Οι εγγραφές για τα τμήματα εκμάθησης ελληνικής γλώσσας στο ΠΑΜΕ άρχισαν.
Οι μετανάστες και πρόσφυγες που ενδιαφέρονται να μάθουν ελληνική γλώσσα μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί μας στα τηλέφωνα 2103301847, 2103301842, 2103833786. Καθημερινά εκτός Σαββάτου και Κυριακής 9.00 π.μ. – 8.00 μ.μ.
ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΑΜΕ
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΣΤΙΣ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ
Τώρα να ριχτούμε στη μάχη της απεργίας στις 26 Σεπτέμβρη.
Με τα νέα βάρβαρα μέτρα μας γυρνούν στην εποχή του σκλαβοπάζαρου, στην ασταμάτητη δουλειά ήλιο με ήλιο.
Να χτυπήσει η καμπάνα του αγώνα παντού, σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε σωματείο, σε κάθε εργατική γειτονιά, σε κάθε σχολείο και σχολή. Με γενικές συνελεύσεις, με συσκέψεις και συζητήσεις, με τη συμμετοχή όλων μας, οργανώνουμε την πάλη, με εμπιστοσύνη στη δύναμη και το δίκιο μας.
Ήρθε η ώρα για αμείλικτη απάντηση στον πόλεμο των καπιταλιστών, της ΕΕ, των κομμάτων τους και των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών που έχουν καθίσει στο σβέρκο μας.
Όλοι σαν ένας άνθρωπος να βροντοφωνάξουμε, «τέρμα οι θυσίες για την πλουτοκρατία».
Το μέλλον μας δε μπορεί να είναι η φτώχεια, η ανεργία, η μόνιμη ανασφάλεια.
Δεν αποδεχόμαστε να καθορίζεται από την κυβέρνηση ο μισθός και το μεροκάματο, την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων.
Δεν αποδεχόμαστε κατάργηση του οκτάωρου, της σταθερής και μόνιμης δουλειάς, την μαύρη και ανασφάλιστη εργασία.
Δεν αποδεχόμαστε να παίρνουμε σύνταξη στα 70 και αυτή να είναι ένα επίδομα.
Δεν αποδεχόμαστε τις 13 ώρες δουλειά
Δεν αποδεχόμαστε τις περικοπές κοινωνικών δαπανών
Εμείς είμαστε το αίμα, εμείς είμαστε η φωτιά!
Εμείς παράγουμε όλον τον πλούτο και τον καρπώνονται οι εκμεταλλευτές μας.
Να τσακιστεί μέσα σε κάθε εργοστάσιο και τόπο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά, η πολιτική των μονοπωλίων και του πολιτικού προσωπικού τους. Να απαντήσουμε στα βάρβαρα μέτρα, με οργάνωση, με δυνάμωμα της ταξικής συσπείρωσης και ενότητας.
Κριτήριο πρέπει να είναι οι σύγχρονες ανάγκες μας για σταθερή δουλειά με δικαιώματα, για ζωή με αξιοπρέπεια. Με ισχυρό ταξικό κίνημα και κοινωνική συμμαχία μπορούμε να ανατρέψουμε τους σχεδιασμούς τους.
Σπάμε τον φόβο και την τρομοκρατία.
Φοβισμένος λαός σημαίνει επίθεση χωρίς τέλος.
Κανένας εργάτης να μη μείνει μόνος του, κανένας να μην κάνει πίσω.
Να πάρουν φωτιά τα εργοστάσια. Να νεκρώσουν οι τόποι δουλειάς. Να κλιμακώσουμε τον αγώνα
Κάθε σωματείο, κάθε λαϊκή επιτροπή, να μπει μπροστά, να οργανώσει τον αγώνα, να πάρει κάθε μέτρο για να παραλύσει η χώρα.
Είναι ώρα μάχης.
Όχι στην υποταγή και στην εξαθλίωση
Εργατική Αντεπίθεση
ΕΡΓΑΤΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΤΩΡΑ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ
ΓΚΡΕΜΙΣΕ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
Όσο η κυβέρνηση, οι εργοδότες και οι εκπρόσωποι της ΕΕ και του ΔΝΤ εξειδικεύουν τα μέτρα τόσο αποκαλυπτικότεροι γίνονται. Τα επώδυνα μέτρα αλλά αναγκαία για τη σωτηρία της χώρας όπως ψευδώς ισχυρίζονται αφού πρόκειται για μέτρα σωτηρίας και εξασφάλισης της κερδοφορίας της μεγαλοεργοδοσίας και των πολυεθνικών, κάνουν την απάντηση των εργαζομένων με Γενική απεργία άμεση αναγκαιότητα και μονόδρομο.
Όσο οι πολιτικοί υπηρέτες του κεφαλαίου δίνουν διευκρινίσεις τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται ο αντεργατικός, απάνθρωπος χαρακτήρας των αποφάσεων τους. Ορισμένα παραδείγματα είναι ενδεικτικά.
· Στο εξής ο βασικός μισθός και το κατώτερο βασικό μεροκάματο και η βασική κατώτερη σύνταξη θα προσδιορίζονται με απόφαση της κυβέρνησης με βάση την γενική κατάσταση της οικονομίας, την παραγωγικότητα, την ανταγωνιστικότητα. Θέλουν μισθούς Βουλγαρίας τους οποίους και θα νομοθετούν.
· Το οκτάωρο-5νθήμερο-40ωρο είναι αντιαναπτυξιακό, αντιπαραγωγικό. Στο εξής ο μέσος ημερήσιος χρόνος εργασίας θα είναι 11 έως 13 ώρες. Οι εβδομαδιαίες ώρες εργασίας 72 και άνω και θα κατανέμονται σε ημερήσια, εβδομαδιαία, εξαμηνιαία και ετήσια βάση ανάλογα με τις ανάγκες των επιχειρήσεων.
· Τα ελάχιστα ένσημα για την θεμελίωση βασικής σύνταξης από 4500 θα πάνε στις 6.000. Δηλαδή όποιος έχει δουλειά θα καταφέρνει να παίρνει την κατώτερη σύνταξη μετά τα 70. Βεβαίως η κατώτερη θα είναι επίδομα αλληλεγγύης, αφού βασικός μισθός θα είναι 400 έως 500 ευρώ. Στα ασφαλιστικά ταμεία θα συμβάλλουν μόνο οι εργαζόμενοι (ορισμένοι μόνο γιατί οι περισσότεροι δεν θα έχουν δουλειά η θα δουλεύουν ανασφάλιστοι) και οι εργοδότες θα είναι απαλλαγμένοι από εισφορές στο ΙΚΑ, στον ΟΑΕΔ κλπ. Ήδη ο υπουργός εργασίας ανακοίνωσε την μείωση των εργοδοτικών εισφορών κατά 3.9 ποσοστιαίες μονάδες, πέραν των όσων έχουν ανακοινωθεί.
· Οι αποζημιώσεις σε περίπτωση απολύσεων καταργούνται, γιατί αποτελούν αντικίνητρο άκουσον-άκουσον για τη δημιουργία θέσεων εργασίας όπως ισχυρίζονται οι εργοδότες. Στο εξής ούτε ευρώ δεν θα δίνει ο εργοδότης ως αποζημίωση σε αυτόν που απολύει ακόμα και αν για δεκαετίες θησαύριζε από την εργασία του εργαζόμενου και την απλήρωτη δουλειά.
Στο μέλλον το μόνο που τυπικά θα απαγορεύεται θα είναι η αφαίρεση της ζωής του μισθωτού από τους εργοδότες και τις πολυεθνικές, όπως στη Φεουδαρχία.
Και ενώ ο εφιάλτης της αντεργατικής λαίλαπας όσο εξειδικεύεται τόσο αποκρουστικότερος γίνεται, «παρά την προσπάθεια των Μέσων Μαζικής Αποχαύνωσης των εφοπλιστών, τραπεζιτών, μεγαλοκατασκευαστών και άλλων χρυσοκάνθαρων», οι ηγεσίες των παρατάξεων ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ συνεχίζουν το χαβά τους. Εξακολουθούν είτε να κωλυσιεργούν, είτε και να αρνούνται την πρόταση του ΠΑΜΕ για ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ παρά τους φραστικούς λεονταρισμούς και τα μυξοκλάματα για αθέτηση των προεκλογικών εξαγγελιών (?) της συγκυβέρνησης και των υποτιθέμενων Ευρωπαϊκών συνθηκών και προβλέψεων που λένε στις ανακοινώσεις τους.
Η Αυτόνομη Παρέμβαση σε σειρά οργανώσεων αποφεύγει να παίρνει αποφάσεις για την απεργία παραπέμποντας σε απόφαση της ΓΣΕΕ παρά την γενική της τοποθέτηση υπέρ της απεργίας.
Η εκτελεστική Γραμματεία καλεί τις ταξικές δυνάμεις των συνδικάτων ακόμα πιο αποφασιστικά να πάρουν πρωτοβουλίες ενημέρωσης των εργαζομένων και οργάνωσης της Γενικής απεργίας. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Οι εργαζόμενοι σε κάθε τόπο δουλειάς με γενικές συνελεύσεις, ψηφίσματα να καταδικάσουν τα αντεργατικά μέτρα, να οργανώσουν την επιτυχία της απεργίας.
Για απαλλαγή εργοδοτικών εισφορών από Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας και από Οργανισμό Εργατικής Εστίας
Το διαχρονικό έγκλημα σε βάρος των Οργανισμών Εργατικής Κατοικίας και Εργατικής Εστίας και στους χιλιάδες δικαιούχους τους, δεν ολοκληρώθηκε με το κλείσιμο των δυο Οργανισμών αλλά συνεχίζεται ακόμα και σήμερα, με την απαλλαγή των εργοδοτών από τις εισφορές τους.
Τα προηγούμενα χρόνια, οι Οργανισμοί είχαν μετατραπεί με αποκλειστική ευθύνη των κυβερνήσεων του κεφαλαίου, σε βασικούς οικονομικούς αιμοδότες των βιομηχάνων και την ίδια στιγμή αφαιρούσαν κάθε παροχή προς το λαό. Με βάση τη νέα εισφοροαπαλλαγή των εργοδοτών που φτάνει στο ποσό των 250 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως, οι παροχές που έχουν απομείνει και δίνονται μέσω του ΟΑΕΔ, φορτώνονται εξ ολοκλήρου στις πλάτες της λαϊκής οικογένειας. Η νέα εισφοροαπαλλαγή των εργοδοτών βάζει τη σφραγίδα στο οριστικό τσάκισμα του κοινωνικού τουρισμού, της λειτουργίας των παιδικών σταθμών, των κατασκευαστικών προγραμμάτων, της επιδότησης ενοικίου που αφορούν χιλιάδες εργατικές – λαϊκές οικογένειες. Είναι τεράστιες, εγκληματικές οι ευθύνες της ΓΣΕΕ για το έγκλημα που συντελέστηκε με το κλείσιμο των Οργανισμών σε βάρος της εργατικής τάξης. Η ΓΣΕΕ ήταν που στα πλαίσια του «κοινωνικού διαλόγου» πρότεινε και συμφώνησε στη μείωση του μη μισθολογικού κόστους.
Όσο το κίνημα θα δυναμώνει, όσο θα αποδυναμώνεται, και θα απομονώνεται ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός θα δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για να εξυπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες οργανισμοί όπως αυτοί που η κυβέρνηση κατήργησε λέγοντας και πάλι ψέματα ότι το κάνει για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των εργαζομένων.
To Γραφείο Τύπου
Π.Α.ΜΕ.
ΟΜΙΛΙΑ
ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟΥ ΔΕΘ 8.9.2012
Συνάδελφοι και συναδέλφισσες, συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Όσο σύντομη ήταν η επίσκεψη του πρωθυπουργού σήμερα, στη Θεσσαλονίκη, τόσο μακρόχρονη, δίχως τέλος, θα είναι η βαρβαρότητα της πολιτικής της τρικομματικής κυβέρνησης του, του κεφαλαίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης του.
Λέει ψέματα ότι τα νέα μέτρα – σφαγείο που θα εξαγγείλει σε λίγες μέρες θα είναι τα τελευταία. Στις δηλώσεις του, σήμερα το πρωί, με ψέματα και υποσχέσεις αλλά και με τόνους κινδυνολογίας προσπάθησε να πείσει το λαό να αυτοκτονήσει για χάρη μια χούφτας μονοπωλιακών ομίλων και των κερδών τους. Αυτή είναι η ψυχή της ανάπτυξης που ευαγγελίζονται.
Προχώρησε όμως ακόμα παραπέρα, προκαλεί βάναυσα την εργατική τάξη :
Αναφερόμενος με έπαρση στην απόφαση του, εξυπηρετώντας τον Μάνεση και τη τάξη του, να σπάσει κεφάλια απεργών για ανοίξει τη Χαλυβουργία στον Ασπρόπυργο, προσπάθησε να ενοχοποιήσει τους εργαζόμενους και τους αγώνες τους, να τους φοβίσει ότι θα πάθουν τα ίδια αν μπουν στον αγώνα. Αυτή είναι η τάξη και οι νόμοι τους.
Τους προειδοποιούμε : είναι μακριά νυχτωμένοι ο πρωθυπουργός, η κυβέρνηση και τα αφεντικά τους, η μεγαλοεργοδοσία και τα μονοπώλια, ότι μπορούν να σταματήσουν τους αγώνες. Η ταξική πάλη ήταν, είναι και θα είναι η κινητήρια δύναμη της ιστορίας που κανένας δεν μπορεί να σταματήσει. Ο ηρωϊκός απεργιακός αγώνας των χαλυβουργών άφησε παρακαταθήκη μεγάλης αξίας, διδάγματα ανυποχώρητου ταξικού αγώνα, ταξικής και διεθνιστικής αλληλεγγύης. Διδάγματα για το πώς πρέπει να οργανωθούν αγώνες που να ανταποκρίνονται στις σημερινές ανάγκες της ταξικής πάλης, αγώνες μαχητικοί, αποφασιστικοί, κατευθείαν στη καρδιά της εργοδοσίας και των πολιτικών υπηρετών της.
Το βαρέλι της πολιτικής τους δεν έχει πάτο. Οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, οι απολύσεις, οι κατεδαφίσεις στην ασφάλιση, την υγεία, τη πρόνοια, τη παιδεία, δε θα σταματήσουν με το επόμενο πακέτο μέτρων. Πάνε να νομοθετήσουν δουλειά 13 ώρες τη μέρα, από το πρωί μέχρι το βράδυ, να καταργήσουν την αποζημίωση, τα δώρα, τα επιδόματα, να στήσουν Ειδικές οικονομικές ζώνες – Νταχάου με μισθούς Βουλγαρίας, σ’ όλη τη χώρα. Ξεπουλάνε κάθε τι που έμεινε από τη δημόσια περιουσία.
Ο κατήφορος, έχει πολύ δρόμο ακόμα, τα βάσανα των εργαζόμενων, της νεολαίας δεν θα έχουν τελειωμό αν δεν σηκώσει τώρα κεφάλι, ο λαός, αν δεν ορθώσει εμπόδιο στη σφαγή.
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΟΔΙ. ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ. ΓΕΝΙΚΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ.
ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ.
Αυτό είναι το κάλεσμα του ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ, του Π.Α.ΜΕ., σε κάθε εργάτη και υπάλληλο, άνεργο και συνταξιούχο, αυτοαπασχολούμενο και φτωχό αγρότη, γυναίκα και νέο.
Καλούμε κάθε εργαζόμενο, κάθε άνθρωπο του λαού, τώρα πια με γνώση, με εμπειρία απ΄όσα πέρασε και όσα του είπαν, με προσωπική ευθύνη απέναντι στον εαυτό του, την οικογένεια και πάνω απ’ όλα στα παιδιά του, να πάρει τη ζωή του στα χέρια του.
Να κάνει δική του υπόθεση αυτή, την επιτυχία της απεργίας.
Με θάρρος, πρωτοβουλία, σχεδιασμό, αντοχή στις δυσκολίες να είναι αυτός που θα την οργανώσει, στο εργοστάσιο, το γραφείο, το γιαπί, το χωράφι, τη σχολή, τη γειτονιά.
Κανείς μόνος. Ένας για όλους και όλοι για έναν.
Με συνελεύσεις στα συνδικάτα, με συγκεντρώσεις στους χώρους δουλειάς, με κουβέντα στο καφενείο του χωριού, με λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές, να ξεδιπλωθεί η εργατική – λαϊκή πρωτοβουλία.
Να συγκροτηθούν νέες επιτροπές αγώνα και απεργιακές επιτροπές, από τα κάτω, στους χώρους δουλειάς, να συγκροτηθούν λαϊκές επιτροπές στις γειτονιές.
Η επιτυχία της απεργίας να γίνει το πρώτο βήμα νέας κλιμάκωσης, της λαϊκής αντεπίθεσης, του μόνου δρόμου που μπορεί να ανακόψει την αντιλαϊκή επέλαση.
Να γίνει αρχή της παρέμβασης της εργατικής τάξης και του λαού στις δραματικές εξελίξεις στη χώρα. Να σκεφτεί καθένας που πάει η κατάσταση, πότε θα μπει τέλος σ’ αυτή τη πολιτική που δεν αφήνει κανέναν άθιχτο, εξαθλιώνει κάθε πλευρά της ζωής μας. Πάνω απ’ όλα να σκεφτεί ψύχραιμα, με βάση την εμπειρία που απέκτησε, από τις απογοητεύσεις που ήταν απανωτές, ποιο δρόμο πρέπει να ακολουθήσει ο ίδιος, όλη η εργατική τάξη για να βγει από τη σημερινή κατάσταση. ‘Όχι όμως εξαθλιωμένος και μια ζωή δούλος όπως το θέλουν τα μονοπώλια για τη δική τους ανάπτυξη, οι κυβερνήσεις και τα κόμματα τους, αλλά με δικαιώματα, ανθρώπινη ζωή, αφέντης στη ζωή και το τόπο του.
Αναρωτιούνται πολλοί αν μπορεί να γίνει κάτι, να μπει αυτό το τέλος.
Είναι πολλοί αυτοί που απογοητεύονται και παγώνουν μπροστά στις εξελίξεις.
Απαντάμε : τίποτα δεν γίνεται αν δεν το κάνει ο ίδιος ο εργαζόμενος λαός.
Όλα μπορούν να γίνουν αν ο λαός συνειδητοποιήσει και δοκιμάσει τη δύναμη του. Είναι ανίκητος.
Μπορεί να βάλει μπρος στην αντίστροφη πορεία, στην ανατροπή αυτής της πολιτικής και όσων την εφαρμόζουν ή την υποστηρίζουν, όποιο όνομα και χρώμα κι’ αν έχουν.
Μπορεί να ξεφύγει από τη παγίδα που στήνουν όσοι ετοιμάζουν στο παρασκήνιο την επόμενη σκηνή του δράματος, κρατώντας το λαό θεατή, να περιμένει τις επόμενες εκλογές και να ελπίζει ότι ένας καλύτερος διαπραγματευτής θα βάλει τέλος στα βάσανα, θα αντιστρέψει τη βαθιά καπιταλιστική κρίση που οξύνεται, γενικεύεται σ’ όλη την Ευρώπη.
Είναι απάτη. Για το λαό είναι αυταπάτη. Και ζήσαμε πολλές τέτοιες, για πολλά χρόνια, περιμέναμε πολλά χρόνια την εκπλήρωση υποσχέσεων. Και φτάσαμε εδώ. Δεν υπάρχει περιθώριο πια για νέες αυταπάτες. Κρίνεται πια η ίδια η επιβίωση του λαού.
Να γίνει η γενική απεργία η πρώτη μεγάλη σύγκρουση μετά τις πρόσφατες εκλογές, που το αποτέλεσμα τους δεν έλυσε αλλά χειροτέρεψε το πρόβλημα, στρίμωξε ακόμα χειρότερα το λαό.
Θέλουν το λαό στη γωνία, στον καναπέ. Να του θυμίζουν ότι αυτός ψήφισε, αυτός τους έδωσε το δικαίωμα να τον κατασφάξουν.
Ότι κι’ αν ψήφισε ο καθένας, που σήμερα σταυρώνεται από τα μέτρα, δεν πρέπει να αισθάνεται δεσμευμένος στη ψήφο του. Να μην νομιμοποιήσει αυτή τα πολιτική. Να μη βάλει σε θανάσιμο κίνδυνο τη ζωή του, την οικογένεια και τα παιδιά του. Δεν είναι λάθος, είναι αυτοκτονία.
Ο αγώνας θα είναι σκληρός, με δυσκολίες που πρέπει να ξεπεραστούν, θα είναι αγώνας αντοχής, υπομονής και επιμονής. Δεν υπάρχει όμως άλλος δρόμος.
Κάθε αγώνας που ξεσπά να γίνεται υπόθεση όλων των εργαζόμενων του κλάδου και της περιοχής. Να ορθώνεται τείχος αλληλεγγύης και συστράτευσης από παντού. Κάθε αγώνας να γίνεται σπίθα που θα ανάβει φωτιά στο κλάδο και τη
περιοχή.
Το ΠΑΜΕ καλεί κάθε εργαζόμενο, κάθε τίμιο συνδικαλιστή, όποιο δρόμο κι’ αν ακολούθησε μέχρι τώρα, να μη κάνει πίσω στην επίθεση. Κανείς να μην υπογράψει ατομική σύμβαση, κανείς τίμιος συνδικαλιστής να μην υπογράψει συλλογική σύμβαση που θα μειώνει έστω και ένα Ευρώ τους μισθούς. Κανείς να μην αφήσει αδιάφορα να περάσει η απόλυση του διπλανού, η μερική απασχόληση, η εκ περιτροπής εργασία, να μην εφαρμοστούν οι νόμοι των εργοδοτών που πέρασαν με υπογραφή των κυβερνήσεων που μέχρι τώρα ψηφίστηκαν και κυβέρνησαν.
Καμιά εμπιστοσύνη ούτε ανοχή στις ηγεσίες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Είναι η Πέμπτη φάλαγγα της κυβέρνησης, της τρόϊκας, των εργοδοτών.
Μέσα σε κοινωνικούς διαλόγους βάζουν την υπογραφή τους σ’ αυτή τη πολιτική. Χωρίς αυτούς, η κατάσταση θα ήταν καλύτερη για την εργατική τάξη.
Δεν κάνουν λάθος. Συνειδητά στήνουν κρεμάλα για τους εργαζόμενους.
Είναι οι δυνάμεις που χέρι – χέρι ελέγχουν ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης και ΕΔΟΘ, άλλα εργατικά κέντρα, ομοσπονδίες, πρωτοβάθμια σωματεία. Έχουν όνομα : είναι η ΠΑΣΚΕ του ΠΑΣΟΚ, η ΔΑΚΕ της Ν.Δ., η Αυτόνομη Παρέμβαση του αντι – μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ που υπογράφουν άθλια μνημεία ντροπής, συμβάσεις με δραματικές μειώσεις μισθών για χιλιάδες συναδέλφους τους. Στο εμπόριο, στους ιδιωτικούς υπαλλήλους, στα πολυκαταστήματα, στον επισιτισμό και τουρισμό, στις ιδιωτικές κλινικές, σε πολλές μεμονωμένες επιχειρήσεις. Είναι αυτές οι δυνάμεις που καλούσαν τους εργαζόμενους στην Αγροτική Τράπεζα να υπογράψουν την αποικιακή ατομική σύμβαση ντροπής που έσβηνε μονοκοντυλιά, πολλά χρόνια υπηρεσίας. Κάνουν τα στραβά μάτια – φτάνουν ακόμα και να προτείνουν στους εργοδότες – τη μερική απασχόληση, την εκ περιτροπής εργασία, ενοχλούνται από τη δράση του ΠΑΜΕ όσοι και οι εργοδότες, επιτίθενται εναντίον του.
Τα μνημόνια, στους χώρους δουλειάς δεν τους εφαρμόζει μόνο ο εργοδότης και κυβέρνηση. Τα εφαρμόζουν κι’ αυτές οι δυνάμεις, όσο κι’ αν τα καταγγέλλουν στα λόγια. Απ’ αυτές τις δυνάμεις περιμένουν οι εργαζόμενοι την ανατροπή των μνημονίων;
Αυτές οι δυνάμεις είναι απαραίτητες για το σύστημα. Είναι κίνδυνος – θάνατος για τους εργαζόμενους. Μετά τις τελευταίες εκλογές αλλάζουν χρώμα, όχι όμως το ρόλο τους. Το ίδιο εργοδοτικοί, όπως πάντα, μετακομίζουν μεθοδευμένα, κύρια από τη ΠΑΣΚΕ, προς τον ΣΥΡΙΖΑ, να πιάσουν στασίδι δίπλα στο νέο ΠΑΣΟΚ που δημιουργείται για να εγκλωβίσει πάλι τους εργαζόμενους, να τους εξαπατήσει – όπως το παλιό ΠΑΣΟΚ – με ατελείωτη αναμονή για την εκπλήρωση υποσχέσεων, που ποτέ δεν θα εκπληρώνονται, την ίδια ώρα που θα αποδεικνύεται ότι και μια τέτοια κυβέρνηση θα είναι το ίδιο αντιλαϊκή με όσες γνωρίσαμε μέχρι σήμερα.
Πρέπει να πεταχτούν έξω από τα συνδικάτα από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Να ενισχυθούν αποφασιστικά οι ταξικές δυνάμεις, να ενισχυθεί το ΠΑΜΕ, να αποκτήσει ποδάρια σε κάθε χώρο δουλειάς, στηριγμένο από την εργατική πρωτοβουλία μέσα στο καμίνι της ταξικής πάλης, στηριγμένο σε κάθε εργάτη που δεν λέει να σκύψει κεφάλι. Στηριγμένο σε σωματεία μαζικά, απαλλαγμένα από τον εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό, με μαζική, ουσιαστική, συλλογική λειτουργία και δράση, με πρωτοβουλίες για κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο εργάτης και η εργάτρια μέσα και έξω από το χώρο δουλειάς.
Για τη μείωση μισθών με ενιαίο κατώτατο μισθό πείνας, αποφασισμένο από το κράτος με κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, των δώρων και άλλων επιδομάτων. Για τη σφαγή των συντάξεων και τη κατάργηση του ΕΚΑΣ που μεθοδεύουν. Για τη κατάργηση των κοινωνικών επιδομάτων ακόμα κι’ αυτού του επιδόματος ανεργίας και των επιδομάτων αναπηρίας. Για την αντίσταση στους ατελείωτους φόρους και χαράτσια, στην ολοκληρωτική κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης που ουσιαστικά κηρύσσει παύση πληρωμών σε συντάξεις και ιατρική περίθαλψη, έκοψε τα φάρμακα για τους ασθενείς, βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο την υγεία και τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων, κυριολεκτικά δολοφονώντας. Για άμεσα, ουσιαστικά μέτρα προστασίας των ανέργων που το ποσοστό τους εκτοξεύεται κάθε μήνα, ιδιαίτερα σε γυναίκες και νέους. Για να μη μείνει κανένας μόνος μπροστά στη βαρβαρότητα του κράτους και των τραπεζών, να μη χάσει κανείς το σπίτι του από πλειστηριασμούς, να μη μείνει χωρίς ηλεκτρικό, νερό, τηλέφωνο κανένα σπιτικό. Να μη πεινάσει κανένας άνεργος, ανήμπορος, κανένα παιδί.
Μπροστά στη φωτιά που άναψε σε κάθε σπιτικό, να οργανωθεί η ταξική διεκδικητική αλληλεγγύη με άμεση παρέμβαση σε κάθε ανάγκη, όχι δίκτυα δήθεν φιλανθρωπίας που συμφιλιώνουν το κόσμο με την φτώχεια δίχως τέλος και στήνουν ξόβεργες για ψάρεμα ψήφων. Ταξική αλληλεγγύη μαχητική, διεκδικητική απέναντι στο κράτος.
Να γίνουν τα συνδικάτα κυψέλες ταξικής συσπείρωσης, οργάνωσης και δράσης. Να γίνουν μετερίζια ανυποχώρητου ταξικού αγώνα ανατροπής.
Να στήσουν αυτά τα μετερίζια πρώτ’ απ’ όλα στους χώρους δουλειάς. Εκεί δίνεται πραγματικά η μάχη και όχι στις πλατείες της άσφαιρης αγανάκτησης, που εξαφανίστηκαν αφού έθρεψαν ως ένα βαθμό το τέρας της εγκληματικής – ναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής.
Να στήσουν τα συνδικάτα τη δράση τους στη συνοικία, μέσα από τις Λαϊκές Επιτροπές να ξεπηδήσει από τα κάτω η μόνη συνεργασία, η μόνη συμμαχία που μπορεί να δώσει προοπτική αποτελεσματικότητας και νίκης σε κάθε μικρό ή μεγάλο αγώνα, να δώσει τη μοναδική φιλολαϊκή έξοδο, την ανατροπή : η κοινωνική συμμαχία εργατών, φτωχών αγροτών, αυτοαπασχολούμενων της πόλης, γυναικών και νεολαίας από τα λαϊκά στρώματα.
Να δυναμώσει το φύτρο αυτής της συμμαχίας αυτής, ο συντονισμός των ταξικών συσπειρώσεων, του ΠΑΜΕ, της ΠΑΣΥ, της ΠΑΣΕΒΕ, της ΟΓΕ, του ΜΑΣ.
Όμως το κάνουμε καθαρό :
Ακόμα και ο σκληρότερος αλλά μεμονωμένος και μόνον αμυντικός αγώνας, όσο αναγκαίος κι’ αν είναι (και γι’ αυτόν θα δώσει τα πάντα το ΠΑΜΕ όπως μέχρι τώρα), δεν έχει μέλλον, προοπτική και αποτέλεσμα αν δεν αποτελέσει ένα ρυάκι που θα δυναμώσει τον ενιαίο πανεργατικό αγώνα, το μεγάλο πολιτικό ρεύμα που θα πάει κόντρα και θα ανατρέψει αυτή τη πολιτική.
Κάθε άμεση, επείγουσα και όχι μελλοντική ανάγκη των εργαζόμενων σκοντάφτει στα μνημόνια και την εφαρμογή τους. Είναι σήμερα επείγουσα ανάγκη τα σωματεία, μαζικά, να στηρίξουν τη πρόταση νόμου για κατάργηση όλων των μνημονίων, των εφαρμοστικών νόμων και των δανειακών συμβάσεων που αλυσοδένουν τους εργαζόμενους.
Μα δεν φτάνει αυτό.
Πρέπει το εργατικό κίνημα, η κοινωνική συμμαχία να μπολιαστεί με ξεκάθαρη πολιτική κατεύθυνση.
Κάθε άμεσο αίτημα των εργαζόμενων και του λαού, ακόμα και για την ελάφρυνση του, σκοντάφτει στα συμφέροντα της άρχουσας τάξης και τη πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Δεν μπορείς να λες – όπως ο ΣΥΡΙΖΑ – να καταργηθούν τα μνημόνια αλλά να ζητάς τα δάνεια από τη Ευρωπαϊκή Ένωση. Να κοροϊδεύεις το λαό ότι μπορείς να παίρνεις δάνεια αλλά όχι τα μέτρα που τα συνοδεύουν.
Δεν μπορείς να μιλάς για ελάφρυνση των εργαζόμενων αλλά να επιμένεις στην παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση που εξαπολύει τα ίδια μέτρα σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες, με ή χωρίς μνημόνιο. Αποκαλύφθηκε η κοροϊδία τους όταν έλεγαν ότι θα μας σώσει ο «νέος άνεμος που πνέει στη Ευρώπη του Ολάν στη Γαλλία, του Ραχόϊ στην Ισπανία, του τραπεζίτη Μόντι στην Ιταλία. Όλοι τους πάνε για μνημόνια.
Όσοι, δεξιοί, κεντρώοι ή αριστεροί μιλάνε για πάση θυσία μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το ίδιο εκβιάζουν το λαό να αποδεχτεί κι’ άλλες θυσίες. Κρύβουν από το λαό ότι Ευρωπαϊκή Ένωση και λαϊκό συμφέρον δεν θα συμβαδίσουν ποτέ. Κρύβουν ότι μονοπώλια και καπιταλιστικά κέρδη δεν θα συμβαδίσουν ποτέ με εργατικά δικαιώματα, με τη λαϊκή προκοπή.
Είτε η επιμήκυνση της σημερινής τρικομματικής κυβέρνησης, είτε η αναδιαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων αντι – μνημονιακών κρύβουν την ίδιας ουσία : ατελείωτες θυσίες από το λαό για να στηριχτούν τα μονοπώλια. Τα κέρδη τους και το κράτος τους.
Ο δρόμος της αποδέσμευσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, της μονομερούς διαγραφής ολόκληρου του χρέους είναι μονόδρομος ζωής και τη τάξη μας, για όλο το λαό
Σήμερα, που η εργατική τάξη μπήκε στη λαιμητόμο της ολοκληρωτικής χρεοκοπίας , ένα πρέπει να την ενδιαφέρει : να μη πτωχεύσει αυτή για να αυξηθεί η κερδοφορία και η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου.
Είναι πια ολοκάθαρο : ανθρώπινη ζωή και καπιταλισμός δεν συμβαδίζουν.
Εργάτης με δικαιώματα και κυβερνήσεις και πάνω απ’ όλα εξουσία του κεφαλαίου, δεν συμβαδίζουν.
Όσο κουμάντο στην οικονομία κάνουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι, όσο κουμάντο στη πολιτική κάνουν τα κόμματα που ορκίζονται στα κέρδη τους, ο εργάτης, ο αυτοαπασχολούμενος, ο φτωχός αγρότης, δεν θα δουν άσπρη μέρα.
Πολύ περισσότερο η νεολαία μας, που της ετοιμάζουν Καιάδα και στρατόπεδα συγκέντρωσης γα το μέλλον της. Δεν τους αξίζει η ζωή των ραγιάδων. Πρέπει με τη μαχητικότητα και τη ζωντάνια της νιότης, δίπλα στην εργατική τάξη, να μπει μαζικά στον ταξικό αγώνα, δίπλα στους γονιούς της.
Σήμερα, ο καπιταλισμός μέσα στη σαπίλα του, αφήνει πίσω του πτώματα, για να επιβιώσει από τη βαθιά κρίση του. Δεν υπάρχει διάλογος και συνεννόηση.
Μόνο πόλεμος ταξικός ή υποταγή και εξαθλίωση.
Ή εξαθλίωση ή τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής στον εργάτη. Στην ιδιοκτησία του, στα χέρια του, για τις ανάγκες του. Κάτω από κεντρικό σχεδιασμό. Από ένα κράτος όχι υπηρέτη των μονοπωλίων αλλά ένα κράτος λαϊκό. Εξουσία εργατική.
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Ή υποταγή και εξαθλίωση ‘Η ανατροπή με τον οργανωμένο λαό – φόβητρο για τους εχθρούς του, νοικοκύρη στο τόπο του, ιδιοκτήτη του πλούτου που παράγει.
Αγωνιστική συσπείρωση και πάλη ενάντια στον καπιταλισμό και την εξουσία του.
Αποφασιστική αλλαγή συσχετισμών στο συνδικαλισμό και τη πολιτική. Δυνάμωμα του ΠΑΜΕ. Οργάνωση σε κάθε τόπο δουλειάς και κλάδο, σε κάθε γειτονιά.
Κοινωνική συμμαχία ενάντια στα μονοπώλια και το κράτος τους.
Σ’ αυτό το δύσκολο αγώνα αλλά μόνο ελπιδοφόρο αγώνα καλεί το ΠΑΜΕ.
Καλούν η ΠΑΣΥ, η ΠΑΣΕΒΕ, η ΟΓΕ το ΜΑΣ.
Η Γενική Απεργία να γίνει το πρώτο βήμα. Να κλιμακώσουμε.
Να δώσουμε όλες τις δυνάμεις μας.
Καμιά καθυστέρηση. Καμιά ανοχή. Κανένας φόβος.
ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ.
Συνέντευξη τύπου στη ΔΕΘ Πέμπτη 6 Σεπτέμβρη 2012
Από την πρώτη στιγμή της κρίσης και της επίθεσης που έχουν εξαπολύσει κυβέρνηση, EE, το μεγάλο κεφάλαιο, τρόικα ενάντια στους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα, το ΠΑΜΕ σε όλους τους τόνους, με κάθε αφορμή υπογράμμιζε μια βασική αλήθεια: Τα αντιλαϊκά μέτρα, το μνημόνιο και ότι περιέχει, δεν επιβάλλονται για το χρέος, για τα ελλείμματα, πολύ περισσότερο για «τη σωτηρία της χώρας» που πλασάρει η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της, αλλά για να γίνουν ακόμα πιο φτηνοί οι εργάτες, να πτωχεύσει ο λαός, να σωθεί το κεφάλαιο.
Σήμερα, η αλήθεια αυτή γίνεται αντιληπτή από όλο και περισσότερους. Μια ακόμα τρανή απόδειξη είναι τα τελευταία μέτρα για τα εργασιακά- ασφαλιστικά που ετοιμάζεται να ανακοινώσει η κυβέρνηση. Στόχος είναι η συμπίεση της εργατικής δύναμης στο κατώτερο επίπεδο, και ειδικά των νέων, η ευλυγισία της και η προσαρμογή της στις ανάγκες των επιχειρήσεων, η κατεδάφιση και της ελάχιστης νομοθετικής προστασίας.
Τα μέτρα αυτά που ετοιμάζονται να πάρουν μαζί με τα άλλα που επιβλήθηκαν ήδη έχουν μετατρέψει την αγορά εργασίας σε μια ζούγκλα όπου ο ισχυρός – δηλαδή το κεφάλαιο – καθορίζει το δικό του «δίκαιο». Η ζωή του λαού κάθε μέρα κάνει άλματα προς τα πίσω. Παίρνουν πίσω όχι μόνο δικαιώματα που κατακτήθηκαν βήμα-βήμα με αδιάκοπους αγώνες και αίμα αλλά μας γυρνούν στην εποχή του μαστίγιου, στην ασταμάτητη δουλειά ήλιο με ήλιο. Στο 2012 συζητούν για 13 ώρες δουλειάς την ημέρα για ζωή-σκλαβιά. Ο «νέος αέρας» που δήθεν φυσούσε στην Ευρώπη μας φέρνει αγκαλιά με την πιο σκληρή δέσμη μέτρων. Πρόκειται για μέτρα ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ.
Έχουμε μια κυβέρνηση αδίστακτη που είναι γερά δεμένη στο άρμα των μονοπωλιακών ομίλων και η επίθεση αποδεικνύεται στην πράξη πως δε μπορεί να σταματήσει ούτε με συνθήματα ούτε με μεγαλοστομίες και φλυαρίες. Είναι πόλεμος και στον πόλεμο χρειάζεται ταξική στάση, οργάνωση, αντοχή, θυσίες. Όσο οι εργάτες θα αφήνουν στην άκρη τη δύναμη τους, το δίκιο δε θα γίνεται νόμος. Η επίθεση δεν γίνεται μόνο ενάντια στην εργατική τάξη, στη νεολαία, αλλά και ενάντια στην φτωχή αγροτιά, στους αυτοαπασχολούμενους,
Απέναντι σε αυτή την επίθεση νέα αυξημένα καθήκοντα μπαίνουν μπροστά στο ταξικό εργατικό κίνημα το επόμενο διάστημα εξαιτίας των εξελίξεων στην ΕΕ και στην χώρα μας. To ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα καλεί την εργατική τάξη να σηκώσει ψηλά το κεφάλι, να μην υποκύψει. Έχει τη δύναμη, την αποφασιστικότητα να συνεχίσει τη μάχη. Είναι η δύναμη ελπίδας και προοπτικής, αισιοδοξίας ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε να βάλλουμε εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική. Καλούμε την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα να ξεφύγουν από διλλήματα, αυταπάτες που δηλητηριάζουν τη συνείδηση τους και τους παραπλανούν.
Η καπιταλιστική κρίση που βαθαίνει και τα αδιέξοδα στη διαχείριση της από το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου, οδηγούν σε μεγαλύτερη όξυνση της βασικής αντίθεσης κεφαλαίου εργασίας και έντασης των ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών ανάμεσα σε καπιταλιστικές χώρες και μερίδες της πλουτοκρατίας. Στο έδαφος αυτών των εξελίξεων τα αστικά επιτελεία κλιμακώνουν τους εκβιασμούς και την τρομοκρατία στο λαό μαζί με τα βάρβαρα μέτρα που έτσι και αλλιώς προχωράνε σε όλη την ΕΕ με μνημόνια η χωρίς.
Είναι μερικές μόνο από τις συνέπειες της όξυνσης της αντίθεσης κεφαλαίου – εργασίας. Πρόκειται εδώ όχι μόνο για την πιο άγρια και βάρβαρη επιθετικότητα του κεφαλαίου, αλλά για μια εξέλιξη βαθιά αντιδραστική και πολύ επικίνδυνη για τη ζωή και το μέλλον της εργατικής λαϊκής οικογένειας, για την πλειοψηφία του λαού, για το μέλλον του τόπου.
Οι υπεύθυνοι για την κρίση την αξιοποιούν για να τσακίσουν το λαό, προκειμένου να διασφαλίσουν την κερδοφορία τους και την αδίστακτη εκμετάλλευση των εργαζομένων. Ιδιαίτερα χτυπούν τη νεολαία. Θέλουν την νεολαία να παρακαλεί για δουλειά, να στέφεται με τις ώρες στις ουρές του ΟΑΕΔ ψάχνοντας στα ψευτοπρογράμματα απασχόλησης να ανακουφιστεί έστω και για λίγο, να είναι έτοιμη να εργαστεί χωρίς συμβάσεις, με μισθούς πείνας. Να ξυπνάει και να κοιμάται με το άγχος της δουλειάς, του μεροκάματου, της ανεργίας. Καλούμε τους φοιτητές και σπουδαστές, τους νέους, να δυναμώσουν την πάλη μέσα στις σχολές τους. Η παραγωγή τους περιμένει με τους χειρότερους όρους. Καλούμε ιδιαίτερα τους εργαζόμενους φοιτητές, τους σπουδαστές των τεχνικών σχολών που ήδη έχουν πάρει γεύση από το μέλλον που μας προετοιμάζουν, να βγουν μπροστά με το ΠΑΜΕ. Να οργανωθούν στα σωματεία τους, να δυναμώσει η ταξική απάντηση στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει.
Οι νέοι εργάτες και εργάτριες σε κάθε κλάδο, να πυκνώσουν τις γραμμές των σωματείων. Να απομονώσουν τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό που δίνει διαπιστευτήρια υποταγής στα αφεντικά του. Το σύνθημα «νομός είναι το δίκιο του εργάτη» δε θα δικαιωθεί ούτε σε διεθνή δικαστήρια και θεσμούς ούτε στη Βουλή. Το δίκιο θα κριθεί στους δρόμους, στα εργοστάσια και στους τόπους δουλειάς, στις σχολές με το ΠΑΜΕ μπροστά. Μια μειοψηφία εκμεταλλευτών, τα μονοπώλια, επιβάλλουν με τη δύναμη που έχουν συγκεντρώσει, συνθήκες σκλαβιάς για την πλειοψηφία του λαού. Είναι αυτό που αποκαλούμε δικτατορία των μονοπωλίων.
Τα προωθούμενα μέτρα δεν θα είναι τα τελευταία.
Μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, παρά τις κάλπικες πρωθυπουργικές υποσχέσεις, η τρικομματική κυβέρνηση έχει ήδη αποφασίσει να προωθήσει: α) Το επόμενο αντιλαϊκό πακέτο με μέτρα που θα «ισοσκελίσουν την τρύπα» του προϋπολογισμού του 2012 και υπολογίζονται στα 2,5 με 3 δισ. ευρώ και θα ενταχθούν στον προϋπολογισμό του 2013. β) Τις πρόσθετες περικοπές ύψους τουλάχιστον 2 δισ. ευρώ που θα δρομολογηθούν, για να καλύψουν τις αποκλίσεις του «Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος». γ) Τα νέα φορολογικά μέτρα ύψους 3 δισ. ευρώ στα οποία μάλιστα δεν έχουν περιληφθεί και οι περικοπές των φοροαπαλλαγών.
Οι διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού όλες τις προηγούμενες μέρες, ότι τα σκληρά μέτρα «θα συνοδευτούν από πολιτικές ανάκαμψης», δεν αφορούν τα συμφέροντα των εργαζόμενων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Το σχέδιο της κυβέρνησης για την προώθηση της ανταγωνιστικότητας, όπως ανέφερε ο Αν. Σαμαράς η «επίσπευση όλων των συμπληρωματικών πολιτικών, που αφορούν τις αποκρατικοποιήσεις, τις επενδύσεις, τη μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος», έρχονται να υπηρετήσουν τις απαιτήσεις του μεγάλου κεφαλαίου και να διασφαλίσουν την κερδοφορία του.
Σ’ αυτή ακριβώς την κατεύθυνση, μέσα στη βδομάδα, ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Γ. Βρούτσης με τις πλάτες της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ ξεκίνησε έναν ακόμα διάλογο – απάτη, επιδιώκοντας να βάλει σε εφαρμογή την πρόβλεψη του δεύτερου μνημονίου ουσιαστικά για κατάργηση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Ο καθορισμός του νέου κατώτερου μισθού να γίνεται μονομερώς από την εκάστοτε κυβέρνηση και όχι από συλλογικές διαπραγματεύσεις, όπως γινόταν μέχρι σήμερα.
Στόχος της συγκυβέρνησης, να νομοθετήσει, για λογαριασμό του κεφαλαίου, το λεγόμενο «ελάχιστο μισθό» με μεικτές απολαβές 500 ευρώ για όλους τους εργαζόμενους! Να σταματήσει η κυβέρνηση την υποκρισία. Ότι τάχα ενδιαφέρεται για τους εργαζόμενους. Χιλιάδες εργατόκοσμος είναι ανασφάλιστος και βρίσκεται όμηρος της εργοδοσίας. Το αίτημα κανένας ανασφάλιστος πρέπει να είναι ένα από τα βασικά αιτήματα του εργατικού κινήματος. Χιλιάδες εργαζόμενοι είναι για πολλούς μήνες απλήρωτοι και κάτω από την απειλή των επιχειρηματικών ομίλων ότι θα απολυθούν.
Υπηρετώντας την ίδια φιλομονοπωλιακή στρατηγική, ο υπουργός Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκης έθεσε ανοικτά θέμα δημιουργίας «Ειδικών Οικονομικών Ζωνών», στις οποίες θα επικρατούν εργασιακές συνθήκες γαλέρας και μισθοί πείνας για τους εργαζομένους, όταν στον αντίποδα οι επιχειρηματικοί όμιλοι, εκτός από τα φτηνά εργατικά χέρια, θα απολαμβάνουν φορολογικές απαλλαγές και αθρόες κρατικές επιδοτήσεις. Κοροϊδεύουν το λαό όταν η COSCO στον Πειραιά αποτελεί γκέτο για τους εργαζόμενους και παράδεισος κερδών για την εταιρεία.
Η «ανάπτυξη» που ευαγγελίζονται οι εταίροι της συγκυβέρνησης θα στηριχθεί στη ακόμα μεγαλύτερη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, στη δραστική καρατόμηση των κοινωνικών δαπανών για να διασφαλιστούν περισσότεροι κρατικοί πόροι για επιδοτήσεις προς το κεφάλαιο, στην αποχώρηση του κράτους από κοινωνικές υπηρεσίες και την παράδοσή τους σε μονοπωλιακούς ομίλους. Για τα λαϊκά στρώματα, αυτή η ανάπτυξη θα φέρει ακόμα χαμηλότερα εισοδήματα, ανύπαρκτα δικαιώματα, νέους φόρους, ακριβότερα τιμολόγια σε βασικές παροχές, διάλυση κοινωνικών δομών.
Αυτό που έχουν συμφέρον να συνειδητοποιήσουν οι εργαζόμενοι είναι ότι τα μέτρα που σήμερα φορτώνονται στις πλάτες τους δεν είναι ούτε τα «τελευταία», ούτε «προσωρινά». Θα ακολουθήσουν αλλεπάλληλα πακέτα και η όποια αναιμική «ανάκαμψη» προκύψει θα βρει το λαό με τσακισμένους μισθούς και δικαιώματα.
Δεν είναι «αναγκαία» για την εξυπηρέτηση των δικών του συμφερόντων, αλλά για την ανάκαμψη του κεφαλαίου. Η περιβόητη δόση των 31,5 δισ. ευρώ, που προϋποθέτει την ψήφιση των μέτρων, δεν θα καλύψει καμιά δική του ανάγκη, αλλά την ανακεφαλοποίηση των τραπεζών (25 δισ. ευρώ) και τα υπόλοιπα «θα πάνε στην αγορά», δηλαδή στους μεγαλοεπιχειρηματίες.
Στο χρονοδιάγραμμα που έχει ετοιμάσει η κυβέρνηση για να ψηφίσει τα βάρβαρα μέτρα, τα λαϊκά στρώματα πρέπει να ετοιμάσουν το δικό τους αγωνιστικό χρονοδιάγραμμα. Να ανταποκριθούν στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ για ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ απέναντι στα νέα αντιλαϊκά μέτρα. Να οργανώσουν τη δράση τους μέσα σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, σε κάθε σωματείο, σε κάθε εργατική γειτονιά.
Οι εργατοϋπάλληλοι στον ιδιωτικό τομέα, οι άνεργοι, όλοι οι συνταξιούχοι (περίπου 2,8 εκατομμύρια), 1 εκατ. σημερινοί δικαιούχοι κοινωνικών – προνοιακών επιδομάτων (ΑμεΑ, πολύτεκνοι κ.ά.), οι εργαζόμενοι στο στενό και το δημόσιο τομέα, φτωχομεσαίοι αγρότες, τα λαϊκά νοικοκυριά έχουν να αντιμετωπίσουν τη βαρβαρότητα των μονοπωλίων.
Συγκεκριμένα:
Συντάξεις: Καταργούν και τα τελευταία απομεινάρια για τη 13η και 14η τόσο στις κύριες όσο και στις επικουρικές συντάξεις, τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα, αρπάζοντας από τους συνταξιούχους από 800 ευρώ το χρόνο. Από την κατώτατη σύνταξη του ΟΓΑ (360 ευρώ το μήνα) – είχε εξαιρεθεί από τα προηγούμενα πακέτα – αρπάζουν 720 ευρώ το χρόνο.
Αύξηση ενσήμων για τη θεμελίωση δικαιώματος ελάχιστης σύνταξης στα 6.000 από τα 4.500 σήμερα. Το νέο μέτρο έρχεται σε μια περίοδο που η επίσημη ανεργία μαζί και η ανασφάλιστη εργασία θεριεύουν και τα ένσημα έχουν γίνει δυσεύρετα όσο ποτέ άλλοτε. Με το μέτρο αυτό απομακρύνεται το ενδεχόμενο συνταξιοδότησης για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, που τώρα δε θα αποκτούν ποτέ δικαίωμα στη σύνταξη.
Περικοπές σε συντάξεις λόγω μείωσης ειδικών μισθολογίων
Υγεία: Σε παράλυση οδηγούν τη λειτουργία των νοσοκομείων, σμπαραλιάζοντας επίσης τις «δαπάνες» για τη λαϊκή Υγεία. Οι ασφαλισμένοι, όσοι και όσο μπορούν και αντέχουν, εξαναγκάζονται να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη. Δρομολογούν και αυξήσεις ασφαλιστικών εισφορών στον ΟΓΑ.
Προνοιακά επιδόματα: Προχωρούν στη διάλυση και κατάργηση στα κάθε είδους 89 συνολικά κοινωνικά επιδόματα αρμοδιότητας υπουργείων Υγείας, Εργασίας κ.ά. (προνοιακά, πολυτεκνικά, φοιτητικά κ.ά.) με τον αποκλεισμό από αυτά εκατομμυρίων λαϊκών νοικοκυριών μέσα από την εφαρμογή εξευτελιστικών εισοδηματικών και περιουσιακών κριτηρίων. Αναπηρικά επιδόματα.
Κατάργηση εποχιακών επιδομάτων (ΟΑΕΔ): Εποχιακά επιδόματα, με την προϋπόθεση συγκεκριμένου αριθμού ενσήμων ετησίως παίρνουν οι οικοδόμοι, οι εργαζόμενοι στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, δασεργάτες, ρητινοσυλλέκτες, υποδηματεργάτες, ηθοποιοί, τραγουδιστές, καπνεργάτες, μισθωτοί στον επισιτισμό και τουρισμό, οι σμυριδεργάτες κ.ά. Κατάργηση ειδικών επιδομάτων ανεργίας: 30 εκατ.
Περικοπές συντάξεων ανασφάλιστων ηλικιωμένων: 26 εκατ.
Παιδεία: Βάζουν δάσκαλους και καθηγητές να δουλεύουν περισσότερες ώρες προκειμένου να καλύψουν τα κενά στα σχολεία, να αποφύγουν και τυχόν νέους διορισμούς, ταυτόχρονα με παραπέρα περικοπές κρατικών κονδυλίων. Συγχωνεύσεις σε ΑΕΙ-ΤΕΙ: 40 εκατ. Επιβολή διδάκτρων (μετά από κάποια χρόνια φοίτησης σε ΑΕΙ-ΤΕΙ. Μείωση προσωπικού ΑΕΙ-ΤΕΙ: 22 εκατ. Μειώσεις επιχορηγήσεων.
ΟΤΑ (735 εκατ. ευρώ): Ετοιμάζουν νέες συμπράξεις με ιδιωτικά κεφάλαια, διογκώνοντας στα ύψη και τα «ανταποδοτικά» χαράτσια που επιβάλλουν στους δημότες, για παρεχόμενες υπηρεσίες που έχουν χρυσοπληρωθεί και τις οποίες συνεχώς υποβαθμίζουν με την πολιτική τους.
Πρώην ΔΕΚΟ. Ανατιμήσεις 25% προβλέπονται στα εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών. Από την 1η Γενάρη 2013 η τιμή του «ενιαίου εισιτηρίου» στην Αθήνα θα φτάσει στο 1,75 ευρώ (από 1,40 ευρώ σήμερα).
Πέρα και ξέχωρα από τα παραπάνω, ετοιμάζουν βροχή από νέα χαράτσια, τα οποία και θα ενσωματώσουν στο νέο φορολογικό νόμο. Το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής περιλαμβάνει πρόβλεψη για παραπέρα διόγκωση των φορολογικών εσόδων τουλάχιστον κατά 3 δισ. ευρώ, ποσό που προέρχεται αποκλειστικά και μόνο από τον περιορισμό και τη διάλυση των φορο-ελαφρύνσεων. Μείωση επιστροφής ΦΠΑ σε αγρότες (7% από 11%).
Ειδικότερα:
Διαλύουν τις ελαφρύνσεις που αφορούν στις δαπάνες διαβίωσης (νοίκια, φροντιστήρια παιδιών, τόκοι στεγαστικών δανείων κ.ά.) βάζοντας σε εφαρμογή εισοδηματικά κριτήρια, όπως δηλαδή κάνουν και με τα προνοιακά επιδόματα. Καταργούνται οι μειώσεις φόρου εισοδήματος για τους μισθωτούς που εργάζονται σε παραμεθόριες περιοχές. Οι μειωμένοι συντελεστές ΦΠΑ που ισχύουν σε νησιά του Αιγαίου θα ισχύσουν σε περιορισμένο αριθμό και μόνο στις ακριτικές περιοχές.
«Επανεξετάζουν», προκειμένου στη συνέχεια να περικόψουν ή ακόμη και να καταργήσουν τις «ευνοϊκές ρυθμίσεις» (αυξημένο αφορολόγητο κ.ά.) που ισχύουν σε νησιά του Αιγαίου με πληθυσμό κάτω από 3.100 κατοίκους. Στο στόχαστρο μπαίνουν τα αφορολόγητα όρια για γονικές παροχές, κληρονομιές, δωρεές ακινήτων. Φόροι κατοχής περιουσίας, ή όπως αλλιώς τους βαφτίσουν, μπαίνουν σε κάθε σπιθαμή γης, σε αγροτεμάχια και εκτός σχεδίου περιοχές, με «εξαίρεση» εκτάσεις που εκμεταλλεύονται οι κατά κύριο επάγγελμα αγρότες. Άμεσα προωθείται και η ρύθμιση-υπουργική απόφαση για την παραπέρα απογείωση των ειδικών φόρων κατανάλωσης πάνω στο πετρέλαιο θέρμανσης, των εργατικών λαϊκών οικογενειών.
Η επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση συμπληρώνεται με τον εξανδραποδισμό των πιο αδύνατων. Η επιδίωξη για κατάργηση του ΕΚΑΣ στους συνταξιούχους κάτω των 65ετών, οι περικοπές ακόμα και στις συντάξεις των ανασφάλιστων ηλικιωμένων μαζί με την κατάργηση των εποχιακών επιδομάτων και των ειδικών επιδομάτων ανεργίας, δε δείχνει μόνο την κορύφωση της σκληρής αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης, αναδεικνύει ταυτόχρονα και την ανάγκη να μπουν εμπόδια στο προμελετημένο έγκλημα που διαπράττεται. Γιατί έγκλημα είναι να κόβεις το ΕΚΑΣ, να στερείς από τους πιο χαμηλόμισθους τα 400 και 500 ευρώ ετησίως των εποχιακών επιδομάτων. Και αυτό το εμπόδιο μπορούν να το ορθώσουν μόνο οι εργαζόμενοι με αποφασιστικό αγώνα, ενάντια στα μέτρα και συνολικά στην πολιτική που τα γεννά και στην τάξη που τα συμφέροντά τους υπηρετούνται.
Το νέο στραγγάλισμα των παροχών στην υγεία γίνεται με φόντο τεράστια χρέη, καταρχήν απέναντι στους ίδιους τους ασφαλισμένους: Για έξοδα που οι ίδιοι έκαναν για φάρμακα και εξετάσεις, ο ΕΟΠΥΥ τους χρώσταγε μέχρι το τέλος του 2011 47 εκ. ευρώ, ενώ το 2012 και μέχρι το τέλος του Ιούλη οι οφειλές προς τους ασφαλισμένους ξεπέρασαν τα 57 εκ. ευρώ, απ’ τα οποία πληρώθηκαν μικρό μέρος. Συνολικά τα σωρευμένα χρέη του 2011 ανέρχονται σε 3,7 δισ. ευρώ. Τα πράγματα θα εξελιχθούν ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση με ακόμα μεγαλύτερες δυσκολίες στην πρόσβαση στα φάρμακα και στις παροχές υγείας. Ήδη, λόγω των περικοπών χρόνιοι πάσχοντες – όπως όσοι έχουν καρκίνο – αδυνατούν πολλές φορές να προμηθευτούν τα φάρμακά τους, με αποτέλεσμα να αναγκάζονται να κάνουν ολόκληρα ταξίδια απ’ τα νησιά στην Αθήνα για να μπορέσουν να διασφαλίσουν τη θεραπεία τους. Αφήνοντας στο απυρόβλητο την κερδοφορία της φαρμακοβιομηχανίας ετοιμάζει και νέους περιορισμούς στα φάρμακα μέσω της λεγόμενης θετικής λίστας φαρμάκων: Σε αυτήν θα μπουν 1.500 πρωτότυπα φάρμακα, σχεδόν κανένα νέο, και τα υπόλοιπα θα είναι γενόσημα.
Λένε ότι η υγεία κοστίζει ακριβά, ότι δεν αντέχει το κράτος αυτή τη δαπάνη. Η αλήθεια είναι ότι το κράτος δεν αντέχει και θεωρεί σπατάλη μόνο ότι αφορά ακόμη και την ελάχιστη προστασία και φροντίδα της υγείας που απέμεινε, γιατί εμποδίζει την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων. Δεν έχει για τη λαϊκή υγεία, όμως χρηματοδότησε με 850 δις € τους επιχειρηματικούς ομίλους τα τελευταία 5 χρόνια. Λένε ότι με τις συγχωνεύσεις και το κλείσιμο νοσοκομείων, μονάδων υγείας του ΙΚΑ και προνοιακών ιδρυμάτων, θα μειώσουν τις δαπάνες λειτουργίας και θα αξιοποιήσουν καλύτερα τις υποδομές.
Είναι επικίνδυνοι. Αυτό το ανεπαρκές σημερινό δημόσιο σύστημα, σχεδιάζουν να το συρρικνώσουν ακόμα περισσότερο. Αδιαφορούν για το ότι θα αυξηθούν οι λίστες αναμονής για εισαγωγή στα νοσοκομεία. Δε θα υπάρχουν κρεβάτια για έκτακτα περιστατικά για ΜΕΘ, χειρουργεία κλπ. Αδιαφορούν αν οι χρόνιοι πάσχοντες, ηλικιωμένοι και ΑμΕΑ, δε βρίσκουν ούτε τώρα μια θέση σε ένα ίδρυμα ή κέντρο αποκατάστασης. Μετατρέπουν ακόμα περισσότερους ασθενείς και αναπήρους σε πελατεία των ιδιωτικών επιχειρηματικών ομίλων στην υγεία και στην αποκατάσταση.
Όσες μονάδες υγείας θα απομείνουν στο δημόσιο, θα λειτουργούν σαν επιχειρήσεις που ένα μικρό μέρος των δαπανών θα πληρώνεται από τα ασφαλιστικά ταμεία και το υπόλοιπο από τους ασθενείς. Ανάλογα με τα κέρδη που θα έχουν αυτές οι μονάδες θα συνεχίσουν να λειτουργούν ή θα κλείνουν στην πορεία.
Για την εργατική τάξη, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες, τη νεολαία, τις γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων ένας μόνο δρόμος υπάρχει. Αγώνας για να προστατεύσουν τη ζωή των οικογενειών τους από τη φτώχεια, την εξαθλίωση, τη λεηλασία των δικαιωμάτων και της ζωής τους. Αγώνας ανυποχώρητος για την απαλλαγή τους από το ζυγό των μονοπωλίων, την ΕΕ και το κράτος τους.
Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ σημαίνει συναγερμό. Να δημιουργηθεί κλίμα μάχης παντού. Στο φουλ οι μηχανές. Καμιά υποχώρηση, κανένας φόβος. Η μάχη θα κριθεί στους τόπους δουλειάς.
Τα δικαιώματα, η ζωή η ίδια της εργατικής λαϊκής οικογένειας στα Τάρταρα – τα κέρδη, τα προνόμια των καπιταλιστών στα Ουράνια. Στον πόλεμο αυτό δεν απαντάς με γαρύφαλλα. Αλλά με όλες τις δυνάμεις καλά οργανωμένες, καλά προετοιμασμένες και με γραμμή πάλης τη ρήξη και ανατροπή.
Καλούμε τα σωματεία, τις ομοσπονδίες, τα εργατικά κέντρα, κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη ξεχωριστά. Ούτε ώρα χαμένη: Η εργατική τάξη της χώρας μας, τα λαϊκά στρώματα έχουν τη δύναμη να σταματήσουν την επίθεση, να παρεμποδίσουν, να καθυστερήσουν, να ματαιώσουν προσωρινά και στην πορεία να ανατρέψουν συνολικά την αντιλαϊκή βαρβαρότητα. Να τα φέρουν όλα τούμπα. Να ανοίξουν το δρόμο προς μια άλλη φιλολαϊκή ανάπτυξη. Με ενιαίο μέτωπο πάλης απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική.
Ότι αφορά τη ζωή της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων είναι αιτία σύγκρουσης βάση συσπείρωσης και αγώνα.
Τα συνδικάτα οι εργαζόμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, η φτωχή αγροτιά, η νεολαία, οι γυναίκες να πάρουν την ευθύνη της οργάνωσης της πάλης, της αντίστασης αξιοποιώντας όλες τις μορφές, διαφορετικά δεν θα υπάρχει τέλος στην επίθεση.. Να πάρουν αποφάσεις απόρριψης των μέτρων. Το καθήκον της οργάνωσης στους τόπους δουλειάς, στους μαζικούς φορείς των αυτοαπασχολούμενων, των γυναικών, της νεολαίας είναι καθοριστικής σημασίας ζήτημα στην αναμέτρηση με τα μονοπώλια. Να μπουν μπροστά. Να παραμερίσουν με οργανωμένο αγώνα τα κόμματα της πλουτοκρατίας, την ΕΕ. Να ξεκαθαρίζουν από τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, με τις δυνάμεις της Αυτόνομης Παρέμβασης του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ που μιλούν για διαχειριστικές προτάσεις που θα οδηγήσουν την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα σε λύσεις προς όφελος των μονοπωλίων.
Δεν έχουν κανένα συμφέρον με τον ΣΕΒ, την πλουτοκρατία. Με νταμπούρι του αγώνα τους τόπους δουλειάς τα εργοστάσια, και τα σωματεία να αρχίζει ένα κίνημα σύγκρουσης που θα απλώνεται παντού στις εργατογειτονιές, στα χωράφια εκεί που τα μονοπώλια καταστρέφουν τη ζωή των εργατών των λαϊκών στρωμάτων. Θα εξαρτηθεί από τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα αν θα περάσουν τα βάρβαρα μέτρα.
Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ για άλλη μια φορά αθωώνει: Α)τους καπιταλιστές όταν μιλώντας για «δόγμα νεοφιλελευθερισμού που υιοθέτησε η κυβέρνηση», επιχειρεί να πείσει το λαό ότι δε φταίει η καπιταλιστική ανάπτυξη, ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής για τα βάσανα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, αλλά η συνταγή που ακολουθούν οι εκάστοτε κυβερνήσεις.
Παραπλανούν έτσι σκόπιμα το λαό, αφού προβάλλουν σα φάρμακο για τη λύση των προβλημάτων τα «αναπτυξιακά εργαλεία» που γέννησαν την κρίση, που οδήγησαν το λαό στη σχετική και απόλυτη εξαθλίωση. Π.χ. απλόχερες επιχορηγήσεις στο μεγάλο κεφάλαιο, φοροαπαλλαγές στα μονοπώλια, γαλαντόμα στήριξη επενδύσεων με κριτήριο την καπιταλιστική ανάπτυξη, κ.ά.
Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ παραμορφώνει την πραγματικότητα δια της πλαγίας οδού, όταν στηλιτεύει δήθεν θέσεις της οικονομίας που ενοχοποιούν τις αυξήσεις των μισθών για τη μείωση της ανταγωνιστικότητας και την αύξηση του πληθωρισμού. Ο λόγος που παραπλανεί είναι γιατί καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να πιστέψουν οι εργαζόμενες λαϊκές μάζες, ότι η θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων μπορεί να συμβαδίσει με την προώθηση της λαϊκής ευημερίας.
Η ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων προϋποθέτει τη διαμόρφωση μισθών και δικαιωμάτων επιπέδου Κίνας και Ινδίας. Μόνο έτσι οι ευρωπαίοι καπιταλιστές δημιουργούν προϋποθέσεις για να μπορέσουν να ανταγωνιστούν τις νεοαναδυόμενες καπιταλιστικές οικονομίες. Το διαμηνύουν σε όλους τους τόνους εντός της ΕΕ σοσιαλδημοκράτες, χριστιανοδημοκράτες, πράσινοι και πάσης φύσεως αριστερίζοντες. Η μόνη τους διαφορά είναι στο μείγμα πολιτικής που θα ακολουθηθεί. Ο στόχος όμως παραμένει ακλόνητος που είναι το στραγγάλισμα της εργατικής δύναμης.
Αποκρύπτουν, ότι και σε ισχυρές καπιταλιστικές οικονομίες με ελάχιστα δημοσιονομικά ελλείμματα και χρέη, χωρίς την παρουσία ΔΝΤ, λαμβάνονται τα ίδια αντιλαϊκά μέτρα που λαμβάνονται και στη χώρα μας, π.χ. Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία η εργατική τάξη στις χώρες αυτές βλέπει το βιοτικό της επίπεδο να κατακρημνίζεται εξίσου.
Αυτήν την τάξη που κινείται εντός των τειχών της ΕΕ την προασπίζεται η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ και οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις. Ανεξάρτητα με ποιο μείγμα διαχειριστικής πολιτικής συντάσσεται, ο στόχος της είναι η προώθηση της ταξικής συνεργασίας, η προστασία και διεύρυνση των κερδών των μονοπωλίων.
Γ) Προβαίνει σε λεονταρισμούς για την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, όταν στις επιχειρήσεις που μέρος τους έχει πουληθεί στο μεγάλο κεφάλαιο οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να προωθηθούν με τις ελάχιστες λαϊκές αντιδράσεις. Έστρωσαν το έδαφος για να καταστήσουν ανήμπορο το συνδικαλιστικό κίνημα στις ΔΕΚΟ και στο Δημόσιο να αντιδράσει, αδρανοποιώντας το αγωνιστικό φρόνιμα και τη ριζοσπαστικοποίηση των εργαζομένων, μιλώντας για λειτουργία των επιχειρήσεων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, τασσόμενοι υπέρ της απελευθέρωσης όλων των βασικών τομέων (ενέργειας, τηλεπικοινωνιών, μεταφορών κλπ), υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων.
Γίνεται για πολλοστή φορά φανερό, ότι η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ ως αποτέλεσμα της γραμμής υπεράσπισης της τάξης των σφετεριστών του πλούτου που παράγουμε, της κοινωνικής μειοψηφίας παρασίτων ούτε θέλει, ούτε μπορεί να κουνήσει το μικρό της δαχτυλάκι για την ανάσχεση έστω αυτής της βαρβαρότητας.
Είναι τεράστιες οι ευθύνες της Αυτόνομης Παρέμβασης η οποία επιχειρεί να πείσει τους εργαζόμενους ότι η μερική διαγραφή του χρέους θα τους σώσει. Αναγνωρίζουν έτσι ότι το χρέος το δημιούργησαν οι εργαζόμενοι και πρέπει να πληρώσουν. Μιλούν για αποδέσμευση από την τρόικα και όχι από την ΕΕ αυτή τη λυκοσυμμαχία των πολυεθνικών. Λένε για παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας αλλά αποκρύπτουν ότι δεν γίνεται με τα μονοπώλια που έχουν την εξουσία σε όλους τους κλάδους παραγωγής, μέσα στην ΕΕ και μαζί με τα μονοπώλια. Το ζήτημα που θέτουν είναι η καλύτερη διαπραγμάτευση και όχι η ακύρωση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων, η μονομερής διαγραφή του χρέους, η αποδέσμευση από την ΕΕ. Υπογράφουν σε κλάδους Συλλογικές Συμβάσεις με μεγάλες μειώσεις μισθών και δικαιωμάτων των εργαζομένων στο όνομα του ρεαλισμού, κατεβάζοντας τον πήχη των απαιτήσεων τους. Είναι τελικά μαζί με τις άλλες δυνάμεις που μιλούν για μια άλλη διαχείριση που είναι σε βάρος της ζωής και των δικαιωμάτων του λαού. Οδηγούν την εργατική τάξη στην υποταγή, το συμβιβασμό, τη μοιρολατρία.
Είναι εξίσου και ακόμα πιο επιζήμια επιλογή η στήριξη αυτών των παρατάξεων του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού. Είναι ενίσχυση των αυταπατών, της επιλογής του μικρότερου κακού, είναι στήριξη της ίδιας καταστροφικής γραμμής, αυτής της ταξικής συνεργασίας. Όπου τα συνδικάτα υιοθέτησαν αυτή τη γραμμή πάλης, το συνδικαλιστικό κίνημα οδηγήθηκε πιο βαθιά στη γραμμή του συμβιβασμού και της υποταγής, της διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης.
Πρέπει τελικά ο λαός να βαδίσει για τον πόλεμο και να κερδίσει τον πόλεμο. Και ο πόλεμος θα είναι ο λαός από τη μία μεριά και τα μονοπώλια από την άλλη. Οι εργαζόμενοι πρέπει άμεσα με την οργάνωση τους στα Σωματεία την ενίσχυση του ΠΑΜΕ, να τους απομονώσουν και να τους απογυμνώσουν οργανωτικά και πολιτικά. Να υπερασπιζόμαστε την ενότητα της εργατικής τάξης και ως προς τους σκοπούς της. Κίνημα ενιαίο και αποφασισμένο απέναντι στα μονοπώλια, στην ΕΕ για άλλο δρόμο ανάπτυξης, με βάση τις σύγχρονες ανάγκες της, για ρήξεις και ανατροπές, ως το επίπεδο της εξουσίας, για κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Από της σκοπιά αυτή, εμείς πρέπει να οριοθετήσουμε την πραγματική διαχωριστική γραμμή. Γραμμή ταξικής πάλης ή συμβιβασμού με το κεφάλαιο. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι να απαλλαγεί το συνδικαλιστικό κίνημα από τα βαρίδια της ταξικής συνεργασίας και υποταγής. Γι’ αυτό και είναι αναγκαία η αλλαγή των συσχετισμών στο συνδικαλιστικό κίνημα. Αποτελεί όρο για να μπορεί το κίνημα να δίνει απάντηση στην αντιλαϊκή πολιτική και να έχει νικηφόρους και με προοπτική αγώνες. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να ακολουθούν τις ηγεσίες σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ και εκείνων των συνδικάτων που όχι μόνο συμφωνούν με τα μέτρα των κυβερνήσεων, του κεφαλαίου, όχι μόνο μπαίνουν μπροστά για να υλοποιηθούν αλλά και τα συνδιαμορφώνουν με τους σφαγείς μας. Βέβαια ένα ακόμη σημαντικό βήμα που πρέπει να κάνει η εργατική τάξη είναι να οργανωθεί στον τόπο δουλειάς, στον κλάδο. Να δυναμώσει την συλλογική δράση και συμμετοχή σε όλες τις διαδικασίες. Να μαζικοποιήσει τα συνδικάτα.
Οργανώνουμε τη μάχη Με κεντρικά συνθήματα:
Τέρμα οι θυσίες για τους καπιταλιστές. Κάτω η φοροληστεία, τα μνημόνια, οι δανειακές συμβάσεις, οι αντεργατικοί νόμοι.
Κανένας μόνος του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την βαρβαρότητα που ζει, την φτώχεια, την ανεργία, τα νέα χαράτσια. Οργανωμένη αντίσταση και άρνηση να καταβάλλουμε στα ταμεία τους τη νέα φοροληστεία. Δεν έχει να κερδίσει τίποτα, δεν έχει συμφέρον με το κεφάλαιο, την ΕΕ, τα κόμματα της πλουτοκρατίας. Σε κάθε τόπο δουλειάς να γίνει συζήτηση και να ενημερωθούν οι εργαζόμενοι, να καταδικαστούν τα μέτρα, να συζητηθούν τρόποι αντίστασης στον τόπο δουλειάς, στον κλάδο, τη γειτονιά, να προετοιμαστεί άμεσα ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ.
Τα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ, της ΠΑΣΕΒΕ, της ΠΑΣΥ, του ΜΑΣ, της ΟΓΕ στη Θεσσαλονίκη και σε όλες τις πόλεις με τους συνταξιούχους και τα εργατικά συνδικάτα το Σάββατο να αποτελέσουν έκφραση της μαζικής αγανάκτησης και καταδίκης των μέτρων, αφετηρία κλιμάκωσης νέων ακόμα πιο μαζικών αποφασιστικών αγώνων σε κάθε χώρο, σε κάθε κλάδο και συνολικότερα.
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΙ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΕΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ, ΑΛΛΑ ΣΥΝΟΛΙΚΟΤΕΡΑ ΚΑΘΕ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ.
Αγώνας για την κοινωνική τους απελευθέρωση από τη σύγχρονη σκλαβιά. Αγώνας για να απαλλαγούν από τον παρασιτισμό και τη σαπίλα του καπιταλισμού. Από το σύστημα εκμετάλλευσης, βίας, καταπίεσης, που υπερασπίζουν η τρικομματική κυβέρνηση (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) και όλοι, όσοι έχουν κορώνα στο κεφάλι τους την ΕΕ. Απέναντι σε αυτή την αντιλαϊκή συμμαχία εμείς χτίζουμε τη δική μας συμμαχία, με στόχο: Να υπερασπιστούμε την εργατική και λαϊκή οικογένεια από τη βάρβαρη εκμετάλλευση, τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Να δώσουμε ελπίδα και προοπτική στους εργαζόμενους, στο λαό. Η συμμαχία μας να πάρει στα χέρια της όλο τον πλούτο και την εξουσία. Γι’ αυτό και επιδιώκουμε να αποκτήσει συσπείρωση, ποδάρια παντού. Να δυναμώσει η συμμαχία του ΠΑΜΕ με τους αυτοαπασχολούμενους την ΠΑΣΕΒΕ, τη φτωχή αγροτιά την ΠΑΣΥ, την ΟΓΕ, το ΜΑΣ
Αυτό το μήνυμα στέλνουμε από τη Θεσσαλονίκη. Το δικό μας όραμα είναι ζωή με δικαιώματα, λαϊκή ευημερία, χωρίς αφεντικά κι εκμετάλλευση. Η θα είσαι με τα μονοπώλια και τα κέρδη τους, η με το λαό και τα συμφέροντα του.
Ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης είναι ανάπτυξη για τα μονοπώλια και ισοπέδωση της ζωής του λαού. Μπορούμε να τους ανατρέψουμε. Με ισχυρό ταξικό κίνημα που θα αμφισβητεί το μονόδρομο τους, τον καπιταλιστικό τρόπο ανάπτυξης που μας θέλει μισοεργαζομενους, μισοάνεργους, ξεζουμισμένους. Η ζωή ποτέ δεν πήγε μπροστά για την εργατική τάξη χωρίς σκληρούς αγώνες με την εργοδοσία, το κράτος και τους αστικούς νόμους που προστατεύουν τα συμφέροντα των καπιταλιστών.
Να απορριφθούν τα μέτρα και η πολιτική που τα γεννά. Η σύγκρουση με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης είναι μονόδρομος για την λαϊκή αντεπίθεση, για να ζήσουμε όχι σαν σκλάβοι του 21ου αιώνα άλλα σαν αφέντες του πλούτου που παράγουμε.
Να πάρουμε στα χέρια μας τη ζωή μας, τη ζωή των οικογενειών μας, το μέλλον μας, το μέλλον του τόπου. Εμείς είμαστε η Ελλάδα. Όλοι στον αγώνα με μια φωνή, μαζική, μαχητική συστράτευση τώρα.
— Για να απαλλαγούμε από τα χρέη. Καμία αναγνώριση. Να διαγραφούν. Τέρμα οι διαπραγματεύσεις. Να σταματήσει η ληστεία. Όποια διαπραγμάτευση σημαίνει νέα μνημόνια Να αποδεσμευτούμε από τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ. Είναι θηλιά στο λαιμό μας. Να καταργηθούν όλα τα μνημόνια, οι δανειακές συμβάσεις και όλοι οι αντεργατικοί νόμοι. Να πάρουμε εμείς στα χέρια μας τον πλούτο του τόπου που έχουμε δημιουργήσει και να διώξουμε από το κεφάλι μας τα μονοπώλια που εκμεταλλεύονται τα μέσα παραγωγής και τον εθνικό πλούτο για λογαριασμό τους. Εμείς μπορούμε να βάλουμε μπροστά όλη την παραγωγική μηχανή. Εμείς πρέπει να πάρουμε την εξουσία.
Ήρθε η ώρα να κηρύξουμε αμείλικτο πόλεμο σε μεγάλα συμφέροντα, κόμματα υπηρέτες και συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που όλα αυτά τα χρόνια έχουν καθίσει στο σβέρκο μας και απαιτούν από μας να υποτασσόμαστε κάθε φορά στη δική τους πολιτική, στις δικές τους επιλογές.
Καμία συνδικαλιστική οργάνωση, πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια, τριτοβάθμια δεν πρέπει να βάλλει την υπογραφή της στη γκιλοτίνα που έχουν στήσει. Κανένας εργαζόμενος να μην υποκύψει στους εκβιασμούς της κυβέρνησης, της εργοδοσίας. Κανένας τίμιος συνδικαλιστής να μη βάλλει την υπογραφή του στη σφαγή της ζωής της τάξης του. Να απορρίψουμε τη θεωρία των μονοπωλίων ότι οι εργαζόμενοι και τα δικαιώματά τους είναι «κόστος» και πρέπει να σφαγιαστούν. Δεν είναι μονόδρομος η υποχώρηση, ο συμβιβασμός και η υποταγή για να σωθούν τα κέρδη των πολυεθνικών και να διασωθεί το ξεπερασμένο και σάπιο καπιταλιστικό σύστημα. Να πετάξουμε στα άχρηστα την αυταπάτη ότι αν αλλάξουν οι διαχειριστές θα γίνει πιο ανθρώπινο. Ότι αν μεγαλώσει η κερδοφορία των επιχειρήσεων θα γλιτώσει ο εργαζόμενος από την ανεργία, το χτύπημα των δικαιωμάτων του.
Καλούμε την εργατική τάξη να πρωτοστατήσει και να διεκδικήσει με οργάνωση, αντεπίθεση τη ζωή της ολόκληρη και να απαιτήσει:
Ασφαλιστικό-Συντάξεις-επιδόματα
Δυναμώνουμε την πάλη μας ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, για αποκλειστικά δημόσια και δωρεά παιδεία και υγεία με κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης στους τομείς αυτούς
Η κυβέρνηση για να περάσει τα νέα μέτρα ατσαλάκωτη και για να καταπνίξει τις λαϊκές αντιδράσεις, σχεδιάζει να προσθέσει νέα όπλα στη γκάμα των μορφών καταστολής των λαϊκών κινητοποιήσεων, όπως τη χρήση αντλιών νερού εναντίον διαδηλωτών, την οργάνωση της αστυνομίας με πιο βαρύ οπλισμό και παράλληλα σχεδιάζει και νομοθέτημα για τον απ’ ευθείας περιορισμό και την απαγόρευση των διαδηλώσεων στη βάση της πρότασης του Καμίνη.
Τους ξεκαθαρίζουμε: Η νέα επιχείρηση εκφοβισμού και τρομοκράτησης του λαού δε θα περάσει. Όποιο σχέδιο καταστολής βάλουν στη ζωή, θα το ματαιώσει ο αγωνιζόμενος λαός.
Δελτίο Τύπου
Στα βάρβαρα μέτρα που συναποφασίζουν Τρόικα-κυβέρνηση-ΕΕ και κεφάλαιο, δε θα υπάρξει τέλος αν δε τα σταματήσει με σθένος και αποφασιστικότητα ο λαϊκός παράγοντας, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, η νεολαία.
Η ζωή του λαού κάθε μέρα κάνει άλματα προς τα πίσω. Παίρνουν πίσω όχι μόνο δικαιώματα που κατακτήθηκαν βήμα-βήμα με αδιάκοπους αγώνες και αίμα αλλά μας γυρνούν στην εποχή του μαστίγιου, στην ασταμάτητη δουλειά ήλιο με ήλιο. Στο 2012 συζητούν για κατάργηση του 8ωρου, για 13 ώρες δουλειάς την ημέρα για ζωή-σκλαβιά.
Ο «νέος αέρας» που δήθεν φυσούσε στην Ευρώπη μας φέρνει αγκαλιά με την πιο σκληρή δέσμη μέτρων. Έχουμε μια κυβέρνηση αδίστακτη που είναι γερά δεμένη στο άρμα των μονοπωλιακών ομιλών και η επίθεση αποδεικνύεται στην πράξη πως δε μπορεί να σταματήσει ούτε με συνθήματα ούτε με μεγαλοστομίες και φλυαρίες. Είναι πόλεμος και στον πόλεμο χρειάζεται καθαρή ταξική στάση, οργάνωση, αντοχή, θυσίες. Όσο οι εργάτες θα αφήνουν στην άκρη τη δύναμη τους, το δίκιο δε θα γίνεται νόμος.
Τα σωματεία έχουν μεγάλη ευθύνη να σηκώσουν. Να καλεστούν παντού Γενικές Συνελεύσεις, να συζητήσουν οι εργάτες για την ανάγκη άμεσης απάντησης με ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ.
Να πάρουν και οι ίδιοι ευθύνη στις μάχες που πρέπει να δοθούν. Η επίθεση πρέπει να αποκρουστεί πρώτα και κύρια εκεί που σφάζεται κυριολεκτικά ο εργαζόμενος. Στους μοναδικούς κερδισμένους από αυτήν την επίθεση, στους μονοπωλιακούς ομίλους αλλά και σε κάθε τόπο δουλειάς και γειτονιά.
