ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟΗ επίσημη ιστοσελίδα του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου

Σήμερα μιλήσαμε στο τηλέφωνο με μία γυναίκα στον Άλιμο, με ένα παιδί που έχασε τον άνδρα της στην ηλικία των 41 ετών έχει χάσει και το σπίτι της όπου ζει μαζί με τα πεθερικά της και σήμερα περίμεναν τον δικαστικό επιμελητή να τους βγάλει έξω. Σήμερα πάλι μιλήσαμε με μια οικογένεια αναπήρων γερόντων από την κάτω Τούμπα Θεσσαλονίκης. Ο παππούς 86 ετών είναι τυφλός. Έχει 92% αναπηρία και η γιαγιά έχει πάρα πολλά προβλήματα. Έχουν χάσει το σπίτι τους και ζητάνε να μείνουν όσο ζήσουν με ένα ποσό 400 ευρώ το μήνα. Η dovalue που έκανε τον πλειστηριασμό έχει πάρει και το σπίτι, αρνείται να έρθει σε συμφωνία και θέλει να τους πετάξει στον δρόμο. Αυτές είναι δύο υποθέσεις που μόλις σήμερα ήρθαν σε επικοινωνία με την επιτροπή του ΠΑΜΕ. Αυτή είναι η καθημερινότητα για χιλιάδες συνανθρώπους μας που νιώθουν την ανάσα των κοράκιων στον σβέρκο τους. Για όλο αυτό το μεγάλο κομμάτι της λαϊκής στέγης που έχει να κάνει με την αρπαγή της από τα αρπακτικά θα το αναπτύξει η συνάδελφος δικηγόρος μέλος της επιτροπής του ΠΑΜΕ για τους πλειστηριασμούς η Κατερίνα Γερακη.

Αυτό που στην χώρα μας ονομάζεται ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας, έχει γίνει ο μεγαλύτερος βραχνάς της λαϊκής οικογένειας. Όταν απαιτείται το 40 % του μισθού για να καλύψει μια οικογένεια την ανάγκη της σε στέγη, δείχνει ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει. Και δεν είναι μόνο το πανάκριβο ενοίκιο, είναι και τα συνεπακόλουθα, του ακριβού εμπορεύματος της κατοικίας   και της αλλαγής της χρήσης προς βραχυχρόνιες μισθώσεις. Με αποτέλεσμα την αγωνία και το τρέξιμο να βρεις διαμέρισμα που να είναι σχετικά κοντά με το προηγούμενο, για να μην αναγκαστείς να αλλάξεις σχολικό περιβάλλον στα παιδιά, να μην αναγκαστείς να μετακίνησε ώρες ατελείωτες προς την εργασία σου.

Τα τελευταία χρόνια η κρίση στην χώρα μείωσε την  ιδιοκατοίκηση στην Ελλάδα κατά 10%, στο 72%. Οι άνθρωποι που πλέον αναζητούν κατοικία είναι πολλοί περισσότεροι. Η κυβέρνηση εκπονεί σχέδια για τα νέα ζευγάρια που υποτίθεται αποκτούν δικό τους σπίτι. Κρούουμε τον κώδωνα του κίνδυνου και ενημερώνουμε τον λαό να είναι πολύ προσεκτικός με αυτά τα τραπεζικά δάνεια. Που γίνονται μια μακροχρόνια θηλιά που όσο περνάν τα χρόνια σφίγγει στο λαιμό των οφειλετών. Δείτε τι γίνεται με τα δάνεια του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας όπου πέρασαν στις τράπεζες και με συνοπτικές διαδικασίες οι ευάλωτοι χάνουν τα σπίτια τους.

Τεράστιες είναι οι αυξήσεις στις τιμές των σπιτιών σε όλη την Ελλάδα, όπως αποτυπώνουν και τα στοιχεία της Τράπεζας την Ελλάδας , με τη στέγη να έχει γίνει «είδος πολυτελείας» και ένα πανάκριβο εμπόρευμα, και το νοίκι να απορροφά ολοένα και μεγαλύτερο ποσοστό του λαϊκού εισοδήματος από χρόνο σε χρόνο, ως αποτέλεσμα της πολιτικής που έχει τσακίσει το λαϊκό εισόδημα και έχει μετατρέψει τη στέγη σε «επενδυτικό προϊόν» για τουριστική και όχι μόνο χρήση.

Τα ενοίκια να έχουν αυξηθεί πάνω από 37% κατά μέσο όρο τα τελευταία 5 χρόνια, και βέβαια το 90% των νέων ζευγαριών να κοιτάνε με το «κιάλι» το ενδεχόμενο ιδιοκατοίκησης, ενώ το 72% των νέων έως 34 ετών ζουν ακόμα στο «παιδικό δωμάτιο».

Μάλιστα, η κατάσταση είναι ακόμα πιο «μαύρη» για τους εργαζόμενους αν υπολογίσει κανείς το συνολικό κόστος στέγασης, δηλαδή το κόστος της στέγης συμπεριλαμβανομένων των λογαριασμών «κοινής ωφέλειας», ιδιαίτερα το κόστος Ενέργειας. Εξ ου και σχεδόν ένα στα δύο νοικοκυριά (45,5%) καθυστερούν να πληρώσουν στεγαστικά δάνεια, ενοίκια ή λογαριασμούς.

«Άλμα» έχουν κάνει και οι τιμές των εμπορικών ακινήτων κατά 33%, επιβαρύνοντας αυτοαπασχολούμενους και μικρούς επαγγελματίες.

Και τα χειρότερα είναι μπροστά αφού, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΤτΕ, οι τιμές των διαμερισμάτων το δεύτερο τρίμηνο του 2024 αυξήθηκαν (επισήμως) παραπέρα κατά 9,2%, ενώ το πρώτο τρίμηνο είχαν αυξηθεί κατά 10,6% και πέρυσι κατά 13,8%.

Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση και τα «κοράκια» των funds και των τραπεζών «ακονίζουν» μαχαίρια και για έναν νέο γύρο χιλιάδων πλειστηριασμών με βάση τους νόμους της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, αφού ήδη για το β’ εξάμηνο του χρόνου η σχετική λίστα περιλαμβάνει πάνω από 10.234 πλειστηριασμούς ακινήτων, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων αφορά περιουσία χρεωμένων, φτωχών, λαϊκών ανθρώπων που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν.

Ενώ την ίδια ώρα, ως αποτέλεσμα και της εκτόξευσης των επιτοκίων από την «περιοριστική» πολιτική που ακολούθησε την «επεκτατική» πολιτική των προηγούμενων χρόνων, σειρά παίρνουν και χιλιάδες άλλοι παλιοί δανειολήπτες, καθώς σύμφωνα με την έκθεση χρηματοπιστωτικής σταθερότητας της Τράπεζας της Ελλάδας, το α’ εξάμηνο του 2024 η ροή νέων μη εξυπηρετούμενων δανείων διαμορφώθηκε σε 1,6 δισ. ευρώ!

Παράλληλα, το ταβάνι της εξαπάτησης σπάνε και ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ που διαφημίζουν στην ίδια ακριβώς λογική τα διάφορα μοντέλα δήθεν «κοινωνικής στέγης» άλλων χωρών: Αυτά και αφού πρώτα έβαλαν το χεράκι τους στην κατάργηση του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας και στη γενίκευση των πλειστηριασμών, ενώ στηρίζουν και την παραχώρηση της ακίνητης περιουσίας του μέσω ΣΔΙΤ για την εγγυημένη κερδοφορία των κατασκευαστικών ομίλων.

Η ομοσπονδία οικοδόμων έχει αναδείξει πολλές φορές το ζήτημα λαϊκή στέγη. Η κάλυψη των στεγαστικών αναγκών των εργατικών-λαϊκών οικογενειών, των παιδιών μας που σπουδάζουν, των νέων ζευγαριών, είναι δικαίωμά μας. Δεν μπορεί «να κόβεται και να ράβεται» στις εξαγγελίες της εκάστοτε κυβέρνησης, που έχει πάντα στο βλέμμα της πως θα εξασφαλίσει τους όρους και τις προϋποθέσεις της κερδοφορίας των μεγαλοκατασκευαστών, των εμποροσπιτάδων, των τραπεζιτών.

Δεν ανεχόμαστε τα ψίχουλα! Μέτρα που έχουν δοκιμαστεί εδώ και χρόνια και «έχουν κάψει τη γούνα μας», που μας έκαναν νοικάρηδες στα σπίτια μας, μας φέρνουν αντιμέτωπους με τη βαρβαρότητα των πλειστηριασμών να βλέπουμε τους κόπους μιας ζωής να περνάνε στις τράπεζες και να μας απειλούν και από πάνω με δικαστήρια και καταδίκες, όπως φρόντισε να κάνει η προηγούμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με το νόμο που ψήφισε μετατρέποντας αυτόματα σε αδίκημα τον αγώνα ενάντια στον πλειστηριασμό του σπιτιού μας ..

Η κατάργησή του ΟΕΚ το 2011, η ανυπαρξία οποιασδήποτε στεγαστικής πολιτικής από τότε μέχρι σήμερα, είναι η συνειδητή επιλογή όλων των κυβερνήσεων για να δημιουργηθεί το κατάλληλο πεδίο να «προσφερθεί» η μεγάλη  κινητή και ακίνητη περιουσία του για τη στήριξη και χρηματοδότηση των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων.

Χρειάζεται να ενισχυθεί ο αγώνας και η διεκδίκηση για :

• Κάλυψη της στέγης και των στεγαστικών αναγκών μας με ευθύνη του κράτους. Με ψίχουλα, ψευτοεπιδοτήσεις και «pass» «δεν βάφονται αυγά».
• Ολοκληρωμένο στεγαστικό σχεδιασμό με στόχο την κάλυψη των εργατικών, λαϊκών αναγκών, επανασύσταση του ΟΕΚ και ενίσχυση του αποκλειστικά κρατικού κατασκευαστικού προγράμματος.
• Αξιοποίηση των αποθεματικών του πρώην ΟΕΚ και της μεγάλης ακίνητης περιουσίας του με επίκεντρο τις ανάγκες των εργαζομένων και όχι «στα δόντια»των λίγων.
• Άτοκα δάνεια στους δικαιούχους εργαζόμενους, ανέργους, τα νέα ζευγάρια, για απόκτηση, αποπεράτωση, συντήρηση και επισκευή κατοικίας.
• Αξιοποίηση των κτηρίων του πρώην ΟΕΚ για τη στέγαση εργατικών σωματείων για τις πολιτιστικές και αθλητικές ανάγκες τους.
• Επιδότηση ενοικίου ουσιαστική και όχι ψίχουλα. Πλαφόν στα φοιτητικά ενοίκια και επιδότηση 300 ευρώ το μήνα σε κάθε φοιτητή που σπουδάζει μακριά από το τόπο κατοικίας του. Με ευθύνη του κράτους να αξιοποιηθούν διαμερίσματα, ξενοδοχεία, για δωρεάν στέγαση ώστε να μη μείνει κανένας φοιτητής που το έχει ανάγκη χωρίς στέγη.
• Μείωση και πλαφόν στο ηλεκτρικό ρεύμα, ένταξη στο κοινωνικό τιμολόγιο της φοιτητικής στέγης, κατάργηση του ειδικού τέλους κατανάλωσης, του ΦΠΑ σε πετρέλαιο, βενζίνη, φυσικό αέριο. Καμία διακοπή ρεύματος στις λαϊκές οικογένειες.
• Να σταματήσει, εδώ και τώρα, το αίσχος των πλειστηριασμών των λαϊκών κατοικιών.
• Κατώτερος μισθός 950 ευρώ και επίδομα ανεργίας 600 ευρώ.

Το ζήτημα της στέγης μας αφορά όλους

Μόνο με τον αγώνα μας, με τη δικιά μας δύναμη, μπορούμε να ξεμπερδέψουμε με όσους βάζουν εμπόδιο στην ικανοποίηση των αναγκών μας.

Αυτός είναι ο δρόμος που θα μας εξασφαλίσει νίκες και ουσιαστικά μέτρα για την προστασία της ζωή μας.

Το πρόβλημα της υπερχρέωσης των εργατικών και λαϊκών οικογενειών, που αναγκάστηκαν να δανειστούν από τράπεζες για την κάλυψη μιας σειράς αναγκών τους και δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις δανειακές υποχρεώσεις μετά από την κατακόρυφη πτώση του εισοδήματός τους εξ αιτίας της αντιλαϊκής πολιτικής, είναι μεγάλο και διαρκεί εδώ και πολλά χρόνια. Οπωσδήποτε, η οικονομική κρίση της περιόδου 2008-2009 ήταν καθοριστικός παράγοντας. Από τότε οι εργατικές και λαϊκές οικογένειες δεν ανέκτησαν ουσιαστικά ποτέ τα εισοδήματά τους ούτε αντιμετωπίστηκε το πρόβλημα της υπερχρέωσης. Το ΠΑΜΕ, δεκάδες εργατικά σωματεία και λαϊκοί φορείς ανάδειξαν από την πρώτη στιγμή την ανάγκη αλληλεγγύης στις οικογένειες που μαστίζονται.

Το ολοένα και πιο άδικο νομοθετικό πλαίσιο υπηρετούσε στην πραγματικότητα την διάσωση της κερδοφορίας των τραπεζών και έπλεκε σταθερά μια ασφυκτική θηλιά σε βάρος των υπερχρεωμένων νοικοκυριών. Από την ομηρία και τις παγίδες του νόμου Κατσέλη επί ΠΑΣΟΚ, τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και την πώληση των κόκκινων δανείων στα funds επί ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι το νέο απαράδεκτο Πτωχευτικό Κώδικα και την κοροϊδία του εξωδικαστικού συμβιβασμού από την κυβέρνηση της ΝΔ. Η παύση της προστασίας της πρώτης κατοικίας και η απελευθέρωση των πλειστηριασμών, η ληστρική δράση των τραπεζών και των εταιρειών απόκτησης και διαχείρισης απαιτήσεων, των γνωστών funds και servicers, οι απορρίψεις αιτήσεων προστασίας από τα αστικά δικαστήρια, το κύμα μαζικών πλειστηριασμών εργατικών και λαϊκών κατοικιών, διαμόρφωσαν ένα εφιαλτικό τοπίο για χιλιάδες οικογένειες. Στο πλαίσιο αυτό, πριν από δύο χρόνια (ήταν Νοέμβριος του 2022), στο ΠΑΜΕ αποφασίσαμε να ενισχύσουμε την Επιτροπή κατά των Πλειστηριασμών με νέο δυναμικό και πολύ περισσότερο με νέα δράση.

Από τότε μέχρι και σήμερα, συγκεντρώθηκε μια πολύτιμη πείρα. Πείρα όμορφη, για το διαρκώς πιο δυνατό ρεύμα αλληλεγγύης που εκδηλώνεται μέσα στο λαό για το συνάδελφο, το συμμαθητή, το συμφοιτητή, τον γείτονα, δείχνοντας την πραγματική διέξοδο από τα λαϊκά βάσανα στη συμπύκνωση του συνθήματος «μόνο ο λαός σώζει το λαό». Πείρα, όμως, ταυτόχρονα και εξοργιστική για την απύθμενη πλέον ασυδοσία και τις τρομοκρατικές πρακτικές των τραπεζών, funds και servicers σε βάρος των εργατικών και λαϊκών οικογενειών. Με τη σημερινή μας συνέντευξη θέλουμε να αποκαλύψουμε τα χαρακτηριστικά αυτής της ασυδοσίας, που συχνά μάλιστα φτάνει να έρχεται σε αντίθεση ακόμα και με αυτούς τους αντιλαϊκούς νόμους, καταπατώντας κάθε ίχνος προστασίας που έχει απομείνει. Θέλουμε  να καταγγείλουμε την κυβέρνηση της ΝΔ, που, όπως και οι προηγούμενες άλλωστε, στηρίζει τα συμφέροντα των κάθε είδους «κορακιών», όπως εύστοχα αποκαλούνται από την λαϊκή έκφραση, και δεν παίρνει κανένα μέτρο για την προστασία από τους πλειστηριασμούς και τις εξώσεις. Όλα τα παραδείγματα που θα αναφέρουμε προέρχονται από την άμεση πείρα της Επιτροπής, αφορούν τις πραγματικές και σε ορισμένες περιπτώσεις πολύ θλιβερές ιστορίες οικογενειών και ανθρώπων -συγκεκριμένων, με ονοματεπώνυμο. Καλούμε τον οποιοδήποτε να μας διαψεύσει, εάν οι αποκαλύψεις μας είναι δήθεν παραπλανητικές.

1. Το πρώτο μεγάλο πρόβλημα, για το οποίο χρειάζεται να μιλήσουμε και το οποίο έχει άλλωστε αναδειχθεί ποικιλότροπα από πλήθος αμέτρητων καταγγελιών, ειδησεογραφικών ρεπορτάζ κ.λπ., αφορά στην τεράστια ταλαιπωρία που αντιμετωπίζουν οι οφειλέτες στην προσπάθεια τους να έχουν οποιαδήποτε επικοινωνία με τις εταιρείες διαχείρισης/τους λεγόμενους servicers, για να ενημερωθούν για τις οφειλές τους και να προχωρήσουν σε διαδικασίες διαπραγμάτευσης για την ρύθμιση των χρεών. Τα τηλεφωνήματα από τις εισπρακτικές με προειδοποιήσεις για κατασχέσεις και πλειστηριασμούς συνεχίζουν να προκαλούν τεράστιο άγχος και πίεση σε χιλιάδες ανθρώπους, αλλά η τηλεφωνική επικοινωνία των ίδιων με τις διάφορες εταιρείες που διαχειρίζονται τις οφειλές τους είναι ένας Γολγοθάς. Ατέλειωτες ώρες αναμονής στον αυτόματο τηλεφωνητή, προτροπή για αποστολή ηλεκτρονικών μηνυμάτων και αιτημάτων σε δύσχρηστες πλατφόρμες που πολλές φορές κρύβουν παγίδες, αντιφατικές και αλληλοαναιρούμενες προτάσεις και δηλώσεις από τους διαφορετικούς υπαλλήλους συχνά με μεγάλες αποκλίσεις χιλιάδων ευρώ στα διάφορα ποσά που πρέπει να καταβληθούν, εξαιρετικά πιεστικές και εκβιαστικές προθεσμίες όπως «μέχρι αύριο πρέπει να κατατεθεί η προκαταβολή» και μάλιστα με την επίκληση της δήθεν επικείμενης αλλαγής πολιτικής από τον επενδυτή, αμέτρητα δικαιολογητικά, μεγάλες καθυστερήσεις στην διεκπεραίωση των αιτημάτων ή στην έκδοση βεβαιώσεων, προσκόμματα στην εκπροσώπηση από δικηγόρο για την διαπραγμάτευση με την απαίτηση για συνεχείς εξουσιοδοτήσεις που θα πρέπει πρώτα να εγκριθούν κ.ά. είναι μερικά μόνο απ’ όσα αντιμετωπίζουν οι οφειλέτες στην προσπάθεια τους να ρυθμίσουν τα χρέη. Οι οφειλέτες αναγκάζονται να προσφεύγουν σε δικηγόρο, ενώ διάφορα συμβουλευτικά κυκλώματα εκμεταλλεύονται την ανάγκη τους.
2. Ένα, επίσης, τεράστιο πρόβλημα είναι οι εκβιαστικές απαιτήσεις εξωπραγματικών προκαταβολών για την ένταξη σε οποιαδήποτε ρύθμιση, που συχνά ξεπερνούν το 10% της συνολικής οφειλής. Δεν λαμβάνονται καθόλου υπόψη τα πραγματικά εισοδήματα και η δυνατότητα αποπληρωμής. Οι φιλικές δήθεν προτροπές για δανεισμό από συγγενείς και φίλους, προκειμένου να μην χαθεί τάχα η ευκαιρία της προσφοράς, είναι συνήθης τακτική. Λες και οι συγγενείς και φίλοι των εργατικών και λαϊκών οικογενειών είναι κάποιοι ζάπλουτοι με ένα μαγικό σακούλι με πολλά χιλιάδες Ευρώ. Μια κυνική και απάνθρωπη διαδικασία, που σμπαραλιάζει κάθε έννοια αξιοπρέπειας. Το μόνο που μετράει είναι τα νούμερα και οι αριθμοί, η οφειλή και η αξία της κατοικίας. Όταν ο περιβόητος «αόρατος» επενδυτής, όπως κατ’ εξοχήν επικαλούνται στις γνωστές εταιρείες διαχείρισης, βλέπει μία κατοικία με αξία που μπορεί να καλύψει μεγάλο μέρος της οφειλής, τότε ο πλειστηριασμός είναι η επιλογή του. Ανεξάρτητα από τα προβλήματα, την κατάσταση και την θέση μιας οικογένειας, όπως και πολύ περισσότερο εάν αυτό το σπίτι είναι οι κόποι κι ο ιδρώτας μιας ολόκληρης ζωής. Μάλιστα, πολλές φορές ακούγεται και ο αμίμητος ισχυρισμός «Μπείτε στην θέση του επενδυτή»! Μήπως, άραγε, οι εργαζόμενοι, που βασανίζονται από τις συνέπειες της αντιλαϊκής πολιτικής, και οι τράπεζες και τα funds, που έχουν στην υπηρεσία τους άδικους νόμους και ένα ολόκληρο σύστημα, διαπραγματεύονται με ίσους όρους;
3. Φυσικά, το πρόβλημα δεν σταματά στις εξωπραγματικές προκαταβολές, που στην πραγματικότητα εκμηδενίζουν κάθε απόπειρα προσπάθειας ρύθμισης, αλλά αφορά και στις δυσβάσταχτες δόσεις που επιβάλλονται. Όλα αυτά συνδυάζονται με τη συντριπτική άρνηση αποδοχής από τράπεζες και funds των στοιχειωδώς ρεαλιστικών προτεινόμενων ρυθμίσεων, που προκύπτουν από την πλατφόρμα και τους αλγόριθμους του εξωδικαστικού συμβιβασμού. Όταν, μάλιστα, υπάρχουν ταυτόχρονα χρέη στην εφορία και γενικά στο Δημόσιο, που εντάσσονται στην διαδικασία του εξωδικαστικού, οι τράπεζες και τα funds σπάνια συναινούν στην όποια πρόταση. Πάντοτε με την ίδια, επαναλαμβανόμενη δήθεν αιτιολογία ότι η «πρόταση ρύθμισης δεν είναι συμφέρουσα/βιώσιμη λύση». Αποδεικνύοντας περίτρανα το φιάσκο και την κοροϊδία του εξωδικαστικού συμβιβασμού, τον οποίο διαφημίζει η κυβέρνηση της ΝΔ ως δήθεν δίχτυ προστασίας.
4. Ιδιαίτερη αναφορά χρειάζεται να γίνει στο δήθεν προστατευτικό πλαίσιο της ευαλωτότητας. Οπωσδήποτε, το καθοριστικό στοιχείο είναι τα ίδια τα κριτήρια της λεγόμενης ευαλωτότητας, που ουσιαστικά αφορούν περιπτώσεις εξαθλίωσης και απόλυτη ένδειας, δηλαδή ένα πολύ μικρό ποσοστό ανθρώπων. Με εισόδημα 7.001 Ευρώ, ένας άνθρωπος παύει να θεωρείται ευάλωτος! Πέρα από αυτό, όμως, η πρακτική των εταιρειών διαχείρισης είναι ακόμα και σ’ αυτές τις περιπτώσεις, απαράδεκτη. Η προσκόμιση της βεβαίωσης ευαλωτότητας, θεωρητικά, δεν επιτρέπει τη συνέχιση του πλειστηριασμού. Όμως, συχνά, ακόμα και σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ο πλειστηριασμός αναστέλλεται την τελευταία στιγμή, ακόμα και την ίδια μέρα, πολλές φορές μετά από παρεμβάσεις και κινητοποιήσεις, με αποτέλεσμα ένα αφόρητο άγχος και τεράστια πίεση σ’ αυτούς τους ανθρώπους.
5. Όλοι μπορούμε να αντιληφθούμε ότι όλα τα παραπάνω είναι πολλαπλάσια βασανιστικά για τις οικογένειες με μέλη ΑΜΕΑ. Η κυβέρνηση της ΝΔ επαίρεται για την δήθεν λύση με την τελευταία νομοθετική παρέμβασή της για τη μείωση στο μισό όλων των σχετικών εισοδηματικών και εν γένει κριτηρίων για την ένταση των ανθρώπων ΑΜΕΑ στο πλαίσιο προστασίας των ευάλωτων. Όμως, οι νέες διατάξεις ήρθαν μετά από μεγάλους αγώνες και κινητοποιήσεις του κινήματος ΑΜΕΑ και συνολικά του εργατικού και λαϊκού κινήματος, με ένα πρωτόγνωρο κύμα αλληλεγγύης σε πολλές περιπτώσεις. Έπρεπε να προηγηθούν οι ιστορίες στα Πετράλωνα, στην Πετρούπολη, στον Κολωνό κ.ά. Αν και σ’ αυτές τις ιστορίες, οι εξώσεις δεν αποτράπηκαν τελικά σε όλες τις περιπτώσεις/ανάπηροι άνθρωποι ξεσπιτώθηκαν. Χρειάζεται, όμως, απ’ αυτό το βήμα να αναδείξουμε και μια άλλη ιδιαίτερη πλευρά, που δεν μπορεί να παραγνωρίζεται και να αποσιωπάται. Οι οικογένειες με μέλη ΑΜΕΑ αντιμετωπίζουν τεράστια βάσανα στην ζωή τους, οικονομικά, ψυχολογικά, μια σκληρή καθημερινότητα. Συχνότατα ούτε είναι σε θέση να ασχοληθούν με κάθε είδους διαδικασία, προθεσμίες κ.λπ. ούτε να απευθυνθούν σε δικηγόρους. Ο πλειστηριασμός και η έξωση έρχονται χωρίς να το καταλάβουν, όπως εύστοχα λέγεται. Η προστασία της κατοικίας σ’ αυτή την κατηγορία ανθρώπων, με κάθε τρόπ, είναι αδήριτη ανάγκη, εκ των ων ουκ άνευ όρος επιβίωσης.
6. Η ασυδοσία των εταιρειών διαχείρισης είναι ακόμα πιο αποκαλυπτική στις περιπτώσεις υπερχρεωμένων νοικοκυριών, που έχουν υπαχθεί στο νόμο Κατσέλη. Το τεράστιο πρόβλημα αφορά στον έντοκο χαρακτήρα των δόσεων για την διάσωση της πρώτης κατοικίας, διάταξη που ίσχυε από την αρχή ψήφισης του νόμου και διατηρήθηκεσε όλες τις τροποποιήσεις του από όλες τις κυβερνήσεις μέχρι σήμερα. Οι servicersσυχνά δεν παρέχουν αναλυτική ενημέρωση ούτε εκδίδουν τα ζητούμενα δοσολόγια, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται συσσωρευμένες οφειλές από τόκους παρά τις καταβολές. Οι οφειλέτες χάνουν ουσιαστικά την προστασία από τις δικαστικές αποφάσεις, διότι δεν μπορούν να υπολογίσουν τον τόκο! Φυσικά, το μέγιστο πρόβλημα είναι το ίδιο το ύψος του τόκου, που προκύπτει από τα μεγάλα επιτόκια της περιόδου οδηγώντας σε δυσθεώρητες δόσεις. Εκεί, όμως, που η ασυδοσία των funds και servicersαπογειώνεται είναι κατά τον υπολογισμό των τόκων. Πιο συγκεκριμένα, παρά τις δικαστικές αποφάσεις που έχουν κρίνει ότι ο τόκος υπολογίζεται επί της δόσης και όχι επί του συνολικού κεφαλαίου της οφειλής, εκείνοι εξακολουθούν να προβαίνουν στον εσφαλμένο υπολογισμό των τόκων επί του κεφαλαίου. Για παράδειγμα μηνιαία δόση των 420,33 ευρώ σύμφωνα με την δικαστική απόφαση, έχει εκτοξευθεί στο υπερδιπλάσιο ποσό των 756,27 ευρώ, δηλαδή με αύξηση κατά 80% περίπου! Οι οφειλέτες αδυνατούν να πληρώσουν τα υπέρογκα αυτά δοσολόγια, χάνουν την προστασία της δικαστικής απόφασης και κινδυνεύουν με πλειστηριασμό της κατοικίας τους. Μόνος δρόμος είναι να καταθέσουν νέα αίτηση ερμηνείας της δικαστικής απόφασης στο Δικαστήριο που την εξέδωσε, δηλαδή νέα μεγάλα έξοδα και δαπάνες. (Μάλιστα, με το νέο δικαστικό χάρτη που ψήφισε η κυβέρνηση της ΝΔ, οι αιτήσεις αυτές θα δικάζονται πλέον όχι από τα καταργημένα Ειρηνοδικεία αλλά από τα Πρωτοδικεία, με μεγαλύτερα παράβολα). Τα δικαστήρια κάνουν δεκτές τις σχετικές αιτήσεις, αλλά οι εταιρείες καταθέτουν τις ήδη προετοιμασμένεςcopypaste εφέσεις τους! Η οικονομική, αλλά και ψυχολογική, εξόντωση των οφειλετών είναι τελικά απερίγραπτη. Στο σημείο αυτό χρειάζεται να υπογραμμίσουμε ότι το ΚΚΕ κατέθεσε σχετική νομοθετική τροπολογία για την τροποποίηση του νόμου, ώστε να λυθεί το ζήτημα των τόκων και να παύσει η ταλαιπωρία και τα έξοδα των νέων αιτήσεων ερμηνείας, αλλά η κυβέρνηση της ΝΔ κώφευσε για άλλη μια φορά στο στοιχειώδες αυτό μέτρο ανακούφισης.
7. Εξάλλου, fundsκαιservicersαξιοποιούν και επικαλούνται το νόμο και τις δικαστικές αποφάσεις κατά το δοκούν και ανάλογα πάντα με τα συμφέροντά τους. Οι οφειλέτες αναγκάζονται ξανά και ξανά σε νέες δικαστικές αιτήσεις, ανακοπές, αιτήσεις αναστολής κ.λπ., σε ατέλειωτους δαπανηρούς δικαστικούς αγώνες. Υπάρχουν καταγεγραμμένες περιπτώσεις, που οι εταιρίες παραβιάζουν τις δικαστικές προσωρινές διαταγές για την απαγόρευση πλειστηριασμού και προχωρούν κανονικά επικαλούμενες διάφορα νομικά τερτίπια – σταματούν μόνο μετά από κινητοποιήσεις. Συνήθης, επίσης, τακτική είναι η καταχρηστική έκδοση διαταγών πληρωμής παρά την προηγούμενη ρύθμιση της οφειλής, που πληρώνεται κανονικά.
8. Τέλος, θα θέλαμε να αναφερθούμε σε ορισμένες κατηγορίες υπερχρεωμένων νοικοκυριών, που οικογένειες αναγκάστηκαν να οδηγηθούν στον δανεισμό για την εξασφάλιση της πρώτης κατοικίας τους και σήμερα βρίσκονται σε απόγνωση από τον κίνδυνο του πλειστηριασμού. Πρόκειται για γνωστές κατηγορίες, για τις οποίες έχουν αναπτυχθεί αγώνες και έχουν κατατεθεί συγκεκριμένες προτάσεις, αλλά καμία κυβέρνηση δεν έχει πάρει μέχρι σήμερα κανένα μέτρο. Είναι οι περιπτώσεις του δανεισμού με ελβετικό φράγκο, περιπτώσεις ανθρώπων φτωχών που δανείστηκαν από τον ΟΕΚ αλλά σήμερα το δάνειο τους έχει περάσει στην επιθετικότητα των τραπεζών και funds, περιπτώσεις προσφύγων που είχαν δανειστεί με την εγγύηση του Δημοσίου αλλά δέχονται καθημερινά εξώδικα τραπεζών και απειλές πλειστηριασμών.

Θα μπορούσαμε να μιλάμε για πολλή ώρα. Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που επιβεβαιώνεται από όλη την πείρα της Επιτροπής είναι η αδίστακτη, ασύδοτη και ληστρική επιθετικότητα των τραπεζών, fundsκαιservicersπου βλέπουν μόνο νούμερα και αλγόριθμους και όχι ανθρώπους και οικογένειες. Άλλωστε, γι’ αυτούς ισχύει μόνο ο σιδερένιος νόμους του κέρδους. Η διατήρηση της κερδοφορίας τους και η εξυγίανση των χαρτοφυλακίων τους συχνά προτιμά τους πλειστηριασμούς κατοικιών και τη συγκέντρωση γης, αντί για μακρόχρονες βιώσιμες για τα λαϊκά νοικοκυριά ρυθμίσεις, πρακτικές που σχετίζονται με γενικότερες εξελίξεις στην αγορά του λεγόμενου realestate.Ο μόνος παράγοντας, που έχει αποδειχθεί ότι μπορεί να βάλει φρένο στις ορέξεις τους είναι η εργατική και λαϊκή δράση και αλληλεγγύη, η άνοδος της πάλης ενάντια στους πλειστηριασμούς και τις εξώσεις, της διεκδίκησης για την προστασία της εργατικής και λαϊκής κατοικίας και την απαγόρευση των πλειστηριασμών. Στο ΠΑΜΕ θα συνεχίσουμε με ακόμα μεγαλύτερη ένταση την δράση μας και τους δίνουμε υπόσχεση: Δεν θα τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί! Για να μην ξεσπιτωθεί καμία οικογένεια από το σπιτικό της!

Όπως   όλοι ξέρετε,   τις   προηγούμενες   ημέρες   χιλιάδες   εκπαιδευτικοί   διέσχισαν   τη   χώρα   και έφτασαν   πολλά   χιλιόμετρα   μακριά   από   τον   τόπο   κατοικίας   τους.   Κι   εκεί,   εκτός   από   τα   άλλα   μεγάλα  προβλήματα της εκπαίδευσης, αντιμετωπίζουν και το οξυμένο πρόβλημα της στέγασης. Είδαμε και φέτος εικόνες ντροπής με εκπαιδευτικούς να κοιμούνται σε σκηνές, στα αυτοκίνητα σαν το συνάδελφο στη Ρόδο ακόμα και μέσα στα ίδια  τα σχολεία όπως στη Μήλο. Και ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτές οι εικόνες που ήρθαν στη δημοσιότητα είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου, δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά αλλά η κανονικότητα που βιώνουν χιλιάδες συνάδελφοί μας κάθε χρόνο και η οποία, δυστυχώς, διαρκώς χειροτερεύει.

Δε   βρισκόμαστε όμως  πλέον   στη φάση  που   το   πρόβλημα   της   στέγασης   το   αντιμετώπιζαν   μόνο   οι εκπαιδευτικοί στα τουριστικά νησιά. Για παράδειγμα, οι συνάδελφοι που έφτασαν στην Αττική δυσκολεύονται να βρουν σπίτια γιατί δε διατίθενται για πολύμηνη ενοικίαση και, όταν βρίσκουν, πρέπει να πληρώσουν εξωφρενικά σε σχέση με τον μισθό τους ενοίκια, από 400, 500 ως και 700 ευρώ για γκαρσονιέρες και δυάρια, ότανο μισθός του   νεοδιόριστου   είναι   776   ευρώ   και   του   συμβασιούχου αναπληρωτή   953 ευρώ (στην καλύτερη περίπτωση για μόλις 9 μήνες)   αλλά   και   της   μεγάλης   μάζας   των  εκπαιδευτικών λίγο παραπάνω. Όπως καταλαβαίνουμε, πληρώνοντας τέτοιο ενοίκιο συν το “πράσινο” ρεύμα τους δε  μένει   τίποτα  για   άλλες   βασικές ανάγκες. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που φέτος είναι η πρώτη φορά που δεν καλύπτονται κενά (περίπου 600) λόγω μη επιλογής περιοχών αλλά και παραιτήσεωντων συναδέλφων αναπληρωτών εξαιτίας της αδυναμίας να ανταπεξέλθουν στο τεράστιο κόστος διαβίωσης! Ταυτόχρονα, οι αιτήσεις εκπαιδευτικών προς τις διευθύνσεις εκπαίδευσης για να τους χορηγηθεί ειδική άδεια άσκησηςδεύτερης εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Δηλαδή το πρωί στη σχολική αίθουσα, το βράδυ με το δίσκο στο χέρι, με το μηχανάκι στο delivery και πάει λέγοντας. Εικόνες πλέον όλο και πιο γνώριμες στα σχολεία μας.

Να λοιπόν ποια είναι η ανάπτυξη τους, το λεγόμενο “τουριστικό θαύμα” για το οποίο πανηγυρίζουν κυβερνήσεις, μεγαλοξενοδόχοι, κατασκευαστικοί όμιλοι, εφοπλιστές και άλλοι…”ευεργέτες”. Από τη μία να χωράνε οι πάνω από 33.000.000 τουρίστες αλλά από την άλλη, στο θαύμα τους, να μη χωράνε οι εκπαιδευτικοί της χώρας που θέλουν να υπηρετήσουν τις μορφωτικές ανάγκες των παιδιών μας.

Εδώ και τώρα,   Υπ.   Παιδείας,   Περιφέρειες   και   Δήμοι να λύσουν το εκρηκτικό αυτό πρόβλημαμε δέσμευση κτηρίων για να μένουν οι συνάδελφοι. Παράλληλα, να   δοθεί   επίδομα   ενοικίου   300   ευρώ   στους   νεοδιόριστους   και   αναπληρωτές   συναδέλφους   που ενοικιάζουν σπίτι και φυσικά ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς μας και επαναφορά 13ου – 14^ου μισθού. Οι  εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες και τα σωματεία μας, έχουμε αναδείξει πολλές φορές και με πολλούς τρόπους το οξυμένο αυτό πρόβλημα. Πρόσφατα το θέσαμε και   στη   συνεδρίαση   του   Περιφερειακού   Συμβουλίου   Αττικής, ενώ πραγματοποιήσαμε και κινητοποίηση στο Υπ. Εσωτερικών.

Και επειδή, τέλος, κι εμείς, όπως και η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων, ξέρουμε από πρώτο χέρι τι σημαίνει η κατοικία να είναι εμπόρευμα που καταλήγει είδος πολυτελείας για τους πολλούς και πηγή κερδοφορίας για τους λίγους, έτσι ξέρουμε επίσης να δίνουμε και μάχες για την υπεράσπισή της από τις τράπεζες και τα διάφορα κοράκια. Το τελευταίο διάστημα δόθηκαν αγώνες μέσα από τα σωματεία μας (π.χ. στην ΕΛΜΕ Πειραιά, στον Παρθενώνα κ.α.) προκειμένου να μην πλειστηριαστούν πρώτες κατοικίες συναδέλφων αγώνες που είχαν νικηφόρα και ελπιδοφόρα αποτελέσματα. Ταυτόχρονα, τα σωματεία μας δίνουν μάχη μαζί με άλλους μαζικούς φορείς στην κάθε γειτονιά και για το σπίτι του διπλανού, του γείτονα, του μαθητή και του γονιού των σχολείων μας. Όπως έγινε δηλαδή στην Ελευσίνα για το σπίτι της Διονυσίας, όπως γίνεται τώρα στα Σεπόλια για το σπίτι του Σπύρου, επίσης νεαρού αθλητή με αναπηρία και παλιού μαθητή μας, όπου συνεχίζουμε τη μάχη, είμαστε σε ετοιμότητα μαζί με τους μαζικούς φορείς της περιοχής μέχρι το σπίτι να παραμείνει μια και καλή στην οικογένεια. Ξέρετε, σαν εκπαιδευτικοί, ακούμε συνέχεια από όλους τους κυβερνώντες τα παχιά λόγια για τη “συμπερίληψη”, την διαφορετικότητα κλπ. Να ποιες είναι οι ευαισθησίες τους! Η πλειοψηφία των πλειστηριασμών στην Ελλάδα να αφορά οικογένειες με μέλη ΑΜΕΑ!

Για όλα αυτά λοιπόν τα ζητήματα δυναμώνουμε τον αγώνα μας μέσα στα σχολεία, ώστε κανείς συνάδελφος να μην ανεβαίνει μόνος του τον προσωπικό του Γολγοθά αλλά να βρίσκει τη διέξοδο και την ελπίδα στο δρόμο του συλλογικού, οργανωμένου αγώνα. Επόμενος βασικός μεγάλος μας σταθμός, η μεγάλη απεργία στον κλάδο στις 23 Οκτώβρη!

Καλησπέρα,

Για όλους εμάς τους φοιτητές η αναζήτηση της φοιτητικής στέγης αποτελεί κυριολεκτικά έναν εφιάλτη!

Το πρόβλημα πλέον είναι πιο οξυμένο από ποτέ, λόγω της τεράστιας έλλειψης φοιτητικών εστιών και των πανάκριβων ενοικίων, που σε πάρα πολλούς συμφοιτητές μας γίνονται ανυπέρβλητο εμπόδιο για το αν θα μπορέσουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους – αν θα μπορούν να τα βγάζουν πέρα οικονομικά.

Ενδεικτικά οι Εστίες που υπάρχουν αυτή τη στιγμή είναι ελάχιστες και δεν καλύπτουν ούτε το 7% των φοιτητών!

Είναι εξωφρενικό ότι 6 πανεπιστημιακά ιδρύματα στην Αθήνα δεν έχουν κανεστία μεταξύ των οποίων ιδρύματα με χιλιάδες εισακτέους όπως το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, το Γεωπονικό, το ΠΑΠΕΙ, το Πάντειο. Αυτή είναι η ουσία του προβλήματος…

Την ίδια ώρα βέβαια που αφήνει ξεκρέμαστους χιλιάδες φοιτητές χωρίς εστία, δίνει 8,5 εκ. για να λειτουργήσει κέντρο έρευνας και καινοτομίας για τον τουρισμό. Τόσα χρόνια θα μπορούσαν να έχουν ανεγερθεί νέες Εστίες με ευθύνη του κράτους, να αξιοποιηθούν δημόσια κτήρια, η ίδια η ακίνητη περιουσία των πανεπιστημίων μας για την δωρεάν στέγαση των φοιτητών και τόσα άλλα. Όμως όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν, διαφημίζουν και εξαγγέλλουν την ανέγερση κάποιων σε σύμπραξη με ιδιώτες και το μόνο που παρακολουθούμε είναι διαγωνισμούς για το ποιες εταιρίες θα αρπάξουν τα χρήματα. Είναι ενδεικτικό το τι οραματίζονται όπως πρόσφατα ο Υπουργός παιδείας εκθείαζε το παράδειγμα των ιδιωτικών εστιών με ενοίκια 350-500 ευρώ!Αξιοποιούν αυτό το μεγάλο πρόβλημα σαν. ακόμα μια ευκαιρία κερδοφορίας.

Σκεφτείτε βέβαια ότι ακόμα και στα πανεπιστήμια που υπάρχει εστία, η διαδικασία εισδοχής είναι ένας πραγματικός διαγωνισμός φτώχειας, με πολλά άδικα κριτήρια-φίλτρα για να εισαχθούν συγκεκριμένοι. Μάλιστα τα μαθήματα έχουν ξεκινήσει ήδη εδώ και κοντά δύο βδομάδες και η εισδοχή των πρωτοετών φοιτητών δεν έχει ξεκινήσει!

Και από αυτή την αφορμή θέλουμε να απαιτήσουμε η κυβέρνηση και το ΙΝΕΔΙΒΙΜ  να αφήσουν τις δικαιολογίες και να πάρουν άμεσα μέτρα για την ασφάλεια των υποδομών των εστιών. Η χθεσινή πτώση του ασανσέρ στις εστίες του ΑΠΘ που από τύχη δεν θρηνήσαμε νεκρό είναι χαρακτηριστική. Τους προειδοποιούμε. Δεν πάει άλλο! Να υλοποιήσουν τα αιτήματα των φοιτητών.

Όπως είπαμε η ακαδημαϊκή χρονιά έχει ξεκινήσει και οι κραυγές αγωνίας πληθαίνουν για το κόστος σπουδών που μεγαλώνει και σημαντικό τμήμα του αφορά την στέγαση. Όλοι είδαμε την επιστολή του φοιτητή από τα Γιάννενα που βρίσκεται στα πρόθυρα να παρατήσει τις σπουδές του. Είναι πολλοί οι συμφοιτητές μας αυτές τις μέρες που οι σχολές μας άνοιξαν, που επικοινωνούν με τους Συλλόγους τους, ζητώντας βοήθεια, χωρίς να ξέρουν αν μόλις περάσει η «εγγύηση» που έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να την πληρώσουν θα έχουν να πληρώσουν το επόμενο νοίκι.

Όλο και περισσότεροι είναι αυτοί που αναζητούν δουλειά (περίπου 57% εργάζεται παράλληλα με τις σπουδές του) και πολλές μέρες αναγκάζονται να χάνουν μαθήματα, να κάνουν θυσίες ώστε να βγει κάπως άκρη.

Οι δήθεν «δωρεάν σπουδές» κοστίζουν πολύ ακριβά και το αν θα μπορούμε να σπουδάσουμε εξαρτάται από το πόσο αντέχει η τσέπη της οικογένειας μας.

Την ίδια στιγμή γκαρσονιέρες 25-30 τ.μ σε παλιές πολυκατοικίες, σπίτια-τρύπες ή ετοιμόρροπα και το νοίκι ξεκινάει από τα 350 με 400 ευρώ, για να μην μιλήσουμε για τις πιο τουριστικές περιοχές που οι τιμές είναι απλησίαστες! Είναι εξωφρενικό.

Αν συνυπολογίσουμε μάλιστα όλα τα άλλα βασικά έξοδα ενός φοιτητή, ενοίκιο, λογαριασμοί, κοινόχρηστα, σίτιση, μετακινήσεις, και στοιχειώδη μικροέξοδα έξοδα για να περνάει ο μήνας, το κόστος διαβίωσης απογειώνεται και ξεπερνάει τα 1000 ευρώ. Δεν φτάνει δηλαδή ούτε ένας μισθός. Και φανταστείτε τι σημαίνει αυτό για μια οικογένεια που ξοδεύει το 40% των εσόδων της για τη στέγαση.

Η κυβέρνηση προκαλεί με τα μέτρα κοροϊδία του στεγαστικού επιδόματος. Για να καταλάβετε, το επίδομα αυτό ανέρχεται μόλις στα 1.500 ευρώ τον χρόνο δηλαδή 125 ευρώ τον μήνα, που είναι σταγόνα στον ωκεανό!

Η αύξηση που έκανε η κυβέρνηση υπό την πίεση των φοιτητικών κινητοποιήσεων δεν περιλαμβάνει όσους σπουδάζουμε στην Αθήνα (και τη Θεσσαλονίκη), δηλαδή στις δύο μεγαλύτερες πόλεις, είναι στα 166 ευρώ. – μόλις 125 ευρώ το μήνα για τους φοιτητές της Αθήνας και μάλιστα καταβάλλεται στο τέλος της ακαδημαϊκής χρονιάς όταν τα χρέη είναι ήδη πολλά.

Επίσης δεν είναι λίγα τα παραδείγματα των φοιτητών που αποκλείονται από το στεγαστικό επίδομα με άδικα κριτήρια, ειδικά τα τελευταία χρόνια οι δικαιούχοι μειώνονται συνεχώς, με το κυνήγι του να γίνεις δικαιούχος να έχει μετατραπεί σε διαγωνισμό φτώχειας.

Είναι η ώρα η κυβέρνηση να σταματήσει την κοροϊδία και τον εμπαιγμό!  Η κατάσταση είναι οριακή για χιλιάδες από εμάς. Να δοθούν τώρα έκτακτα κονδύλια και να αφήσουν τα ψέματα ότι δεν υπάρχουν λεφτά όταν καθημερινά δίνεται μισό εκατομμύριο για την φρεγάτα που μας εμπλέκει στον πόλεμο στην ερυθρά θάλλασα.

Να παρθούν άμεσα μέτρα ανακούφισης για το οξυμένο αυτό ζήτημα. Καταγγέλλουμε το Υπουργείου Οικονομικών και το Υπουργείο Παιδείας που από τις 1 Σεπτέμβρη και την κινητοποίηση μας αποφεύγουν την απάντηση στα αιτήματά μας και αντίστοιχη συνάντηση.

Καλούμε τον κ. Πιερακάκη να σταματήσει να κρύβεται και να απαντήσει. Θα άφησε η κυβέρνηση εκατοντάδες να παρατήσουν τις σπουδές τους;!

Τώρα πρέπει να παρθούν μέτρα ανακούφισης ώστε να μην εγκαταλείψει κανείς τις σπουδές του.

• Να δοθεί γενναία αύξηση του στεγαστικού επιδόματος και να διευρυνθούν οι δικαιούχοι.
• Να αξιοποιηθούν άμεσα δωμάτια για την δωρεάν στέγαση όσων έχουν ανάγκη.
• Να ξεκινήσει άμεσα η εισδοχή στις Εστίες.
• Να παρθούν άμεσα μέτρα για την αντιμετώπιση της τραγικής κατάστασης των υποδομών και των όρων διαβίωσης στις εστίες.
• Να ξεκινήσει άμεσα η ανέγερση νέων εστιών με ευθύνη του κράτους, που να διατεθούν δωρεάν και χωρίς εννοίκια.
• να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των εργατικών σωματείων για την ακρίβεια που θα αποτελέσουν σημαντική ανακούφιση για τις οικογένειές μας

Είμαστε αποφασισμένοι να μην επιτρέψουμε κανένας φοιτητής να παρατήσει τις σπουδές του για οικονομικούς λόγους, θα είμαστε στο πλευρό όσων το έχουν ανάγκη – Κανένας δεν θα είναι μόνος του!