαρβαρότητα της καπιταλιστικής σκλαβιάς, δεν ζούμε για να δουλεύουμε, δουλεύουμε για να ζούμε και να απολαμβάνουμε τα αγαθά της σκέψης και της εργασίας μας.
Δεν πρόκειται να κάνουμε πίσω από τον αγώνα για την υπεράσπιση της ζωής μας, της δουλειάς και των δικαιωμάτων μας. Η συσπείρωση των εργαζόμενων στα σωματεία στον αγώνα με επίκεντρο τις σύγχρονες ανάγκες είναι μονόδρομος.
Η πανελλαδική πείρα και εμπειρία των Εργατικών Κέντρων, των Ομοσπονδιών και των Σωματείων, έχει αποδείξει, πως μόνο οι αγώνες και οι διεκδικήσεις έχουν φέρει αποτελέσματα
Κρατάμε την θετική πείρα και εμπειρία που έχουμε αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια, με τις παρεμβάσεις τόσο του Εργατικού Κέντρου Λέσβου όσο και των Σωματείων.
Επιβεβαιώθηκε, πως πραγματικό αποκούμπι για κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη, είναι το Σωματείο του.
Ένα Σωματείο που δεν μένει στις ανακοινώσεις και στα Δελτία Τύπου, αλλά παρεμβαίνει-διεκδικεί-κερδίζει από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο αίτημα που βάζει στο πλαίσιο του.
Παλεύουμε για Σωματεία που ζουν και αναπνέουν εκεί όπου ζει και αναπνέει η εργατική τάξη της χώρας μας, εκεί που οι εργάτες και οι εργάτριες καταθέτουν καθημερινά την εργατική τους δύναμη.
Εμείς, βάζουμε μπροστά τα δικά μας αιτήματα, και αγωνιζόμαστε γι’ αυτά. Γιατί ότι έχουμε κατακτήσει με τους αγώνες μας, ότι έχει κατακτήσει η εργατική τάξη, δεν της το χάρισε κανένας κηφήνας. Μπορούμε και θα επιβάλλουμε το δίκιο μας.
Το υποσχόμαστε, το χρωστάμε, στους νεκρούς συναδέλφους μας.